LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Ιστορίες -δεν συναντήθηκαν ποτέ -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Ιστορίες 

-δεν συναντήθηκαν ποτέ

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιστορίες 

δεν συναντήθηκαν ποτέ

Η ιστορία τής γυναίκας:

Δεν ξέρω το όνομά του,

ξέρω μόνο ότι υπήρξε.

Εγώ γεννήθηκα σε ένα παραθαλάσσιο μερος,εκείνος σε μια πόλη.

Μεγάλωνα ακούγοντας τα κύματα κι εκείνος  μεγάλωνε ακούγοντας το θόρυβο τών δρομων.

Κάποτε βρέθηκα σ'εκεινη τη πόλη,θυμάμαι τη ζέστη.

Ένας άντρας σε ένα περίπτερο αγόραζε ένα μπουκάλι νερό δίπλα μου.

Δεν τον είδα.Δεν με είδε.

Ερωτεύτηκα κάποιον άντρα,χωρίσαμε.

Ταξίδεψα σε μια πόλη,κάθισα μόνη σε ένα καφέ.Εβρεχε.

Εκεί τότε,κάποιος άντρας,φωτογράφισε το νερό τής βροχής στούς δρόμους.

Ήταν εκείνος.

Πιθανόν μέσα στο κάδρο κάποιας φωτογραφίας του να είμαι κι εγώ.

Χωρίς να με ξερει.

Παντρεύτηκα.

Απέκτησα μια κόρη.

Μετά από δέκα χρόνια χώρισα.

Κάποια νύχτα,αναρωτήθηκα πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο που θα μπορούσαν να είχαν αγαπηθεί μεταξύ τους αλλά δεν γνωρίστηκαν ποτέ.

Η σκέψη με τρόμαξε.

Γιατί δεν μιλούσε μόνο για έρωτα.

Μιλούσε για ολόκληρες ζωές που έμειναν ανεκπλήρωτες.

Για βλέμματα που δεν συναντήθηκαν.

Για συζητήσεις που δεν ειπώθηκαν

Κάποτε επισκέφθηκα μια έκθεση φωτογραφίας.

Θυμάμαι μια εικόνα.

Ένας έρημος δρόμος.

Έμεινα πολλή ώρα μπροστά της.

Είχα την παράξενη αίσθηση ότι κάποιος είχε δει μαζί με μένα αυτό το δρόμο.

Κάποιος που δεν τον γνώρισα ποτέ.

Και ήταν εκείνος.

Ξέρω πως ποτέ δεν θα τον συναντήσω και όμως μού λείπει.

.

.

Η Ιστορία τού άντρα:

Δεν ξέρω ποια ήταν.

Δεν ξέρω αν ήταν όμορφη.

Δεν ξέρω το χρώμα τών ματιών της.

Θυμάμαι πως κάποτε αγόρασα σε ένα περίπτερο ένα μπουκάλι νερό.

Θυμάμαι τη ζέστη.

Μια γυναίκα αγόρασε ένα περιοδικό.Δεν την είδα.Ηταν εκείνη.

Κάποτε σε μια άλλη πόλη φωτογράφισα τη βροχή στο δρόμο εξω από ένα καφε.

Θολα φαίνονταν στο βάθος μια γυναικεία φιγούρα.Ηταν εκείνη.

Γνώρισα γυναίκες.

Αγάπησα.

Προδόθηκα.

Πρόδωσα.

Σε μια έκθεση μου παρατήρησα μια γυναίκα να στέκεται πολλή ώρα μπροστά σε μία φωτογραφία.

Ένα έρημο δρόμο.

Είχε γυρισμένη την πλάτη.

Δεν τής μίλησα.

Έφυγε.

Ήταν εκείνη.

Κάποια νύχτα,αναρωτήθηκα

τι είναι τελικά η ζωή;

Οι άνθρωποι που γνωρίζουμε;

η' οι άνθρωποι που δεν γνωρίσαμε;

Τα βλέμματα μας που στράφηκαν αλλού.

Ίσως μ'εκεινη καθίσαμε στο ίδιο βαγόνι τού μέτρο.

Ίσως αγγίξαμε το ίδιο βιβλίο σ'ένα βιβλιοπωλείο με διαφορά λίγων λεπτών.

Ίσως καθίσαμε σιωπηλοί σ'ένα μπαλκόνι.

Δεν θα μάθω ποτέ.

Ξέρω πως ποτέ δεν θα την συναντήσω και όμως μού λείπει.

.

.

.

Μελέτη Ανάλυση:

Το διήγημα «Δεν συναντήθηκαν ποτέ» του χνκουβελη ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία κειμένων που οικοδομούν ολόκληρη την δραματουργία τους όχι πάνω σε ένα γεγονός αλλά πάνω στην απουσία ενός γεγονότος. Η ιστορία δεν αφηγείται έναν έρωτα· αφηγείται την αδυναμία του έρωτα να υπάρξει. Δεν μιλά για μια συνάντηση, αλλά για όλες τις πιθανές συναντήσεις που χάθηκαν μέσα στον χρόνο.

Η ποιητική του ανεκπλήρωτου

Η πρώτη εντύπωση που αφήνει το κείμενο είναι η ακραία λιτότητά του. Οι προτάσεις είναι σύντομες, σχεδόν γυμνές από λογοτεχνικά στολίδια. Ωστόσο κάτω από αυτή την απλότητα λειτουργεί ένας βαθιά οργανωμένος μηχανισμός συγκίνησης.

Η γυναίκα λέει:

«Δεν ξέρω το όνομά του, ξέρω μόνο ότι υπήρξε.»

Και ο άντρας:

«Δεν ξέρω ποια ήταν.»

Οι δύο αφηγήσεις αρχίζουν από την άγνοια. Όχι όμως από την άγνοια ενός προσώπου που δεν υπήρξε, αλλά από την άγνοια ενός προσώπου που υπήρξε πραγματικά. Αυτό είναι το τραγικό στοιχείο του κειμένου. Δεν πρόκειται για φαντασίωση. Δεν πρόκειται για έναν ιδανικό σύντροφο που επινοείται. Πρόκειται για έναν πραγματικό άνθρωπο που έζησε παράλληλα.

Η ύπαρξη προηγείται της γνωριμίας.

Και ακριβώς εκεί γεννιέται η μελαγχολία του διηγήματος.

Η αρχιτεκτονική των παράλληλων βίων

Το έργο είναι χτισμένο συμμετρικά.

Η ιστορία της γυναίκας αντανακλάται σχεδόν καθρεφτικά στην ιστορία του άντρα.

Το περίπτερο. Το μπουκάλι νερό. Η ζέστη.

Το καφέ. Η βροχή. Η φωτογραφία.

Η έκθεση.

Κάθε σκηνή εμφανίζεται δύο φορές.

Την πρώτη φορά από τη μία οπτική. Τη δεύτερη από την άλλη.

Ο αναγνώστης γίνεται ο μόνος που γνωρίζει την αλήθεια.

Οι ήρωες αγνοούν αυτό που ο αναγνώστης βλέπει καθαρά:

ότι οι ζωές τους διασταυρώθηκαν επανειλημμένα.

Το εύρημα θυμίζει τεχνικές κινηματογραφικού μοντάζ, όπου δύο αφηγηματικές γραμμές κινούνται παράλληλα και ο θεατής γνωρίζει περισσότερα από τους χαρακτήρες.

Ο χνκουβέλης δημιουργεί έτσι μια ιδιότυπη μορφή δραματικής ειρωνείας.

Δεν αγωνιούμε για το τι θα συμβεί.

Αγωνιούμε επειδή ξέρουμε ότι δεν θα συμβεί.

Ο χρόνος ως τραγική δύναμη

Στα περισσότερα ερωτικά αφηγήματα το εμπόδιο είναι εξωτερικό.

Η κοινωνία. Η απόσταση. Η μοίρα. Ο θάνατος.

Εδώ το εμπόδιο είναι σχεδόν αόρατο.

Μερικά δευτερόλεπτα.

Ένα βλέμμα που στράφηκε αλλού.

Μια πλάτη σε μια έκθεση.

Μια στιγμή αδράνειας.

Η τραγωδία γεννιέται από το ασήμαντο.

Ολόκληρες ζωές κρίνονται από ελάχιστες χρονικές αποκλίσεις.

Το κείμενο μοιάζει να υποστηρίζει πως η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι προϊόν μεγάλων αποφάσεων αλλά προϊόν μικροσκοπικών συμπτώσεων.

Αυτό δίνει στο έργο μια σχεδόν υπαρξιακή διάσταση.

Οι «αόρατοι άνθρωποι»

Το πιο σημαντικό ίσως σημείο του διηγήματος βρίσκεται στη φράση της γυναίκας:

«πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο που θα μπορούσαν να είχαν αγαπηθεί μεταξύ τους αλλά δεν γνωρίστηκαν ποτέ.»

Εδώ το έργο εγκαταλείπει την προσωπική ιστορία και μετατρέπεται σε φιλοσοφικό στοχασμό.

Οι δύο πρωταγωνιστές γίνονται σύμβολα όλων εκείνων των ανθρώπων που δεν συναντήθηκαν.

Όλων των φίλων που δεν έγιναν φίλοι.

Όλων των εραστών που δεν έγιναν εραστές.

Όλων των συνομιλιών που δεν πραγματοποιήθηκαν.

Ο χνκουβέλης εισάγει έτσι μια έννοια σχεδόν μεταφυσική:

την ύπαρξη των «αόρατων σχέσεων».

Σχέσεις που δεν έζησαν ποτέ αλλά παρ' όλα αυτά αφήνουν ένα ίχνος μέσα μας.

Η απουσία ως παρουσία

Το πιο παράδοξο στοιχείο του έργου είναι ότι οι δύο ήρωες νιώθουν νοσταλγία για κάποιον που δεν γνώρισαν.

Η τελευταία φράση επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτούσια:

«Ξέρω πως ποτέ δεν θα τον συναντήσω και όμως μού λείπει.»

«Ξέρω πως ποτέ δεν θα την συναντήσω και όμως μού λείπει.»

Αυτή η επανάληψη αποτελεί το συναισθηματικό κέντρο του κειμένου.

Η έλλειψη μετατρέπεται σε μνήμη.

Η απουσία αποκτά βάρος παρουσίας.

Ο άλλος γίνεται ένα είδος φαντάσματος.

Όχι νεκρός.

Αλλά ποτέ γεννημένος μέσα στη ζωή μας.

Πρόκειται για μία από τις πιο λεπτές μορφές υπαρξιακής θλίψης που μπορεί να εκφράσει η λογοτεχνία: το πένθος για κάτι που δεν συνέβη.

Φωτογραφία και μνήμη

Η φωτογραφία λειτουργεί ως κεντρικό σύμβολο.

Ο άντρας είναι φωτογράφος.

Η γυναίκα κοιτάζει τη φωτογραφία του.

Η φωτογραφία είναι η κατεξοχήν τέχνη της απουσίας.

Απεικονίζει κάτι που υπήρξε αλλά δεν είναι πλέον παρόν.

Με τον ίδιο τρόπο ο άντρας και η γυναίκα είναι παρόντες ο ένας στη ζωή του άλλου μόνο ως δυνατότητα.

Η ιδέα ότι εκείνη ίσως βρίσκεται μέσα στο κάδρο μιας φωτογραφίας του είναι εξαιρετικά εύστοχη συμβολικά.

Η εικόνα λέει:

«Υπήρξαμε στον ίδιο χώρο. Υπήρξαμε στον ίδιο χρόνο. Αλλά όχι ο ένας για τον άλλον.»

Υπαρξιακές συγγένειες

Το διήγημα συνομιλεί με μια μεγάλη παράδοση λογοτεχνίας και κινηματογράφου.

Θυμίζει την ατμόσφαιρα των ταινιών του Krzysztof Kieślowski, ιδιαίτερα εκείνων όπου οι ζωές αγνώστων τέμνονται αόρατα.

Θυμίζει επίσης τις υπαρξιακές αναζητήσεις του Jorge Luis Borges γύρω από τις πιθανές ζωές που δεν ζήσαμε.

Ταυτόχρονα διαθέτει κάτι βαθιά σύγχρονο: την αίσθηση ότι μέσα στα εκατομμύρια ανθρώπων των πόλεων είμαστε διαρκώς κοντά σε κάποιον που ίσως θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας, χωρίς ποτέ να το μάθουμε.

Η αισθητική του κειμένου

Το ύφος χαρακτηρίζεται από:

απόλυτη οικονομία μέσων,

χαμηλόφωνη συγκίνηση,

απουσία μελοδραματισμού,

επαναληπτική δομή,

ποιητική χρήση της καθημερινότητας.

Ο συγγραφέας δεν πιέζει τον αναγνώστη να συγκινηθεί.

Απλώς παραθέτει γεγονότα.

Η συγκίνηση γεννιέται από τα κενά ανάμεσα στα γεγονότα.

Με έναν παράδοξο τρόπο, το σημαντικότερο γεγονός του διηγήματος είναι ακριβώς αυτό που δεν συμβαίνει ποτέ.

Το «Δεν συναντήθηκαν ποτέ» είναι ένα σύντομο αλλά εξαιρετικά πυκνό υπαρξιακό διήγημα. Η αξία του δεν βρίσκεται στην πλοκή αλλά στη φιλοσοφική του σύλληψη. Ο χνκουβέλης μετατρέπει μια απλή ιδέα,δύο άνθρωποι που περνούν ξανά και ξανά ο ένας δίπλα από τον άλλον χωρίς να γνωριστούν— σε στοχασμό πάνω στη μοίρα, στον χρόνο, στη μνήμη και στις αμέτρητες ζωές που μένουν αβίωτες.

Το βαθύτερο ερώτημα του έργου δεν είναι αν οι δύο ήρωες θα συναντηθούν.

Είναι αν η ζωή μας ορίζεται περισσότερο από όσα ζήσαμε ή από όσα χάσαμε χωρίς καν να το γνωρίζουμε.

Και η τελευταία φράση του διηγήματος λειτουργεί σαν ηχώ που συνεχίζει να ακούγεται πολύ μετά το τέλος της ανάγνωσης:

«Δεν τον γνώρισα ποτέ. Και όμως μου λείπει.»

Ίσως αυτή να είναι η πιο ακριβής λογοτεχνική διατύπωση της νοσταλγίας για μια ζωή που θα μπορούσε να είχε υπάρξει.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Ιστορίες τού κ.Κ) Γραφές τού κ.Κ. -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Ιστορίες τού κ.Κ)

Γραφές τού κ.Κ.

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ.Κ)

Γραφές τού κ.Κ.

.κοίταξε από το παραθυρο,

το τελευταίο φως άγγιζε τον ώμο τής απεναντι ταράτσας.

.κάθε μέρα λαμβανε ένα γράμμα,ποτέ δεν κοίταξε τον αποστολέα,ούτε το άνοιξε

να το διαβάσει,τα άφηνε σε ένα συρτάρι,

μετά από ένα χρόνο περιπου τα γράμματα σταμάτησαν,

τότε εγραψε την πρώτη απάντηση.

.κάποιος άγνωστος τον σταμάτησε στο δρόμο και τον ρωτησε:

-Είστε αυτός που σκέφτεται πολύ;

Χαμογέλασε.

-Οχι,απάντησε,αντίθετα είμαι αυτός που δεν σκέφτεται καθόλου.

.Ο κ.Κ. έλεγε πως η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που συμβαίνει,αλλά αυτό 

που επιμένει να συμβαίνει αφού έχεις σταματήσει να το παρατηρείς.

.ο ήρωας δεν συμφώνησε με την αφήγηση τού συγγραφέα και το μυθιστόρημα κατερρευσε.

.κάποιος πήγε στο ραντεβού στην ορισμένη ώρα,μπήκε στο γραφείο,δεν βρήκε κανέναν,μόνο ένα βιβλίο ανοιχτό σε μια σελίδα,

διάβασε τη σελιδα,έκλεισε το βιβλιο και εφυγε.

.ο κ.Κ.ειπε:

-ο δολοφόνος δεν εντοπιζεται γιατί στους φόνους του κάθε φορά αλλάζει αφήγηση.

-και πώς θα τον συλλάβουμε;

ρώτησε ο άντρας με τη  μπεζ καμπαρντίνα,το κατεβασμένο μέχρι τα μάτια καπέλο,

και το τσιγάρο στο στόμα.

ο κ.Κ.χαμογςλασε.

-απλως,με το να γράψουμε εμείς την επόμενη αφηγηση του.

.ανέβηκε τη σκάλα,ένας μεθυσμένος κατεβαινε,

-σε περιμένει,τού είπε και γέλασε δυνατά,είναι η σειρά σου,

η πόρτα ήταν ανοιχτή,

-περνα,άκουσε μια γυναικεία φωνή,

το δωμάτιο με κοκκινο χαμηλό φωτισμό,

ξεχώρισε τη γυναίκα,

-παλι εσύ;τού είπε.

-οι άνθρωποι επιστρέφουν πάντα εκεί που απέτυχαν,απάντησε

το σώμα είναι μόνο η προφαση.

η γυναίκα φορούσε μαύρο κομπινεζον,ένα χρυσό σταυρό στο λαιμό,

τού πρόσφερε ουίσκι,

τσιγάρο.

-τι ζητάς εδώ;τον ρώτησε η γυναίκα.

-την ψευδαίσθηση να'σαι με κάποιον,απάντησε.

είδε στο κρεβατι το βιβλίο τού Ντοστογιεφσκι: Εγκλημα και Τιμωρία.

-διαβαζεις Ντοστογιεφσκι;

ρώτησε.

η γυναίκα χαμογέλασε.

-αφου είμαι η Σόνια,είπε.

-τι φοβάσαι περισσότερο Σόνια;ρώτησε.

εκείνη δεν απάντησε,σηκώθηκε και πήγε στον καθρέφτη,έβαφε τα χείλη της αργά,

με το μολύβι σχεδίασε τα μάτια της,

γύρισε και τον κοίταξε.

-να σβήσω το πρόσωπο μου,να μην το θυμάμαι,είπε.

σηκώθηκε,έβγαλε το κομπινεζον,τον πλησίασε αργά,έβαλε το πόδι της στο στήθος του,

στο καθρέφτη είδε τα κορμιά τους 

.νύχτα,μπροστά του ένα ποτήρι νερό,

στο απέναντι διαμέρισμα, πίσω από τις κουρτίνες μια γυναίκα,έσβησε το φως,κοίταξε 

το ρολόι,πάντα την ίδια ώρα ακριβώς συμβαίνει αυτό,

-οι άνθρωποι,σκέφτηκε,πεθαίνουν όταν δεν έχουν κανένα να τούς θυμηθεί με ακριβεια.

.κάποτε ο κ.Κ. είδε με μια γυναικα την ταινια:Σκηνές από έναν Γάμο,τού Ingmar Bergman,μετά την προβολή έξω η γυναίκα τού είπε:

-οι άνθρωποι ερωτεύονται επειδή φοβούνται τον θάνατο.

-κι όταν πάψουν να φοβούνται;την ρώτησε 

-τότε αρχίζουν να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο.

ο κ.Κ. δεν την ξαναείδε από τότε ποτέ.

πάντα όμως θυμάται εκείνη τη σκηνή. 

.ο κ.Κ άκουσε κάποιον ηλικιωμένο να λέει.

-όταν ένας γέρος άνθρωπος αρχίζει να ξεχνα το όνομά του,

τότε εκεί κρύβεται ο πραγματικός τρόμος.

.εκείνη άνοιξε ένα άλμπουμ φωτογραφιών και τού έδειξε μια φωτογραφία: 

ένας άντρας και μια γυναίκα σ’ένα τεράστιο λευκό δωμάτιο,τόσο μακριά ο ένας από 

τον άλλο που έμοιαζαν τυχαίοι περαστικοί.

-αυτό είναι ο γάμος,τού είπε.

-καποτε αγαπήσαμε αληθινά κάποιον και καταλήξαμε να μην αντέχουμε να  ζούμε μ'αυτον.

.στο διαμέρισμα είχε τοποθετήσει έναν προβολέα Super 8 και προβαλλε  εικόνες πάνω στον τοίχο: μια γυναίκα που γελά στην παραλία,ένα δέντρο που κινείται στον άνεμο,

ένα χέρι πάνω σε πιάνο,ένα άδειο δωμάτιο.

το φιλμ καιγόταν συχνά μέσα στον μηχανισμό.

οι μορφές παραμορφώνονταν από τη θερμότητα.

ο κ.Κ.θεωρούσε πως τότε ακριβώς γίνονταν αληθινές.

.η μνήμη δεν διασώζει τίποτα,απλώς καθυστερεί την εξαφάνιση.

.ο κ.Κ.σταμάτησε σ’ενα ερημικό βενζινάδικο,νύχτα,

ο υπάλληλος κοιτούσε μια μικρή σε έγχρωμη τηλεόραση,

στην οθόνη έδειχναν πόλεμο,αρματα,φωτιές, ανθρώπους που έτρεχαν,

ο κ.Κ.σκέφτηκε πως ο σύγχρονος κόσμος εχει πετύχει κάτι παράδοξο: να μετατρέψει ακόμη και την καταστροφή,τη βαρβαρότητα,σε φόντο καθημερινότητας.

.έβρεχε ελαφρά,

-ξερεις να χορεύεις;τον ρώτησε.

-οχι.

-τότε δες.

εκεινη άρχισε να χορεύει στο πεζοδρόμιο,ανάμεσα στα αυτοκίνητα και τα νερά,σαν άνθρωπος που αρνείται να παραδοθεί στην ηλικία,στην απογοήτευση,στον χρόνο.

ο κ.Κ.την κοιτούσε.

ξαφνικά ένιωσε πως ίσως η ζωή να μην είναι μόνο αναμονή για απώλειες.

εκείνη τον πλησίασε λαχανιασμένη.

τι σκέφτεσαι;τον ρωτησε.

ο κ.Κ.την αγκάλιασε.

.αργά τη νύχτα γύριζαν σπίτι με ταξί,εκείνη είχε αποκοιμηθεί στον ώμο του,τα φώτα

τής πόλης περνούσαν πάνω από το πρόσωπό της,ο κ.Κ. ένιωσε φόβο,

οχι μήπως τη χάσει,αλλά μήπως κάποτε συνηθίσει την παρουσία της,

αυτό τού φαινόταν πιο τρομακτικό

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Μονόπρακτο) Η Λευκή Συνομιλια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Μονόπρακτο)

Η Λευκή Συνομιλια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

woman and man-Alberto Giacometti 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μονόπρακτο)

Η Λευκή Συνομιλια

(Πρόσωπα:

Άντρας/Γυναίκα

Φωνές εκτός σκηνης

Σκηνικό:

Ένα λευκό άδειο δωμάτιο  Μια πόρτα.Δύο καρέκλες.

Μια ηλεκτρική λάμπα κρέμεται από την οροφή.)

(ο άντρας κάθεται,

η γυναίκα ορθια)

Γ:Πάλι εδώ.

Α:Δεν έφυγα ποτέ.

Γ:Εγώ έφυγα. Αλλά γύρισα.

Α:Είσαι πιο ασφαλης εδώ.

(Παύση) 

(Ακούγεται ένας ήχος σαν κλειδί που γυρίζει σε πορτα)

Γ:Ποιος μάς κλειδώνει;

Α:Κανείς.Άρα δεν είμαστε ελεύθεροι.

Γ:Η' καποιος μάς ανοίγει.

Α:Το ίδιο είναι.

(Σιωπή. 

Το φως τής ηλεκτρικής λαμπας αναβοσβηνει πολλές φορές)

(Η γυναίκα κάθεται.

Ο αντρας σηκώνεται)

Α:Χθες που ήσουν;

Γ:Δεν ήμουν εδω.

(Παύση.

Ακούγεται ένα γέλιο γυναίκας.

Το φως τής ηλεκτρικής καμπάνιας αναβοσβηνει πολλές φορες) 

Α:Μας παρακολουθούν.

Γ:Ποιος;

(η γυναίκα σηκώνεται)

Α: Μού είπαν ότι είμαι θεραπευμένος.

Γ:Ποιος σού το είπε;

(Σιωπή,

Ακουγεται ο ήχος ενός ρολογιού)

Γ:Εγώ δεν είμαι θεραπευμένη.

Α:Γιατι;

(Σιωπή.

Ακουγεται ο ήχος ενός ρολογιού)

Α:Δεν υπάρχει χρόνος.

Γ:Υπάρχει.

(Ο άντρας πηγαίνει στη πορτα)

Α:Αν ανοίξουμε την πόρτα, τι θα βρούμε;

Γ:Άλλη πόρτα.

Α:Κι αν δεν την ανοίξουμε;

Γ:Δεν θα είμαστε εδώ κλεισμένοι.

(Παύση.

Το ηλεκτρικό φως σβηνει.

Ακούγονται φωνές εκτός σκηνης)

Φωνη1:Η συνεδρία ολοκληρώθηκε.

Φωνή 2:Δεν υπήρξε συνεδρία.

Γ:Μας αξιολογούν.

Α:Καθε στιγμή.

Γ:Για ποιο σκοπό;

Α:Αυτό δεν το θυμάμαι. 

(Η γυναίκα πηγαίνει στη πόρτα και την ανοίγει.

Κοιταζει)

Γ:Είμαστε κι εκεί.

Α:Εκεί δεν είμαστε.

Γ:Ούτε είμαστε εδώ.

(Σιωπή.

Το ηλεκτρικό φως αναβοσβηνει)

Α:Εκείνη η γυναίκα με κοιτάζει.

Γ:Δεν είμαι εγώ.

Α:Εγώ σε κοιτάζω.

(Η γυναίκα γυρίζει και κάθεται στη καρεκλα)

Γ:Πεινάω.

Α:(κοιτάζει το ρολόι του)

Δεν είναι η ώρα τού φαγητού.

Γ:Τότε γιατί πεινάω; 

Α:Γιατί θέλεις να φας.

(Παύση.

Η γυναίκα σηκωνεται.

Ο αντρας πηγαίνει και  κάθεται)

Γ:Τι κάνουν έξω;

Α:Ποιοι;

Γ:Εμείς.

Α:Παντού είναι μέσα.

(Παύση.

Το φως γίνεται εκτυφλωτικό)

Γ:Κάποτε ήμουνα.

Α:Που;

Γ:Δεν ξέρω.

Α:Και τώρα;

Γ:Τώρα είμαι εδώ μαζί σου και συζητώ 

(Πλησιάζουν ο ένας πολύ κοντά στον άλλον) 

Γ:Αυτό θέλαμε.

Α.Να είμαστε εδώ.

Γ:Ναι,να είμαστε εδώ μαζί κλεισμένοι.

(Μεγάλη παύση.

Ακούγεται κλειδί σε πόρτα.

Φωνη εκτός σκηνης)

Φωνή:Η συνεδρία αναβάλλεται.

(Σιωπή)

Τέλος

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η πιθανή συνάντηση (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης) (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η πιθανή συνάντηση 

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η πιθανή συνάντηση 

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Το υπόγειο καζίνο στη Αγία Πετρουπολη με χαμηλό.φωτισμο,γεμάτο καπνο.

Πάνω στα τραπέζια οι μάρκες.

Σε ένα από αυτά όρθιος ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Δίπλα του ο Γκριγκόρι Περελμάν,δεν κοιτούσε τα χρήματα,ούτε τους παίκτες,κοιτούσε 

τα μοτίβα,τα επαναλαμβανόμενα λάθη. 

-Εδώ,είπε ο Ντοστογιέφσκι,ο άνθρωπος αποκαλύπτεται.Οχι όταν κερδίζει,αλλά όταν επιμένει να χάνει.

Ο Περελμάν απαντησε: -Δεν είναι τυχαιότητα. Είναι τοπολογία τής απελπισίας.

Πλησίασε ο Ρασκόλνικωφ,ήταν φανερά νευρικός,εσφιγγε κάποια ενοχή στις μαρκες,

κάθε ρίψη στη ρουλέτα ήταν σαν αποκάλυψη τού εγκλήματος,κάθε αριθμός που 

πετυχαινε μια λύτρωση.

Απέναντί του ήρθε και στάθηκε ο Νικολάι Βσεβολόντοβιτς Σταβρόγκιν χαμογελοντας προκλητικα.Σχεδον βίαια επιθετικα.

-Δεν παιζω για να κερδίσω,τούς είπε, παιζω για να αποδείξω ότι τίποτα δεν έχει σημασία. Έσπρωχνε τις μάρκες στο τραπέζι με μια τρομακτικη  αδιαφορία.

-Τι είναι η ηθική;συνέχισε ο Σταβρόγκιν,ένα παιχνίδι σαν κι αυτό στημένο.

Ο Ρασκόλνικωφ τον κοίταξε ειρωνικα. 

-Και όμως πληρώνεις,τού είπε.Πάντα  δέχεσαι να πληρώνεις.

Τότε ακούστηκε ένας θόρυβος,γύρισαν και κοίταξαν.Στη μέση τής αίθουσας ενα σώμα 

είχε πρσει στο πάτωμα. Ήταν ενας άντρας χλωμός.Αρχισε να σπαρταρά,το στόμα του γεμάτο αφρούς,τα μάτια του είχαν γυρίσει ανάποδα.

-Μολις γύρισε από τα 

 Γκουλάγκ τής Σιβηρίας,είπε κάποιος παικτης.

Ο Περελμάν παρατηρούσε την κρίση σαν να ήταν ένα φαινόμενο που μπορούσε να περιγραφεί.

-Το σύστημα καταρρέει, είπε ήσυχα, Υπερφόρτωση.Άπειρη επανάληψη χωρίς λύση.

Ο άντρας όταν συνήλθε σηκωθηκε.Πηγε πάλι στη ρουλέτα.

-Δεν υπάρχει λύση, ψιθύρισε,Μόνο επανάληψη.

Ο Ντοστογιέφσκι είπε:

-Τον καταλαβαίνω,έχει μια επίμονη ανάγκη να ξαναπαίξει.Να ξαναχάσει. Να ξαναδοκιμάσει να προκαλέσει τον θεό τής τυχης.Τον ξέρω.Ειναι εγώ.

Ο Παικτης εσπρωξε ό,τι είχε μπροστά του στο κόκκινο.

Η ρουλέτα γύρισε.

Ο Ρασκόλνικωφ κρατούσε την αναπνοή του. 

Ο Σταβρόγκιν χαμογελούσε ψυχρα. Ο Ντοστογιέφσκι έτρεμε ελαφρά.Ο Περελμάν 

έκλεισε τα μάτια υπολογίζοντας το αποτέλεσμα.

Η μπίλια σταμάτησε.

Μα κανείς δεν κοίταξε τον αριθμό.

Σημασία δεν είχε η επιτυχία.

.

.

.

The Possible Encounter

(Fyodor Dostoevsky, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavrogin, The Gambler)

The underground casino in Saint Petersburg, dimly lit, filled with smoke.

On the tables, the chips.

At one of them stood Fyodor Dostoevsky.

Beside him, Grigori Perelman did not look at the money, nor at the players; he looked at patterns, at recurring mistakes.

“Here,” said Dostoevsky, “man reveals himself. Not when he wins, but when he insists on losing.”

Perelman replied: “It is not randomness. It is the topology of despair.”

Raskolnikov approached, visibly nervous; he clenched some guilt in the chips. Every spin of the roulette was like the revelation of a crime, every number that hit a redemption.

Opposite him came and stood Nikolai Vsevolodovich Stavrogin, smiling provocatively—almost violently, aggressively.

“I do not play to win,” he told them, “I play to prove that nothing matters.” He pushed the chips onto the table with terrifying indifference.

“What is morality?” Stavrogin continued. “A game like this—rigged.”

Raskolnikov looked at him ironically.

“And yet you pay,” he said. “You always accept to pay.”

Then a noise was heard; they turned and looked. In the middle of the hall, a body had fallen to the floor. It was a pale man. He began to convulse; his mouth filled with foam, his eyes rolled back.

“He has just returned from the Gulags of Siberia,” said a player.

Perelman observed the seizure as if it were a phenomenon that could be described.

“The system collapses,” he said quietly. “Overload. Infinite repetition without solution.”

When the man recovered, he stood up. He went again to the roulette.

“There is no solution,” he whispered. “Only repetition.”

Dostoevsky said:

“I understand him. He has a persistent need to play again. To lose again. To try again to provoke the god of chance. I know him. He is me.”

The Gambler pushed everything he had onto red.

The roulette spun.

Raskolnikov held his breath.

Stavrogin smiled coldly.

Dostoevsky trembled slightly.

Perelman closed his eyes, calculating the outcome.

The ball stopped.

But no one looked at the number.

Success did not matter.

.

.

La rencontre possible

(Fiodor Dostoïevski, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavroguine, Le Joueur)

Le casino souterrain de Saint Petersburg, faiblement éclairé, rempli de fumée.

Sur les tables, les jetons.

À l’une d’elles se tenait Fiodor Dostoïevski.

À ses côtés, Grigori Perelman ne regardait ni l’argent ni les joueurs ; il observait les motifs, les erreurs répétées.

« Ici, dit Dostoïevski, l’homme se révèle. Non pas quand il gagne, mais quand il insiste à perdre. »

Perelman répondit : « Ce n’est pas le hasard. C’est la topologie du désespoir. »

Raskolnikov s’approcha, visiblement nerveux ; il serrait une culpabilité dans les jetons. Chaque lancer de la roulette était comme la révélation du crime, chaque numéro touché une rédemption.

En face de lui vint se placer Nikolaï Vsevolodovitch Stavroguine, souriant de manière provocante—presque violemment, agressivement.

« Je ne joue pas pour gagner, leur dit-il, je joue pour prouver que rien n’a d’importance. » Il poussa les jetons sur la table avec une indifférence terrifiante.

« Qu’est-ce que la morale ? poursuivit Stavroguine. Un jeu comme celui-ci—truqué. »

Raskolnikov le regarda ironiquement.

« Et pourtant tu paies, lui dit-il. Tu acceptes toujours de payer. »

Alors un bruit se fit entendre ; ils se retournèrent. Au milieu de la salle, un corps était tombé au sol. C’était un homme pâle. Il se mit à convulser ; sa bouche pleine d’écume, ses yeux révulsés.

« Il vient de revenir des goulag de Sibérie », dit un joueur.

Perelman observait la crise comme un phénomène descriptible.

« Le système s’effondre, dit-il doucement. Surcharge. Répétition infinie sans solution. »

Lorsque l’homme reprit conscience, il se releva. Il retourna à la roulette.

« Il n’y a pas de solution, murmura-t-il. Seulement la répétition. »

Dostoïevski dit :

« Je le comprends. Il a un besoin obstiné de rejouer. De reperdre. D’essayer encore de provoquer le dieu du hasard. Je le connais. C’est moi. »

Le Joueur poussa tout ce qu’il avait sur le rouge.

La roulette tourna.

Raskolnikov retint son souffle.

Stavroguine souriait froidement.

Dostoïevski tremblait légèrement.

Perelman ferma les yeux, calculant le résultat.

La bille s’arrêta.

Mais personne ne regarda le numéro.

Le succès n’avait aucune importance.

.

.

Die mögliche Begegnung

(Fjodor Dostojewski, Grigori Perelman, Raskolnikow, Nikolai Stavrogin, Der Spieler)

Das unterirdische Kasino in Sankt Petersburg, schwach beleuchtet, voller Rauch.

Auf den Tischen lagen die Jetons.

An einem davon stand Fjodor Dostojewski.

Neben ihm beachtete Grigori Perelman weder das Geld noch die Spieler; er betrachtete Muster, wiederkehrende Fehler.

„Hier“, sagte Dostojewski, „offenbart sich der Mensch. Nicht wenn er gewinnt, sondern wenn er darauf besteht zu verlieren.“

Perelman antwortete: „Es ist kein Zufall. Es ist die Topologie der Verzweiflung.“

Raskolnikow näherte sich, sichtbar nervös; er umklammerte Schuld in den Jetons. Jeder Dreh des Roulette-Rads war wie die Offenbarung eines Verbrechens, jede getroffene Zahl eine Erlösung.

Ihm gegenüber trat Nikolai Vsewolodowitsch Stavrogin und blieb stehen, mit provokativem Lächeln—fast gewaltsam, aggressiv.

„Ich spiele nicht, um zu gewinnen“, sagte er, „ich spiele, um zu beweisen, dass nichts Bedeutung hat.“ Er schob die Jetons mit erschreckender Gleichgültigkeit über den Tisch.

„Was ist Moral?“, fuhr Stavrogin fort. „Ein Spiel wie dieses—manipuliert.“

Raskolnikow sah ihn ironisch an.

„Und doch zahlst du“, sagte er. „Du akzeptierst immer zu zahlen.“

Dann war ein Geräusch zu hören; sie drehten sich um. In der Mitte des Saals lag ein Körper am Boden. Es war ein blasser Mann. Er begann zu krampfen, Schaum vor dem Mund, die Augen verdreht.

„Er ist gerade aus den Gulags Sibiriens zurückgekehrt“, sagte ein Spieler.

Perelman beobachtete den Anfall, als wäre er ein beschreibbares Phänomen.

„Das System kollabiert“, sagte er leise. „Überlastung. Unendliche Wiederholung ohne Lösung.“

Als der Mann wieder zu sich kam, stand er auf. Er ging erneut zum Roulette.

„Es gibt keine Lösung“, flüsterte er. „Nur Wiederholung.“

Dostojewski sagte:

„Ich verstehe ihn. Er hat das zwanghafte Bedürfnis, wieder zu spielen. Wieder zu verlieren. Den Gott des Zufalls erneut herauszufordern. Ich kenne ihn. Er ist ich.“

Der Spieler setzte alles, was er hatte, auf Rot.

Das Roulette drehte sich.

Raskolnikow hielt den Atem an.

Stavrogin lächelte kalt.

Dostojewski zitterte leicht.

Perelman schloss die Augen und berechnete das Ergebnis.

Die Kugel stoppte.

Aber niemand schaute auf die Zahl.

Der Erfolg spielte keine Rolle.

.

.

Il possibile incontro

(Fëdor Dostoevskij, Grigorij Perelman, Raskol'nikov, Nikolaj Stavrogin, Il Giocatore)

Il casinò sotterraneo di San Pietroburgo, debolmente illuminato, pieno di fumo.

Sui tavoli le fiches.

A uno di essi era in piedi Fëdor Dostoevskij.

Accanto a lui Grigorij Perelman non guardava il denaro né i giocatori; osservava i modelli, gli errori ripetuti.

«Qui», disse Dostoevskij, «l’uomo si rivela. Non quando vince, ma quando insiste nel perdere.»

Perelman rispose: «Non è casualità. È la topologia della disperazione.»

Raskol’nikov si avvicinò, visibilmente nervoso; stringeva una colpa nelle fiches. Ogni giro della roulette era come la rivelazione di un crimine, ogni numero centrato una redenzione.

Di fronte a lui si fermò Nikolaj Vsevolodovič Stavrogin, sorridendo in modo provocatorio—quasi violento, aggressivo.

«Non gioco per vincere», disse, «gioco per dimostrare che nulla ha importanza.» Spinse le fiches sul tavolo con una freddezza terribile.

«Che cos’è la morale?», continuò Stavrogin. «Un gioco come questo—truccato.»

Raskol’nikov lo guardò con ironia.

«Eppure paghi», disse. «Accetti sempre di pagare.»

All’improvviso si udì un rumore; si voltarono. Al centro della sala un corpo era caduto a terra. Era un uomo pallido. Cominciò a contorcersi, la bocca piena di schiuma, gli occhi rovesciati.

«È appena tornato dai gulag della Siberia», disse un giocatore.

Perelman osservava la crisi come un fenomeno descrivibile.

«Il sistema collassa», disse piano. «Sovraccarico. Ripetizione infinita senza soluzione.»

Quando l’uomo si riprese, si alzò. Tornò alla roulette.

«Non c’è soluzione», sussurrò. «Solo ripetizione.»

Dostoevskij disse:

«Lo capisco. Ha un bisogno ossessivo di giocare ancora. Di perdere ancora. Di sfidare ancora il dio del caso. Lo conosco. Sono io.»

Il Giocatore spinse tutto ciò che aveva sul rosso.

La roulette girò.

Raskol’nikov trattenne il respiro.

Stavrogin sorrideva freddamente.

Dostoevskij tremava leggermente.

Perelman chiuse gli occhi, calcolando il risultato.

La pallina si fermò.

Ma nessuno guardò il numero.

Il successo non aveva importanza.

.

.

El posible encuentro

(Fiódor Dostoievski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolái Stavrogin, El jugador)

El casino subterráneo en San Petersburgo, con luz tenue, lleno de humo.

Sobre las mesas, las fichas.

En una de ellas estaba de pie Fiódor Dostoievski.

A su lado, Grigori Perelman no miraba el dinero ni a los jugadores; observaba los patrones, los errores repetidos.

—Aquí —dijo Dostoievski— el hombre se revela. No cuando gana, sino cuando insiste en perder.

Perelman respondió: —No es azar. Es la topología de la desesperación.

Se acercó Raskólnikov, visiblemente nervioso; apretaba la culpa en las fichas. Cada giro de la ruleta era como la revelación de un crimen, cada número acertado una redención.

Frente a él apareció Nikolái Vsevolodovich Stavrogin, sonriendo provocativamente—casi con violencia, de forma agresiva.

—No juego para ganar —les dijo—, juego para demostrar que nada importa. Empujó las fichas sobre la mesa con una indiferencia aterradora.

—¿Qué es la moral? —continuó Stavrogin—. Un juego como este, amañado.

Raskólnikov lo miró con ironía.

—Y sin embargo pagas —dijo—. Siempre aceptas pagar.

Entonces se oyó un ruido; se giraron. En el centro del salón un cuerpo había caído al suelo. Era un hombre pálido. Empezó a convulsionar, la boca llena de espuma, los ojos en blanco.

—Acaba de regresar de los gulags de Siberia —dijo un jugador.

Perelman observaba la crisis como si fuera un fenómeno describible.

—El sistema colapsa —dijo en voz baja—. Sobrecarga. Repetición infinita sin solución.

Cuando el hombre se recuperó, se levantó. Volvió a la ruleta.

—No hay solución —susurró—. Solo repetición.

Dostoievski dijo:

—Lo entiendo. Tiene una necesidad persistente de volver a jugar. De volver a perder. De volver a desafiar al dios del azar. Lo conozco. Soy yo.

El Jugador empujó todo lo que tenía al rojo.

La ruleta giró.

Raskólnikov contuvo la respiración.

Stavrogin sonreía fríamente.

Dostoievski temblaba ligeramente.

Perelman cerró los ojos, calculando el resultado.

La bola se detuvo.

Pero nadie miró el número.

El éxito no importaba.

.

.

O encontro possível

(Fiódor Dostoiévski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolai Stavróguin, O Jogador)

O casino subterrâneo em São Petersburgo, com luz fraca, cheio de fumo.

Sobre as mesas, as fichas.

Num delas estava de pé Fiódor Dostoiévski.

Ao seu lado, Grigori Perelman não olhava para o dinheiro nem para os jogadores; observava padrões, erros repetidos.

—Aqui —disse Dostoiévski— o homem revela-se. Não quando vence, mas quando insiste em perder.

Perelman respondeu: —Não é acaso. É a topologia do desespero.

Aproximou-se Raskólnikov, visivelmente nervoso; apertava a culpa nas fichas. Cada giro da roleta era como a revelação de um crime, cada número acertado uma redenção.

À sua frente surgiu Nikolai Vsevolodovich Stavróguin, sorrindo de forma provocadora—quase violenta, agressiva.

—Não jogo para ganhar —disse-lhes—, jogo para provar que nada importa. Empurrou as fichas sobre a mesa com uma indiferença aterradora.

—O que é a moral? —continuou Stavróguin—. Um jogo como este, manipulado.

Raskólnikov olhou para ele com ironia.

—E no entanto pagas —disse—. Aceitas sempre pagar.

Então ouviu-se um barulho; eles viraram-se. No centro da sala um corpo tinha caído ao chão. Era um homem pálido. Começou a ter convulsões, a boca cheia de espuma, os olhos revirados.

—Acabou de regressar dos gulags da Sibéria —disse um jogador.

Perelman observava a crise como se fosse um fenómeno descritível.

—O sistema colapsa —disse baixinho—. Sobrecarga. Repetição infinita sem solução.

Quando o homem recuperou, levantou-se. Voltou à roleta.

—Não há solução —sussurrou—. Apenas repetição.

Dostoiévski disse:

—Compreendo-o. Ele tem uma necessidade persistente de voltar a jogar. De voltar a perder. De voltar a desafiar o deus do acaso. Eu conheço-o. Sou eu.

O Jogador empurrou tudo o que tinha para o vermelho.

A roleta girou.

Raskólnikov prendeu a respiração.

Stavróguin sorria friamente.

Dostoiévski tremia levemente.

Perelman fechou os olhos, calculando o resultado.

A bola parou.

Mas ninguém olhou para o número.

O sucesso não importava.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφράζοντας Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου Βιβλίο Σ',88 -Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου 

Βιβλίο Σ',88

-Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου 

Βιβλίο Σ',88

-Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών

αυτούς λοιπόν στα λατομεία οι Συρακούσιοι σκληρά τον πρώτο καιρό

μεταχειρίστηκαν,γιατί σε βαθύ χώρο βρίσκονταν και σε μικρό πολλοί,

και οι καύσωνες τού ήλιου και η πνιγερη ατμοσφαιρα επιπλέον τούς 

βασάνιζε αφού  ήταν άστεγαστος ο χωρις,και οι νύχτες που ακολουθούσαν 

αντίθετα ήταν φθινοπωριατικες και ψυχρές και μ'αυτη τη μεταβολή αρρωστεναν

και όλα τα έκαναν αυτοί εξαιτιας τής στενοτητας στον ίδιο χώρο,

και επιπλέον οι νεκροί μαζί ο ένας με τον άλλον ήταν σωριασμενοι,

οι οποιοι και από τα τραύματα και εξαιτίας τής μεταβολής τού καιρού 

και τέτοια πεθαιναν,και οι μυρωδιές δεν υποφερονταν,και από πείνα

συνάμα και δίψα υπεφεραν,(γιατί τους έδωναν στον καθενα για οκτώ

μήνες μια κοτύλη νερου και δυο κοτυλες σιταριου),αλλά και όσα 

είναι φυσικό σε τέτοιο χώρο όποιοι τύχει να βρεθούν να κακοπαθησουν,

τίποτε δεν υπήρξε που να μην συνέβηκε σ'αυτους,και για περίπου εβδομήντα 

μέρες έτσι ζούσαν συγκεντρωμενοι,έπειτα εκτός τών Αθηναίων και κάποιους

τών Σικελιωτων η' τών Ιταλιωτων που είχαν εκστρατεύσει μαζί τους,

τους άλλους πούλησαν,και όλοι μαζί που συνελήφθηκαν,με ακρίβεια βέβαια

είναι δύσκολο να ειπωθεί,όμως όχι λιγότεροι τών εφτά χιλιαδων ήταν,

και συνεβει το (ελληνικο) αυτό γεγονός κατά τον πόλεμο αυτον εδω 

να είναι το πιο μεγαλο απο όσα εγιναν,και σε μένα φαίνεται να ειναι και από 

όσα εξ ακοής τών ελληνικών γνωρίζουμε,και σ'αυτους που επικράτησαν το

πιο λαμπρο και σ' αυτούς που καταστράφηκαν το πιο δυστυχες,γιατί

σε όλα ολοκληρωτικά νικηθηκαν και τιποτα λίγο σε τίποτα δεν κακοπαθησαν, πανωλεθρία επαθαν πραγματι  όπως λέγεται,και το πεζικό και τα καράβια και 

τίποτε δεν έμεινε που να μην χαθηκε και λίγοι από τους πολλούς στο σπιτι 

επέστρεψαν,

αυτά είναι λοιπόν οσα στη Σικελία εγιναν.

[88] [88.1] τοὺς δ’ ἐν ταῖς λιθοτομίαις οἱ Συρακόσιοι χαλεπῶς τοὺς πρώτους χρόνους μετεχείρισαν. ἐν γὰρ κοίλῳ χωρίῳ ὄντας καὶ ὀλίγῳ πολλοὺς οἵ τε ἥλιοι τὸ πρῶτον καὶ τὸ πνῖγος ἔτι ἐλύπει διὰ τὸ ἀστέγαστον καὶ αἱ νύκτες ἐπιγιγνόμεναι τοὐναντίον μετοπωριναὶ καὶ ψυχραὶ τῇ μεταβολῇ ἐς ἀσθένειαν ἐνεωτέριζον, [2] πάντα τε ποιούντων αὐτῶν διὰ στενοχωρίαν ἐν τῷ αὐτῷ καὶ προσέτι τῶν νεκρῶν ὁμοῦ ἐπ’ ἀλλήλοις ξυννενημένων, οἳ ἔκ τε τῶν τραυμάτων καὶ διὰ τὴν μεταβολὴν καὶ τὸ τοιοῦτον ἀπέθνῃσκον, καὶ ὀσμαὶ ἦσαν οὐκ ἀνεκτοί, καὶ λιμῷ ἅμα καὶ δίψῃ ἐπιέζοντο (ἐδίδοσαν γὰρ αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου), ἄλλα τε ὅσα εἰκὸς ἐν τῷ τοιούτῳ χωρίῳ ἐμπεπτωκότας κακοπαθῆσαι, οὐδὲν ὅτι οὐκ ἐπεγένετο αὐτοῖς· [88.3] καὶ ἡμέρας μὲν ἑβδομήκοντά τινας οὕτω διῃτήθησαν ἁθρόοι· ἔπειτα πλὴν Ἀθηναίων καὶ εἴ τινες Σικελιωτῶν ἢ Ἰταλιωτῶν ξυνεστράτευσαν, τοὺς ἄλλους ἀπέδοντο. [88.4] ἐλήφθησαν δὲ οἱ ξύμπαντες, ἀκριβείᾳ μὲν χαλεπὸν ἐξειπεῖν, ὅμως δὲ οὐκ ἐλάσσους ἑπτακισχιλίων. [88.5] ξυνέβη τε ἔργον τοῦτο [Ἑλληνικὸν] τῶν κατὰ τὸν πόλεμον τόνδε μέγιστον γενέσθαι, δοκεῖν δ’ ἔμοιγε καὶ ὧν ἀκοῇ Ἑλληνικῶν ἴσμεν, καὶ τοῖς τε κρατήσασι λαμπρότατον καὶ τοῖς διαφθαρεῖσι δυστυχέστατον· [88.6] κατὰ πάντα γὰρ πάντως νικηθέντες καὶ οὐδὲν ὀλίγον ἐς οὐδὲν κακοπαθήσαντες πανωλεθρίᾳ δὴ τὸ λεγόμενον καὶ πεζὸς καὶ νῆες καὶ οὐδὲν ὅτι οὐκ ἀπώλετο, καὶ ὀλίγοι ἀπὸ πολλῶν ἐπ’ οἴκου ἀπενόστησαν. ταῦτα μὲν τὰ περὶ Σικελίαν γενόμενα.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -THIS IS NOT (PERFORMANCE) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-THIS IS NOT 

(PERFORMANCE)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

THIS IS NOT 

(PERFORMANCE)

Διάρκεια 70 λεπτά.

Μακροστενη αίθουσα.

Οι θεατές στις δύο απέναντι μεγαλύτερες πλευρές.

Ο ένας τοίχος είναι καθρέφτης,και ο αλλος απέναντι οθόνη προβολής live

video που καταγράφει το σώμα τών performers πολύ κοντά.

Δύο performers,άντρας και γυναίκα.

Ο.αντρας φοράει μαύρο κουστούμι με κόκκινη γραβάτα,η γυναίκα κοντό διάφανο

κομπινεζον,μαύρα εσώρουχα,είναι ξυπολητη

Στέκονται απέναντι.Πλησιαζουν αργά.Ακουγονται οι αναπνοές τους.

Συναντιούνται στο κέντρο.Αγγίζονται.Ο.αντρας γδυνει αργά τη γυναίκα.

Επαναλαμβανουν λεξεις:ME / YOU / BODY / IMAGE / LOOK 

Προχωρούν προς καθρέφτη.Εκει η γυναίκα είναι γυμνή.Η κάμερα καταγράφει

και προβάλει στον τοίχο οθόνη κοντινά τού σώματός της γυναίκας:

τα ματια,τα χείλη,το στήθος,τις θηλες,τη κοιλιά,το αιδοίο.

Ο άντρας βγάζει ένα μπουκάλι γάλα και το χύνει αργά πανω στο σώμα τής γυναίκας.

Η κάμερα κάνει κοντινά στη ροή τού γάλατος στο σώμα της.

Η γυναίκα αρχίζει να γδυνει τον άντρα.

Απομακρύνονται από τον καθρέφτη.Ο φωτισμός τής αίθουσας χαμηλώνει,

μεχρι να γίνει σκοτάδι.Ακουγονται οι αναπνοές τού άντρα και της γυναίκας.

Και οι  ψίθυροι τους:

look at me

imaging the body

i want to see myself seeing

Ο φωτισμος στην αίθουσα μεγαλώνει,μέχρι να γίνει κανονικός.

Ο άντρας και η γυναίκα είναι γυμνοί αγκαλιασμενοι στο δάπεδο.

Η κάμερα αργά κινείται.πολυ κοντά στα σώματα τους.Αυτο προβαλεται

στην οθόνη.

Η οθόνη θολώνει,γίνεται μαύρη,πάνω της αναβοσβηνει 3 φορές:

THIS IS NOT

και ακολουθει

PORN

Μετά ένα διάστημα 7 δευτερολέπτων γράφεται:

THIS IS IMAGE

Τέλος performance 

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -I’ll Be Seeing You -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-I’ll Be Seeing You

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

I’ll Be Seeing You

Στο ημιφως τού καμπαρε ο Τρωαδιτης άντρας ψιθύρισε στο αυτί τής Ελένης:

Σ'αγαπώ.

Εκείνη χαμογέλασε.

Καταλάβαινε πως αυτη η ομολογία αγάπης θα σκότωνε ανθρώπους,θα γέμιζε τα μαύρα νερά τού Σκαμανδρου με νεκρά σώματα Αχαιών και Τρώων.

Όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην έλξη τού έρωτα.

Τού έπιασε το χέρι και σηκώθηκαν να χορέψουν μπλουζ.

Billie Holiday:I’ll Be Seeing You.

I'll be seeing you

in all the old familiar places

that this heart of mine embraces

all day and through.

In that small cafe

the park across the way

the children's carousel

the chestnut trees

the wishing well.

I'll be seeing you

in every lovely summer's day

in everything that's bright and gay

I'll always think of you that way.

I'll find you in the morning sun

and when the night is new

I'll be looking at the moon

but I'll be seeing you.

Θα σε ξαναβλεπω

σ'ολα τα παλιά αγαπημένα  μέρη

που η καρδιά μου  τ'αγκαλιαζει

ολη μέρα και παντοτε

σ' εκείνο το μικρό καφέ

στο πάρκο απέναντι

στο καρουζέλ τών παιδιών

στις καστανιές

στο πηγάδι τών ευχων

Θα σε ξαναβλεπω

σε κάθε όμορφη καλοκαιρινή μέρα

σε καθετι που'ναι φωτεινό και χαρούμενο

πάντα έτσι θα σε θυμάμαι.

Θα σε βρίσκω στον ήλιο τού πρωινού

κι όταν η

νυχτα ξαναρχεται

θα κοιτάζω το φεγγάρι

όμως θα βλέπω εσένα.

.

.

.

Billie Holiday I'll be seeing you

https://youtu.be/3C5zYKIuoxg?si=pqXBmwEkVVLfKedy

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Το σπίτι τής μητερας (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Το σπίτι τής μητερας

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το σπίτι τής μητερας

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Το σπίτι είχε δύο ρολόγια.

Το ένα κρεμονταν πάνω από την πόρτα τής κουζίνας και είχε σταματήσει χρόνια πριν, στις 3:17.

Το άλλο βρισκόταν στο υπνοδωμάτιο, στο κομοδίνο,και λειτουργούσε κανονικά, αλλά πάντα έδειχνε πέντε λεπτά μπροστά.

Δεν προσπάθησε ποτέ να τα συγχρονισει.

Μετακόμισε εκεί μετά τον θάνατο τής μητέρας της. Το σπίτι ήταν παλιό, χτισμένο κοντά στο ποτάμι,και οι τοίχοι του μύριζαν υγρασία.

Εργαζόταν στο αρχείο τού δημαρχείου.Ταξινομούσε χαρτιά ανθρώπων που είχαν πεθάνει.Κανείς δεν ζητούσε πια αυτά τα αρχεία, όμως εκείνη τα φρόντιζε με ευλάβεια, σαν να μπορούσαν να αναστηθούν αν ήταν σωστά τακτοποιημένα.

Τα βράδια επιστρεφοντας στο σπίτι περπατούσε δίπλα στο ποτάμι και το άκουγε να κυλά.

Δεν ήταν θόρυβος,ήταν μια συνεχής υπενθύμιση ότι κάτι κινείται ακόμα, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν ακίνητα.

Μια νύχτα,ξύπνησε,και άκουσε βήματα πάνω.

Όμως το σπίτι δεν είχε πάνω όροφο.

Τα βήματα σταμάτησαν. Για μια στιγμή πίστεψε ότι τα είχε φανταστεί.Ο άνθρωπος ,σκέφτηκε, προσαρμόζεται αργά. Εφευρίσκει θορύβους για να μη μείνει μόνος του.

Όμως τις επόμενες νύχτες τα βήματα επέστρεφαν.Πάντα την ίδια ώρα,στις 3:17.

Δεν ανέφερε τίποτα σε κανέναν

Μια μέρα, στο αρχείο, βρήκε έναν φάκελο χωρίς όνομα.Μέσα υπήρχε μόνο μια φωτογραφία: 

το σπίτι της,τραβηγμένο από την απέναντι όχθη τού ποταμιού.

Τότε ειδε πως υπήρχε πάνω όροφος και στο παράθυρο του στεκονταν μια γυναίκα.

Την αναγνώρισε. Ήταν η μητέρα της.

Έκλεισε τον φάκελο.

Το ίδιο βράδυ ανέβηκε τις σκάλες.

Ο πάνω όροφος ήταν ένα μόνο δωμάτιο.Στο κέντρο του υπήρχε ένα κρεβάτι.

Στον τοίχο κρεμονταν ένα τρίτο ρολόι. Αυτό δεν είχε δείκτες.

Τότε ειδε τη μητέρα να  καθεται στην άκρη τού κρεβατιού.

Δεν ήταν νεκρή.Φαινονταν κουρασμένη.

-Άργησες,τής είπε.

-Δεν ήξερα ότι ήσουν εδώ πάνω,απάντησε.

Η μητέρα χαμογέλασε. -Κανείς δεν ξέρει,όλοι ξεχασαν,είπε.

Κάθησε δίπλα της,την αγκάλιασε και μίλησαν για για το ποτάμι,για τα δεντρα.

-Το σπίτι σε χρειάζεται,μαμά,τής είπε.

-Γιατί;

-Για να σε θυμάται.

Κατέβηκε τις σκάλες λίγο πριν ξημερώσει. 

Ήξερε πως ο πάνω όροφος ειχε  εξαφανιστεί.

Το σπίτι ήταν όπως πριν.

Είδε ότι το ρολόι τής κουζίνας άρχισε να κινείται.Αργά.

Εκείνη τη μερα παραιτήθηκε από την δουλειά της στο αρχείο. Κανείς δεν τη ρώτησε γιατί.

Επιστρέφοντας στο σπίτι τής μητερας της ετοίμασε τα πράγματα της.

Την άλλη πρωί πριν φύγει οριστικά,ρυθμισε το ρολόι τού υπνοδωματίου, ακριβώς στην ώρα του.

.

.

The Mother’s House

The house had two clocks.

One hung above the kitchen door and had stopped years ago, at 3:17.

The other was in the bedroom, on the bedside table, and worked normally, but it was always five minutes fast.

She never tried to synchronize them.

She moved there after her mother’s death. The house was old, built near the river, and its walls smelled of dampness.

She worked at the municipal archive. She sorted papers belonging to people who had died. No one asked for these files anymore, yet she cared for them reverently, as if they might be resurrected if properly arranged.

In the evenings, returning home, she walked along the river and listened to it flow.

It was not noise; it was a constant reminder that something is still moving, even when everything seems still.

One night, she woke up and heard footsteps above.

But the house had no upper floor.

The footsteps stopped. For a moment she thought she had imagined them.

Human beings, she thought, adapt slowly. They invent sounds so as not to be alone.

But on the following nights the footsteps returned. Always at the same time, at 3:17.

She told no one.

One day, in the archive, she found a file without a name. Inside there was only a photograph: her house, taken from the opposite bank of the river.

Then she saw that there was an upper floor, and at its window stood a woman.

She recognized her. It was her mother.

She closed the file.

That same night she went upstairs.

The upper floor was a single room. In its center there was a bed.

On the wall hung a third clock. It had no hands.

Then she saw her mother sitting on the edge of the bed.

She was not dead. She looked tired.

“You’re late,” she said to her.

“I didn’t know you were up here,” she replied.

The mother smiled.

“No one knows. Everyone forgot,” she said.

She sat beside her, embraced her, and they spoke about the river, about the trees.

“The house needs you, mother,” she said to her.

“Why?”

“So it can remember you.”

She went downstairs shortly before dawn.

She knew the upper floor had disappeared.

The house was as it had been before.

She saw that the kitchen clock had begun to move. Slowly.

That day she resigned from her job at the archive. No one asked her why.

Returning to her mother’s house, she packed her things.

The next morning, before leaving for good, she set the bedroom clock exactly on time.

.

.

La maison de la mère

La maison avait deux horloges.

L’une était suspendue au-dessus de la porte de la cuisine et s’était arrêtée depuis des années, à 3 h 17.

L’autre se trouvait dans la chambre, sur la table de chevet, et fonctionnait normalement, mais avançait toujours de cinq minutes.

Elle n’essaya jamais de les synchroniser.

Elle s’y installa après la mort de sa mère. La maison était ancienne, construite près de la rivière, et ses murs sentaient l’humidité.

Elle travaillait aux archives de la mairie. Elle classait les dossiers de personnes décédées. Plus personne ne demandait ces archives, mais elle les soignait avec dévotion, comme si elles pouvaient renaître si elles étaient bien rangées.

Le soir, en rentrant, elle marchait le long de la rivière et l’écoutait couler.

Ce n’était pas un bruit, mais un rappel constant que quelque chose continue de bouger, même lorsque tout semble immobile.

Une nuit, elle se réveilla et entendit des pas au-dessus d’elle.

Mais la maison n’avait pas d’étage.

Les pas s’arrêtèrent. Un instant, elle pensa les avoir imaginés.

L’être humain, pensa-t-elle, s’adapte lentement. Il invente des bruits pour ne pas rester seul.

Mais les nuits suivantes, les pas revinrent. Toujours à la même heure, à 3 h 17.

Elle n’en parla à personne.

Un jour, aux archives, elle trouva un dossier sans nom. À l’intérieur, il n’y avait qu’une photographie : sa maison, prise depuis l’autre rive de la rivière.

Alors elle vit qu’il y avait un étage, et à la fenêtre se tenait une femme.

Elle la reconnut. C’était sa mère.

Elle referma le dossier.

Le soir même, elle monta l’escalier.

L’étage n’était qu’une seule pièce. Au centre, il y avait un lit.

Au mur pendait une troisième horloge. Elle n’avait pas d’aiguilles.

Alors elle vit sa mère assise au bord du lit.

Elle n’était pas morte. Elle avait l’air fatiguée.

« Tu es en retard », lui dit-elle.

« Je ne savais pas que tu étais ici en haut », répondit-elle.

La mère sourit.

« Personne ne sait. Tout le monde a oublié », dit-elle.

Elle s’assit près d’elle, l’embrassa, et elles parlèrent de la rivière, des arbres.

« La maison a besoin de toi, maman », lui dit-elle.

« Pourquoi ? »

« Pour se souvenir de toi. »

Elle redescendit peu avant l’aube.

Elle savait que l’étage avait disparu.

La maison était comme avant.

Elle vit que l’horloge de la cuisine s’était remise à fonctionner. Lentement.

Ce jour-là, elle démissionna de son travail aux archives. Personne ne lui demanda pourquoi.

De retour à la maison de sa mère, elle fit ses valises.

Le lendemain matin, avant de partir définitivement, elle régla l’horloge de la chambre à l’heure exacte.

.

.

Das Haus der Mutter 

Das Haus hatte zwei Uhren.

Die eine hing über der Küchentür und war seit Jahren stehen geblieben, um 3:17 Uhr.

Die andere stand im Schlafzimmer auf dem Nachttisch und funktionierte normal, ging jedoch immer fünf Minuten vor.

Sie versuchte nie, sie zu synchronisieren.

Sie zog nach dem Tod ihrer Mutter dort ein. Das Haus war alt, nahe am Fluss gebaut, und seine Wände rochen nach Feuchtigkeit.

Sie arbeitete im Archiv des Rathauses. Sie ordnete die Akten von Menschen, die gestorben waren. Niemand verlangte diese Akten mehr, doch sie behandelte sie mit Ehrfurcht, als könnten sie wieder zum Leben erwachen, wenn sie richtig geordnet wären.

Abends, auf dem Heimweg, ging sie am Fluss entlang und hörte ihn fließen.

Es war kein Geräusch, sondern eine ständige Erinnerung daran, dass sich etwas noch bewegt, selbst wenn alles stillzustehen scheint.

Eines Nachts wachte sie auf und hörte Schritte über sich.

Doch das Haus hatte kein Obergeschoss.

Die Schritte verstummten. Einen Moment lang glaubte sie, sie sich eingebildet zu haben.

Der Mensch, dachte sie, passt sich langsam an. Er erfindet Geräusche, um nicht allein zu sein.

Doch in den folgenden Nächten kehrten die Schritte zurück. Immer zur gleichen Zeit, um 3:17 Uhr.

Sie erzählte niemandem davon.

Eines Tages fand sie im Archiv eine Akte ohne Namen. Darin befand sich nur ein Foto: ihr Haus, aufgenommen vom gegenüberliegenden Flussufer.

Da sah sie, dass es ein Obergeschoss gab, und im Fenster stand eine Frau.

Sie erkannte sie. Es war ihre Mutter.

Sie schloss die Akte.

Am selben Abend stieg sie die Treppe hinauf.

Das Obergeschoss bestand aus nur einem Raum. In seiner Mitte stand ein Bett.

An der Wand hing eine dritte Uhr. Sie hatte keine Zeiger.

Dann sah sie ihre Mutter am Rand des Bettes sitzen.

Sie war nicht tot. Sie wirkte müde.

„Du bist spät dran“, sagte sie.

„Ich wusste nicht, dass du hier oben bist“, antwortete sie.

Die Mutter lächelte.

„Niemand weiß es. Alle haben es vergessen“, sagte sie.

Sie setzte sich neben sie, umarmte sie, und sie sprachen über den Fluss, über die Bäume.

„Das Haus braucht dich, Mama“, sagte sie.

„Warum?“

„Damit es sich an dich erinnert.“

Kurz vor der Morgendämmerung ging sie die Treppe hinunter.

Sie wusste, dass das Obergeschoss verschwunden war.

Das Haus war wie zuvor.

Sie sah, dass die Küchenuhr wieder zu laufen begonnen hatte. Langsam.

An diesem Tag kündigte sie ihre Arbeit im Archiv. Niemand fragte nach dem Grund.

Zurück im Haus ihrer Mutter packte sie ihre Sachen.

Am nächsten Morgen, bevor sie endgültig ging, stellte sie die Uhr im Schlafzimmer genau richtig ein.

.

.

La casa della madre

La casa aveva due orologi.

Uno era appeso sopra la porta della cucina ed era fermo da anni, alle 3:17.

L’altro si trovava nella camera da letto, sul comodino, e funzionava normalmente, ma segnava sempre cinque minuti in anticipo.

Non tentò mai di sincronizzarli.

Si trasferì lì dopo la morte della madre. La casa era vecchia, costruita vicino al fiume, e le sue pareti odoravano di umidità.

Lavorava all’archivio del municipio. Sistemava i documenti di persone morte. Nessuno chiedeva più quei fascicoli, ma lei li curava con devozione, come se potessero risorgere se ordinati correttamente.

La sera, tornando a casa, camminava lungo il fiume e lo ascoltava scorrere.

Non era un rumore, ma un promemoria continuo che qualcosa si muove ancora, anche quando tutto sembra immobile.

Una notte si svegliò e sentì dei passi sopra di lei.

Ma la casa non aveva un piano superiore.

I passi si fermarono. Per un attimo pensò di averli immaginati.

L’essere umano, pensò, si adatta lentamente. Inventa rumori per non restare solo.

Ma nelle notti successive i passi tornarono. Sempre alla stessa ora, alle 3:17.

Non ne parlò con nessuno.

Un giorno, all’archivio, trovò un fascicolo senza nome. Dentro c’era solo una fotografia: la sua casa, scattata dalla riva opposta del fiume.

Allora vide che c’era un piano superiore e alla finestra stava una donna.

La riconobbe. Era sua madre.

Chiuse il fascicolo.

Quella stessa sera salì le scale.

Il piano superiore era una sola stanza. Al centro c’era un letto.

Sul muro pendeva un terzo orologio. Non aveva lancette.

Poi vide sua madre seduta sul bordo del letto.

Non era morta. Sembrava stanca.

«Sei in ritardo», le disse.

«Non sapevo che fossi qui sopra», rispose.

La madre sorrise.

«Nessuno lo sa. Tutti hanno dimenticato», disse.

Si sedette accanto a lei, la abbracciò e parlarono del fiume, degli alberi.

«La casa ha bisogno di te, mamma», le disse.

«Perché?»

«Per ricordarsi di te.»

Scese le scale poco prima dell’alba.

Sapeva che il piano superiore era scomparso.

La casa era come prima.

Vide che l’orologio della cucina aveva ricominciato a muoversi. Lentamente.

Quel giorno si dimise dal lavoro all’archivio. Nessuno le chiese perché.

Tornata nella casa della madre, preparò le sue cose.

La mattina seguente, prima di andarsene per sempre, regolò l’orologio della camera esattamente all’ora giusta.

.

.

La casa de la madre

La casa tenía dos relojes.

Uno colgaba sobre la puerta de la cocina y se había detenido hacía años, a las 3:17.

El otro estaba en el dormitorio, sobre la mesilla, y funcionaba normalmente, pero siempre marcaba cinco minutos de más.

Nunca intentó sincronizarlos.

Se mudó allí después de la muerte de su madre. La casa era antigua, construida cerca del río, y sus paredes olían a humedad.

Trabajaba en el archivo del ayuntamiento. Clasificaba documentos de personas que habían muerto. Nadie pedía ya esos archivos, pero ella los cuidaba con devoción, como si pudieran resucitar si estaban bien ordenados.

Por las tardes, al volver a casa, caminaba junto al río y lo escuchaba fluir.

No era ruido, era un recordatorio constante de que algo sigue moviéndose, incluso cuando todo parece quieto.

Una noche despertó y oyó pasos arriba.

Pero la casa no tenía piso superior.

Los pasos se detuvieron. Por un momento pensó que los había imaginado.

El ser humano, pensó, se adapta lentamente. Inventa ruidos para no quedarse solo.

Pero las noches siguientes los pasos regresaron. Siempre a la misma hora, a las 3:17.

No se lo contó a nadie.

Un día, en el archivo, encontró un expediente sin nombre. Dentro había solo una fotografía: su casa, tomada desde la orilla opuesta del río.

Entonces vio que había un piso superior y en la ventana estaba una mujer.

La reconoció. Era su madre.

Cerró el expediente.

Esa misma noche subió las escaleras.

El piso superior era una sola habitación. En el centro había una cama.

En la pared colgaba un tercer reloj. No tenía agujas.

Entonces vio a su madre sentada en el borde de la cama.

No estaba muerta. Parecía cansada.

—Llegas tarde —le dijo.

—No sabía que estabas aquí arriba —respondió.

La madre sonrió.

—Nadie lo sabe. Todos lo olvidaron —dijo.

Se sentó a su lado, la abrazó y hablaron del río, de los árboles.

—La casa te necesita, mamá —le dijo.

—¿Por qué?

—Para recordarte.

Bajó las escaleras poco antes del amanecer.

Sabía que el piso superior había desaparecido.

La casa era como antes.

Vio que el reloj de la cocina había empezado a moverse. Lentamente.

Ese día renunció a su trabajo en el archivo. Nadie le preguntó por qué.

De regreso a la casa de su madre, preparó sus cosas.

A la mañana siguiente, antes de marcharse definitivamente, ajustó el reloj del dormitorio exactamente a la hora correcta.

.

.

A casa da mãe

A casa tinha dois relógios.

Um estava pendurado sobre a porta da cozinha e havia parado anos antes, às 3:17.

O outro ficava no quarto, sobre a mesa de cabeceira, e funcionava normalmente, mas estava sempre cinco minutos adiantado.

Ela nunca tentou sincronizá-los.

Mudou-se para lá após a morte da mãe. A casa era antiga, construída perto do rio, e suas paredes cheiravam a umidade.

Trabalhava no arquivo da prefeitura. Organizava documentos de pessoas que haviam morrido. Ninguém mais solicitava esses arquivos, mas ela cuidava deles com reverência, como se pudessem ressuscitar se estivessem bem organizados.

À noite, ao voltar para casa, caminhava ao lado do rio e o ouvia correr.

Não era ruído, era um lembrete constante de que algo ainda se move, mesmo quando tudo parece parado.

Certa noite, acordou e ouviu passos acima.

Mas a casa não tinha andar superior.

Os passos cessaram. Por um momento, pensou que os tivesse imaginado.

O ser humano, pensou, adapta-se lentamente. Inventa sons para não ficar sozinho.

Mas nas noites seguintes os passos voltaram. Sempre à mesma hora, às 3:17.

Ela não contou a ninguém.

Um dia, no arquivo, encontrou uma pasta sem nome. Dentro havia apenas uma fotografia: sua casa, tirada da margem oposta do rio.

Então viu que havia um andar superior e, na janela, estava uma mulher.

Ela a reconheceu. Era sua mãe.

Fechou a pasta.

Naquela mesma noite, subiu as escadas.

O andar superior era apenas um quarto. No centro havia uma cama.

Na parede pendia um terceiro relógio. Ele não tinha ponteiros.

Então viu sua mãe sentada à beira da cama.

Ela não estava morta. Parecia cansada.

— Você chegou tarde — disse-lhe.

— Eu não sabia que você estava aqui em cima — respondeu.

A mãe sorriu.

— Ninguém sabe. Todos esqueceram — disse.

Sentou-se ao lado dela, abraçou-a, e falaram sobre o rio, sobre as árvores.

— A casa precisa de você, mãe — disse.

— Por quê?

— Para se lembrar de você.

Desceu as escadas pouco antes do amanhecer.

Sabia que o andar superior havia desaparecido.

A casa estava como antes.

Viu que o relógio da cozinha havia começado a funcionar novamente. Lentamente.

Nesse dia, pediu demissão do trabalho no arquivo. Ninguém perguntou o motivo.

De volta à casa da mãe, preparou suas coisas.

Na manhã seguinte, antes de partir definitivamente, ajustou o relógio do quarto exatamente para a hora certa.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -εγινε -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-εγινε

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

εγινε

Τη νύχτα αυτή το δωμάτιο βουλιαγμένο στο γκρι.

Πάνω στη πολυθρόνα ένα σώμα σε μια στάση φυλακισμένο.

Η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη λοξά,το κεφάλι  στο πλάι, τα μάτια μισάνοιχτα,

Το ένα πόδι κρεμόταν έξω από την καρέκλα.Το χέρι ακουμπούσε στο μπράτσο.

Στο στήθος κάτι που δεν φαίνονταν.

Απέναντι η πόρτα.Ένα χέρι έβγαινε μέσα από το άνοιγμα. 

Ο δείκτης τεντωμένος

Η γυναίκα στην καρέκλα γύρισε και κοιταξε. 

Ήξερε,πως ο άλλος ήταν στο άλλο δωμάτιο.

Ήταν μαζί κάποτε.Απο έρωτα.Τωρα στριμωγμένοι σε δύο διαφορετικά

δωμάτια.

Έκλεισε τα μάτια.

Ακούστηκε ο.πυροβολισμος.

Είδε τη πληγή στο σώμα.

Καμία κίνηση.Τιποτα.

.

.

.