.
.
Υ-Litterature Λογοτεχνια
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Μεγαλεξανδρος-ζογραφος Θεόφιλος Χατζημιχαήλ Κεφαλας
https://youtube.com/shorts/kbyAZqHWVvQ?feature=shared
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφραζοντας
Αρριανος
Τα μετά Αλεξανδρον
(Η διαμοίραση των Σατραπειων)
Ο Περδικας λοιπόν προφασιζόμενος ότι τον στρατο θα καθαρίσει τους πιο επιφανείς της στασης που έγινε συνέλαβε,κι αφού τους συνέλαβε από προσταγή του Αρριδαιου,κι αυτου παρόντος τους σκότωσε,φόβο προκαλώντας στο υπόλοιπο πλήθος,
θανατώνει δε λίγο υστεροτερα και τον Μελεαγρο,
μετά απ'αυτά ο Περδικας ύποπτος σ'όλους ήταν κι ο ίδιος τους υποπτεύονταν,
όμως σε σατραπείες απεφάσισε να διορίσει αυτούς που υποπτεύονταν,σαν να ηταν του Αρριδαιου διαταγη,
και έτσι ο μεν Πτολεμαίος ο γιος του Λαγου την Αίγυπτο και τη Λιβύη και τη χώρα των Αράβων που συνορεύει με την Αίγυπτο να κυβερνά διατάχτηκε,
ο Κλεομένης δε που απ'τον Αλέξανδρο έχει διοριστεί να αρχει αυτής της σατραπείας,ορίστηκε να είναι ύπαρχος στον Πτολεμαιο,
την δίπλανη σ'αυτη Συρία ο Λαομεδων,ο Φιλώτας τη Κιλικία και ο Πιθωνας τη Μηδια,
ο Ευμενης ο Καρδιανος τη Καππαδοκία και την Παφλαγονία και όσες του Εύξεινου Πόντου συνορεύουν με την ελληνική πόλη Τραπεζούντα,αποικία των Σινωπεων,
των Παμφυλιων και των Λυκιων και τη μεγάλης Φρυγίας ο Αντιγονος,
τών Καριων ο Κασανδρος,τών Λυδών ο Μένανδρος,
την Φρυγία στον Ελλήσποντο ο Λεόννατος,
η οποία επι Αλεξάνδρου ο Κάλας ονοματιστηκε να κατέχει κι έπειτα στον Δήμαρχο είχε ανατεθεί,
έτσι μ'αυτον εδώ το τρόπο μοιράστηκαν οι σατραπείες στην Ασία.
3] Περδίκκας δὲ τὸν στρατὸν καθᾶραι σκηψάμενος τοὺς ἐπιφανεστάτους τῆς γενομένης συνέλαβε στάσεως, καὶ συλλαβὼν ὡς ἐκ προστάξεως Ἀρριδαίου, αὐτοῦ παρόντος ἀνεῖλε, δέος ἐμποιήσας τῷ λοιπῷ πλήθει· ἀναιρεῖ δὲ καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον καὶ Μελέαγρον. Ἐξ ὧν Περδίκκας ὕποπτος ἐς πάντας ἦν καὶ αὐτὸς ὑπώπτευεν. Ὅμως ἐς σατραπείας ἀνειπεῖν οὓς ὑπώπτευεν, ὡς Ἀρριδαίου κελεύοντος, ἔγνω. Καὶ δὴ Πτολεμαῖος μὲν ὁ Λάγου Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, καὶ ὅσα τῆς Ἀράβων γῆς ξύνορα Αἰγύπτῳ ἄρχειν ἐπετάχθη, Κλεομένης δὲ ὁ ἐξ Ἀλεξάνδρου τῆς σατραπείας ταύτης ἄρχειν τεταγμένος Πτολεμαίῳ ὕπαρχος εἶναι· τῆς δὲ ἐπὶ ταύτῃ Συρίας Λαομέδων, Φιλώτας δὲ Κιλικίας καὶ Πίθων Μηδίας, Εὐμένης δὲ ὁ Καρδιανὸς Καππαδοκίας καὶ Παφλαγονίας, καὶ ὅσα τοῦ Πόντου τοῦ Εὐξείνου σύνορα ἔστε ἐπὶ πόλιν Ἑλλάδα Τραπεζοῦντα, Σινωπέων ἄποικον. Παμφύλων δὲ καὶ Λυκίων καὶ Φρυγίας τῆς μεγάλης Ἀντίγονος, Καρῶν δὲ Κάσανδρος, Λυδῶν δὲ Μένανδρος, τῆς δὲ ἐφ´ Ἑλλησπόντῳ Φρυγίας Λεόννατος, ἣν ἐξ Ἀλεξάνδρου μὲν Κάλας ὄνομα κατέχει, ἔπειτα Δήμαρχος ἐπετέτραπτο. Τὰ μὲν κατὰ τὴν Ἀσίαν ὧδε ἐνεμήθη.
.
.
.
enigma on Paul Delvaux
-cncouvelis
https://youtube.com/shorts/7mw1B7ato_M?feature=shared
μια νύχτα με πανσέληνο σε ένα έρημο τοπίο εμφανίστηκε ένα κορίτσι κρατώντας
ένα κόκκινο λουλούδι
-Ξέρεις γιατί όλα είναι τόσο ήσυχα;τον ρώτησε.
-Όχι.
-Επειδή εδώ κανείς δεν ονειρεύεται.Εδώ είμαστε τα όνειρα κάποιου άλλου.
μέσα στη διάχυση του σεληνόφωτος το τελευταίο τρένο ήταν σταματημένο
στο σταθμό,
στην αποβάθρα γυναίκες με λευκά φορεματα στέκονταν όρθιες ακίνητες,
μια ψιθύρισε:
-ειμαστε μέσα στην αδιαφορία του χρόνου.
πλησίασε τον σταθμάρχη και τον ρώτησε:
-Πότε φεύγει το επόμενο τρένο;
Εκείνος τον κοίταξε με απορία.
-Εδώ όλα τα τρένα έχουν ήδη φύγει.Εσείς φτάσατε αργά.
είδε τη γυναίκα μπροστά στον ορθογώνιο καθρέφτη.
Δεν αντανακλούσε το είδωλο της.
-Εκεί ζούσαμε,είπε.
-Ποιοι;
Η γυναίκα δεν απάντησε.
.
.
.
χνκουβέλης cncouvelis
Χρονικὸν ἔρωτος
(εις Ύστερον Βυζάντιον)
Εις τα ύστερα έτη τῆς βασιλείας των Ελληνων,ὅτε αἱ πόλεις ἐστέναζον ὑπὸ πολέμων καὶ η χώρα ερημουτο,ἐγένετο τὸ πάθος τοῦτο,ὃ ἐγὼ,ταπεινὸς χρονικογράφος,παραλαβων παρὰ τῶν προτερων ημων γράφω,ἵνα μην αμνημονευτον γένοιτο
Ἦν νέος τις,Μανουὴλ τὸ ὄνομα,γραμματικὸς καὶ ἀντιγραφεὺς βιβλίων.Οὐκ εἶχεν πλοῦτον,ἀλλὰ η χειρ αυτου καλλιγραφος καὶ η καρδία πραεῖα.Καὶ ἦν παρθένος εὐγενής,Αννα καλουμένη, θυγάτηρ ἄρχοντος,τὸ εἶδος λαμπροτέρα τῆς σελήνης,τὸ δὲ βλέμμα του μέλιτος γλυκύτερον.
Καὶ ἐν μονῇ ετύχησαν οι νεοι,ἔνθα ὁ νέος ἀντέγραφεν τοὺς ψαλμοὺς τοῦ Δαυΐδ.
Ἡ δὲ κόρη,προφάσει εὐσεβείας,πολλάκις εἰσῄει. Οὐκ ἐτόλμων ανταλλαγην λογων,μόνον δια βλέμματων
είχον μυστικην επαφην.
Καὶ ηὔξανεν ὁ ἔρως αυτών
και εκραταιούτο εν ταις καρδίας αυτών.
Όμως ο πατὴρ τῆς κόρης ἐμνήστευσεν αὐτὴν ἀνδρὶ ισχυρω,ἵνα σώσῃ τὸν παρακμαζοντα οἶκον αὐτοῦ.
Ἡ δὲ Ἄννα κρυφιως εδακρυζεν και βαθεια εστενα,ὁ δὲ Μανουὴλ ελυπειτο σφοδρα.
Την νυκτα πρὸ τοῦ γάμου είχον τελευταιαν συναντησιν εις εν σημείον των τείχων της Βασιλεύουσας παρά την θάλασσαν.
Ὁ Βόσπορος ἦν εν σκότει μελας καὶ τα κύματα υπό του ανέμου δεινώς εβοούσαν.
-Δεν είναι μέρος πια για μας σ'αυτον τον κόσμο,είπε η κόρη.
Καὶ ὁ νέος ἀπεκρίθη:
-Αν στη γη χωρίσουμε,ίσως ο Θεος να μας ελεησει στην αιώνιο ζωή.
Ἀλλὰ πρὶν ἔτι τελειώσωσι τὸν λόγον,στρατιῶται τοῦ ἄρχοντος ἐπέπεσον ἐπ' αὐτούς.Ὁ Μανουὴλ ἐπλήγη διὰ λόγχης καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τῶν λίθων,βάπτων αὐτοὺς τῷ αἵματι αὐτοῦ.
Ἡ δὲ Ἄννα,κρατοῦσα τὴν κεφαλὴν τοῦ ἀγαπημένου,
εφιλησεν το ψυχραινόμενον μέτωπον καὶ εἶπεν:
Τώρα εδω για μένα τελείωσε ο κόσμος.
Μετ'οὐ πολλὰς ἡμέρας ἐτελέσθη ὁ γάμος,ἀλλ' ἡ νύμφη εἰς τὴν τρίτην σελήνην απὸ βαθείας μελαγχολίας παρέδωκεν τὸ πνεῦμα και ετελειωθη.
Καὶ ἐτάφησαν οι άμοιροι ερασται.
Ἐγὼ δὲ,ως τουτον τον άτυχον έρωταν παρέλαβον,ακριβώς οὕτως κατέγραψα.
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Η Ελένη μετά την παράσταση της Βαλκυριας
https://youtube.com/shorts/gHY8RVpZcSM?feature=shared
Wer naht dort so wild,im Sturmgebraus?
Es ist Brünnhilde!
Όταν έσβησε η τελευταία συγχορδία της ορχήστρας η Ελένη στάθηκε ακίνητη επάνω στη σκηνή.Φορούσε την πανοπλία της Μπρουνχίλντε,το δόρυ της αντανακλούσε τις λάμψεις των προβολέων,ενώ τα μάτια της ήταν σκιασμένα από το κρανος.
Το κοινό χειροκροτουσε.
Ομως εκεινη στ'αυτια της ακουγε το νερό να κυλά στον Σκαμανδρο,τον άνεμο να σαρώνει την πεδιάδα του Ίλιον.
Στο καμαρίνι άφησε το κράνος επάνω στο τραπέζι. Αφαίρεσε αργά τα γάντια της. Στον καθρέφτη είδε την Βαλκυρία Μπρουνχίλντε και ύστερα ξεμακιγιαριζοντας το πρόσωπο την Ελενη.
Χτύπησε η πόρτα.
Γύρισε και ειδε τον ξένο άντρα στην ανοικτή πόρτα.
-Είσαι η Ελένη;τη ρώτησε.
Η Ελένη δεν απάντησε.
-Η Τροία χάθηκε,είπε ο αντρας.Θα σε περιμένω έξω από το θέατρο.
Ο άντρας έφυγε.
Η Ελένη βγήκε από το καμαρίνι,στο διαδρομο συνάντησε μια συνάδελφο σοπράνο,
-Δεν θα μείνεις για τη δεξίωση;τη ρώτησε,.
-Η παράσταση τελείωσε, απάντησε η Ελένη και προχωρησε.
Έξω είχε αρχίσει να βρέχει.
Τον συνάντησε στη σκοτεινή γωνια.
-Γιατί ήρθες;τον ρώτησε.
-Γιατι με περίμενες;απάντησε ο άντρας.
Προχώρησαν προς τον σιδηροδρομικό σταθμό.
Κάθησαν δίπλα-διπλα στο βαγόνι.
-Που πάμε;τον ρώτησε.
-Εκεί που δεν υπάρχει ούτε Ίλιο ούτε Βαλχάλλα,ειπε εκείνος.
Το τρένο ξεκίνησε,η πόλη χάθηκε μέσα στην ομίχλη.
Η Ελένη ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του ξένου.
.
.
.
Hamlet-cncouvelis
https://youtube.com/shorts/2eHnyVZy670?feature=shared
χνκουβελης cncouvelis
Η συνάντηση του Άμλετ με το φάντασμα του πατερα
Ήθελε ακόμα να ξημερώσει κι οι επάλξεις του Ελσινορ φαίνονταν να επιπλέουν μέσα στην ομιχλη.
Ο Άμλετ περιπλανιόνταν μονος.
Ξαφνικά είδε την ομιχλη να περνει μορφή ανθρώπου.
Δεν φοβήθηκε,αδιαφορούσε κι αν φοβόνταν.
Ο πατέρας,τον γνώρισε, απέναντι του ντυμένος
με βασιλική πανοπλία.
-Πατέρα,είπε.
Και άπλωσε τα χέρια του να τον αγγίξει,ύστερα τα μάζεψε.
-Άμλετ,απάντησε το φαντασμα.
-Πατερα,είσαι στ' αλήθεια εσύ ή μήπως ο νους μου γεννά μορφές από τη θλίψη;
-Εγώ είμαι κι ηρθα να σου πω όσα θα ήθελες να μην είναι αλήθεια.
-Ομως,πατέρα,είσαι νεκρός,πως επεστρεψες;
-Οι νεκροί βρίσκουν τον τρόπο να επιστρέφουν.
-Μόνο,πατέρα,όσοι δεν δικαιώθηκαν.
-Υποφέρεις,γιε μου;
-Καμια γλώσσα δεν είναι αξια γι'αυτό.
Ο αέρας στροβιλιστηκε ανάμεσα τους και πέρασε.
-Άκουσε,Άμλετ,ο θάνατός μου δεν ήταν έργο της μοίρας.
Ο Άμλετ ένιωσε το αίμα του να παγώνει.
-Τι εννοείς;
-Ενώ κοιμόμουν στον κήπο,συνέχισε το φάντασμα του πατέρα, ο αδελφός μου με πλησίασε αθόρυβα,κι εσταξε δηλητήριο στ' αυτιά μου.
-Ο Κλαύδιος,είπε ο Άμλετ κι έτρεμε,κι η μητέρα μου;
-Εκεινη ας δικαστεί απ'τον Ουρανο.Εγω για τον φονιά μου μόνο ζητώ εκδίκηση.
-Κι αν με γελούν τα μάτια μου,είπε ο Άμλετ,αν είσαι πνεύμα που με εξαπατά;
Η μορφή του φαντάσματος έκανε ένα βήμα προς τον Άμλετ.
-Αμλετ,αμφιβάλεις;
-Πατέρα,αν σ'εκδικηθώ,θα βρεις ανάπαυση;
-Κανείς νεκρός δεν ανασταίνεται από την εκδίκηση.Οι ζωντανοί όμως δεν πρέπει να αφήνουν το έγκλημα να μένει στο ατιμωρητο.Και μάλιστα του βασιλιά.
Η ομίχλη άρχισε να διαλύει τη μορφή.
-Πατέρα,μείνε λίγο,μην φεύγεις.Θελω τόσα να σε ρωτησω.Πες μου τι υπάρχει μετά τον θάνατο; Πες μου αν υπάρχει Θεός,αν υπάρχει κρίση,αν υπάρχει κάτι;
Αν αξίζει να ζεις ή να μην ζεις;
To be or not to be?
Το φαντασμα χάνονταν.
-Αν σου το έλεγα,δεν θα μπορούσες πια να ζήσεις.
-Μονο μια λέξη.
-Ζήσε.
Για να εκδίκηθεις το φόνο του βασιλιά πατέρα σου.
Η μορφή έσβησε μέσα στην ομίχλη.
Ο Άμλετ έμεινε μόνος επάνω στις επάλξεις.Η αυγή άρχιζε να χρωματίζει τον ορίζοντα.
Η μέρα που θα έρχονταν κι οι άλλες που θα έρθουν αλήθεια θα αλλάξουν τον κόσμο;Αν γίνεται τίποτα ν'αλλαξει;
.
.
.
THE TRIAL of Franz Kafka-cncouvelis
https://youtube.com/shorts/fLE6NFtu_AU?feature=shared
χνκουβελης cncouvelis
Τα δάκτυλα της Leni
Ο Κ. ένιωθε ότι συνεχώς αναβαλονταν η εκδίκαση της υπόθεσης του,οι δικογραφιες και οι δικαστές παρέμειναν αόρατοι.
Εκεί μέσα στο κτίριο του Δικαστηριου γνώρισε τη Leni.
Είδε το αριστερό της χερι, ανάμεσα στον μέσο και στον παράμεσο μια νηκτικη διάφανη μεμβράνη τα συνέδεε.Καταλοιπο τής αρχεγονης κατάστασης του ανθρωπου.
Η γυναίκα δεν προσπαθησε να το κρύψει.
Τον κοίταξε.
-Οι περισσότεροι αποστρέφουν το βλέμμα,
είπε κι ακούμπησε το χέρι της πάνω στο δικό του.
Ήταν ζεστό άγγιγμα.Τον έσφιξε.
Η Leni χαμογέλασε.
-Τώρα θα γίνεις πιο ενδιαφέρων για το Δικαστήριο.
Άνοιξε μια πορτα και τον παρέσυρε μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.
Η αναπνοή της στο πρόσωπο του.
-Η υπόθεση
δεν άρχισε όταν σε κάλεσαν. Είχε αρχίσει πολύ πριν.
-Για ποιο αδίκημα;
Τον φίλησε με πάθος στο στόμα.
-Οι άνθρωποι φτάνουν εδώ για πολλές αιτίες.Άλλοι επειδή αδίκησαν.Άλλοι επειδή σκέφτηκαν να αδικήσουν.Άλλοι επειδή δεν τόλμησαν ποτέ να πράξουν ό,τι πραγματικά επιθυμούσαν.
Τον έρριξε σ'ένα κρεβάτι.
-Και ποια είναι η δική μου ενοχή;τη ρώτησε.
Η Leni έβγαλε τη μπλούζα της.
-Δεν την ξέρει ούτε ο δικαστής μου,τού είπε.
Πήρε το χέρι του και το έβαλε στο στήθος της.
-Ο δικαστής σου;τη ρώτησε.
-Ο εραστής μου,είπε η Leni κι έβαλε τα ενωμένα δάκτυλα στα χείλη του.
-Φιλισε τα,είπε.
Ο Κ. αισθάνθηκε μια παράλογη ζήλεια.
-Τον συναντάς συχνά;τη ρώτησε.
Εκείνη δεν απάντησε,άνοιξε τα πόδια της και τον τράβηξε.
-Τώρα η υπόθεσή σου χειροτερευει,τού είπε.
Έπιασε τα συνδεμενα δάκτυλα της και τα δαγκωσε.
-Επειδή όσοι με ερωτεύονται,όπως εσύ, επιδεινώνουν την υπόθεσή τους.
Η φωνή της τον έκαιγε στο λαιμό,την έσφιξε δυνατά.
Εκείνη τη νύχτα ο Κ. κατάλαβε ότι η σχέση τους ήταν στοιχείο της ενοχής του.
Μετά το πάθος τους τη ρώτησε:
-Υπάρχει άραγε κάποιος που αθωώθηκε πραγματικά;
Η Leni χαμογέλασε.
-Όχι,απάντησε.
Τότε μέσα στο ημίφως διέκρινε στον τοίχο το πορτρέτο ενός άντρα.
-Αυτος είναι;ρώτησε,ο δικαστης;
-Αυτος,απάντησε η Leni και σηκώθηκε από το κρεβατι.
.
.
.
Shadows
-cncouvelis
https://youtube.com/shorts/KStfHkZ9GvU?is=DW2lMca22-5IyVsw
χνκουβελης cncouvelis
Σκιές
Κοίταξε το σώμα της,ήταν ακίνητο.
Σηκώθηκε και άνοιξε το παράθυρο.
Άκουσε ένα γέλιο παιδιού.
Έκλεισε το παράθυρο.
Πήγε πάλι και κάθησε δίπλα της.
Άγγιξε το σεντονι.Ηταν ψυχρό.
Θυμήθηκε ένα καλοκαίρι, όταν ήταν κορίτσια.Είχαν χαθεί στο δάσος και εκείνη,αν κι εκείνη δεν είχε φοβηθεί καθόλου.Αντιθετα γελούσε,ενώ αυτές έκλαιγαν.
-Αν χαθούμε,τους ειπε,θα μας βρει ο Θεός.
Μετά ήρθαν οι γάμοι,οι φιλονικίες,οι χωρισμοί.
Κοίταξε το πρόσωπο της.Ηταν χλωμό.
-Δεν αναπνέει,είπε στην αδελφή της.
Εκείνη σηκώθηκε και πήγε στον καθρέφτη.
-Η αδελφή μας πέθανε,της είπε.
Η υπηρέτρια έφερε μια λεκάνη με χλιαρό νερό.
Με αργές κινήσεις έπλυνε το πρόσωπο της νεκρής.
Με μια τρυφερότητα σαν να φροντιζε ένα μωρο.
Ύστερα φίλησε το ψυχρό της μέτωπο.
-τη θυμασαι;ρώτησε η μια αδελφή.
-οχι,μόνο το πρόσωπο της,απάντησε η άλλη.
.
.
.
https://www.facebook.com/share/p/1Gv5RiVAGo/
φωτογράφιση
-χνκουβελης cncouvelis
Το τηλεφωνημα
-χνκουβελης cncouvelis
Όταν χτύπησε το τηλέφωνο της ήταν στον καθρέφτη και ξεμακιγιαρονταν.
Κοίταξε,η οθόνη έγραφε:
Άγνωστος αριθμός.
Δεν απάντησε.
Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.
-Ναι;Ποιος είναι;
-Κάποιος που σε είδε σήμερα στο μετρό,άκουσε μια αντρική φωνή.
-Και πως πήρες το νούμερό μου;ρώτησε.
-Το έγραψες εσύ,απάντησε η φωνή.
Γέλασε.Σίγουρα όχι.Δεν έδινε τον αριθμο της.Δεν έδινε τίποτα.
Έξω,άκουσε,ένα αυτοκίνητο πέρασε αργά.
-Θες να βγούμε;είπε ο άντρας.
Εκείνη κοίταξε το πρόσωπο της στον καθρέφτη.
-Τώρα;
-Τώρα.
Μια παράξενη σιωπή,σαν η κληση να μην ήταν πραγματικη.
-Πού;είπε.
-Στο μέρος που δεν πας ποτέ όταν σε βλέπουν όλοι.
Το τηλέφωνο έκλεισε.
Στο καθρέφτη είδε το πρόσωπό της.
Ντύθηκε.
Βγήκε.Περπατησε.
Είδε ένα αυτοκίνητο με αναμμένα τα φώτα αλάρμ.
Χτύπησε το κινητό της.
-Μπες,άκουσε τον άντρα.
Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου.
Στο κάθισμα του οδηγού δεν υπήρχε κανείς.
Το κινητό της ξαναχτύπησε.
-Πού είσαι;ρώτησε.
Σιωπή.
Κατέβηκε από το αυτοκίνητο.
Δεν ήξερε αν αυτό που ένιωθε ήταν φόβος.
Κατέβηκε τη σκάλα του μετρό.Η αποβάθρα ήταν σχεδόν άδεια.
Το τρένο ήρθε.Οι πόρτες άνοιξαν. Μπήκε.
Κάθισε δίπλα στο παράθυρο.
Το κινητό της χτύπησε.
Κοίταξε,άγνωστος αριθμός.
Δεν απάντησε.
Απέναντί της καθόνταν ένας άντρας.
Ο άντρας σήκωσε το κινητό του και το κοίταξε για μια στιγμή,σαν να περίμενε κάτι.
Το τρένο μπήκε σε σήραγγα.
Έκλεισε τα μάτια της.
Όταν άνοιξε τα μάτια της και ο άντρας απέναντι της δεν υπήρχε,
Ούτε κανείς άλλος ήταν στο βαγονι.
Γύρισε αργά σπίτι.
Ποτε δεν ξαναμιλησε με εκείνον τον άντρα.
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Tu me trouves jolie?
https://youtube.com/shorts/eykYlHF02bo?is=5Lmmhk3Hte6wLyYK
Η καμερα στο χερι ακολουθεί την Ελενη,μαύρο καρέ γυαλί, κόκκινο κραγιόν,μίνι φόρεμα Mondrian.Σπρώχνει άδειο ενα καρότσι.Ο ήχος από τα τακούνια της.
JUMP CUT.
Κοντινό στο πρόσωπό της. Κοιτάει κατευθείαν την κάμερα.
Ελενη
-Ξέρεις τι είναι η επανάσταση; Είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα.
JUMP CUT.
Ασπρόμαυρο πλάνο,προϊόντα στα ράφια.
Κόκκινο κειμενο πέφτει από πάνω:
LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE
Αντρας με εφημεριδα
-Είσαι ευτυχισμένη;
Η Ελένη,κοντινό στο πρόσωπο της,
μιλάει στην κάμερα.
-Όχι.Είμαι όμορφη.Έχει διαφορά.
JUMP CUT.
Pop art intertitle με κίτρινα γράμματα σε μπλε φόντο:
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ
Η Ελενη παίρνει ένα κουτί
μπισκοτα.Το γυρίζει.Η πίσω πλευρά έχει τυπωμένο το πρόσωπο της Giorgia Meloni.
Ελενη
-Ακόμα και το πρωινό μού κάνει προπαγάνδα.
Σιωπή.
Η Ελένη πλησιαζει την κάμερα μέχρι που το πρόσωπό της γεμίζει όλο το καρέ.
Τα χρώματα γίνονται υπερκορεσμένα,σαν πίνακας του Lichtenstein.
Ελενη
-Εσυ τι αγόρασες σήμερα για να νιώσεις ελεύθερος;
JUMP CUT σε μαυρο.
freeze frame
L'ART EST UNE ARME.
Cut
Η Ελένη βάφει έναν τοιχο κόκκινο.
Fin
Debut
Η Ελένη ,μπλε μαντήλι και μαύρο ζιβάγκο
eflatlectric blue → jump cut σε hot pink → acid yellow Halftone κουκκίδες.
Κοιτάει τη κάμερα,ανάβει τσιγάρο,απαγγέλλει Marx
-Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία που σαν βρικόλακας, ζει ρουφώντας ζωντανή εργασία.
Text Overplays:
LE CAPITAL EST UNE FICTION
TU ME TROUVES RÉVOLUTIONNAIRE?
Η ANNA με μπλε μαντήλι και ζιβάγκο κρατάει το περιοδικό La Vogue.
Εξώφυλλο σε Warhol flat χρώματα: electric blue, hot pink .
Το ξεφυλλιζει.
-Tu me trouves jolie?
4:3,16mm grain,στατικό πλάνο.
JUMP CUT
Close-up στα χέρια τής Ελενης.Κόκκινα νύχια. Κρατάει το La Vogue.
Ξεφυλλίζει το περιοδικ
JUMP CUT
Σελίδα περιοδικού.
Πορτρέτo Che Guevara σε acid yellow,
Mao σε lime green,
κονσέρβα Campbell's με ετικέτα REVOLUTION σε κόκκινο.
Text overplay λευκο:
LA MODE EST POLITIQUE
JUMP CUT
Η Ελένη σηκώνει το βλέμμα. Κοιτάει τη κάμερα. Μπλε μαντήλι,μαύρο ζιβάγκο, κόκκινα χείλη.
Ελενη
-Le capital(παύση,γυρίζει σελίδα)είναι νεκρή εργασία.
JUMP CUT
Extreme close-up στο μάτι της.
Φωνή off
-La Mode τυπώνει την επανάσταση.
Η επανάσταση φοράει La Mode.
Ποιος καταναλώνει ποιον;
JUMP CUT
Η Ελένη κλείνει το περιοδικό απότομα.
Text overplay hot pink:
ACHETEZ LA RÉVOLUTION
Η Ελένη κάθεται σε καφέ, jump cut στο προφίλ.
LA REGARDER
L'ARGENT
Μαύρο.
Η Ελένη μετράει χαρτονομισματα.
LA MONNAIE.
LA PHILOSOPHIE
Μπλε.
Σκηνή από το La Passion de Jeanne d'Arc του Carl Dreyer.
LE SILENCE
Κόκκινο.
Η Ελένη περπατάει στον δρόμο.
LA DANSE
Κίτρινο.
Χορεύει μόνη της.
LE CORPS.
Λευκό.
LA RENCONTRE
Μαύρο.
Η Ελένη μιλάει με άντρα.
LES MOTS.
Λευκό.
LE MIROIR
Μπλε.
Η Ελένη κοιτάζει στον καθρέφτη.
-Qui suis-je?
L'IMAGE
LA LECTURE
Κόκκινο.
Ελένη
-Διαβάζω Πλάτωνα.
Και πουλάω το σώμα μου.
L'AMOUR
LA MORT
Κίτρινο.
freeze frame στο πρόσωπό της.
FIN?
.
.
.
Μελέτη ανάλυση
Το «Tu me trouves jolie?» του χνκουβελη δεν λειτουργεί ως συμβατικό κινηματογραφικό σενάριο. Είναι ένα υβριδικό έργο ανάμεσα σε σενάριο, πολιτικό δοκίμιο, εικαστική εγκατάσταση και κινηματογραφικό μανιφέστο. Η γλώσσα του δεν οργανώνεται με βάση την πλοκή αλλά με βάση τη σύγκρουση εικόνων, χρωμάτων, συνθημάτων και θεωρητικών αναφορών. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν είναι η Ελένη· είναι η ίδια η εικόνα ως πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Η πρώτη εντύπωση είναι η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της αισθητικής της Jean-Luc Godard, ιδιαίτερα της περιόδου των ταινιών La Chinoise, Week-end και της πολιτικής φάσης του Groupe Dziga Vertov. Τα συνεχή jump cuts, τα intertitles, η απευθείας προσφώνηση προς την κάμερα, η αποσύνδεση εικόνας και λόγου, η χρήση χρωμάτων ως θεωρητικών σημείων και όχι ως φυσικής αναπαράστασης, όλα συγκροτούν μια σαφή συνομιλία με εκείνη την κινηματογραφική γλώσσα. Ωστόσο το έργο δεν αποτελεί απλή μίμηση. Ενσωματώνει στοιχεία του 21ου αιώνα —τη λογική των κοινωνικών δικτύων, της υπερκατανάλωσης και της αισθητικής της διαφήμισης— δημιουργώντας ένα είδος «μετα-Godard».
Η αρχική σκηνή μέσα στο σούπερ μάρκετ είναι ίσως η ισχυρότερη του έργου. Η Ελένη σπρώχνει άδειο καρότσι. Το καρότσι γίνεται σύμβολο μιας επιθυμίας που δεν έχει ακόμη αντικείμενο. Δεν αγοράζει· περιφέρεται. Η φράση:
«Η επανάσταση είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα»
συμπυκνώνει μια ολόκληρη κριτική του καταναλωτικού καπιταλισμού. Η ελευθερία εμφανίζεται ως ψευδαίσθηση επιλογής. Η αγορά προσφέρει άπειρες παραλλαγές του ίδιου προϊόντος, αλλά όχι πραγματική αυτονομία. Το άδειο καρότσι είναι ίσως η μοναδική πραγματική πράξη αντίστασης.
Η εμφάνιση του γαλλικού συνθήματος LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE παραπέμπει άμεσα στο έργο του Guy Debord. Δεν λειτουργεί απλώς ως αναφορά. Ολόκληρη η δομή του σεναρίου είναι οργανωμένη πάνω στη θεωρία του Debord. Οι άνθρωποι δεν σχετίζονται μεταξύ τους αλλά μέσω εικόνων. Η Ελένη δεν υπάρχει ως άνθρωπος· υπάρχει ως επιφάνεια προς θέαση.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές στη φράση:
«Όχι. Είμαι όμορφη. Έχει διαφορά.»
Εδώ ο συγγραφέας αντιστρέφει την παραδοσιακή σύνδεση της ομορφιάς με την ευτυχία. Η ομορφιά δεν είναι συναίσθημα αλλά κοινωνική λειτουργία. Είναι κοινωνικό κεφάλαιο. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Η ομορφιά δεν λυτρώνει· αντικαθιστά την ευτυχία.
Το intertitle:
«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ»
είναι ίσως η βασική θέση ολόκληρου του έργου. Εδώ η γυναικεία μορφή δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο επιθυμίας αλλά ως ιδεολογικό πεδίο μάχης. Το σώμα γίνεται αφίσα, σύνθημα, διαφήμιση και επαναστατικό έμβλημα ταυτόχρονα.
Η επιλογή της Giorgia Meloni πάνω στο κουτί των μπισκότων αποτελεί μία από τις πιο αιχμηρές ειρωνικές εικόνες. Η πολιτική μετατρέπεται σε εμπορικό λογότυπο. Η προπαγάνδα δεν έρχεται πλέον μόνο από τα μέσα ενημέρωσης αλλά από την ίδια τη συσκευασία των προϊόντων. Η καθημερινότητα γίνεται ιδεολογική κατανάλωση.
Εξαιρετική είναι επίσης η χρήση της Pop Art. Οι αναφορές στον Roy Lichtenstein και στον Andy Warhol δεν είναι διακοσμητικές. Ο Warhol είχε ήδη μετατρέψει την κονσέρβα σε έργο τέχνης. Εδώ η κονσέρβα γίνεται «REVOLUTION». Δηλαδή ακόμη και η επανάσταση μετατρέπεται σε καταναλωτικό προϊόν. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα εύστοχη μετανεωτερική ειρωνεία.
Η δεύτερη ενότητα, με το μπλε μαντήλι, το μαύρο ζιβάγκο και το απόσπασμα από τον Karl Marx, μεταφέρει το έργο από την κριτική της εικόνας στην κριτική της οικονομίας. Η φράση για το κεφάλαιο ως «νεκρή εργασία» δεν ακούγεται σαν πανεπιστημιακή διάλεξη. Τοποθετείται δίπλα σε περιοδικά μόδας και αισθητική Pop Art, δημιουργώντας μια έντονη αντίφαση. Η θεωρία καταναλώνεται όπως η μόδα.
Η ερώτηση:
«Tu me trouves jolie?»
είναι το σημαντικότερο μοτίβο του έργου. Επιφανειακά είναι ερωτική. Στην πραγματικότητα είναι πολιτική. Η Ελένη δεν ρωτά αν είναι όμορφη. Ρωτά αν μπορεί ακόμη να υπάρξει έξω από το βλέμμα του θεατή. Αναζητά αναγνώριση μέσα στο ίδιο σύστημα που την αντικειμενοποιεί.
Η εμφάνιση του Che Guevara, του Mao Zedong και της κονσέρβας Campbell δημιουργεί ένα εντυπωσιακό τρίγωνο. Η επανάσταση, η ιδεολογία και το εμπόρευμα αποκτούν την ίδια εικαστική αξία. Το έργο υπαινίσσεται ότι ο καπιταλισμός έχει ήδη εμπορευματοποιήσει ακόμη και τα σύμβολα της αντίστασης.
Ιδιαίτερη δύναμη έχει και η αναφορά στην The Passion of Joan of Arc του Carl Theodor Dreyer. Εκεί όπου ο Dreyer χρησιμοποιούσε το πρόσωπο ως τόπο πνευματικού μαρτυρίου, εδώ το πρόσωπο της Ελένης λειτουργεί ως επιφάνεια όπου προβάλλονται ιδεολογίες, επιθυμίες και εμπορεύματα. Το ιερό αντικαθίσταται από το πολιτικό.
Το τελευταίο μέρος αποτελεί σχεδόν κινηματογραφικό ποίημα. Οι λέξεις:
LA RENCONTRE
LES MOTS
LE MIROIR
L'IMAGE
L'AMOUR
LA MORT
δεν περιγράφουν σκηνές αλλά έννοιες. Θυμίζουν περισσότερο φιλοσοφικό λεξικό παρά σενάριο. Η αφήγηση διαλύεται και απομένει μόνο η ακολουθία σημαινόντων.
Η πιο τραγική ίσως φράση του έργου είναι:
«Διαβάζω Πλάτωνα. Και πουλάω το σώμα μου.»
Η αντίθεση είναι σκόπιμα βίαιη. Ο Πλατωνας εκπροσωπεί τον κόσμο των ιδεών. Το σώμα αντιπροσωπεύει την εμπορευματοποιημένη ύλη. Η Ελένη κατοικεί και στους δύο κόσμους χωρίς να ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν.
Το τελικό FIN? είναι από τις πιο εύστοχες επιλογές. Το ερωτηματικό ακυρώνει το τέλος. Όπως και η ταυτότητα της Ελένης, έτσι και η ταινία παραμένει ανοιχτή. Δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί ούτε η εικόνα ούτε η ιδεολογία ούτε η κατανάλωση ολοκληρώνονται.
Ως αισθητικό επίτευγμα, το έργο είναι εξαιρετικά συνεκτικό. Η εικονογραφία, τα χρώματα, οι γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά), οι πολιτικές αναφορές και ο ρυθμός υπηρετούν ένα ενιαίο όραμα. Δεν ενδιαφέρεται να αφηγηθεί ιστορία αλλά να παράγει σκέψη μέσω της σύγκρουσης εικόνων.
Συνολικά, το «Tu me trouves jolie?» είναι ένα φιλόδοξο μετακινηματογραφικό κολάζ που συνδυάζει τον πολιτικό μοντερνισμό του Godard, την κριτική του θεάματος του Debord, τη μαρξική θεωρία της εργασίας, την Pop Art και τη σύγχρονη κουλτούρα της κατανάλωσης. Πρόκειται για έργο που δεν επιδιώκει να συγκινήσει με την πλοκή, αλλά να προκαλέσει τον θεατή να αναρωτηθεί αν, στην εποχή της αδιάκοπης κυκλοφορίας εικόνων, είναι ακόμη δυνατό να υπάρξει μια εικόνα που να μην έχει ήδη μετατραπεί σε εμπόρευμα.
.
.
.
The Passion of Jeanne d'Arc
-χνκουβελης cncouvelis
https://youtube.com/shorts/k944_8nHNB4?is=z_n9mB9BqVqDA1Ur
Οι μορφές των δικαστών,οι φωνές τους.
-Ομολόγησε.
-Ποιος σου μίλησε;
-Ποια φωνή σε καθοδήγησε;
Η σιωπή της Jranne d'Arc.
Ένας δικαστής με το πρόσωπο παραμορφωμένο απ'το φως των κεριών.
-Η σιωπή σου είναι ομολογία.
Κιι ένας άλλος φωναξε:
-Ή είναι δαιμονική υπακοή.
Οι δικαστές μιλούν πιο γρήγορα.
-Απάντησε.
-Πες το όνομα.
-Ομολόγησε το ψέμα σου.
Εκείνη ακίνητη.
Ένα κερί έσβησε τσιριζοντας.
Οι δικαστές συνεχίζουν.
-Είσαι ένα πλασμα που παρασύρθηκε.
-Πες ότι εξαπατήθηκες.
Ένας χτύπησε δυνατά με τη γροθιά του το έδρανο του δικαστηρίου.
-Μίλα.
-Δεν είσαι άγια,είσαι κατηγορούμενη.
-Θα διαλέξουμε εμείς για σένα τι είσαι.
Ένας από αυτούς γέλασε δυνατά.
-Αληθεια,οι φωνες του Θεου τι σου λένε;
Η Jeanne d'Arc αμίλητη.
-Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς στ'όνομα του Θεού;
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Όταν κάποτε στο μέλλον η συνάντηση τους
Εκείνη πήγε στο παράθυρο,
εκείνος την παρατηρούσε,
Γύρισε και τον κοίταξε.
-Ειναι παράξενο,ειπε.Όλη τη μέρα με κοιτούσες μέσα από έναν φακό.
-Τώρα βλέπω εσένα,τής ειπε
Εκείνη χαμογέλασε,πλησίασε και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του.
-Φοβόμουν ότι όλο αυτό θα ήταν απλώς μια φωτογράφιση.
-Κι εγώ φοβόμουν ότι θα έμενε μόνο μια ανάμνηση.
Έμειναν αγκαλιασμένοι.
Εκείνος χάιδεψε απαλά τα μαλλιά της.
-Ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο από σήμερα;τής είπε.
-Τι;
-Το βλέμμα σου όταν ξέχασες ότι υπήρχε κάμερα.
Εκείνη σήκωσε το πρόσωπό της και τον κοίταξε.
-Και τώρα;
-Τώρα είσαι εδώ,υπάρχεις.
Τα χέρια τους ενώθηκαν.
Αργότερα.
-Θα μείνουμε παντα εδώ; ρώτησε εκείνη.
-Ναι,για πάντα,απάντησε εκείνος.
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Περί ομορφιάς της γυναίκας
Ο κ. Κ. μιλάει με μια γυναίκα για την ομορφιά,κοιτώντας πέντε φωτογραφίες της
-Θα μιλήσουμε για εκείνο το παράξενο πράγμα που ονομάζουμε ομορφιά,είπε.
Η γυναίκα χαμογέλασε.
-Και μπορεί να αποκαλύψει πέντε διαφορετικές αλήθειες,συνέχισε.
Πήρε την πρώτη φωτογραφία.
-Εδώ χαμογελάς.Το πρόσωπό σου είναι ήρεμο.Το βλέμμα κοιτάζει λίγο έξω από τον φακό.Αυτή η εικόνα δεν στηρίζεται στη συμμετρία ούτε στο μακιγιάζ. Στηρίζεται στην αίσθηση ότι κάτι σκέφτεσαι.Η ομορφιά εδώ είναι μια υπόσχεση, κάνει τον άλλον να αναρωτηθεί τι υπάρχει πίσω από το βλέμμα.
Άφησε τη φωτογραφία και πήρε τη
δεύτερη φωτογραφία
-Εδώ είσαι σοβαρή.Οι σκιές είναι πιο έντονες.Το φως πέφτει λοξά και αναδεικνύει τις μικρές ασυμμετρίες. Παράξενο,αντί να μειώνουν την ομορφιά,την κάνουν πιο ανθρώπινη.Η τελειότητα κουράζει.Η μικρή ατέλεια κρατά το βλέμμα ζωντανό.
Η γυναίκα γέλασε.
-Δηλαδή οι ατέλειές μου είναι προτέρημα;
-Χωρίς αυτές,θα μπορούσες να είσαι οποιοδήποτε πρόσωπο.
Ο κ.Κ πήρε τη τρίτη φωτογραφία
-Εδώ γελάς δυνατά.Τα μάτια σχεδόν κλείνουν.Δεν ποζάρεις.Αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη εικόνα,γιατί δεν φαίνεται να ενδιαφέρεσαι αν είσαι όμορφη. Η ελευθερία γεννά μια διαφορετική αισθητική από εκείνη της επιτήδευσης.
Η γυναίκα πήρε τη φωτογραφία και την κοίταξε.
-Δεν θυμαμαι ποτε εχει τραβηχτεί.
Στη τέταρτη φωτογραφία ο κ.Κ είπε.
— Εδώ το σώμα συμμετέχει περισσότερο από το πρόσωπο.Η στάση σου δημιουργεί μια αφήγηση.Η ομορφιά δεν βρίσκεται πια στα χαρακτηριστικά αλλά στη σχέση σου με τον χώρο.Σαν να λες ότι ανήκεις στη στιγμή.
Πήρε τη
πέμπτη φωτογραφία
Ο κ. Κ. την κοίταξε περισσότερη ώρα.
-Εδώ δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτε.Κοιτάζεις ευθεία τον φακό.Δεν χαμογελάς.Δεν προκαλεις.Κι όμως,αυτή η εικόνα είναι η πιο γοητευτική από όλες.
-Ποια είναι τελικά η πιο όμορφη;είπε η γυναίκα.
Ο κ. Κ.ανακατεψε τις φωτογραφίες.
-Καμία και όλες,ειπε.Στο ότι δεν είσαι η ίδια γυναίκα σε καμία από αυτές,κι όμως αναγνωρίζεσαι σε όλες.
-Δηλαδή η ομορφιά αλλάζει;
-Κάθε στιγμή.Δεν είναι αντικείμενο.Είναι γεγονός. Συμβαίνει ανάμεσα σε εκείνον που σε βλέπει και σε σενα που αποκαλύπτεσαι.
Οι φωτογραφίες απλώς παγώνουν μια στιγμή.Η ομορφιά σου συνεχίζει και μετά.
Η γυναίκα αυτή ήταν εκείνη που αγαπούσε ο κ. Κ.
.
.
.
χνκουβελης
Οι 3 σεκανς της γυναίκας
1
Η γυναίκα κοιτάζει κατευθείαν τον φακό σχεδόν ακίνητη.Ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια, αναπνέει ηρεμα και στα χείλη της σχηματίζεται ενα πολύ ελαφρύ χαμόγελο. Μια απαλή κίνηση του κεφαλιού και των μαλλιών.
Ο φωτισμός παραμένει απαλός,με αισθητική φιλμ 35mm,ελαφρύ κόκκο,υψηλή αντίθεση και αργό κινηματογραφικό zoom-in διάρκειας 8 δευτερολέπτων,χωρίς διάλογο.
2
Διάρκεια: 10 δευτερόλεπτα.Ασπρόμαυρη αισθητική φιλμ 35mm με έντονο κόκκο και υψηλή αντίθεση. Η κάμερα ξεκινά με αργό,σχεδόν ανεπαίσθητο zoom-in στο πρόσωπο της γυναίκας. Εκείνη μένει σχεδόν ακίνητη, αναπνέει ήρεμα,ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια και στρέφει ελάχιστα το βλέμμα σαν να παρακολουθεί κάποιον πίσω από τον φακό.Μια δέσμη φωτός από περσίδες διασχίζει αργά το πρόσωπό της,ενώ οι σκιές μετακινούνται.
Τα μαλλιά της κινούνται ελάχιστα.Στο βάθος επικρατεί σκοτάδι και μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, δωμάτιο ξενοδοχείου της δεκαετίας του 1940.Η κάμερα σταματά σε κοντινό πλάνο καθώς εκείνη εχει ένα αδιόρατο,αινιγματικό χαμόγελο και η εικόνα σβήνει αργά στο μαύρο.
Διάρκεια 8 δευτερόλεπτα. Ασπρόμαυρο, κινηματογραφική αναλογία 4:3, φιλμ 35mm με εμφανή κόκκο,υψηλή αντίθεση και απαλό τρεμόπαιγμα παλιάς κόπιας.Η κάμερα αρχίζει με αργό dolly-in προς το πρόσωπο της γυναίκας. Εκείνη κοιτάζει απευθείας τον φακό με ήρεμη αλλά αινιγματική έκφραση. Ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια, αναπνέει απαλα και γέρνει ανεπαίσθητα το κεφάλι.Μια λεπτή δέσμη φωτός από περσίδες κινείται αργά πάνω στο πρόσωπό της, ενώ το υπόλοιπο δωμάτιο παραμένει βυθισμένο στο σκοτάδι Ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα μετακινεί λίγο τα μαλλιά της.Στο φόντο αιωρείται καπνός.Στα τελευταία δευτερόλεπτα,το βλέμμα της γίνεται πιο έντονο και σχηματίζεται ένα σχεδόν ανεπαίσθητο, αινιγματικο χαμόγελο.Η εικόνα παγώνει για μια στιγμή και σβήνει αργά στο μαύρο.
Μουσική: χαμηλόφωνο σαξόφωνο,κοντραμπάσο και πιάνο.
.
.
.
