.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-(My Cities/Οι Πόλεις μου)
Ο φιλόσοφος τού λαβυρινθου
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(My Cities/Οι Πόλεις μου)
Ο φιλόσοφος τού λαβυρινθου
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Δύο ατελείωτες σειρές από κτίρια υψώνονταν η μία απέναντι από την άλλη,παρα πολυ κοντα.
Τα παράθυρα επαναλαμβάνονταν αμέτρητα.
Μια μηχανή κτιρίων.
Στο δωδέκατο πάτωμα ενός από αυτά τα κτίρια έμενε ένας φιλόσοφος.
Το διαμέρισμα του ήταν μικρό.Απο το παράθυρο
έβλεπε κάτω τον στενό δρόμο ανάμεσα στα κτίρια που τού φαίνονταν σαν βαθειά χαράδρα.
Δεν θυμόνταν πότε κλείστηκε εκεί μεσα.
Στην αρχή πίστευε πως όλα ήταν προσωρινα..
Όμως τα χρόνια περνούσαν και τίποτα δεν αλλαζε.
Σε μια σημείωση του έγραψε:
'Η πόλη αυτή είναι ένας λαβύρινθος χωρίς κέντρο.
Και ο λαβύρινθος χωρίς κέντρο είναι η τέλεια φυλακή.'
Και σε κάθε παράθυρο,από τα αμέτρητα,υπήρχε κάποιος που κοιτούσε.
'Ολοι μας απο τα δωμάτια μας κοιτάζουμε τον ίδιο δρομο',έγραψε.
Έβλεπε μια γυναίκα που πότιζε ένα φυτό κάθε απόγευμα.
Έναν γέρο που άναβε πάντα το φως στις έξι.
Ένα παιδί που έπαιζε με μια μπάλα μέσα στο δωμάτιο.
Τότε κατάλαβε κάτι που τον τρόμαξε:
ο λαβύρινθος δεν ήταν τα κτίρια,ο λαβύρινθος ήταν η μοναξιά τους.
Την επόμενη μέρα
ανοιξε το παράθυρο και φώναξε,
η φωνή του αντήχησε ανάμεσα στα κτίρια.
Στην αρχή κανείς δεν απάντησε,
μετά ακούστηκε μια άλλη φωνή.
Κάποιος από απέναντι.
Ύστερα άλλη μία.
Και άλλη.
Σαν να ξυπνούσε η πόλη από έναν ύπνο αιωνων.
Ρωτούσε κάθε μέρα:
-Τι είναι ελευθερία;
-Τι είναι χρόνος;
-Γιατί φοβόμαστε τη σιωπή;
Όμως μια νύχτα η πόλη βυθίστηκε στη σιωπή.
Τα παράθυρα έκλεισαν.
Κανείς δεν μιλούσε.
Περίμενε.
Μία μέρα.
Δύο.
Τρεις.
Τότε κατάλαβε ότι οι άνθρωποι είχαν τρομάξει.
Η σκέψη είναι επικίνδυνη.
Και η ελευθερία ακόμη πιο επικίνδυνη.
Ο λαβύρινθος ήταν πάλι σιωπηλός.
Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ένα πρωί αποφάσισε να κατέβει τις σκάλες.
Δώδεκα ορόφους.
Άνοιξε την πόρτα τού κτιριου.
Περπάτησε στον στενο δρόμο,πιεσμένος από τα
θεωρατα κτίρια.
Σταμάτησε και κοίταξε ψηλά.
Τα παράθυρα.
Άπειρα.
Και ξαφνικά άνοιξε ένα.
Μετά άλλο ένα.
Συνέχεια άνοιγαν.
Χαμογέλασε.
Συνέχισε να περπατά και δεν τον ενδιέφερε πια αν υπήρχε έξοδος από αυτόν τον λαβύρινθο.
.
.
(My Cities)
The Philosopher of the Labyrinth
Two endless rows of buildings rose facing each other, very close together.
The windows repeated themselves countless times.
A machine of buildings.
On the twelfth floor of one of those buildings lived a philosopher.
His apartment was small. From the window he looked down at the narrow street between the buildings, which seemed to him like a deep ravine.
He could not remember when he had locked himself inside there.
At first he believed everything was temporary.
But the years passed and nothing changed.
In one of his notes he wrote:
"This city is a labyrinth without a center.
And a labyrinth without a center is the perfect prison."
And in every window, among the countless ones, there was someone watching.
"All of us, from our rooms, look at the same street," he wrote.
He saw a woman watering a plant every afternoon.
An old man who always turned on the light at six.
A child who played with a ball inside the room.
Then he understood something that frightened him:
the labyrinth was not the buildings, the labyrinth was their loneliness.
The next day he opened the window and shouted.
His voice echoed between the buildings.
At first no one answered.
Then another voice was heard.
Someone from across the way.
Then another.
And another.
As if the city were waking from a sleep of centuries.
Every day he asked:
— What is freedom?
— What is time?
— Why are we afraid of silence?
But one night the city sank into silence.
The windows closed.
No one spoke.
He waited.
One day.
Two.
Three.
Then he understood that the people had become afraid.
Thought is dangerous.
And freedom is even more dangerous.
The labyrinth was silent again.
As if nothing had happened.
One morning he decided to go down the stairs.
Twelve floors.
He opened the door of the building.
He walked along the narrow street, pressed by the towering buildings.
He stopped and looked up.
The windows.
Infinite.
And suddenly one opened.
Then another.
More and more kept opening.
He smiled.
He continued walking and it no longer mattered to him whether there was an exit from this labyrinth.
.
.
(Mes Villes)
Le Philosophe du Labyrinthe
Deux rangées interminables d’immeubles s’élevaient l’une en face de l’autre, très proches.
Les fenêtres se répétaient à l’infini.
Une machine de bâtiments.
Au douzième étage de l’un de ces immeubles vivait un philosophe.
Son appartement était petit. Par la fenêtre il regardait la rue étroite entre les immeubles qui lui semblait comme un profond ravin.
Il ne se souvenait plus quand il s’était enfermé là.
Au début il croyait que tout était provisoire.
Mais les années passaient et rien ne changeait.
Dans une note il écrivit :
"Cette ville est un labyrinthe sans centre.
Et un labyrinthe sans centre est la prison parfaite."
Et dans chaque fenêtre, parmi les innombrables, quelqu’un regardait.
"Nous regardons tous la même rue depuis nos chambres."
Il voyait une femme arroser une plante chaque après-midi.
Un vieil homme qui allumait toujours la lumière à six heures.
Un enfant qui jouait avec une balle dans la chambre.
Alors il comprit quelque chose qui l’effraya :
le labyrinthe n’était pas les bâtiments, le labyrinthe était leur solitude.
Le lendemain il ouvrit la fenêtre et cria.
Sa voix résonna entre les immeubles.
Au début personne ne répondit.
Puis une autre voix se fit entendre.
Quelqu’un d’en face.
Puis une autre.
Et encore une autre.
Comme si la ville se réveillait d’un sommeil de siècles.
Chaque jour il demandait :
— Qu’est-ce que la liberté ?
— Qu’est-ce que le temps ?
— Pourquoi avons-nous peur du silence ?
Mais une nuit la ville sombra dans le silence.
Les fenêtres se fermèrent.
Personne ne parlait.
Il attendit.
Un jour.
Deux.
Trois.
Alors il comprit que les gens avaient eu peur.
La pensée est dangereuse.
Et la liberté encore plus dangereuse.
Le labyrinthe était de nouveau silencieux.
Comme si rien ne s’était passé.
Un matin il décida de descendre les escaliers.
Douze étages.
Il ouvrit la porte de l’immeuble.
Il marcha dans la rue étroite, écrasé par les bâtiments gigantesques.
Il s’arrêta et regarda vers le haut.
Les fenêtres.
Infinies.
Et soudain une s’ouvrit.
Puis une autre.
Encore et encore.
Il sourit.
Il continua à marcher et cela ne lui importait plus s’il existait une sortie de ce labyrinthe.
.
.
(Meine Städte)
Der Philosoph des Labyrinths
Zwei endlose Reihen von Gebäuden erhoben sich einander gegenüber, sehr nahe beieinander.
Die Fenster wiederholten sich unzählige Male.
Eine Maschine aus Gebäuden.
Im zwölften Stock eines dieser Gebäude lebte ein Philosoph.
Seine Wohnung war klein. Aus dem Fenster sah er die schmale Straße zwischen den Gebäuden, die ihm wie eine tiefe Schlucht erschien.
Er konnte sich nicht erinnern, wann er sich dort eingeschlossen hatte.
Am Anfang glaubte er, alles sei nur vorübergehend.
Doch die Jahre vergingen und nichts änderte sich.
In einer seiner Notizen schrieb er:
"Diese Stadt ist ein Labyrinth ohne Zentrum.
Und ein Labyrinth ohne Zentrum ist das perfekte Gefängnis."
In jedem Fenster, unter den unzähligen, war jemand, der hinaussah.
"Wir alle schauen aus unseren Zimmern auf dieselbe Straße."
Er sah eine Frau, die jeden Nachmittag eine Pflanze goss.
Einen alten Mann, der immer um sechs das Licht einschaltete.
Ein Kind, das mit einem Ball im Zimmer spielte.
Da verstand er etwas, das ihn erschreckte:
Das Labyrinth waren nicht die Gebäude – das Labyrinth war ihre Einsamkeit.
Am nächsten Tag öffnete er das Fenster und rief.
Seine Stimme hallte zwischen den Gebäuden wider.
Zuerst antwortete niemand.
Dann hörte man eine andere Stimme.
Jemand von gegenüber.
Dann noch eine.
Und noch eine.
Als ob die Stadt aus einem jahrhundertelangen Schlaf erwachte.
Jeden Tag fragte er:
— Was ist Freiheit?
— Was ist Zeit?
— Warum fürchten wir die Stille?
Doch eines Nachts versank die Stadt in Schweigen.
Die Fenster schlossen sich.
Niemand sprach.
Er wartete.
Einen Tag.
Zwei.
Drei.
Dann verstand er, dass die Menschen Angst bekommen hatten.
Das Denken ist gefährlich.
Und die Freiheit ist noch gefährlicher.
Das Labyrinth war wieder still.
Als wäre nichts geschehen.
Eines Morgens beschloss er, die Treppen hinunterzugehen.
Zwölf Stockwerke.
Er öffnete die Tür des Gebäudes.
Er ging die schmale Straße entlang, bedrängt von den gewaltigen Gebäuden.
Er blieb stehen und blickte nach oben.
Die Fenster.
Unendlich.
Und plötzlich öffnete sich eines.
Dann ein anderes.
Immer mehr öffneten sich.
Er lächelte.
Er ging weiter, und es interessierte ihn nicht mehr, ob es einen Ausgang aus diesem Labyrinth gab.
.
.
(Le mie città)
Il filosofo del labirinto
Due file interminabili di edifici si innalzavano l’una di fronte all’altra, molto vicine.
Le finestre si ripetevano innumerevoli volte.
Una macchina di edifici.
Al dodicesimo piano di uno di quegli edifici viveva un filosofo.
Il suo appartamento era piccolo. Dalla finestra vedeva la strada stretta tra gli edifici che gli sembrava come una profonda gola.
Non ricordava quando si era rinchiuso lì dentro.
All’inizio credeva che tutto fosse temporaneo.
Ma gli anni passavano e nulla cambiava.
In uno dei suoi appunti scrisse:
"Questa città è un labirinto senza centro.
E un labirinto senza centro è la prigione perfetta."
E in ogni finestra, tra le innumerevoli, c’era qualcuno che guardava.
"Tutti noi, dalle nostre stanze, guardiamo la stessa strada," scrisse.
Vedeva una donna che ogni pomeriggio annaffiava una pianta.
Un vecchio che accendeva sempre la luce alle sei.
Un bambino che giocava con una palla nella stanza.
Allora capì qualcosa che lo spaventò:
il labirinto non erano gli edifici, il labirinto era la loro solitudine.
Il giorno dopo aprì la finestra e gridò.
La sua voce riecheggiò tra gli edifici.
All’inizio nessuno rispose.
Poi si udì un’altra voce.
Qualcuno di fronte.
Poi un’altra.
E un’altra ancora.
Come se la città si svegliasse da un sonno di secoli.
Ogni giorno chiedeva:
— Che cos’è la libertà?
— Che cos’è il tempo?
— Perché temiamo il silenzio?
Ma una notte la città sprofondò nel silenzio.
Le finestre si chiusero.
Nessuno parlava.
Aspettò.
Un giorno.
Due.
Tre.
Allora capì che le persone si erano spaventate.
Il pensiero è pericoloso.
E la libertà è ancora più pericolosa.
Il labirinto era di nuovo silenzioso.
Come se non fosse accaduto nulla.
Una mattina decise di scendere le scale.
Dodici piani.
Aprì la porta dell’edificio.
Camminò nella strada stretta, schiacciato dagli edifici enormi.
Si fermò e guardò in alto.
Le finestre.
Infinite.
E all’improvviso una si aprì.
Poi un’altra.
E altre ancora.
Sorrise.
Continuò a camminare e non gli importava più se esistesse un’uscita da quel labirinto.
.
.
(Mis ciudades)
El filósofo del laberinto
Dos interminables filas de edificios se elevaban una frente a la otra, muy cerca.
Las ventanas se repetían innumerables veces.
Una máquina de edificios.
En el duodécimo piso de uno de esos edificios vivía un filósofo.
Su apartamento era pequeño. Desde la ventana veía la calle estrecha entre los edificios, que le parecía como un profundo barranco.
No recordaba cuándo se había encerrado allí.
Al principio creía que todo era temporal.
Pero los años pasaban y nada cambiaba.
En una de sus notas escribió:
"Esta ciudad es un laberinto sin centro.
Y un laberinto sin centro es la prisión perfecta."
Y en cada ventana, entre las innumerables, había alguien mirando.
"Todos nosotros, desde nuestras habitaciones, miramos la misma calle."
Veía a una mujer que regaba una planta cada tarde.
A un anciano que siempre encendía la luz a las seis.
A un niño que jugaba con una pelota en la habitación.
Entonces comprendió algo que lo asustó:
el laberinto no eran los edificios, el laberinto era su soledad.
Al día siguiente abrió la ventana y gritó.
Su voz resonó entre los edificios.
Al principio nadie respondió.
Luego se escuchó otra voz.
Alguien del edificio de enfrente.
Después otra.
Y otra más.
Como si la ciudad despertara de un sueño de siglos.
Cada día preguntaba:
— ¿Qué es la libertad?
— ¿Qué es el tiempo?
— ¿Por qué tememos el silencio?
Pero una noche la ciudad se hundió en el silencio.
Las ventanas se cerraron.
Nadie hablaba.
Esperó.
Un día.
Dos.
Tres.
Entonces comprendió que la gente se había asustado.
El pensamiento es peligroso.
Y la libertad es aún más peligrosa.
El laberinto volvió a quedar en silencio.
Como si nada hubiera sucedido.
Una mañana decidió bajar las escaleras.
Doce pisos.
Abrió la puerta del edificio.
Caminó por la calle estrecha, presionado por los enormes edificios.
Se detuvo y miró hacia arriba.
Las ventanas.
Infinitas.
Y de repente una se abrió.
Luego otra.
Y otra más.
Sonrió.
Siguió caminando y ya no le importaba si existía una salida de aquel laberinto.
.
.
(Minhas cidades)
O filósofo do labirinto
Duas fileiras intermináveis de edifícios erguiam-se uma diante da outra, muito próximas.
As janelas repetiam-se incontáveis vezes.
Uma máquina de edifícios.
No décimo segundo andar de um desses edifícios vivia um filósofo.
Seu apartamento era pequeno. Da janela ele via a rua estreita entre os edifícios, que lhe parecia como um profundo desfiladeiro.
Ele não se lembrava de quando se trancara ali dentro.
No início acreditava que tudo era temporário.
Mas os anos passavam e nada mudava.
Em uma de suas notas escreveu:
"Esta cidade é um labirinto sem centro.
E um labirinto sem centro é a prisão perfeita."
E em cada janela, entre as incontáveis, havia alguém olhando.
"Todos nós, de nossos quartos, olhamos para a mesma rua."
Ele via uma mulher regando uma planta todas as tardes.
Um velho que sempre acendia a luz às seis.
Uma criança que brincava com uma bola dentro do quarto.
Então compreendeu algo que o assustou:
o labirinto não eram os edifícios, o labirinto era a solidão deles.
No dia seguinte abriu a janela e gritou.
Sua voz ecoou entre os edifícios.
No começo ninguém respondeu.
Depois ouviu-se outra voz.
Alguém do prédio em frente.
Depois outra.
E outra mais.
Como se a cidade despertasse de um sono de séculos.
Todos os dias perguntava:
— O que é liberdade?
— O que é tempo?
— Por que tememos o silêncio?
Mas certa noite a cidade mergulhou no silêncio.
As janelas se fecharam.
Ninguém falava.
Ele esperou.
Um dia.
Dois.
Três.
Então compreendeu que as pessoas tinham ficado com medo.
O pensamento é perigoso.
E a liberdade é ainda mais perigosa.
O labirinto voltou a ficar silencioso.
Como se nada tivesse acontecido.
Numa manhã decidiu descer as escadas.
Doze andares.
Abriu a porta do edifício.
Caminhou pela rua estreita, comprimido pelos enormes edifícios.
Parou e olhou para cima.
As janelas.
Infinitas.
E de repente uma se abriu.
Depois outra.
E mais outra.
Ele sorriu.
Continuou caminhando e já não lhe importava se existia uma saída daquele labirinto.
.
.
.
