GREEK POETRY -Μινωταυρου επεα -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-Μινωταυρου επεα

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

Μινοταυρος-χνκουβελης cncouvelis 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μινωταυρου επεα

Όταν ο Μινώταυρος αντίκρυσε τον Θησεα 

δεν είδε έναν εχθρό. 

Είδε το τέλος τού Λαβυρινθου.

Σήκωσε το κεφάλι του και μίλησε 

με φωνή αρχαία, .

𐀀𐀜𐀷𐀔𐀫𐀇

𐀅𐀜𐀨𐀈 𐀍𐀡𐀄

𐀈𐀙𐀁𐀳𐀙𐀊

𐀢𐀐𐀲𐀫𐀍𐀍𐀄

Τότε ο Μινώταυρος είδε τον εαυτό του 

να ακροβατεί 

στα ταυροκαθαψια

πηδωντας όπως οι ψυχές πηδούν 

πάνω απ’ την άβυσσο για να σωθούν.

Και ο Θησέας πλησίασε χωρίς ξίφος·

μόνο με έναν καθρέφτη.

Κι όταν τον ύψωσε, ο Μινώταυρος 

είδε ότι ο Θησέας

είχε το δικό του πρόσωπο.

𐀀𐀫𐀦𐀷 𐀲𐀏𐀐𐀂

𐀠𐀍𐀱𐀊 𐀡𐀫𐀪𐀳

𐀀𐀙𐀇 𐀅𐀐𐀀𐀷𐀍

𐀳𐀩𐀪𐀍 𐀤𐀫𐀲𐀍

𐀅𐀍 𐀀𐀫𐀦𐀷 — 𐀄𐀁𐀠𐀍𐀳!

A-ro-ta, ko-wa-na

Mi-no-ta-u-ro, qa-si-re

Pa-si-pa-ya, a-ri-a-da-na

Da-i-da-lo, to-so-na

Ka-ta, mi-no-ta-u-ro — a-ke-ne!

Στους διαδρόμους τού λαβύρινθου 

ακούει βηματα.

Και βλέπει τη μάνα του με τον Δαίδαλο,

κρυφά τού ζητάει την ξύλινη μητρα

 𐀀𐀈𐀁 𐀫𐀍𐀀𐀡𐀴𐀍 𐀞𐀴𐀄𐀙𐀂𐀫𐀄

a-ka-ne da-i-da-lo-se qe-re-ta

Και είδε την Πασιφάη,

να χαϊδεύει τη  ράχη τού ταύρου 

Στην αντανάκλασή της, εκείνος είδε 

την αιχμαλωσία του.

ποτέ δεν ξέχασε τή γιορτή:

τους ύμνους,τις γυμνόστηθες κοπέλες,

και την Αριάδνη,τις ιέρειες τών φιδιού

και άνδρες που πετούσαν 

πάνω από κέρατα τών ταυρων

και το πλήθος να κραυγάζει ρυθμούς 

γραμμένους σε πήλινες πινακιδες

με  Γραμμική Β’:

𐀀𐀈𐀁𐀍 𐀲𐀐𐀂 𐀀𐀰𐀅𐀊 𐀀𐀴𐀄𐀙𐀂

(a-ka-ne po-ro a-so-pa a-re-ta qe-re-ta)

(Πέτα, σώμα, πέτα 

δοξασμένε, κύριε τής γης)

Ο Μινώταυρος χαμογέλασε.

«Δεν ήρθες να με σκοτώσεις, Θησέα,» είπε,

«Ήρθες γιατί ο Λαβύρινθος είμαι εγώ, 

κι εσύ, ο δρόμος του.»

𐀀𐀀𐀈𐀁𐀍𐀫𐀍𐀀𐀡𐀴𐀍𐀞𐀴𐀄𐀙𐀂𐀫𐀄

(a a-ka-ne da-i-da-lo-se qe-re-ta da-i ma-ri-ne)

“Εγώ είμαι ο Δαίδαλος 

και ο Μινώταυρος,

ο άνθρωπος και το τέρας." 

Και καθώς το ατσάλι τού σπαθιού 

αγγίζει το αίμα

η πρώτη ποίηση τού ανθρώπου.

.

.

.