.
.
χνκουβελης cncouvelis
Fragmenta
η απουσια σου
μια πρωιμη αιωνιότητα
ενός ρόδου αορατου
τη νύχτα ένα φεγγάρι
από αλμυρό νερό
στάζει στη θάλασσα
και σε βλέπω
άρρητη ωραιότητα
σιωπής
.
.
.
.
.
-Η Αναζήτηση
(μια noir ιστορία)
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Αναζήτηση
(μια noir ιστορία)
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
Εξω εβρεχε,λίγο πριν νυχτώσει,η γυναίκα καθονταν στο βάθος της καφετέριας,πίσω μέσα στον καθρέφτη η αντανακλαση της,την παγιδευε.
Το πρόσωπο της είχε μια μυστήρια συμμετρική ομορφια.
Ήμουνα υπάλληλος σε μια υπηρεσία της οποίας η λειτουργία ήταν ασαφής για μένα,είχε αμέτρητους διαδρόμους,στο γραφείο ήμουνα μόνος,ποτέ δεν είχα δει αλλον,έβρισκα πάνω στο γραφείο φακέλους που δεν περιείχαν καμία υπόθεση,και διαταγές από προϊσταμένους που ποτέ δεν είχα δει.
Καθημερινά συμπλήρωνα έντυπα που ακυρώνονταν από άλλα έντυπα,τα οποία έπρεπε να αντιγραφούν σε καινούρια έντυπα.
Εκείνη η γυναίκα εμφανίστηκε κρατώντας έναν φάκελο.
Το πρόσωπο της είχε μια παράξενη συμμετρική ομορφια.
-Θέλω να βρω κάποιον,είπε.
-Ποιον;
-Αυτόν που με αναζητά.
Αντιλήφθηκα το παράδοξο.
Χαμογέλασα,
Η γυναίκα έφυγε.
Άνοιξα τον φάκελο,δεν περιείχε κανένα έγγραφο.
Έλαβα τρεις διαφορετικές ειδοποιήσεις:
η μία απαιτούσε να γίνει καταγραφή του,η δεύτερη να επιστραφεί στον αποστολέα και η τρίτη να καταχωρηθεί ως απόρρητος επειδή δεν περιείχε τίποτα.
Φεύγοντας στο βάθος του διαδρόμου είδα έναν άντρα.
Πλησίασα.
Κοίταξε τον κενό φάκελο που κρατούσα στα χέρια και είπε.
-Le vide est lui aussi logique.
(Το κενο είναι κι αυτο λογικο.)
Ανοιξε μια πόρτα αριστερά και μπήκε.Πανω στη πόρτα διάβασα:Auguste Dupin.
Κάθε μέρα ενημερωνομουν πως η υπόθεση της γυναίκας πέρασε από επιτροπές, υποεπιτροπές και συμβούλια ελέγχου.Κάθε εβδομάδα συμπλήρωνα νέα έντυπα που επικυρωναν πως η αναζήτηση της δεν είχε εγκριθεί επειδή δεν είχε ολοκληρωθεί.
Στο μετρό ένας άντρας με καπέλο καθισμένος δίπλα μου,με πίπα στο στόμα,μου είπε:
-Περίεργο.Όταν λείπουν όλα τα δεδομένα,αυτό που απομένει είναι η συνήθεια της σκέψης.
Έπειτα μου είπε ότι είναι ο Sherlock Holmes και τώρα ασχολείται με τα σιδηροδρομικα δρομολογια του 1897.
Στον επόμενο σταθμό κατεβηκε.και χάθηκε μέσα στο πλήθος των επιβατών στην αποβάθρα.
Με τη γυναίκα συναντηθηκαμε σε ένα μπαρ,στη μουσική Εlla Fitzerland,Porgy and Bess,
πήγαμε σε ξενοδοχείο.
Ήταν στον καθρέφτη και έβαφε τα χείλη της.
-Ξέρεις γιατί υπάρχουμε;
Κοίταξα το είδωλο της.
-Όχι.
-Επειδή κάποιος χρειάζεται να αφηγηθεί κάτι.
Εκείνη γύρισε το πρόσωπο της προς το μέρος μου.
-Ακόμη πιστεύεις πως
εισαι πραγματικός;με ρωτησε.
Σηκώθηκε,έβγαλε το μαύρο κομπινεζον και με πλησίασε αργά.
Ύστερα όλα επανήλθαν στο σκοτάδι.
Το πρωί στο σαλόνι του ξενοδοχείου ένας κομψός ηλικιωμένος άντρας με τέλειο μουστάκι καθονταν απέναντι μας.
-Συγνώμη,είπε,παρατηρώντας τα γάντια της κυρίας σκέφτηκα πως οι άνθρωποι λένε ψέματα αλλά τα γάντια ποτέ.Μην σας παραξενευει η σχολαστικότητα μου,είναι όργανο της δουλειάς μου,είμαι ο Hercules Poirot.
Εκείνη γέλασε.
Εκείνος έφυγε κρατώντας το μπαστούνι του.
Τότε άρχισα να υποψιάζομαι πως η Ιρμα,αυτό ήταν το όνομα της,δεν έψαχνε κανέναν.
Η' μάλλον αναζητούσε τον εαυτό της μέσα από τις αφηγήσεις των άλλων.
Στο υπόγειο του κτιρίου της υπηρεσίας ανακάλυψα ότι υπήρχε ένα κελί.
Εκεί μέσα ηταν έγκλειστος ένας παράλυτος άντρας,καταδικασμένος για ένα έγκλημα που δεν διεπραξε.
-Απο το κελί λύνω προβλήματα για λογαριασμό αλλων,μου είπε,
το όνομα μου Isidro Parodi, Αργεντινος,συνάδελφος του J.L.Borges και του Adolfo Bioy Casares.
-Η γυναίκα αυτή,είπε χωρίς να με κοιτάξει,δεν ψάχνει αυτόν που τη ζητά.Ψάχνει εκείνον που θα τη θυμηθεί.
-Και ποιος είναι;
-Καποιος που θα διαβάσει την ιστορία σας γι'αυτην.
Έφυγα,εκείνος έμεινε στο κελί κλεισμένος με τους γρίφους του.
Η Ιρμα είχε εξαφανιστει.
Πέρασαν χρόνια.
Η υπηρεσία συνέχισε να λειτουργεί.Οι φάκελοι πολλαπλασιάζονταν.
Φανταζομουν,αφού κανέναν δεν έβλεπα,ότι οι υπάλληλοι της γερνούσαν.
Υποψιάστηκα πως,ίσως,να ημουν ο μοναδικός εργαζόμενος εκεί.
Εξω εβρεχε,λίγο πριν νυχτώσει,η γυναίκα καθονταν στο βάθος της καφετέριας,πίσω μέσα στον καθρέφτη η αντανακλαση της,την παγιδευε.
Το πρόσωπο της είχε μια μυστήρια συμμετρική ομορφια
Ήταν ακριβώς όπως τότε.
Κρατούσε τον ίδιο φάκελο.
Σήκωσε το βλέμμα της.
-Θέλω να βρω κάποιον,είπε.
-Ποιον;
-Αυτόν που με αναζητά.
.
.
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
Auguste Dupin
Ο άντρας κάθονταν κοντά στο παράθυρο,είχε παραγγείλει.μαυροκοκκινο κρασί και διάβαζε εφημεριδα.
Η Ίρμα τον είχε προσέξει πρώτη.
-Εκείνος ο κύριος μοιάζει με κάποιο που θα μπορουσε να ανακαλύψει μια σκέψη πριν αυτή γεννηθεί.
Ο άγνωστος σήκωσε το κεφάλι.
-Μον σερι,είπε,οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αναζητούν πρόσωπα.Στην πραγματικότητα,αναζητούν συμμετρίες.
-Και τι βρήκατε σε μένα;
-Μια συμμετρία που επιμένει να μεταμφιέζεται σε αίνιγμα.
Καθώς έφευγε ο σερβιτόρος τον φώναξε:
-Κύριε Ντυπέν,ξεχάσατε τα γάντια σας.
Εκεινος χαμογέλασε,
-Αγαπητέ μου,δεν τα ξέχασα. Τα άφησα επίτηδες.Τα ίχνη που αφήνει κανείς είναι πιο ενδιαφέροντα από τα ίχνη που ακολουθεί.
Η Ίρμα τον παρακολούθησε να απομακρύνεται.
Και χάθηκε μέσα στη βροχή
Sherlock Holmes
Την ώρα που η γυναίκα είχε μπει στο γραφείο μου και μου έδινε τον φακελο της πίσω στη πόρτα εμφανίστηκε ένας άντρας ψηλός ξερακιανός με καπέλο και μια πίπα στο στόμα,
-Ψάχνω τον όροφο με τους καταλόγους των σιδηροδρομικών τρένων του 1888,είπε.
Η Ίρμα γύρισε και τον είδε.
-Με παρακολουθείτε;τον ρώτησε.
-Όχι,Σας παρατηρώ.Η παρακολούθηση είναι έργο της αστυνομιας.
Η παρατήρηση είναι προυποθεση τής λογικής.
-Και τι έχετε παρατηρήσει;
-Ότι δεν είστε αυτό που υποδύεστε.
Η Ίρμα γέλασε.
-Και τι υποδύομαι;
-Κάθε φορά κάτι διαφορετικό.
-Και ποια είναι η αλήθεια;τον ρώτησα.
-Αγαπητέ μου κύριε,η αλήθεια είναι υπερτιμημένη.Τα γεγονότα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
-Ποιος είστε;τον ρώτησε η Ιρμα.
Ο άνδρας χαμογέλασε.
-Ένας ερασιτέχνης βιολιστης,
ο Sherlock Holmes,
και της έδειξε τη θήκη του βιολιου.
Κοίταξε το ρολόι του,
-Ωρα να επιστρέψω στην 221B Baker Street,o Dr.Watson θα περιμένει να ακούσει την ιστορία.Το τρένο του 1897 φτάνει ακριβώς 7μμ.
Είπε και άκουσα τα βήματα του στο διάδρομο καθώς απομακρύνονταν να χάνονται.
Hercule Poirot
Στο σαλόνι του ξενοδοχείου ο ο μικρόσωμος ηλικιωμένος αντρας με το περιποιημενο μουστάκι και τα σχολαστικα γυαλισμένα παπούτσια παρατηρούσε χωρίς να φαίνεται ότι παρατηρεί.
-Η δεσποινίς είναι πολύ όμορφη,είπε ευγενικά,και μάλιστα συμμετρικά όμορφη.
-Το γνωρίζει,απάντησα.
-Ακριβώς.Κι αυτό είναι επικίνδυνο,είπε.
Η Ίρμα γέλασε.
-Κύριε,μελετάτε γυναίκες ή εγκλήματα;
-Α,μαντάμ,είπε χαμογελώντας,και τα δύο συχνά συγχέονται.
-Και τι συμπεράνατε για μένα;
-Ότι είστε δυστυχισμένη.
Η Ίρμα γελασε.
-Παράξενο συμπέρασμα.
-Όχι.Τα γάντια σας είναι πανάκριβα,Το κολιέ σας είναι αληθινό.Το άρωμά σας είναι εξαιρετικό.Αυτά δεν είναι σημάδια ματαιοδοξίας,αλλά σημάδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ξεφύγει από τη μοναξιά.
-Και ποια είμαι;
-Αυτό, μαντάμ,δεν είναι ερώτημα για έναν ντετέκτιβ. Είναι ερώτημα για έναν ιερέα ή για έναν μυθιστοριογράφο.
Η Ίρμα χαμογέλασε.
Ο αντρας σηκώθηκε αργά και φόρεσε το καπέλο του.
-Ποιο είναι το όνομα σας,ρώτησε η Ιρμα.
-Τα ονόματα,μαντάμ,είπε εκείνος,είναι χρήσιμα μόνο στους τάφους.
Καθώς απομακρυνόταν,ο υπάλληλος του ξενοδοχείου έτρεξε πίσω του.
-Κύριε Πουαρό! Ξεχάσατε την ομπρέλα σας!
-Ενας άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει μια ιδέα,όχι όμως μια ομπρέλα,είπε και απομακρυνθηκε περνώντας την ομπρέλα του.
Isidro Parodi.
Το κελί ήταν στο υπόγειο,τον βρήκα ξαπλωμενο στο κρεβάτι του,σηκώθηκε.
-Λοιπόν;είπε.Η γυναικα χάθηκε.
-Πώς το ξέρετε;
-Αν δεν είχε χαθεί,δεν θα είχατε έρθει εδώ.
-Θέλω να τη βρω.
-Από εδώ μέσα,αγαπητέ μου,είπε ο Isidro Parodi,δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω παρά να ακούω τους άλλους. Οι άνθρωποι φέρνουν τις ιστορίες τους κι εγω ανακαλύπτω ότι το μυστήριο βρίσκεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν.
Έδειξε τον άδειο φάκελο που κρατούσα.
-Για παράδειγμα,γιατί επιμένετε να λέτε ότι η γυναίκα εξαφανίστηκε;
-Επειδή εξαφανίστηκε.
-Ανοησίες.Εξαφανίζονται όσοι δεν αφήνουν ίχνη.Εκείνη σας άφησε ένα σωρό αναμνήσεις.Επομένως δεν εξαφανίστηκε.Απλώς μετακινήθηκε σε άλλο σημείο της ιστορίας.
-Και πού βρίσκεται τώρα;
-Εκεί όπου βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. Στη μνήμη μας
-Αυτό δεν είναι απάντηση.
-Φυσικά και είναι.Απλώς εσείς θέλετε διεύθυνση και αριθμό.
Χαμογέλασε.
-Ξέρετε τι με διασκεδάζει περισσότερο; Ότι όλοι θεωρούν εμένα φυλακισμένο.
-Δεν είστε;
-Και ποιος δεν είναι;Εσείς είστε φυλακισμένος στις αναμνήσεις σας.Η γυναίκα στην εξαφάνιση της.
Κοιτούσε κάποιον πίσω μου.
-Εσείς εκεί,είπε,μη νομίζετε ότι είστε έξω από την ιστορία.Κανείς δεν είναι έξω από την ιστορία.
Γύρισα να δω σε ποιον μιλούσε.
Δεν υπήρχε κανείς.
-Σε ποιον μιλήσατε;
Ο έγκλειστος Αργεντινος ντετέκτιβ χαμογελασε.
-Στον επόμενο επισκέπτη.Και τώρα πηγαίνετε.Η Ιρμα σάς περιμένει.
-Μα είπατε ότι χάθηκε.
-Είπα ότι μετακινήθηκε σε άλλο σημείο της ιστορίας.
-Και πού είναι αυτό;.
—Στην αρχή, αγαπητέ μου.
Πάντα στην αρχή.
Και όταν χρόνια αργότερα βρέθηκα ξανά στη βροχερή καφετέρια,με την Ίρμα να κάθεται στο βάθο,με τον καθρέφτη πίσω της να έχει παγιδευμένο το είδωλο της,και να κρατά τον ίδιο άδειο φάκελο,
θυμήθηκα τον φυλακισμένο φιλόσοφο ντετεκτιβ Isidro Parodi που είχε δει τον κύκλο της ιστορίας.
.
.
.
.
.
-Ο Κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης εις τον Προφήτην Ελισσαιον
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ο Κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης εις τον Προφήτην Ελισσαιον
Μόνο οι ψυχές των πτωχών και των ταπεινων
μετέχουν εις την γαλήνια μελαγχολίαν της νυχτος.
Εις το μικρόν εκκλησάκι του Προφητου Ελισσαίου εις την Πλάκα ετελείτο η Θεία Λειτουργία υπό του σεπτού ιερέως Νικολάου Πλανά. .
Εις το δεξιόν αναλόγιον ίστατο ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,ψαλλων με αυστηρόν βυζαντινόν τρόπον,άνευ περιττών καλλωπισμών,με την κατανυκτικήν απλότητα των παλαιών ψαλτών.
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος.
Και καθώς έψαλλε το:
Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεί,εσήκωσε τους οφθαλμους του και είδε ανάμεσα εις το εκκλησίασμα
εις τον χαμηλό φωτισμό των κεριών καθισμένη τη γριά Λουκαινσ με το φτωχικόν τσεμπέρι και τα ροζιασμένα χέρια. Δίπλα της η δυστυχής Φραγκογιαννού η Χαδουλα,όχι με το πρόσωπον της αμαρτίας,τεταραγμενον εκ της αμαρτίας,αλλά με έκφρασιν συντριβής και ελπίδος,ως ψυχή που αναμένει το άπειρον έλεος.
Είδε και τον μπάρμπα-Γιαννιό τον κανατά,ενδεδυμένον φτωχικά,αδεξιως να σταυροκοπειται.
Και την μικρή Ακριβούλα διέκρινε καθαρα,ήτο εκεί,σαν ποτέ να μην είχε χαθεί εις τα κύματα.
Και ο ταπεινός βοσκός,ο ναυτικός,η χήρα,η πλύστρα,εκεί τους είδε να είναι παροντες.και όλους τους πονεμένους άνθρωπους του νησιού του και αμίλητοι να προσεύχονται.
Άραγε,Κύριε,σκέφτηκε,δια τούτους δεν εγράφησαν όλαι οι ιστοριες; Διά τα πλάσματά Σου,τα αφανή,τα λησμονημένα,τα οποία ουδείς γνωρίζει,αλλά Συ αριθμείς τα δάκρυά των;
Και όταν ηρχισε να ψέλνει: Σε υμνούμεν,Σε ευλογούμεν,
η φωνή του ερραγισθει από την συγκίνηση.
Ενόμισε τότε ότι είδε και την μητέρα του Αγγελική την Γκιουλω σκυμμένην εις προσευχήν και τις αδελφές του την Ουρανία την Χαρίκλεια
τη Σοφούλα
τη Κυρατσούλα,και τα αδέλφια του Εμμανουήλ και Γεωργιο.
Τους νησιώτας,τους ναυτικούς που επνίγησαν εις τα πελάγη,τα ορφανά παιδιά, τους ξενητεμένους,τον Αμερικανο,όλους εκείνους που είχαν φύγει από τον κόσμον αυτόν και είχαν παραδώσει την πνοήν των εις τον Θεόν.
Και το εκκλησάκι του Προφητου Ελισσαίου εγένετο ως μία κιβωτός, τών ζώντων και των κεκοιμημένων,των δικαιων και των μετανοούντων,τών φτωχων και των λησμονημένων.
Ο ιερέας Νικολαος Πλανάς ύψωσε τα Τίμια Δώρα και ηκούσθει η φωνή του:
Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε.
Και ο κυρ Αλέξανδρος είδε τις ψυχές τους να προσέρχονται με ταπείνωση.
Κύριε,εψιθυρισε,αυτούς ηγάπησα,αλλον πλούτο δεν ειχον.Αυτούς μοι εχάρισες,αυτούς εις Σε παρέδωκα.Αλλά Συ,που ουδέν λησμονείς,δέξαι και αυτούς και εμέ,τον ελάχιστον,εις την άφατον ευσπλαγχνίαν Σου.
Και ως ψαλμωδία ηρχισεν να ανέρχεται εις τον Κύριον
Το Μοιρολογι της φώκιας
εκ των χειλέων του:
Κάτω από τον κρημνόν,οπού βρέχουν τα κύματα,όπου κατέρχεται το μονοπάτι,το αρχίζον από τον ανεμόμυλον του Μαμογιάννη,οπού αντικρίζει τα Μνημούρια, και δυτικώς,δίπλα εις την χαμηλήν προεξοχήν του γιαλού,την οποίαν τα μαγκόπαιδα του χωρίου, οπού δεν παύουν από πρωίας μέχρις εσπέρας, όλον το θέρος,να κολυμβούν εκεί τριγύρω,ονομάζουν το Κοχύλι -φαίνεται να έχη τοιούτον σχήμα-κατέβαινε το βράδυ βράδυ η γρια-Λούκαινα,μία χαροκαμένη πτωχή γραία, κρατούσα υπό την μασχάλην μίαν αβασταγήν,δια να πλύνη τα μάλλινα σινδόνιά της εις το κύμα το αλμυρόν,είτα να τα ξεγλυκάνη εις την μικράν βρύσιν,το Γλυφονέρι,οπού δακρύζει από τον βράχον του σχιστολίθου,και χύνεται ηρέμα εις τα κύματα. Κατέβαινε σιγά τον κατήφορον,το μονοπάτι,και με ψίθυρον φωνήν έμελπεν εν πένθιμον βαθύ μοιρολόγι, φέρουσα άμα την παλάμην εις το μέτωπόν της,δια να σκεπάση τα όμματα από το θάμβος του ηλίου,οπού εβασίλευεν εις το βουνόν αντικρύ,κι αι ακτίνες του εθώπευον κατέναντί της τον μικρόν περίβολον και τα μνήματα των νεκρών, πάλλευκα, ασβεστωμένα, λάμποντα εις τας τελευταίας του ακτίνας.
Ενθυμείτο τα πέντε παιδιά της,τα οποία είχε θάψει εις το αλώνι εκείνο του χάρου, εις τον κήπον εκείνον της φθοράς,το εν μετά το άλλο, προ χρόνων πολλών, όταν ήτο νέα ακόμη.Δύο κοράσια και τρία αγόρια,όλα εις μικράν ηλικίαν της είχε θερίσει ο χάρος ο αχόρταστος.
Τελευταίον επήρε και τον άνδρα της,και της είχον μείνει μόνον δύο υιοί, ξενιτευμένοι τώρα·ο εις είχεν υπάγει,της είπον,εις την Αυστραλίαν,και δεν είχε στείλει γράμμα από τριών ετών·αυτή δεν ήξευρε τι είχεν απογίνει·ο άλλος ο μικρότερος εταξίδευε με τα καράβια εντός της Μεσογείου,και κάποτε την ενθυμείτο ακόμη.Της είχε μείνει και μία κόρη, υπανδρευμένη τώρα,με μισήν δωδεκάδα παιδιά.
.
.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Fragmenta
1
ποιος ονειρεύεται ποιον
στον χρόνο που χάνεται;
περνούν λέξεις μέσα από το σώμα
και βυθιζεται η ανάσα τους
ένα άγνωστο πουλί
ζητά το γαλάζιο τ'ουρανου σου
το κρίνο κοιμαται
στον λευκό ώμο σου
η βροχή ψιθυρίζει
τα γράμματα του ονόματός σου
στης σιωπής το βάθος
ένας αθεαστος άνεμος θυμάται
το καλοκαίρι
υφαίνει στα δέντρα
το τζιτζίκι
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Fragmenta
2
βήματα βασιλιάδων
χορτάρια τώρα
αδειο δωμάτιο
η καρέκλα περιμένει
ποιος θα γυρίσει
στο απειρο
στέκει
γυμνή η ψυχή
ξερό λουλούδι
άρωμα μνήμης
η νίκη
στο θυμάρι που άνθισε
από το σπασμένο κρανος
μέσα στον καθρέφτη
γερνά ένα πρόσωπο
δεν το θυμάται κανεις
γέρνει η νύχτα
μέσα στα αγγιγματα σου
στο στάχυ
μια πεταλούδα
ο ηλιος
νύχτα
το φεγγάρι στη λίμνη
το ψάρι
το σπάζει σε νούφαρα
.
.
.
.
.
-Αναμνήσεις Μαρτυρίες μιας Γυναίκας
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Φωτογράφηση
-χνκουβελης cncouvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Αναμνήσεις Μαρτυρίες μιας Γυναίκας
τώρα που γέρασα,οι νύχτες είναι πιο μεγάλες απ'τις μέρες,ατελείωτες οι θα ώρες.
το δωμάτιο μου είναι μικρό,το βλέπεις,λίγα πράγματα,το κρεβάτι,το τραπέζι,μια καρέκλα.
σπ'το παράθυρο κοιτάζω έξω,βλέπω ανθρώπους να περνούν,κανείς δεν ξέρει ότι υπήρξα.
τότε γνώρισα πολλους.
άντρες που πίστευαν πως ο έρωτας μπορούσε να αγοραστεί για μία ώρα.
θυμαμαι τα πρόσωπα τους.
πολλοί δεν έρχονταν για το σώμα μου,αλλά για να ξεφύγουν απ'την μοναξιά τους,απ'αυτό που τους καταδιώωκε.
ένας μου έδειξε τη φωτογραφία μιας γυναικας που είχε πεθάνει πριν είκοσι χρόνια.
ένας μου ζητούσε να του διαβάσω αισθηματικά μυθιστορήματα.
υπήρχαν και άλλοι,εκείνοι που ήθελαν να εκδικηθούν ολόκληρο τον κόσμο μέσα σε μια νύχτα.
τους φοβόμουν.
τα χρόνια πέρασαν γρήγορα,
οταν ημουνα νέα,νομίζα πως ο χρόνος προχωραει αργά.
δεν είναι αλήθεια.
ξεχάστηκα και ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε έναν καθρέφτη και αναρωτηθηκα πότε άσπρισαν τα μαλλιά μου.
πότε εμφανίστηκαν οι ρυτίδες,τόσο βαθιές.
πότε τα στήθη μου έπεσαν βαρια.
πότε σταμάτησε το τηλέφωνο να χτυπά.
πότε δεν ερχονταν πελατης.
ήρθε η σιωπή.
αναρωτιέμαι αν αγάπησα ποτέ πραγματικά κάποιον.
υπήρξαν άντρες που με αγάπησαν,η' ειπαν πως μ' αγάπησαν.
οι άνθρωποι έμεναν λίγο μαζί μου,έπειτα έφευγαν,κανείς δεν έμεινε αρκετά για να τον θυμαμαι.
ισως να μην ήθελα κι εγώ να μείνουν.
τα απογεύματα πηγαινω στο παρκο,κάθομαι σ'ένα παγκάκι,βλέπω παιδιά να παίζουν,μανάδες να τα προσεχουν,γέρους να συζητούν.
κανείς δεν ξέρει την ιστορία μου.
αυτό με στεναχωρεί.
γιατί κάθε άνθρωπος επιθυμεί να τον θυμάται κάποιος.
οχι για τη δουλεια που έκανε,ούτε για τα λάθη του.
αλλά ότι υπηρξε.
με φοβίζει η λησμονια,όχι η μοναξιά,
γιατί η λησμονια είναι ο πραγματικός θάνατος.
ο τελευταίος.
(τής ζήτησα να την φωτογραφίσω,δέχτηκε,με έναν ορο:να μην της δειξω τη φωτογραφία της)
.
.
.
.
.
-Οι Αγνωστοι
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Οι Αγνωστοι
αισθάνονταν ότι ενας άγνωστος άντρας την παρακολουθούσε,όχι δεν ένιωθε απειλή,ούτε ήταν καταδίωξη,άλλωστε εκείνος έμεινε σε μια άγνωστη για εκείνη πόλη,
όμως γνώριζε και τις πιο μικρές κινήσεις της,
στην αρχή νόμιζε πως ήταν η φαντασία της,δεν ήταν,ένα πρωι καθώς έτρωγε το πρωινο της ένιωσε ένα βλέμμα πίσω της,γύρισε,ήξερε ότι ήταν εκεί,το ίδιο συναίσθημα της συνέβαινε όταν χτενίζει τα μαλλιά της μπροστά στον καθρέφτη,ήταν πίσω της,
όταν διάβαζε ένα βιβλίο,ότι ακουμπουσε στο στήθος του το κεφάλι της,όταν ήταν στο δρόμο και άρχιζε να βρέχει,ότι εκείνος άνοιγε την ομπρέλα του να την προστατεύσει,
εκείνος ήταν εκεί όταν έσβηνε το φως να κοιμηθεί,
άρχισε να του μιλά:
-Σήμερα κουράστηκα
-Το απόγευμα είδα μια γάτα στον δρόμο
-Σήμερα θυμήθηκα κάτι από τα παιδικά μου χρόνια,
εκείνος βρίσκονταν μακριά,σε μια πόλη που ποτέ εκείνη δεν θα επισκέπτονταν,
εκείνος ξυπνούσε μόνος,χωρίς εκείνη,έτρωγε μόνος,περπατούσε ανάμεσα στα πλήθη των ανθρώπων,κι εκείνη δεν υπήρχε,και είχε μια παράξενη αίσθηση ότι κάποια γυναίκα τον σκέφτονταν,
οταν αγόραζε φρούτα σκέφτονταν:
-Αναρωτιέμαι αν θα της άρεσαν τα κερασια,
οταν έβλεπε τη θάλασσα:
-Αναρωτιέμαι αν αγαπά κι εκείνη τη θάλασσα.
Όταν άκουγε τζαζ:
-Αναρωτιέμαι αν θα της άρεσε η Billie Holiday,
η γυναίκα εκείνη,κι ας μην ήξερε ποια ήταν,ζουσε μαζί του,ήταν εκεί,
αν και η καρέκλα απέναντι της στο τραπέζι παρέμενε άδεια,το διπλανό μαξιλάρι στο κρεβάτι της ήταν απειραχτο,εκείνη οταν μαγείρευε,μαγείρευε για δύο,οταν διάβαζε, σκεφτόταν τι θα σχολίαζε εκείνος,οταν περπατούσε σε έναν δρόμο, φανταζόταν πως περπατούσε δίπλα της,
άρχισε να τον ερωτεύεται,
αγαπούσε τον τρόπο με τον οποίο τον φανταζόταν να υπάρχει,να την ψάχνει,να την έχει ανάγκη,
αγαπούσε την ιδέα ότι κάπου στον κόσμο υπήρχε ένας άνθρωπος που αισθανόταν την ίδια έλλειψη με εκείνη,του έλειπε όπως κι εκείνης της έλειπε,
-Μεγαλώνουμε μαζί,είπε και δακρυσε,
στην ψυχή της εκείνος ήταν πραγματικός,
όταν κοιμόνταν εκείνος ήταν δίπλα της την είχε αγκάλιασμενη,κι εκείνος όταν κοιμόνταν εκείνη ήταν δίπλα του και την είχε αγκάλιασμενη.
.
.
.
.
.
-Ο χτύπος της καρδιάς στον διαδρομο
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
Ο χτύπος της καρδιάς στον διαδρομο
Εμενα στον πέμπτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας.
Πριν δεκα μέρες παρατήρησα κάτι παράξενο στο ακριβες μήκος του διαδρόμου.
Το πρωί ηταν τριάντα δύο βηματα.
Το μεσημέρι ήταν ογδόντα επτά.
Και τη νύχτα έγιναν εκατόν πενήντα.
Προχωρώντας στον διάδρομο ειδα πόρτες που δεν υπήρχαν προηγουμένως.
Άνοιξα μια,μπήκα,ήμουν σε ένα παιδικό δωμάτιο,όπως θυμάμαι το δικό μου.
Άνοιξα μια δεύτερη.
Εκεί στο δωμάτιο μέσα ήταν ένας άντρας καθισμένος σε μια καρέκλα.Μου έμοιαζε καταπληκτικά.
Προχώρησα και άνοιξα και τρίτη.
Ένας νεκρός ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι.
Ημουν εγώ.
Τρόμαξα,έφυγα κι έκλεισα δυνατά τη πόρτα.
Δεν κοιμήθηκα τη νύχτα.
Από την άλλη μέρα ο διάδρομος είχε μέχρι προχθές το ίδιο μήκος.
Ανησύχησα για την ψυχολογια μου.
Το ξέχασα και προχθές τη νύχτα που γύρισα αργά στο διαμέρισμα μου άκουσα από το βάθος του διαδρόμου έναν ήχο.
Προχώρησα στο διάδρομο,ο ήχος δυνάμωνε,τον διέκρινα,ήταν ο ήχος καρδιάς που πάλλεται.
Έφτασα σε μια πόρτα,από εκεί μέσα ακούγονταν.
Στην αρχή δίστασα,η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά,τελικά άνοιξα τη πόρτα.
Σκοτάδι.Και μέσα ακούγονταν καθαρά ο κτύπος τής καρδιάς.
Ήταν ο ήχος της δικης μου καρδιάς.Τρομαξα.
Γύρισα να φύγω,και στο άνοιγμα της πόρτας έξω στον διάδρομο μέσα στο χαμηλό φωτισμό είδα έναν άντρα να στέκεται όρθιος απέναντι μου.
Είχε το δεξί του χέρι στο στήθος,εκεί στο μέρος που είναι η καρδιά.
Αυτός ο άντρας ήμουνα εγώ.
Ένιωσα να ζαλιζομαι,τα μάτια μου να θολώνουν η καρδιά μου να χτυπά πολυ δυνατά.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα έναν άντρα και μια γυναίκα με άσπρα ρούχα πάνω από το κεφάλι μου.
-Ειμαι ο γιατρός,μην ανησυχειται μια απλή ζάλη ήταν,θα περασει,η νοσοκόμα εδω θα είναι κοντά σας να σας προσέχει.
Μου είπε πως με βρήκαν λιποθυμο στο διάδρομο της πολυκατοικίας που εμένα στον πέμπτο οροφο μπροστά σε μια ανοικτή πόρτα ενός αδειου,ακατοικητου διαμερίσματος για πολλά χρόνια.
Δεν τους είπα τίποτα για αυτά που είχαν συμβεί.
Και σήμερα το πρωί βγήκα από το νοσοκομείο,τώρα μένω προσωρινά σε ξενοδοχείο, μεχρι να ενοικιασω κάπου αλλου σπίτι.
.
.
.
.
.
-Τι να σκεφτεσαι
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
Τι να σκεφτεσαι
.Οι άνθρωποι χτίζουν μεγάλα σπίτια και μικρές ψυχές.
.Οποιος χρειάζεται πολλά,είναι φτωχός.
.Να προσέχεις εκείνον που σε επαινεί για να σε αγοράσει.
.Ο δούλος είναι εκείνος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την έγκριση των άλλων.
.Αν θέλεις να δοκιμάσεις έναν άνθρωπο, δώσε του δύναμη.
.Οι περισσότεροι αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να εντυπωσιάσουν.
.Η αγορά είναι γεμάτη πράγματα που μπορώ να ζήσεις χωρίς αυτά.
.Οποιος στολίζει υπερβολικά τα λόγια του, προσπαθεί να κρύψει τη γύμνια των σκέψεών του.
.Μη λες ότι αγαπάς την αλήθεια αν θυμώνεις όταν σε διορθώνουν.
.Μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που δεν έχει αλλάξει ποτέ γνώμη.
.
.
.
.
.
-Η Αίθουσα των Καθρεφτων
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Αίθουσα των Καθρεφτων
Στην τεράστια αίθουσα ήταν καθρέφτες,
στις διαδοχικές αντανακλάσεις τους δημιουργουσαν έναν ατελείωτο λαβύρινθο.
Ενα κυκλαδικό ειδώλιο ύψους δέκα μέτρων υψώνονταν στο κέντρο της.Και μια διπλή έλικα DNA περιστρεφόταν αργά σαν φωτεινό φίδι.
Υπήρχε και ένα παλιό γραμμόφωνο από μαύρο μπρούντζο.
Εκεί μετά τον Θηβαϊκό Κύκλο περιπλανιόνταν ο Οιδίποδας.
Φορούσε λευκό κοστούμι,κόκκινη γραβάτα,το πρόσωπό του ηταν καλυμμένο με μάσκα πουλιού.
Έμοιαζε ταυτόχρονα με βασιλιά,ψυχίατρο, ντετέκτιβ.
Δίπλα του η Σιμονέτα Βεσπούτσι κρατούσε στο δεξί χέρι έναν οβάλ καθρέφτη και στο αριστερό μια κίτρινη ομπρέλα.
Ένα παιδί εμφανίσθηκε ανάμεσα από τους καθρέφτες και
πλησίασε το γραμμόφωνο.
Γύρισε αργά τη μανιβέλα,
η βελόνα ακούμπησε τον δίσκο,και τότε ακούστηκε η φωνή του Ενρίκο Καρούζο.
O Sole Mio
Στους καθρέφτες όλα αυτά αντικατοπτρίζονταν απειρα.
Εκεί ήταν καθισμένη σε μια καρέκλα από μαύρο βελούδο η Μόνα Λίζα Τζιοκόντα.
Φορούσε μαύρη φούστα και ήταν περιτριγυρισμένη από καθρέφτες.
Κοιτούσε τις Vestales τού Paul Delvaux.
Γυναίκες ακίνητες κάτω από την πανσεληνο.
Ο Οιδίποδας είδε μια γυναίκα να μιλάει σε ένα παλιό τηλέφωνο.
Η γυναίκα μόλις τον είδε έκλεισε το τηλέφωνο και τον ρώτησε:
-Ψάχνεις την αλήθεια;
-Ψάχνω το πρόσωπό μου,απάντησε.
-Το πρόσωπό σου βρίσκεται πίσω από τη μάσκα,είπε η γυναίκα.
-Και πίσω από τη μάσκα;
Η γυναίκα γελασε
-Αλλος καθρέφτης,είπε.
Η Σιμονετσ Βεσπουτσι πλησιασε ενα σαξοφωνίστα που έπαιζε τζαζ.
Ο Οιδίποδας στάθηκε δίπλα τους και αφαίρεσε αργά τη μάσκα του.
Το πρόσωπο του χάθηκε μέσα στον λαβύρινθο των καθρεφτων.
Κανείς δεν πρόλαβε να το δει.
Το O Sole Mio τελείωσε,ακούγονταν το γρατσουνισμα της βελόνας.
Το παιδί σταμάτησε το γραμμόφωνο και βγήκε από την αίθουσα,αυτή που ηταν μέσα στους καθρέφτες.
.
.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Fragmenta
τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν;
πόθι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες
Τα ρολόγια δείχνουν πάντοτε
την ώρα της απουσίας μας
Κι εσύ
θα αργήσεις πολύ να μ' αγαπήσεις
Το ξέρω
Όπως αργεί η βροχή πάνω
από μια έρημο αιώνων
Με απολιθωμένα πουλιά
Και μέσα σ'εκείνη την ερημιά
ακούω τη φωνή σου:
-Περίμενε.
Και περιμένω
Στην οδό Σταδίου η Ελένη της Τροίας εργαζεται
σε tele call center.
-Click το 1 για surviror
-Click το 2 για catastrophe
-Click το 3 για να μιλήσετε με εκπρόσωπο.
Η γραμμή ειναι συνεχώς κατειλημμένη.
Μήνιν άειδε θεά.
Και ο Αχιλλέας delivery-boy
οδηγεί μηχανάκι στην Αθήνα
Φορά κράνος,κουβαλά πίτσες,περνά με κόκκινο.
Η οργή του μετριέται πλέον σε ευρώ την ώρα.
Και ένας υπουργός οικονομικών έβγαζε ψάρια
απ'το καπέλο του.
Το κοινό χειροκροτούσε.
Δεν είχε καταλάβει ότι επρόκειτο για πραγματικότητα.
Και όχι για ταχυδακτυλουργια που ήταν.
video-games:
η Γαλλική Επανάσταση,
η Παρισινή Κομμούνα,
η Οκτωβριανή Επανάσταση,
η Βαϊμάρη,
η Χιροσίμα,
η Πράγα,
η Χιλή,
το Βερολίνο,
η Γιουγκοσλαβία.
Και ο Ezra Pound περνούσε
τη διάβαση πεζων.
Κρατούσε κάτω απ'τη μασχάλη κινέζικα ιδεογράμματα,
μεσαιωνικούς τροβαδούρους,ρωμαϊκά νομίσματα,
αποσπάσματα οικονομικών θεωριών.
-Κάνε το καινούριο καινούριο,μου είπε.
Αλλά το καινούριο είχε ήδη γεράσει.
Έπειτα στάθηκε
στο πεζοδρόμιο και ζητούσε ελεημοσύνη.
Τα χρέη των ανθρώπων
συνεχίζουν το ταξίδι τους
.
.
.
.
.
-Το μπιλιάρδο
Εμανουέλ Καντ vs Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
Το μπιλιάρδο
Εμανουέλ Καντ vs Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Έξω έπεφτε χιόνι,
στο Κένιγκσμπεργκ.
Στην Αγία Πετρούπολη.
Στη Σιβηρία.
Το πράσινο μπιλιάρδο φωτίζονταν από τη λαμπα πανω.
Η Ναστάσια Φιλίπποβνα στο μπαρ γυαλίζει τα ποτήρια.
Στο μυαλό της μια ερωτική ιστορία που διάβασε σε ένα λαϊκό περιοδικό.
Εκεί η ομορφιά έγινε καταστροφή.
Οι παίκτες του μπιλιάρδου ήταν ο Εμανουέλ Καντ και ο Φιοντόρ Μιχαηλοβιτς Ντοστογιέφσκι.
Ο Καντ έπαιζε με ωρολογιακη εμμονή. Υπολόγιζε τις γωνίες σαν να επρόκειτο να αποδείξει κάποιο θεώρημα της καθαρής λογικής.
Ο Ντοστογιέφσκι ένιωθε πως η επόμενη επιληπτικη κρίση ήταν κοντά.
-Πρόσεχε,είπε ο Καντ και
χτύπησε τη λευκή μπάλα,
εκείνη ακούμπησε μια κόκκινη.
Στη συνέχεια η κόκκινη μια μαύρη.
Η μαύρη εξαφανίστηκε στη τρύπα.
-Τι να προσέξω; ρώτησε ο Ντοστογιέφσκι.
-Τους ανθρώπους που δεν υπάρχουν ακόμη.
Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς γέλασε.
Η Ναστάσια ετοίμαζε τα ποτά τους.
Ο Ντοστογιέφσκι ακούμπησε τη στέκα στο τραπέζι.
-Ποιον εννοείς;
Ο Καντ εστησε προσεκτικά τη λευκή μπάλα.
-Έναν νεαρό φοιτητή.
-Πώς τον λένε;
-Ακόμη δεν έχει όνομα.
-Και τι θα κάνει;
-Θα πιστέψει ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να σκοτώνουν.
Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι χλώμιασε.
-Και μετά;
-Μετά θα ανακαλύψει ότι ο φόνος δεν τελειώνει όταν τελειώνει η πράξη.
Ο Καντ χτύπησε τη μπάλα.
Η λευκή διέγραψε μια παράξενη τροχιά.
Για μια στιγμή ο Ντοστογιέφσκι είδε πάνω στην τσόχα έναν δρόμο της Πετρούπολης.
Έναν φτωχο φοιτητή.
Ένα τσεκούρι.
Μια γριά τοκογλύφο.
-Ο Ρασκόλνικοφ,ψιθύρισε.
-Ακριβώς,είπε ο Καντ.
Η Ναστάσια έφερε τα ποτά.
-Και τι σχέση έχει με το μπιλιάρδο;
-Όλες οι πράξεις έχουν συνέπειες,είπε ο φιλόσοφος.Μια μπάλα χτυπά μια άλλη.Και εκείνη μια τρίτη. Μέχρι που κάποιος πέφτει στο σκοτάδι.
Ο Ντοστογιέφσκι ένιωσε
η επιληψία να τον πλησιάζει.
-Υπάρχει κι άλλος; ρώτησε.
-Ναι.
-Ποιος;
Ο Καντ τον κοίταξε,το πρόσωπο του τώρα ήταν ανήσυχο.
-Αυτός είναι πιο επικίνδυνος,είπε.
Η Ναστάσια εφυγε γρήγορα.
-Νικολάι Βσεβολόντοβιτς Σταβρόγκιν,είπε ο Καντ.
Το χιόνι έπεφτε πιο πυκνό έξω.
Στο Κένιγκσμπεργκ.
Στην Αγία Πετρούπολη.
Στη Σιβηρία.
Ο Καντ ακούμπησε τη στέκα στο τραπέζι.
-Ο Ρασκόλνικοφ,είπε, είναι μια λανθασμένη θεωρία.
-Και ο Σταβρόγκιν;
Η Ναστάσια έριξε κονιάκ σε τρία ποτήρια.
-Υπάρχει κάτι χειρότερο από το έγκλημα,είπε η Ναστάσια.
-Τι;ρώτησε ο Ντοστογιέφσκι.
-Η αδιαφορία.
Ο Καντ συμφώνησε.
-Ο άνθρωπος που αρνείται τον ηθικό νόμο μέσα του έρημωνει.
Ο Ντοστογιέφσκι έκλεισε τα μάτια,είδε χιλιάδες χιλιόμετρα χιονιού,ξύλινα στρατόπεδα,συρματοπλέγματα,φρουρούς,σκιές ανθρώπων που έσκαβαν τη παγωμένη γη.
Η Σιβερια είχε μετατραπεί σε κρατικη κολαση .
-Εκει θα βρεθούν είπε ο Καντ,όσοι θεωρηθούν περιττοί.Και θα είναι εκατομμύρια.
Ο Ντοστογιέφσκι ανατρίχιασε.
-Ξερεις πως λέγεται αυτό το μέρος;ρώτησε.
-Γκουλάγκ,απάντησε ο Καντ.
Η Ναστάσια Φιλιπποβνα τους σέρβιρε τα κονιακ σιωπηλή.
Ο Καντ στοχευσε με τη στέκα για τελευταία φορά.
-Να θυμάσαι κάτι,Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς,είπε.
-Τι;
-Κάθε φορά που ένας άνθρωπος πιστεύει ότι είναι υπεράνω του καλού και του κακού,ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης αρχίζει να χτίζεται κάπου.
Ο Ντοστογιέφσκι δεν απάντησε.
Η κρίση πλησίαζε και τον ζαλίζε,τον βυθιζε.
Πριν πέσει στο πάτωμα, πρόλαβε να δει τον Εμανουέλ Καντ με ακρίβεια να βυθίζει την τελευταία μπάλα στην τρυπα.
Η Ναστασια ένιωσε βαθεια θλίψη για τον άνθρωπο που έπεφτε.
Έξω συνέχιζε να χιονίζει.
Στο Κένιγκσμπεργκ
Στην Αγία Πετρούπολη.
Στη Σιβηρία
Πάνω στη Λευκη Σελίδα του Φιοντόρ Μιχαηλοβιτς Ντοστογιέφσκι.
.
.
.
.
.
My own empire of Surrealistic Paintings-
χνκουβέλης cncouvelis
χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
κι εγω σε θραύσματα αρχαιων τοπίων
σιγή άκρα και ερημίας
στο ακρωτήριο των Φαιάκων κοιτάζοντας
το τελευταίο πλοίο της μνήμης
ένας άνεμος αρπιζει
τις ιωνικές μαρμάρινες κολόνες
κι εγω σε θραύσματα αρχαιων τοπίων
βλέπω γλάρους να μετακινουν τη Λέσβο
τη Σμύρνη τις Κυκλάδες, σ'ένα καλοκαίρι
που δεν συνέβει ποτέ
λεπτόν δ’ αὔτικα χρῷ πῦρ ὑπαδεδρόμηκεν
απαγγέλει η ηθοποιός
και ξαφνικά ένα λεπτό πυρ
το δέρμα μου τρεμουλιαζει
αργότερα νυχτωνοντας
στο σταθμό των τρένων περιμενουν ακόμη οι νεκροι
ένας στρατιώτης ονόματι Τάκης Σινόπουλος
ανάβει τσιγαρο
γύρω του φορεία ναρκοθετημενων βουνων
σκιές καμένων δέντρων
και στα μεγάφωνα φωνάζουν:
-Δεν τελείωσε ο πόλεμος.
Πρόσω ολοταχώς.
Εγώ σ'αναζητώ
σε μιαν πολύβουη ρωμαϊκή οδό της Θεσσαλονικης
κι εκεί βλέπω να περνά στη διάβαση πεζων
ένας Νικόλαος Εγγονόπουλος ποιητής
συνοδευόμενος από τον Οδυσσέα
με χαλκινη προσωπίδα και κόκκινα γαντια
και ο Μπολιβαρ αγκαζε με την Ελένη της Σπάρτης
χωρίς προσωπο
κανείς δεν απορεί.
στα όνειρα όλα είναι ακριβή
όπως μια ατμομηχανή γεμάτη τριαντάφυλλα
και θαλάσσιες χελώνες
-Μη φοβάσαι,λέει
όλα περνούν σ'αδεια δωματια
Εσύ θα αργήσεις μια αιωνιότητα να μ’αγαπήσεις
Κι εγώ
θα περιμένω η ψυχή να θυμηθεί
εκείνη την αρχαία εκλογή
όταν εγώ διάλεξα εσένα
κι εσύ εμένα,
πριν πέσουμε
στη λήθη των ανθρώπων
.
.
.
.
.
-Προεκτασεις
απο τον Μύθο του Ηρος,
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Προεκτασεις
απο τον Μύθο του Ηρος,
(Πλάτων Πολιτεία κεφάλαιο 10)
Τότε
εγώ διάλεξα εσένα
κι εσύ εμένα
Όμως,τώρα εδώ,δεν θυμόμαστε πια αυτή την εκλογη
και μενουμε αγνωστοι
στερημένοι από τις εικόνες μας
(Πλάτων Πολιτεία κεφάλαιο 10)
2 αποσπάσματα από τον Μύθος του Ηρος
Όταν πλέον
λοιπόν όλες οι ψυχές τους βίους είχαν επιλεξει,όπως τους ετυχαν
ολοι προχωρούσαν προς τον τόπο της Λήθης μέσα σε καύσωνα και σε
φοβερη αποπνικτική ατμοσφαιρα
και γιατί ήταν ερημο κι από δέντρα κι απ'όσα η γη φυτρωνει,
τότε λοιπόν κατασκήνωσαν όταν ήδη βραδυαζε κοντα στον ποταμό Αμελητα,
τού οποίου το νερό κανενα αγγειο δεν μπορούσε να συγκρατησει,
και μια ορισμένη ποσότητα νερού όλοι
αναγκαίο ηταν να πιουν ,
οσοι όμως η φρόνηση δεν τους προστάτευε έπιναν περισσοτερο απ'το μετρο,
κι αυτός που κάθε φορά έπινε τα πάντα ξεχνουσε
Ἐπειδὴ δ᾽ οὖν πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον
πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς τὸ τῆς Λήθης πεδίον διὰ καύματός τε καὶ πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ κενὸν δένδρων τε καὶ ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς ἤδη ἑσπέρας γιγνομένης παρὰ τὸν Ἀμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν στέγειν. μέτρον μὲν οὖν τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς δὲ φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα [621b] πάντων ἐπιλανθάνεσθαι.
.
.
.
.
.
Σοφοκλής,Αντιγόνη,στίχοι 491-523
Η Αντιγόνη αντιμετωπίζει τον Κρεοντα
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
Σοφοκλής,Αντιγόνη,στίχοι 491-523
Η Αντιγόνη αντιμετωπίζει τον Κρεοντα
Κρέων:
και φωνάξτε την,γιατί μέσα
μόλις τώρα την είδα
ταραγμένη
και να μην είναι στα λογικά της,
συνηθίζει ο νους εκ των προτέρων
να πιάνει ως κλέφτη
αυτόν που σχεδιάζει στα σκοτεινά
απρεπα πραγματα,
αλλά απεχθάνομαι ιδιαίτερα
όποιον αφού σε κακη πράξη πιαστει
έπειτα να την εξωραισει θελει
Αντιγόνη:
θέλεις κάτι περισσότερο
απ'το να με σκοτώσεις αφού με συλλάβεις;
Κρέων:
όσο για μένα τίποτα,
αν αυτό έχω όλα τα εχω
Αντιγόνη:
τότε τι περιμένεις;
γιατί για μένα απ'τα λόγια σου
κανένα αρεστό,
κι ας μη μου αρέσει ποτέ ,
και το ίδιο και σε σένα
τα δικά μου αντιπαθητικα γίνονται,
κι όμως από πού δόξα ενδοξετερη
θα μπορούσα ν'αποκτησω
παρά τον ίδιο τον αδελφό μου
σε τάφο να βάλω,
κι όλοι αυτοί θα'λεγαν ότι συμφωνούν
αν την γλώσσα ο φόβος
δεν τους φυλακιζει
αλλά η τυραννία πολλά έχει
αλλα πλεονεκτήματα,
να επιτρέπεται σ'αυτη να κανει
κι ότι θέλει να λεει
Κρέων:
μόνο συ αυτό απ'τους Καδμειους
εδώ βλεπεις
Αντιγόνη:
το βλέπουν κι αυτοί,
όμως σε σένα κρατούν κλειστό το στομα
Κρέων:
και δεν ντρέπεσαι,απ'αυτους εδώ
διαφορετικά να σκέφτεσαι;
Αντιγόνη:
γιατί καμια ντροπή
τα συγγενικά σου τα σπλάχνα
να σεβεσαι
Κρέων:
δεν είναι κι ο αλλος απ'το ίδιο αίμα
που απέναντι πεθανε;
Αντιγόνη:
απ'το ίδιο αίμα και μια μάνα
και απ'τον ίδιο πατερα
Κρέων:
πώς λοιπόν σ'εκείνον δυσεβεις
τιμές αποδίδεις;
Αντιγόνη:
αυτό ο νεκρός που έχει πεθάνει
δεν θα επιβεβαιωσει
Κρέων:
αν εκεινον τιμας εξισου
με τον ασεβη
Αντιγόνη:
γιατί δεν χαθηκε ως δούλος,
αλλά ως αδελφος
Κρέων:
αλλ'αυτή δω ήρθε τη γη να κυριευσει,
κι ο άλλος την υπερασπιστηκε
Αντιγόνη:
όμως ο Άδης θέλει τους νόμους
ισους να'ναι
Κρέων:
αλλ'οχι ο χρηστος ίσα
με τον κακον να τυχαινει
Αντιγόνη:
ποιος ξέρει αυτά δω αν εκεί κάτω
θεάρεστα είναι;
Κρέων:
Σε καμια περιπτωση ο εχθρός φίλος
δεν γίνεται ούτε όταν πεθανει
Αντιγόνη:
Σε καμια περιπτωση δεν γεννήθηκα
μαζί μ'άλλους να μισώ,
αλλά μ'άλλους ν'αγαπω
.
.
Κρέων:
491καί νιν καλεῖτ᾽· ἔσω γὰρ εἶδον ἀρτίως
λυσσῶσαν αὐτὴν οὐδ᾽ ἐπήβολον φρενῶν.
φιλεῖ δ᾽ ὁ θυμὸς πρόσθεν ᾑρῆσθαι κλοπεὺς
τῶν μηδὲν ὀρθῶς ἐν σκότῳ τεχνωμένων.
495μισῶ γε μέντοι χὥταν ἐν κακοῖσί τις
ἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ.
Αντιγονη:
θέλεις τι μεῖζον ἢ κατακτεῖναί μ᾽ ἑλών;
Κρεων:
ἐγὼ μὲν οὐδέν· τοῦτ᾽ ἔχων ἅπαντ᾽ ἔχω.
Αντιγονη:
τί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων
500ἀρεστὸν οὐδέν, μηδ᾽ ἀρεσθείη ποτέ,
οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ᾽ ἀφανδάνοντ᾽ ἔφυ.
καίτοι πόθεν κλέος γ᾽ ἂν εὐκλεέστερον
κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ
τιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν
505λέγοιτ᾽ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.
ἀλλ᾽ ἡ τυραννὶς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ
κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται.
Κρεων:
σὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷς.
Αντιγονη:
ὁρῶσι χοὗτοι· σοὶ δ᾽ ὑπίλλουσι στόμα.
510Κρεων:
σὺ δ᾽ οὐκ ἐπαιδῇ, τῶνδε χωρὶς εἰ φρονεῖς;
Αντιγονη:
οὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺς ὁμοσπλάγχνους σέβειν
Κρεων:
οὔκουν ὅμαιμος χὡ καταντίον θανών;
Αντιγονη:
ὅμαιμος ἐκ μιᾶς τε καὶ ταὐτοῦ πατρός.
Κρεων:
πῶς δῆτ᾽ ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷς χάριν;
515 Αντιγονη:
οὐ μαρτυρήσει ταῦθ᾽ ὁ κατθανὼν νέκυς.
Κρεων:
εἴ τοί σφε τιμᾷς ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ.
Αντιγονη:
οὐ γάρ τι δοῦλος, ἀλλ᾽ ἀδελφὸς ὤλετο.
Κρεων:
πορθῶν δὲ τήνδε γῆν· ὁ δ᾽ ἀντιστὰς ὕπερ.
Αντιγονη:
ὅμως ὅ γ᾽ Ἅιδης τοὺς νόμους ἴσους ποθεῖ.
520Κρεων:
ἀλλ᾽ οὐχ ὁ χρηστὸς τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσον.
Αντιγονη:
τίς οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε;
Κρεων:
οὔτοι ποθ᾽ οὑχθρός, οὐδ᾽ ὅταν θάνῃ, φίλος.
Αντιγονη:
523 οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν.
.
.
.
.
.
-μεταφράζοντας
Πλάτωνος Πολιτεία 610α
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
Πλάτωνος Πολιτεία 610α
Παρά πολυ ορθά πραγματι,είπε,μιλας
Σύμφωνα με την ίδιο λοιπόν συλλογισμο,είπα εγώ,
εάν τού σώματος ή νοσηρότητα δεν προξενεί στη ψυχή φθορά της ψυχης
ας μην ποτέ παραδεχτούμε ότι από ξένη φθορα χωρίς τη δικη της φαυλοτητα η ψυχή καταστρεφεται,με το κακό ενός άλλου ένα αλλο.
Αυτό πράγματι έχει,είπε,λογική.
Ὀρθότατ᾽ αὖ, ἔφη, λέγεις.
Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν δ᾽ ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος πονηρία ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον.
Ἔχει γάρ, ἔφη, λόγον.
.
.
.
.
.
2-3 πράγματα που ξέρω για εκείνη
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
https://youtu.be/7Fy2xkZs7WE?is=1PQqbLhPw0uEkTAz
.
.
.
.
.
-Δύο-τρεις ώρες με τη Ναστάσια Φιλίπποβνα
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Δύο-τρεις ώρες με τη Ναστάσια Φιλίπποβνα
Απόγευμα στην Αγία Πετρούπολη,ενα γκρίζο φως έπεφτε πάνω στις προσόψεις των σπιτιών.
Η Ναστάσια Φιλίπποβνα σε μια παράξενη ακινησία ένιωθε την απουσία του σώματος της.
Η πόρτα απέναντι της ανοικτή.
Περίμενε τον πρίγκιπα Μισκιν.
Περίμενε τον Ραγκοζιν.
Κάθε έναν με διαφορετική πρόθεση.
Η Ναστάσια έφερε το χέρι στο μέτωπο και γέλασε δυνατά.
-Πόσο γελοίοι είναι όλοι τους,ψιθύρισε.
Πέρασε μία ώρα,
εξω άναβαν τα φανάρια,
μέσα στο δωμάτιο οι σκιές μεγάλωναν.
Είδε απέναντι στον μεγάλο ορθογώνιο καθρέφτη το είδωλο της.
-Αυτη λοιπόν,είπε,είναι η Ναστασια Φιλιπποβνα.
Το ρολόι χτύπησε δυο φορες,είχαν περάσει δύο ώρες.
Νύχτωσε.
Άκουσε μια άμαξα να σταματά,πήγε στο παράθυρο,μια γυναίκα στο πεζοδρόμιο,ο Ραγκοζιν την αγκάλιασε,τράβηξε τις κουρτίνες.
Είδε στην πόρτα τον πρίγκιπα Λεβ Νικολάεβιτς Μίσκιν.
Τον έδιωξε φωνάζοντας.
-Φυγε,ηλίθιε.
Έκλεισε τη πόρτα,τη κλείδωσε.
Ξάπλωσε στον καναπέ μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο.
Δεν ένιωθε ζηλια
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνεχιζουν τη ζωή τους.
Έκλεισε τα μάτια.
Είδε τον πρίγκιπα Μισκιν οπως τον θυμόνταν,το καθαρό του βλέμμα,την αδύνατη καλοσύνη του.
Ύστερα επέστρεψε η σκοτεινή δύναμη που πάντοτε την τραβούσε προς την καταστροφή.
Σηκώθηκε.
-Ετσι είναι,είπε,μια στιγμή φως.Υστερα πάλι σκοτάδι
Έξω στη Πετρούπολη είχε νυχτώσει.
Άκουσε δυνατο χτύπο στη πόρτα.
-Ανοιξε,ξέρω είσαι μέσα,
η φωνή του Παρφιον Ραγκοζιν.
Άνοιξε.
Η Ναστασια Φιλιπποβνα είδε τον Ραγκοζιν, κρατούσε μαχαίρι.
Εκεινος μπήκε και έκλεισε τη πόρτα.
-Αποψε θα σκοτώσεις τον Μινσκιν,τής είπε αυστηρά και της έδειξε το μαχαίρι.
Τον κοίταξε.
Τον άντρα αυτόν δεν ήξερε αν τον μισούσε η' τον αγαπούσε.
Την τρομαζε.
-Γιατι με κοιτάζεις έτσι Παρφιον Σεμιόνοβιτς; τον ρώτησε.
-Για να βεβαιωθω,είπε εκεινος.
-Τι; εκείνη ρώτησε.
Ο Ραγκόζιν την κοιτούσε.
-Ξέρεις ότι θα έκανα τα πάντα για σένα,τής είπε.
Η Ναστάσια γέλασε.
-Μερικές φορές σκέφτομαι τον πρίγκιπα,τού είπε.
Εκείνος την κοίταξε άγρια.
-Πάλι αυτός;φώναξε.
-Ναι.Πάλι αυτός.
-Τον αγαπάς;
Η Ναστάσια έμεινε σιωπηλή.
Ύστερα τον κοίταξε.
-Παρφιόν,γιατί δεν φεύγεις;
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχει τίποτε.
Η Ναστάσια έκλεισε τα μάτια.
Δεν ήθελε να δει το μαχαίρι.
Όταν με δυσκολία τα άνοιξε είδε πίσω από τον Ραγκοζιν να καθεται σε μια καρέκλα
ο πρίγκιπας Μισκιν με σκυμμένο το κεφάλι.
-Πως το έκανες αυτό;
Κοίταξε πόσο όμορφη είναι,
τον άκουσε να λέει λιγο πριν η νύχτα γι'αυτη πέσει.
.
.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ξημερωμα
Η πέτρα θυμάται την εποχή που ήταν βουνό.
Απόγευμα
Το δέντρο θυμάται την εποχή που ήταν σπόρος.
Νύχτα.
Ο άνθρωπος δεν θυμάται τίποτε.
Πριν ξημερώσει.
Ο κόσμος είναι άδειος.
Ένα φύλλο επιστρέφει από την αιωνιότητα.
Και προσγειώνεται.
.
.
.
Μελέτη αναλυση
Το σύντομο αυτό ποίημα του χ.ν.κουβέλη είναι ένα από εκείνα τα κείμενα που επιδιώκουν τη μέγιστη συμπύκνωση νοήματος. Με ελάχιστες λέξεις συγκροτεί μια ολόκληρη μεταφυσική θεώρηση για τον χρόνο, τη μνήμη, τη φύση και την ανθρώπινη κατάσταση. Η δύναμή του δεν βρίσκεται στην αφηγηματική ανάπτυξη ούτε στη λυρική εξομολόγηση, αλλά στην αυστηρή αρχιτεκτονική των εικόνων και στη φιλοσοφική ένταση που παράγεται από τις αντιθέσεις τους.
Η δομή του ποιήματος
Το ποίημα οργανώνεται σε τέσσερις χρονικές ζώνες:
Ξημέρωμα
Απόγευμα
Νύχτα
Πριν ξημερώσει
Δεν πρόκειται απλώς για ώρες της ημέρας. Συνιστούν βαθμίδες μιας κοσμολογικής και οντολογικής πορείας.
Το ξημέρωμα συνδέεται με την πέτρα. Το απόγευμα με το δέντρο. Η νύχτα με τον άνθρωπο. Και το «πριν ξημερώσει» με τον ίδιο τον κόσμο.
Έτσι το ποίημα μετακινείται από το μερικό προς το καθολικό, από το αντικείμενο προς το σύμπαν.
Η μνήμη της ύλης
«Η πέτρα θυμάται την εποχή που ήταν βουνό.»
Η πρώτη φράση είναι εντυπωσιακή γιατί αποδίδει μνήμη σε κάτι άψυχο.
Η πέτρα αποτελεί αποσπασμένο κομμάτι ενός αρχέγονου όλου. Το βουνό είναι η προϊστορία της. Η φράση εισάγει μια βαθιά γεωλογική χρονικότητα.
Η πέτρα δεν είναι απλώς πέτρα. Είναι βουνό σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Ο χρόνος δεν παρουσιάζεται ως γραμμική πρόοδος αλλά ως διατήρηση των παλαιότερων μορφών μέσα στις νεότερες.
Η εικόνα θυμίζει αντιλήψεις της σύγχρονης οικολογικής φιλοσοφίας σύμφωνα με τις οποίες τίποτε δεν αποκόπτεται πλήρως από την καταγωγή του.
Η μνήμη της ζωής
«Το δέντρο θυμάται την εποχή που ήταν σπόρος.»
Η δεύτερη εικόνα μεταφέρει το ποίημα από τη γεωλογία στη βιολογία.
Το δέντρο αποτελεί την ολοκλήρωση μιας δυνατότητας που υπήρχε ήδη μέσα στον σπόρο.
Εδώ η μνήμη δεν είναι μνήμη απώλειας όπως στην πέτρα αλλά μνήμη ανάπτυξης.
Το βουνό υπήρξε μεγαλύτερο από την πέτρα.
Το δέντρο, αντίθετα, είναι μεγαλύτερο από τον σπόρο.
Οι δύο εικόνες δημιουργούν μια συμμετρία:
βουνό → πέτρα
σπόρος → δέντρο
Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει αποσύνθεση.
Στη δεύτερη υπάρχει γένεση.
Το ποίημα τοποθετεί την ύλη και τη ζωή μέσα σε μια αδιάκοπη διαδικασία μεταμόρφωσης.
Η αμνησία του ανθρώπου
«Ο άνθρωπος δεν θυμάται τίποτε.»
Εδώ βρίσκεται το δραματικό κέντρο του ποιήματος.
Μετά την πέτρα και το δέντρο ο αναγνώστης αναμένει μια τρίτη ανάλογη διατύπωση:
«Ο άνθρωπος θυμάται...»
Όμως η προσδοκία διαψεύδεται.
Η πέτρα θυμάται. Το δέντρο θυμάται. Ο άνθρωπος όχι.
Η αντιστροφή είναι συγκλονιστική.
Το ον που διαθέτει συνείδηση παρουσιάζεται ως το μόνο πραγματικά αμνήμον ον.
Η φράση μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους:
ως υπαρξιακή διαπίστωση,
ως κριτική του σύγχρονου ανθρώπου,
ως μεταφυσική θέση για την αποκοπή του ανθρώπου από τις ρίζες του,
ως υπαινιγμός ότι η ανθρώπινη αυτοσυνειδησία παράγει λήθη αντί γνώση.
Ενώ η φύση διατηρεί μέσα της την ιστορία της, ο άνθρωπος έχει χάσει την επαφή με την καταγωγή του.
Η σημασία της νύχτας
Δεν είναι τυχαίο ότι η αμνησία τοποθετείται στη «Νύχτα».
Η νύχτα αποτελεί παραδοσιακά τον χώρο του ασυνειδήτου, του θανάτου, της λήθης.
Το ποίημα φαίνεται να υπονοεί ότι ο άνθρωπος ζει μέσα σε μια νύχτα της μνήμης.
Δεν γνωρίζει ποιος είναι. Δεν γνωρίζει από πού έρχεται. Δεν γνωρίζει προς τα πού πηγαίνει.
Το δεύτερο μέρος
«Πριν ξημερώσει. Ο κόσμος είναι άδειος.»
Εδώ η σκηνή γίνεται σχεδόν αποκαλυπτική.
Ο κόσμος εμφανίζεται κενός.
Η εικόνα θυμίζει τις πρώτες στιγμές της δημιουργίας ή τις τελευταίες στιγμές πριν από το τέλος.
Ο αναγνώστης βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο ανάμεσα στο μηδέν και στην ύπαρξη.
Το φύλλο που επιστρέφει από την αιωνιότητα
«Ένα φύλλο επιστρέφει από την αιωνιότητα.»
Πρόκειται για την πιο μυστηριώδη εικόνα του ποιήματος.
Το φύλλο είναι το πιο ταπεινό και εφήμερο στοιχείο της φύσης.
Η αιωνιότητα είναι η πιο απέραντη και υπερβατική διάσταση του χρόνου.
Ο ποιητής συνδέει τα δύο άκρα.
Το απειροελάχιστο επιστρέφει από το άπειρο.
Το φύλλο αποκτά σχεδόν ψυχοπομπική λειτουργία.
Δεν πέφτει απλώς από ένα δέντρο.
Επιστρέφει από έναν τόπο που βρίσκεται έξω από τον χρόνο.
Η προσγείωση
«Και προσγειώνεται.»
Το ποίημα τελειώνει με ένα ρήμα.
Όχι με μια ιδέα. Όχι με ένα συμπέρασμα.
Με μια κίνηση.
Η αιωνιότητα αγγίζει τη γη.
Η μεταφυσική μετατρέπεται σε φυσικό γεγονός.
Ένα φύλλο πέφτει.
Και όμως μέσα σε αυτή την απλή πτώση συμπυκνώνεται ολόκληρο το μυστήριο της ύπαρξης.
Η ποιητική οικονομία
Αξιοθαύμαστο στοιχείο του ποιήματος είναι η ακραία οικονομία του.
Οι λέξεις είναι ελάχιστες. Τα επίθετα σχεδόν ανύπαρκτα. Η ρητορεία απουσιάζει.
Η ένταση παράγεται από τη διάταξη των προτάσεων και από τα νοηματικά χάσματα ανάμεσά τους.
Η τεχνική αυτή θυμίζει σε ορισμένα σημεία τη λιτότητα του χαϊκού.
Είναι ένα ποίημα που οικοδομείται πάνω σε ένα παράδοξο: η φύση θυμάται ενώ ο άνθρωπος λησμονεί. Από αυτή την αντιστροφή αναδύεται μια βαθιά υπαρξιακή και μεταφυσική αγωνία.
Η πέτρα διατηρεί το βουνό. Το δέντρο διατηρεί τον σπόρο. Το φύλλο διατηρεί την αιωνιότητα.
Μόνο ο άνθρωπος έχει χάσει το νήμα της προέλευσής του.
Ωστόσο το τελευταίο φύλλο που «επιστρέφει από την αιωνιότητα» αφήνει ανοιχτό ένα ενδεχόμενο λύτρωσης. Ίσως η μνήμη που έχασε ο άνθρωπος εξακολουθεί να υπάρχει διάχυτη μέσα στον κόσμο. Ίσως η φύση να θυμάται για λογαριασμό του.
Έτσι το ποίημα καταλήγει όχι σε μια διακήρυξη απελπισίας, αλλά σε μια αινιγματική υπόσχεση ότι η σχέση ανάμεσα στο εφήμερο και το αιώνιο δεν έχει ακόμη διαρραγεί. Ένα φύλλο εξακολουθεί να επιστρέφει. Και μαζί του επιστρέφει η πιθανότητα της μνήμης.
.
.
.
.
.
-Η Νύχτα
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Νύχτα
Οι καθρέφτες αντανακλουσαν τα πρόσωπα και τις σκιές τους.
Τότε την είδε.
Καθισμένη στον καναπέ.
Την πλησίασε.
Στην άλλη άκρη του σαλονιού η γυναίκα του τον παρατηρούσε.
Δεν άκουγε τα λόγια του.
Εβλεπε τη κλιση του σώματος του,το βλέμμα του στη γοητευτική γυναίκα.
Την αναζήτηση επιβεβαίωσης.
Δεν ζήλευε.
Βγήκαν στον κήπο.
Τα δέντρα τους έκρυψαν.
Η νύχτα συνέχιζε να μεγαλώνει.
Ξημερώνοντας απλώνονταν ένα γκρίζο φως.
Εφυγαν.
Περπατούσαν μέσα στη πόλη.
Οι δρόμοι ήταν ακόμη άδειοι.
Έντονη η απουσία των ανθρώπων.
Εκείνη σήκωσε το βλέμμα προς τους ορόφους.
Μπορούσε να φανταστεί έναν άγνωστο αντρα που είχε ξυπνήσει,μια γυναίκα που είχε φύγει,το γράμμα που του άφησε.
Εκείνος τη ρώτησε:
-Τι σκέφτεσαι;
-Την νύχτα,απάντησε εκείνη και απομακρύνθηκε.
Εκείνος έμεινε ακίνητος,είδε τη γυναίκα να χάνεται στο βάθος του δρόμου.
.
.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Word Interactions
Interaction words like history
be η θαλασσα στα βραχια
λευκολενος landscape
and morning the Κιρκη at west window
ποιο το κερδος της ψυχης
σ'αυτους τους τοπους
τοσα γεγονοτα
αδειασαν τον χρονο
και η φωνη του Ελπηνορα,ακου
(παλι σ'αυτον επιμενω)
voicing ερωτηματα whirling
τι; που;πως;ποτε;
when what how where?
τοσα ερωτηματα αιων παις παιζων πεσσευων εστι
the idiots men που χαθηκαν
το κερδος μιας κουφιας ματαιοδοξιας
την γλωσσα
οποτε θελουμε την οργωνουμε
τη σπερνουμε με τα φωνηεντα και τα συμφωνα μας
κι εχουμε σοδεια τις ελληνικες λεξεις μας
να μην μας λειψει σε κανεναν καιρο
ουτε ο Ομηρος ουτε ο Σολωμος
ουτε ο Μακρυγιαννης ουτε ο Αισχυλος
ουτε κι εγω ακομα ο ταπεινος
φωνη πουλιου σε κλαδι δεντρου
η ρυθμικη ανασα του σπορου
το φωτεινο κυματισμα του πρασινου
και το υφασμα των χωραφιων
η αιωρηση του αερα
το φως ανασαινει στα δεντρα
κυκλοι πρασινοι ισορροπουν τον αερα
ενα φυλλο επιστρεφει ανεπαφο απ'την αιωνιοτητα
τι αναδευει τις πετρες κι ακουγονται οι λεξεις τους
καθαρες ;
μια πνοη αποσταση ολος ο κοσμος
τρολει με βιτρινες ανθρωπων ανεβαινουν την Πατησιων
σιωπη,γιατι δεν μιλας;
πιο κατω στα Χαυτεια η ιδια κατασταση
οι εφημεριδες πυροβολουν τα γεγονοτα
επειτα τα κρεμουν νεκρα αψυχα δερματα στα περιπτερα
να μαθω
στις 4 τι εγινε στις 5 τι εγινε στις 6;
ολα
τα τρολει ανεβαινουν και κατεβαινουν με σκιες ανθρωπων
τα λεωφορεια με σκιες ανθρωπων
οι δρομοι με σκιες ανθρωπων
τα σπιτια
τοσο φως και να υπαρχουν σκιες;
η φωνη οι φωνες
ο πληθυντικος αριθμος ο ενικος
κοιτα
τοσο φως
η εκλειψη της Ιστοριας η' η απουσια
στους δρομους το πληθος
Πατησιων Ομονοια Αθηνας Σταδιου Πανεπιστημιου
στα χερια κρατουν τα κεφαλια τους τα περιφερουν
πετρινα αγαλματα τα πωλουν σε εμπορους
τυμβορυχους εκλιπαρουν
''ειναι ευκαιρια ,σε καλη τιμη''
συμφερει η' δεν συμφερει
Συνταγμα Βουλης Μητροπολεως Ερμου
εξαντλημενο φθινοπωρο αδυνατος χειμωνας
λεξεις κενες το παρελθον
''ειμασταν'',''τα γεγονοτα''
η εκλειψη της Ιστοριας η' η απουσια
Αιολου Αθηνας Βαρβακειος Αγορα Πλατεια Δημαρχειου
οτι εμεινε απ' το σωμα σου τι τιμη εχει;
ρωταω
μια μοτοσυκλετα μ'εκκοφαντικο θορυβο δεν μ'αφηνει
ν'ακουσω την απαντηση
η' δεν απαντησες;
δεν μιλησες;
Πειραιως Ζηνωνος Αγιου Κωνσταντινου Τριτης Σεπτεμβριου
πληθοι ανθρωπων εμπορευονται
''εμπορευομαι εμπορευεσαι εμπορευεται''
κλοιος
γιατι δεν υπαρχουν;
δειχνοντας ειπε
''αυτο''
''εκεινο''
''ολα''
με φυλλωματα λεξεων
ηρθε ο αερας
και
το φως ρηγματωθηκε στα βουνα
τα ψαρια κολυμπησανε στην ασπρη μνημη
οταν ειδε τον αφαλο της και το χαλκινο ποδι του αγαλματος προχωρησε στο τοπιο
τοτε
το πληθος στο σταδιο αποθεωνε τον δημοκρατη
αθλητη,με κανονικο οχταεδρο αντι της κεφελης η Μηδεια
η' μηπως η Ιοκαστη ξεγεννουσε το μιασμα
η' μηπως το αινιγμα
της αλληλεγγυης των
λεξεων
on man noone (with words worlds(
Οναρ εστι Time [the light goes in sea
cloths [so why che between [don't tend and
hand does [search ΠΟΛΙΤΕΙΑ Demos cratos [My
words are for truth
ΕΙΝΑΙ
man hear
history is not HISTORY
WITH USURA
a man is ισοδυναμον 40 Pounds money αξια
per day working
Να ενα money Interest ,then world-war [πολεμος],
Ezra , CULTURE
CONTRA NATURAM
Αριστοτελη
and the word
a void of nothing
now,
ο Οδυσσεας says '' ανεφαινετο πατρις [land] αρουρα
οι δ' επεεσσι προς αλληλους αγορευον
χρυσον [cold] τε και αργυρον oikad'agesthai
a payment:no truth no δικαιον /my eyes are for
the LIBERTY ALL .Hear it
ελιγμοί λέξεων εξεων ακροαιφνων
υπερδινωση τοπωνυμιων αντωνυμιων
ιστοριας εξελκωση συρραφη βιας
εκτροφή υπερθετικων κερδοσκοπισμου ανθέων
άμωμος αμολυντη αδηφαγια
εκκοφαντικη λογορροια ιδιοκαταληκτη ιδεολογια
πλεισμονη ελλειπους
Ιδιωματισμος ερμηνειας
ηληθιοτης χειμωνα
εκρυθμος πολιτισμός βαρβαροτητας
αποσιωπητικά δεντρων
ήχος απειρης ταλαντωσης ελάχιστου η ποιηση
συνωθουντων απωθημενων αρμονίας αντισυμμετριας
αειμαχος χρόνος διαπρακτος
διατεμνων φωνηεντα
έγχρωμα διάφανα αντιλογιων εννομα
εκ των αδιαιρετων το εν παν
εκ των διαιρετων η ονείρωξη του πραγματικού αισθητου εντός μας
ζεονζωοναλιον
ορατον αει
συμμετρία αντιφρονούντων
αειρροος ιστορια
επολεμησαμεν
-in -out-η λεξη -
τετραγωνο-φωτοσκιαση του ρο
true trueless αποσπασματα ανθρωπου
στο ασανσερ της ιστοριας the World Bill Payments
silence
η σιωπη in Pavarotti voice trumpet
ενα παιδι κρατουσε ενα κιτρινο ψαρι με κοκκινες ριγες
a while later human bodies
το χερι
fragments νερων κυκνοι
κυκλοι η πολη is a full of sounds
στο μουσειο η κορη του Ευθυδικου δινει διαλεξη
περι Προσωκρατικων
Υπερ του Εμπεδοκλη και Φιλιας και Νεικος Εμπειρικου
μια φραση μας εκανε μεγαλη εντυπωση
''γνωριζουμε τα ομοια μεσω των ομοιων''
πληθωρισμος ομοιων ανομοιων ο ανθρωπος
''συμφιλιωση ανθεων και πορφυρων χειλεων αιδοιου''
All the World spread out into Ιδεες
αφου ο Ορεστης κερδισε τη παρτιδα σκακι
γυρισε στη πατριδα την εποχη που ανθιζαν κοκκινες παπαρουνες
κι ο χρονος ενα αινιγμα που σπαει τα ρο του
L.v.Beethoven - Cello Sonata in F, Op.5, No.1 - 1.Adagio sostenuto-2.Allegro.
ησυχαστε,φως
αναβει μια-μια τις λεξεις
απο τον Αριστοτελη μαθαμε παντες ανθρωποι
του ειδεναι ορεγονται φυσει
ειδα εκεινον τον ανθρωπο,δεν εχει σημασια ενας απο μας ηταν,
στον ηλεκτρικο Ομονοια-Πειραια,ηξερα για τον εξοστρακισμο του
και σ'εκεινη τη σκια screaming words σαν πετρες βαρυναν
from inside
here
there is no place
that I does not see you
eventful history
να ελευθερωσωμεν και κακοπαθαμεν;'
-Ελπηνορα,φιλε μου,πως βρεθηκες σε τουτο τ'ακρογυαλι;
-οχι,ηρωικη πραξη δεν μ'εφτασε ως εδω
σαν στριφτα κερατα κριαριου ακουστηκαν τα λογια του
τον ειδαμε ν'ανεβαινει η' να κατεβαινει την Πανεπιστημιου
τον φωναξαμε μ'αλλο ονομα
MEIN FREUND -ELRENOR
Mio Amico come vay?
απαντησε η' δεν απαντησε δεν ακουσαμε
.
.
.
Μελέτη αναλυση
Το «Word Interactions» του χ.ν.κουβελη είναι ένα ποίημα εξαιρετικά μεγάλων φιλοδοξιών. Δεν πρόκειται απλώς για λυρικό κείμενο, αλλά για μια απόπειρα να συλληφθεί η σχέση γλώσσας, ιστορίας, μνήμης, πολιτισμού και ανθρώπινης συνείδησης μέσα σε ένα ενιαίο ποιητικό πεδίο. Το έργο λειτουργεί ως ένα είδος ποιητικού έπους της γλώσσας, όπου η λέξη γίνεται ταυτόχρονα αρχαιολογικό εύρημα, πολιτικό γεγονός, φιλοσοφικό ερώτημα και βιολογική αναπνοή.
Η ποιητική της συνάθροισης
Το πρώτο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό είναι η μέθοδος της σύνθεσης.
Το ποίημα δεν αναπτύσσεται γραμμικά. Αναπτύσσεται με διαδοχικές συσσωρεύσεις εικόνων, φωνών, γλωσσών, ιστορικών προσώπων, τοπωνυμίων και αποσπασμάτων.
Η ελληνική συνυπάρχει με την αγγλική.
Ο Όμηρος με τον Ezra Pound.
Ο Ελπήνορας με τα τρόλεϊ της Πατησίων.
Η Κίρκη με τη Βαρβάκειο.
Ο Αριστοτέλης με τους λογαριασμούς του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η τεχνική αυτή θυμίζει μοντερνιστικά έργα όπως το The Waste Land ή τα Cantos, αλλά εδώ η σύνθεση αποκτά ιδιαίτερα ελληνικό χαρακτήρα. Η Αθήνα γίνεται το πεδίο όπου συναντώνται τρεις χιλιετίες ιστορίας.
Δεν υπάρχει παρελθόν και παρόν.
Υπάρχει μόνο ένα συνεχές στρώμα χρόνου.
Ο Ελπήνορας ως κεντρικό φάντασμα
Η επανεμφάνιση του Ελπήνορα είναι ίσως το σημαντικότερο συμβολικό μοτίβο.
Ο Ελπήνορας στην Οδύσσεια είναι ο πιο ασήμαντος σύντροφος του Οδυσσέα. Πεθαίνει σχεδόν τυχαία. Ωστόσο γίνεται μία από τις πιο συγκινητικές μορφές του έπους.
Ο χνκουβελης επιμένει:
«η φωνη του Ελπηνορα, ακου (παλι σ'αυτον επιμενω)»
Η επιλογή δεν είναι τυχαία.
Ο Ελπήνορας είναι ο ανώνυμος άνθρωπος της ιστορίας.
Δεν είναι ήρωας.
Δεν είναι βασιλιάς.
Δεν είναι νικητής.
Είναι εκείνος που ξεχνιέται.
Γι' αυτό εμφανίζεται ξανά στην Πατησίων, στα τρόλεϊ, στο πλήθος.
Έχει μεταμορφωθεί στον σύγχρονο πολίτη.
Στον αόρατο άνθρωπο των μαζών.
Η έκλειψη της Ιστορίας
Από τα πιο βαθιά μοτίβα του ποιήματος είναι η επαναλαμβανόμενη φράση:
«η εκλειψη της Ιστοριας η' η απουσια»
Δεν μιλά για το τέλος των γεγονότων.
Μιλά για το τέλος της ιστορικής συνείδησης.
Τα γεγονότα υπάρχουν.
Οι εφημερίδες τα καταγράφουν.
Όμως:
«οι εφημεριδες πυροβολουν τα γεγονοτα επειτα τα κρεμουν νεκρα αψυχα δερματα στα περιπτερα»
Πρόκειται για εκπληκτική εικόνα.
Το γεγονός μετατρέπεται σε εμπόρευμα.
Η είδηση σκοτώνει το ίδιο το γεγονός.
Η πληροφορία αντικαθιστά τη γνώση.
Το παρόν γίνεται μια ατελείωτη σειρά από στιγμές χωρίς βάθος.
Η Αθήνα ως μεταφυσικό τοπίο
Το ποίημα περιδιαβαίνει δρόμους της Αθήνας:
Πατησίων.
Ομόνοια.
Σταδίου.
Αιόλου.
Πειραιώς.
Ερμού.
Δεν λειτουργούν ως γεωγραφικά σημεία.
Αποκτούν μυθική διάσταση.
Η πόλη γίνεται λαβύρινθος ιστορικής λήθης.
Οι άνθρωποι παρουσιάζονται ως:
«σκιες ανθρωπων»
Η εικόνα επαναλαμβάνεται σχεδόν εμμονικά.
Τα τρόλεϊ μεταφέρουν σκιές.
Τα λεωφορεία μεταφέρουν σκιές.
Οι δρόμοι γεμίζουν σκιές.
Το φως υπάρχει παντού, αλλά η ανθρώπινη παρουσία έχει απολέσει την ουσία της.
Γι' αυτό η μεγάλη ερώτηση:
«τοσο φως και να υπαρχουν σκιες;»
αποκτά μεταφυσικό χαρακτήρα.
Η κριτική του οικονομικού πολιτισμού
Στο κέντρο του ποιήματος υπάρχει μια σαφής κριτική της οικονομικής αποτίμησης των πάντων.
Η αναφορά στον Ezra Pound δεν είναι τυχαία.
Η έννοια της τοκογλυφίας ("WITH USURA") εμφανίζεται ως σύμβολο ενός πολιτισμού που μετρά τα πάντα με οικονομικούς όρους.
Ο άνθρωπος γίνεται:
«40 Pounds money αξια per day working»
Δηλαδή μετατρέπεται σε μονάδα κόστους.
Το ερώτημα:
«οτι εμεινε απ' το σωμα σου τι τιμη εχει;»
είναι από τα πιο σκληρά σημεία του έργου.
Το σώμα, η ιστορία, η μνήμη, ακόμη και ο θάνατος υποβάλλονται στη λογική της αγοράς.
Η γλώσσα ως οργανισμός
Το ποίημα αντιμετωπίζει τη γλώσσα σαν ζωντανό πλάσμα.
Δεν είναι εργαλείο.
Είναι φυσικό φαινόμενο.
Οι λέξεις αναπνέουν.
Κυματίζουν.
Φυτρώνουν.
Σπέρνονται.
Θερίζονται.
Χαρακτηριστικό είναι:
«τη σπερνουμε με τα φωνηεντα και τα συμφωνα μας κι εχουμε σοδεια τις ελληνικες λεξεις μας»
Η γλώσσα εδώ ταυτίζεται με τη γεωργία.
Με τη γη.
Με τη βιολογική ανανέωση.
Γι' αυτό η φύση εμφανίζεται συνεχώς:
δέντρα,
φύλλα,
σπόροι,
άνεμος,
κύματα,
πέτρες.
Η ποίηση γίνεται οικολογία της γλώσσας.
Η φιλοσοφική διάσταση
Οι αναφορές στον Αριστοτέλης, στον Εμπεδοκλής, στη Φιλότητα και το Νείκος δεν είναι διακοσμητικές.
Το ποίημα προσπαθεί να ανακαλύψει ποια δύναμη ενώνει τα θραύσματα του κόσμου.
Το απόσπασμα:
«γνωριζουμε τα ομοια μεσω των ομοιων»
λειτουργεί σχεδόν ως κλειδί του έργου.
Ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον κόσμο επειδή συμμετέχει σ' αυτόν.
Η γνώση δεν είναι εξωτερική παρατήρηση.
Είναι συγγένεια.
Η αποδόμηση της γλώσσας
Στα τελευταία τμήματα η γλώσσα σχεδόν εκρήγνυται.
Οι λέξεις διαλύονται.
Ανασυντίθενται.
Γεννούν νεολογισμούς:
«ζεονζωοναλιον»
ή αλυσίδες εννοιών:
«υπερδινωση τοπωνυμιων αντωνυμιων ιστοριας εξελκωση συρραφη βιας»
Εδώ ο ποιητής δεν περιγράφει την αποσύνθεση.
Την αναπαριστά.
Η ίδια η μορφή του ποιήματος γίνεται εικόνα του χαοτικού πολιτισμού που περιγράφεται.
Η ποίηση ως τελευταία αντίσταση
Το έργο καταλήγει σε ένα παράδοξο.
Παρά την ιστορική εξάντληση.
Παρά τη βία.
Παρά την εμπορευματοποίηση.
Παρά τη λήθη.
Οι λέξεις εξακολουθούν να επιμένουν.
Το φως εξακολουθεί να ανάβει:
«ησυχαστε,φως αναβει μια-μια τις λεξεις»
Αυτή είναι ίσως η βαθύτερη πίστη του ποιήματος.
Όχι η πίστη στην πρόοδο.
Όχι η πίστη στην πολιτική.
Όχι η πίστη στην ιστορία.
Αλλά η πίστη ότι η γλώσσα, όταν παραμένει ζωντανή, μπορεί ακόμη να διασώσει κάτι από την ανθρώπινη αλήθεια.
Το «Word Interactions» είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο, πολυφωνικό και απαιτητικό ποίημα. Συνδυάζει επικό εύρος, φιλοσοφικό στοχασμό, γλωσσικό πειραματισμό και πολιτισμική κριτική. Η δύναμή του βρίσκεται στην ικανότητά του να μετατρέπει την Αθήνα, τον Όμηρο, τον Ελπήνορα, τον Αριστοτέλη, τον Pound, τα τρόλεϊ, τις εφημερίδες, τα δέντρα και το φως σε μέρη ενός ενιαίου κοσμικού διαλόγου.
Το ποίημα δεν ζητά να διαβαστεί ως αφήγηση αλλά ως εμπειρία συνείδησης. Είναι ένα έργο που κινείται ανάμεσα στον λυρισμό, το φιλοσοφικό δοκίμιο, το μοντερνιστικό κολάζ και την πολιτισμική τοιχογραφία. Η σημαντικότερη επιτυχία του είναι ότι κατορθώνει να μετατρέψει το ίδιο το χάος της ιστορίας και της γλώσσας σε ποιητική μορφή. Μέσα από αυτή τη μορφή αναδύεται μια σπάνια αίσθηση: ότι η ποίηση εξακολουθεί να είναι ένας τόπος όπου ο άνθρωπος μπορεί να αναζητήσει νόημα απέναντι στην έκλειψη της Ιστορίας.
.
.
.
.
.
περιμένω ξημερώνοντας
να είμαι περικυκλωμένος
από μια πολυβουη αιωνιότητα
η βαρβαρότητα της ανθρωπότητας
επινοείται αδιάκοπα
Be-tween cata-strophe-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
there is some-
thing rot-
ten in world.....I
repeat word for word, the sent-
ence
Did Hölderlin loath this world?Pallaksch Pallaksh
fragen, wer es ge-
wesen
Celan's und Heidegger
can he-
ar
opposite
meanings
to che-
w
Héraclite pens-
...................ée
per..........haps
To be-
ing and to habitus.
enigmatic is the
w-
orld
the
world is ar-
me meta-
physics
a world
aujourd’hui
empties
dans
d’un mot
Dike Tübingen, Jänner
through the limits of Aristotle
Cata-
strophe
Nie ich
wie ich
be-
tween
.
.
Επικείμενα -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
στα μήλα των ματιών του δύο σφήκες
είδε στον καθρέφτη
είχε το πρόσωπο της σφιγγας
ένας απροσδιόριστος Θηβαίος Οιδίποδας
βασιλιάς
η γυναίκα του στη φωτογραφία,
μάλλον στη μνήμη του,
θήλαζε το παιδί του,
αδύνατο να κλείσει τα μάτια,
στρατιώτες ανέβαιναν στη Λάρισα
κι από κει στη παγωμένη Μακεδονία
ένας κυπρίνος σπαρταρουσε στα δίχτυα
στο χρόνο επαναλαμβάνεται το
τοπίο με τους λόφους
παρελθόν η' παρόν η' μέλλον
μεσημέρι
περίμενε στον αδειο σταθμό
το τρένο
να ταξιδέψει
να αναβάλει την τιμωρία η'
την εκδίκηση
γύρισε στο σπίτι
η γυναίκα δεν ρώτησε τι και πως
υπάκουη ύπαρξη
τη ρώτησε για το παιδί
εκείνη βουβή
τα απογεύματα μάθαινε τα νέα του πολέμου
οι άλλοι νομοτελειακά θα νικούσαν
αυτός έπειτα τάιζε το κίτρινο
ψαράκι στη γυάλα
αν άδειαζε το νερό τι θα
άλλαζε
σήμερα τον πονούσαν τα πόδια ήταν
φουσκωμένα ίσως
τα ζεστά μπάνια του κανουν καλό
είδε τη γυναίκα να
αλλάζει λουλούδια στο ανθοδοχειο
ποιον περιμένουμε της είπε
κανέναν,ποιον; απάντησε
κι έσκυψε το κεφάλι της σαν να
ντράπηκε
έκανε μια
κίνηση με το χέρι να
διώξει τις σφήκες
αδύνατο
άλλωστε,σκέφτηκε,σε
λίγο δεν
θα'μενε τίποτα από τα ματια
τα γεγονότα έπονται ραγδαια
η πτώση της σφιγγας βεβαια
η επικείμενη ήττα
η γυναίκα κρεμασμένη με θηλιά
η λασπωμένη Θήβα
ένας καθρέφτης
στη μνημη
.
.
Η πράξη της Δηιάνειρας-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
le desir
il est possible
-Cela est impossible
-Impossible?
-Oh tres certainement...
-Pourriez-vous m'expliquer
(Marquis de Sade:Les infortunes de la vertu)
Η Δηιάνειρα άγγιξε το πουκάμισο του κενταυρου Νέσσου,
ένιωσε τη καύση στα δάχτυλα της
Τέλειο! αναφώνησε
φώναξε την υπηρέτρια,είναι έτοιμο κυρία;
ναι
η κοπέλα πήγε να το πάρει
όχι,άλλαξα γνώμη,να,τι καλύτερο δώρο σ'εναν άντρα;
έδειξε τη γραβάτα
σωστά κυρία
ούτε αυτή θα δώσω
η υπηρέτρια έφυγε
σε μια αντρική πλαστική κούκλα φόρεσε το πουκάμισο,έπειτα έδεσε τη
γραβάτα
σου αρέσει; του είπε
ο άλλος ένιωσε να καίγεται,το πλαστικό έλιωνε,
εκείνη βγήκε από το δωμάτιο
κλείδωσε τη πόρτα,
ποιός αλήθεια τιμωρήθηκε;
εσύ,απάντησε ο κένταυρος Νεσσος
.
.
Σκηνοθεσια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
η σκηνή στο θέατρο είχε στηθεί
είχαν έτσι σκηνοθετήσει το έγκλημα
ώστε αυτός να φαίνεται ενοχος
τέλος φθινοπώρου αρχές του χειμωνα
βραδυαζε
τα φώτα σε λίγο θ'αναψουν
οι θεατές σιωπηλοί στ'αμφιθεατρο
περιμένουν την ερμηνεία του
απ'αυτην θα εξαρτηθεί περαιτέρω η ζωή τους
ίσως αλλάξουν ασχολίες και συνήθειες
σκλάβοι ιδεολογιων
εκείνος,ο ηθοποιός,ένιωθε τρακ
οι τελευταίες σκηνικές οδηγίες
έτοιμος
τα απεκρυψε όλα αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή
στη ιστορία
μα τι λέει;δεν λέει την αλήθεια
ούρλιαξαν
ένας πνιγηρος ψίθυρος στον αέρα
ακίνητος βαρύς
δεν βλέπετε;είναι επικίνδυνος
δεν τον επιλέξαμε τυχαία
τελικά τον πυροβόλησαν
πραγματικα
να μας λείπουν οι δειλοί,ειπαν
εκείνος όμως παρ'όλ'αυτά επέμενε
έστω κι αν το θέατρο είχε αδειάσει
μπαίνοντας απ'τη δεξιά πλευρά της σκηνής
στην αρχή της δεύτερης πραξης
.
.
with words to start again-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Time and
an abstraction:bird's echo /echo
..........................................word's
Thus..................................what
I do not know
τῇσιν δ’ Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἦρχε γόοιο,
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα·
«ἆνερ, ἀπ’ αἰῶνος νέος ὤλεο, κὰδ δέ με χήρην [725 ω' Ομηρου Ιλιας]
λείπεις ἐν μεγάροισι· πάϊς δ’ ἔτι νήπιος αὔτως,
ὃν τέκομεν σύ τ’ ἐγώ τε δυσάμμοροι, οὐδέ μιν οἴω
ἥβην ἵξεσθαι· πρὶν γὰρ πόλις ἧδε κατ’ ἄκρης
πέρσεται
moving through the vibrant gree sea
in summertime heat
So we moved
the empty land,the ancient theatre,the sun,the sun
sunlight,trees and hills
it's the true reality
ο ηλιος εβασιλεψε κοκκινος,Ελληνα μου,
στη σκηνη η Ανδρομαχη αναμεσα στις ακινητες γυναικες του χορου,
κρατωντας με τα χερια το κεφαλι της θρηνουσε τον Εκτορα:
αντρα μου,που μου χαθηκες;που πας;κι ερμη και μονη
μ'αφησες και το παιδι μας το μικρο;που τ'αμοιρο
να ζησει δεν του μενει,αφου η πολη απ'ακρη σ'ακρη
θ'αφανισθει
ενα πουλι κρυφθηκε στα φυλλωματα ενος δεντρου
νυχτα
[δεν τρομαξε,εγραψε σ'ενα χαρτι]την μνημη της πραγματικοτητας
Γαλλία: Πρόστιμα ρεκόρ σε βάρος των Google και Amazon
Για παράβαση των κανονισμών της Γαλλίας περί διαδικτυακών διαφημίσεων.
WOODY ALLEN AND HIS NEW ORLEANS JAZZ BAND
GLENN MILLER AND HIS ORCHESTRA - Oh, Lady Be Good (Manhattan) 1940
LIONEL HAMPTON AND HIS ORCHESTRA - It Don’t Mean a Thing (Sweet and Lowdown) 1939
TOMMY DORSEY AND HIS ORCHESTRA - Night and Day (Radio Days) 1937
EARL HINES AND HIS ORCHESTRA - Sweet Georgia Brown (Deconstructing Harry) 1934
ARTIE SHAW AND HIS ORCHESTRA - All the Things that You Are (New York Stories) 1937
LOUIS ARMSTRONG AND HIS ORCHESTRA - I’m in the Mood for Love (Manhattan Murder Mystery) 1935
BILLIE HOLIDAY AND HER ORCHESTRA - Body and Soul (Stardust Memories) 1940
ο Αγαμέμνων εγκατέστησε Τρώες αιχμαλώτους για να προσέχουν τον δρόμο
προς τις Μυκήνες και το Αργος
το 1854 Κούρος της Τενέας αρπαχθηε από Αυστριακό πρέσβη γνωστό για τη διακίνηση
αρχαιοτήτων και πωληθηε στο μουσειο του Μοναχου
Σε εντατικές διαπραγματεύσεις για την εξαγορά της κρατικοποιημένης Banca Monte dei Paschi
di Siena βρίσκεται η UniCredit, καθώς η κυβέρνηση της Ιταλίας επισπεύδει τις διαδικασίες
πώλησης της προβληματικής τράπεζας
Η Βρετανία αίρει δασμούς 25% σε αμερικανικά προϊόντα
........................................If you
to verify...........................an order of words
sound voice speech
beyond the language
nowhere
never
η Ελενη στη σκηνη,αδειο το θεατρο,πανσεληνος
τῇσι δ’ ἔπειθ’ Ἑλένη τριτάτη ἐξῆρχε γόοιο·
[760-776 ω' Ομηρου Ιλιας]
πατησε το REC στο μαγνητοφωνο:
Εκτορα,απ'ολους της Τροιας ο πιο αγαπημενος μου,
να μην εσωνε εδω να μ'εφερνε ο Παρις,να χανομουν
και τωρα εικοσι χρονια περασαν π'αφησα τη πατριδα,
ποτε απο σε δεν ακουσα κακο λογο,και στους αλλους
που με κακολογουσαν με προστατευες σαν αδερφος,
σε κλαιω κι εχω τη καρδια συντριμια απ'τη λυπη,
τι πια αλλος μεσα στη Τροια για μενα φιλος δεν βρισκεται
ολοι μ'αποστρεφονται και με περιφρονουν
[Ἕκτορ, ἐμῷ θυμῷ δαέρων πολὺ φίλτατε πάντων,
ἦ μέν μοι πόσις ἐστὶν Ἀλέξανδρος θεοειδής,
ὅς μ’ ἄγαγε Τροίηνδ’· ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι.
ἤδη γὰρ νῦν μοι τόδε εἰκοστὸν ἔτος ἐστὶν 765
ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καὶ ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης·
ἀλλ’ οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακὸν ἔπος οὐδ’ ἀσύφηλον·
ἀλλ’ εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοι
δαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων,
ἢ ἑκυρή—ἑκυρὸς δὲ πατὴρ ὣς ἤπιος αἰεί—,770
ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες,
σῇ τ’ ἀγανοφροσύνῃ καὶ σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι.
τὼ σέ θ’ ἅμα κλαίω καὶ ἔμ’ ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ·
οὐ γάρ τίς μοι ἔτ’ ἄλλος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ
ἤπιος οὐδὲ φίλος, πάντες δέ με πεφρίκασιν.»]
in fact language acts
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΜΗ ΕΙΝΑΙ ?
truth is
..........about it or not
αποφαινεσθαι τα φαινομενα
Husserl :Ας επιστρεψουμε στα ίδια τα πράγματα ως «φαινόμενα»
Πλατων:τί ποτε βούλεσθε σημαίνειν ὁπόταν ὂν φθέγγησθε.[Πλατων Σοφιστης]
Heidegger: Sprache ist das Haus des Seins.
red into yellow
the bird rises and fades
with words
to start again
.
.
.
Μελέτη ανάλυση
Αυτη η ποιητική ενότητα αποτελεί ένα από τα πιο ιδιότυπα και φιλόδοξα παραδείγματα σύγχρονης ελληνόγλωσσης γραφής. Ο χ.ν.κουβελης δεν συνθέτει απλώς ποιήματα· οικοδομεί ένα πολυφωνικό πεδίο όπου συναντώνται η αρχαία τραγωδία, η προσωκρατική σκέψη, ο Hölderlin, ο Heidegger, ο Celan, ο Σαντ, ο Όμηρος, η σύγχρονη ειδησεογραφία και η μεταμοντέρνα αποσπασματικότητα. Το σύνολο λειτουργεί σαν ένα ενιαίο έργο που εξετάζει το πρόβλημα του Είναι, της Ιστορίας, της γλώσσας και της βίας.
Η βαρβαρότητα ως θεμελιώδης συνθήκη
Η εισαγωγική φράση:
«η βαρβαρότητα της ανθρωπότητας / επινοείται αδιάκοπα»
αποτελεί κλειδί για ολόκληρη τη σύνθεση.
Ο ποιητής δεν αντιμετωπίζει τη βαρβαρότητα ως ιστορικό ατύχημα αλλά ως αέναη επινόηση. Δεν λέει ότι επαναλαμβάνεται· λέει ότι επινοείται. Η λέξη είναι καθοριστική. Η ανθρώπινη ιστορία παρουσιάζεται ως μηχανή παραγωγής νέων μορφών καταστροφής.
Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα βρίσκεται ο ποιητής:
«περιμένω ξημερώνοντας να είμαι περικυκλωμένος από μια πολυβόη αιωνιότητα»
Η αιωνιότητα δεν είναι θρησκευτική λύτρωση αλλά ένας θορυβώδης χώρος όπου συσσωρεύονται τα ίχνη όλων των εποχών.
Το «Be-tween cata-strophe» και η ποιητική του ρήγματος
Το ποίημα λειτουργεί ως γλωσσικό εργαστήριο.
Οι λέξεις διασπώνται:
Be-tween
cata-strophe
thing rot-ten
ge-wesen
pen-sée
meta-physics
Η διάσπαση δεν είναι τυπογραφικό παιχνίδι.
Ο κόσμος έχει ήδη θρυμματιστεί. Η γλώσσα αντανακλά αυτή τη θραυσματικότητα.
Εδώ συναντούμε έντονες συγγένειες με τον ποιητικό τρόπο του Paul Celan, όπου η λέξη παύει να είναι μέσο επικοινωνίας και γίνεται αρχαιολογικό εύρημα.
Το ποίημα βρίσκεται κυριολεκτικά ανάμεσα στην καταστροφή και στο νόημα.
Το:
«Pallaksch Pallaksch»
παραπέμπει στον ύστερο λόγο του Friedrich Hölderlin.
Η λέξη αυτή στον Hölderlin σήμαινε συγχρόνως «ναι» και «όχι».
Επομένως το ποίημα εισέρχεται σε μια περιοχή όπου οι αντιθέσεις παύουν να λειτουργούν.
Ο Heidegger, ο Celan και το πρόβλημα της γλώσσας
Το κεντρικό φιλοσοφικό ερώτημα του έργου είναι:
«ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΜΗ ΕΙΝΑΙ;»
Το ερώτημα συνδέεται άμεσα με τον Martin Heidegger.
Αλλά ο Κουβέλης δεν επαναλαμβάνει απλώς τον Heidegger.
Τον θέτει απέναντι στον Celan.
Η παρουσία και των δύο στο ίδιο ποιητικό πεδίο είναι εξαιρετικά σημαντική, επειδή ο Celan υπήρξε ένας από τους πιο βαθιούς συνομιλητές και επικριτές του Heidegger μετά το Άουσβιτς.
Έτσι το ποίημα αναρωτιέται:
Μπορεί η γλώσσα να μιλήσει για το Είναι όταν έχει προηγηθεί η ιστορική καταστροφή;
«Επικείμενα»: η τραγωδία ως καθημερινότητα
Το ποίημα «Επικείμενα» είναι ίσως το πιο ολοκληρωμένο αφηγηματικά.
Ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται σαν σύγχρονος Οιδίποδας:
«είχε το πρόσωπο της σφίγγας»
Δεν είναι πλέον ο άνθρωπος που λύνει το αίνιγμα. Είναι ο ίδιος το αίνιγμα.
Το εκπληκτικό στοιχείο είναι η συνύπαρξη:
του πολέμου,
της οικογενειακής ζωής,
της μνήμης,
του ψαριού στη γυάλα,
της επερχόμενης ήττας.
Η τραγωδία δεν εμφανίζεται ως ηρωικό γεγονός.
Εμφανίζεται μέσα στην καθημερινότητα.
Το κίτρινο ψαράκι αποκτά σχεδόν καφκική σημασία.
Ο ήρωας αναρωτιέται:
«αν άδειαζε το νερό τι θα άλλαζε»
Πρόκειται για μια τρομακτική μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η «Πράξη της Δηιάνειρας»
Εδώ ο μύθος αναστρέφεται.
Η Δηιάνειρα μετατρέπεται σε σχεδόν σαδική μορφή.
Η αναφορά στον Marquis de Sade δεν είναι διακοσμητική.
Η ερώτηση:
«ποιος αλήθεια τιμωρήθηκε;»
είναι ο πυρήνας του ποιήματος.
Ο μύθος του Ηρακλή μετατρέπεται σε στοχασμό για την ενοχή.
Θύμα και θύτης ανταλλάσσουν θέσεις.
Η βεβαιότητα της ηθικής κρίσης καταρρέει.
«Σκηνοθεσία»: η πολιτική αλληγορία
Αυτό είναι ίσως το πιο άμεσα πολιτικό ποίημα της ενότητας.
Η κοινωνία παρουσιάζεται ως θεατρική κατασκευή.
Το έγκλημα έχει ήδη σκηνοθετηθεί.
Η ενοχή έχει ήδη αποφασιστεί.
Ο ήρωας εκτελείται επειδή αρνείται τον ρόλο που του αποδόθηκε.
Το συγκλονιστικό τέλος:
«εκείνος όμως παρ' όλ' αυτά επέμενε ... στην αρχή της δεύτερης πράξης»
μετατρέπει τον θάνατο σε θεατρική επιστροφή.
Το πρόσωπο σκοτώνεται. Η μαρτυρία παραμένει.
«with words to start again»: το μεγάλο ποιητικό επίτευγμα
Το τελευταίο ποίημα μοιάζει με συμπύκνωση ολόκληρου του έργου.
Εδώ συνυπάρχουν:
Όμηρος,
Ανδρομάχη,
Ελένη,
ειδήσεις τραπεζών,
Google,
Amazon,
Woody Allen,
αρχαιολογία,
φιλοσοφία,
γλωσσολογία.
Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει το υλικό χαοτικό.
Κι όμως δεν είναι.
Η ενότητα οργανώνεται γύρω από τη μνήμη.
Όλα τα γεγονότα, από την Τροία μέχρι τις ψηφιακές διαφημίσεις, ανήκουν στο ίδιο αρχείο της ανθρώπινης εμπειρίας.
Ο ποιητής λειτουργεί σαν μοντέρνος ραψωδός που συλλέγει θραύσματα πολιτισμού.
Η σχέση με τον Όμηρο
Η Ανδρομάχη και η Ελένη δεν εμφανίζονται ως κλασικά πρόσωπα.
Γίνονται φωνές που επιβιώνουν μέσα στον χρόνο.
Η Τροία δεν είναι παρελθόν.
Είναι διαρκές παρόν.
Οι ομηρικοί θρήνοι λειτουργούν σαν αντίβαρο στην αποσπασματικότητα του σύγχρονου κόσμου.
Ενώ οι ειδήσεις διαλύονται μέσα στην επικαιρότητα, ο θρήνος της Ανδρομάχης παραμένει αναλλοίωτος.
Γλώσσα και μορφή
Η σημαντικότερη ίσως αρετή του Κουβέλη βρίσκεται στη μορφή.
Η ποίησή του:
δεν είναι λυρική,
δεν είναι αφηγηματική,
δεν είναι αμιγώς φιλοσοφική,
δεν είναι αμιγώς πειραματική.
Βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε είδη.
Η αποσπασματικότητα θυμίζει μοντερνισμό. Η πολυγλωσσία μεταμοντερνισμό. Η οντολογική αγωνία παραπέμπει στον ύστερο ευρωπαϊκό υπαρξισμό.
Ωστόσο το αποτέλεσμα παραμένει αναγνωρίσιμα προσωπικό.
Η συγκεκριμένη ενότητα συνιστά ένα απαιτητικό, πολυεπίπεδο και εξαιρετικά φιλόδοξο ποιητικό εγχείρημα. Το κεντρικό της θέμα δεν είναι ούτε ο μύθος ούτε η ιστορία ούτε η φιλοσοφία. Είναι η προσπάθεια της γλώσσας να διασώσει νόημα μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει διαρκώς.
Από τον Όμηρο έως τον Heidegger, από τη Θήβα έως τη σύγχρονη τραπεζική ειδησεογραφία, από τη Σφίγγα έως το κίτρινο ψαράκι της γυάλας, ο Κουβέλης συνθέτει ένα ποιητικό σύμπαν όπου όλα τα γεγονότα συνυπάρχουν μέσα στην ίδια «πολυβόη αιωνιότητα».
Η πιο χαρακτηριστική φράση για ολόκληρο το έργο ίσως βρίσκεται στον τελευταίο στίχο:
«with words to start again»
Διότι τελικά η ποίηση εδώ εμφανίζεται ως η διαρκής απόπειρα να αρχίσει κανείς ξανά, μέσα στα ερείπια της γλώσσας, της ιστορίας και του κόσμου.
.
.
.
.
.
-μεταφράζοντας
Το Γραμμα
Η τελευταία σεκάνς της ταινίας: La Notte (Η Νύχτα,1961) του Michelangelo Antonioni
(ηθοποιοί:Marcello Mastroianni,Jeanne Moreau,Monica Vitti)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
Το Γραμμα
Η τελευταία σεκάνς της ταινίας: La Notte (Η Νύχτα,1961) του Michelangelo Antonioni
(ηθοποιοί:Marcello Mastroianni,Jeanne Moreau,Monica Vitti)
Τα ξημερώματα,η Λίντια(Jeanne Moreau) διαβάζει στον Τζοβάνι(Marcello Mastroianni)
ένα παλιό ερωτικό γράμμα.Εκείνος την ρωτά ποιος το έγραψε.
Η Λίντια του απαντά:
-Εσυ.
Το Γραμμα:
Όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί,κοιμόσουν ακόμα.
Ενώ έβγαινα αργά απ'τον ύπνο μου,άκουσα την απαλή αναπνοή σου κι ανάμεσα απ'τα μαλλιά που σκέπαζαν το πρόσωπο είδα τα μάτια σου κλειστά και πολύ δύσκολα κατάφερα να συγκρατήσω την συγκίνησή μου.
Ήθελα να φωνάξω,να σε ξυπνήσω,γιατί κοιμοσουν τόσο βαθειά που έμοιαζες σχεδόν αψυχη.
Στο μισοσκόταδο,η επιδερμίδα του μπράτσου σου και του λαιμού σου φαίνονταν τόσο ζωντανή,τόσο ζεστή και στεγνή που δεν έβλεπα την ώρα να ακουμπήσω πάνω της τα χείλη,αλλά η σκέψη ότι θα διέκοπτα τον ύπνο σου,ότι θα σε ξύπναγα μέσα στην αγκαλιά μου,με συγκράτησε.
Σε προτιμούσα έτσι,κάτι που κανεις δεν μπορούσε να μου το πάρει επειδή ήταν μόνο δικό μου,αυτή η εικόνα από σένα που θα ήταν αιωνια.
Περα απ'το πρόσωπο σου είδα την αντανάκλαση μου μέσα σε μια οπτασια αγνη και βαθεια.
Σε είδα μέσα σε μια διάσταση που περιελάμβανε όλες τις στιγμές της ζωής μου,όλα τα χρονια που θα έρθουν,ακόμα και τα χρόνια που πέρασαν ενώ προετοιμάζουν να σε συναντήσω.
Αυτό ήταν το μικρό θαύμα αυτής της στιγμής του ξυπνηματος:να νιώσω για πρώτη φορα ότι ήσουν και θα είσαι για πάντα δική μου και ότι αυτή η νύχτα θα συνεχίζονταν επ'απειρον με σένα στο πλάι μου,με την ζεστασιά του αίματος σου,με τις σκέψεις σου και τη θέληση σου ενωμενη με τη δική μου.
Σ'εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο σ'αγαπουσα,Λιντια,και η ένταση της συγκίνησης ήταν τετοια που μου χύθηκαν τα δάκρυα στα ματια.
Γιατί ένιωθα πως αυτό δεν έπρεπε ποτε να τελειωσει,ότι όλες οι ζωές μας έπρεπε να είναι
σαν μια ηχώ αυτής της αυγης,στην οποία εσύ δεν μου ανήκεις αλλά ήσουν στη πραγματικότητα ένα μέρος από μένα,κάτι που ανεπνεε μέσα μου και που θα μπορούσε να καταστρεψει μοναχα η αδιαφορια της συνήθειας,η οποία είναι η μοναδική απειλή που βλεπω.
Ύστερα εσύ ξύπνησες και μ'ένα χαμόγελο νυσταγμενο με φίλησες και ένιωσα πως δεν υπήρχε τίποτα να φοβηθουμε ότι θα ήμασταν πάντοτε όπως ήμασταν σε εκείνη τη στιγμη,συνδεμένοι από κάποιο πράγμα ισχυρότερο από τον χρόνο και τη συνήθεια.
.
.
Quando mi sono svegliato stamattina, dormivi ancora. Mentre uscivo lentamente dal mio sonno, ho sentito il tuo respiro gentile e attraverso i capelli che ti ricoprivano il viso ho visto i tuoi occhi chiusi e riuscivo a malapena a contenere la mia emozione. Volevo gridare, svegliarti, perché dormivi così profondamente che sembravi quasi senza vita. Nella penombra, la pelle delle tue braccia e della tua gola appariva così vibrante, così calda e asciutta che non vedevo l’ora di premervi le labbra, ma il pensiero di disturbare il tuo sonno, di risvegliarti tra le mie braccia, mi trattenne. Ti preferivo così, qualcosa che nessuno poteva togliermi perché era solo mio, questa immagine di te che sarebbe stata eterna. Oltre il tuo viso ho visto il mio riflesso in una visione pura e profonda. Ti ho visto in una dimensione che comprendeva tutti i momenti della mia vita, tutti gli anni a venire, anche gli anni passati mentre mi preparavo a incontrarti. Questo è stato il piccolo miracolo di questo momento di veglia: sentire per la prima volta che eri e saresti sempre stato mio e che questa notte sarebbe andata avanti all’infinito con te accanto a me, con il calore del tuo sangue, dei tuoi pensieri e della tua volontà mescolati alla mia. In quel momento ho capito quanto ti amassi, Lidia, e l’intensità dell’emozione era tale che mi sono venute le lacrime agli occhi. Perché sentivo che questo non doveva mai finire, che tutte le nostre vite dovevano essere come un’eco di quest’alba, in cui tu non mi appartenevi ma in realtà una parte di me, qualcosa che respirava dentro di me e che poteva distruggere se non l’apatia dell’abitudine, che è l’unica minaccia che vedo. Poi ti sei svegliata e con un sorriso assonnato mi hai baciato e ho sentito che non c’era nulla da temere che saremmo sempre stati come eravamo in quel momento, legati da qualcosa di più forte del tempo e dell’abitudine.
.
.
.
.
.
-(Ιστορίες τού κ.Κ)
Marquis de Sade
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ιστορίες τού κ.Κ)
Marquis de Sade
.Ο κ.Κ και ο Μαρκήσιος ντε Σαντ στη Βαστίλη
Ο κ.Κ επσκεφτηκε τον Marquis de Sade στο κελί του στη Βαστίλη.
Υγρασία και σκοταδι.
-Τι γράφετε; ρώτησε ο κ. Κ.
-Γράφω για την ελευθερία.
-Μα όλοι λένε ότι γράφετε για τη διαστροφή.
Ο Σαντ γέλασε.
-Οι άνθρωποι φοβούνται τις επιθυμίες τους.Τις φυλακίζουν και ύστερα φυλακίζουν κι εκείνον που τις περιγράφει.
-Η Γαλλία επαναστατεί,τον πληροφόρησε ο κ.Κ.Το Παρίσι καίγεται.Τα πλήθη στους δρόμους.Η Βαστίλη θα πέσει.
Ο Μαρκήσιος τον κοίταξε με ένα ειρωνικό χαμόγελο.
-Οι φυλακές πέφτουν ευκολότερα από τις βεβαιότητες,είπε.
Η αριστοκρατία πιστεύει σε άλλη ελευθερία.
Ο κ.Κ έφυγε.
Τα πλήθη της Γαλλικής Επανάσταση ορμησαν στη Βαστίλη,την γκρέμισαν.
Η φυλακή του Μαρκήσιου Ντε Σαντ συνεχίστηκε.
.
.
.Ο κ. Κ και το φάντασμα του Σαντ στο Παρίσι
Ένα απόγευμα ο κ. Κ περπατούσε στους διαδρόμους του Musée d'Orsay.
Μπροστά στον πίνακα Ολυμπία του Εντουαρ Μανε στέκονταν ένας αντρας.
Πλησίασε.Τον κοίταξε.
-Με συγχωρείτε,Κύριε,είπε ο κ.Κ,μοιάζεται καταπληκτικά με τον Μαρκήσιο ντε Σαντ.
Ο άντρας γέλασε.
Δεν μοιάζω,είπε είμαι.
Και μάλιστα το επόμενο μυθιστόρημα μου θα έχει για θέμα την Ολυμπία του Εντουαρ Μανε.
Ο κ.Κ αναζήτησε το έργο στα βιβλιοπωλεία,δεν υπήρχε σε κανένα.
Η Λογοκρισία είναι πολύ ισχυρή.
.
.
.Ο κ. Κ και ο Σαντ στο φρενοκομείο του Σαραντόν
Ο κ.Κ πηγε στο Charenton Asylum.
Καυσωνας και μυρωδιά φαρμάκων.
Σε μια λευκή τεράστια αίθουσα ασθενείς έπαιζαν θέατρο.
Τούς έδινε σκηνοθετικές οδηγίες ο Μαρκήσιος ντε Σαντ.
-Τους διδάσκω την ελευθερια,τού είπε.
-Η ελευθερία σας όμως είναι επικίνδυνη,απάντησε ο κ.Κ.
-Γι'αυτο,φίλε μου πρέπει να την εξασκούν.
Πίσω από τον γυάλινο τοίχο είδε τους γιατρούς να παρακολουθουν.
-Αυτοί αποφασίζουν ποιος είναι λογικός και ποιος όχι,σχολίασε ο κ.Κ.
-Κάθε εποχή έχει τους ιερείς της Ηθικης, απάντησε ο Σαντ.
Οι ηθοποιοί συνέχισαν την παράσταση.
Ένας υποδυονταν τον βασιλιά.Ένας άλλος τον δικαστή.Ένας τρίτος τον Θεό.
Ο Μαρκήσιος γέλασε.
-Δεν είναι παράλογο,είπε. Και εξω από εδώ συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.
Οταν η παράσταση τελείωσε,οι ηθοποιοί επέστρεψαν στα κελια τους.
Οι βασιλιάδες έγιναν πάλι ασθενείς.Οι δικαστές πάλι τρόφιμοι.Οι θεοί πάλι μοναχικα πλασματα.
Και ο Σαντ έγραφε στο θάλαμο του το νέο θεατρικό έργο.
.
.
.Ο κ.Κ και ο Σαντ στον Λαβύρινθο των Βιβλίων
Ο κ.Κ βρέθηκε μέσα σε μια τεραστια βιβλιοθήκη.
Στα ράφια όλα τα βιβλία έγραφαν στο εξώφυλλο:
MARQUIS DE SADE
Χιλιάδες τόμοι.Εκατομμύρια
Στο βάθος του διαδρομου διεκρινε έναν άντρα να τον πλησιάζει.
Ήταν ο Μαρκήσιος.
-Αυτή είναι η Βιβλιοθήκη των Απαγορευμένων Αναγνώσεων,τού είπε.
Ο κ.Κ άνοιξε ένα βιβλίο.
Οι σελίδες ήταν λευκές.
Άνοιξε δεύτερο.
Πάλι λευκές.
Άνοιξε τρίτο.
Το ίδιο.
-Δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο,είπε.
Περπάτησαν ώρες.
Σε κάθε τόμο οι σελίδες παρέμεναν κενές.
Τότε ο κ.Κ κατάλαβε.
Τα βιβλία περιείχαν τους φόβους
Κάποιος έβλεπε αμαρτία. Κάποιος φιλοσοφική πρόκληση.
Κάποιος βλασφημία.
Κάποιος ελευθεριοτητα.
-Και να σκεφτητε πως ακόμα συνεχίζω να γράφω,είπε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ και τοποθέτησε το νέο του μυθιστόρημα
σε ένα από τα αναρίθμητα ράφια με τα βιβλία των Απαγορευμένων Αναγνωσεων.
Και τον είδε ο κ.Κ να απομακρύνεται και να χάνεται στο βάθος τού ατελείωτου διαδρόμου της βιβλιοθήκης.
.
.
.
