.
.
GREEK POETRY
-Υπερβολικη Εκβολή
-4-
-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.jpg)
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Λαβύρινθος ενός ανθρώπου στην Ιστορια
“Ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή.”
Ἡράκλειτος
ΠΡΟΟΙΜΙΟ (Αναλογική Οθόνη, flicker, ήχος σπασμένου βινυλίου)
Φωνή μηχανής:
«Άρθρο 1. Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι…»
Η οθόνη τρεμοπαίζει.
Οικονομολόγοι με eye-graphs υπολογίζουν το ποσοστό της απόγνωσης.
Ένας ποιητής
σκύβει πάνω σε ένα άδειο τραπέζι και ψάχνει τις λέξεις που λείπουν
από το Σύνταγμα.
SCENE I .ο Pasolini, στα ερείπια της Ρώμης
Η κάμερα παρακολουθεί έναν άνθρωπο που συλλέγει θραύσματα.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατρεπτικό από την αθωότητα», λέει,
ενώ πίσω του ένα παιδί ζωγραφίζει με κάρβουνο τον Ηράκλειτο
σε έναν τοίχο.
SCENE II.ο Tarkovsky, στο καθρέφτη τού ποταμού
Η μουσική του Cage μέσα στην ομίχλη.
Ένα πιάνο παίζει με βήματα τού νερού.
«Ἐν παντὶ πράγματι λόγος ἐστίν,» ψιθυρίζει ο άνεμος,
και το πρόσωπο τού ανθρώπου διαλύεται σε κλεψυδρα χρόνο,
στην κάμερα τού Kieslowski.
INTERLUDE-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ, 1973, Bretton Woods, 2025
Γραμμές εξισώσεων διασταυρώνονται με άρθρα εφημερίδων.
«Η αγορά αυτορρυθμίζεται», γράφει ο Adam Smith.
«Η ψυχή δεν ρυθμίζεται», απαντά ο Dostoevsky.
Ανάμεσά τους, ο Αρχιμήδης κραυγάζει: Eύρηκα!
μα δεν ξέρει αν βρήκε τον νόμο τής άνωσης
ή τον μηχανισμό τής εξαθλίωσης.
SCENE III.Η συνθήκη των καθρεφτών (Στοκχόλμη, 1991)
«Η ιστορία είναι ένα όνειρο που βλέπουμε όλοι μαζί,»
σημειώνει ο Bergman.
Οι άνθρωποι κουβαλούν οθόνες στην πλάτη τους
προβολείς της μνήμης.
Η Ευρώπη διχοτομείται σαν σχολικός χάρτης μαθηματικων
τού Ευκλείδη.
Κάθε γραμμή -ένας πόλεμος.
Κάθε γωνία -μια υπόσχεση ειρήνης.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΧΕΔΙΟ (Πτωχοπρόδρομος remix)
«Ἐγώ, ὁ ταπεινός, ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ τῷ μετανεωτερικῷ,
τὰ δίκαιά μου ζητῶ καὶ τὸ Wi-Fi μου.»
.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ
Παρτιτούρα για φωνή, ήχο ανεμιστήρα και σπασμένο modem:
Adagio politico, με ρυθμό λαβυρίνθου.
Οι νότες ανεβαίνουν προς τα πάνω,
και μετά πέφτουν σαν χρέη.
SCENE IV.Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ
«Ἡ ψυχή ἑαυτῆς ὅρια οὐκ ἂν ἐξεύροιο,»
ψιθυριζει ο Ηράκλειτος ξανά,
καθώς ο άνθρωπος περιπλανιέται ανάμεσα σε λέξεις
νόμους, διακηρύξεις, οράματα.
Στο τέλος τής διαδρομής,
ο Godard ψιθυρίζει:
«Δεν υπάρχει τέλος. Μόνο μοντάζ.»
ΕΠΙΛΟΓΟΣ (Αναφορά Δικαστική, Τμήμα Ψυχικών Λαβυρίνθων)
Άρθρο 999: Η ενοχή και η ελπίδα συνεκτίθενται.
Ο άνθρωπος υπογράφει:,
μεταλλικό
μετα-ανθρώπινο.
Και στο περιθώριο,
ο Ηρόδοτος γράφει:
«Ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, αλλά σπειροειδής.
Και κάθε σπείρα οδηγεί σε άλλη απορία.»
ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ (Avant Garde Coda).
Ο λαβύρινθος .
Κάθε έξοδος είσοδος.
Κάθε ιδεολογία αντήχηση επαναστασεων
Κάθε άνθρωπος ένα άπειρο draft της Ιστορίας.
«Ἱστορίης ἀπόδεξις ἥδε…» ὁ λόγος του Ἡροδότου.
Η οθόνη σκοτεινιάζει —
ο καπνός ανεβαίνει από τα ερείπια τής Δρέσδης,
η σιωπή τού Άουσβιτς γίνεται φωνή χωρίς σώμα.
«Nie wieder Krieg»,
γράφει ένας τοίχος στο Βερολίνο,
κι ο αέρας δεν μυρίζει μέλλον.
Ο Ταρκόφσκι γυρίζει τη Θυσία:
ο άνθρωπος καίει το σπίτι του για να σωθεί ο κόσμος.
Ο Πασολίνι σκηνοθετεί τον θάνατο της αθωότητας
στις λεωφόρους της Νέας Ευρώπης.
Ο Bergman βάζει τον Ιππότη να παίζει σκάκι με τον Θάνατο,
ενώ πίσω του
η Ιστορία ρίχνει τα ζάρια τού Ψυχρού Πολέμου.
Δύο στρατόπεδα, δύο ιδεολογίες,
Στην Ουάσινγκτον και στη Μόσχα
οι οθόνες αναβοσβήνουν με το φως τής πυρηνικής πιθανότητας.
«Αν πέσει το πρώτο κουμπί, δεν θα υπάρχει θεατής.»
Ο Μαρξ και ο Άνταμ Σμιθ συνομιλούν
πάνω σε μια αφίσα τού Che Guevara.
Η Κρίση τής Κούβας μεταγράφεται σε μουσική δωδεκαφθογγική·
οι ήχοι χτυπούν στο μέταλλο του φόβου.
Η Ευρώπη τρέμει ακόμα από το ρίγος τής Ιστορίας της
«Liberté, Égalité, Fraternité»
φωνάζουν οι σκιές του 1789
και τα κεφάλια πέφτουν στην πλατεία
θυμιζοντας ότι κάθε Επανάσταση έχει την απουσία τού ανθρώπου.
Στο βάθος των Βερσαλλιών, ο Ροβεσπιέρος διαβάζει το Σύνταγμα:
Η Γαλλική Επανάσταση και ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος.
η μία γέννησε την Ιδέα,
ο άλλος την τεχνολογία τού θανάτου.
Και η σκηνή αλλάζει,
οι Αθηναίοι στρατηγοί ετοιμάζουν πλοία για τη Σικελία.
Ο Θουκυδίδης σημειώνει,
«Ἐπὶ πλεῖστον δὲ τῇ πόλει ἡ ἁμαρτία ἐγένετο ἐκ τοῦ πλούτου
καὶ τῆς ὕβρεως.»
Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν κώδικας DNA.
Τα Κερκυραϊκά,
ο πρώτος Εμφύλιος,
ο αδελφός που σκοτώνει τον αδελφό
στο όνομα τής «ορθής γνώμης».
«Τὰ δὲ ἤθη διέφθαρται…»,
γράφει ο Θουκυδίδης.
Και η κραυγη φτάνει μέχρι τα χαρακώματα τού Στάλινγκραντ,
μέχρι τα πεδία τής Κορέας,
μέχρι την εσωτερική σύγκρουση τού καθενός μας.
Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος:
ο πρώτος καθρέφτης του εμφυλίου τής ψυχής.
Ο Ψυχρός Πόλεμος:
ο καθρέφτης τού φόβου με δύο πρόσωπα.
Η Γαλλική Επανάσταση:
ο καθρέφτης τής ελπίδας εσπασε
Ο Β΄ Παγκόσμιος:
ο καθρέφτης τού Τέλους.
Και ο άνθρωπος ένα ψηφιακό παλίμψηστο:
«εγω- Αθήνα - Παρίσι - Βερολίνο - Χιροσίμα -Κίεβο -Νέα Υόρκη -εγώ».
«Τὸ δὲ πῦρ ζῇ, ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα»
λέει ξανά ο Ηράκλειτος.
και γράφει με το χέρι του στο σκοτάδι:
«Εἰ μὴ εἴη ἱστορία, τίς ἂν ἐξηγοῖτο τὴν ἀνθρωπότητα;»
Και τις αίθουσες τών Οικονομικών Συνόδων
οι αριθμοί απαγγέλλουν ύμνους στον δείκτη τού ΑΕΠ·
ο Κέυνς συζητά με τον Μαρξ πάνω σε ένα χαρτονόμισμα που καίγεται.
«Η αγορά είναι ένας καθρέφτης χωρίς είδωλο»,
λέει μια φωνή από τις υποσημειώσεις τής Συνθήκης τού Μάαστριχτ.
Ο Ευκλείδης σχεδιάζει κύκλους
ο Αρχιμήδης φωνάζει «Εὕρηκα!»
και βυθίζεται πάλι στα νερά των κοινωνικών ανισοτήτων.
Ο Πτωχοπρόδρομος ψάλλει ειρωνικά:
«Δος μοι τοῦτον τὸν ὀβολόν, κύριε,
ὅπως ἀγοράσω λίγον νόημα».ψωμίον.
Η παρτιτούρα τού John Cage ακούγεται στη σιωπή I Ching
Στο πεντάγραμμο οι νότες
πολιτική -ψυχολογία- φτώχεια- παγκοσμιοποίηση.
σε jump cuts από το Βιετνάμ,
και στο Παρίσι τού ’68,
το άδειο βλέμμα ενός εργάτη σε βιομηχανικό τοπίο..
Στις σιδηροδρομικές γραμμές τού Ποινικού Κώδικα, άρθρο 299:
«Η ανθρωποκτονία τιμωρείται…»
Και η φωνή του ρωτά:
«Με τι τιμωρείται η αδιαφορία;»
Σκηνή 1.Λαβύρινθος Πολυφωνικός “Ἐντός Χρόνου”
(Σκοτάδι. Ήχος σταγόνας. Η οθόνη ανάβει.)
Η φωνή τού αφηγητή:.
Είμαι στρατιώτης στη Σικελία,
πολίτης στο Παρίσι του 1789,
πρόσφυγας στη Δρέσδη,
παιδί στο Κίεβο,
υπάλληλος σε μια αγορά χωρίς ψυχή.
(μουσική τού Luigi Nono·
ήχοι θραυσμένοι, συριγμοί, μεταλλικά κύματα.
Η κάμερα κινείται ανάμεσα σε συντρίμμια )
ο Ευκλείδης, ο Ηράκλειτος, ο Θουκυδίδης,
καθισμένοι σε ένα καφέ,
Ηράκλειτος: «Πῦρ ζῇ, καὶ οὐδὲν μένει.»
Ευκλείδης: «Ἐὰν δοθῇ ἄπειρον, ποῖος μετρεῖ;»
Θουκυδίδης: «Τὸ ἦθος ἀνθρώπου δαίμων.»
(Η φωνή τού αφηγητή διακόπτει.)
Εγώ είμαι το υποσύνολο του αιώνα μου.
Οι πράξεις μου μεταβλητές
Οι σκέψεις μου στατιστικές.
Και κάθε μεσημερι ειμαι την Αθήνα,
λίγο πριν καταπλεύσει για τη Σικελία.
Ο ήλιος λάμπει, οι ναύτες γελούν,
κανείς δεν ξέρει ότι ταξιδεύει προς τον ποταμό Ασιναρο
και τα λατομεία..
(Προβάλλονται εικόνες από τη Γαλλική Επανάσταση.
Φωνές του πλήθους. Ένα τύμπανο.
«Liberté!»φωνάζουν..
Ο Ρουσσώ και ο Ροβεσπιέρος διαφωνούν
πάνω από το πτώμα τής έννοιας τού “πολίτη”.)
Σκηνή 2 .Μια αίθουσα συνεδρίων τού Ψυχρου Πολεμου.)
-Η ελευθερία είναι επιλογή καταναλωτή.
-Η ελευθερία είναι κατάργηση τών επιλογών που σε καταναλώνουν.»
Και ένας χάρτης
Στάλινγκραντ, Κούβα, Βιετνάμ, Κύπρο, Βερολίνο.
Η φωνή τού αφηγητή :
ο άνθρωπος
είναι εξόριστος απ’ την Ιστορία του.
(Σκοτάδι)
Το δάχτυλο πληκτρολογεί:
«Είμαι εδώ.»
Η απάντηση δεν ηρθε.
Μόνο ο ήχος τής αναπνοής του κόσμου.
(Σιωπή. Μια πρόταση εμφανίζεται στην οθόνη.)
Η Ιστορία δεν τελείωσε.
Αλλαξε μορφή: δεν έγινε Εμείς.
[I. Montage dialectique]
ο Ηράκλειτος και ο Marx συναντιούνται σ’ ένα εργοστάσιο.
Ο πρώτος λεει:
ὁ πόλεμος πάντων πατήρ.
ο δεύτερος απαντά:
ἡ πάλη τῶν τάξεων,ὁ ἴδιος νόμος.
Το πλάνο παγώνει.
Ο Tarkovsky τοποθετεί ανάμεσά τους ένα ποτήρι νερό ,
μέσα του καθρεφτίζονται τα ερείπια τού 20ού αιώνα.
Η μουσική τού Cage: τέσσερα λεπτά και τριάντα τρία δευτερόλεπτα απόλυτης Ιστορίας.
[II. Πολιτικό Σώμα / Ασώματη Ιδεολογία]
Σκηνή: Δικαστήριο με τοίχους από γυαλί.
Στο εδώλιο κάθονται:
ο Πτωχοπρόδρομος, η Δημοκρατία, ο Οικονομολόγος τού Χάρβαρντ.
Ο δικαστής είναι μια μηχανή που αναγιγνώσκει συνθήκες.
Άρθρο 1: ὁ ἄνθρωπος γεννᾶται ἐλεύθερος καὶ χρεωμένος.
Στο βάθος, ο Ευκλείδης χαράζει πάνω σε πάγο
ένα τέλειο τρίγωνο που λιώνει.
Ο Godard πατάει pause.
Η Δικαιοσύνη, pixelated.
[III. Παράλληλοι Μύθοι]
Ηρόδοτος περιγράφει τη μάχη τού Δανεισμού.
Ο Keynes συμβουλευει τον Περικλή·
ο Adam Smith σημειώνει στο περιθώριο:
“Το αόρατο χέρι γράφει ιστορία.”
Στο montage, ο Kieslowski απ’ το κόκκινο στο λευκό.
Ο Bergman ζητά από τον Ευκλείδη
να αποδείξει την ύπαρξη του Θεού
με μια εξίσωση.
Ο Ευκλείδης απαντά: Q.E.D.
κι η κάμερα βυθίζεται στο μαύρο.
[IV. Aπόσπασμα από την “Αναφορά του Αρχιμήδη”]
Εὑρίσκω ἑαυτόν ἐπὶ σημείου μηδενός.
Μοχλός: ἡ σκέψις.
Ἐρείπιο: ὁ κόσμος.
Ἀποτέλεσμα: ἡ ἀναγέννησις ἀπὸ τη στάχτη.
Στην οθόνη τού Pasolini,
ένα παιδί γράφει με κιμωλία:
“Ελευθερία ≠ Κατανάλωση.”
[V. Cinematic Interlude: Scenario]
(Η κάμερα κινείται αργά σε εγκαταλειμμένο σταθμό τρένου.)
Στο ηχείο ακούγεται ο Ηράκλειτος,
φωνή παραμορφωμένη, μηχανική:
ἓν πάντα εἶναι.
Στην αποβάθρα, ο Keynes περιμένει τον Marx
με ένα εισιτήριο χωρίς προορισμό.
Η μουσική: σειρές Schoenberg πάνω σε samples από εργοστάσια.
Η εικόνα κοκκινίζει.
Στο βάθος περνάει ο Bergman, κρατώντας ένα κάτοπτρο,
μέσα του βλέπουμε τον Tarkovsky να κινηματογραφεί το νερό.
Σπείρα μέσα σε σπείρα.
[VI. Συνθήκη τού Τίποτα / Treaty of Silence]
Στο τραπέζι τών διαπραγματεύσεων
κάθονται ο Όμηρος, ο Baudrillard, η ΕΕ και ένας hacker.
Ο Όμηρος απαγγέλλει:
“Μῆνιν ἄειδε, θεά, τοῦ Χρέους.”
Ο Baudrillard χαμογελά:
“Ὁ ἥρως ἐπέστρεψε στὴν ὁθόνη.”
Ο hacker πληκτρολογεί:
DELETE HISTORY.EXE
Η Συνθήκη υπογράφεται στο σκοτάδι του χρόνου.
[VII. Κάθαρσις / Επιστροφή]
Ο Θεός του Bergman ζητά άφεση από τον Ηράκλειτο.
Ο Ηράκλειτος απαντά:
“Οὐκ ἂν δις εἰς τὸν αὐτὸν Θεόν εἰσέλθοις.”
[Epilogus: Loop / Feedback / Silence]
Στην τελευταία σελίδα,
ο Πτωχοπρόδρομος σημειώνει με φτερό:
“Γράφω ἐπὶ σιωπῇ ψωμίου "
[II. Algorithmus Heraclitus]
Ἐν παντὶ ῥεῖ → 1
ὁ πόλεμος πάντων πατήρ → 0
Loop() {
repeat(εἰρωνεία, ἰδέα, ἄνθρωπος);
print("ο θεός τοῦ Bergman κοιμάται");
if (ἄνθρωπος = ἔννοια) break;
}
Στο βάθος, ο Godard ψάχνει τη σωστή γωνία λήψης
ενώ ο Baudrillard λέει στον Πτωχοπρόδρομο:
«Η αγορά είναι νέα εκκλησία ,τα pixels της, τα καινούρια άμφια.»
Ο Πτωχοπρόδρομος απαντά:
«Ἐὰν οὐκ ἔχω ἄρτον, κηρύττω glitch.»
[III.Το Συνέδριο]
Παρόντες: Herodotus, Marx, Kieslowski, Archimedes, Sartre,
Θέμα ημερησίας διάταξης:
Η Σημασία της Ιστορίας μετά τη Διάλυση τής Ιστορίας.
Ο Herodotus δείχνει χάρτες από δορυφόρους.
Ο Marx αναλύει τον πληθωρισμό τού νοήματος.
Ο Sartre δηλώνει: “Ὁ ἄνθρωπος καταδικασμένος στην αναπαράσταση.”
data πόλεμοι
entropy συνεχής
Στο background, ήχοι Schoenberg, τεμαχισμένοι με βιολιά Stravinsky.
[IV. Τμήμα Νομικό Μεταφυσικό]
Άρθρον 1α: Πάν άνθρωπος υποχρεούται να αμφισβητεί την Ιστορία.
Άρθρον 2β: Το σώμα θεωρείται τεκμήριο ύπαρξης.
Άρθρον 3γ: Η σιωπή αναγνωρίζεται ως πολιτική πράξη.
Άρθρον 4δ: Το ἔνστικτον ἰσχύει ὡς νόμος
Η φωνή του Pasolini ψιθυρίζει μέσα από τα ηχεία της αίθουσας:
.
[V. Πολυφωνία - Επικάλυψη Φωνών]
(Ηχογραφημένα αποσπάσματα )
Ηράκλειτος: πάντα ῥεῖ.
Archimedes: δῶ μοι ποῦ στῶ.
Marx: ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται.
Godard: το βλέμμα είναι εργαλείο.
Baudrillard: το εργαλείο είναι ψευδαίσθηση.
Πτωχοπρόδρομος: ψευδαίσθηση ἐστίν ἡ πείνα.
Tarkovsky: ο χρόνος είναι ύλη.
Cage: η ύλη είναι σιωπή.
[VI. Επίλογος: Loop Ἀέναος]
Στην οθόνη προβάλλεται μία εξίσωση:
Ιστορία = Λόγος+Πραξις – Μνήμη
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
η αλήθεια είναι μορφή υπερβολής
στην μηχανή εκτύπωσης μια σημείωση του Πουλαντζά:
το κράτος δεν είναι πράγμα, είναι σχέση.
αλλά οι σχέσεις έχουν πεθάνει.
η Ρόζα Λούξεμπουργκ στη λάσπη τού καναλιου Λανβεχρ
στο Λιχτενστάιν
ανασαίνει ακόμα.
το νερό τη θυμάται.χλωμη μικροκαμωμένη,χωλαινει ελαφρά.
τότε ο Γκράμσι γράφει από το κελί του:μισώ τούς αδιάφορους.
κανένας πια δεν αναπαράγει την ενοχή του
όλοι πλέον αγοράζουν τη μελαγχολία σε προσφορά.
οι Δίκες της Μόσχας επαναλαμβάνονται
ο Μπέρια καταδιδει ονόματα,
κανείς δεν απαντά.
κι ύστερα,
η Ελλάδα:
ο Εμφύλιος μέσα στη παγωμένη Μακεδονια,
ένας αντάρτης διαβάζει Σινόπουλο,
Ελπηνορα,πως έφτασες ως εδώ κουτσαινοντας;
στο τέλος
η ιστορία δεν τελείωσε. Εγώ τελείωσα.
this is the way the world ends
με τη σιωπή μιας σκέψης που έγινε εμπορικό σήμα.
«ο ηγεμόνας είναι πλέον η γλώσσα»,
η ειρωνεία τού Nicolo Machiavelli
ο Μπέρια χειροκροτεί.
«μπράβο», λέει,
πιο πέρα, ο Κικέρων πίνει καφέ με τον Gyorgy Lukacs
συζητούν για τη ratio publica
για τη δημοκρατία του φόβου,
και για το αν η ρητορική μπορεί ακόμα να σώσει ανθρώπους.
ο Lukacs γελά:
«η αλήθεια είναι μορφή υπερβολής.
μόνο ο θόρυβος τής επανάστασης μένει.»
στην εφημερίδα η Σφαγή τής Μήλου
(Θουκυδίδης,βιβλίο ε ')
ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται,
δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν
ο άνθρωπος ένα βιολογικό φαινόμενο
γεννιέται από το σώμα,όχι από την ιδεολογία
ο Σωκράτης συνομιλεί με τον Τρότσκι στο διάλειμμα
της ταινίας του Godard:Prenom.Carmen
«το δηλητήριο μού το έδωσε η πόλη»,
«εμένα το έδωσε η Επανάσταση»
κι ύστερα
«ο έρωτας και η επανάσταση είναι ζήτημα εικόνας»,
λέει η Κλεοπάτρα και φωτογραφίζεται με τον Τσε Γκεβάρα.
ο Μάρκος Αυρήλιος διαβάζει το Εις Εαυτόν:
«ό,τι συμβαίνει, συνέβη ήδη"
ό,τι λέγεται, ήδη ειπώθηκε·
ό,τι γράφεται, ήδη σβήστηκε..
διαλύεται σε θραύσματα:
ο Λούκατς: η συνείδηση ήταν το τελευταίο λάθος.
η Ρόζα: ο κόσμος άνθισε για λίγο, ύστερα έγινε σύστημα.
ο Καστοριάδης: η αυτονομία μεταφράστηκε σε interface.
ο Αξελός: το παιχνίδι τελείωσε, αλλά συνεχίζεται χωρίς παίκτες.
κι εγώ
η φωνή που απομένει
η τελευταία πρόταση δεν ολοκληρώνεται ποτέ...
και αυτή,
όπως πάντα,
είναι ο κόσμος.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
το σώμα τής γλώσσας
ύλη συσσώρευση φωνών
είναι η συμφωνία corpus.
στο ασυμβατο
ο θρήνος τής Μήδειας
σε ένα μαθηματικό αξίωμα.
στις αναδιπλώσεις τής αφης
και πώς το άπειρο
περιέχει απείρως απειρο
Εν τω μεταξύ,
ένα string quartet για ελικόπτερα και αντίφωνα,
ο Κικέρων περιγράφει τη Ρώμη ως έναν πίνακα Galois,
όπου κάθε ιδέα έχει ακριβώς p ρίζες,
αρκεί να μην είναι ασυνεπής
με τον Gödel,
στη Σαμοθράκη, το άγαλμα της Νίκης
ακούει Verdi,
στον ήχο τού νερού,
ο Αρριανός κρατά χαρτοφυλάκια με αποδείξεις πολέμου,
διαπραγματεύσεις, θρόνοι.
και ταυτόχρονα, μια διαδήλωση στη Λατινική Αμερική,
οι πλατειές τής Ινδίας, οι αγώνες τωνυ γυναικών στην Αφρική
όλα συνδεμένα,
νύχτα
μια πόλη μηχανή
οι άνθρωποι είναι πειράματα προσωκρατικών εννοιών,
η κάθε βιτρίνα μια εκδοχή τού Πλάτωνα
με τα φώτα neon .
το σώμα δεν ξέρει,αλλά θυμαται,
το ίχνος μιας μέλισσας στον αέρα,
on this day έζησες λίγο,
«All the news that’s fit to print»
τίτλος εφημερίδας, Νέα Υόρκη, 1897
Αυτόγραφα σημειώματα τού Luigi Nono:
«…la voce / il suono / l’urlo nel silenzio…»
Παράγραφος από το Cantos τοῦ Ezra Pound:
“And the light in Phoenicia, the sound / of cargoes
and the winged ship, the olive…”
όταν σβήνουν οι ψυχές
στα ορυκτά βρυα μεταμεσονυχτια,
ο Κικέρων ρητορευει:
“Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?”
Μέχρι πότε,Κατιλίνα,θα παίζεις με την υπομονή μας;
η επιμονή να αντέχεις
το Imperium και η Pax Romana
να φθειρονται
Ο Vladimir Lenin γράφει στην ομίχλη το όνομα
Vladimir Mayakovsky
όπου οι λέξεις θρυμματίζονται.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Άτιτλο
γλώσσα σώμα δαρμένο
φωνή να πονάει.
εγώ βλεπω
όλα αυτά
σπασμένα δόντια,
φλέβες,
στα παγκάκια τής Ομόνοιας
μετράω πτώματα
και μια σφαίρα στο κεφάλι
μη μας σκοτώνετε άλλο
εγώ θέλω μόνο
να μην φοβούνται τα παιδιά.
.
.
.
Et iterum veniet cum gloria
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Et iterum veniet cum gloria
άντρες πνίγηκαν στις αποβαθρες
μια γυναίκα κρατάει στο χέρι το στήθος της
που το'κοψαν
είναι η ώρα τού θεού να αυτοκτονησει
όλοι οι σκοτωμένοι εκείνη τη μέρα
μείναν αταφοι
τα νησιά γεμίζουν τα καλοκαίρια γέλια τουριστων
μην ελπίζεις ότι κανείς δεν θα σε σκοτώσει ξανά
Σκηνή 1:31 Οκτωβρίου 1517-οι 95 θέσεις κατά τού εμπορίου
τών συγχωροχαρτιων
Ο Λούθηρος χορεύει με τον Καρλ Μαρξ
σε μια ντισκοτέκ με φωτισμό λέιζερ και αποσπάσματα
απ’ το Mein Kampf
προβλημένα στους τοίχους.
Σκηνή 2:Auschwitz.
Ένα παιδί με το ονομα Celan
κοιτάζει μια στοίβα από υποδήματα.
"Αν ο Θεός είναι εδώ", λέει,
"είναι μέσα στην τέφρα μου"
Σκηνή 3: ένα θραύσμα του Οιδίποδα
το πέτυχε,πριν προλάβει να φωνάξει:
"Ικέτες ήμαστε, ικέτες"
Ο Πάστερνακ σιωπά.
Ο Μαγιακόφσκι σβήνει το στόμα του με σφαίρα.
Ο ήχος ενός drone σαν το πιάνο του Σούμπερτ
Ο Άλφρεντ Ζαρρύ γράφει με σπρέι:
"Merdre à Dieu."
σε ότι πιο τρομερό ζητάμε να ξεχασουμε
"Πεινάμε",
"Κρυώνουμε",
"Ξεχαστήκαμε"
Κι εγώ;
Εγώ είμαι ο νεκρός
στο ποίημα.
Στον καθρέφτη:
ο Alfred Jarry με dildo-σκήπτρο,
γελάει σαν αρχιερέας cyberκόλασης:
"Merdre, messieurs. Εδώ δεν υπάρχουν ψυχές."
ΒΙΒΛΙΟ I: CELAN - ΦΩΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΤΑΧΤΗ
"Schwarze Milch der Frühe..."
τεφροδοχος Ιστορια
η Mutter κάηκε στο φουρνο
πώς να προφέρεις "ψυχή" σε γλώσσα
που έχει υποστεί γενοκτονία;
ΒΙΒΛΙΟ II:ALFRED JARRY -ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΦΑΓΗ
“Merdre!”
Ο Ubu Roi γλίστρησε σε σκατά
και κήρυξε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο
εναντίον των Ελλήνων Προσωκρατικών.”
ΒΙΒΛΙΟ III : AUSCHWITZ -TOUR
Σ'έναν θάλαμο αερίων με τουρίστες.
κάποιος έβγαλε selfie.
Μια γυναίκα έβγαλε το κρανίο της και κοίταξε την κάμερα.
ο Celan πάλι:
“Ό,τι σώθηκε, ας σωπάσει.”
“Ό,τι χάθηκε, ας ουρλιάξει.”
.
.
.
Μινοταυρος-χνκουβελης cncouvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Μινωταυρου επεα
Όταν ο Μινώταυρος αντίκρυσε τον Θησεα
δεν είδε έναν εχθρό.
Είδε το τέλος τού Λαβυρινθου.
Σήκωσε το κεφάλι του και μίλησε
με φωνή αρχαία, .
𐀀𐀜𐀷𐀔𐀫𐀇
𐀅𐀜𐀨𐀈 𐀍𐀡𐀄
𐀈𐀙𐀁𐀳𐀙𐀊
𐀢𐀐𐀲𐀫𐀍𐀍𐀄
Τότε ο Μινώταυρος είδε τον εαυτό του
να ακροβατεί
στα ταυροκαθαψια
πηδωντας όπως οι ψυχές πηδούν
πάνω απ’ την άβυσσο για να σωθούν.
Και ο Θησέας πλησίασε χωρίς ξίφος·
μόνο με έναν καθρέφτη.
Κι όταν τον ύψωσε, ο Μινώταυρος
είδε ότι ο Θησέας
είχε το δικό του πρόσωπο.
𐀀𐀫𐀦𐀷 𐀲𐀏𐀐𐀂
𐀠𐀍𐀱𐀊 𐀡𐀫𐀪𐀳
𐀀𐀙𐀇 𐀅𐀐𐀀𐀷𐀍
𐀳𐀩𐀪𐀍 𐀤𐀫𐀲𐀍
𐀅𐀍 𐀀𐀫𐀦𐀷 — 𐀄𐀁𐀠𐀍𐀳!
A-ro-ta, ko-wa-na
Mi-no-ta-u-ro, qa-si-re
Pa-si-pa-ya, a-ri-a-da-na
Da-i-da-lo, to-so-na
Ka-ta, mi-no-ta-u-ro — a-ke-ne!
Στους διαδρόμους τού λαβύρινθου
ακούει βηματα.
Και βλέπει τη μάνα του με τον Δαίδαλο,
κρυφά τού ζητάει την ξύλινη μητρα
𐀀𐀈𐀁 𐀫𐀍𐀀𐀡𐀴𐀍 𐀞𐀴𐀄𐀙𐀂𐀫𐀄
a-ka-ne da-i-da-lo-se qe-re-ta
Και είδε την Πασιφάη,
να χαϊδεύει τη ράχη τού ταύρου
Στην αντανάκλασή της, εκείνος είδε
την αιχμαλωσία του.
ποτέ δεν ξέχασε τή γιορτή:
τους ύμνους,τις γυμνόστηθες κοπέλες,
και την Αριάδνη,τις ιέρειες τών φιδιού
και άνδρες που πετούσαν
πάνω από κέρατα τών ταυρων
και το πλήθος να κραυγάζει ρυθμούς
γραμμένους σε πήλινες πινακιδες
με Γραμμική Β’:
𐀀𐀈𐀁𐀍 𐀲𐀐𐀂 𐀀𐀰𐀅𐀊 𐀀𐀴𐀄𐀙𐀂
(a-ka-ne po-ro a-so-pa a-re-ta qe-re-ta)
(Πέτα, σώμα, πέτα
δοξασμένε, κύριε τής γης)
Ο Μινώταυρος χαμογέλασε.
«Δεν ήρθες να με σκοτώσεις, Θησέα,» είπε,
«Ήρθες γιατί ο Λαβύρινθος είμαι εγώ,
κι εσύ, ο δρόμος του.»
𐀀𐀀𐀈𐀁𐀍𐀫𐀍𐀀𐀡𐀴𐀍𐀞𐀴𐀄𐀙𐀂𐀫𐀄
(a a-ka-ne da-i-da-lo-se qe-re-ta da-i ma-ri-ne)
“Εγώ είμαι ο Δαίδαλος
και ο Μινώταυρος,
ο άνθρωπος και το τέρας."
Και καθώς το ατσάλι τού σπαθιού
αγγίζει το αίμα
η πρώτη ποίηση τού ανθρώπου.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
στην επόμενη σκηνη
το Ιόνιο κυματίζει με προελληνικες λέξεις
σα-λα-σσα και φθόγγους ανεμων αλς αλος
στην επόμενη σκηνή:ο Αντίοχος έχασε τη Συρια
μετά, μια τομή: jump cut στον Καντ
στέκει μπροστά στο Καθεδρικό τής Κριτικής Λογικής
και βρέχει σε ρυθμό clusters Gyorgy Ligeti
ο Καντ ανοίγει την ομπρέλα
στην επόμενη σκηνή: η Λουκρητία Βοργία
γράφει μια υποσημείωση στο περιθωριο
μιας σελίδας τού Marx :Η εξουσία παράγει τη δική της
υπεραξία μυθου
στο πιάνο τής δυναστείας Τανγκ ο Ezra Pound
αναλύει την τονικότητα τής Usura
ένα φιλμ 16mm με κόκκους δείχνει έναν γραφεα Βυζαντινό
τίτλος:Η ισχύς και η Στάση τού Νικα
στην επόμενη σκηνή:σε στούντιο τής Cinecitta
οι γάμοι τού Αλεξάνδρου και τής Ρωξάνης
με επίκαιρα fade in στην βιομηχανική Αγγλία
όλο το Κεφάλαιο είναι θέμα οπτικής γωνιας
στην επόμενη σκηνή η Lucretia Borgia
ξεφυλλίζει ένα χειρόγραφο αλχημείας
με συνταγές καλλωπισμού
για την πολιτική η ομορφιά είναι μηχανη
στην επόμενη σκηνή: στη New York City 1929
ο Μιθριδάτης και ο Keynes συναντιούνται στη Times Square
συντασοντας το μανιφέστο:Η ανοσία τού πληθωρισμου
και ολη η Ευρώπη μετατοπίζεται σε μια εποχή παγετώνων
ο κόσμος πλέον είναι ζήτημα δοσολογίας βαρβαρισμων
άλς (θάλασσα), βορρός (άνεμος), λάβρυς (διπλό)
προελληνικα ηχώματα στη μνήμη τών κυματων
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
στερρά έπεα
Δεσμώτης τήδε(δέσμιος,εκ δεω,δένω)
τροχιζω τις συλλαβές μα-χαι-ρι
ὣς ἄορ aor ομηρικό
να μην σφαγούν πάλι οι ίδιοι άνθρωποι
η ΕΛΣΤΑΤ μετράει από το 2010 ως το 2023
τη μετανάστευση:
πάνω από 450.000 νέοι έφυγαν.
Μαρτυρία από τη Θεσσαλονίκη, 2016:
«Στο χωριό έμειναν μόνο τα σπίτια.
Όλοι στο Λονδίνο δουλεύουν σερβιτόροι».
στις σπονδυλωσεις τού μαρξισμου
διασώζεται σημείωμα νοσηλεύτριας(1942):
«Σήμερα πέθαναν 34 παιδιά από αβιταμίνωση.
Το γάλα δεν έφτασε».
Μη συνηθίσετε ποτέ αυτό:
φωτογραφία Ερυθρού Σταυρού 13/9/1922,
μια γυναίκα στην προκυμαία τής Σμύρνης
κρατάει μια κούκλα παιδιού.
Αυτό απέμεινε.
Να μην το γράψει κανείς.
Ούτε η Ιστορία
να το ντύσει με κραυγές.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Τι είναι αυτοί οι ήχοι;
(σκηνή γυναικας)
Φως από πάνω, ψυχρό, τετραγωνισμένο. Τοίχοι.
Η φωνή μου ανακλάται. Δεν είναι πάντα δική μου.
Τι είναι αυτός ο ήχος;
Είναι σαν λέξεις.
Λέξεις που στάζουν από τη ρωγμή στο ταβάνι.
Μία-μία.
"Καίγεσαι."
"Δεν είσαι εδώ."
"Εκείνη σε βλέπει."
Ποια είναι εκείνη; Κοιτάει απ’ τον καθρέφτη. Δεν είμαι εγώ.
Ο καθρέφτης έχει δύο πρόσωπα. Το ένα σού χαμογελάει, το άλλο
σε πνίγει στον ύπνο σου.
Δεν κοιμάμαι.
Τι είναι αυτός ο ήχος;
Σαν να μιλάει η μητέρα. Μα είναι νεκρή.
Είπε, "Σκούπισε το αίμα, δεν είναι δικό σου."
Μα εγώ δεν βλέπω αίμα. Μόνο κάτι σαν μελάνι.
Ο Προμηθέας. Τον είδα. Κρεμασμένος από τα ράμματα τού στρώματος.
Σου λέω, εκείνος μού ψιθύρισε:
"Μην εμπιστεύεσαι το νερό. Είναι γεμάτο βλέμματα."
Και μετά, μια φωνή. Ψιλή, λεπτή, σπασμένη:
"Είσαι το λάθος στην εξίσωση.
Είσαι το μηδέν μέσα στο ένα."
Γελάς; Εγώ δεν γελάω.
Ο γιατρός λέει πως είναι "συμπτώματα".
Είπα να μου δώσουν καθρέφτη. Να κοιταξω μέσα του και να πω:
"Δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι εδώ."
Ο ήχος δυναμώνει.
Είναι ρυθμός πια.
τών τοίχων.
τών βιδωμένων παραθύρων.
τής ακινησίας.
Τι είναι αυτός ο ήχος;
Η βροχή;
Η γλώσσα;
Η γλώσσα που στάζει σαν βροχή.
Ή σαν βελόνες στην παλάμη μου,
Θέλω να βγω.
Μα όχι από την πόρτα.
Θέλω να βγω από το σώμα.
Να μείνω ως λέξη μόνο.
Να γράψω τον εαυτό μου σε τοίχο.
Να με διαβάσει κάποιος, τυχαία, και να πει:
"Κάποτε υπήρξε κάποια
που άκουγε τη βροχή'
μόνο η μνημη και η σιωπή
μιας μαρτυρίας
σκηνή γυναικας
ο ήλιος μόνο καίει
καίει το μέσα μου.
Ο Ιλισσός; Πού; Πού κυλάει τώρα; Τον άδειασαν. Τον γέμισαν σωλήνες
και σιωπή.
Άκου, άκου λίγο
ακούς; Είναι το παιδί μου που γελάει ή κλαίει;
Όχι όχι, είναι τα σκυλιά…
"Ήμουνα εκεί! Τα είδα όλα!"
Όλα! Μου τα πήρε όλα η φωτιά. Μου πήρε το παιδί, τον άντρα, το σπίτι,
τη θάλασσα
Κατινάκι,το κοριτσάκι μου
έλεγε "μαμά, θα βάλω το φόρεμα με τις πεταλούδες να με δεις να χορεύω".
Δεν πρόλαβε. Δεν είχαμε πια καθρέφτες. Ούτε πόρτες. Ούτε φωνές. Μόνο τσιμέντο και
πυροβολισμούς.
Και μετά το τίποτα.
Τι έγινε μετά;
Με μάζεψαν
Μου πέταξαν μια κουβέρτα
μού πήραν το όνομα.
Κατερίνα. Κατινάκι. Εμένα έτσι με φώναζε,
ήταν διώροφο με αυλή
το σπίτι μας
ο κήπος ακουμπούσε τη θάλασσα…
Ναι. Ναι. Όταν φυσούσε, έμπαινε το αλάτι στα ρουθούνια, κι εμείς
γελούσαμε, λέγαμε "είμαστε πλούσιοι, έχουμε αλμύρα στο τραπέζι μας!"
φωνάζω ονόματα, ένα-ένα, σαν κάλεσμα ψυχών
Ελένη
Φωτεινή
Ανδρομάχη
Εκάβη
Κερασία
Ελισώ
Κασσάνδρα
Όλες ήμασταν εδώ. Όλες. Κυκλώνουμε τον χρόνο με τα βήματά μας.
Κι εγώ η πιο βουβή από όλες.
Γιατί δεν ξέχασα;
Γιατί δεν ξεχνάει κανείς!
η μνήμη είναι νύχι
σκάβει ξύνει
Είναι φόβος. Μας φοβούνται. Μας ταΐζουν λήθη.
Έπρεπε να ουρλιαξουμε.
Να τους φτύσουμε κατάμουτρα. Να τους πούμε:
"Δεν είμαστε τρελές. Είμαστε οι φλόγες που αφήσατε πίσω σας."
Τι έπρεπε να κάνουμε και δεν το κάναμε;
Μας ντρόπιασαν
Ντραπήκαμε που επιζήσαμε. Που ακόμα θυμόμαστε.
Ο Φρύνιχος
τού έβαλαν πρόστιμο γιατί τους έκανε να θυμούνται. Εμένα με κλείσανε
σ’ αυτό το δωμάτιο.
Γιατί δεν ξέχασα.
Τι είναι η κάθαρση; Να ουρλιάξεις τόσο δυνατά που να λιώσει ο σοβάς;
Ή να σωπάσεις για πάντα;
Ποιο απ’ τα δύο είναι πιο δίκαιο;
Ποιο πιο αρχαίο;
Εδώ που ο ήλιος κάθετος τις στήλες ξυρίζει
κι ο Ιλισσός άηχος πια
δεν κυλάει τίποτα
ούτε νερό ούτε θρήνους
Τι είναι αυτός ο ήχος;
Η βροχή
Η βροχή,φυσικά.
Μα όχι μόνο. Είναι και νερό. Πάνω σε τζιτζίκι.
Τσιρίζουν τα φτερά του. Ξέρεις ότι τα τζιτζίκια πεθαίνουν από τη σιωπή;
Στην Ερμού μια γυναίκα με σάκο πλάτης, μοιραζε φυλλάδια.
«Ο κόσμος τελειώνει στο μεσαίο παγκάκι»
ελεγε
«Αγαθόν και κακόν ταυτόν».
Ο Ηράκλειτος. Ή ο Οιδίποδας με γυαλιά ηλίου.
Ή ένας Προμηθέας που πούλησε τη φωτιά
Τι είναι αυτός ο ήχος;
Falling down falling down falling down…
Είδα τον Τειρεσία. Ή τον Ξενοφάνη.Καποιον Γιώργο που γύρισε από εμφυλιο.
Μου έδειξε ένα βάτραχο. Πράσινο.
Μεγαλώνει η χλόη γύρω του κι ανεβαίνει το νερό
Μην πνιγείς!
Μην πνιγείς
Σιγή.
Σιωπη
τίποτα.
Κι ύστερα, ήχος.
Όχι βροχή. Όχι αέρας.
Σαύρα χρόνου.
στα τοιχώματα τού μυαλού μου.
Θέλω νερό! Να πλύνω το πρόσωπό μου
«Από τι;»
Ρωτάς από τι; Από τον χρόνο, από την ενοχή, από τη μητέρα μου που τραγουδούσε: “This is my man…” ενώ εγώ ήμουν ακόμα μέσα της.
Η γλώσσα ή ο θόρυβος τής γλώσσας.
Μια μηχανή ραπτικής πάνω σε χειρουργικό τραπέζι.
Μια ομπρέλα. Ανοιχτή.
Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ την εγκρίνει.
Υπουργός Πολιτισμού τής Δημοκρατίας του Σαλό.
«Ταιστε τους αυτό. Τα προϊόντα θα είναι πιο σκατά.»
What is that sound?
Ο θόρυβος τής βροχής.
Ο θόρυβος τής βροχής.
Κλείστε το παράθυρο!
Το φως μπαίνει και ψάχνει. Με τυφλώνει.
Αυτά τα φτερά από τι είναι φτιαγμένα;
Από λέξεις; Από ενοχές; Από ύπνο που δεν ήρθε ποτέ;
Η γλώσσα.
Η ή ο θόρυβος τής γλώσσας.
Μου μιλάει. Όχι εσύ.
Αυτή.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Αυτοψια
με έβαλαν σ’ ένα σώμα
και η πόλη με φτύνει
με αφίσες,συνθήματα,
αιμορραγω με πρόσωπα
που δεν ζουν
βλέπω μια γυναίκα να κρεμάει λέξεις
σαν βρεγμένα ρούχα
επανάσταση
αλλοτριωση
κατανάλωση
δεν θα στεγνώσουν ποτέ
κι ο θεός,αν υπάρχει,
είναι πολύ απασχολημένος
δεν κάνω ειρήνη
αυτή δεν είναι η τελευταία μου
αμυνα
Καταληψη
αρνουμαι να είμαι δελτίο ειδήσεων
στατιστικό σφαλμα
ωραριο
εγώ
ντρέπομαι που ακόμη αναπνέω
θεέ μου,
αν είσαι παντοδύναμος,
γιατί κρύβεσαι πίσω
από τόση αταξια;
δεν ζητώ ανάσταση
ζητώ λογοδοσία
Χωρίς άλλοθι επιμένω
εκπαιδεύομαι να αντέχω
στο κενο
θεέ
δεν σε κατηγορώ πια
σε καταλαβαίνω
είναι τρομερή η αποτυχία
αν επιμένω να ζω
είναι από μια αρχαία ανυπακοη
κι αυτό είναι το μόνο δογμα
που μπορώ να υπερασπιστώ
μέχρι τελος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Voices Overlapping
I. Winter Does Not End / Χειμώνας Άχρονος
Winter does not end.
Nomen tantum mutatum est.
Ο χειμώνας ανωνυμος.
In the streets, voices
hold bags of bread,
et in eis resonant nummi
ex regnis olim.
«Ναι, είμαι καλά»
λέει η γυναίκα.
“Et hoc dico sicut mortui,”
she whispers,
“quando rogas si dolent.”
Under asphalt, fluit flumen
olim vocatum oratio.
Now it carries cigarettes,
broken vota,
and words that never became love.
Η άνοιξη δεν ήρθε.
A weather report arrived instead.
II. Voces in Ruinis / Φωνές στα Ερείπια
Meministine?
Non. Sed simulacrum ago.
A senex legens diurnum futurum
tells: “Historia continue sine testibus.”
Μια κοπέλα χτενίζει τα μαλλιά της
in speculo fracto.
Fracturae sunt vultus
qui potuissent esse.
In a bar sine fenestris,
a man recites verses non scripsit.
Clamor et plaudit.
Plagium est ultima fides.
Aliquis sussurat Latine
de ordine et lege.
Nemo intelligit.
Omnes tamen timent.
III. Mythos in Declivio / Μύθος σε Υποχώρηση
Olim rex erat,
terra eius marcescebat
quia corpus eius vulnus erat.
Nunc rex est algorithmus,
et vulnus dicitur «data».
Vates mutati sunt ad charts.
Dei mutati sunt ad notifications.
Vox e libris antiquis
rogat: “Quis sanabit terram?”
Responde: “Systema upgrade in progressu.
Quaeso expecta.”
Sub templorum ruinis,
inveniuntur tantum filae et cranium
plenum arenae.
IV. Aqua / Νερό (ή η Έλλειψή Του)
We thirst,
but not for water.
Flumina sunt plenum informationis,
et nulla memoria.
Verba suffocantur antequam ad os perveniant.
Vir heri submersus est.
Dixit accident.
Aqua non eum occidit.
Oblivio.
In deserto urbis,
vox puerilis interrogat:
“Cur omnia fracta sunt?”
Nemo respondet.
Silentium habet pactum.
V. Nocturnus Saltatio Umbrae / Νυχτερινός Χορός των Σκιών
Mortui non discesserunt.
Solum didicerunt ambulare
inter nos.
Vides eos in subway,
in offices,
in lectis post amorem.
Facies normales,
oculi aliis spectantes.
Dicunt de consiliis,
investitionibus,
futuro.
Et omnis vox eorum
spargit pulverem
super id quod olim vivum erat.
VI. Quid Remanet / Ό,τι Μένει
If redemption exists,
it comes not with noise.
Forsitan puer
collectet vitrum fragmentum
et teneat sub luce
donec fiat aliquid simile sensui.
Fortasse vox
dicetur sine proposito.
Fortasse silentium
non timebit.
Non servabimur.
Sed fortasse
meminisse possumus
quomodo audire
fissuram.
Et inter eam
non water
sed vox.
VII. Chorus Fractum / Χορός θραυσμα
Here comes the sound
όχι, δεν έρχεται τίποτα.
Μόνο ένα βουητό.
Dies irae, dies illa
λέει κάποιος με ακουστικά.
Δεν ξέρει τι λέει.
Αλλά τού αρέσει ο ρυθμός.
Στο περίπτερο:
«Ένα πακέτο και ένα μέλλον».
The cashier smiles.
Smile = mask = persona.
Πίσω απ’ το χαμόγελο
stat vacuum.
VIII. Cantilena Urbana / Αστικό Τραγούδι
La la
κόπηκε το ρεύμα.
Μια φωνή από το ραδιόφωνο:
“This is the end of the line.”
Η φράση επαναλαμβάνεται.
Repetitio mater nihil.
Στην πολυκατοικία:
κάποιος παίζει βιολοντσέλο
χωρίς να ξέρει γιατί.
Κάποιος άλλος χορευει
χωρίς λόγο.
Why do we sing?
ρωτά η αγγλική φωνή.
Για να μη σιωπήσουμε,
απαντά
IX. Fragmenta Historiae / Θραύσματα Ιστορίας
Εδώ υπήρξε πόλη.
Here stood a city.
Hic fuit civitas.
Κάποιος έγραψε νόμους.
Κάποιος τους έσβησε.
Κάποιος τους πούλησε.
Roma cadit κάθε μέρα.
Στην Αθήνα είναι μεσανυχτα.
London sleeps through it.
Στα μουσεία
τα αγάλματα δεν έχουν
μνήμη.
X. Voices Overlapping / Φωνές που Τέμνονται
— I can’t feel anything.
— Δεν είναι απαραίτητο.
— Non sentire est libertas.
— Ψέμα.
Μια μητέρα λέει:
«Θα περάσει».
Δεν λέει τι.
Ένας φιλοσοφος ψιθυρίζει:
vanitas vanitatum.
Στο κινητό του βλέπει μετοχές.
Someone laughs.
Nobody knows why.
Ίσως γιατί
το γέλιο είναι το τελευταίο καταφυγιο.
XI. Intermezzo: Κατάλογος Χαμένων
Lost:
– one childhood
– two ideals
– several gods
– language (partial)
Inventarium doloris:
ὀνόματα χωρίς πρόσωπα,
πρόσωπα χωρίς καθρεφτη,
ριζες χωρίς δεντρα.
No refunds.
XII. Ritual Without Religion / Τελετουργία Χωρίς Θρησκεια
Ποζαρουν
για selfie φωτογραφίες
Pray for us
τραγουδά ο Bob Dylan.
Για ποιον
Τα χέρια δείχνουν;
Not in faith.
In habit.
Η λέξη επαναλαμβάνεται
μέχρι να χάσει νόημα.
Τότε λειτουργεί καλύτερα.
XIII. The Question / Η Ερώτηση
What remains
when meaning evaporates?
Τι μένει
όταν όλες οι λέξεις
έχουν ειπωθεί λάθος;
Quid restat
post ruinam?
(παύση)
Μια αναπνοή.
Όχι αισθητη.
Αλλά παρούσα.
XIV. Coda: Fissura / Ρωγμή
Από τη ρωγμή
εξερχεται μια πράσινη σαυρα.
Η αποκάλυψη.
Μόνο ήχος.
Ένας ήχος ελαχιστος,
άτακτος,
Not water.
Ούτε φως.
Φωνή.
Και κάποιος, κάπου,
την ακούει
πριν χαθεί.
XV. Final Chorus (almost)
(ψιθυριστά)
If there is a voice
αν υπάρχει
si vox manet
Θα πει:
«Άκου».
XVI. Coda Silence / Κώδικας Σιωπής
(καμία γλώσσα)
—
—
—
μια ανάσα
εκτός ρυθμού
τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Cantus Fragments
⊕
ἀρχή ο λόγος
𓂀 𓂀 𓂀
λίθος χαραγμένος:
TI•ME / χρόνος / tempo
Νερό.
ἄλς.
ξύλον.
ἄνθρωπος
non ad mastum
ἀλλὰ ad protocolum.
αγνωστη φωνή
ἸΛΙΑΣ // ILIAD // ILIADE
στίχου
拖
拖
拖
WORK / JOB / lavoro
Who speaks truth?
Who shouts?
QUI PAYE?
χρόνος:06:28
ἡ ἱστορία συνεχιζει:
ὀστᾶ
ὀστᾶ
ὀστᾶ
κανείς δεν μετρά
corpo
σῶμα πολιτικόν
街
λέξη
χωρίς σάρκα
IDEOGRAM:
人 + 痛 = ?
(human + pain = ?)
φωνές επάνω σε φωνές
ΤΕΛΟΣ
λευκὴ σελίδα
με σφραγίδα:
ARCHIVIO CHIUSO
FILE MISSING
μνήμη: ERROR
⊗
κανείς
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Συμπιέσεις
▣ ▣ ▣
[ΑΡΧΕΙΟ Α/0]
φωνή κομμένη
σε συλλαβές:
ἀ-
χ-
ι-
(signal lost)
Ὅμηρος.exe
φορτώνει → ERROR: wrath overflow
μῆνις data spike
θεοί αλγόριθμοι
ἥρωες αναλώσιμα σώματα
rollback history
NO
Ησίοδος/patch note:
WORK
DAYS
σήμερον:
shift/ shift/shift
ἡμέρα ≠ φῶς
ἡμέρα = κύκλος κόπωσης
HEADLINE STACK
WAR / WAR / WAR
MERGER APPROVED
FAMINE EXPECTED
STOCKS RISE
(τα ρήματα σε ενεστώτα
για να μη φαίνεται το εγκλημα)
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ.zip
unpacked:
χορός troll farm
σάτιρα shield
γέλιο latency
buffering…
bones detected
count: ∞
οἱ νεκροὶ δὲν τελειώνουν
μόνο στοιβάζονται.
fragment:
σῶμα
σῶμα
σῶμα
corpo violato
corpo politico
corpo buttato
IDEOGRAM CLUSTER:
人
×
血
×
金
(human × blood × gold)
= market.
TRANSMISSION
Refugee boat / no flag
coordinates classified
weather neutral
outcome pending
ἄνεμος μάρτυρας
θάλασσα αρχείο
usura marginalia (scratched):
make it cohere
no, make it CUT
στίχος ξυράφι
νόημα θραύσμα
ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΥΜΠΙΕΣΜΕΝΕΣ:
ἄνθρωπος / human / homme / Mensch
→ unit
πόνος / pain / douleur / Schmerz
noise
MEMORY OVERLOAD
η ἱστορία δεν ακυρώνεται
Τροία
Στάλινγκραντ
Χιροσίμα
Γάζα
(ίδιο αρχείο, νέα ονόματα)
ΤΕΛΙΚΟ FRAME:
λευκός θόρυβος
πάνω σε λευκή σελίδα
μόνο μια σημείωση στο πλάι:
▣ ▣ ▣
.
.
.
χ.ν.κουβελης c n.couvelis
FRAGMENTA ΣΕ ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ
στρωμα Ι-ΟΜΗΡΟΣ (χαραγμένο με σίδηρο)
μῆνις = ∞
(δεν συγκλίνει)
Ἀχιλλεύς → σώμα/κεφάλαιο
Πάτροκλος → απώλεια (−1)
Τροία → πόλις = τείχος × φόβος
∑(νεκροί) ↑
θεοί = μεταβλητές με αυθαίρετες τιμές
μοῖρα = constraint
δέσμευση:
ἄνθρωπος ≤ σκόνη
στίχος σβησμένος
μένει το κρότο-γράμμα:
ΚΡΑ-
στρωμα ΙΙ-ΕΜΦΥΛΙΟΣ (γραμμένο με μολύβι, διορθώσεις)
η χώρα = |x|
διαιρεμένη στο μηδέν
αδελφός / αδελφός
= − +
(το πρόσημο αλλάζει τη νύχτα)
δελτίο συσσιτίου → αξία < 1
λόγος/λόγος → λόγος⁻¹
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
τάξη αποκαθίσταται
(η τάξη των τάφων)
∫ μνήμης dx
από βουνό σε υπόγειο
= σταθερά τρόμου
Ο Σινόπουλος γράφει στο περιθώριο:
ὀστᾶ → ∞
κανένα ισοζύγιο.
στρωμα ΙΙΙ — ΣΗΜΕΡΑ (τυπωμένο, επανεκτυπωμένο)
GDP ↑
wages ↓
interest r → r²
χρόνος εργασίας = 12h × 6d
άνθρωπος → human capital
πόνος → externality
MARKET UPDATE
conflict priced in
volatility normal
βάρκα χωρίς σημαία:
φορτίο = 47
σωσίβια = 23
πιθανότητα επιβίωσης = p < 0.5
θάλασσα = αρχείο χωρίς backup
ΕΠΙΚΑ ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ (θραύσματα περνούν μέσα)
μῆνις ⇄ μίσος ⇄ spread
ἥρωας ⇄ αντάρτης ⇄ δείκτης
πόλις ⇄ χωριό ⇄ αγορά
∑(απώλειες)
δεν κλείνει ποτέ.
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ
εἰ ἱστορία = f(βία),
τότε f′ > 0
κανένα τοπικό μέγιστο
μόνο κλιμακώσεις.
ΤΕΛΙΚΟ ΞΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟΥ
σβήνεις Τροία → μένει στάχτη
σβήνεις βουνό → μένει λάκκος
σβήνεις οθόνη → μένει φως
ένα μόνο σύμβολο αντέχει:
≠
(ὁ ἄνθρωπος
ἴσον ἀριθμός)
αλλά το σύστημα
δεν το δέχεται
ως λύση.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Μεταβολές
pecunia, pecuniam, aerarium publicum
ένα παιδί πετάει χαρτονομισματα στο προσωπο
του Leopold Bloom.
το 1943 άνοιξε ένα μπουκάλι σάκε και είδε την Χιροσίμα
ενώ δυο ηθοποιοί διάβαζαν στο σκοτάδι μια σελίδα από τον Φαίδρο·
ο ένας ρωτούσε τί ἐστι ψυχή;ο άλλος απαντούσε με συνταγές
φαγητών,
και και πίσω ακούστηκε : Σιωπή, gentlemen!
Προβολή αρχειακων φωτογραφιων:στρατιώτες τού '17,
ναύτες τού '22.
με σφαιρες καρφώθηκαν οι εφημερίδες τού ’44
με τα ονόματα τών νεκρών
Οι Οικονομιες τών Σωμάτων στα εργοστάσια
Το μέλλον Labour-power, Capital, Meaning, Memory
σε κατηγορίες κατ᾽ἐνέργειαν και κατ᾽δύναμιν
Κατά Marx: Crises are inevitable
Tempus fugit, sed credit fluit
Δύο άντρες σε δωμάτιο χωρίς πόρτα:
-Πότε μπήκαμε;
-Ποτέ.
-Πότε θα φύγουμε;
-Ποτέ.
¿Quién observa a quién?
ἄπολις ἀνὴρ
ἄμνημον λαός
tempus non sequitur
ἄνδρα μοι ἔννεπε → tell me of the man →
habla del hombre → parle de l’homme →
spreek van de mens → πες μου για την τιμή τού ανθρώπου
ανά μετοχή
Οι δείκτες δεν εξηγούν την ύφεση
Non classified yet
-look-here-man-in-the-corner-counting-bills-like-Homeric-scribe
marketwater-runningdownFleetst.-glisteningwithbondprices
memoryvessels-chanting-ancient-languages-not-remembered
recursive layer (cinematic fracture)
→ πλάνο: κοντινό σε πρόσωπο
→ πλάνο: κοντινό σε επιφάνεια νερου
→ πλάνο: κοντινό σε χαρτονόμισμα
→ πλάνο: κοντινό σε φιλμικό κόκκο
→ πλάνο: κοντινό σε κύτταρο
→ πλάνο: κοντινό σε χειρογραφο
→ πλάνο: κοντινό σε τίποτε
(η αλληλουχία επαναλαμβάνεται με άλλη σειρά)
Χρόνος → Χρέος → Μνήμη → Αγορά → Χρόνος
Μνήμη → Αγορά → Χρέος → Χρόνος → Μνήμη
Αγορά → Μνήμη → Χρόνος → Χρέος → Αγορά
Ο Max Ernst κολλάει ραπτομηχανές σε ιπτάμενα άλογα
Ο Adam.Smith εμπορεύεται στον Τειρεσία σιτο
δια τής αοράτου χειρός
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου