χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ιδιοτροποι Έρωτες)
Η Norma Casta Diva
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η ηχογράφηση από τη Maria Callas ήταν η αιτία για την λατρεία στη Casta Diva,από την όπερα Norma τού Vincenzo Bellini.
Στο θέατρο η αυλαία σηκώθηκε και είδε τη σοπράνο.
Τα χέρια τής Norma σηκώθηκαν,η φωνή της απαλη,μια προσευχή στην θεα Σεληνη.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Αγνή θεά που ασημωνεις
αυτά τα ιερά αρχαία δέντρα
σε μας στρέψε την όμορφη όψη σου
χωρις σύννεφο και πεπλο
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel.
ηρέμησε θεά
ηρεμησε τις φλογερες καρδιες
ηρεμησε τον παραλογο ζήλο
άπλωσε στη γη αυτή την ειρήνη
που κανεις στον ουρανό να βασιλευει
Μετά την παράσταση την περίμενε.
Εμφανιστηκε χωρίς μακιγιάζ.
-Συγγνώμη,τής είπε,δεν ήσασταν απλώς εξαιρετική,ησασταν εκείνη.
Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε.
-Ποια; ρωτησε.
-Η Norma,είπε εκείνος.
Η σοπράνο έφυγε,χάθηκε μέσα στη νύχτα τής πόλης.
Τις επόμενες βραδυες πήγαινε σε κάθε εμφάνιση της,σε καθε ρεσιτάλ.
Την είχε μεταμορφώσει στη Norma.
Σε μια έξοδο της από το θέατρο την ακολούθησε.
-Δεν είμαι η Norma,τού είπε,και φώναξε ένα διερχομενο ταξι και μπαινοντας μέσα εξαφανίστηκε.
Εκείνο το βράδυ γύριζοντας σπίτι έβαλε στο πικ-απ την άρια.
Έκλεισε τα μάτια.
Η Norma δεν ήταν πια εκείνη.
.
.
(Idiosyncratic Loves)
Norma – Casta Diva
The recording by Maria Callas was the reason for his devotion to Casta Diva, from the opera Norma by Vincenzo Bellini.
At the theatre, the curtain rose and he saw the soprano.
Norma’s hands were lifted, her voice gentle, a prayer to the goddess Moon.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pure goddess who silvers
these sacred ancient trees,
turn your beautiful face toward us
without cloud and without veil.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel.
Calm, O goddess,
calm the burning hearts,
temper the reckless zeal,
spread upon the earth that peace
which you make reign in heaven.
After the performance, he waited for her.
She appeared without makeup.
— Forgive me, he said, you were not merely exceptional—you were her.
She looked at him and smiled.
— Who? she asked.
— Norma, he said.
The soprano left, vanished into the city’s night.
On the following evenings, he went to every appearance, every recital.
He had transformed her into Norma.
One night, as she left the theatre, he followed her.
— I am not Norma, she told him, and called a passing taxi; getting in, she disappeared.
That night, returning home, he put the aria on the record player.
He closed his eyes.
Norma was no longer her.
.
.
(Amours idiosyncratiques)
Norma – Casta Diva
L’enregistrement de Maria Callas fut la cause de son adoration pour Casta Diva, de l’opéra Norma de Vincenzo Bellini.
Au théâtre, le rideau se leva et il vit la soprano.
Les mains de Norma s’élevèrent, sa voix douce, une prière à la déesse Lune.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pure déesse qui argentent
ces arbres sacrés et anciens,
tourne vers nous ton beau visage
sans nuage et sans voile.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Apaise, ô déesse,
apaise les cœurs ardents,
tempère le zèle audacieux,
répands sur la terre cette paix
que tu fais régner au ciel.
Après la représentation, il l’attendit.
Elle apparut sans maquillage.
— Pardonnez-moi, dit-il, vous n’étiez pas simplement exceptionnelle, vous étiez elle.
Elle le regarda et sourit.
— Qui ? demanda-t-elle.
— Norma, répondit-il.
La soprano partit, se perdit dans la nuit de la ville.
Les soirs suivants, il allait à chacune de ses apparitions, à chaque récital.
Il l’avait transformée en Norma.
Un soir, à la sortie du théâtre, il la suivit.
— Je ne suis pas Norma, lui dit-elle, puis elle appela un taxi et disparut.
Cette nuit-là, rentrant chez lui, il mit l’aria sur le tourne-disque.
Il ferma les yeux.
Norma n’était plus elle.
.
.
(Eigenwillige Lieben)
Norma – Casta Diva
Die Aufnahme von Maria Callas war der Grund für seine Verehrung der Casta Diva aus der Oper Norma von Vincenzo Bellini.
Im Theater hob sich der Vorhang, und er sah die Sopranistin.
Normas Hände erhoben sich, ihre Stimme sanft, ein Gebet an die Mondgöttin.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Reine Göttin, die du
diese heiligen alten Bäume versilberst,
wende uns dein schönes Antlitz zu
ohne Wolke und ohne Schleier.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Mäßige, o Göttin,
mäßige die brennenden Herzen,
zügle den kühnen Eifer,
verbreite auf Erden jenen Frieden,
den du im Himmel herrschen lässt.
Nach der Vorstellung wartete er auf sie.
Sie erschien ungeschminkt.
— Verzeihen Sie, sagte er, Sie waren nicht nur außergewöhnlich, Sie waren sie.
Sie sah ihn an und lächelte.
— Wer? fragte sie.
— Norma, sagte er.
Die Sopranistin ging fort, verschwand in der Nacht der Stadt.
In den folgenden Abenden besuchte er jede ihrer Aufführungen, jedes Rezital.
Er hatte sie in Norma verwandelt.
Eines Abends folgte er ihr nach dem Theater.
— Ich bin nicht Norma, sagte sie und hielt ein Taxi an, in das sie einstieg und verschwand.
In jener Nacht legte er zu Hause die Arie auf.
Er schloss die Augen.
Norma war nicht mehr sie.
.
.
(Amori idiosincratici)
Norma – Casta Diva
La registrazione di Maria Callas fu la causa della sua devozione per Casta Diva, dall’opera Norma di Vincenzo Bellini.
A teatro il sipario si alzò e vide il soprano.
Le mani di Norma si sollevarono, la sua voce dolce, una preghiera alla dea Luna.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Dopo lo spettacolo la aspettò.
Apparve senza trucco.
— Mi scusi, disse, non era soltanto straordinaria, era lei.
Lei lo guardò e sorrise.
— Chi? chiese.
— Norma, disse lui.
Il soprano se ne andò, scomparve nella notte della città.
Nelle sere successive andava a ogni sua esibizione, a ogni recital.
L’aveva trasformata in Norma.
Una sera, all’uscita del teatro, la seguì.
— Non sono Norma, gli disse, poi chiamò un taxi e sparì.
Quella notte, tornando a casa, mise l’aria sul giradischi.
Chiuse gli occhi.
Norma non era più lei.
.
.
(Amores idiosincráticos)
Norma – Casta Diva
La grabación de Maria Callas fue la causa de su devoción por Casta Diva, de la ópera Norma de Vincenzo Bellini.
En el teatro se alzó el telón y vio a la soprano.
Las manos de Norma se elevaron, su voz suave, una oración a la diosa Luna.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pura diosa que plateas
estos árboles sagrados y antiguos,
vuelve hacia nosotros tu bello rostro
sin nube y sin velo.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Calma, oh diosa,
calma los corazones ardientes,
templa el celo audaz,
esparce sobre la tierra esa paz
que haces reinar en el cielo.
Después de la función la esperó.
Apareció sin maquillaje.
— Perdón, le dijo, no fue simplemente excepcional, fue ella.
Ella lo miró y sonrió.
— ¿Quién? preguntó.
— Norma, dijo él.
La soprano se fue, se perdió en la noche de la ciudad.
Las noches siguientes iba a cada actuación, a cada recital.
La había transformado en Norma.
Una noche, al salir del teatro, la siguió.
— No soy Norma, le dijo, llamó a un taxi y desapareció.
Esa noche, al volver a casa, puso el aria en el tocadiscos.
Cerró los ojos.
Norma ya no era ella.
.
.
(Amores idiossincráticos)
Norma – Casta Diva
A gravação de Maria Callas foi a causa da sua devoção por Casta Diva, da ópera Norma de Vincenzo Bellini.
No teatro, a cortina se ergueu e ele viu a soprano.
As mãos de Norma se levantaram, sua voz suave, uma prece à deusa Lua.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pura deusa que prateias
estas árvores sagradas e antigas,
volta para nós o teu belo rosto
sem nuvem e sem véu.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Acalma, ó deusa,
acalma os corações ardentes,
modera o zelo audaz,
espalha sobre a terra aquela paz
que fazes reinar no céu.
Após o espetáculo, ele a esperou.
Ela apareceu sem maquiagem.
— Desculpe, disse ele, não foi apenas excepcional, foi ela.
Ela o olhou e sorriu.
— Quem? perguntou.
— Norma, disse ele.
A soprano partiu, desapareceu na noite da cidade.
Nas noites seguintes, ele ia a cada apresentação, a cada recital.
Ele a tinha transformado em Norma.
Uma noite, ao sair do teatro, ele a seguiu.
— Não sou Norma, disse ela, chamou um táxi e desapareceu.
Naquela noite, ao voltar para casa, colocou a ária no toca-discos.
Fechou os olhos.
Norma já não era ela.
.
.
.
