.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Σκιές στον Παγο
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Σκιές στον Παγο
(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)
Ο χειμώνας στο Ελσίνκι
σκέπαζει με πάγο τα πάντα.
Χτύπησε η πόρτα.
Μπήκε μια γυναίκα με παλτό από λευκή γούνα.
-Θέλω να βρείτε τι συνέβη στον άντρα μου,είπε στα φινλανδικά με σουηδική
προφορά
-Εξαφανίστηκε;
-Όχι,απάντησε.Τον βρήκαν.
Τον είχαν βρει παγωμένο στην προκυμαία,στο λιμάνι.
Επίσημα:ατύχημα.Έπεσε στο νερό μεθυσμένος.
Επενδυτής σε 'πράσινη ενέργεια'.
-Θέλω να μάθω ποιος τον έσπρωξε,είπε η γυναίκα.
-Κι αν δεν τον έσπρωξε κανείς;ρώτησα.
Με κοίταξε σαν να τής είχα προσβάλει τον Θεό.
-Στο Ελσίνκι,κύριε,το χειμώνα πάντα υπάρχει κάποιος που σπρώχνει καποιον.
Πήγα στο λιμάνι,νύχτα,τα πλοια στέκονταν σαν σκοτεινοί καθεδρικοι.
Στο σημείο που τον βρήκαν το νερό είχε παγώσει σε διάφορα ζικ-ζακ σχήματα.
Ο λιμενεργάτης που είδε το παγωμένο σώμα μού είπε:
-Ήταν ήσυχη νύχτα.Πολύ ήσυχη.
Η υπερβολική ησυχία,σκέφτηκα,είναι πάντα ύποπτη.
Επισκέφτηκα τον ιατροδικαστη.
-Η τοξικολογική εξέταση, μού είπε,είναι καθαρή.Υπαρχουν όμως στα πλευρά
προθανατιοι μώλωπες.
-Και γιατί έκλεισε ως ατύχημα;.ρώτησα.
Χαμογέλασε.
-Γιατί κάποιοι επενδύουν και στην.αποκρυψη.
Η επενδυτική εταιρεία πράσινης ενέργειας στεγάζονταν σε ένα γυάλινο μοντέρνο κτίριο.
Η γραμματέας με πέρασε για εναν συνεταίρο του.
Τής συστήθηκα.
-Είχε εχθρούς;ρώτησα.
Η κοπέλα δεν ήξερε
Όποιος κερδίζει πολλά,σκέφτηκα,αποκτά αντιπάθειες.
-Χρωστούσε;ρώτησα.
Η κοπέλα δεν ήξερε.
Πήγε στο γραφείο του,στον τοίχο ένας χάρτης ενεργειακών αγωγών,κόκκινες γραμμές
διέσχιζαν τη Βαλτική.
Πρόσφατα είχε ετοιμάσει συμφωνία με ξένους επενδυτές.Αν προχωρούσε,κάποιοι θα
έχαναν εκατομμύρια.
Στο ασανσέρ,μια νεαρή υπαλληλος μού ψιθύρισε:
Τον τελευταίο καιρό κάποιος τον απείλησε.
Την ώρα που βγαίναμε από το ασανσέρ,
-Ησασταν ερωμένη του,τη ρωτησα.
Η κοπέλα κοκκίνισε.
Όταν βγήκα από το κτίριο ειχε νυχτώσει.
Ένα μαύρο Volvo με παρακολουθούσε.
Σταμάτησα,κατέβηκα από το αυτοκίνητο,και χάθηκα μέσα στην ομιχλη.
Περπάτησα ως το μετρό. Το Ελσίνκι τη νύχτα δεν είναι παντα βίαιο.
Την επόμενη μέρα βρήκα τη πόρτα τού γραφείου μου παραβιασμενη και πάνω στο
τραπεζι ένα μήνυμα σε ένα χαρτί:
'Μην σπας τον πάγο'.
Επισκέφτηκα τη γυναίκα του,το διαμέρισμα είχε θεα τή θάλασσα.
Χωρίς το γούνινο παλτό της ήταν περισσότερο εντυπωσιακή.
-Ξέρετε κάτι που δεν μού το είπατε;ρώτησα.
Εκείνη δεν.απαντησε αμέσως.
-Ο άντρας μου,είπε,ήθελε να αποχωρήσει από τη συμφωνία.Ανακάλυψε ότι η επένδυση
δεν ήταν τόσο πράσινη όσο έλεγαν.Θα κατέστρεφε προστατευμένη θαλάσσια περιοχή.
Κοίταξα έξω.Η Βαλτική απλωνόταν παγωμένη.
-Και ποιος θα έχανε αν μιλούσε;ρώτησα.
-Δυστυχως,δεν μού τα έλεγε ολα' απάντησε η γυναίκα.
Όλα ήταν ξεκάθαρα:
Ένας 'καβγάς' στο λιμάνι. Ένα σπρώξιμο.Ο πάγος έκανε τα υπόλοιπα.
Έμενε να βρω τον ένοχο.
Μετά από λίγες μέρες συνελήφθη ο δολοφόνος,ένας στενός συνεργάτης του.
Είναι νύχτα και περπατω στην προκυμαία,χιονίζει,το Ελσίνκι μοιαζει αθώο.
Αλλά ξερω κάτι που οι τουρίστες δεν ξέρουν:
Το λευκό δεν είναι χρώμα,
είναι κάλυψη.
Κι όσο η πόλη παγώνει κάθε χειμώνα,κάποιοι θα συνεχίσουν να σπρώχνουν άλλους
στον πάγο, ελπίζοντας ότι η θάλασσα θα κρατήσει το μυστικό παγωμένο.
.
.
.
Winter in Helsinki
covers everything with ice.
There was a knock at the door.
A woman in a white fur coat walked in.
“I want you to find out what happened to my husband,” she said in Finnish with
a Swedish accent.
“Did he disappear?”
“No,” she replied. “They found him.”
They found him frozen on the quay, at the harbor.
Officially: an accident. He fell into the water drunk.
An investor in “green energy.”
“I want to know who pushed him,” the woman said.
“And what if no one pushed him?” I asked.
She looked at me as if I had insulted her God.
“In Helsinki, sir, in winter there is always someone pushing someone.”
I went to the harbor at night; the ships stood like dark cathedrals.
At the spot where they found him, the water had frozen into jagged zigzag shapes.
The dockworker who saw the frozen body told me:
“It was a quiet night. Very quiet.”
Excessive silence, I thought, is always suspicious.
I visited the medical examiner.
“The toxicology report,” he told me, “is clean. But there are premortem bruises on the ribs.”
“Then why was it closed as an accident?” I asked.
He smiled.
“Because some people invest in concealment as well.”
The green energy investment company was housed in a modern glass building.
The secretary mistook me for one of his partners.
I introduced myself.
“Did he have enemies?” I asked.
The girl didn’t know.
Anyone who makes a lot of money, I thought, earns resentments.
“Was he in debt?”
She didn’t know.
I went into his office. On the wall, a map of energy pipelines; red lines crossed the Baltic.
He had recently prepared a deal with foreign investors. If it went through, some would
lose millions.
In the elevator, a young employee whispered to me:
“Lately someone had been threatening him.”
As we stepped out—
“Were you his lover?” I asked.
The girl blushed.
When I left the building, night had fallen.
A black Volvo was following me.
I stopped, got out of the car, and disappeared into the fog.
I walked to the metro. Helsinki at night is not always violent.
The next day I found my office door broken into and a message on my desk, written
on a piece of paper:
“Don’t break the ice.”
I visited his wife. The apartment had a sea view.
Without her fur coat she was even more striking.
“Do you know something you didn’t tell me?” I asked.
She didn’t answer at once.
“My husband,” she said, “wanted to withdraw from the deal. He discovered the investment
wasn’t as green as they claimed. It would destroy a protected marine area.”
I looked outside. The Baltic stretched out, frozen.
“And who would lose if he spoke?” I asked.
“Unfortunately, he didn’t tell me everything,” she replied.
Everything was clear:
A “quarrel” at the harbor. A shove. The ice did the rest.
All that remained was to find the culprit.
A few days later, the murderer was arrested—a close associate of his.
It is night and I walk along the quay. It is snowing. Helsinki looks innocent.
But I know something the tourists don’t know:
White is not a color,
it is a cover.
And as long as the city freezes every winter,
some will continue to push others onto the ice,
hoping the sea will keep the secret frozen.
.
.
L’hiver à Helsinki
recouvre tout de glace.
On frappa à la porte.
Une femme en manteau de fourrure blanche entra.
« Je veux que vous découvriez ce qui est arrivé à mon mari », dit-elle en finnois
avec un accent suédois.
« A-t-il disparu ? »
« Non », répondit-elle. « On l’a retrouvé. »
On l’avait retrouvé gelé sur le quai, au port.
Officiellement : un accident. Il est tombé à l’eau, ivre.
Investisseur dans “l’énergie verte”.
« Je veux savoir qui l’a poussé », dit la femme.
« Et si personne ne l’a poussé ? » demandai-je.
Elle me regarda comme si j’avais insulté son Dieu.
« À Helsinki, monsieur, en hiver, il y a toujours quelqu’un qui pousse quelqu’un. »
Je me rendis au port, la nuit ; les navires se dressaient comme des cathédrales sombres.
À l’endroit où on l’avait trouvé, l’eau avait gelé en formes brisées, en zigzags.
Le docker qui avait vu le corps gelé me dit :
« C’était une nuit calme. Très calme. »
Le silence excessif, pensai-je, est toujours suspect.
Je rendis visite au médecin légiste.
« Le rapport toxicologique, me dit-il, est négatif. Mais il y a des ecchymoses antérieures
à la mort sur les côtes. »
« Alors pourquoi l’affaire a-t-elle été classée comme accident ? » demandai-je.
Il sourit.
« Parce que certains investissent aussi dans la dissimulation. »
La société d’investissement en énergie verte était installée dans un bâtiment moderne
en verre.
La secrétaire me prit pour un associé.
Je me présentai.
« Avait-il des ennemis ? »
La jeune femme ne savait pas.
Celui qui gagne beaucoup d’argent, pensai-je, suscite des inimitiés.
« Avait-il des dettes ? »
Elle ne savait pas.
Je me rendis dans son bureau. Sur le mur, une carte des pipelines énergétiques ;
des lignes rouges traversaient la Baltique.
Il avait récemment préparé un accord avec des investisseurs étrangers. S’il aboutissait,
certains perdraient des millions.
Dans l’ascenseur, une jeune employée me murmura :
« Ces derniers temps, quelqu’un le menaçait. »
En sortant :
« Étiez-vous sa maîtresse ? » demandai-je.
La jeune femme rougit.
Quand je sortis du bâtiment, la nuit était tombée.
Une Volvo noire me suivait.
Je m’arrêtai, descendis de voiture et me fondis dans le brouillard.
Je marchai jusqu’au métro. Helsinki, la nuit, n’est pas toujours violente.
Le lendemain, je trouvai la porte de mon bureau forcée et, sur la table, un message écrit
sur un papier :
« Ne brise pas la glace. »
Je rendis visite à sa femme. L’appartement avait vue sur la mer.
Sans son manteau de fourrure, elle était encore plus impressionnante.
« Savez-vous quelque chose que vous ne m’avez pas dit ? » demandai-je.
Elle ne répondit pas tout de suite.
« Mon mari voulait se retirer de l’accord. Il a découvert que l’investissement n’était pas
aussi vert qu’ils le prétendaient. Cela détruirait une zone maritime protégée. »
Je regardai dehors. La Baltique s’étendait, gelée.
« Et qui aurait perdu s’il parlait ? »
« Malheureusement, il ne me disait pas tout », répondit-elle.
Tout était clair :
Une “dispute” au port. Une poussée. La glace fit le reste.
Il ne restait qu’à trouver le coupable.
Quelques jours plus tard, le meurtrier fut arrêté : un proche collaborateur.
Il fait nuit et je marche sur le quai. Il neige. Helsinki paraît innocente.
Mais je sais quelque chose que les touristes ignorent :
Le blanc n’est pas une couleur,
c’est une couverture.
Et tant que la ville gèlera chaque hiver,
certains continueront à pousser d’autres sur la glace,
espérant que la mer gardera le secret figé.
.
.
Der Winter in Helsinki
bedeckt alles mit Eis.
Es klopfte an der Tür.
Eine Frau in einem weißen Pelzmantel trat ein.
„Ich möchte, dass Sie herausfinden, was mit meinem Mann geschehen ist“, sagte sie
auf Finnisch mit schwedischem Akzent.
„Ist er verschwunden?“
„Nein“, antwortete sie. „Man hat ihn gefunden.“
Man hatte ihn erfroren am Kai im Hafen gefunden.
Offiziell: ein Unfall. Betrunken ins Wasser gefallen.
Investor in „grüne Energie“.
„Ich will wissen, wer ihn gestoßen hat“, sagte die Frau.
„Und wenn ihn niemand gestoßen hat?“ fragte ich.
Sie sah mich an, als hätte ich ihren Gott beleidigt.
„In Helsinki, mein Herr, gibt es im Winter immer jemanden, der jemanden stößt.“
Ich ging nachts zum Hafen; die Schiffe standen wie dunkle Kathedralen.
An der Stelle, wo man ihn gefunden hatte, war das Wasser in gezackten Zickzackformen
gefroren.
Der Hafenarbeiter, der die gefrorene Leiche gesehen hatte, sagte mir:
„Es war eine ruhige Nacht. Sehr ruhig.“
Übermäßige Stille, dachte ich, ist immer verdächtig.
Ich besuchte den Gerichtsmediziner.
„Der toxikologische Befund“, sagte er mir, „ist sauber. Es gibt jedoch prämortale Blutergüsse
an den Rippen.“
„Und warum wurde der Fall als Unfall abgeschlossen?“ fragte ich.
Er lächelte.
„Weil manche auch in Verschleierung investieren.“
Die Investmentfirma für grüne Energie war in einem modernen Glasgebäude untergebracht.
Die Sekretärin hielt mich für einen Geschäftspartner.
Ich stellte mich vor.
„Hatte er Feinde?“
Sie wusste es nicht.
Wer viel verdient, dachte ich, sammelt Feindseligkeiten.
„Hatte er Schulden?“
Sie wusste es nicht.
Ich ging in sein Büro. An der Wand hing eine Karte von Energiepipelines; rote Linien durchzogen
die Ostsee.
Kürzlich hatte er eine Vereinbarung mit ausländischen Investoren vorbereitet. Wäre sie zustande gekommen, hätten einige Millionen verloren.
Im Aufzug flüsterte mir eine junge Angestellte zu:
„In letzter Zeit wurde er bedroht.“
Als wir ausstiegen:
„Waren Sie seine Geliebte?“ fragte ich.
Das Mädchen errötete.
Als ich das Gebäude verließ, war es Nacht geworden.
Ein schwarzer Volvo folgte mir.
Ich hielt an, stieg aus und verschwand im Nebel.
Ich ging zur U-Bahn. Helsinki ist nachts nicht immer gewalttätig.
Am nächsten Tag fand ich die Tür meines Büros aufgebrochen und auf dem Tisch eine
Nachricht:
„Brich das Eis nicht.“
Ich besuchte seine Frau. Die Wohnung hatte Meerblick.
Ohne ihren Pelzmantel war sie noch eindrucksvoller.
„Wissen Sie etwas, das Sie mir nicht gesagt haben?“ fragte ich.
Sie antwortete nicht sofort.
„Mein Mann wollte aus der Vereinbarung aussteigen“, sagte sie. „Er entdeckte, dass die
Investition nicht so grün war, wie behauptet wurde. Sie würde ein geschütztes Meeresgebiet zerstören.“
Ich blickte hinaus. Die Ostsee lag gefroren da.
„Und wer hätte verloren, wenn er gesprochen hätte?“
„Leider hat er mir nicht alles erzählt“, antwortete sie.
Alles war klar:
Ein „Streit“ im Hafen. Ein Stoß. Das Eis erledigte den Rest.
Es blieb nur noch, den Schuldigen zu finden.
Ein paar Tage später wurde der Mörder verhaftet – ein enger Mitarbeiter.
Es ist Nacht, und ich gehe am Kai entlang. Es schneit. Helsinki wirkt unschuldig.
Aber ich weiß etwas, was die Touristen nicht wissen:
Weiß ist keine Farbe,
es ist eine Tarnung.
Und solange die Stadt jeden Winter gefriert,
werden einige weiterhin andere aufs Eis stoßen,
in der Hoffnung, dass das Meer das Geheimnis eingefroren bewahrt.
.
.
L’inverno a Helsinki
copre tutto di ghiaccio.
Qualcuno bussò alla porta.
Entrò una donna con un cappotto di pelliccia bianca.
«Voglio che scopra cosa è successo a mio marito», disse in finlandese con accento
svedese.
«È scomparso?»
«No», rispose. «L’hanno trovato.»
L’avevano trovato congelato sulla banchina, al porto.
Ufficialmente: un incidente. È caduto in acqua ubriaco.
Investitore in “energia verde”.
«Voglio sapere chi lo ha spinto», disse la donna.
«E se non l’avesse spinto nessuno?» chiesi.
Mi guardò come se avessi offeso il suo Dio.
«A Helsinki, signore, d’inverno c’è sempre qualcuno che spinge qualcuno.»
Andai al porto, di notte; le navi si ergevano come cattedrali oscure.
Nel punto in cui l’avevano trovato, l’acqua si era congelata in forme a zig-zag.
Il portuale che aveva visto il corpo congelato mi disse:
«Era una notte tranquilla. Molto tranquilla.»
Il silenzio eccessivo, pensai, è sempre sospetto.
Andai dal medico legale.
«L’esame tossicologico», mi disse, «è pulito. Ci sono però lividi pre-mortali sulle costole.»
«E allora perché il caso è stato chiuso come incidente?»
Sorrise.
«Perché alcuni investono anche nell’occultamento.»
La società di investimenti in energia verde aveva sede in un moderno edificio di vetro.
La segretaria mi scambiò per un socio.
Mi presentai.
«Aveva nemici?»
La ragazza non lo sapeva.
Chi guadagna molto, pensai, si fa delle inimicizie.
«Aveva debiti?»
Non lo sapeva.
Entrai nel suo ufficio. Sul muro, una mappa degli oleodotti energetici; linee rosse
attraversavano il Baltico.
Di recente aveva preparato un accordo con investitori stranieri. Se fosse andato avanti,
alcuni avrebbero perso milioni.
In ascensore, una giovane impiegata mi sussurrò:
«Ultimamente qualcuno lo minacciava.»
Uscendo dall’ascensore:
«Era la sua amante?» chiesi.
La ragazza arrossì.
Quando uscii dall’edificio era già notte.
Una Volvo nera mi seguiva.
Mi fermai, scesi dall’auto e mi persi nella nebbia.
Camminai fino alla metropolitana. Helsinki di notte non è sempre violenta.
Il giorno dopo trovai la porta del mio ufficio forzata e, sul tavolo, un messaggio scritto
su un foglio:
«Non rompere il ghiaccio.»
Andai a trovare sua moglie. L’appartamento aveva vista sul mare.
Senza il cappotto di pelliccia era ancora più impressionante.
«Sa qualcosa che non mi ha detto?» chiesi.
Non rispose subito.
«Mio marito voleva ritirarsi dall’accordo», disse. «Ha scoperto che l’investimento non era
così verde come dicevano. Avrebbe distrutto un’area marina protetta.»
Guardai fuori. Il Baltico si stendeva gelato.
«E chi avrebbe perso se avesse parlato?»
«Purtroppo non mi diceva tutto», rispose.
Era tutto chiaro:
Una “lite” al porto. Una spinta. Il ghiaccio fece il resto.
Restava solo da trovare il colpevole.
Dopo pochi giorni il killer fu arrestato: un suo stretto collaboratore.
È notte e cammino sulla banchina. Nevica. Helsinki sembra innocente.
Ma so qualcosa che i turisti non sanno:
Il bianco non è un colore,
è una copertura.
E finché la città gelerà ogni inverno,
alcuni continueranno a spingere altri sul ghiaccio,
sperando che il mare mantenga il segreto congelato.
.
.
El invierno en Helsinki
lo cubre todo de hielo.
Llamaron a la puerta.
Entró una mujer con un abrigo de piel blanca.
—Quiero que averigüe qué le ocurrió a mi marido —dijo en finlandés con acento sueco.
—¿Desapareció?
—No —respondió—. Lo encontraron.
Lo encontraron congelado en el muelle, en el puerto.
Oficialmente: un accidente. Cayó al agua borracho.
Inversor en “energía verde”.
—Quiero saber quién lo empujó —dijo la mujer.
—¿Y si nadie lo empujó? —pregunté.
Me miró como si hubiera ofendido a su Dios.
—En Helsinki, señor, en invierno siempre hay alguien que empuja a alguien.
Fui al puerto de noche; los barcos se alzaban como catedrales oscuras.
En el lugar donde lo encontraron, el agua se había congelado en formas irregulares,
en zigzag.
El estibador que vio el cuerpo congelado me dijo:
—Fue una noche tranquila. Muy tranquila.
El silencio excesivo, pensé, siempre es sospechoso.
Visité al médico forense.
—El informe toxicológico —me dijo— está limpio. Sin embargo, hay hematomas premortem
en las costillas.
—Entonces, ¿por qué se cerró como accidente? —pregunté.
Sonrió.
—Porque algunos también invierten en el encubrimiento.
La empresa de inversión en energía verde estaba ubicada en un moderno edificio de vidrio.
La secretaria me confundió con un socio.
Me presenté.
—¿Tenía enemigos?
La joven no lo sabía.
Quien gana mucho dinero, pensé, se gana antipatías.
—¿Tenía deudas?
No lo sabía.
Entré en su despacho. En la pared había un mapa de oleoductos energéticos; líneas rojas
cruzaban el Báltico.
Recientemente había preparado un acuerdo con inversores extranjeros. Si avanzaba, algunos perderían millones.
En el ascensor, una joven empleada me susurró:
—Últimamente alguien lo había amenazado.
Al salir del ascensor:
—¿Era usted su amante? —pregunté.
La chica se sonrojó.
Cuando salí del edificio ya había anochecido.
Un Volvo negro me seguía.
Me detuve, bajé del coche y me perdí en la niebla.
Caminé hasta el metro. Helsinki de noche no siempre es violenta.
Al día siguiente encontré la puerta de mi oficina forzada y sobre el escritorio un mensaje
escrito en un papel:
«No rompas el hielo».
Visité a su esposa. El apartamento tenía vista al mar.
Sin su abrigo de piel era aún más impresionante.
—¿Sabe algo que no me haya dicho? —pregunté.
No respondió de inmediato.
—Mi marido —dijo— quería retirarse del acuerdo. Descubrió que la inversión no era tan
verde como afirmaban. Destruiría una zona marina protegida.
Miré hacia afuera. El Báltico se extendía congelado.
—¿Y quién perdería si hablaba?
—Por desgracia, no me lo contaba todo —respondió.
Todo estaba claro:
Una “discusión” en el puerto. Un empujón. El hielo hizo el resto.
Solo quedaba encontrar al culpable.
Unos días después fue arrestado el asesino: un colaborador cercano suyo.
Es de noche y camino por el muelle. Nieva. Helsinki parece inocente.
Pero sé algo que los turistas no saben:
El blanco no es un color,
es una cobertura.
Y mientras la ciudad se congele cada invierno,
algunos seguirán empujando a otros sobre el hielo,
esperando que el mar mantenga el secreto congelado.
.
.
O inverno em Helsinque
cobre tudo de gelo.
Bateram à porta.
Entrou uma mulher com um casaco de pele branca.
—Quero que descubra o que aconteceu ao meu marido —disse em finlandês com
sotaque sueco.
—Ele desapareceu?
—Não —respondeu. — Encontraram-no.
Encontraram-no congelado no cais, no porto.
Oficialmente: acidente. Caiu na água embriagado.
Investidor em “energia verde”.
—Quero saber quem o empurrou —disse a mulher.
—E se ninguém o empurrou? —perguntei.
Ela olhou para mim como se eu tivesse ofendido o seu Deus.
—Em Helsinque, senhor, no inverno há sempre alguém a empurrar alguém.
Fui ao porto à noite; os navios erguiam-se como catedrais sombrias.
No local onde o encontraram, a água tinha congelado em formas irregulares, em
zigue-zague.
O estivador que viu o corpo congelado disse-me:
—Foi uma noite tranquila. Muito tranquila.
O silêncio excessivo, pensei, é sempre suspeito.
Visitei o médico legista.
—O exame toxicológico —disse-me — está limpo. No entanto, há hematomas pré-morte
nas costelas.
—Então por que foi encerrado como acidente? —perguntei.
Ele sorriu.
—Porque alguns também investem no encobrimento.
A empresa de investimento em energia verde estava instalada num moderno edifício
de vidro.
A secretária confundiu-me com um sócio.
Apresentei-me.
—Tinha inimigos?
A jovem não sabia.
Quem ganha muito dinheiro, pensei, ganha também inimizades.
—Tinha dívidas?
Não sabia.
Entrei no seu escritório. Na parede havia um mapa de oleodutos energéticos; linhas
vermelhas atravessavam o Báltico.
Recentemente preparara um acordo com investidores estrangeiros. Se avançasse, alguns
perderiam milhões.
No elevador, uma jovem funcionária sussurrou-me:
—Ultimamente alguém o estava a ameaçar.
Ao sair do elevador:
—Era a amante dele? —perguntei.
A rapariga corou.
Quando saí do edifício já era noite.
Um Volvo preto seguia-me.
Pare, desci do carro e perdi-me na névoa.
Caminhei até ao metro. Helsinque à noite nem sempre é violenta.
No dia seguinte encontrei a porta do meu escritório arrombada e, sobre a mesa, uma
mensagem escrita num papel:
«Não quebres o gelo».
Visitei a esposa dele. O apartamento tinha vista para o mar.
Sem o casaco de pele era ainda mais impressionante.
—Sabe algo que não me tenha contado? —perguntei.
Ela não respondeu de imediato.
—O meu marido queria abandonar o acordo —disse. — Descobriu que o investimento
não era tão verde como afirmavam. Destruiria uma área marinha protegida.
Olhei para fora. O Báltico estendia-se congelado.
—E quem perderia se ele falasse?
—Infelizmente, ele não me dizia tudo —respondeu.
Tudo estava claro:
Uma “discussão” no porto. Um empurrão. O gelo fez o resto.
Restava apenas encontrar o culpado.
Alguns dias depois, o assassino foi preso: um colaborador próximo.
É noite e caminho pelo cais. Neva. Helsinque parece inocente.
Mas sei algo que os turistas não sabem:
O branco não é uma cor,
é uma cobertura.
E enquanto a cidade congelar a cada inverno,
alguns continuarão a empurrar outros sobre o gelo,
esperando que o mar mantenha o segredo congelado.
.
.
.
