GREEK POETRY - Το Τέλος τού Θουκυδίδη (Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2 -μεταφράζοντας Θουκυδίδης Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2 Το Τέλος τής Συγγραφής τού Θουκιδιδη -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

- Το Τέλος τού Θουκυδίδη

(Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2

-μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2

Το Τέλος τής Συγγραφής τού Θουκιδιδη

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το Τέλος τού Θουκυδίδη

(Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2

στο τέλος τού χειμώνα κλείνουν είκοσι ένα

χρόνια πολέμου

μετά τα γεγονότα στη Δήλο στη Μίλητο

στη Κνίδο

η σφαγή στην Αντανδρο ακολουθεί

τούς περικύκλωσαν όταν έτρωγαν

και με τα ακόντια τούς εσφαξαν

ο Τισσαφερνης πρέπει να προσέξει

αντιπαθής είναι και ο χρόνος επείγει

ο Φαρνάβαζος λιγότερα δαπανώντας

θα έχει ωφέλεια

αν δεν προλαβει

εδώ στο εικοστό πρώτο έτος τού πολέμου

και στο τελείωμα τής συγγραφής του

σημασία έχει το λογιστήριο τών πραξεων

ποιος κατέστρεψε καλύτερα

πιο αποδοτικα

ποιος με περισσότερη συνέπεια εσφαξε

και στην Έφεσο η θυσία στην Αρτέμιδα

είναι για επικύρωση τής κομψης στρατηγικής

μεθόδου

η Αντανδρος δεν είναι εξαίρεση

ούτε το τελος

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου,Βιβλίο Η',108.3-109.2

Το Τέλος τής Συγγραφής τού Θουκιδιδη

και ο Τισσαφερνης απο την Ασπενδο,όταν έμαθε ότι τών Πελοποννησίων τα καράβια από τη Μίλητο στον Ελλήσποντο είχαν πλεύσει,αφού ετοιμάστηκε προχώρησε προς την Ιωνία.

Όντας λοιπόν οι Πελοποννήσιοι στον Ελλήσποντο,οι Αντανδριοι (που είναι Αιολείς) αφού έφεραν απο την Άβυδο πεζικως διαβαινοντας το όρος Ιδη οπλίτες μπήκαν μέσα στη πόλη,που από τον Αρσάκη τού Πέρση Τισσαφέρνη υπαρχο ήταν αδικημένοι,όπως ακριβώς και τους Δηλιους που στο Ατραμυττιο είχαν κατοικίσει όταν από τούς Αθηναίους λόγω τής κάθαρσης τής Δήλου εκτοπισαν, προσποιούμενος μια αδιευκρινιστη έχθρα και αφού υποσχέθηκε στρατό στους πιο επιφανείς από αυτούς,κι αφού τους έβγαλε έξω με πρόφαση φιλια και συμμαχία,τούς παραμόνευσε ενώ έτρωγαν το γεύμα τους και αφού τους περικυκλωσε με τούς δικούς του τούς έσφαξε με τα ακόντια.

Αυτοί λοιπόν φοβούμενοι αυτόν γι'αυτη τη πράξη,

μήπως και εναντίον τους

κάνει κάτι άδικο,και επειδή και άλλα επέβαλλε που να υποφερουν δεν μπορουσαν,εκδιωχνουν τούς φρουρούς του από την ακρόπολη.

Ο δε Τισσαφερνης οταν κατάλαβε και αυτο τών Πελοποννησίων το έργο είναι,και όχι μόνο αυτό στη Μίλητο και τη Κνίδο(γιατί και εκει ειχαν εκδιωχθει οι φρουροί του)και θεωρώντας πως σε αυτούς είχε διαβληθει παρά πολύ και αφού φοβήθηκε μήπως και με άλλο κάτι ακόμα τον βλάψουν,και συνάμα ανησυχώντας μήπως ο Φαρνάβαζος σε λιγότερο χρόνο και δαπάνη αφού τούς δεχτει κατορθώσει κάτι περισσότερο από αυτους προς τους Αθηναίους,να παει σκεφτονταν προς αυτούς στον Ελλήσποντο,ώστε να κατηγορίσει και για αυτά που γύρω από την Αντανδρο εχουν γίνει και για τις συκοφαντίες και για τα φοινικικά καράβια και για τα άλλα όπως με τον πιο καλύτερο τρόπο να απολογηθει.

Και αφού έφτασε πρώτα στην Έφεσο θυσίασε στην Άρτεμη.

Όταν μετά από αυτό το καλοκαίρι ο χειμώνας τελειώσει,το εικοστό πρώτο έτος(τού πολέμου)

συμπληρωνεται.

[108.3] καὶ ὁ Τισσαφέρνης ἀπὸ τῆς Ἀσπένδου, ὡς ἐπύθετο τὰς τῶν Πελοποννησίων ναῦς ἐκ τῆς Μιλήτου ἐς τὸν Ἑλλήσποντον πεπλευκυίας, ἀναζεύξας ἤλαυνεν ἐπὶ τῆς Ἰωνίας. [108.4] ὄντων δὲ τῶν Πελοποννησίων ἐν τῷ Ἑλλησπόντῳ, Ἀντάνδριοι (εἰσὶ δὲ Αἰολῆς) παρακομισάμενοι ἐκ τῆς Ἀβύδου πεζῇ διὰ τῆς Ἴδης τοῦ ὄρους ὁπλίτας ἐσηγάγοντο ἐς τὴν πόλιν, ὑπὸ Ἀρσάκου τοῦ Πέρσου Τισσαφέρνους ὑπάρχου ἀδικούμενοι, ὅσπερ καὶ Δηλίους τοὺς Ἀτραμύττιον κατοικήσαντας ὅτε ὑπ’ Ἀθηναίων Δήλου καθάρσεως ἕνεκα ἀνέστησαν, ἔχθραν προσποιησάμενος ἄδηλον καὶ ἐπαγγείλας στρατιὰν αὐτῶν τοῖς βελτίστοις, ἐξαγαγὼν ὡς ἐπὶ φιλίᾳ καὶ ξυμμαχίᾳ, τηρήσας ἀριστοποιουμένους καὶ περιστήσας τοὺς ἑαυτοῦ κατηκόντισεν. [108.5] φοβούμενοι οὖν αὐτὸν διὰ τοῦτο τὸ ἔργον μήποτε καὶ περὶ σφᾶς τι παρανομήσῃ, καὶ ἄλλα ἐπιβάλλοντος αὐτοῦ ἃ φέρειν οὐκ ἐδύναντο, ἐκβάλλουσι τοὺς φρουροὺς αὐτοῦ ἐκ τῆς ἀκροπόλεως. [109] [109.1] ὁ δὲ Τισσαφέρνης αἰσθόμενος καὶ τοῦτο τῶν Πελοποννησίων τὸ ἔργον καὶ οὐ μόνον τὸ ἐν τῇ Μιλήτῳ καὶ Κνίδῳ (καὶ ἐνταῦθα γὰρ αὐτοῦ ἐξεπεπτώκεσαν οἱ φρουροί), διαβεβλῆσθαί τε νομίσας αὐτοῖς σφόδρα καὶ δείσας μὴ καὶ ἄλλο τι ἔτι βλάπτωσι, καὶ ἅμα ἀχθόμενος εἰ Φαρνάβαζος ἐξ ἐλάσσονος χρόνου καὶ δαπάνης δεξάμενος αὐτοὺς κατορθώσει τι μᾶλλον τῶν πρὸς τοὺς Ἀθηναίους, πορεύεσθαι διενοεῖτο πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ τοῦ Ἑλλησπόντου, ὅπως μέμψηταί τε τῶν περὶ τὴν Ἄντανδρον γεγενημένων καὶ τὰς διαβολὰς καὶ περὶ τῶν Φοινισσῶν νεῶν καὶ τῶν ἄλλων ὡς εὐπρεπέστατα ἀπολογήσηται. καὶ ἀφικόμενος πρῶτον ἐς Ἔφεσον θυσίαν ἐποιήσατο τῇ Ἀρτέμιδι. [109.2] [ὅταν ὁ μετὰ τοῦτο τὸ θέρος χειμὼν τελευτήσῃ, ἓν καὶ εἰκοστὸν ἔτος πληροῦται.]

.

.

.

Μελέτη Αναλυση

Το ποίημα του χ.ν. κουβέλη «Το Τέλος τού Θουκυδίδη (Ιστορία Πελοποννησιακού Πολέμου, Βιβλίο Η’, 108.3–109.2)» στήνεται ως ένα μεταποιητικό σχόλιο πάνω στο ίδιο το σώμα της ιστορικής αφήγησης του Θουκυδίδης, αλλά και ως μια σύγχρονη επαναγραφή της λογικής της ιστορίας ως λογιστικής βίας. Δεν πρόκειται απλώς για «ποίηση με ιστορικό θέμα», αλλά για μια ριζική μετατόπιση: η ιστορία δεν αφηγείται τα γεγονότα — τα μετρά, τα κοστολογεί, τα συγκρίνει ως αποδοτικότητα θανάτου.

1. Η αποσπασματικότητα και η χρονική συνείδηση

Ο στίχος «στο τέλος τού χειμώνα κλείνουν είκοσι ένα / χρόνια πολέμου» εισάγει μια έντονη χρονική πυκνότητα. Ο χρόνος δεν είναι αφηγηματικός, αλλά ιστορικο-υπαρξιακός: ο πόλεμος μετριέται σε χρόνια, και το τέλος του χειμώνα λειτουργεί ως μεταφορά εξάντλησης, όχι μόνο φυσικής αλλά και πολιτισμικής.

Η αναφορά σε επιμέρους γεγονότα — Δήλος, Μίλητος, Κνίδος, Αντάνδρος — λειτουργεί σαν κατάλογος φρικαλεοτήτων. Η δομή είναι σχεδόν λιτανευτική: η γεωγραφία μετατρέπεται σε χάρτη καταστροφής. Αυτό θυμίζει τη θουκυδίδεια πρακτική, αλλά στον Κουβέλη αποκτά μια απογυμνωμένη, σχεδόν κυνική ψυχρότητα.

2. Η μετατροπή της ιστορίας σε οικονομία βίας

Η πιο ριζική μετατόπιση βρίσκεται στη φράση:

«σημασία έχει το λογιστήριο / τών πράξεων».

Εδώ το ιστορικό γεγονός μετασχηματίζεται σε λογιστικό αντικείμενο. Η καταστροφή δεν αξιολογείται ηθικά, αλλά ποσοτικά. Η γλώσσα θυμίζει διοικητικό ή στρατιωτικό εγχειρίδιο: η ιστορία γίνεται management βίας.

Η φράση «ποιος κατέστρεψε καλύτερα / πιο αποδοτικα» είναι καθοριστική. Η καταστροφή αποκτά κριτήρια βελτιστοποίησης, σχεδόν τεχνοκρατική λογική. Αυτό είναι μια ειρωνική ανατροπή του θουκυδίδειου ρεαλισμού: εκεί όπου ο Θουκυδίδης καταγράφει την ανθρώπινη φύση μέσα στον πόλεμο, ο Κουβέλης καταγράφει την αποδοτικότητα της εξόντωσης.

3. Η σκηνή της σφαγής ως τελετουργία

Η σκηνή:

«η σφαγή στην Αντανδρο ακολουθεί / τούς περικύκλωσαν όταν έτρωγαν / και με τα ακόντια τούς εσφαξαν»

Εδώ έχουμε μια σχεδόν κινηματογραφική περιγραφή. Η βία παρουσιάζεται σε στιγμιαία, ψυχρή λεπτομέρεια. Το ότι οι άνθρωποι «έτρωγαν» προσδίδει μια τραγική ειρωνεία: η στιγμή της ζωής (το φαγητό) διακόπτεται απότομα από τον θάνατο.

Η Αντανδρος λειτουργεί ως τόπος-σύμβολο: δεν είναι απλώς ιστορικό επεισόδιο, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο βίας. Η επανάληψη («ούτε το τέλος») ενισχύει την ιδέα ότι η ιστορία δεν τελειώνει, απλώς μετακινεί τα πεδία της σφαγής.

4. Οι Τισσαφέρνης και Φαρνάβαζος: πολιτική ως λογιστική στρατηγική

Οι αναφορές σε Τισσαφέρνη και Φαρνάβαζο δεν λειτουργούν απλώς ιστορικά. Εντάσσονται σε μια ειρωνική λογική «διαχείρισης πόρων».

Η φράση «λιγότερα δαπανώντας / θα έχει ωφέλεια» μεταφέρει την πολιτική σε επίπεδο οικονομικού υπολογισμού. Ο πόλεμος παρουσιάζεται σαν επένδυση. Ο χρόνος («ο χρόνος επείγει») γίνεται παράγοντας πίεσης, σχεδόν χρηματοοικονομικός δείκτης.

5. Η έννοια του «λογιστηρίου των πράξεων»

Αυτή είναι ίσως η κεντρική φιλοσοφική πρόταση του ποιήματος. Το «λογιστήριο» μετατρέπει την ιστορία σε αρχείο καταγραφής.

Δεν υπάρχει πια αφήγηση, μόνο αποτίμηση:

ποιος κατέστρεψε περισσότερο

ποιος ήταν πιο «συνεπής» στη σφαγή

Η ειρωνεία είναι βαθιά: η «συνέπεια» — μια θετική αξία στον ηθικό λόγο — μετατρέπεται σε μέτρο αποτελεσματικότητας στη βία. Αυτό αποκαλύπτει έναν κυνισμό που θυμίζει μεταμοντέρνα αποδόμηση της ιστορίας.

6. Η θυσία στην Έφεσο: ιεροποίηση της στρατηγικής

Η αναφορά «στην Έφεσο η θυσία στην Αρτέμιδα» παραπέμπει σε μια ιεροποίηση της πολιτικής πράξης. Η θυσία λειτουργεί ως επικύρωση της στρατηγικής.

Εδώ ο ποιητής αγγίζει το όριο μεταξύ ιερού και πολιτικού: η βία αποκτά τελετουργικό χαρακτήρα. Η αναφορά στην Έφεσος και στη θεά Άρτεμις εντάσσει τη στρατηγική σε ένα σύστημα νομιμοποίησης μέσω θυσίας.

7. Η γλώσσα: ψυχρότητα και διοικητικός τόνος

Η γλώσσα του ποιήματος είναι:

λιτή

αφηγηματικά συμπυκνωμένη

με έντονη χρήση παρατακτικής σύνταξης

σχεδόν «αντι-ποιητική»

Αυτός ο τόνος ενισχύει την αποστασιοποίηση. Δεν υπάρχει συναισθηματική εμπλοκή — μόνο καταγραφή. Αυτή η επιλογή είναι καθοριστική: η ψυχρότητα γίνεται ηθικό σχόλιο.

8. Μετα-θουκυδίδεια ανάγνωση

Το ποίημα λειτουργεί ως μετα-ανάγνωση του ίδιου του έργου του Θουκυδίδης. Εκεί όπου ο Θουκυδίδης εισάγει μια πρώιμη «επιστημονική» ιστοριογραφία, ο χνκουβέλης αποκαλύπτει το κρυφό της υπόβαθρο: η ιστορία ως λογιστική της βίας.

Το «τέλος» δεν είναι απλώς χρονικό, αλλά και νοηματικό: είναι το τέλος της δυνατότητας να αφηγηθείς την ιστορία χωρίς να τη μετράς ως αποδοτικότητα εξόντωσης.

9. Συνολική εκτίμηση

Το ποίημα είναι μια ριζικά σύγχρονη ανασύνθεση της θουκυδίδειας σκέψης. Ενσωματώνει:

ιστορική μνήμη

πολιτική ειρωνεία

φιλοσοφική κριτική της εξουσίας

μεταμοντέρνα αποδόμηση της αφήγησης

Η δύναμή του βρίσκεται στη σύγκρουση ανάμεσα:

στη μεγαλοπρέπεια της ιστορικής αφήγησης

και στην ψυχρή γλώσσα της διοίκησης και της λογιστικής

Δεν είναι απλώς «ποίημα για τον πόλεμο», αλλά ποίημα για τον τρόπο που η ιστορία σκέφτεται — ή καλύτερα, για τον τρόπο που η ιστορία καταγράφει χωρίς να σκέφτεται.

.

.

.

TTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -μεταφράζοντας Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον,Κα' Κεφάλαιον,21 -Η θριαμβευτική Είσοδος τού Ιησού στα Ιεροσολυμα- -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

 .

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-μεταφράζοντας

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον,Κα'

Κεφάλαιον,21

-Η θριαμβευτική Είσοδος τού Ιησού στα Ιεροσολυμα-

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον,Κα'

Κεφάλαιον,21

-Η θριαμβευτική Είσοδος τού Ιησού στα Ιεροσολυμα-

Και όταν πλησίασαν στα Ιεροσόλυμα και ήρθαν στη Βηθσφαγη προς το όρος τών ελαιών,

τότε ο Ιησούς έστειλε δύο μαθητές λέγοντας σ'αυτούς:

πηγαίνετε στο χωριό το απέναντι σας,και αμέσως θα βρείτε ένα θηλυκό γαϊδούρι δεμένο

και ενα πουλαρι μαζί της,κι αφού τα λύσετε φέρτε τα σε μένα,

κι αν κάποιος σας πει κάτι,θα πείτε ότι ο Κύριος αυτά τα χρειάζεται,κι αμέσως θα τα στείλει,

όλο αυτό έγινε για να εκπληρωθεί το ειπωμένο διαμέσου τού προφήτη που είπε:

πείτε στη θυγατέρα Σιών,

να ο βασιλιας σου έρχεται σε σένα ταπεινός και καθισμένος πάνω σε όνο και πουλαρι παιδι υποζυγιου,

και αφού πήγαν οι μαθητές και έκαναν όπως πρόσταξε σ'αυτούς ο Ιησούς έφεραν το θηλυκό γαϊδούρι και το πουλάρι,και έβαλαν πάνω τα ρούχα τους,και καθησε πάνω τους,

και ο πολύς κόσμος έστρωσαν τα ρούχα τους στο δρόμο,και άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα

δέντρα και τα έστρωναν στο δρομο,

και τα πλήθη που προπορεύονταν και αυτά που ακολουθούσαν φώναζαν δυνατά λέγοντας:

ὡσαννὰ στον γιο τού Δαυιδ,

εὐλογημένος αυτός που έρχεται στο όνομα τού Κυρίου,

ὡσαννὰ στα ύψιστα,

και αφού αυτός μπήκε μέσα στα Ιεροσόλυμα σείστηκε όλη η πόλη λέγοντας:

ποιος είναι αυτός;

και τα πλήθοι έλεγαν:

αυτός είναι ο Ιησούς ο προφήτης αυτός από τη Ναζαρέτ τής Γαλιλαίας.

1 Καὶ ὅτε ἤγγισαν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθσφαγῆ πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν,

τότε ὁ Ἰησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς

2 λέγων αὐτοῖς· πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς· λύσαντες ἀγάγετέ μοι.

3 Καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει· εὐθέως δὲ ἀποστέλλει αὐτούς.

4 Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος·

5 εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου.

6 Πορευθέντες δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ ποιήσαντες καθὼς προσέταξεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς,

7 ἤγαγον τὴν ὄνον καὶ τὸν πῶλον, καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω αὐτῶν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπάνω αὐτῶν.

8 Ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ.

9 Οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυὶδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

10 Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος;

11 οἱ δὲ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἔστιν Ἰησοῦς ὁ προφήτης ὁ ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.

.

.

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Ένα πείραμα βλέμματος, (project work) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

 .

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Ένα πείραμα βλέμματος,

(project work)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ένα πείραμα βλέμματος,

(project work)

Ένα πείραμα βλέμματος,

όχι ως πράξη,αλλά ως διάρρηξη τών ορίων.

Στο διπλανό δωμάτιο,τα σώματα κρέμονται χωρίς κεφάλια.Μανεκέν.

Και ύστερα το υπόγειο.

Η γυναίκα κάθεται,τα πόδια της ανοιχτά.Το πικάπ γυρίζει.

Ο αφηγητής θα παρατηρούσε τη λεπτομέρεια,τη μικρή κίνηση τού χεριού,

το τσιγάρο που δεν ανάβει

Το πικάπ εξακολουθεί να γυρίζει,ο ίδιος ήχος επαναλαμβάνεται.

Η γυναίκα αγγίζει το πρόσωπό της,σαν να δοκιμάζει μια μάσκα.

Η γυναίκα σηκώνεται από το κρεβάτι.Σταματά μπροστά σε ένα από τα κρεμασμένα

σώματα και το παρατηρεί.

Ακουμπά τα μανεκέν.

Η άλλη γυναίκα ανεβαίνει τώρα τη σκάλα.

Η πρώτη στρέφεται προς τη δεύτερη.

-Είσαι αληθινή;ρωτάει.

Η δεύτερη χαμογελά.

-Θέλω κάτι να συμβεί,απαντάει.

Στο υπόγειο η γυναίκα φωτογραφιζει.

-Το σώμα,λέει στον παρατηρητή-αφηγητη,δεν είναι ποτέ αυτό που δείχνει.

Είναι αυτό που επιτρέπεται να φανεί.

Εκείνος ρωτά τη γυναίκα στο δωμάτιο τών μανεκεν:

-ποιο είναι το όριο;

-το όριο,απαντά εκείνη,είναι κάτι που διαχωρίζει το αληθινό από το

κατασκευασμένο.

Η γυναίκα στο χώρο με το πικ απ τού λέει:

-Εγώ νομίζω ότι το όριο είναι ο θεατής.

Οι επισκέπτες κινούνται αργά στους τρεις χώρους.

Κάποιοι βλέπουν αισθητική.

Άλλοι πρόκληση.

Άλλοι τίποτα.

Τέλος τού project.

.

.

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -μεταφράζοντας Η Ανάσταση τού Λαζαρου -Το Κατά Ιωάννην Άγιον Ευαγγέλιον,Κεφάλαιον ΙΑ'(11) 1-45 -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

 .

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-μεταφράζοντας

Η Ανάσταση τού Λαζαρου

-Το Κατά Ιωάννην Άγιον Ευαγγέλιον,Κεφάλαιον ΙΑ'(11) 1-45

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Η Ανάσταση τού Λαζαρου

-Το Κατά Ιωάννην Άγιον Ευαγγέλιον,Κεφάλαιον ΙΑ'(11) 1-45-

Ήταν λοιπόν κάποιος που ασθενουσε Λάζαρος από τη Βηθανία,από το χωριό τής Μαρίας

και τής Μαρθας τής αδελφής της,

η Μαρία ήταν αυτή που άλειψε τον Κύριο με μύρο και που σκούπισε τα πόδια του με

τα μαλλιά της,τής οποίας ο αδελφός Λάζαρος ασθενουσε,

έστειλαν λοιπόν οι αδελφές σ'αυτον και έλεγαν:Κύριε,μάθε,ότι αυτός που αγαπάς ασθενει,

όταν λοιπόν το άκουσε ο Ιησούς είπε:αυτή η ασθένεια δεν είναι για θάνατο,αλλά υπέρ

τής δοξας τού Θεού,για να δοξασθεί ο υιός τού Θεού μέσω αυτής,

αγαπούσε ο Ιησούς τη Μαρθα και την αδελφή της και τον Λάζαρο,

μόλις λοιπόν άκουσε ότι ασθενουσε,τότε έμεινε στον τόπο που ήταν δυο μέρες,έπειτα

μετά από αυτό λέει στους μαθητές:

ας πάμε στην Ιουδαία πάλι,

τότε λένε σ'αυτον οι μαθητές:

ραββί,μα μόλις τώρα ζητούσαν να σε λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι,και πάλι θα πας εκεί;

αποκρίθηκε ο Ιησούς:δεν είναι δωδεκα οι ώρες τής μέρας;αν κάποιος περπατεί μέσα

στη μέρα,δεν σκοντάφτει,γιατί το φως τού κόσμου τούτου βλέπει,

αν όμως κάποιος περπατεί μέσα στη νύχτα,σκοντάφτει,γιατί το φως δεν είναι σ'αυτον,

αυτά είπε και μετά από αυτό λέει σ'αυτούς:

ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί,αλλά θα πάω για να τον ξυπνήσω,

τότε τού είπαν οι μαθητές του:

Κύριε,αν έχει κοιμηθεί,θα σωθεί,

όμως είχε μιλήσει ο Ιησούς για τον θανατο του,

εκείνοι όμως νόμισαν ότι για το κοιμισμα τού ύπνου λέει,

τότε λοιπόν είπε σ'αυτούς ο Ιησούς καθαρα:

ο Λάζαρος πέθανε,καὶ χαιρομαι για σας,για να πιστεψετε,γιατί δεν ήμουν εκεί,

αλλά ας πάμε σ'αὐτόν,

τότε είπε ο Θωμάς ο λεγόμενος Δίδυμος στους συμμαθητές,ας πάμε κι εμεις να πεθάνουμε

μαζί του,

όταν λοιπόν ήρθε ο Ιησούς τον βρήκε τέσσερις μέρες ήδη να τον έχουν μέσα στο μνημα.

ήταν δε η Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα περίπου δεκαπέντε στάδια,και πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έρθει προς τη Μάρθα και τη Μαρία για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους,

η Μαρθα λοιπόν όταν ακουσε ότι ο Ιησούς έρχεται,πήγε να τον συναντήσει,

η δε Μαρία στο σπίτι κάθονταν,

είπε λοιπόν η Μαρθα στον Ιησού:

Κυριε,αν ήσουν εδώ,ο αδελφός μου δεν θα πεθανε,αλλά και τώρα γνωρίζω ότι αν ζητήσεις

από τον Θεό,σε σένα ο Θεος θα δωσει,

λέει σ'αυτη ο Ιησούς:

θα αναστηθεί ο αδελφός σου,

λέει σ'αυτον η Μάρθα:

γνωρίζω ότι θα αναστηθεί στην ανάσταση στην τελευταία μέρα,

είπε σ'αυτη ο Ιησούς:

εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή,αυτός που πιστεύει σε μένα,κι αν πεθάνει,θα ζησει,και

ο καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει στον αιώνα,το πιστεύεις αυτό;

λέει σ'αυτον:

ναι,Κύριε,έχω πιστέψει ότι συ είσαι ο Χριστός ο υιός τού Θεού αυτός που στον κόσμο ηρθε,

και αυτά αφού είπε έφυγε και φώναξε τη Μαρια την αδελφή της και κρυφά τής είπε:

ο διδάσκαλος βρίσκεται εδώ και σε φωνάζει,

εκείνη μόλις το άκουσε,σηκώνεται γρήγορα και πάει σ'αυτον,

γιατί ακόμα δεν είχε πάει ο Ιησούς στο χωριό,αλλά ήταν στο τόπο που τον συνάντησε

η Μάρθα,

οι Ιουδαίοι λοιπόν που ήταν μαζί της στο σπίτι και την παρηγορούσαν,βλέποντας τη Μαρία ότι γρήγορα σηκώθηκε και βγήκε,την ακολούθησαν,λέγοντας ότι πάει στο μνημείο για να κλάψει εκεί,

η Μαρία λοιπόν όταν ήρθε όπου ήταν ο Ιησούς,αφού τον είδε έπεσε στα πόδια του λέγοντας σ'αυτον:

Κύριε,αν ήσουν εδώ,δεν θα πέθανε ο αδελφός μου,

ο Ιησούς λοιπόν όταν τη είδε να κλαιει και τους Ιουδαίους που ήρθαν μ'αυτη να κλαίνε,

αναστεναξε βαθειά μέσα του και ταραχτηκε,και είπε:

που τον έχετε τοποθετήσει;

λένε σ'αυτον:

Κύριε,έλα και δες,

δακρυσε ο Ιησούς,

έλεγαν τότε οι Ιουδαίοι:

δες τε πως τον αγαπούσε,

κάποιοι όμως από αυτους ειπαν:

δεν μπορούσε αυτός,που άνοιξε τα μάτια τού τυφλού,για να κάνει κι αυτός να μην πεθάνει;

ο Ιησούς λοιπόν αφού αναστεναξε βαθειά μέσα του,έρχεται στο μνημείο,σπήλαιο ήταν,και

λίθος ήταν τοποθετημενος πάνω σ'αυτο,

λέει ο Ιησούς:σήκωστε το λίθο,

λέει σ'αυτον η αδελφή τού πεθαμένου η Μάρθα:

Κύριε,ηδη μυρίζει,γιατί τέσσερις μέρες είναι,

λεει σ'αυτη ο Ιησούς:δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις,θα δεις τη δόξα τού Θεού;

σήκωσαν λοιπόν το λίθο,που ήταν ο πεθαμένος τοποθετειμένος,

ο δε Ιησούς σήκωσε τα μάτια πάνω και είπε:

πατέρα,σε ευχαριστω γιατί με άκουσες,εγώ βέβαια το γνωρίζω ότι πάντοτε με ακούς,

αλλά για το πλήθος που βρίσκεται εδώ το είπα,για να πιστέψουν ότι εσύ με έστειλες,

και αυτά αφού είπε με φωνή μεγάλη δυνατά φώναξε:

Λάζαρε,δεῦρο ἔξω

(βγες εδώ έξω)

και βγήκε έξω ο πεθαμένος με δεμένα τα πόδια και τα χέρια με λουρίδες υφασματινες,

και το πρόσωπο του με νεκρικό μαντήλι περιτυλιγμενο,

λέει σ'αυτούς ο Ιησούς:

λύστε τον και αφήστε τον να παει,

πολλοί λοιπόν από τούς Ιουδαίους,που ήρθαν στη Μαρία και είδαν αυτά που έκανε

ο Ιησούς,πίστεψαν σ'αυτον.

.

.

Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς.

ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει.

ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ.

ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι’ αὐτῆς.

ἠγάπα δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον.

ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας·

ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν πάλιν.

λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ;

ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει·

ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ.

ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν.

εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται.

εἰρήκει δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει.

τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε,

καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν.

εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ.

᾿Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ.

ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν ῾Ιεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε,

καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν.

ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο.

εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει.

ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός.

λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου.

λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή.

ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο;

λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος.

καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε.

ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν.

οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ’ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα.

οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ.

ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός.

᾿Ιησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ ᾿Ιουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν,

καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν;

λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν·

τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ;

᾿Ιησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ.

λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι.

λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ;

ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου.

ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.

καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω.

καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν.

Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν

.

.

.