I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Μαντώ Από τη Θήβα στη Κλάρο της Μικρας Ασιας Η αρχαία μάντις στο Μαντείο του Κλαριου Απόλλωνα στη Κλάρο της Μικράς Ασίας ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 ,

,

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis
-Μαντώ

Από τη Θήβα στη Κλάρο της  Μικρας Ασιας

Η αρχαία μάντις στο Μαντείο του Κλαριου Απόλλωνα στη Κλάρο της Μικράς Ασίας

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης



painting

χνκουβέλης cncouvelis

Μαντώ

Από τη Θήβα στη Κλάρο της  Μικρας Ασιας

Η αρχαία μάντις στο Μαντείο του Κλαριου Απόλλωνα στη Κλάρο της Μικράς Ασίας


Και ο μάντις γιος της Μοψος


Μαντώ 

αυτή που μαίνεται,που  μαντεύει,η Μάντις


Τα Περί Μαντούς


χνκουβέλης cncouvelis 

μεταφραζοντας 


Αρχαίοι Σχολιαστές:


Μαντώ ονομαζονταν η κόρη του Τειρεσία.

ο Πείσανδρος αναφέρει ότι η Ξάνθη,αφού παντρεύτηκε τον Τειρεσία,γέννησε τέσσσερα παιδιά,

τον Φαμενο,τον Φερεκύδη,τη Χλωρη και τη Μαντώ


οι οιωνοσκοποι λοιπόν σε πινακίδα σημείωναν τις πτήσεις,ώστε να τις έχουν στη μνημη,

αν όμως τυφλός ήταν,μην απορείς,γιατί η θυγατέρα έμπειρη όντας τις πτήσεις που γίνονταν σημειωνε,

και λένε πως αυτή μετα το θάνατο του πατέρα άριστη μάντις θα γίνονταν.


Μαντὼ ἐκαλεῖτο ἡ θυγάτηρ τοῦ Τειρεσίου· Πείσανδρος ἱστορεῖ ὅτι Ξάνθη γαμηθεῖσα Τειρεσίᾳ ἐποίησε παῖδας τέσσαρας, Φαμενὸν Φερεκύδην Χλῶριν Μαντώ


οἱ γὰρ οἰωνοσκόποι ἐν δέλτῳ ἐσημειοῦντο τὰς πτήσεις, ἵνα διὰ μνήμης ἔχοιεν. εἰ δὲ τυφλὸς ἦν, μὴ θαυμάσῃς· ἡ γὰρ θυγάτηρ ἔμπειρος οὖσα τὰς γινομένας πτήσεις ἐσημειοῦτο. φασὶ δὲ αὐτὴν μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς ἀρίστην μάντιν γενέσθαι.

.

.

Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη 

 Βιβλίο Γ' 7.7


φανερώνοντας στη μητέρα αυτά ,και το περιδέραιο και το πέπλο αφού ήρθαν στους Δελφούς τα αφιέρωσαν εκεί κατά προσταγή του Αχελώου.


(σχόλιο:

το πέπλο και ο ὅρμος είναι το περιδέραιο της Αρμονίας,δώρο του Κάδμου στον γάμο τους)


κι αφού πορεύτηκαν στην Ήπειρο συγκεντρώνουν οικιστές και ιδρύουν την Ακαρνανια.

ο Ευριπίδης όμως λέει ότι ο  Αλκμαίων κατά τον χρόνο της μανίας του απ' Μαντώ του Τειρεσία δυο παιδιά απέκτεισε,τον Αμφιλοχο και μια κόρη την Τισιφονη,


(σχόλιο:

Ο Αλκμαίων είναι γιος του Αμφιάραου και της Εριφύλης.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του στην εκστρατεία των Επτά επί Θήβας,ο Αλκμαίων συμμετέχει στην εκστρατεία των Επιγόνων.

Η μητέρα του,Εριφύλη,είχε προδώσει τον Αμφιάραο, επειδή δωροδοκήθηκε με το περιδέραιο της Αρμονίας.

Ο Αλκμαίων, εκτελώντας την εντολή του πατέρα του, σκοτώνει τη μητέρα του.

Για τη μητροκτονια πέφτει σε κατάσταση μανίας και καταδιωκετε απ'τις Ερινύες.)


κι αφού μετέφερε στη Κόρινθο τα βρέφη τα'δωσε στον Κορινθίων βασιλιά Κρέοντα να τ'αναθρεψει.

και ότι η Τισιφόνη επειδή ξεχώριζε για την ομορφιά της απ'του Κρεοντα τη γυναίκα πουληθηκε,φοβούμενη μήπως ο Κρέοντας γυναίκα τη  κάνει.

και ο Αλκμαίωνας αφού την αγόρασε την είχε,χωρίς να ξέρει ότι η δική του του ήταν,υπηρετρια.

και ότι όταν έφτασε στη Κόρινθο  τα παιδιά του να ζητήσει πισω και τον γιο  μόνο πήρε.

κι ο Ἀμφίλοχος κατὰ τους  χρησμοὺς του Ἀπόλλωνα το Ἀμφιλοχικὸ  Ἄργος ιδρυσε.


Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη 

 Βιβλίο Γ' 7.7


[Γ 7,7] δηλώσαντες δὲ τῇ μητρὶ ταῦτα, τόν τε ὅρμον καὶ τὸν πέπλον ἐλθόντες εἰς Δελφοὺς ἀνέθεντο κατὰ πρόσταξιν Ἀχελῴου. πορευθέντες δὲ εἰς τὴν Ἤπειρον συναθροίζουσιν οἰκήτορας καὶ κτίζουσιν Ἀκαρνανίαν. Εὐριπίδης δέ φησιν Ἀλκμαίωνα κατὰ τὸν τῆς μανίας χρόνον ἐκ Μαντοῦς Τειρεσίου παῖδας δύο γεννῆσαι, Ἀμφίλοχον καὶ θυγατέρα Τισιφόνην, κομίσαντα δὲ εἰς Κόρινθον τὰ βρέφη δοῦναι τρέφειν Κορινθίων βασιλεῖ Κρέοντι, καὶ τὴν μὲν Τισιφόνην διενεγκοῦσαν εὐμορφίᾳ ὑπὸ τῆς Κρέοντος γυναικὸς ἀπεμποληθῆναι, δεδοικυίας μὴ Κρέων αὐτὴν γαμετὴν ποιήσηται. τὸν δὲ Ἀλκμαίωνα ἀγοράσαντα ταύτην ἔχειν οὐκ εἰδότα τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα θεράπαιναν, παραγενόμενον δὲ εἰς Κόρινθον ἐπὶ τὴν τῶν τέκνων ἀπαίτησιν καὶ τὸν υἱὸν κομίσασθαι. καὶ Ἀμφίλοχος κατὰ χρησμοὺς Ἀπόλλωνος Ἀμφιλοχικὸν Ἄργος ᾤκισεν

.

.

Παυσανίας 

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Ζ' Αχαϊκά  3.-2 


Οι Κολοφώνιοι όμως πιστεύουν ότι το ιερό αυτό στη Κλάρο και το μαντείο απο πολύ παλιά εγιναν.

και ότι ενώ κατείχαν ακόμα τη περιοχή οι Κάρες έφτασαν λένε σ 'αυτη πρώτοι απ'τους Έλληνες οι Κρήτες.

ο Ρακιος και όσο άλλο ακολουθούσε τον Ρακιο πλήθος,έχοντας στα παράκτια και στα καράβια ισχύ.

τής χώρας όμως το περισσότερο μερος είχαν στη κατοχή τους ακόμα οι Κάρες.

όταν λοιπον ο Θερσσνδρος του Πολυνείκη κι οι Ἀργείοι κυρίευσαν την Θήβα,και άλλοι αιχμάλωτοι και η Μαντὼ στον Ἀπόλλωνα  στους Δελφούς οδηγήθηκαν.

τον Τειρεσία όμως κατὰ τη διάρκεια της πορείας το αναπόφευκτο βρηκε στην περιοχή της Αλιαρτου

αφού λοιπόν τους έστειλε για  να ιδρύσουν αποικία ο θεος,

περνουν με καράβια απέναντι στην Ασία,

κι όταν στη περιοχή της Κλάρου κατέληξαν,βγαίνουν εναντίον σ'αυτους οι Κρήτες με τα όπλα και τους οδήγησαν στον Ρακιο.

αυτός ομως,γιατί μαθαίνει απ'τη Μαντώ  και τι είδους άνθρωποι είναι και για ποια αιτία ήρθαν,

παίρνει γυναίκα την Μαντώ,

και κάνει και τους μαζί μ'αυτη    

συνοικιστες.

ο Μοψος δε ο γιος του Ρακιου και της Μαντώς ολοκληρωτικά τους Κάρες εξεδίωξε απ'τη περιοχη.

.

.

Σχόλιο:

Μοψος ,γιος της Μαντώς

Ετυμολογια(;):

Μοψος< μόψ,αυτός που κλείνει τα μάτια,που τυφλώνεται,που είναι τυφλος

μῶπος,η κηλίδα στο μάτι  μυωπός,αυτός που μισοκλείνει τα μάτια για να δει καλύτερα

μυωπίας,δεν βλέπει καθαρα


Στην Μυκηναϊκή  Γραμμική Β΄:

Μόψος: Μόκϝσος 

Μυκηναϊκά: mo-qo-so

Κνωσός:σε κατάλογο προβάτων 

(περ. 1400 έως 1250 π.Χ., με πιθανότερη την αρχή του 13ου αι. π.Χ.)

Πύλος: σε κατάλογο αρμάτων,στη γενική: mo-qo-so-jo ,του Μόκʷσου

(λίγο πριν την καταστροφή του ανακτόρου του Νέστορα, στο τέλος της Υστεροελλαδικής περιόδου.

περ. 1200 - 1180 π.Χ.)

Μόκϝσος( mo-qo-so) αποτελεί την αρχαιότερη γραπτή μαρτυρία του ονόματος Μόψος στη Μυκηναϊκή Γραμμική Β΄.

:Στη Γραμμική Β΄ το όνομα καταγράφεται ως 𐀗𐀦𐀰 (mo-qo-so).

Το όνομα απαντά σε πινακίδες τόσο από την Κνωσό (πινακίδα KN De 1381, όπου αναφέρεται ως βοσκός) όσο και από την Πύλο (πινακίδα PY Sa 774, όπου καταγράφεται ως κάτοχος τροχών άρματος).

Το συλλαβόγραμμα qo αποδίδει τον χειλοϋπερωικό φθόγγο /kʷ/ (ηχηρά παρόμοιο με το λατινικό qu ή το ελληνικό κϝ, όπου το ϝ είναι το δίγαμμα). Έτσι, η προφορά στη Μυκηναϊκή εποχή ήταν Μόκϝσος (Mokʷsos).

Κατά τη μετάβαση από τη Μυκηναϊκή στην κλασική αρχαία ελληνική, οι χειλοϋπερωικοί φθόγγοι (kʷ, gʷ, kʷʰ) χάθηκαν και εξελίχθηκαν σε χειλικούς (π, β, φ) ή οδοντικούς (τ, δ, θ) ανάλογα με το φωνήεν που ακολουθούσε.

Τροπή σε /p/. Πριν από το σύμφωνο -σ- (όπως και μπροστά από τα φωνήεντα α, ο), το κϝ (/kʷ/) τράπηκε κανονικά σε π (/p/).

Ετσι το σύμπλεγμα -κϝσ- (-kʷs-) έγινε -πσ-, το οποίο αποδόθηκε γραπτά με το διπλό σύμφωνο ψ: Μόκϝσος → Μόψος.

Κι επειδή ήταν γιος της  Μαντώς και του Κρητα Μινωιτη Ρακιου να τού δόθηκε το μινωικό ονομα Μόκϝσος → Μόψος


ο Μόψος ήταν τυφλός ή ότι έκλεινε τα μάτια για να προφητεύσει


Ομήρου Οδύσσεια ραψωδία κ,

στίχοι 492-493


Θηβαίου Τειρεσίαο,

μάντιος ἀλαοῦ,


του Θηβαίου Τειρεσία,

του τυφλου μαντη

,.

.


Παυσανίας 

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Ζ' Αχαϊκά  3.1-2 


3.1] Κολοφώνιοι δὲ τὸ μὲν ἱερὸν τὸ ἐν Κλάρῳ καὶ τὸ μαντεῖον ἐκ παλαιοτάτου γενέσθαι νομίζουσιν: ἐχόντων δὲ ἔτι τὴν γῆν Καρῶν ἀφικέσθαι φασὶν ἐς αὐτὴν πρώτους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κρῆτας, Ῥάκιον καὶ ὅσον εἵπετο ἄλλο τῷ Ῥακίῳ [καὶ ὅσον ἔτι] πλῆθος, ἔχον τὰ ἐπὶ θαλάσσῃ καὶ ναυσὶν ἰσχῦον: τῆς δὲ χώρας τὴν πολλὴν ἐνέμοντο ἔτι οἱ Κᾶρες. Θερσάνδρου δὲ τοῦ Πολυνείκους καὶ Ἀργείων ἑλόντων Θήβας [καὶ] ἄλλοι τε αἰχμάλωτοι καὶ ἡ Μαντὼ τῷ Ἀπόλλωνι ἐκομίσθησαν ἐς Δελφούς: Τειρεσίαν δὲ κατὰ τὴν πορείαν τὸ χρεὼν ἐπέλαβεν ἐν τῇ Ἁλιαρτίᾳ. [3.2] ἐκπέμψαντος δὲ σφᾶς ἐς ἀποικίαν τοῦ θεοῦ, περαιοῦνται ναυσὶν ἐς τὴν Ἀσίαν, καὶ ὡς κατὰ τὴν Κλάρον ἐγένοντο, ἐπεξίασιν αὐτοῖς οἱ Κρῆτες μετὰ ὅπλων καὶ ἀνάγουσιν ὡς τὸν Ῥάκιον: ὁ δὲ--μανθάνει γὰρ παρὰ τῆς Μαντοῦς οἵτινές τε ἀνθρώπων ὄντες καὶ κατὰ αἰτίαν ἥντινα ἥκουσι-- λαμβάνει μὲν γυναῖκα τὴν Μαντώ, ποιεῖται δὲ καὶ τοὺς σὺν αὐτῇ συνοίκους. Μόψος δὲ ὁ Ῥακίου καὶ Μαντοῦς καὶ τὸ παράπαν τοὺς Κᾶρας ἐξέβαλεν ἐκ τῆς γῆς.


Παυσανίας 

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Θ'.Βοιωτικά 33.1-2 


στην Αλίαρτο δε και του Λυσάνδρου το μνήμα και του Κέκροπα του Πανδιονα είναι το ηρώο.

και το όρος το Τιλφούσιον καὶ η ονομαζομενη  πηγὴ Τιλφουσα απ'την Αλίαρτο πενήντα περίπου στάδια απέχουν.

λέγεται δε απ'τους Έλληνες ότι οι Αργείοι μαζί με του 

Πολυνείκη τα παιδια αφού κυρίευσαν τη Θήβα στους Δελφούς για το θεό και με  άλλα απ'τα λάφυρα και τον Τειρεσία οδηγούν.

κι επειδή υπέφερε απ'τη δίψα καθ' οδόν λεν ότι αυτός αφού ήπιε απ'τη Τιλφουσα ξεψυχισε.

κι είναι τάφος σ'αυτον κοντά στη πηγή.

για τη θυγατέρα του Τειρεσία  λένε ότι δόθηκε στον Απόλλωνα απ'τους Αργείους

όμως αφού προσταξε ο θεός  με καράβια στην σημερινή Ιωνία και απ'την Ιωνία στην περιοχή της Κολοφώνας διεκπεραιωθηκε,

κι απ' τη μεριά της,εκεί συγκατοικησε η Μαντώ με τον Ρακιο τον Κρητα,

τα δε αλλά για τον Τειρεσία,και τον αριθμο των ετών που έχουν γράψει γράψει οτι αυτός έζησε  και πως από γυναίκα σε άντρα άλλαξε και ο Όμηρος έκανε τον Τειρεσία στην Οδύσσεια φρόνιμη να'χει γνώμη απ'αυτους στον Άδη μόνο,

αυτά απ'τη μια μερια κι οι πάντες τα ξέρουν εξ ακοης


Σχόλια:


Ο Λύσανδρος ήταν Σπαρτιάτης πολιτικός και ικανότατος στρατηγός και ναύαρχος των Λακεδαιμονίων κατά την Πελοποννησιακό Πόλεμο, 431-404 π.Χ ,νίκησε στη ναυμαχία κοντά στο Νότιο Ακρωτήριο,407 π.Χ,στην Έφεσο, όπως και στη ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς,405 π.Χ,στον Ελλησποντο,πολιόρκησε την Αθήνα,και την υποχρέωσε σε παράδοση και κατέστρεψε τα Μακρά Τείχη το 404 π.Χ, εγκατέστησε σπαρτιατική φρουρά στην Ακρόπολη της Αθήνας και το καθεστώς των Τριάκοντα Τυράννων,

η κίνηση του κατά του Αγησιλάου Β' να γίνει βασιλιάς της Σπάρτης απετυχε,σκοτώθηκε το 395 π.Χ.στη μάχη της Αλιάρτου, στην έναρξη του Κορινθιακού Βοιωτικού  πολέμου.


Στάδιο:μονάδα μήκους,περίπου 185 μ,

50 στάδια περίπου 9 χλμ)


Ἀργείους μετὰ τῶν Πολυνείκους παίδων ἑλόντας Θήβας:

είναι οι Επίγονοι,

και η δεύτερη εκστρατεία κατά της Θήβας,

μετά εκεινη των Επτα επί Θήβας


καὶ ὅτι Ὅμηρος ἐποίησεν ἐν Ὀδυσσείᾳ συνετὸν εἶναι γνώμην Τειρεσίαν τῶν ἐν Ἅιδου μόνον:

για τη συνάντηση του Οδύσσεα με τον Τειρεσία στην ραψωδία λ' Νέκυια,της Ομήρου Οδύσσεια:


κι έπειτα ήρθε του Θηβαίου Τειρεσία η ψυχή

χρυσό κρατωντας σκηπτρο,

κι εμενα γνώρισε και ειπε


ἦλθε δ' ἐπὶ ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο,90

χρύσεον σκῆπτρον ἔχων, ἐμὲ δ' ἔγνω καὶ προσέειπε·


Παυσανίας 

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Θ'.Βοιωτικά 33.1-2 


[33.1] ἐν Ἁλιάρτῳ δὲ τοῦ τε Λυσάνδρου μνῆμα καὶ Κέκροπος τοῦ Πανδίονός ἐστιν ἡρῷον.

τὸ δὲ ὄρος τὸ Τιλφούσιον καὶ ἡ Τιλφοῦσα καλουμένη πηγὴ σταδίους μάλιστα Ἁλιάρτου πεντήκοντα ἀπέχουσι. λέγεται δὲ ὑπὸ Ἑλλήνων Ἀργείους μετὰ τῶν Πολυνείκους παίδων ἑλόντας Θήβας ἐς Δελφοὺς τῷ θεῷ καὶ ἄλλα τῶν λαφύρων καὶ Τειρεσίαν ἄγειν, καὶ--εἴχετο γὰρ δίψῃ--καθ' ὁδόν φασιν αὐτὸν πιόντα ἀπὸ τῆς Τιλφούσης ἀφεῖναι τὴν ψυχήν: καὶ ἔστι τάφος αὐτῷ πρὸς τῇ πηγῇ. [33.2] τὴν δὲ θυγατέρα τοῦ Τειρεσίου δοθῆναι μέν φασι τῷ Ἀπόλλωνι ὑπὸ τῶν Ἀργείων, προστάξαντος δὲ τοῦ θεοῦ ναυσὶν ἐς τὴν νῦν Ἰωνίαν καὶ Ἰωνίας ἐς τὴν Κολοφωνίαν περαιωθῆναι. καὶ ἡ μὲν αὐτόθι συνῴκησεν ἡ Μαντὼ Ῥακίῳ Κρητί: τὰ δὲ ἄλλα ἐς Τειρεσίαν, ἐτῶν τε ἀριθμὸν ὧν γεγράφασιν αὐτὸν βιῶναι καὶ ὡς ἐκ γυναικὸς ἐς ἄνδρα ἠλλάγη καὶ ὅτι Ὅμηρος ἐποίησεν ἐν Ὀδυσσείᾳ συνετὸν εἶναι γνώμην Τειρεσίαν τῶν ἐν Ἅιδου μόνον, ταῦτα μὲν καὶ οἱ πάντες ἴσασιν ἀκοῇ.

.

.

Παυσανίας 

Ελλάδος Περιηγησις

Βοιωτικά Βιβλίο Θ' -10.3


(από την περιγράφει του ναού του Ισμηνίου Απόλλωνα στη Θήβα)


είναι λοιπόν εκεί ένας λίθος  πάνω στον οποίο η Μαντώ λένε του Τειρεσία ότι κάθονταν.

αυτός μπροστά απ'την εισοδο βρίσκεται και το όνομα του διατηρείται και μέχρι σε μας ακομα 'Της Μαντώς ο Διφρος'

Της Μαντώς το Κάθισμα.

και στα δεξιά του ναού από λίθο κατασκευασμένες εικόνες είναι η μια της Ηνιοχης και η άλλη της Πύρρας,λενε δε ότι θυγατέρες αυτές είναι τού Κρέοντα,ο οποίος άκουσε την εξουσία  επιτροπευοντας τον Λαοδαμαντα του Ετεοκλη

.

.

Στράβων Γεωγραφικά 

Βιβλίο ΙΔ',1.27

(Ο ανταγωνισμός των δυο μαντεων, 

του Καλχα και του Μόψου γιου της Μαντως)


έπειτα το Γαλλήσιο ορος και η Κολοφὼν πόλη Ἰωνικὴ και μπροστά απ'αυτή το άλσος του Κλαδιου Απόλλωνα,μέσα στο οποίο και ένα μαντείο είναι παλαιο.

λέγεται δε οτι ο Κάλχας ο μάντης μαζί με τον Αμφιλοχο του Αμφιαράου κατά την επιστροφή απ'τη Τροία πεζός εδω ηρθε.

κι αφού συνάντησε απ'τον ίδιο έναν ανώτερο μάντη στη Κλάρο,τον Μοψο τον γιο της Μαντώς της θυγατέρας του Τειρεσία ,απ'τη λύπη του πέθανε.

ο Ησίοδος λοιπόν έτσι κάπως

διασκευάζει τον μύθο.

γιατί προτεινε κάτι τέτοιο στον Μοψο ο Καλχας:

σ'απορια μέσα μου είμαι,

πόσα η αγριοσυκια αυτή αγριοσυκα έχει αν και μικρή είναι.

θα μπορούσες να πεις τον αριθμό;

κι εκείνος αποκρίθηκε:

δέκα χιλιάδες είναι στον αριθμό,αλλά στο μετρο βέβαια μεδιμνος,

ένας δε περισσεύει,τον οποίο να προσθέσεις δεν θα μπορούσες.

έτσι είπε,και σ'αυτους ο αριθμός επαληθευτηκε με το μέτρο 

και τότε ακριβώς τον Κάλχα ύπνος θανάτου τον κάλυψε.

ο Φερεκύδης δε λέει ότι γουρούνα παρουσίασε έγκυα ο Κάλχας (και ρώτησε) πόσους  χοίρους εχει,

κι εκείνος είπε τρεις,απ'τους οποίους ένα θηλυκό, κι αφού επαληθευτηκε πεθανε απ'τη λύπη του.

άλλοι όμως ότι ο Κάλχας παρουσίασε λένε τη γουρούνα κι ο Μοψος την αγριοσυκια,και ότι ο μεν είπε την αλήθεια,ο δε όχι,και ότι πέθανε απ'τη λύπη του,και κατά κάποιο χρησμο.

λέει δε το ίδιο ο Σοφοκλής στης Ελένης την απαίτηση πως πεπρωμένο ήταν να πεθάνει,όταν ανώτερον απ'τον ίδιο μάντη πετύχαινε.

αυτός μάλιστα και στη Κιλικία μεταφέρει τον ανταγωνισμό και τον θάνατο του Καλχα.

αυτά λοιπόν τα παλαιά έτσι εχουν.


σχόλια:

μεδιμνος, αττική μοναδα όγκου, 52 λιτρα


Ελένης Απαιτησις,

χαμένη τραγωδία του Σοφοκλή,


Στράβων Γεωγραφικά

Βιβλίο ΙΔ' 1.27


Εἶτα τὸ Γαλλήσιον ὄρος καὶ ἡ Κολοφὼν πόλις Ἰωνικὴ καὶ τὸ πρὸ αὐτῆς ἄλσος τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος͵ ἐν ὧι καὶ μαντεῖόν ἐστι παλαιόν. λέγεται δὲ Κάλχας ὁ μάντις μετ᾽ Ἀμφιλόχου τοῦ Ἀμφιαράου κατὰ τὴν ἐκ Τροίας ἐπάνοδον πεζῆι δεῦρο ἀφικέσθαι͵ περιτυχὼν δ᾽ ἑαυτοῦ κρείττονι μάντει κατὰ τὴν Κλάρον͵ Μόψωι τῶι Μαντοῦς τῆς Τειρεσίου θυγατρός͵ διὰ λύπην ἀποθανεῖν. Ἡσίοδος μὲν οὖν οὕτω πως διασκευάζει τὸν μῦθον· προτεῖναι γάρ τι τοιοῦτο τῶι Μόψωι τὸν Κάλχαντα θαῦμά μ᾽ ἔχει κατὰ θυμόν͵ ὅσους ἐρινειὸς ὀλύνθους οὗτος ἔχει μικρός περ ἐών· εἴποις ἂν ἀριθμόν; τὸν δ᾽ ἀποκρίνασθαι μύριοί εἰσιν ἀριθμόν͵ ἀτὰρ μέτρον γε μέδιμνος· εἷς δὲ περισσεύει͵ τὸν ἐπενθέμεν οὔ κεδύναιο. ὣς φάτο· καί σφιν ἀριθμὸς ἐτήτυμος εἴδετο μέτρου. καὶ τότε δὴ Κάλχανθ᾽ * ὕπνος θανάτοιο κάλυψε. Φερεκύδης δέ φησιν ὗν προβαλεῖν ἔγκυον τὸν Κάλχαντα πόσους ἔχει χοίρους͵ τὸν δ᾽ εἰπεῖν ὅτι τρεῖς͵ ὧν ἕνα θῆλυν· ἀληθεύσαντος δ᾽ ἀποθανεῖν ὑπὸ λύπης. οἱ δὲ τὸν μὲν Κάλχαντα προβαλεῖν τὴν ὗν φασι τὸν δὲ ἐρινεόν͵ καὶ τὸν μὲν εἰπεῖν τἀληθὲς τὸν δὲ μή͵ ἀποθανεῖν δὲ ὑπὸ λύπης καὶ κατά τι λόγιον. λέγει δ᾽ αὐτὸ Σοφοκλῆς ἐν Ἑλένης ἀπαιτήσει ὡς εἱμαρμένον εἴη ἀποθανεῖν͵ ὅταν κρείττονι ἑαυτοῦ μάντει περιτύχηι· οὗτος δὲ καὶ εἰς Κιλικίαν μεταφέρει τὴν ἔριν καὶ τὸν θάνατον τοῦ Κάλχαντος. τὰ μὲν παλαιὰ τοιαῦτα.

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis - Fragmenta POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 
-χνκουβελης cncouvelis

- Fragmenta 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης



χνκουβέλης cncouvelis

Fragmenta 


και κείνος της νύφης 

μήνυσε

με τριανταφυλλο

με ρόδο:

πέρδικα όμορφο πουλί 

κι αεροφτερουγατο 

την τόση σου θαμαζω 

ομορφαδα


δεν το'χω που παντρεύεσαι

μόνο πως καλεσμένο μ'εχεις

.

.

.

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

mise en music 1 -2 -video,painting and music χνκουβέλης cncouvelis

 .

.

mise en music

1

-painting and music 
χνκουβέλης cncouvelis 

https://youtu.be/r-6-oKZIa50?feature=shared

.

.

mise en music

2

-video and music 
χνκουβέλης cncouvelis

https://youtu.be/Gbha5y7DjNo?feature=shared

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis μεταφραζοντας Ησίοδος Θεογονία στίχοι 211-232 Νὺξ δ᾽ ἔτεκε POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 
-χνκουβελης cncouvelis

μεταφραζοντας

Ησίοδος Θεογονία 

στίχοι 211-232

Νὺξ δ᾽ ἔτεκε

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης



Νεμεσις

λατρευτικό άγαλμα από τη Ραμνούντα Αττικής,

το πρωτότυπο αποδίδεται στον Αγορακριτο,μαθητή του Φειδία,περίπου το 430 π.Χ,

ρωμαϊκό αντίγραφο 2ου αι. μ.Χ,

συλλογή Farnese, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο,Νάπολη,Ιταλία.  


χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Ησίοδος Θεογονία 

στίχοι 211-232

Νὺξ δ᾽ ἔτεκε


κι η Νύχτα γέννησε και τον στυγερό Μορο

και την μαύρη Κηρα

και τον Θάνατο,γέννησε και τον Ύπνο,

γέννησε και το γένος των Ονειρων

δεύτερα έπειτα  τον Μωμο 

και την Οιζυ που φερνει οδυνη

χωρίς με κάποιον να κοιμηθεί απ'τους θεους

τους γέννησε η Νύχτα η σκοτεινη

και τις Εσπερίδες,οποίες τα μηλα 

περα απ'τον ξακουστό Ωκεανό 

τα όμορφα χρυσά φροντίζουν

και τα δέντρα που καρπό φέρουν, 

και τις Μοίρες και τις Κηρες γέννησε

τις αμείλικτες τιμωρους

(και την Κλωθώ και την Λάχεση και την Άτροπο

και οι οποίες στους θνητούς όταν γεννιούνται

δίνουν να'χουν και το καλό και το κακό)

και οι οποίες και των ανθρώπων και των θεών

τις παραβάσεις ελεγχουν

και ποτέ δεν παύουν οι θεές

απ'την φοβερη οργή τους

πριν να δώσουν σ'οποιον αμαρτάνει 

σκληρή ανταποδοση

γέννησε δε και τη Νέμεση  συμφορά για τους θνητούς

ανθρωπους 

η Νύκτα η ολέθρια,

και το Γήρας το καταραμένο και την Έριδα γέννησε

την σκληρόψυχη,

κι έπειτα η στυγερή Έριδα γέννησε τον Πόνο που φέρνει οδυνη

και τη Λήθη και τον Λιμο και τ'Αλγη

που δάκρυα φερνουν

και τις Συμπλοκες τις Ύσμινες και τις Μάχες 

και τους Φόνους και τις Ανθρωποκτονίες και τις Φιλονικίες 

και τα Ψεύδη και τους Λόγους και τις Αντιλογιες

και την Δυσνομια και την Ατη 

που μαζί συνηθίζουν να'ναι,

και τον Όρκο,οποίος περισσοτερο απ'ολα

τους ανθρώπους που ζουν πάνω στη γη βλάπτει,

όταν κανεις εκουσιως επιορκα ορκιστει


Νὺξ δ᾽ ἔτεκε στυγερόν τε Μόρον καὶ Κῆρα μέλαιναν 211

καὶ Θάνατον, τέκε δ᾽ Ὕπνον, ἔτικτε δὲ φῦλον Ὀνείρων.

δεύτερον αὖ Μῶμον καὶ Ὀιζὺν ἀλγινόεσσαν

οὔ τινι κοιμηθεῖσα θεῶν τέκε Νὺξ ἐρεβεννή,

Ἑσπερίδας θ᾽, αἷς μῆλα πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο 215

χρύσεα καλὰ μέλουσι φέροντά τε δένδρεα καρπόν·

καὶ Μοίρας καὶ Κῆρας ἐγείνατο νηλεοποίνους,

[Κλωθώ τε Λάχεσίν τε καὶ Ἄτροπον, αἵ τε βροτοῖσι

γεινομένοισι διδοῦσιν ἔχειν ἀγαθόν τε κακόν τε,]

αἵ τ᾽ ἀνδρῶν τε θεῶν τε παραιβασίας ἐφέπουσιν,220

οὐδέ ποτε λήγουσι θεαὶ δεινοῖο χόλοιο,

πρίν γ᾽ ἀπὸ τῷ δώωσι κακὴν ὄπιν, ὅστις ἁμάρτῃ.

τίκτε δὲ καὶ Νέμεσιν πῆμα θνητοῖσι βροτοῖσι

Νὺξ ὀλοή· μετὰ τὴν δ᾽ Ἀπάτην τέκε καὶ Φιλότητα

Γῆράς τ᾽ οὐλόμενον, καὶ Ἔριν τέκε καρτερόθυμον.225

αὐτὰρ Ἔρις στυγερὴ τέκε μὲν Πόνον ἀλγινόεντα

Λήθην τε Λιμόν τε καὶ Ἄλγεα δακρυόεντα

Ὑσμίνας τε Μάχας τε Φόνους τ᾽ Ἀνδροκτασίας τε

Νείκεά τε Ψεύδεά τε Λόγους τ᾽ Ἀμφιλλογίας τε

Δυσνομίην τ᾽ Ἄτην τε, συνήθεας ἀλλήλῃσιν,230

Ὅρκόν θ᾽, ὃς δὴ πλεῖστον ἐπιχθονίους ἀνθρώπους

πημαίνει, ὅτε κέν τις ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσῃ·232

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφραζοντας Παυσανιας Ελλάδος Περιηγησις Αχαϊκά βιβλίο Ζ', Ηρόδοτος -Βιβλίο Στ',Ερατώ -Μιλητος ιερό του Απόλλωνα στα Διδυμα, μαντειο του Απόλλωνα στη Κλαρο,Μικρά Ασία, το όνειρο του Αλέξανδρου, η ίδρυση της Σμύρνης ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Παυσανιας

Ελλάδος Περιηγησις

Αχαϊκά βιβλίο Ζ',

Ηρόδοτος 

-Βιβλίο Στ',Ερατώ

-Μιλητος

ιερό του Απόλλωνα στα Διδυμα,

μαντειο του Απόλλωνα στη Κλαρο,Μικρά Ασία,

το όνειρο του Αλέξανδρου,

η ίδρυση  της Σμύρνης

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης






ιερό του Απόλλωνα στα Διδυμα(1,2)-μαντειο του Απόλλωνα στη Κλαρο(34),Μικρά Ασία


χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας

Παυσανιας

Ελλάδος Περιηγησις

Αχαϊκά βιβλίο Ζ',

2.6,

-Η αποίκιση των Ιώνων στη Μίλητο,και το ιερό του Απόλλωνα στα Διδυμα-

5.1-3

-Το όνειρο του Αλέξανδρου

και ο χρησμος  του Μαντείου στην Κλάρο,Μικράς Ασίας,για την ίδρυση της Νέας Σμυρνης 


-Ηρόδοτος Ιστορίαι

Βιβλίο Στ',Ερατώ

-Η Καταστροφή της Μιλητου


Παυσανιας

Ελλάδος Περιηγησις

Αχαϊκά βιβλίο Ζ',

2.6,

-Η αποίκιση των Ιώνων στη Μίλητο,και το ιερό του Απόλλωνα στα Διδυμα-


Βιβλίο Ζ',2.6


τότε λοιπόν όταν οι Ίωνες επικράτησαν των παλαιών Μιλησίων,

το γένος όλο των αρσενικών σκότωσαν εκτός όσους κατά την άλωση της πόλης διέφυγαν και τις γυναίκες και τις θυγατέρες εκείνων  παντρεύτηκαν.

και του Νειλεα ο τάφος πηγαίνοντας στα Δίδυμα είναι όχι μακριά απ'τις πύλες στ'αριστερα του δρόμου.

το ιερό όμως στα Δίδυμα του Απόλλωνα  και το μαντείο είναι αρχαιότερο από των Ιώνων την εποίκιση εκεί,

πολύ δε παλιότερα ακόμα απ'τους Ίωνες τα στην Άρτεμη την Εφεσια είναι.


[2.6] τότε δὲ ὡς ἐκράτησαν τῶν ἀρχαίων Μιλησίων οἱ Ἴωνες, τὸ μὲν γένος πᾶν τὸ ἄρσεν ἀπέκτειναν πλὴν ὅσοι τῆς πόλεως ἁλισκομένης ἐκδιδράσκουσι, γυναῖκας δὲ καὶ θυγατέρας τὰς ἐκείνων γαμοῦσι.

τοῦ δὲ Νειλέως ὁ τάφος ἰόντων ἐς Διδύμους ἐστὶν οὐ πόῤῥω τῶν πυλῶν ἐν ἀριστερᾷ τῆς ὁδοῦ: τὸ δὲ ἱερὸν τὸ ἐν Διδύμοις τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τὸ μαντεῖόν ἐστιν ἀρχαιότερον ἢ κατὰ τὴν Ἰώνων ἐσοίκησιν, πολλῷ δὲ πρεσβύτερα ἔτι ἢ κατὰ Ἴωνας <τὰ> ἐς τὴν Ἄρτεμιν τὴν Ἐφεσίαν ἐστίν.

.

.

Ηρόδοτος Ιστορίαι

Βιβλίο Στ',Ερατώ

-Η Καταστροφή της Μιλητου-


γιατί ενώ οι Αργείοι ρώτησαν για χρησμό στους Δελφους για τη σωτηρία της δικής τους πόλης τους δόθηκε κοινός χρησμος,που κατά το ένα μέρος για 

τους ίδιους τους Αργείους εφερε,και στην προσθήκη δίπλα χρησμοδοτουσε για τους Μιλήσιους,

αυτό λοιπόν που για τους Αργείους ειχε,όταν σ'εκεινο φτάσω το σημείο του λόγου,το θα το μνημονεύσω ,

αυτό όμως που για τους Μιλήσιους που δεν ήταν παρόντες χρησμοδοτησε έχει ως εξής:


και τότε πραγματι Μίλητε που κακά

μηχανευεσε εργα

για πολλούς και δείπνο θα γινεις

και λαμπρό δώρα 

κι οι γυναίκες σου σε πολλούς τα πόδια

θα πλύνουν μακρύμαλληδες

κι ο δικός μας ναός στα Διδυμα 

απ'αλλους θα φροντιζετε


τότε πράγματι αυτά τους Μιλήσιους κατέλαβαν,όταν οι περισσότεροι απ'τους άντρες σκοτώνονταν  απ'τους Πέρσες που ήταν μακρύμαλληδες,

οι δε γυναίκες και τα τέκνα 

ως δούλοι λογαριαστηκαν,

και το ιερό αυτό στα Διδυμσ και ο ναός και το μαντειο,

αφού συληθηκαν πυρπολουνταν,

για δε τα πολύτιμα πράγματα μέσα σ'αυτο το ιερό πολλές φορές μνεια αλλού στο λόγο μου έκανα


[19.1] χρεωμένοισι γὰρ Ἀργείοισι ἐν Δελφοῖσι περὶ σωτηρίης τῆς πόλιος τῆς σφετέρης ἐχρήσθη ἐπίκοινον χρηστήριον, τὸ μὲν ἐς αὐτοὺς τοὺς Ἀργείους φέρον, τὴν δὲ παρενθήκην ἔχρησε ἐς Μιλησίους. τὸ μέν νυν ἐς τοὺς Ἀργείους ἔχον, [19.2] ἐπεὰν κατὰ τοῦτο γένωμαι τοῦ λόγου, τότε μνησθήσομαι· τὰ δὲ τοῖσι Μιλησίοισι οὐ παρεοῦσι ἔχρησε, ἔχει ὧδε.


καὶ τότε δή, Μίλητε κακῶν ἐπιμήχανε ἔργων,

πολλοῖσιν δεῖπνόν τε καὶ ἀγλαὰ δῶρα γενήσῃ,

σαὶ δ᾽ ἄλοχοι πολλοῖσι πόδας νίψουσι κομήταις,

νηοῦ δ᾽ ἡμετέρου Διδύμοις ἄλλοισι μελήσει.


[19.3] τότε δὴ ταῦτα τοὺς Μιλησίους κατελάμβανε, ὁκότε ἄνδρες μὲν οἱ πλεῦνες ἐκτείνοντο ὑπὸ τῶν Περσέων ἐόντων κομητέων, γυναῖκες δὲ καὶ τέκνα ἐν ἀνδραπόδων λόγῳ ἐγίνοντο, ἱρὸν δὲ τὸ ἐν Διδύμοισι καὶ ὁ νηός τε καὶ τὸ χρηστήριον. συληθέντα ἐνεπίμπρατο. τῶν δ᾽ ἐν τῷ ἱρῷ τούτῳ χρημάτων πολλάκις μνήμην ἑτέρωθι τοῦ λόγου ἐποιησάμην.

.

.

Παυσανιας

Ελλάδος Περιηγησις

Αχαϊκά βιβλίο Ζ',

5.1-3

-Το όνειρο του Αλέξανδρου

και ο χρησμος του Μαντείου στην Κλάρο,Μικράς Ασίας,για την ίδρυση της Νέας Σμυρνης,

και οι δυο Νεμεσεις


τη Σμύρνη λοιπόν τη μια απ'τις δώδεκα πόλεις που ήταν των Αιωλεων και κατοικούνταν στη περιοχη,

Σύμφωνα με τα οποία και μέχρι την εποχή μου ακόμη υπάρχει πόλη,την οποία ονομάζουν αρχαία,Ίωνες που εξόρμησαν  απ'την Κολοφώνα την κατέλαβαν αφού την απεσπασαν απ'τους Αιολείς.

ύστερα όμως από κάποιο χρονικό διάστημα οι Ίωνες παραχώρησαν και στους Σμυρναίους τη συμμετοχή στη κοινή συνέλευση στο Πανιώνιο.

ο Ἀλέξανδρος δὲ του Φιλίππου έγινε ιδρυτής 

της πόλης της δικής μας εποχής συμφωνα με οραμα σε ονειρο.

γιατί ο Αλέξανδρος ενώ κυνηγούσε στο όρος Πάγος,όταν γύρισε απ'το κυνήγι,έφτασε στων Νεμέσεων λένε το ιερό,και πηγη συνάντησε αυτός και πλάτανο μπροστά απ'το ιερο,που είχε φυτρώσει πάνω απ'το νερο.

κι ενώ κάτω απ'τον πλάτανο κοιμόνταν τον διέταξαν λένε οι Νεμεσεις αφού εμφανίστηκαν σ'αυτον πόλη εκεί να ιδρύσει και να μεταφέρει σ'αυτη τους Σμυρναίους αφού τους  ξεσηκώσει απ' την προηγούμενη.

στέλνουν λοιπόν στη Κλάρο θεωρους οι Σμυρναίοι για την παρούσα κατάσταση τους να ρωτήσουν,και σ'αυτους έδωσε χρησμό ο θεος:


τρις ευλογημενοι κείνοι 

και τέσσερις οι άνθρωποι θα'ναι 

που στον Πάγο θα κατοικήσουν

πέρα απ'τον ιερό Μέλητα.

έτσι μετοίκησαν με τη θέληση τους και δυο Νεμεσεις λατρεύουν αντί μιας και μητέρα σ'αυτες λένε είναι η Νύκτα,ενώ οι Αθηναίοι αντίθετα της θεας στη Ραμνούντα πατέρας λένε ότι είναι ο Ωκεανος


[5.1] Σμύρναν δὲ ἐν ταῖς δώδεκα πόλεσιν οὖσαν Αἰολέων καὶ οἰκουμένην τῆς χώρας, καθ' ἃ καὶ ἐς ἐμὲ ἔτι πόλιν [ἣν] καλοῦσιν ἀρχαίαν, Ἴωνες ἐκ Κολοφῶνος ὁρμηθέντες ἀφελόμενοι τοὺς Αἰολεῖς ἔσχον: χρόνῳ δὲ ὕστερον καὶ Ἴωνες μετέδοσαν Σμυρναίοις τοῦ ἐν Πανιωνίῳ συλλόγου. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ Φιλίππου τῆς ἐφ' ἡμῶν πόλεως ἐγένετο οἰκιστὴς κατ' ὄψιν ὀνείρατος: [5.2] Ἀλέξανδρον γὰρ θηρεύοντα ἐν τῷ ὄρει τῷ Πάγῳ, ὡς ἐγένετο ἀπὸ τῆς θήρας, ἀφικέσθαι πρὸς Νεμέσεων λέγουσιν ἱερόν, καὶ πηγῇ τε ἐπιτυχεῖν αὐτὸν καὶ πλατάνῳ πρὸ τοῦ ἱεροῦ, πεφυκυίᾳ δὲ ἐπὶ τοῦ ὕδατος. καὶ ὑπὸ τῇ πλατάνῳ καθεύδοντι κελεύειν φασὶν αὐτῷ τὰς Νεμέσεις ἐπιφανείσας πόλιν ἐνταῦθα οἰκίζειν καὶ ἄγειν ἐς αὐτὴν Σμυρναίους ἀναστήσαντα ἐκ τῆς προτέρας: [5.3] ἀποστέλλουσιν οὖν ἐς Κλάρον θεωροὺς οἱ Σμυρναῖοι περὶ τῶν παρόντων σφίσιν ἐρησομένους, καὶ αὐτοῖς ἔχρησεν ὁ θεός:


τρὶς μάκαρες κεῖνοι καὶ τετράκις ἄνδρες ἔσονται,

οἳ Πάγον οἰκήσουσι πέρην ἱεροῖο Μέλητος.

οὕτω μετῳκίσαντο ἐθελονταὶ καὶ δύο Νεμέσεις νομίζουσιν ἀντὶ μιᾶς καὶ μητέρα αὐταῖς φασιν εἶναι Νύκτα, ἐπεὶ Ἀθηναῖοί γε τῇ ἐν Ῥαμνοῦντι θεῷ πατέρα λέγουσιν εἶναι Ὠκεανόν.

.

.

.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

 .

.

motion

-music 

χνκουβελης cncouvelis

-Dziga Vertov Kino Eye

https://youtu.be/MAkslpZFhgk?feature=shared

.

.




https://www.facebook.com/share/r/1Hyj9qsPPT/

.

.


time setting


-video and music

χνκουβέλης cncouvelis


mise en scene -video and music χνκουβελης cncouvelis

 .

.

mise en scene

-video and music 

χνκουβελης cncouvelis

https://youtu.be/n9OI43ka9-U?feature=shared

.

.



Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφραζοντας Παυσανίας Ελλάδος Περιηγησις Βιβλίο Η' Αρκαδικά,41.7-10 -ο ναός του Επικουριου Απολλωνος στις Βάσσες της Αρκαδιας- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Παυσανίας

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Η' Αρκαδικά,41.7-10

-ο ναός του Επικουριου Απολλωνος στις Βάσσες της Αρκαδιας-

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης







χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Παυσανίας

Ελλάδος Περιηγησις

Βιβλίο Η' Αρκαδικά,41.7-10

-ο ναός του Επικουριου Απολλωνος στις Βάσσες της Αρκαδιας-


Η Φιγαλία περικλείεται από βουνά,στα αριστερά από το καλούμενο Κωτιλιο,

κι από τα δεξιά ένα άλλο  προεξέχει βουνό της το Ελαιον.

απέχει το Κωτιλιο απ'τη πόλη το πολύ σαράντα σταδια.

και σ'αυτο υπάρχει και τόπος που καλείται Βασσαι και ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνος,από λίθο κι αυτου η στέγη.

κι απ'τους ναους οσοι στους Πελοποννήσιους είναι,μετά βέβαια απ'αυτόν στη Τεγέα αυτός θα προτιμονταν  και για το κάλλος του λίθου και λόγω της αρμονίας.

το δε όνομα δόθηκε στον Απόλλωνα επειδή βοήθησε σε λοιμώδη νόσο,όπως ακριβώς και στους Αθηναίουςτην επωνυμία Αλεξικακος πήρε αφού απέτρεψε και σ'αυτους τη νοσο.

την έπαυσε κατά τον πόλεμο των Πελοποννησίων καὶ Ἀθηναίων και στους Φιγαλείς και όχι σ'άλλον καιρό.

μαρτυρίες δε και οι δύο επικλήσεις του Απόλλωνα

που κάτι παρόμοιο υποδηλώνουν κι ο Ικτίνος ο αρχιτέκτονας του ναού στη Φιγαλία που την εποχή του Περικλή έζησε και στους Αθηναίους τον λεγόμενο Παρθενώνα κατασκεύασε.

κι όπως έχω ήδη πει στην διήγησή μου,το άγαλμα του Απόλλωνα το έχουν οι  Μεγαλοπολιτες στην αγορά.

είναι και πηγή νερού στο όρος το Κωτιλιο,και όπου εγραψε ήδη κάποιος ότι απ' αυτή το ρεύμα στον ποταμό Λυμακα αρχίζει,το έγραψε ούτε ο ίδιος να το είδε ούτε να τ'ακουσε  από άνθρωπο που το είδε.

αυτά και τα δύο ήταν παρόντα σε μένα,

το μεν ρεύμα του ποταμού να είναι το βλέπαμε,

το δε νερό της πηγής στο Κωτιλιο δεν κυλούσε πολυ μακρυά αλλά μέσα σε λίγο εντελώς αφανες γίνονταν.

ούτε καν βέβαια είχα τη διάθεση να ασχοληθώ πολύ που στους Αρκαδες είναι η πηγή του Λυμακα.

είναι δε πάνω απ'το ιερό του Απόλλωνα του Επικουριου η Κωτιλος με επίκληση,είναι η Αφροδίτη η εν Κωτίλῳ,

και σ'αυτη ναός ήταν και δεν είχε πια στέγη και το άγαλμα

είχε κατασκευστει.


[41.7] περιέχεται δὲ ἡ Φιγαλία ὄρεσιν, ἐν ἀριστερᾷ μὲν ὑπὸ τοῦ καλουμένου Κωτιλίου, τὰ δὲ ἐς δεξιὰν ἕτερον προβεβλημένον ἐστὶν αὐτῆς ὄρος τὸ Ἐλάιον. ἀπέχει δὲ τῆς πόλεως ἐς τεσσαράκοντα τὸ Κωτίλιον μάλιστα σταδίους: ἐν δὲ [τῷ] αὐτῷ χωρίον τέ ἐστι καλούμενον Βᾶσσαι καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ Ἐπικουρίου, λίθου καὶ αὐτὸς ὄροφος. 


[41.8] ναῶν δὲ ὅσοι Πελοποννησίοις εἰσί, μετά γε τὸν ἐν Τεγέᾳ προτιμῷτο οὗτος ἂν τοῦ λίθου τε ἐς κάλλος καὶ τῆς ἁρμονίας ἕνεκα. τὸ δὲ ὄνομα ἐγένετο τῷ Ἀπόλλωνι ἐπικουρήσαντι ἐπὶ νόσῳ λοιμώδει, καθότι καὶ παρὰ Ἀθηναίοις ἐπωνυμίαν ἔλαβεν Ἀλεξίκακος ἀποτρέψας καὶ τούτοις τὴν νόσον. 


[41.9] ἔπαυσε δὲ ὑπὸ τὸν Πελοποννησίων καὶ Ἀθηναίων πόλεμον καὶ τοὺς Φιγαλέας καὶ οὐκ ἐν ἑτέρῳ καιρῷ: μαρτύρια δὲ αἵ τε ἐπικλήσεις ἀμφότεραι τοῦ Ἀπόλλωνος ἐοικός τι ὑποσημαίνουσαι καὶ Ἰκτῖνος ὁ ἀρχιτέκτων τοῦ ἐν Φιγαλίᾳ ναοῦ γεγονὼς τῇ ἡλικίᾳ κατὰ Περικλέα καὶ Ἀθηναίοις τὸν Παρθενῶνα καλούμενον κατασκευάσας. ἐδίδαξε δὲ ὁ λόγος ἤδη μοι τὸ ἄγαλμα εἶναι τοῦ Ἀπόλλωνος Μεγαλοπολιτῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ.


[41.10] ἔστι δὲ ὕδατος ἐν τῷ ὄρει τῷ Κωτιλίῳ πηγή, καὶ ὅπου συνέγραψεν ἤδη τις ἀπὸ ταύτης τῷ ποταμῷ τὸ ῥεῦμα τῷ Λύμακι ἄρχεσθαι, συνέγραψεν οὔτε αὐτὸς θεασάμενος οὔτε ἀνδρὸς ἀκοὴν ἰδόντος: ἃ καὶ ἀμφότερα παρῆσαν ἐμοί: τὸ μὲν ποταμοῦ ῥεῦμα ὂν ἑωρῶμεν, τῆς δὲ ἐν τῷ Κωτιλίῳ πηγῆς οὐκ ἐπὶ πολὺ

ἐξικνούμενον τὸ ὕδωρ ἀλλὰ ἐντὸς ὀλίγου παντάπασιν ἀφανὲς γινόμενον. οὐ μὴν οὐδὲ ὅπου τῆς Ἀρκάδων ἐστὶν ἡ πηγὴ τῷ Λύμακι, ἐπῆλθε πολυπραγμονῆσαί μοι. ἔστι δὲ ὑπὲρ τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ Ἐπικουρίου Κώτιλον μὲν ἐπίκλησιν, Ἀφροδίτη δέ ἐστιν ἐν Κωτίλῳ: καὶ αὐτῇ [τε] ναός τε ἦν οὐκ ἔχων ἔτι ὄροφον καὶ ἄγαλμα ἐπεποίητο.

.

.

.

Ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες .

Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1.130 μ.,στις δυτικές πλαγιές του όρους Κοτύλιο, κοντά στην Ανδρίτσαινα και την αρχαία Φιγαλεία.

Ο πρώτος ναός στη θέση αυτή χτίστηκε στα τέλη του 7ου αι. π.Χ. 

 Ο ναός χρονολογείται στο 420-400 π.Χ. και ήταν αφιέρωμα των Φιγαλέων.   • Ο Παυσανίας, που τον επισκέφθηκε τον 2ο αι. μ.Χ., τον θεωρούσε τον δεύτερο σε κάλλος και αρμονία πελοποννησιακό ναό μετά της Τεγέας. 

Αρχιτέκτονάς του θεωρείται ο Ικτίνος, ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα.   

Είναι ένα από τα σπάνια κτίρια που συνδυάζουν και τους τρεις ρυθμούς:

Δωρικό στον εξωτερικό περίβολο 

 Ιωνικό στο εσωτερικό 

Κορινθιακό  μάλιστα, εδώ βρίσκεται το αρχαιότερο γνωστό κορινθιακό κιονόκρανο 

. 

Η εσωτερική ιωνική ζωφόρος πάνω από τους ιωνικούς και κορινθιακούς κίονες του σηκού

έχει συνολικό μήκος: περίπου 31 μ. 

Αποτελείται από 23 μαρμάρινες πλάκες 

Ύψος πλάκας: περίπου 63 εκ. Αποδίδεται στον φημισμένο γλύπτη  Παιώνιο 

Χωρίζεται θεματικά σε δύο μάχες:

Αμαζονομαχία,12 πλάκες

Μάχη Ελλήνων εναντίον Αμαζόνων. 

Στην ανατολική και νότια πλευρά παρουσιάζεται η Ηράκλεια Αμαζονομαχία,η εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον των Αμαζόνων.  


Κενταυρομαχία ,11 πλάκες

Μάχη Λαπιθών εναντίον Κενταύρων,το μυθικό επεισόδιο από τον γάμο του Πειρίθου,όπου οι Κένταυροι μέθυσαν και προσπάθησαν να αρπάξουν τις γυναίκες των Λαπιθών.  

Συμβόλιζαν τη νίκη του πολιτισμού  της τάξης απέναντι στη βαρβαρότητα  στο χάος.

Οι 23 πλάκες αφαιρέθηκαν στις αρχές του 19ου αι. και βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, ως τα Μάρμαρα των Βασσών.

Στον ναό σήμερα υπαρχουν αντίγραφα εκμαγεία στη θέση τους, κάτω από το προστατευτικό στέγαστρο.

 Εξωτερικα του ναού  δεν υπήρχαν παραστασεις.


Ανάγλυφη διακόσμηση υπήρχε στις  εσωτερικές μετόπες των στενών πλευρών,6 σε κάθε μία,συνολικά 12.

Πρόναος ,6 μετόπες:

Η επιστροφή του Απόλλωνα από τη χώρα των Υπερβορείων στον Όλυμπο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Απόλλωνας περνούσε τον χειμώνα στον μακρινό Βορρά και επέστρεφε την άνοιξη, φέρνοντας γονιμότητα και άνθηση.

Οπισθόδομος,6 μετόπες:

Η αρπαγή των θυγατέρων του Μεσσήνιου βασιλιά Λεύκιππου από τους Διόσκουρους,τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη.

Αυτές οι μετόπες ήταν από μάρμαρο Ταινάρου, σε αντίθεση με το υπόλοιπο κτίριο που είναι από τοπικό γκρίζο ασβεστόλιθο. 

Το μάρμαρο χρησιμοποιήθηκε μόνο για τα κιονόκρανα μέσα στον σηκό,τις γλυπτές μετόπες και την ιωνική ζωφόρο.

.

,

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Τήλεφος -Τα Τηλεφικα -Τα Κατά Τηλεφον ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis
-Τήλεφος

-Τα Τηλεφικα

-Τα Κατά Τηλεφον

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης















χνκουβέλης cncouvelis

Τήλεφος


Τα Τηλεφικα


Τα Κατά Τηλεφον


Ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται

(αυτός που σε τραυμάτισε αυτός και θα σε γιατρέψει)


μεταφράζοντας

Ευριπίδης Τήλεφος 438 π.Χ

Απολλόδωρος Επιτομή 3.11-20

Hyginus Fabulae Fab. 101,

Αριστοτελης Ρητορικη

Γ'-2.10

Αριστοφάνης Αχαρνεις 425 π.Χ

και

Η ζωφόρος του Τηλεφου στον Μεγάλο Βωμό της Περγαμου,Μικρά Ασία.


Ο Τήλεφος


Ο Τήλεφος ήταν γιος του Ηρακλή και της Αυγής,κόρης του Αλέο βασιλιά της Τεγέας στην Αρκαδία,

βρέφος ο παππούς του τον παράτησε στο όρος Παρθένιο να πεθανει,από  θεϊκή επέμβαση  σώθηκε,τον θήλασε μια ελαφινα και μετά ανατράφηκε από βοσκούς που τον βρήκαν,

όταν ενηλικιώθηκε παιρνοντας χρησμό από το μαντειο των Δελφών πήγε στη Μυσία της Μικράς Ασίας,

εκεί βρίσκονταν η μητέρα του που είχε παντρευτεί τον βασιλιά  Τεύθραντα,αφού ξεφυγε από την οργή του πατέρα της,

ο Τήλεφος την ερωτεύτηκε,χωρίς να ξέρει ότι είναι η μητέρα του,

αλλά με θεϊκή επέμβαση αποκαλύφτηκε η συγγένεια,και παντρεύτηκε τη κόρη του Τευθραντα Ιερα,

και διαδέχτηκε τον βασιλιά,

κατά την πρώτη εκστρατεία στη Τροια οι Έλληνες είχαν το δρόμο και βρέθηκαν στη Μυσία,εκεί συγκρούστηκαν με τον Τήλεφο,ο Αχιλλέας τον τραυμάτισε με το δόρυ του Κενταύρου,η πληγή ήταν ανίατη,ο χρησμός του είπε:

ο τρωσας και ιασεται,

αυτός που σε τραυμάτισε αυτός και θα σε γιατρέψει,

πήγε στο Άργος που ήταν συγκεντρωμένοι Έλληνες για την δεύτερη εκστρατεία κατά της Τροιας ντυμένος κουρέλια και παρακαλεσε στον Αχιλλέα να τον θεραπεύσει με ανταπόδοση να υποδειξει την θαλάσσια πορεία προς της Τροια,

ο Οδυσσέας όμως κατάλαβε το ακριβές νόημα του χρησμου,το δόρυ και ο όχι ο Αχιλλέας θα τον γιατρευε,από το ξύσιμο τού δόρατος στη πληγή θεραπεύτηκε,και τον υπέδειξε τον δρόμο προς τη Τροία,

κατά τον Τρωικό πόλεμο ο γιος Ευρυπυλος πολέμησε γενναία ως  σύμμαχος των Τρωων.

.

.

Ευριπιδης 

Τήλεφος

(σωζόμενα αποσπάσματα)

Ο Τήλεφος παρουσιάστηκε το 438 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια


Τήλεφος

τι λοιπόν ο πλούτος μ'ωφελει όταν άρρωστος είμαι;

λίγα θα'θελα καθημερινά μάλιστα να'χω 

χωρίς λύπη να ζω 

παρά να πλουτω και να νοσω


Αχιλλέας

πάντα,μα την αλήθεια,είστε αδρανείς κι αναβαλλετε,

και ρητορείες ο καθένας μύριες 

καθισμένος λέει,

κι εγώ όπως βλέπε να δράσω

ετοιμασμενος

έχω έρθει κι ο στρατός των Μυρμιδόνων και..


Τηλεφος

τί γάρ με πλοῦτος ὠφελεῖ νόσον;

σμίκρ᾿ ἂν θέλοιμι καὶ καθ᾿ ἡμέραν ἔχων

ἄλυπος οἰκεῖν μᾶλλον ἢ πλουτῶν νοσεῖν.696


Αχιλλεας

αἰεί ποτ᾿ ἐστὲ νωχελεῖς καὶ μέλλετε,

ῥήσεις θ᾿ ἕκαστος μυρίας καθήμενος

λέγει, τὸ δ᾿ ἔργον [ο]ὐδαμοῦ περαίνεται.

κἀ[γ]ὼ μέν, ὡς ὁρᾶ[τ]ε, δρᾶν ἕτοιμος ὢν

ἥκω, στρατός τε Μ[υρ]μιδών, κ ...

.

.

Απολλόδωρος Επιτομή

(1ος αι. μ.Χ)

3.11-20

Τήλεφος

Η εκστρατεία των Ελλήνων  στην Τροία,η λανθασμένη απόβαση στη Μυσία,η σύγκρουση,ο τραυματισμός του Τηλεφου από τον Αχιλλέα με δόρυ και η θεραπεία από τον Αχιλλέα.


συγκεντρώνονταν λοιπόν ο στρατός στην Αυλίδα,

κι εκείνοι που εκστράτευσαν κατά της Τροίας ήσαν αυτοί εδώ,

τών Βοιωτών οι ηγεμόνες δέκα,κι οδηγούσαν 40 καράβια,

οι Ορχομένιοι οδηγούσαν 30 καράβια,

τών Φωκεων οι 4 ηγεμόνες οδηγούσαν 40 καράβια,

τών Λοκρών ο Αίαντας του Οιλεα οδηγούσε 40 καράβια,

οδηγούσε σαράντα πλοία.

τών Εὐβοέων ο  Ἐλεφήνωρας του Χαλκώδοντα καὶ της Ἀλκυόνης οδηγούσε 40 καράβια,

τών Αθηναίων ο Μενεσθέας οδηγούσε 50 καράβια,

τών Σαλαμινίων Αἴαντας ὁ Τελαμώνιος οδηγούσε 12 καράβια, 

τών Ἀργείων ο Διομήδης του Τυδέα κι εκείνοι που ήταν μαζί του οδηγούσαν 80 καραβια,

τών Μυκηναίων ο Ἀγαμέμνονας του Ἀτρέα καὶ της Ἀερόπης με 100 καράβια, 

τών Λακεδαιμονίων ο Μενέλαος του  Ἀτρέα καὶ της Ἀερόπης με 60,

τών Πυλίων ο Νέστωρας του Νηλέα καὶ Χλωρίδας με 40 καράβια, 

τών Ἀρκάδων ο Ἀγαπήνωρας με 7 καράβια, 

τών Ἠλείων ο Ἀμφίμαχος κι εκείνοι που ήταν μαζί του με 40 καράβια,

τών Δουλιχίων ο Μέγης του Φυλέα με 40 καράβια,

τών Κεφαλλήνων ο Ὀδυσσεας του Λαέρτη καὶ της Ἀντικλείας με 12 καραβια,

τών Αἰτωλῶν ο Θόας του  Ἀνδραίμονα καὶ της Γόργης οδηγούσε 40 καράβια,

τών Κρητῶν ο Ἰδομενεας του Δευκαλίωνα 40,

τών Ῥοδίων ο Τληπόλεμος του Ἡρακλη καὶ της  Ἀστυόχης με 9 καράβια,

τών Συμαίων ο Νιρεας του  Χαρόπου με 3 καραβια,

τών Κῴων ο Φείδιππος κι ο Ἄντιφος αυτοι του Θεσσαλοῦ με 30,

τών Μυρμιδόνων ο Ἀχιλλεας του Πηλέα καὶ της Θέτιδας με 50,

απ'τη Φυλάκη ο Πρωτεσίλαος του Ἰφίκλου με 40,

τών Φεραίων ο Εὔμηλος του Ἀδμήτου με 11,

τών Ὀλιζώνων ο  Φιλοκτήτης του  Ποίαντα με 7,

τών Αἰνιάνων ο Γουνεας του Ὠκύτου με 22,

τών Τρικκαίων Ποδαλείριος με 30,

τών Ὀρμενίων ο Εὐρύπυλος με 40 καράβια,

τών Γυρτωνίων ο Πολυποίτης του Πειρίθου με 30,

τών Μαγνήτων ο Πρόθοος του Τενθρηδόνα με 40,

τα καράβια λοιπόν όλα ήταν 1013,

οι ηγεμόνες 43,

οι ηγεμονίες 30,

όταν ήταν στην Αυλίδα το στράτευμα,και ενώ θυσία  γινονταν στον Απόλλωνα, 

ένα τεράστιο φίδι πετάχτηκε απ'τον βωμό προς τον κοντινο  πλατανο,όπου σ'αυτον ήταν μια φωλιά νεοσσών,

κι αφου καταβροχθισε τα οκτώ σπουργίτια μέσα σ''αυτη μαζι με τη μητέρα τους ένατη πέτρα έγινε,

Ο Κάλχας λοιπόν αφού είπε ότι κατά του Δία τη βούληση έχει γίνει σ'αυτους το σημάδι αυτό,βγαζοντας συμπερασμα απ'τα γεγονότα είπε ότι σε δέκα χρόνια είναι πεπρωμενο η Τροία να κυριευτεί,

και ν'αποπλευσουν προετοιμάζονταν προς τη Τροία,

ο Αγαμέμνονας λοιπόν ο ίδιος ηγεμονας ολόκληρου του στρατού ήταν,

κι ο Αχιλλέας είχε τη ναυαρχια αν και δεκαπέντε χρονών τυχενε να'ναι,

επειδή όμως δεν ήξεραν τη θαλάσσια πορεία προς τη Τροία στη Μυσια προσαρμόζονται κι αυτή λεηλατούν,η Τροία νομίζοντας πως είναι,

ο Τηλεφος,του Ηρακλή το παιδί, που τών Μυσών βασίλευε βλέποντας την χώρα να λεηλατείται

τους Μυσοὺς αφού εξόπλισε μέχρι τα  καράβια κατεδιωκε συνεχώς τους Έλληνες και πολλούς σκοτωσε,

μέσα σ' αυτούς και τον Θερσα δρο του Πολυνείκη που απέναντι του στάθηκε,

όταν όμως όρμησε ο Αχιλλέας εναντίον του δεν έμεινε αλλα τράπηκε σε φυγη,κι ενώ διώκονταν καθως μπερδευτηκε σ'ένα κλήμα αμπελιού στον μηρό τραυματίζεται απ'το δόρυ,

κι απ'τη Μυσια αφου αποχώρησαν οι Έλληνες ανοίχτηκαν στη θάλασσα,

κι όταν χειμώνας ξέσπασε πολύ βαρύς αφού χωρίστηκαν μεταξύ τους στις πατρίδες τους καταλήγουν,

όταν λοιπόν τότε επέστρεψαν οι Έλληνες λέγεται ότι ο πόλεμος είκοσαερης έγινε,

γιατί μετα την αρπαγή της Ελενης

κατά το δεύτερο χρόνο οι Έλληνες προετοιμάστηκαν για εκστρατεία, 

αφού όμως αναχώρησαν από τη Μυσια στην Ελλάδα μετά από οκτώ χρόνια στο Άργος αλλάζοντας πάλι κατεύθυνση ήρθαν στην Αυλίδα,

όταν συγκεντρώθηκαν στο Άργος και πάλι μετα την οκταετία που αναφέρθηκε,

σε μεγάλη αμηχανία για την θαλάσσια πορεία βρισκονταν,

επειδή κάποιος να τους οδηγήσει δεν είχαν,που ικανός να ήταν να τους δείξει τη πορεία προς τη Τροία,

ο Τηλεφος όμως απ'τη Μυσια,

ανίατο το τραύμα εχοντας,

αφού σ'αυτον ο Απόλλωνας είπε τότε θα πετύχενε θεραπεια

όταν αυτός που τον τραυμάτισε γιατρός του γινει,

με κουρέλια ντυμένος στο Άργος έφτασε,

κι αφού παρεκάλεσε τον Αχιλλέα και του υποσχέθηκε τη θαλάσσια προς τη Τροία πορεία να του δείξει θεραπεύεται,

αφού ξύνοντας αφαίρεσε ο Αχιλλέας της Πηλιαδας μελίας τον ιο,

αφού λοιπόν θεραπεύτηκε του έδειξε τη θαλάσσια πορεία,

καθως το βέβαιο της υπόδειξης το πιστοποιουσε ο Καλχας με τη δική του μαντικη.


[Επ. 3, 11] συνηθροίζετο δὲ ὁ στρατὸς ἐν Αὐλίδι. οἱ δὲ στρατεύσαντες ἐπὶ Τροίαν ἦσαν οἵδε. Βοιωτῶν μὲν ἡγεμόνες δέκα· ἦγον ναῦς μ'. Ὀρχομενίων δ' ἦγον ναῦς λ'. Φωκέων ἡγεμόνες δ' ἦγον ναῦς μ'. Λοκρῶν Αἴας Ὀιλέως· ἦγε ναῦς μ'. Εὐβοέων Ἐλεφήνωρ Χαλκώδοντος καὶ Ἀλκυόνης· ἦγε ναῦς μ'. Ἀθηναίων Μενεσθεύς· ἦγε ναῦς ν'.


[Επ. 3, 12] Σαλαμινίων Αἴας ὁ Τελαμώνιος· ἦγε ναῦς ιβ'. Ἀργείων Διομήδης Τυδέως καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἦγον ναῦς π'. Μυκηναίων Ἀγαμέμνων Ἀτρέως καὶ Ἀερόπης ναῦς ρ'. Λακεδαιμονίων Μενέλαος Ἀτρέως καὶ Ἀερόπης ξ' . Πυλίων Νέστωρ Νηλέως καὶ Χλωρίδος ναῦς μ’. Ἀρκάδων Ἀγαπήνωρ ναῦς ζ’. Ἠλείων Ἀμφίμαχος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ναῦς μʹ. Δουλιχίων Μέγης Φυλέως ναῦς μ’. Κεφαλλήνων Ὀδυσσεὺς Λαέρτου καὶ Ἀντικλείας ναῦς ιβ’. Αἰτωλῶν Θόας Ἀνδραίμονος καὶ Γόργης· ἦγε ναῦς μ’. Κρητῶν ᾿Ἰδομενεὺς Δευκαλίωνος μ’.


[Επ. 3, 13] Ῥοδίων Τληπόλεμος Ἡρακλέους καὶ Ἀστυόχης ναῦς θ’. Συμαίων Νιρεὺς Χαρόπου ναῦς γ’. Κῴων Φείδιππος καὶ Ἄντιφος οἱ Θεσσαλοῦ λ’.


[Επ. 3, 14] Μυρμιδόνων Ἀχιλλεὺς Πηλέως καὶ Θέτιδος ν’. ἐκ Φυλάκης Πρωτεσίλαος Ἰφίκλου μ’. Φεραίων Εὔμηλος Ἀδμήτου ια’. Ὀλιζώνων Φιλοκτήτης Ποίαντος ζ’. Αἰνιάνων Γουνεὺς Ὠκύτου κβ’. Τρικκαίων Ποδαλείριος ... λ’. Ὀρμενίων Εὐρύπυλος ... ναῦς μ’. Γυρτωνίων Πολυποίτης Πειρίθου λ’. Μαγνήτων Πρόθοος Τενθρηδόνος μ’. νῆες μὲν οὖν αἱ πᾶσαι αιγ’, ἡγεμόνες δὲ μγ’, ἡγεμονεῖαι δὲ λ’·


[Επ. 3, 15] ὅτι ὄντος ἐν Αὐλίδι τοῦ στρατεύματος, θυσίας γενομένης Ἀπόλλωνι, ὁρμήσας δράκων ἐκ τοῦ βωμοῦ παρὰ τὴν πλησίον πλάτανον, οὔσης ἐν αὐτῇ νεοττιᾶς, τοὺς ἐν αὐτῇ καταναλώσας στρουθοὺς ὀκτὼ σὺν τῇ μητρὶ ἐνάτῃ λίθος ἐγένετο. Κάλχας δὲ εἰπὼν κατὰ Διὸς βούλησιν γεγονέναι αὐτοῖς τὸ σημεῖον τοῦτο, τεκμηράμενος ἐκ τῶν γεγονότων ἔφη δεκαετεῖ χρόνῳ δεῖν Τροίαν ἁλῶναι.


[Επ. 3, 16] καὶ πλεῖν παρεσκευάζοντο ἐπὶ Τροίαν. Ἀγαμέμνων οὖν αὐτὸς ἡγεμὼν τοῦ σύμπαντος στρατοῦ ἦν, ἐναυάρχει δ' Ἀχιλλεὺς πεντεκαιδεκαέτης τυγχάνων.


[Επ. 3, 17] ἀγνοοῦντες δὲ τὸν ἐπὶ Τροίαν πλοῦν Μυσίᾳ προσίσχουσι καὶ ταύτην ἐπόρθουν, Τροίαν νομίζοντες εἶναι. βασιλεύων δὲ Τήλεφος Μυσῶν, Ἡρακλέους παῖς, ἰδὼν τὴν χώραν λεηλατουμένην, τοὺς Μυσοὺς καθοπλίσας ἐπὶ τὰς ναῦς συνεδίωκε τοὺς Ἕλληνας καὶ πολλοὺς ἀπέκτεινεν, ἐν οἷς καὶ Θέρσανδρον τὸν Πολυνείκους ὑποστάντα. ὁρμήσαντος δὲ Ἀχιλλέως ἐπ' αὐτὸν οὐ μείνας ἐδιώκετο· καὶ διωκόμενος ἐμπλακεὶς εἰς ἀμπέλου κλῆμα τὸν μηρὸν τιτρώσκεται δόρατι.


[Επ. 3, 18] τῆς δὲ Μυσίας ἐξελθόντες Ἕλληνες ἀνάγονται, καὶ χειμῶνος ἐπιγενομένου σφοδροῦ διαζευχθέντες ἀλλήλων εἰς τὰς πατρίδας καταντῶσιν. ὑποστρεψάντων οὖν τῶν Ἑλλήνων τότε λέγεται τὸν πόλεμον εἰκοσαετῆ γενέσθαι· μετὰ γὰρ τὴν Ἑλένης ἁρπαγὴν ἔτει δευτέρῳ τοὺς Ἕλληνας παρασκευασαμένους στρατεύεσθαι, ἀναχωρήσαντας δὲ ἀπὸ Μυσίας εἰς Ἑλλάδα μετὰ ἔτη ὀκτὼ πάλιν εἰς Ἄργος μεταστραφέντας ἐλθεῖν εἰς Αὐλίδα.


[Επ. 3, 19] συνελθόντων δὲ αὐτῶν ἐν Ἄργει αὖθις μετὰ τὴν ῥηθεῖσαν ὀκταετίαν, ἐν ἀπορίᾳ τοῦ πλοῦ πολλῇ καθεστήκεσαν, καθηγεμόνα μὴ ἔχοντες, ὃς ἦν δυνατὸς δεῖξαι τὴν εἰς Τροίαν.


[Επ. 3, 20] Τήλεφος δὲ ἐκ τῆς Μυσίας, ἀνίατον τὸ τραῦμα ἔχων, εἰπόντος αὐτῷ τοῦ Ἀπόλλωνος τότε τεύξεσθαι θεραπείας, ὅταν ὁ τρώσας ἰατρὸς γένηται, τρύχεσιν ἠμφιεσμένος εἰς Ἄργος ἀφίκετο, καὶ δεηθεὶς Ἀχιλλέως καὶ ὑπεσχημένος τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν δεῖξαι θεραπεύεται ἀποξύσαντος Ἀχιλλέως τῆς Πηλιάδος μελίας τὸν ἰόν. θεραπευθεὶς οὖν ἔδειξε τὸν πλοῦν, τὸ τῆς δείξεως ἀσφαλὲς πιστουμένου τοῦ Κάλχαντος διὰ τῆς ἑαυτοῦ μαντικῆς.

.

.

Hyginus Fabulae Fab. 101, Telephus

 

Ο Τήλεφος του Ηρακλή και της Αυγής γιος απ'τον Αχιλλέα στη μάχη με τού Χείρωνα το δόρυ χτυπήθηκε λένε.

κι αφού εξαιτιας αυτής της πληγής καθημερινά από'ναν φρικτό πόνο βασανιζονταν ζήτησε χρησμό απ'τον Απόλλωνα,ποια η θεραπεία ειναι,η απάντηση είναι ότι κανείς να τον θεραπεύσει δεν μπορουσε παρα το ίδιο ακριβως δόρυ που τον πλήγωσε.

όταν ο Τήλεφος αυτο ακουσε,στον βασιλιά Αγαμέμνονα πήγε,και με υπόδειξη της Κλυταιμνήστρας τον Ορέστη βρέφος απ'τη κούνια άρπαξε,απειλώντας ότι θα τον σκοτώσει αν οι Αχαιοί δεν τον θεράπευαν,

επειδή όμως στους Αχαιούς είχε δωθεί χρησμός ότι χωρίς του Τηλεφου  την καθοδήγηση την Τροία να κυριεύσουν δεν θα μπορούσαν,εύκολα μαζί του συμφιλιώθηκαν κι απ'τον Αχιλλέα ζήτησαν να τον γιανει,σ'αυτους ο Αχιλλέας απάντησε πως την ιατρική τέχνη δεν γνωριζε.

τότε ο Οδυσσέας είπε:δεν λέει εσένα ο Απόλλωνας αλλά ως δημιουργο της πληγής το δόρυ ονομαζει.

το οποιο όταν το έξυσαν, θεραπεύτηκε.

κι όταν από εκείνον ζήτησαν μαζί τους στην Τροία για να την κατακτήσουν μ'εφοδο να παει δεν το πέτυχαν,γιατί αυτός τη Λαοδίκη του Πριάμου τη κόρη γυναίκα είχε,αλλά εξαιτίας της ευγένειας που τον θεράπευσαν,τους οδηγησε, τους τόπους και τις διαδρομές τους υπεδειξε,

κι από κει προς τη Μυσια ανεχωρησε.


Hyginus Fabulae Fab. 101, Telephus


Fabulae Μύθοι

Αποδιδόταν στον Γάιο Ιούλιο Υγίνο(64 π.Χ. --17 μ.Χ)

τον απελεύθερο του Αυγούστου και επικεφαλής της Παλατινής Βιβλιοθήκης. Οι περισσότεροι μελετητές σήμερα πιστεύουν πως ο συγγραφέας των Fabulae ήταν ένας άλλος, μεταγενέστερος Υγίνος  ένας μυθογράφος.

Γιατί  η γλώσσα είναι σχολική λατινική,όχι η λογοτεχνική λατινική της εποχής του Αυγούστου,μοιάζει με λατινική του 2ου αιώνα μ.Χ. 

Είναι συλλογή που συμπληρώθηκε και αναθεωρήθηκε για αιώνες

Σώθηκε σε ένα μόνο χειρόγραφο από το αββαείο του Freising, σε βενεβεντανή γραφή που χρονολογείται περ. 900 μ.Χ. 

Και υτό το χειρόγραφο χάθηκε μετά την εκτύπωση, κατα τον 15ο-16ο αιώνα.

Ο Γερμανός ουμανιστήςJacob Micyllus το εξέδωσε στη Βασιλεία το 1535,και 

του απέδωσε τον τίτλο:

'Γάιος Ιούλιος Υγίνος, απελεύθερος '


Telephus Herculis et Auges filius ab Achille in pugna Chironis hasta percussus dicitur. ex quo uulnere cum in dies taetro cruciatu angeretur, petit sortem ab Apolline, quod esset remedium; responsum est ei neminem mederi posse nisi eandem hastam qua uulneratus est. (2) hoc Telephus ut audiuit, ad regem Agamemnonem uenit et monitu Clytaemnestrae Orestem infantem de cunabulis rapuit, minitans se eum occisurum nisi sibi Achiui mederentur. (3) Achiuis autem quod responsum erat sine Telephi ductu Troiam capi non posse, facile cum eo in gratiam redierunt et ab Achille petierunt ut eum sanaret. quibus Achilles respondit se artem medicam non nosse. (4) tunc Vlixes ait, "Non te dicit Apollo sed auctorem uulneris hastam nominat." quam cum rasissent, remediatus est. (5) a quo cum peterent ut secum ad Troiam expugnandam iret, non impetrarunt, quod is Laodicen Priami filiam uxorem haberet; sed ob beneficium quod eum sanarunt, eos deduxit, locos autem et itinera demonstrauit; inde in Moesiam est profectus.

.

.

Αριστοτελης Ρητορικη

Γ'-2.10


και οι ληστες τους εαυτούς των ποριστας,(προμηθευτές), καλούν τώρα πια

(γι'αυτό επιτρέπεται λές για τον αδικησαντα πως έσφαλε, και για τον σφαλοντα πως αδίκησε,και τον κλεψαντα έκλεψε και πως έκανε και πως πορίστηκε,(προμηθεύτηκε))

αυτό όμως όπως ο Τήλεφος του Εὐριπίδη λεει:

του κουπιου βασιλιάς 

και στη Μυσία αποβιβασθης,

απρεπες, 

γιατί μεγαλύτερο είναι το ανασσειν,(το βασίλευε),απ' όσο αξιζει(στο  πραγμα),

δεν έχει λοιπόν κρυφτεί

(συγκαλυφτεί)


καὶ οἱ μὲν λῃσταὶ αὑτοὺς ποριστὰς καλοῦσι νῦν (διὸ ἔξεστι λέγειν τὸν ἀδικήσαντα μὲν ἁμαρτάνειν, τὸν δ᾽ ἁμαρτάνοντα ἀδικῆσαι, καὶ τὸν κλέψαντα καὶ λαβεῖν καὶ πορίσασθαι). τὸ δὲ ὡς ὁ Τήλεφος Εὐριπίδου φησίν, κώπης ἀνάσσων κἀποβὰς εἰς Μυσίαν, ἀπρεπές, ὅτι μεῖζον τὸ ἀνάσσειν ἢ κατ᾽ ἀξίαν: οὐ κέκλεπται οὖν.

.

.

Αριστοφάνης Αχαρνείς και Τηλεφος


Στην τραγωδία του Ευριπίδη ο Τήλεφος 

βρέθηκε αντιμέτωπος με την εχθρότητα των Ελλήνων 

και για να τους εξαναγκάσει  να τον ακούσουν ο Τήλεφος πήρε τον μικρό Ορέστη τον γιο του Αγαμέμνονα ομηρο και απειλούσε να τον σκοτωσει.


Στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη ο Δικαιόπολις  θέλει να παρουσιάσει τη δική του άποψη για τον πόλεμο και την ειρήνη.

Ο χορός των Αχαρνέων ειναι εξοργισμένος μαζί του επειδή έχει συνάψει προσωπική ειρήνη με τους Σπαρτιάτες.

Θεωρεί τη στάση του προδοτική.

Η ομηρία του καλαθιού είναι ένα τέχνασμα για να τους εξαναγκάσει να τον αφησουν να μιλήσει


στίχοι 331-337


Δικαιόπολις

ριχτε,αν γουσταρετε,γιατί αυτόν δώ εγω θα τον τσακίσω

και στο αψε σβήσε θα μάθω αλήθεια ποιος από σας κατιτις

τα κάρβουνα τον νοιάζουν 


Χορός

παει χαθήκαμε,αυτό δω το καλάθι δημότης δικός μου ειναι,

αλλά μη το κάνεις αυτό που σκοπευεις,

σε καμία περίπτωση

σε καμία περιπτωση


Δικαιόπολις

(μαθετε)πώς θα τον σκοτωσω,φωναξτε όσο θέλετε,εγω πάντως δεν προκειται ν'ακουσω


Χορός

θ'αφανισεις λοιπόν τελικά  αυτόν δώ τον συνομηλικο τον φιλοκαρβουρνιαρη;


Δικαιόπολις 

ούτε κι εμένα όταν πριν λίγο

σας μιλούσα μ'ακουσατε


Δικαιοπολις

βάλλετ᾽ εἰ βούλεσθ᾽. ἐγὼ γὰρ τουτονὶ διαφθερῶ.331

εἴσομαι δ᾽ ὑμῶν τάχ᾽ ὅστις ἀνθράκων τι κήδεται.


Χορος

ὡς ἀπωλόμεσθ᾽. ὁ λάρκος δημότης ὅδ᾽ ἔστ᾽ ἐμός.

ἀλλὰ μὴ δράσῃς ὃ μέλλεις· μηδαμῶς ὦ μηδαμῶς.


Δκαιοπολις

ὡς ἀποκτενῶ, κέκραχθ᾽· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἀκούσομαι.    335


Χορος

ἀπολεῖς ἄρ᾽ ὁμήλικα τόνδε φιλανθρακέα;


Δικαιοπολις

οὐδ᾽ ἐμοῦ λέγοντος ὑμεῖς ἀρτίως ἠκούσατε

.

.

429–432 


Δικαιόπολις

οχι ο Βελλεροφόντης,ἀλλὰ και κεινος βεβαια ηταν

κουτσός ζητιάνευε πολυλογας

κι απιαστος στο λογο  


Ευριπιδης

ξέρω έναν άντρα τον Μυσον Τηλεφο


Δικαιόπολις

ναι τον Τήλεφον,

αυτουνου  δος μου ,σε ικετεύω,τα σπαργανα


Ευριπίδης

και,δοσε σ'αυτον του Τηλεφου τα κουρελια, 

βρισκονται εκεί πάνω απ' τα κουρέλια τα Θυεστεια

ανάμεσα στα ρουχα της Ινους


Κηφισοφών

ορίστε,αυτά εδω παρε


Δικαιοπολις

οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν

χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.


Ευριπίδης

οἶδ᾽ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.    430


Δικαιοπολις

ναὶ Τήλεφον·

τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.


Ευριπίδης

ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα.

κεῖται δ᾽ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν

μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.


Κηφισοφων

ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ

.

.

Ευριπίδης Τήλεφος

μη με φθονησετε,άντρες των Ελλήνων κορυφαίοι που αν και φτωχός ειμαι τόλμησα ανάμεσα σ' ευγενείς να μιλησω


Αριστοφάνης, Αχαρνείς 497–501


Δικαιόπολις 

μη με φθονησετε άντρες θεατές,που αν και φτωχός ειμαι στη συνέχεια

ανάμεσα σ'Αθηναιους να μιλήσω πρόκειται για τη πόλη,τρυγωδία κάνοντας,

γιατί το δικαιο γνωρίζει και η τρυγωδία,

εγώ βεβαια θα πω φοβερά μεν δίκαια δε


Ευριπίδης Τηλεφος


μή μοι φθονήσητ’, ἄνδρες Ἑλλήνων ἄκροι,

εἰ πτωχὸς ὢν τέτληκ’ ἐν ἐσθλοῖσιν λέγειν


Αριστοφάνης Αχαρνείς 

στίχοι 497-501


Δικαιοπολις 

μή μοι φθονήσητ᾽ ἄνδρες οἱ θεώμενοι,

εἰ πτωχὸς ὢν ἔπειτ᾽ ἐν Ἀθηναίοις λέγειν

μέλλω περὶ τῆς πόλεως, τρυγῳδίαν ποιῶν.

τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία.    500

ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μὲν δίκαια δέ.

.

.

Ευριπίδης Τήλεφος


θα πει κάποιος ,δεν έπρεπε,αλλά τι έπρεπε πείτε μου


ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν εἴπατε.


Απαιτεί από τους επικριτές του να προσδιορίσουν ποια άλλη ενέργεια ήταν δυνατή


Αχαρνείς 


Ο Δικαιόπολις σ'αυτη  σκηνή είναι ντυμένος σαν τον Τήλεφο του Ευριπίδη,φορά  κουρέλια ζητιάνου,για να προκαλέσει οίκτο,όπως έκανε ο Τήλεφος στην τραγωδία όταν πήγε ικέτης στους Αργείους.


Δικαιοπολις

θα πει κάποιος,δεν έπρεπε,αλλά τι έπρεπε πείτε μου,

ελα,ας υποθέσουμε ότι απ' τους Λακεδαιμονίους καποιος αφού απέπλευσε με ένα πλοιάριο 

έκλεβε και πουλουσε ένα σκυλάκι των κατοίκων της Σερίφου


Δικαιοπολις

ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε.    540

φέρ᾽ εἰ Λακεδαιμονίων τις ἐκπλεύσας σκάφει

ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων,


Ο Δικαιόπολις συνεχίζει με ένα υποθετικό παράδειγμα: αν οι Σπαρτιάτες είχαν κάνει κάτι αντίστοιχο με όσα έκαναν οι Αθηναίοι στους Μεγαρείς, πώς θα αντιδρούσαν οι Αθηναίοι;


Τα γεγονότα και η αιτία του πολέμου κατ'αυτον ήταν τα εξής:

Δύο Αθηναίοι νεαροί κλέβουν δύο πόρνες από το πορνείο της Ασπασίας.

Τότε οι Μεγαρείς,σε αντίποινα,αρπάζουν δύο πόρνες από την Αθήνα.

Ο Περικλής επιβάλλει το Μεγαρικό Ψήφισμα που απέκλειε τους Μεγαρεις

από την αγορά της Αθήνας.

τα λιμάνια της αθηναϊκής ηγεμονίας,

την εμπορική δραστηριότητα στους χώρους που ελέγχονταν από την Αθήνα.

Οι Μεγαρείς ζητούν από τους Σπαρτιάτες να παρέμβουν για την ανάκλησή του.

Οι Αθηναίοι αρνούνται.

Και έτσι έχουμε πόλεμο.


Αυτά τα λέει με το σκεπτικό παράδειγμα του μικρού σκυλιού των Σεριφιων.


θα καθοσασταν αραγε στα σπίτια σας,κάθε αλλά παρα αυτό,

αμέσως μάλιστα θα κατεβάζατε στη θάλασσα

τριακόσια καράβια,

κι η πόλη θα'ταν γεμάτη από τον θόρυβο των στρατιωτων,

απ'τις κραυγές γύρω απ'τον τριηραρχο,

ο μισθος να καταβάλλεται,τα παλλαδια να επιχρυσωνονται,

η στοά να στεναζει,τα τρόφιμα να μετρωντε,

ασκια,χωνια,κάδοι ν'αγοραζονται,

σκόρδα,ελιές,κρεμμύδια σε δίχτυα,

στεφάνια,παστές σαρδέλες, αυλητρίδες,μελανιές κάτω απ'τα μάτια,

κι ο ναύσταθμος πάλι,κουπιά που πλατανίζουν,

καρφιά που κροταλίζουν, σκαρμοί που τρυπιούνται,

αυλοί, κελευστές,τραγούδια, σφυρίγματα,

αυτά ξέρω καλά οτι θα κάνατε,

όμως τον Τήλεφο δεν τον υπολογίζουμε;

μυαλο λοιπον δεν εχουμε;


καθῆσθ᾽ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ·

καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε

τριακοσίας ναῦς, ἦν δ᾽ ἂν ἡ πόλις πλέα    545

θορύβου στρατιωτῶν,

περὶ τριηράρχου βοῆς

μισθοῦ διδομένου, παλλαδίων χρυσουμένων,

στοᾶς στεναχούσης, σιτίων μετρουμένων,

ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων,

σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις,    550

στεφάνων, τριχίδων, αὐλητρίδων, ὑπωπίων·

τὸ νεώριον δ᾽ αὖ κωπέων πλατουμένων,

τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων,

αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων.

ταῦτ᾽ οἶδ᾽ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον    555

οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρ᾽ ἡμῖν οὐκ ἔνι.

.

.

Ευριπίδης Τήλεφος


Ο Τήλεφος,ντυμένος ζητιάνος,μπαίνει στο παλάτι των Ατρειδών κρατωντας όμηρο το βρέφος Ορέστη και απειλεί να το σκοτώσει αν δεν τον ακούσουν.


Αγαμέμνονα ,ούτε κι αν κάποιος πελέκι στο χέρι έχοντας ετοιμάζονταν στο λαιμό μου να το κατεβάσει θα σιωπήσω αφού δίκιο ν'αντιμιλησω εχω


Ἀγάμεμνον, οὐδ’ εἰ πέλεκυν ἐν χεροῖν ἔχων 317

μέλλοι τις εἰς τράχηλον ἐμβαλεῖν ἐμόν,

σιγήσομαι δίκαιά γ’ ἀντειπεῖν ἔχων.


Αριστοφάνης Αχαρνής 

στίχοι 317-318


Ο Δικαιόπολις εδώ παρωδει τον Τηλεφο,

αφού έχει πάει στον Ευριπίδη και του έχει ζητήσει τα κουρέλια του Τηλέφου,τα φόρεσε και έχει αρπάξει όμηρο ένα καλάθι με κάρβουνα των Αχαρνέων,ιερό γι'αυτους,με σκοπό να τους εξαναγκάσει να τους μιλήσει και να τον ακουσουν


Κι αν ακόμη δεν λέω δίκαια πράγματα, μήτε στο πλήθος έτσι φαινομαι,

θέλω να μιλήσω έχοντας το κεφάλι μου

πάνω στη τάκα

(το ξύλο κοπής)


Δικαιοπολις

κἄν γε μὴ λέγω δίκαια μηδὲ τῷ πλήθει δοκῶ,

ὑπὲρ ἐπιξήνου ᾽θελήσω τὴν κεφαλὴν ἔχων λέγειν

.

.

Ευριπίδης Τηλεφος


Στο απόσπασμα από την τραγωδία του Ευριπίδη που σώθηκε από τον Αριστοφανη

ο Τήλεφος θυμίζει στους Ελληνες πως υπερασπίστηκε την χώρα του τη Μυσία άπο τους εισβολείς Ελληνες


ληστές διώχνοντας και καταδιώκοντάς με το δόρυ.


λῃστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί.


Αριστοφάνης Αχαρνείς 

στίχοι 1188-1189


Ο Δικαιόπολις μεθυσμένος γλενταει με αγκαλιά δύο κορίτσια όταν έρχεται ο  Λάμαχος τραυματισμένος κουτσός,να βογκάει,

Ο Δικαιόπολις ήταν ο Τήλεφος,ο ζητιάνος με τα κουρέλια,

και στο τέλος της κωμωδίας ο Λάμαχος είναι ο Τήλεφος,ο πληγωμένος ήρωας που γυρίζει από τη μάχη.

Ο Τήλεφος του Ευριπίδη πληγώθηκε από το δόρυ του Αχιλλέα,μια πληγή ηρωική, που μόνο ο ίδιος που την έκανε μπορούσε να τη γιατρέψει.

Ο Λάμαχος όμως δεν πληγώθηκε ηρωικά.

Πάτησε ένα πάσσαλο πηδώντας ένα χαντάκι, στραμπούλιξε τον αστράγαλό του, και του έσπασε το κεφάλι ένα κλαδί αμπελιου που έπεσε πάνω του.

Παρόλαυτα λέει με στόμφο τραγικό:


ληστές διώχνοντας και καταδιώκοντάς με το δόρυ,

να'ναι κι εγώ ο ίδιος,


λῃστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί.

ὁδὶ δὲ καὐτός· 


Και τον κόβει ο Δικαιοπολις


ελα άνοιξε τη πόρτα


ἀλλ᾽ ἄνοιγε τὴν θύραν

.

.

Η ζωφόρος του Τηλεφου στον Μεγάλο Βωμό της Περγαμου


Ο Μεγάλος Βωμός της Περγάμου,

ηταν αφιερωμένος στον Δία και την Αθηνά Νικηφόρο.

Κατασκευάστηκε στην Ελληνιστική Εποχή  με εντολή του Ευμένη Β΄ των Ατταλιδών, προς τιμήν του πατέρα του Αττάλου Α΄,μετά τη νίκη του επί των Γαλατών. Χρονολογείται περίπου το 181-159 π.Χ.  

Βρισκόταν  στη  ακρόπολη της Περγάμου, στη Μικρά Ασία.

Ανακαλύφθηκε το 1878-1886 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Karl Humann και τμήματά του μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο, ύστερα από συμφωνία Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Γερμανίας. 

Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο.  

Ο κυρίως βωμός είχε διαστάσεις 36,44 x 34,20 μ. και αποτελούνταν από:

Μια τετράγωνη ενιαία βάση, που διακόπτεται από μνημειακή κλίμακα στη δυτική πλευρά 

Μια υπαίθρια αυλή, που περιβάλλεται από τοίχο σε σχήμα Π και ιωνική κιονοστοιχία,όπου υψωνόταν ο βωμός   

Στην αυλή αυτή γίνονταν οι θυσίες. 

Γύρω της αναπτύσσονται οι δύο ζωφόροι του.


1. Η Μεγάλη Ζωφόρος - Γιγαντομαχία

Βρίσκεται εξωτερικά, στο πόδιο του βωμού, κάτω από την κιονοστοιχία και πλάι στα σκαλιά.

Μήκος: 120 μ.,Ύψος 2,30 μ. 160 ανάγλυφες πλάκες με τουλάχιστον 100 μορφές   

Απεικονίζει τη μάχη Θεών και Γιγάντων. 

Οι Ολύμπιοι νικούν και επιβάλλουν την τάξη. Πολιτικά, συμβολίζει την κυριαρχία των Ατταλιδών, που εκπροσωπούν τη λογική και την τάξη, απέναντι στους Γαλάτες, που εκπροσωπούν το χάος.  

Στην ανατολική, κύρια πλευρά, ξεχωρίζουν ο Δίας που μάχεται τον Πορφυρίωνα και η Αθηνά που γονατίζει τον Αλκυονέα. Δίπλα της η Νίκη, ο Άρης, ο Ηρακλής, η Ήρα, ο Απόλλωνας. Στις άλλες πλευρές εμφανίζονται η Αφροδίτη, ο Έρως, οι Μοίρες, ο Ήλιος, η Σελήνη, η Ηώς, ο Διόνυσος, οι θεοί της θάλασσας και οι Νύμφες.  


2. Η Μικρή Ζωφόρος - Τηλέφεια

Αυτή είναι η ζωφόρος του Τηλέφου. Κοσμεί την εσωτερική, υπαίθρια αυλή του βωμού, πίσω από την ανώτερη κιονοστοιχία.  ;


Είναι ένα αφηγηματικό ανάγλυφο σε μαρμαρο και αναπαριστάται:

Ο χρησμός του Απόλλωνα προς τον Αλέο, ότι θα χαθεί από τον εγγονό του 

Η γέννηση του Τηλέφου και η εγκατάλειψή του 

Η προετοιμασία της βάρκας που θα οδηγήσει την Αυγή στις ακτές της Μυσίας

Η ανατροφή του Τηλέφου, η αναγνώρισή του, η άφιξή του στη Μυσία και η ίδρυση της Περγάμου 

Η ζωφόρος αυτή συνδέει τους Ατταλίδες, μέσω του Τηλέφου, απευθείας με τον Ηρακλή και άρα με θεϊκή καταγωγή.

Και οι δύο ζωφόροι ήταν σκαλισμένες σε μάρμαρο και χρωματισμένες με πορφυρό, μπλε, κίτρινο και πράσινο.

Οι γλύπτες υπολογίζονται σε περίπου 16,χωρίς να γνωρίζουμε τα ονόματά τους   


Η Ζωφόρος του Τηλέφου, . Από τις αρχικές 74 πλάκες, σώζονται 47,


Πλάκες 1-2: Ο χρησμός στον Αλέο


Ο βασιλιάς της Τεγέας, Αλέος,ρωτά το μαντείο του Απόλλωνα.

Η απάντηση ήταν ότι  θα χαθεί από τον εγγονό του,τον γιο που θα κάνει η κόρη του Αυγή.Για να το αποτρέψει, την κάνει ιέρεια της Αθηνάς και της επιβάλλει παρθενία.


Πλάκα 3: Ηρακλής και Αυγή


Στο ιερό της Αθηνάς στην Τεγέα,ο Ηρακλήςειναι φιλοξενούμενος.

Βλέπει την Αυγή στο ιερό άλσος κι από την ενωση τους θα γεννηθει ο  Τηλεφος. 


Πλάκες 5-6: Οι ξυλουργοί φτιάχνουν την κιβωτό


Όταν ο Αλέος μαθαίνει ότι η Αυγή είναι έγκυος, διατάζει να την κλείσουν σε ξύλιο κιβωτιο και να την ρίξουν στη θάλασσα.

Η ζωφόρος δείχνει τους ξυλουργούς να την κατασκευάζουν και την Αυγή σκεπασμένη,πένθιμη, να περιμένει.

Ο Τήλεφος γεννιέται στην Αρκαδία,στο όρος Παρθένιο, και εγκαταλείπεται εκεί.


Πλάκα 10: Η Αυγή στη Μυσία


Η κιβωτός παρασύρεται στη θάλασσα και φτανει στις ακτές της Μυσία.Την βρίσκει ο βασιλιάς Τεύθρας και   την παντρεύεται.


Πλάκα 11: Η Αυγή ιδρύει λατρεία της Αθηνάς


Η Αυγή ιδρύει στη Μυσία λατρεία της Αθηνάς, της θεάς που υπηρετούσε στην Τεγέα. 


Πλάκα 12: Ο Ηρακλής βρίσκει τον Τήλεφο


Το βρέφος,εγκαταλελειμμένο στο βουνό,θηλάζεται απόμια ελαφινα. Ο Ηρακλής το ανακαλύπτει και αναγνωρίζει τον γιο του.Δίπλα του η Αρκαδία προσωποποιημένη,ο Πάνας,η φύση.Το ελάφι θα γίνει το σύμβολο του Τηλέφου.

Το παιδί μεγαλώνει στην Αρκαδία, με βοσκούς .


Πλάκες 16-17: Η Αυγή οπλίζει τον Τήλεφο


Όταν μεγάλωσε ο Τήλεφος συμβουλεύεται το μαντείο των Δελφών,που τού λέει πως στη Μυσία είναι η. μητερα του.

Φτάνει στην αυλή του Τεύθρα και η Αυγή,χωρίς να ξέρει ποιος είναι, του δίνει όπλα.


Πλάκα 20: Ο γάμος που δεν έγινε

Ο Τεύθρας,άτεκνος,του υπόσχεται το βασίλειο και την Αυγή για γυναίκα, αν νικήσει τον εχθρό του Ίδα.

Ο Τήλεφος νικά.

Στον νυφικό θάλαμο, η Αυγή, πιστή στον Ηρακλή, επιτίθεται στον Τήλεφο με ξίφος.

Οι θεοί στέλνουν ένα φίδι να τους χωρίσει.

Τότε η Αυγή φωνάζει τον Ηρακλή για βοήθεια και ο Τήλεφος καταλαβαίνει ότι αυτή είναι η μητέρα του. .


Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι η ζωφόρος τελείωνε με την ηρωοποίηση ,τον θάνατο του Τηλέφου, αλλά οι τελευταίες πλάκες είναι χαμένες.


Η  ζωφόρος ήταν σημαντική πολιτικη Προπαγάνδα των Ατταλιδών: 


Η ζωφόρος του Τηλεφου:

Η Πέργαμος ιδρύθηκε από τον γιο του Ηρακλή.Οι βασιλείς της είναι απόγονοι ήρωα.


 Είναι από τα πρώτα «κόμικς» στην ιστορία της τέχνης

.

.

.

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis - Κλυταιμνήστρα στον Αγαμεμνονα POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 
-χνκουβελης cncouvelis

- Κλυταιμνήστρα στον Αγαμεμνονα

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης



painting

χνκουβέλης cncouvelis

Η Κλυταιμνήστρα στον Αγαμεμνονα


γύρισες,

ο χρόνος είναι καράβι που επιστρεφει

δέκα χρόνια δεν κοιμόμουν τις νύχτες

κι εσύ γύρισες δοξασμένος

εκπορθητης 

με μια ξένη κοπέλα λάφυρο

κι εγώ σε ρωτάω για την Ιφιγένεια μου

ξέρω,ο πόλεμος θα πεις,

η ευκλεια των Ελληνων,

δικαιολογίες,

όμως η φωνή της λείπει απ'την αυλή μου

το κρεβάτι σου κρύωνε το κορμί μου

εγώ υπάκουη τώρα σου ετοιμάζω το λουτρό

το νερό χλιαρό

το λάδι ν'αλειψεις το κορμί

το αρωματικό σαπούνι να μυρίζεις στην Τρωισα


εμείς που μείναμε πίσω

θυμόμαστε τα παντα

.

.

.

photo -story -χνκουβελης cncouvelis

 .

.




photo -story 

-χνκουβελης cncouvelis 

https://youtu.be/b7wCD8WyFLE?feature=shared

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφράζοντας Marguerite Duras L'amant Ο εραστης ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis
μεταφράζοντας 

Marguerite Duras

L'amant

Ο εραστης

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης




painting

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Marguerite Duras

L'amant

Ο εραστης


Ο καλοντυμενος άντρας κατέβηκε από τη λιμουζινα,

κάπνιζε ένα εγγλέζικο τσιγάρο.

Κοιτάζει τη νεαρή κοπέλα που φοράει τσόχινο αντρικό καπέλο και χρυσομενα παπουτσια.

Έρχεται προς αυτή αργά.

Είναι φανερό,είναι αμήχανος.

Δεν χαμόγελα αρχικά.

Αρχικά της προσφέρει ένα τσιγάρο.

Το χέρι του τρέμει.

Υπάρχει αυτή η φυλετική διάφορα,δεν είναι λευκός,πρέπει να την ξεπεράσει,είναι γι'αυτό που τρέμει.

Αυτή δεν τού λέει ότι δεν καπνίζει,όχι ευχαριστώ.

Αυτή δεν τού λέει τίποτα άλλο,δεν τού λέει άφησε με ήσυχη.

Τότε αυτός φοβάται λιγότερο.

Τότε αυτός της λέει ότι νομίζει πως ονειρεύεται.

Αυτή δεν απαντά.

Δεν υπάρχει λόγος αυτή να απαντήσει,τι να απαντουσε;

Αυτή περιμένει.

Τότε αυτός τη ρωτα μα, από που καταγεστε;

Αυτή τού λέει ότι είναι κόρη της δασκάλας του σχολείου θηλέων του Σαντέκ.

Αυτός σκέφτεται κι ύστερα λέει ότι έχει ακούσει να μιλούν γι'αυτην τη κυρια,για την ατυχία της μ'εκεινη την παραχώρηση γης που λέγεται πως είχε αγοράσει στη Καμπότζη,έτσι είναι ακριβώς,έτσι δεν είναι;

Ναι αυτό είναι.

Αυτός επαναλαμβάνει ότι είναι εντελώς εξαιρετικό να τη δει πάνω σ'αυτο το πορθμείο.

Τόσο νωρίς το πρωί,μια νεαρή όμορφη κοπέλα όπως είναι εκείνη,δεν αντιλαμβάνεστε,αυτό είναι πολύ απρόσμενο,μια νεαρή λευκή κοπέλα μεσα στο λεωφορείο των ιθαγενων.

Αυτός της λέει ότι το καπέλο της πηγαινει ωραια,πάρα πολύ ωραια μαλιστα,ότι είναι...πρωτότυπο...ένα αντρικό καπέλο,γιατί όχι;

Αυτή είναι τόσο χαριτωμένη,μπορει όλα στον εαυτό της να τα επιτρέπει.


Marguerite Duras

L'amant


L’homme élégant est descendu de la limousine, il fume une cigarette anglaise. Il regarde la jeune fille au feutre

d’homme et aux chaussures d’or. Il vient vers elle lentement. 

C’est visible, il est intimidé. Il ne sourit pas tout

d’abord. Tout d’abord il lui offre une cigarette. Sa main

tremble. Il y a cette différence de race, il n’est pas blanc, il

doit la sur– monter, c’est pourquoi il tremble. Elle lui dit

qu’elle ne fume pas, non merci. Elle ne dit rien d’autre, elle ne lui dit pas laissez-moi tranquille. Alors il a moins peur.

Alors il lui dit qu’il croit rêver. Elle ne répond pas. Ce n’est

pas la peine qu’elle réponde, que répondrait-elle. Elle

attend. Alors il le lui demande mais d’où venez-vous ? Elle

dit qu’elle est la fille de l’institutrice de l’école de filles de Sadec. Il réfléchit et puis il dit qu’il a entendu parler de cette dame, sa mère, de son manque de chance avec cette

concession qu’elle aurait achetée au Cambodge, c’est

bien ça n’est-ce pas ? Oui c’est ça.

Il répète que c’est tout à fait extraordinaire de la voir sur

ce bac. Si tôt le matin, une jeune fille belle comme elle l’est,vous ne vous rendez pas compte, c’est très inattendu, une jeune fille blanche dans un car indigène.

Il lui dit que le chapeau lui va bien, très bien même, que

c’est… original… un chapeau d’homme, pourquoi pas ?

elle est si jolie, elle peut tout se permettre.

.

.

.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφράζοντας Julio Cortázar -Historia verídica Ιστορία Αληθινη -Viajes -Ταξιδια -Continuidad de los parques Η Συνέχεια των Πάρκων ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβέλης cncouvelis
μεταφράζοντας 

Julio Cortázar

-Historia verídica

Ιστορία Αληθινη

-Viajes

-Ταξιδια

-Continuidad de los parques

Η Συνέχεια των Πάρκων

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης


Julio Cortazar

Cronopios y Famas

-χνκουβελης cncouvelis

https://www.facebook.com/share/r/1VpsFLk3Nd/





χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας

Julio Cortázar

Historia verídica

Ιστορία Αληθινη

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))


Σ'έναν κύριο του πέφτουν τα γυαλιά στο δαπεδο,τα οποία κάνουν έναν τρομερό θόρυβο καθώς χτυπούν στις πλάκες.

Ο κύριος συμβεί πολύ στεναχωρημένος γιατί τα κρύσταλλα των γυαλιών κοστίζουν πολύ ακριβά,αλλά διαπιστώνει με έκπληξη ότι από θαύμα δεν έχουν σπάσει.

Τώρα αυτός ο κύριος αισθάνεται πολύ βαθιά ευγνώμων,και καταλαβαίνει ότι αυτό που συνεβηκε ισοδυναμεί με μια φιλική προειδοποιηση,έτσι ώστε πηγαίνει σ' ένα κατάστημα οπτικών κι αγοράζει αμέσως μια δερμάτινη θήκη με διπλής προστασίας επένδυση,προκειμένου να  προφυλαχτεί.

Μια ώρα αργότερα του πέφτει η θήκη,και καθώς σκύβει χωρίς ιδιαιτερη ανησυχία διαπιστώνει ότι τα γυαλιά έχουν γίνει σκόνη.

Σ'αυτον τον κύριο παιρνει αρκετή ώρα για να καταλάβει ότι οι βουλές  της Προνοιας είναι ανεξιχνίαστες,και ότι στην πραγματικότητα το θαύμα έχει συμβεί τωρα.


Julio Cortázar


Historia verídica

[Minicuento]


A un señor se le caen al suelo los anteojos, que hacen un ruido terrible al chocar con las baldosas. El señor se agacha afligidísimo porque los cristales de anteojos cuestan muy caros, pero descubre con asombro que por milagro no se le han roto.

Ahora este señor se siente profundamente agradecido, y comprende que lo ocurrido vale por una advertencia amistosa, de modo que se encamina a una casa de óptica y adquiere en seguida un estuche de cuero almohadillado doble protección, a fin de curarse en salud. Una hora más tarde se le cae el estuche, y al agacharse sin mayor inquietud descubre que los anteojos se han hecho polvo. A este señor le lleva un rato comprender que los designios de la Providencia son inescrutables, y que en realidad el milagro ha ocurrido ahora.

FIN

.

.

.



χνκουβέλης cncouvelis

Julio Cortazar

Viajes

Ταξίδια

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))


Όταν οι φαμας φεύγουν σε ταξιδι,οι συνήθειές τους κατά τη διανυκτερευση σε μια πόλη είναι οι ακόλουθες:

Ένας φαμα πηγαινει στο ξενοδοχείο και εξακριβωνει  προσεκτικά τις τιμες,την ποιότητα των σεντονιων και το χρώμα των χαλιών.

Ο δεύτερος μεταβαίνει στο αστυνομικό τμήμα και συντάσσει μια επίσημη πράξη δηλώνοντας την κινητή και ακίνητη περιουσία και των τριών,όπως επίσης και την απογραφή του περιεχομένου των βαλιτσων τους.

Ο τρίτος φαμα πηγαίνει στο νοσοκομείο και αντιγράφει τους καταλόγους των γιατρών σε εφημερία και τις ειδικότητες τους.

Όταν ολοκληρωθούν αυτές οι  διατυπώσεις,οι ταξιδιώτες συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της πόλης,ανακοινώνουν ο ένας στον άλλο τις παρατηρήσεις τους,και μπαίνουν στο καφενείο να πιουν ένα απεριτιφ.

Αλλά πριν πιάνουν τα χέρια και χορεύουν κυκλικά.

Αυτός ο χορός φέρει το όνομα:Η χαρά των φαμας.

Όταν οι κρονοπιοι πάνε σε ταξιδι,βρίσκουν τα ξενοδοχεία γεμάτα,τα τρένα να έχουν ήδη αναχωρήσει,να βρεχει με μπουμπουνητα,και τα ταξί να μην θέλουν να τους μεταφέρουν η' να τους χρεώνουν πολύ υψηλές τιμες 

Οι κρονοπιοι δεν αποθαρρύνονται γιατί πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σ'ολους,και την ώρα του ύπνου λένε ο ένας στον άλλο:

Η όμορφη πόλη,Η πανέμορφη πολη.

Κι ονειρεύονται όλη τη νύχτα ότι στη πόλη γίνονται μεγάλες γιορτές και ότι αυτοί είναι καλεσμένοι.

Την άλλη μέρα σηκώνονται πολύ ευτυχισμένοι,και έτσι είναι πως ταξιδεύουν οι κρονοπιοι.

Οι εσπεραντζας,στο κάθισμα τους ακουνητες,αφήνονται να ταξιδεύονται από τα πράγματα και τους ανθρώπους,και είναι σαν τα αγάλματα που πρέπει να πάς να τα δεις γιατί αυτες δεν μπαίνουν στον κοπο


Viajes


Cuando los famas salen de viaje, sus costumbres al per-

noctar en una ciudad son las siguientes: Un fama va 

al hotel y averigua cautelosamente los precios, la calidad de las sábanas y el color de las alfombras. 

El segundo 

se traslada a la comisaría y labra un acta declarando los 

muebles e inmuebles de los tres, así como el inventario del 

contenido de sus valijas. 

El tercer fama va al hospital y copia las listas de los médicos de guardia y sus especialidades.

Terminadas estas diligencias, los viajeros se reúnen en 

la plaza mayor de la ciudad, se comunican sus observaciones, y entran en el café a beber un aperitivo. 

Pero antes se 

toman de las manos y danzan en ronda. Esta danza recibe 

el nombre de “Alegría de los famas”.

Cuando los cronopios van de viaje, encuentran los hoteles llenos, los trenes ya se han marchado, llueve a gritos, y los taxis no quieren llevarlos o les cobran precios altísimos. 

Los cronopios no se desaniman porque creen firmemente que estas cosas les ocurren a todos, y a la hora de dormir se dicen unos a otros: 

“La hermosa ciudad, la hermosísima ciudad”. 

Y sueñan toda la noche que en la ciudad hay grandes fiestas y que ellos están invitados. 

Al otro día se levan-

tan contentísimos, y así es como viajan los cronopios.

Las esperanzas, sedentarias, se dejan viajar por las cosas y los hombres, y son como las estatuas que hay que ir a 

ver porque ellas no se molestan.

.

.

.


χνκουβέληs cncouvelis

μεταφραζοντας

Julio Cortazar 

Continuidad de los parques

Η Συνέχεια των Πάρκων

(Final del juego (1956))


Είχε αρχίσει να διαβάζει το μυθιστόρημα λιγες μέρες πριν.

Το εγκατέλειψε λόγω επειγόντων υποθέσεων,και το ξανάνοιξε οταν επέστρεφε με το τραίνο στο κτήμα,αφέθηκε σιγά σιγά στην έλξη του για τη πλοκή,και τη σκιαγράφηση των 

Εκείνο το απογευμα,αφού έγραψε ένα γράμμα στον πληρεξούσιο του και συζήτησε με τον επιστάτη ένα ζήτημα αγροτικής συμφωνίας για καλλιέργεια επέστρεψε στο βιβλίο μέσα στην ησυχια του γραφείου που έβλεπε προς το πάρκο με τις βελανιδιες.

Αναπαυόμενος μέσα στην αγαπημενη του πολυθρόνα με την πλάτη στη πόρτα που θα τον ενοχλούσε ως μια εκνευριστηκη πιθανοτητα εισβολων,άφησε το αριστερό του χςρι να χαϊδεύει πάλι και πάλι το πράσινο βελουδο και ξεκίνησε να διαβάζει τα τελευταία κεφάλαια.

Η μνήμη του συγκρατούσε χωρίς προσπάθεια τα ονόματα και τις εικόνες των πρωταγωνιστων,η μυθιστορηματική ψευδαισθηση τον κέρδισε αμέσως.

Απολάμβανε την σχεδόν διαστροφικη ηδονή να αποσπαται σταδιακα γραμμή τη γραμμή απ' ότι τον περιεβαλλε,και αισθάνεται ταυτόχρονα ότι το κεφάλι του αναπαύονταν άνετα στο βελούδο της ψηλής πλάτης της πολυθρόνας,ότι τα τσιγάρα συνέχιζαν να'ναι σε απόσταση του χεριού του,ότι πέρα απ'τα μεγαλα παραθυρα ο αέρας του δειλινού χόρευε κάτω απ'τις βελανιδιες.

Λεξη με τη λέξη,

απορροφημενος απο το σκοτεινό δίλημμα των ηρώων,αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί στις εικόνες που συνδιάζονταν κι αποκτούσαν χρώμα και κίνηση,έγινε μάρτυρας της τελευταίας συνάντησης στη καλύβα του βουνού.

Πρώτα έμπαινε η γυναίκα,επιφυλακτικη,τώρα έφτανε ο εραστής,με το πρόσωπο πληγωμένο από το χτύπημα ενός κλαδιου.

Με θαυμαστό τρόπο σταματούσε εκείνη το αίμα με τα φιλιά της,όμως εκείνος 

απερριπτε τα χάδια,δεν είχε έρθει για να επαναλαβει τις τελετουργίες ενός πάθους μυστικου,προστατευόμενου από έναν κόσμο ξερών φύλλων και κρυφών μονοπατιών.

Το μαχαίρι ζεσταίνονταν πάνω στο στήθος του,κι από κάτω πάλλονταν η ελευθερία παραμονευοντας.

Ένας διάλογος λαχανιασμενος κυλούσε στις σελίδες όπως ένα ρυάκι από φίδια κι αισθάνονταν κανείς ότι όλα ήταν αποφασισμένα από πάντα.

Ακόμα κι εκείνα τα χαδια που τύλιγαν το σώμα του εραστη σαν ήθελαν να τον συγκρατήσουν και να τον μεταπείσουν,σχεδίαζαν αποτροπαια τη μορφή του άλλου σώματος που έπρεπε να καταστραφει.

Τίποτα δεν είχε ξεχαστεί:

άλλοθι,τυχαία γεγονοτα,πιθανά λαθη.

Από εκείνη την ώρα κάθε στιγμή είχε το ρόλο της σχολαστικά καθορισμενο.

Ο διπλος αδίστακτος  επανέλεγχος  διακόπτονταν  μονάχα για να χαϊδεψει ένα χερι ένα μάγουλο.

Άρχιζε να νυχτώνει.

Χωρίς να κοιτάζονται πια,δεμένοι ακαμπτα στο έργο που τους περίμενε,χωρίστηκαν στην πόρτα της καλύβας.

Εκείνη έπρεπε ν'ακολουθησει το μονοπάτι που πήγαινε βορεια.

Απ'το μονοπάτι απέναντι εκείνος γύρισε για μια στιγμή για να τη δει να τρέχει με τα μαλλιά λυμένα.

Έτρεξε με τη σειρά του,καλυπτόμενος απ'τα δεντρα και τις φράχτες από θάμνους,ώσπου διέκρινε μέσα στη μωβ ομίχλη του λυκόφωτος τη δεντροστοιχία που οδηγούσε προς το σπιτι.

Τα σκυλιά δεν έπρεπε να γαυγισουν και δεν γαύγισαν.

Ο επιστάτης δεν θα ήταν εκείνη την ώρα,και δεν ήταν.

Ανέβηκε τα τρία σκαλιά του στεγασμένου υπόστεγου της εισοδου και μπήκε.

Μεσ'απ'το αίμα που καλπαζε στ'αυτια του σ'εκεινον έφταναν τα λόγια της γυναίκας:

πρώτα μια σαλα γαλαζια,

ύστερα ένας διάδρομος,

μια σκάλα στρωμένη με χαλί.

Στο πάνω μερος,δυο πόρτες.

Κανεις στο πρώτο δωμάτιο,

κανεις στο δεύτερο.

Η πόρτα του σαλονιού,και τότε το μαχαίρι στο χέρι,

το φως απ'τα μεγαλα παραθυρα,η ψηλή πλάτη μιας πολυθρόνας απο πράσινο βελουδο,το κεφάλι του άντρα  στην πολυθρόνα  που διαβαζει ένα μυθιστόρημα.


Julio Cortazar

Continuidad de los parques


Había empezado a leer la novela unos días antes. La abandonó por negocios urgentes, volvió a abrirla cuando regresaba en tren a la finca; se dejaba interesar lentamente por la trama, por el dibujo de los personajes. Esa tarde, después de escribir una carta a su apoderado y discutir 

con el mayordomo una cuestión de aparcerías volvió al libro en la tranquilidad del estudio que miraba hacia el parque de los robles. Arrellanado en su sillón favorito de espaldas a la puerta que lo hubiera molestado como una irritante posibilidad de intrusiones, dejó que su mano izquierda acariciara una y otra vez el terciopelo verde y se puso a leer los últimos capítulos. 

Su memoria retenía sin esfuerzo los nombres y las imágenes de los protagonistas; la ilusión 

novelesca lo ganó casi en seguida. Gozaba del placer casi perverso de irse desgajando línea a línea de lo que lo rodeaba, y sentir a la vez que su cabeza descansaba cómodamente en el terciopelo del alto respaldo, que los cigarrillos seguían al alcance de la mano, que más allá de los ventanales danzaba el aire del atardecer bajo los robles. Palabra a palabra, absorbido por la sórdida disyuntiva de los héroes, dejándose ir hacia las imágenes que se concertaban y adquirían color y movimiento, 

fue testigo del último encuentro en la cabaña del monte. Primero entraba la mujer, recelosa; ahora llegaba el amante, lastimada la cara por el chicotazo de una rama. Admirablemente restallaba ella la sangre con sus besos, pero él rechazaba las caricias, no había venido para repetir las ceremonias de una pasión secreta, protegida por un mundo de hojas secas y senderos furtivos. El puñal se entibiaba contra su pecho, y debajo latía la libertad agazapada. Un diálogo anhelante corría por las páginas como un arroyo de 

serpientes, y se sentía que todo estaba decidido desde siempre. Hasta esas caricias que enredaban el cuerpo del amante como queriendo retenerlo y disuadirlo, dibujaban abominablemente la figura de otro cuerpo que era necesario destruir. Nada había sido 

olvidado: coartadas, azares, posibles errores. A partir de esa hora cada instante tenía su empleo minuciosamente atribuido. El doble repaso despiadado se interrumpía apenas para que una mano acariciara una mejilla. Empezaba a anochecer. 

 Sin mirarse ya, atados rígidamente a la tarea que los esperaba, se separaron en la puerta de la cabaña. Ella debía seguir por la senda que iba al norte. Desde la senda opuesta él se 

volvió un instante para verla correr con el pelo suelto. Corrió a su vez, parapetándose en los árboles y los setos, hasta distinguir en la bruma malva del crepúsculo la alameda que llevaba a la casa. Los perros no debían ladrar, y no ladraron. El mayordomo no estaría a esa hora, y no estaba. Subió los tres peldaños del porche y entró. Desde la sangre galopando en sus oídos le llegaban las palabras de la mujer: primero una sala azul, después una galería, una 

escalera alfombrada. En lo alto, dos puertas. Nadie en la primera habitación, nadie en la 

segunda. La puerta del salón, y entonces el puñal en la mano. la luz de los ventanales, el alto 

respaldo de un sillón de terciopelo verde, la cabeza del hombre en el sillón leyendo una novela.

.

.

.