.
.
Ρ-Litterature Λογοτεχνια
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Francisco Goya-Kronos-
χ.ν.κουβελης c.n couvelis
The Last Pintura Negra τού Francisco Goya
Ο Γκόγια καθεται ακίνητος,με τα μάτια του καρφωμένα στο σκοτάδι.
Επέστρεφαν στην Quinta del Sordo
οι μάγισσες,οι παραμορφωμένοι άνθρωποι,οι σκοτεινές φιγούρες.
Η κώφωση του στις Pinturas negras.
Κοιτάζει τον Κρόνο που καταβροχθίζει το παιδί του.Τα μάτια τού θεού άγρια,
γεμάτα λυσσα.
Άγγιξε με το χέρι του το χρώμα,ήταν ακόμα νωπό.
Ο Κρόνος τον κοιτούσε.
Δεν φοβήθηκε.Ειχε δει πολλά,πολέμους,αρρώστιες,τη τρέλα τών ανθρωπων,σώματα
που έπεφταν στις εκτελέσεις,
τον ανθρωπο να γίνεται κτηνος.
Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε,
κάθισε σε μια καρέκλα.
Έφερε στο νου του
τη νεότητα,τις αυλές, τούς βασιλιάδες που ζωγράφισε,τα ψεύτικα χαμόγελα,
τα πρόσωπα που κρύβανε δολο κάτω από τη λάμψη.
Τους πολεμους,τα ακρωτηριασμένα σώματα. τούς κρεμασμένους ανθρώπους,
τα ανοιχτά μάτια των νεκρών
Τις τελευταίες μέρες ένιωθε το σώμα του αδυναμο,τα χέρια του έτρεμαν,η όραση του θολωσε.
Ένα απόγευμα ένας μαθητης του μπήκε στο σπίτι και τον βρήκε καθισμένο στη
καρεκλα, ακίνητο,με το βλέμμα στραμμένο στον τοίχο.
-Δάσκαλε,φώναξε.
Καμία απάντηση.
Πλησίασε.Είδε τα μάτια τού Γκόγια.Δεν ήταν νεκρά.
Ο ζωγράφος σήκωσε αργά το χέρι και έδειξε στον τοίχο.Εκεί έβλεπε μια μορφή
να σχηματίζεται μεσα στο σκοταδι.
Το σκοτάδι τον έτρωγε.
Ο μαθητης δεν κατάλαβε.
Αλλά ο Γκόγια ήξερε.
Ήταν το τελευταίο του έργο.Αυτος ο ίδιος.
Τη νύχτα πέθανε.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n couvelis
Η Εκτέλεση τού Frederico Garcia Lorca
την αυγή το χώμα ήταν υγρό
ιδρωμενο από τη νύχτα
τα φύλλα στις ελιές μισά ασημένια
μισά σκοτεινα
Κάπου μακριά ένα σκυλί
γαυγίζει τα συννεφα,
ο δυνατός αέρας γυρίζει
με τούς καβαλαριδες του
Τον έφεραν.Δεν αντιστάθηκε.
Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο.
-θέλω να με σκεπασει
νερό με νουφαρα-
Ένας από τους στρατιώτες τον κοίταξε. -Δεν νιώθεις τρόμο;τον ρωτησε.
-ειμαστε βρέφη και η γη είναι η κούνια μας,
ειπε.
-Εδώ,είπε ο αρχηγός.
Ο τόπος τής εκτέλεσης δεν είχε τίποτα το δραματικό.Ένα κομμάτι γης,μια μικρή ανηφόρα,λίγες πέτρες.
Τον έστησαν.
Τα χέρια του δεν έτρεμαν.
-μη δέστε τα χέρια του,διέταξε ο αρχηγός
Ένας άλλος στρατιώτης απέφευγοντας να κοιταξει το πρόσωπο του, κοίταζε
τα παπούτσια του,τη λάσπη που είχε κολλήσει πάνω τους.
Ο ουρανός άρχισε να αλλάζει χρώμα.
Το γαλάζιο πάλευε με το μαύρο.
-πρασινο,ψιθύρισε,πράσινος άνεμος,πράσινα πουλια
Μέσα από τις ελιές βγηκε ένας χορός μαυροφορεμένων γυναικών.
-Ηρθαμε καλεσμένες στον γάμο σου,είπε η κορυφαία.
Τον ματωμένο.
Ένας αξιωματικός διάβασε ένα εγγραφι.
Λόγια τυπικά.
Ο ποιητής δεν άκουγε πια,άκουγε μόνο το αίμα του,τη γη του,τα νανουρίσματα.
Ούτε τον πυροβολισμό άκουσε.
Στις πέντε το απόγευμα.
Ήταν ακριβώς πέντε το απόγευμα.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ένα παραμύθι)
Ο αυτοκράτορας και το πουλί τού δάσους
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια απέραντη αυτοκρατορία ο αυτοκράτορας είχε στο παλάτι μηχανικά λουλούδια που άνοιγαν με τη μουσική,καθρέφτες που αντι για πρόσωπα έδειχναν φανταστικούς κόσμους όπως στα όνειρα,πουλιά από ασήμι που κελαηδούσαν κάθε που ξημερωνε.
Όμως ο αυτοκράτορας δεν ένιωθε ευτυχισμένος.
-Ολα αυτά,έλεγε στους αυλικούς του,είναι τέλεια θαύματα,αλλά τίποτα από αυτά δεν με συγκινεί πραγματικά.
Μια μέρα έφτασε ένας ταξιδιώτης από πολύ μακριά και τού μίλησε για ένα μικρό πουλί που ζούσε βαθιά μέσα σε ένα δάσος πολύ μακριά από κει.
-Κελαηδαει τόσο ομορφα,είπε στον αυτοκράτορα,όσο κανένα άλλο πουλί στον κοσμο αυτο.
Και ο αυτοκρατος διέταξε να πάνε και να τού φέρουν το πουλί.
Έτσι και έγινε.
Πήγαν κι εφεραν το πουλί στον αυτοκράτορα.
Και το πουλί κελαηδησε,και ο αυτοκρατος στο τραγουδι άκουσε τη βροχή,το φως τού φεγγαριού,τη σιωπή τής λίμνης,το γέλιο ενός μικρού παιδιού,τη φωνή τής μάνας του που έχασε.
Όλα ήταν που αγαπουσε μέσα στο τραγούδι τού πουλιού.
Κι ο αυτοκράτορας από τη μεγάλη συγκίνησε δακρυσε.
Οι αυλικοί όμως,άνθρωποι δόλιοι και πονηροί,δεν άντεχαν αυτή τη τελειότητα τού πουλιού γιατι θα έχαναν τα προνόμια τους.
Έφεραν,λοιπον,έναν τεχνίτη που έφτιαξε ένα άλλο πουλί,χρυσό.
Τραγουδούσε το ίδιο τέλεια και επιπλέον δεν κουράζονταν ποτέ να σταματήσει.
Και ο αυτοκρατορας συνειθισε και προτιμούσε να ακούει μονάχα το χρυσό πουλί.
Τοτε το αλλο πουλί,το πραγματικό,ξεχασμενο,
πέταξε και γύρισε πίσω στο δάσος του.
Τα χρόνια πέρασαν.
Και μια μέρα ο αυτοκράτορας αρρώστησε βαριά για να πεθάνει.Και ουτε το χρυσό πουλί δεν ήθελε πια να τού τραγουδαει.
Οι γιατροί δεν ήξεραν τη γιατρειά του.
Και ένα ξημέρωμα άκουσε το κελάηδισμα τής καρδιάς του.
Το πουλί τού δάσους είχε επιστρέψει και ήταν στο παράθυρο και τού τραγουδουσε.
Ο αυτοκράτορας ένιωσε τη ζωή μέσα του να αναστενεται.
Διεταξε τότε όλα τα μηχανικά παιχνίδια στο παλάτι του,λουλούδια,καθρέφτες,ασημένια πουλιά,και το χρυσό πουλί ακομη να καταστραφούν.
Τώρα άφηνε το παράθυρο του ανοιχτό και κάθε ξημέρωμα τον ξύπναγε τού τραγούδι τού πουλιού από το δασος.
Και έτσι γίνονταν και πέρναγαν τα χρόνια και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλλίτερα.
.
.
(A Fairy Tale)
The Emperor and the Bird of the Forest
Once upon a time, in a vast empire, the emperor had in his palace mechanical flowers that opened to music, mirrors that, instead of reflecting faces, revealed fantastical worlds like dreams, and silver birds that sang every dawn.
Yet the emperor was not happy.
“All these,” he would say to his courtiers, “are perfect wonders, but none of them truly move me.”
One day, a traveler arrived from a distant land and told him about a small bird that lived deep within a faraway forest.
“It sings so beautifully,” he said to the emperor, “as no other bird in this world.”
The emperor ordered that the bird be brought to him.
And so it was done.
They went and brought the bird to the emperor.
And the bird sang, and in its song the emperor heard the rain, the light of the moon, the silence of the lake, the laughter of a small child, the voice of the mother he had lost.
Everything he loved was within the bird’s song.
And the emperor, overcome with emotion, wept.
But the courtiers, deceitful and cunning, could not bear the bird’s perfection, for they feared losing their privileges.
So they brought a craftsman who made another bird—one of gold.
It sang just as perfectly, and moreover, it never tired or stopped.
And the emperor grew accustomed to it and preferred to listen only to the golden bird.
Then the other bird—the real one—forgotten, flew away and returned to its forest.
Years passed.
One day, the emperor fell gravely ill, close to death.
Even the golden bird would no longer sing to him.
The doctors did not know how to cure him.
And one dawn, he heard the song of his heart.
The bird of the forest had returned and was at his window, singing to him.
The emperor felt life awakening within him.
Then he ordered all the mechanical wonders in his palace—flowers, mirrors, silver birds, and even the golden bird—to be destroyed.
Now he kept his window open, and every dawn he was awakened by the song of the bird from the forest.
And so the years passed, and they lived happily ever after—and we even better.
.
.
(Un conte)
L’Empereur et l’Oiseau de la Forêt
Il était une fois, dans un immense empire, un empereur qui possédait dans son palais des fleurs mécaniques qui s’ouvraient avec la musique, des miroirs qui, au lieu de refléter les visages, montraient des mondes fantastiques comme dans les rêves, et des oiseaux d’argent qui chantaient à chaque aube.
Mais l’empereur n’était pas heureux.
« Tout cela, disait-il à ses courtisans, ce sont des merveilles parfaites, mais rien de tout cela ne m’émeut vraiment. »
Un jour, un voyageur venu de très loin lui parla d’un petit oiseau qui vivait au cœur d’une forêt lointaine.
« Il chante si merveilleusement, dit-il à l’empereur, qu’aucun autre oiseau au monde ne peut l’égaler. »
L’empereur ordonna qu’on lui apporte cet oiseau.
Et ainsi fut fait.
Ils allèrent le chercher et l’amenèrent à l’empereur.
Et l’oiseau chanta, et dans son chant l’empereur entendit la pluie, la lumière de la lune, le silence du lac, le rire d’un petit enfant, la voix de sa mère qu’il avait perdue.
Tout ce qu’il aimait se trouvait dans le chant de l’oiseau.
Et l’empereur, profondément ému, pleura.
Mais les courtisans, rusés et perfides, ne pouvaient supporter cette perfection, car ils risquaient de perdre leurs privilèges.
Ils firent donc venir un artisan qui fabriqua un autre oiseau—un oiseau d’or.
Il chantait tout aussi parfaitement, et de plus, il ne se fatiguait jamais et ne s’arrêtait pas.
Et l’empereur s’y habitua et préféra n’écouter que l’oiseau d’or.
Alors l’autre oiseau, le véritable, oublié, s’envola et retourna dans sa forêt.
Les années passèrent.
Un jour, l’empereur tomba gravement malade, au point de mourir.
Même l’oiseau d’or ne voulait plus chanter pour lui.
Les médecins ne connaissaient pas le remède.
Et un matin à l’aube, il entendit le chant de son cœur.
L’oiseau de la forêt était revenu et se trouvait à sa fenêtre, chantant pour lui.
L’empereur sentit la vie renaître en lui.
Alors il ordonna que toutes les merveilles mécaniques de son palais—fleurs, miroirs, oiseaux d’argent, et même l’oiseau d’or—soient détruites.
Désormais, il laissait sa fenêtre ouverte, et chaque aube, il était réveillé par le chant de l’oiseau venu de la forêt.
Et ainsi passèrent les années, et ils vécurent heureux—et nous encore plus heureux.
.
.
(Ein Märchen)
Der Kaiser und der Vogel des Waldes
Es war einmal, in einem weiten Reich, da hatte der Kaiser in seinem Palast mechanische Blumen, die sich zur Musik öffneten, Spiegel, die statt Gesichter fantastische Welten wie in Träumen zeigten, und silberne Vögel, die jeden Morgen sangen.
Doch der Kaiser war nicht glücklich.
„All das“, sagte er zu seinen Höflingen, „sind vollkommene Wunder, aber nichts davon berührt mich wirklich.“
Eines Tages kam ein Reisender aus einem fernen Land und erzählte ihm von einem kleinen Vogel, der tief in einem weit entfernten Wald lebte.
„Er singt so schön“, sagte er zum Kaiser, „wie kein anderer Vogel auf dieser Welt.“
Der Kaiser befahl, dass man ihm den Vogel bringe.
Und so geschah es.
Man ging und brachte den Vogel zum Kaiser.
Und der Vogel sang, und in seinem Gesang hörte der Kaiser den Regen, das Licht des Mondes, die Stille des Sees, das Lachen eines kleinen Kindes, die Stimme seiner Mutter, die er verloren hatte.
Alles, was er liebte, war im Gesang des Vogels.
Und der Kaiser, von tiefer Rührung überwältigt, weinte.
Doch die Höflinge, listig und hinterhältig, konnten diese Vollkommenheit nicht ertragen, denn sie fürchteten, ihre Privilegien zu verlieren.
Also brachten sie einen Handwerker, der einen anderen Vogel schuf – einen goldenen.
Er sang ebenso vollkommen und darüber hinaus wurde er niemals müde und hörte nie auf.
Und der Kaiser gewöhnte sich daran und zog es vor, nur noch den goldenen Vogel zu hören.
Da flog der andere Vogel, der wirkliche, vergessen davon und kehrte in seinen Wald zurück.
Die Jahre vergingen.
Eines Tages wurde der Kaiser schwer krank, dem Tode nahe.
Und selbst der goldene Vogel wollte nicht mehr für ihn singen.
Die Ärzte kannten kein Heilmittel.
Und eines Morgens im Morgengrauen hörte er das Zwitschern seines Herzens.
Der Vogel des Waldes war zurückgekehrt und saß an seinem Fenster und sang für ihn.
Der Kaiser spürte, wie das Leben in ihm wieder erwachte.
Da befahl er, alle mechanischen Wunder seines Palastes – Blumen, Spiegel, silberne Vögel und selbst den goldenen Vogel – zu zerstören.
Nun ließ er sein Fenster offen, und jeden Morgen wurde er vom Gesang des Vogels aus dem Wald geweckt.
Und so vergingen die Jahre, und sie lebten glücklich – und wir noch glücklicher.
.
.
(Una fiaba)
L’Imperatore e l’Uccello della Foresta
C’era una volta, in un vasto impero, un imperatore che aveva nel suo palazzo fiori meccanici che si aprivano con la musica, specchi che, invece di riflettere i volti, mostravano mondi fantastici come nei sogni, e uccelli d’argento che cantavano ogni alba.
Eppure l’imperatore non era felice.
«Tutte queste», diceva ai suoi cortigiani, «sono meraviglie perfette, ma nulla di tutto questo mi commuove davvero.»
Un giorno arrivò un viaggiatore da molto lontano e gli parlò di un piccolo uccello che viveva nel profondo di una foresta lontana.
«Canta così meravigliosamente», disse all’imperatore, «come nessun altro uccello al mondo.»
L’imperatore ordinò che gli venisse portato.
E così fu fatto.
Andarono e portarono l’uccello all’imperatore.
E l’uccello cantò, e nel suo canto l’imperatore udì la pioggia, la luce della luna, il silenzio del lago, la risata di un bambino, la voce della madre che aveva perduto.
Tutto ciò che amava era nel canto dell’uccello.
E l’imperatore, profondamente commosso, pianse.
Ma i cortigiani, astuti e maliziosi, non potevano sopportare quella perfezione, perché temevano di perdere i loro privilegi.
Così portarono un artigiano che costruì un altro uccello, d’oro.
Cantava altrettanto perfettamente e inoltre non si stancava mai né smetteva.
E l’imperatore si abituò e preferì ascoltare soltanto l’uccello d’oro.
Allora l’altro uccello, quello vero, dimenticato, volò via e tornò nella sua foresta.
Gli anni passarono.
Un giorno l’imperatore si ammalò gravemente, vicino alla morte.
E neppure l’uccello d’oro voleva più cantare per lui.
I medici non conoscevano la cura.
E un’alba, udì il canto del suo cuore.
L’uccello della foresta era tornato ed era alla sua finestra a cantare per lui.
L’imperatore sentì la vita rinascere dentro di sé.
Allora ordinò che tutte le meraviglie meccaniche del suo palazzo – fiori, specchi, uccelli d’argento e persino l’uccello d’oro – fossero distrutte.
Ora lasciava la finestra aperta, e ogni alba veniva svegliato dal canto dell’uccello proveniente dalla foresta.
E così passarono gli anni, e vissero felici e contenti – e noi ancora meglio.
.
.
(Un cuento)
El emperador y el pájaro del bosque
Érase una vez, en un vasto imperio, un emperador que tenía en su palacio flores mecánicas que se abrían con la música, espejos que, en lugar de reflejar rostros, mostraban mundos fantásticos como en los sueños, y pájaros de plata que cantaban cada amanecer.
Sin embargo, el emperador no era feliz.
«Todo esto», decía a sus cortesanos, «son maravillas perfectas, pero nada de esto me conmueve realmente».
Un día llegó un viajero desde tierras lejanas y le habló de un pequeño pájaro que vivía en lo profundo de un bosque muy distante.
«Canta tan hermosamente», le dijo al emperador, «como ningún otro pájaro en este mundo».
El emperador ordenó que se lo trajeran.
Y así se hizo.
Fueron y trajeron al pájaro ante el emperador.
Y el pájaro cantó, y en su canto el emperador escuchó la lluvia, la luz de la luna, el silencio del lago, la risa de un niño, la voz de su madre que había perdido.
Todo lo que amaba estaba en el canto del pájaro.
Y el emperador, profundamente conmovido, lloró.
Pero los cortesanos, astutos y maliciosos, no podían soportar aquella perfección, pues temían perder sus privilegios.
Así que trajeron a un artesano que hizo otro pájaro, de oro.
Cantaba igual de perfectamente y, además, nunca se cansaba ni dejaba de cantar.
Y el emperador se acostumbró y prefirió escuchar solo al pájaro de oro.
Entonces el otro pájaro, el verdadero, olvidado, voló y regresó a su bosque.
Pasaron los años.
Un día el emperador enfermó gravemente, al borde de la muerte.
Ni siquiera el pájaro de oro quiso ya cantarle.
Los médicos no conocían su cura.
Y un amanecer, escuchó el canto de su corazón.
El pájaro del bosque había regresado y estaba en su ventana cantándole.
El emperador sintió la vida renacer dentro de él.
Entonces ordenó que todas las maravillas mecánicas de su palacio —flores, espejos, pájaros de plata e incluso el pájaro de oro— fueran destruidas.
Ahora dejaba su ventana abierta, y cada amanecer lo despertaba el canto del pájaro del bosque.
Y así pasaron los años, y vivieron felices —y nosotros aún más.
.
.
(Um conto)
O imperador e o pássaro da floresta
Era uma vez, num vasto império, um imperador que tinha em seu palácio flores mecânicas que se abriam com a música, espelhos que, em vez de refletirem rostos, mostravam mundos fantásticos como nos sonhos, e pássaros de prata que cantavam a cada amanhecer.
No entanto, o imperador não era feliz.
«Tudo isto», dizia aos seus cortesãos, «são maravilhas perfeitas, mas nada disso me comove verdadeiramente».
Um dia chegou um viajante de terras distantes e falou-lhe de um pequeno pássaro que vivia no fundo de uma floresta muito distante.
«Canta de forma tão bela», disse ao imperador, «como nenhum outro pássaro neste mundo».
O imperador ordenou que lho trouxessem.
E assim foi feito.
Foram e trouxeram o pássaro ao imperador.
E o pássaro cantou, e no seu canto o imperador ouviu a chuva, a luz da lua, o silêncio do lago, o riso de uma criança, a voz da sua mãe que tinha perdido.
Tudo o que amava estava no canto do pássaro.
E o imperador, profundamente comovido, chorou.
Mas os cortesãos, astutos e maliciosos, não podiam suportar tal perfeição, pois temiam perder os seus privilégios.
Trouxeram então um artesão que fez outro pássaro, de ouro.
Cantava igualmente de forma perfeita e, além disso, nunca se cansava nem deixava de cantar.
E o imperador habituou-se e preferiu ouvir apenas o pássaro de ouro.
Então o outro pássaro, o verdadeiro, esquecido, voou e regressou à sua floresta.
Os anos passaram.
Um dia o imperador adoeceu gravemente, à beira da morte.
Nem mesmo o pássaro de ouro quis mais cantar para ele.
Os médicos não conheciam a cura.
E numa madrugada, ouviu o canto do seu coração.
O pássaro da floresta tinha regressado e estava à sua janela a cantar para ele.
O imperador sentiu a vida renascer dentro de si.
Então ordenou que todas as maravilhas mecânicas do seu palácio —flores, espelhos, pássaros de prata e até o pássaro de ouro— fossem destruídas.
Agora deixava a janela aberta, e a cada amanhecer era despertado pelo canto do pássaro da floresta.
E assim passaram os anos, e viveram felizes —e nós ainda mais felizes.
.
.
.
Enigma
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Καθόνταν στο τραπέζι με το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι της.
Μπροστά της ένα σύννεφο είχε σταθεί ακίνητο.
Κάποτε σηκώθηκε. Περπατούσε αργά.
Ειδε ενα σώμα.που υψώθηκε.
Ένα πουλί διευφεγε από το παράθυρο.
Στο βάθος μπροστά σε μια θάλασσα μια γυναικα.
Στο τραπέζι η γυναίκα σήκωσε αργά το κεφάλι.
Το σύννεφο είχε διαλυθεί.
Το πουλί είχε χαθεί.
.
.
.
woman and man-Alberto Giacometti
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Μονόπρακτο)
Η Λευκή Συνομιλια
(Πρόσωπα:
Άντρας/Γυναίκα
Φωνές εκτός σκηνης
Σκηνικό:
Ένα λευκό άδειο δωμάτιο Μια πόρτα.Δύο καρέκλες.
Μια ηλεκτρική λάμπα κρέμεται από την οροφή.)
(ο άντρας κάθεται,
η γυναίκα ορθια)
Γ:Πάλι εδώ.
Α:Δεν έφυγα ποτέ.
Γ:Εγώ έφυγα. Αλλά γύρισα.
Α:Είσαι πιο ασφαλης εδώ.
(Παύση)
(Ακούγεται ένας ήχος σαν κλειδί που γυρίζει σε πορτα)
Γ:Ποιος μάς κλειδώνει;
Α:Κανείς.Άρα δεν είμαστε ελεύθεροι.
Γ:Η' καποιος μάς ανοίγει.
Α:Το ίδιο είναι.
(Σιωπή.
Το φως τής ηλεκτρικής λαμπας αναβοσβηνει πολλές φορές)
(Η γυναίκα κάθεται.
Ο αντρας σηκώνεται)
Α:Χθες που ήσουν;
Γ:Δεν ήμουν εδω.
(Παύση.
Ακούγεται ένα γέλιο γυναίκας.
Το φως τής ηλεκτρικής καμπάνιας αναβοσβηνει πολλές φορες)
Α:Μας παρακολουθούν.
Γ:Ποιος;
(η γυναίκα σηκώνεται)
Α: Μού είπαν ότι είμαι θεραπευμένος.
Γ:Ποιος σού το είπε;
(Σιωπή,
Ακουγεται ο ήχος ενός ρολογιού)
Γ:Εγώ δεν είμαι θεραπευμένη.
Α:Γιατι;
(Σιωπή.
Ακουγεται ο ήχος ενός ρολογιού)
Α:Δεν υπάρχει χρόνος.
Γ:Υπάρχει.
(Ο άντρας πηγαίνει στη πορτα)
Α:Αν ανοίξουμε την πόρτα, τι θα βρούμε;
Γ:Άλλη πόρτα.
Α:Κι αν δεν την ανοίξουμε;
Γ:Δεν θα είμαστε εδώ κλεισμένοι.
(Παύση.
Το ηλεκτρικό φως σβηνει.
Ακούγονται φωνές εκτός σκηνης)
Φωνη1:Η συνεδρία ολοκληρώθηκε.
Φωνή 2:Δεν υπήρξε συνεδρία.
Γ:Μας αξιολογούν.
Α:Καθε στιγμή.
Γ:Για ποιο σκοπό;
Α:Αυτό δεν το θυμάμαι.
(Η γυναίκα πηγαίνει στη πόρτα και την ανοίγει.
Κοιταζει)
Γ:Είμαστε κι εκεί.
Α:Εκεί δεν είμαστε.
Γ:Ούτε είμαστε εδώ.
(Σιωπή.
Το ηλεκτρικό φως αναβοσβηνει)
Α:Εκείνη η γυναίκα με κοιτάζει.
Γ:Δεν είμαι εγώ.
Α:Εγώ σε κοιτάζω.
(Η γυναίκα γυρίζει και κάθεται στη καρεκλα)
Γ:Πεινάω.
Α:(κοιτάζει το ρολόι του)
Δεν είναι η ώρα τού φαγητού.
Γ:Τότε γιατί πεινάω;
Α:Γιατί θέλεις να φας.
(Παύση.
Η γυναίκα σηκωνεται.
Ο αντρας πηγαίνει και κάθεται)
Γ:Τι κάνουν έξω;
Α:Ποιοι;
Γ:Εμείς.
Α:Παντού είναι μέσα.
(Παύση.
Το φως γίνεται εκτυφλωτικό)
Γ:Κάποτε ήμουνα.
Α:Που;
Γ:Δεν ξέρω.
Α:Και τώρα;
Γ:Τώρα είμαι εδώ μαζί σου και συζητώ
(Πλησιάζουν ο ένας πολύ κοντά στον άλλον)
Γ:Αυτό θέλαμε.
Α.Να είμαστε εδώ.
Γ:Ναι,να είμαστε εδώ μαζί κλεισμένοι.
(Μεγάλη παύση.
Ακούγεται κλειδί σε πόρτα.
Φωνη εκτός σκηνης)
Φωνή:Η συνεδρία αναβάλλεται.
(Σιωπή)
Τέλος
.
.
.
