GREEK POETRY -Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

στων ακρών τ'αγρια τα όρη 

στις εσχατιές τού κόσμου 

στέκει Ακρίτης μοναχος

τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκε

τρεις μέρες δεν εμίλη

αυτος οπού σε χίλιους εβγαινε

γιατί τον κάλεσε ο μαύρος Χάροντας 

στου κάτω κόσμου τα σκαλιά

στους ανήλιαγους τούς τοπους

ελα Ακριτη κανείς δεν ξέφυγε τη μοίρα,

κι εκείνος έτσι τού αποκρινεται 

τού κραινει 

εγώ δεν εφοβήθηκα ποτέ

ούτε θεριά μηδε χίλιους  πολεμισταδες,

κι αν θέλεις εβγα δω στο φως μπροστά

φανερωμενος

όχι κρυμμένος στις σκιές στα αραχνα 

τα σκοτη 

κι ως το ‘πε εσείστη η γη δεντρα ξεριζώθηκαν 

ποτάμια επάγωσαν τ'ανθη εμαραθηκαν

κι ο Χάροντας ταχιά  εφάνηκε 

σε μαύρο άλογο καβαλα

κι άρχισε η πάλη κι η φονερη αμαχη

τρεις μέρες μάχονταν σκληρά 

τρεις νύχτες αναπαμο δεν είχαν 

σπαθί αλυγιστα αντάμωναν και δόρυ  

ο ήλιος εσταματησε στη μέση στα ουράνια 

και στο τρίτο χάραμα τής γής 

ο Χάροντας βρίσκει στην καρδιά  του

και ετρανταχτη ο ακρίτης σαν βουνό 

έπεσε σαν ξεριζωμένο  δέντρο 

και λαβωμενο φεύγει πουλί η ψύχη του

ταχιά όμως αέρας τότε φύσηξε 

στα στήθια ξανά ζωή τού δινει

ο Ακρίτης αναστήθηκε προτού ο ηλιος δυσει

σηκώθηκε και κοίταξε τον Χαροντα 

και είπε,

όσο δω πάνω θα κρατά η γης 

εγώ σε πολεμάω

χαλιεμαι χάνομαι και πάλι ανασταινομαι 

και στου απατου γκρεμού το βάραθρο 

ο Χάροντας μαύρος ξαναγυρίζει.

.

.

.

GREEK POETRY -Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας; -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

Θυμήθηκα τον πατέρα μου στα χωραφια,πιο αδύνατος κάθε μέρα,

μια αόρατη βαρύτητα τον τραβούσε προς τη γη.

Θυμήθηκα τη μάνα μου στο λεωφορείο,κοίταζε έξω από το παράθυρο,

τον κόσμο να περνάει.

Και τότε κατάλαβα.

Οι άνθρωποι δεν είναι νεκροί.

Περπατούν ακόμη,δεν έχουν χάσει το βάρος τής παρουσίας τους.

Όμως έγιναν πιο λεπτοί,σαν τις φιγούρες τού Alberto Giacometti.

Και τότε δεν φοβήθηκα το θάνατο.

Η Ανάσταση είναι εκείνη η αργή αθόρυβη επανεμφάνιση,

που σε μετατρέπει σε έναν από τούς ανθρώπους τού Giacometti.

.

.

.

GREEK POETRY -η Ανάσταση Είναι η Λαμπρή δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

.

.

.

GREEK POETRY -Τρία κενά -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 ´

´

GREEK POETRY 

-Τρία κενά

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρία κενά 

Νύχτα. Εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι,το τηλέφωνο στο χέρι.

Περιμένει.Το τηλέφωνο βουιζει.

Περιμένει.

Σηκώνεται.Πηγαινει στον καθρέφτη.Μακιγιαρεται.

Με το κόκκινο  κραγιόν γράφει στο γυαλί:

Αν δεν με βλέπουν,δεν υπάρχω.

μέσα στον σκοτεινό δωμάτιο,

γελάει δυνατά,σπάει ένα ποτήρι με ποτό  πάτωμα,ξαπλώνει 

πάνω στα σπασμένα γυαλιά,

Αν νιώθω τόσο έντονα, γιατί νιώθω άδεια; σκέφτεται.

Νυχτα.Εκεινη κουλουριασμένη στον καναπέ.

-Θέλω να σταματήσω να πονάω.

Το σκοταδι.

Μπροστά στον καθρέφτη.Αγγιζει το πρόσωπο της.

Ενα κενό πίσω από τη μάσκα,λέει.

ανάβει τσιγάρο,το πετάει.

Κλείνει τα μάτια.

Ο κόσμος έξω.

.

.

.

GREEK POETRY -Τρεις Επιτάφιοι Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

My own empire of Heteronyma Paintings

-ο νεκρός Εκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

στα λαγκάδια που κυνηγούσε ο Άδωνις τα δόντια ενός αγριόχοιρου

τρύπησαν τις σάρκες στο πόδι,το αίμα χύθηκε στη γη σαν σπόρος,και

κόκκινες παπαρούνες φύτρωσαν τον Μάη καιρο,

στη μεγάλη της θλίψη και λύπη η Κύπριδα σε μικρά πήλινα δοχεία γεμάτα χώμα φυτεψε σπόρους,που φύτρωσαν γρήγορα,αλλά και γρήγορα μαραθηκαν,

οι κήποι τού Άδωνη,ο κύκλος της φθοράς και τής αναστασης,

τής Τροίας ήτανε στύλος ο Έκτορας,της πόλης τής γυναίκας τού παιδιού του,

πόσο φοβερός φαίνονταν με την αρματωσιά τού πολέμου στον μικρό

Αστυανακτα του,και πόσο το βρέφος τρόμαξε όταν το σήκωσε το πήρε

στην αγκαλιά του και η περικεφαλαία γυαλισε ελαμψε και η χαίτη σείστηκε,

εκείνος τοτε γέλασε αγκαλιάζοντας το,

ύστερα γυρίζοντας η μοίρα ο Αχιλλέας νεκρό σκοτωμένο στ'αρμα και 

στ'αλογα του έδεσε και γύρω έφερνε στα τείχη τής Τροίας πάνω 

στις πέτρες στα χώματα στη σκόνη,

και ο μικρός Ασυανακτας δεν πρόλαβε δεν γνώρισε το μέλλον,σταμάτησε 

η ολιγοήμερη ζωή του όταν οι Αχαιοί στη πτώση τού Ιλίου από τα τείχη 

κάτω τον πέταξαν πάνω στα βράχια ,κομμάτια τ'αγουρο κορμάκι,τροφή 

πουλιων και ορνιων τ'ουρανου

όλη η ζωή μέσα στη φθορά πορευεται

.

.

.

GREEK POETRY -Ηλεκτρα -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Ηλεκτρα

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ηλεκτρα

στέκομαι ακίνητη στο ημιφως,έρημος γύρω μου,

νιώθω ξερό δέντρο,

ακούω κάποιον να ψιθυρίζει,αδιάκοπα,γιατί δεν σταματά;

ο πατέρας στο λουτρό πνιγμένος,βατράχια κολυμπούν στα νερά,

φύκια

φυτρώνουν στους βολβούς τών ματιών του,

στο διαδρομο ένα παιδί,κουλουριασμένο όπως βρέφος στη μήτρα,

αγέννητο,

η σκιά τής μητέρας,με μάσκα θεάτρου,αγγίζω με τα χείλη τη θηλή 

τού στήθους της,

με σπρώχνει,δεν κλαίω,

-μανα,φωνάζω,θα σε σκοτώσω,

ακούω να γελάει δυνατά,

-δεν μπορεις να το κάνεις,λέει,είσαι δειλη,

άναψαν τον προβολέα,το δυνατόν φως με τύφλωσε,πρέπει να'ταν τρεις,

-δεν τελειωσε η ανάκριση,άκουσα έναν να λέει,

-γδυσ'την,φώναξε ένας άλλος,

χέρια μού άνοιξαν τα πόδια,ήταν μεθυσμένοι βρωμουσαν, τούς κλώτσησα,

 δόντια μου στο λαιμό τους,τα νύχια μου στη πλατη τους,ματαια,

όταν τελείωσαν έφυγαν,

ποτέ δεν θα φύγει το σκοταδι 

η φωνή της έσπασε σε κομμάτια,θραύσματα,

σαν να την κυνηγούσε κάτι που μόνο εκείνη έβλεπε,

το δείπνο θυμόνταν,όχι δεν ηταν μύθος.Το τραπέζι,τα πιάτα γεμάτα 

με τις μαγειρεμένες σάρκες τών παιδιών,κι εκείνη ήξερε. 

Την εξανάγκασαν να φάει,μια γλυκειά και φρικτή οσμή.

Τα χέρια της ήταν λερωμένα,εκείνη είχε προσφέρει το δείπνο,

όχι οι Ατρείδες,

εκείνη.

 -Εγώ το έκανα,εγώ είμαι η ένοχη τού Θυεστειου δείπνου,είπε.

Κι ύστερα στο λουτρό,βλέπει ξανά και ξανά το νερό,τον ατμό,

τον πατέρα της  ανυποψίαστο.

Εκείνη μπήκε μέσα στη σκηνή,τα χέρια της κρατούσαν το δίχτυ,

το τύλιγε γύρω του,

το σώμα του αντιστέκονταν,πάλευε,σαν το ψάρι σπαρταρουσε,

κι εκείνη δεν ένιωθε τρόμο,αλλά μια παράξενη σκοτεινή βεβαιότητα τού φόνου. 

-Μητέρα ήμουν εγώ που σε σκότωσα,έλεγε.

Κι αλλάζοντας μάσκα βγήκε στη σκηνή,το αμφιθέατρο άδειο από θεατές,

το φεγγάρι πανσέληνο ανέτειλε,ένα ψηλό λεπτό κυπαρίσσι έσφαζε 

τον ουρανό,

μια κραυγή πουλιού εκτινάχτηκε.

Δεν ήξερε ποια ήταν.Η κόρη που θρηνούσε ή η γυναίκα που σκότωσε.

Και το αίμα στα δάκτυλα της ζεστό..

Κάποτε γελούσε,μιλούσε για κείνον,τον Αίγισθο,πως βρέθηκε 

στο κρεβάτι του, 

πως άκουγε την ανάσα του,πως δεν ένιωθε βάρος αμαρτίας,

δεν ήταν η εκδίκηση,ουτε η έλξη τής εξουσίας,

ήταν κάτι αλλο,ο πόθος τής γυναίκας για τον άντρα.

Και τότε μέσα στο ημίφως η σκηνή,το μαχαίρι στο χέρι της,

η πράξη βουβή,χωρίς κραυγή,η πληρωμή ενός κρίματος,

-Ολα εγώ τα έκανα,έλεγε,μην ψάξτε αλλού.

Εγώ η κόρη. Εγώ η μητέρα. Εγώ ο φονιάς. 

Η ανάσα της καυτή,τα μάτια της γυάλιζαν σκοτεινά.

Τίποτα δεν είχε τελειώσει.

Όλα συνέβαιναν ξανά και ξανά.

Η ίδια πάντα ήταν εκεί παρούσα,αμετακίνητη.

.

.

.

GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταγράφοντας Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ): Επιτάφιος Αδώνιδος Ο Επιτάφιος τού Αδωνη -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

Ο θάνατος τού Άδωνη

(σαρκοφάγος,2ος αι. μ.Χ. 

Mantua,Ducal Palace)

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης,

ποτέ πια μην κοιμηθείς Κυπριδα 

στα πορφυρα σεντόνια σου 

τα μαύρα βάλε ρούχα

και δυνατα τα στήθια χτυπα

θρηνωντας:

ο όμορφος χαθηκε Άδωνης 

θρηνω τον Άδωνη

στα όρη δαγκωμενος βρίσκεται ο όμορφος Αδωνης 

στο μηρό

στον άσπρο του από δόντι ασπρο τρυπημένος

και μόνη τη Κυπριδα  αφήνει ξεψυχωντας

απ'την χιονατη σαρκα

το αίμα μαύρο στάζει

τα μάτια κάτω απ'τα φρύδια σβήνουν

και το ροδινο χάνεται απ'τα χείλη χρωμα

θρηνω τον Άδωνη

κακιά στο μηρό πληγή ο Άδωνης έχει κακιά,

μα μέσ'στη καρδιά τής Κυθέρεια

πιο βαριά η πληγή

και απ'τον νιο άντρα γυρω

τα πιστα σκυλιά του κλαινε

και η Αφροδίτη με τα μαλλιά λυμένα 

τρελη μέσ'στα δάση περιπλανιεται

ξυπόλητη αχτενιστη θλιμένη 

και τ'αγκαθωτα βάτα καθως περνα

την σχιζουν

και με θεϊκό της ποτιζονται αιμα,

και δυνατα σκουζοντας θρηνοντας

δώθε κειθε στα βαθιά τρεχει φαράγγια

τον Ασσύριο τον άντρα της φωνάζει,

τον νιο καλει

στον αφαλό του γύρω

το μαύρο αναβλυζε αιμα

κι έβαφε απ'τους μηρούς κόκκινα τα στήθια 

κι αυτοί τού Άδωνη οι μαστοί,

χιονάτοι πριν,κόκκινοι γινονταν

ωιμε στη Κυθερεια

τον όμορφο έχασε άντρα

και μαζί του την θεϊκή έχασε ομορφιά της,

όσο ο Άδωνης ζούσε ομορφη

η Κυπριδα ήταν,

όμως μαζί με τον Άδωνη

η ομορφιά της πέθανε

ωιμε στη Κυπριδα,

λένε όλα τα όρη τα βουνά 

και ωιμε στον Άδωνη τα δεντρα

κι οι ποταμοί για το πενθος τής Αφροδίτης 

κλαίνε,

κι οι πηγές στα όρη για τον Άδωνη δακρυζουν,

απ'τον πόνο τ'ανθη  κοκκινιζουν

και σ'ολα τα πλάγια σ'ολα τα λαγκάδια

η Κυθέρεια μοιργιολογαει

ωιμε στη Κυθερεια

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης

ὤλετο καλὸς Ἄδωνις

μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·

ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον

5στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,

λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ

λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα

10χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,

καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος·

15αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· 

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,

μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.

τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται

ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα

20λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται

πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν

ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·

ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται

Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.

25ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,

στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ

χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», 

ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.

30Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,

κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. 

«τὰν Κύπριν αἰαῖ».

ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·

καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,

καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,

35ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, 

ἁ δὲ Κυθήρα

πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·

.

.

.

Ο -Poetry Ποιηση -χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

 .

.

Ο -Poetry Ποιηση

-χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης  c.n.couvelis

Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

η λέξη γεννιέται διχασμένη στο ρήγμα 

τών ακροαιφνων  εξαιρεσεων

σπειροειδώς σε άναρχη τάξη

εξελκωμενων σωματων

όπου εκτρέφεται το άμωμον και το αμόλυντον

τής αδηφάγου έλλειψης

και η αιωνιοτητα η πιο εκλεπτυσμένη μορφή φθοράς.

ιδιοκαταληκτη εκκωφαντική 

πλεισμονή τού ελλείποντος

περίσσεια τού κενού

λευκή αδρανής πανταχού παρούσα βαρβαροτητα

αείμαχου χρόνου διαπρακτου 

διατέμνωντα  φωνήεντα αντιλογιων,

ως εκ τών αδιαιρέτων το Εν 

ως εκ τών διαιρετών η ονείρωξη τού πραγματικού,

αεί ορατη

συμμετρία αντιφρονούντων στο χείλος 

τής αειρροου ρηξης

ως πειθαρχημένη εκρυθμη απόκλιση

.

.

.

Ο θάνατος τού Άδωνη

(σαρκοφάγος,2ος αι. μ.Χ. 

Mantua,Ducal Palace)

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης,

ποτέ πια μην κοιμηθείς Κυπριδα 

στα πορφυρα σεντόνια σου 

τα μαύρα βάλε ρούχα

και δυνατα τα στήθια χτυπα

θρηνωντας:

ο όμορφος χαθηκε Άδωνης 

θρηνω τον Άδωνη

στα όρη δαγκωμενος βρίσκεται ο όμορφος Αδωνης 

στο μηρό

στον άσπρο του από δόντι ασπρο τρυπημένος

και μόνη τη Κυπριδα  αφήνει ξεψυχωντας

απ'την χιονατη σαρκα

το αίμα μαύρο στάζει

τα μάτια κάτω απ'τα φρύδια σβήνουν

και το ροδινο χάνεται απ'τα χείλη χρωμα

θρηνω τον Άδωνη

κακιά στο μηρό πληγή ο Άδωνης έχει κακιά,

μα μέσ'στη καρδιά τής Κυθέρεια

πιο βαριά η πληγή

και απ'τον νιο άντρα γυρω

τα πιστα σκυλιά του κλαινε

και η Αφροδίτη με τα μαλλιά λυμένα 

τρελη μέσ'στα δάση περιπλανιεται

ξυπόλητη αχτενιστη θλιμένη 

και τ'αγκαθωτα βάτα καθως περνα

την σχιζουν

και με θεϊκό της ποτιζονται αιμα,

και δυνατα σκουζοντας θρηνοντας

δώθε κειθε στα βαθιά τρεχει φαράγγια

τον Ασσύριο τον άντρα της φωνάζει,

τον νιο καλει

στον αφαλό του γύρω

το μαύρο αναβλυζε αιμα

κι έβαφε απ'τους μηρούς κόκκινα τα στήθια 

κι αυτοί τού Άδωνη οι μαστοί,

χιονάτοι πριν,κόκκινοι γινονταν

ωιμε στη Κυθερεια

τον όμορφο έχασε άντρα

και μαζί του την θεϊκή έχασε ομορφιά της,

όσο ο Άδωνης ζούσε ομορφη

η Κυπριδα ήταν,

όμως μαζί με τον Άδωνη

η ομορφιά της πέθανε

ωιμε στη Κυπριδα,

λένε όλα τα όρη τα βουνά 

και ωιμε στον Άδωνη τα δεντρα

κι οι ποταμοί για το πενθος τής Αφροδίτης 

κλαίνε,

κι οι πηγές στα όρη για τον Άδωνη δακρυζουν,

απ'τον πόνο τ'ανθη  κοκκινιζουν

και σ'ολα τα πλάγια σ'ολα τα λαγκάδια

η Κυθέρεια μοιργιολογαει

ωιμε στη Κυθερεια

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης

ὤλετο καλὸς Ἄδωνις

μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·

ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον

5στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,

λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ

λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα

10χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,

καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος·

15αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· 

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,

μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.

τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται

ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα

20λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται

πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν

ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·

ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται

Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.

25ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,

στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ

χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», 

ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.

30Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,

κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. 

«τὰν Κύπριν αἰαῖ».

ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·

καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,

καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,

35ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, 

ἁ δὲ Κυθήρα

πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ηλεκτρα

στέκομαι ακίνητη στο ημιφως,έρημος γύρω μου,

νιώθω ξερό δέντρο,

ακούω κάποιον να ψιθυρίζει,αδιάκοπα,γιατί δεν σταματά;

ο πατέρας στο λουτρό πνιγμένος,βατράχια κολυμπούν στα νερά,

φύκια

φυτρώνουν στους βολβούς τών ματιών του,

στο διαδρομο ένα παιδί,κουλουριασμένο όπως βρέφος στη μήτρα,

αγέννητο,

η σκιά τής μητέρας,με μάσκα θεάτρου,αγγίζω με τα χείλη τη θηλή 

τού στήθους της,

με σπρώχνει,δεν κλαίω,

-μανα,φωνάζω,θα σε σκοτώσω,

ακούω να γελάει δυνατά,

-δεν μπορεις να το κάνεις,λέει,είσαι δειλη,

άναψαν τον προβολέα,το δυνατόν φως με τύφλωσε,πρέπει να'ταν τρεις,

-δεν τελειωσε η ανάκριση,άκουσα έναν να λέει,

-γδυσ'την,φώναξε ένας άλλος,

χέρια μού άνοιξαν τα πόδια,ήταν μεθυσμένοι βρωμουσαν, τούς κλώτσησα,

 δόντια μου στο λαιμό τους,τα νύχια μου στη πλατη τους,ματαια,

όταν τελείωσαν έφυγαν,

ποτέ δεν θα φύγει το σκοταδι 

η φωνή της έσπασε σε κομμάτια,θραύσματα,

σαν να την κυνηγούσε κάτι που μόνο εκείνη έβλεπε,

το δείπνο θυμόνταν,όχι δεν ηταν μύθος.Το τραπέζι,τα πιάτα γεμάτα 

με τις μαγειρεμένες σάρκες τών παιδιών,κι εκείνη ήξερε. 

Την εξανάγκασαν να φάει,μια γλυκειά και φρικτή οσμή.

Τα χέρια της ήταν λερωμένα,εκείνη είχε προσφέρει το δείπνο,

όχι οι Ατρείδες,

εκείνη.

 -Εγώ το έκανα,εγώ είμαι η ένοχη τού Θυεστειου δείπνου,είπε.

Κι ύστερα στο λουτρό,βλέπει ξανά και ξανά το νερό,τον ατμό,

τον πατέρα της  ανυποψίαστο.

Εκείνη μπήκε μέσα στη σκηνή,τα χέρια της κρατούσαν το δίχτυ,

το τύλιγε γύρω του,

το σώμα του αντιστέκονταν,πάλευε,σαν το ψάρι σπαρταρουσε,

κι εκείνη δεν ένιωθε τρόμο,αλλά μια παράξενη σκοτεινή βεβαιότητα τού φόνου. 

-Μητέρα ήμουν εγώ που σε σκότωσα,έλεγε.

Κι αλλάζοντας μάσκα βγήκε στη σκηνή,το αμφιθέατρο άδειο από θεατές,

το φεγγάρι πανσέληνο ανέτειλε,ένα ψηλό λεπτό κυπαρίσσι έσφαζε 

τον ουρανό,

μια κραυγή πουλιού εκτινάχτηκε.

Δεν ήξερε ποια ήταν.Η κόρη που θρηνούσε ή η γυναίκα που σκότωσε.

Και το αίμα στα δάκτυλα της ζεστό..

Κάποτε γελούσε,μιλούσε για κείνον,τον Αίγισθο,πως βρέθηκε 

στο κρεβάτι του, 

πως άκουγε την ανάσα του,πως δεν ένιωθε βάρος αμαρτίας,

δεν ήταν η εκδίκηση,ουτε η έλξη τής εξουσίας,

ήταν κάτι αλλο,ο πόθος τής γυναίκας για τον άντρα.

Και τότε μέσα στο ημίφως η σκηνή,το μαχαίρι στο χέρι της,

η πράξη βουβή,χωρίς κραυγή,η πληρωμή ενός κρίματος,

-Ολα εγώ τα έκανα,έλεγε,μην ψάξτε αλλού.

Εγώ η κόρη. Εγώ η μητέρα. Εγώ ο φονιάς. 

Η ανάσα της καυτή,τα μάτια της γυάλιζαν σκοτεινά.

Τίποτα δεν είχε τελειώσει.

Όλα συνέβαιναν ξανά και ξανά.

Η ίδια πάντα ήταν εκεί παρούσα,αμετακίνητη.

.

.

.

My own empire of Heteronyma Paintings

-ο νεκρός Εκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

στα λαγκάδια που κυνηγούσε ο Άδωνις τα δόντια ενός αγριόχοιρου

τρύπησαν τις σάρκες στο πόδι,το αίμα χύθηκε στη γη σαν σπόρος,και

κόκκινες παπαρούνες φύτρωσαν τον Μάη καιρο,

στη μεγάλη της θλίψη και λύπη η Κύπριδα σε μικρά πήλινα δοχεία γεμάτα χώμα φυτεψε σπόρους,που φύτρωσαν γρήγορα,αλλά και γρήγορα μαραθηκαν,

οι κήποι τού Άδωνη,ο κύκλος της φθοράς και τής αναστασης,

τής Τροίας ήτανε στύλος ο Έκτορας,της πόλης τής γυναίκας τού παιδιού του,

πόσο φοβερός φαίνονταν με την αρματωσιά τού πολέμου στον μικρό

Αστυανακτα του,και πόσο το βρέφος τρόμαξε όταν το σήκωσε το πήρε

στην αγκαλιά του και η περικεφαλαία γυαλισε ελαμψε και η χαίτη σείστηκε,

εκείνος τοτε γέλασε αγκαλιάζοντας το,

ύστερα γυρίζοντας η μοίρα ο Αχιλλέας νεκρό σκοτωμένο στ'αρμα και 

στ'αλογα του έδεσε και γύρω έφερνε στα τείχη τής Τροίας πάνω 

στις πέτρες στα χώματα στη σκόνη,

και ο μικρός Ασυανακτας δεν πρόλαβε δεν γνώρισε το μέλλον,σταμάτησε 

η ολιγοήμερη ζωή του όταν οι Αχαιοί στη πτώση τού Ιλίου από τα τείχη 

κάτω τον πέταξαν πάνω στα βράχια ,κομμάτια τ'αγουρο κορμάκι,τροφή 

πουλιων και ορνιων τ'ουρανου

όλη η ζωή μέσα στη φθορά πορευεται

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρία κενά 

Νύχτα. Εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι,το τηλέφωνο στο χέρι.

Περιμένει.Το τηλέφωνο βουιζει.

Περιμένει.

Σηκώνεται.Πηγαινει στον καθρέφτη.Μακιγιαρεται.

Με το κόκκινο  κραγιόν γράφει στο γυαλί:

Αν δεν με βλέπουν,δεν υπάρχω.

μέσα στον σκοτεινό δωμάτιο,

γελάει δυνατά,σπάει ένα ποτήρι με ποτό  πάτωμα,ξαπλώνει 

πάνω στα σπασμένα γυαλιά,

Αν νιώθω τόσο έντονα, γιατί νιώθω άδεια; σκέφτεται.

Νυχτα.Εκεινη κουλουριασμένη στον καναπέ.

-Θέλω να σταματήσω να πονάω.

Το σκοταδι.

Μπροστά στον καθρέφτη.Αγγιζει το πρόσωπο της.

Ενα κενό πίσω από τη μάσκα,λέει.

ανάβει τσιγάρο,το πετάει.

Κλείνει τα μάτια.

Ο κόσμος έξω.

.

.

.

η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

Θυμήθηκα τον πατέρα μου στα χωραφια,πιο αδύνατος κάθε μέρα,

μια αόρατη βαρύτητα τον τραβούσε προς τη γη.

Θυμήθηκα τη μάνα μου στο λεωφορείο,κοίταζε έξω από το παράθυρο,

τον κόσμο να περνάει.

Και τότε κατάλαβα.

Οι άνθρωποι δεν είναι νεκροί.

Περπατούν ακόμη,δεν έχουν χάσει το βάρος τής παρουσίας τους.

Όμως έγιναν πιο λεπτοί,σαν τις φιγούρες τού Alberto Giacometti.

Και τότε δεν φοβήθηκα το θάνατο.

Η Ανάσταση είναι εκείνη η αργή αθόρυβη επανεμφάνιση,

που σε μετατρέπει σε έναν από τούς ανθρώπους τού Giacometti.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

στων ακρών τ'αγρια τα όρη 

στις εσχατιές τού κόσμου

στέκει Ακρίτης μοναχος

τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκε

τρεις μέρες δεν εμίλη

αυτος οπού σε χίλιους εβγαινε

γιατί τον κάλεσε ο μαύρος Χάροντας 

στου κάτω κόσμου τα σκαλιά

στους ανήλιαγους τούς τοπους

ελα Ακριτη κανείς δεν ξέφυγε τη μοίρα,

κι εκείνος έτσι τού αποκρινεται 

τού κραινει 

εγώ δεν εφοβήθηκα ποτέ

ούτε θεριά μηδε χίλιους  πολεμισταδες,

κι αν θέλεις εβγα δω στο φως μπροστά

φανερωμενος

όχι κρυμμένος στις σκιές στα αραχνα 

τα σκοτη 

κι ως το ‘πε εσείστη η γη δεντρα ξεριζώθηκαν 

ποτάμια επάγωσαν τ'ανθη εμαραθηκαν

κι ο Χάροντας ταχιά  εφάνηκε 

σε μαύρο άλογο καβαλα

κι άρχισε η πάλη κι η φονερη αμαχη

τρεις μέρες μάχονταν σκληρά 

τρεις νύχτες αναπαμο δεν είχαν 

σπαθί αλυγιστα αντάμωναν και δόρυ  

ο ήλιος εσταματησε στη μέση στα ουράνια 

και στο τρίτο χάραμα τής γής 

ο Χάροντας βρίσκει στην καρδιά  του

και ετρανταχτη ο ακρίτης σαν βουνό 

έπεσε σαν ξεριζωμένο  δέντρο 

και λαβωμενο φεύγει πουλί η ψύχη του

ταχιά όμως αέρας τότε φύσηξε 

στα στήθια ξανά ζωή τού δινει

ο Ακρίτης αναστήθηκε προτού ο ηλιος δυσει

σηκώθηκε και κοίταξε τον Χαροντα 

και είπε,

όσο δω πάνω θα κρατά η γης 

εγώ σε πολεμάω

χαλιεμαι χάνομαι και πάλι ανασταινομαι 

και στου απατου γκρεμού το βάραθρο 

ο Χάροντας μαύρος ξαναγυρίζει.

.

.

.

GREEK POETRY -Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης  c.n.couvelis

Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

η λέξη γεννιέται διχασμένη στο ρήγμα 

τών ακροαιφνων  εξαιρεσεων

σπειροειδώς σε άναρχη τάξη

εξελκωμενων σωματων

όπου εκτρέφεται το άμωμον και το αμόλυντον

τής αδηφάγου έλλειψης

και η αιωνιοτητα η πιο εκλεπτυσμένη μορφή φθοράς.

ιδιοκαταληκτη εκκωφαντική 

πλεισμονή τού ελλείποντος

περίσσεια τού κενού

λευκή αδρανής πανταχού παρούσα βαρβαροτητα

αείμαχου χρόνου διαπρακτου 

διατέμνωντα  φωνήεντα αντιλογιων,

ως εκ τών αδιαιρέτων το Εν 

ως εκ τών διαιρετών η ονείρωξη τού πραγματικού,

αεί ορατη

συμμετρία αντιφρονούντων στο χείλος 

τής αειρροου ρηξης

ως πειθαρχημένη εκρυθμη απόκλιση

.

.

.

Fragmenta -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 Fragmenta

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ο κόσμος αραιώνει

θολώνει

σε λίγο κενό

τιποτα

.

ευτυχώς που ξεμπλέξαμε

γλυτώσαμε την αιώνια αντιμαχια

.

οι λέξεις οι πράξεις πάει καιρός που πέρασαν χάθηκαν

έσβησαν κι οι άνθρωποι που τα αντάλλαξαν

ουδεμίαν πλέον σημασία κι αξία έχουν

Οριστικόν Τέλος

.

φεγγάρι μου γοργά

π'αποψε εδυσες

και στο βαθύ σκοτάδι 

μ'αφησες

.

Το Κυλωνειο Άγος

Όταν η αδικία που έκανες θα σου φέρει

απανωτές συμφορες

.

Κάποιοι έχουν για παντα εξαφανισθεί

Κανείς πλέον δεν τούς αναζηταει

.

κάποιοι άνθρωποι δεν πλησιάζονται με φυσικό τρόπο

αλλά τούς υποψιαζεσε με μεταφυσικό τρόπο

και ενωνεσε μαζί τους με μεταφυσικό τροπο

.

αρχίζεις να υποψιαζεσε τη παρουσία

με την απουσια

.

δεν είναι αδύνατο να καταλάβεις

τι επιμονα σε θελει

.

έχεις μια ηθελημενη αοριστία

που με γοητευει

.

ανοίγεις τη πόρτα 

στο δωμάτιο μια καρέκλα  κενή ακριβώς στη μέση 

κάτω από το ηλεκτρικό φως είσαι σίγουρη για την παρουσία

λίγο πριν ήταν εκεί,

λίγο μετά θα είναι εκεί,

αμέτοχη τής ιστορίας του

κλείνεις τη πόρτα

δεύτερη ευκαιρία δεν θα σου δωθεί

.

όταν δεν θα υπάρχουμε πια

μας ενδιαφερουν τα δάκρυα σας

.

σημάδεψα έναν

σε ένα φιλμ-νουαρ

είμαι από το Παλερμο

-πυροβολησε τον,άκουσα μια φωνη

.

Βλέποντας τη φωτογραφία σου ειπα:

οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς

τοιῇδ’ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·

αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν·

τα όμορφα μάτια σου βλέποντας

Η οὐ νέμεσις ομορφια σου

(Ομήρου Ιλιάδα ραψωδία γ',στίχοι 156-157-)

.

Είμαστε η ιστορία τού Παολο και τής Φραντζεσκας

Εσύ η Φραντζέσκα από την μια πλευρά τού καθρεφτη

Εγώ ο Πάολο από την άλλη πλευρά τού καθρεφτη

Εσύ δεν με βλέπεις

Εγώ σε βλέπω

Και σε περιμένω όπως η Αλίκη να περάσεις κάποτε μέσα στον καθρέφτη

.

Ιστορικισμος η' Ιδεαλισμός;

Ανυπακουος

.

έρχεται χειμώνας

ψύξη παγωνιά

θα επικρατήσει

.

εκεί στον Λευκό Πύργο

την είδα

Περασαμε αγνωριστοι

.

για κάποιο παράξενο λόγο προτιμώ

την οδό Μελενίκου

ας με συγχωρεί η Ελένη 

στο Βαρδάρη

.

βωβή η μέρα

λέξεις απουσες

τελειωτική η ηττα

.

κάποτε σε ακολούθησα

τώρα έγκλειστος στο λαβύρινθο

.

στη πλατεία Κάνιγγος κάποτε πέρασε από  δίπλα μου ο Θανάσης Βέγγος

Γελούσα όλη τη μερα

.

τώρα,αυτή,τη στιγμή κάθομαι στην πλατεία Αριστοτέλους στη λιακάδα

φρέντο εσπρέσσο 

στο σπίτι,τώρα αυτή τη στιγμή,

βαφεις τα χείλια κρεμ

το βαθύ γαλάζιο μολύβι τονίζει τα μάτια σου

η καρέκλα απέναντι μου σε περιμενει

.

πόση πραγματικότητα

μάς περιμένει να μοιραστούμε;

.

ο Κ. στο μυθιστόρημα Η Δικη(Der Prozess,1915) τού Franz Kafka,στο κεφάλαιο 6,συναντά την Leni,ερωμένη τού δικηγόρου τού δικαστηριου

'Einen körperlichen Fehler?'

fragte K. 'Ja', sagte Leni, 'ich habe nämlich einen solchen klei-

nen Fehler, sehen Sie.' Sie spannte den Mittel- und Ringfinger

ihrer rechten Hand auseinander, zwischen denen das Verbin-

dungshäutchen fast bis zum obersten Gelenk der kurzen Finger

'ενα φυσικό σωματικό ελλατωμα;' ρώτησε ο Κ.,

'ναι' απάντησε η Λενι 'πραγματικα έχω ένα τέτοιο μικρό ελλατωμα,δες το',και τέντωσε το μεσαίο και το παράμεσο δάκτυλο τού δεξιού της χεριού ,τα οποία συνδέονταν με μια μεμβράνη δέρματος μέχρι την άρθρωση τών δακτυλων

ihre zwei Finger auseinanderzog und zusammenlegte, bis er sie

schließlich flüchtig küßte und loslieẞ. 'Oh!' rief sie aber sofort,

'Sie haben mich geküẞt!'

έπειτα εκεινος χώρισε τα δυο δάχτυλα και τα ενωσε,τα φίλησε και τα άφησε,

'ω' αναφώνησε εκείνη

'μου τα φιλησες'

κι αυτό το φυσικό σωματικο ελλατωμα 

τον γοήτευσε

αλήθεια,κι εσύ ποιο φυσικό σωματικο ελλατωμα έχεις που τόσο πολύ με γοητεύει;

.

Σου μεταφράζω από το Άσμα Ασματων

εγώ κοιμάμαι κι η καρδιά μου αγρυπνα,

η φωνή τ'αγαπημενου μου,

αυτός είναι,τη πόρτα μου 

χτυπα,

ανοιξε μου,καρδιά μου, ταίρι μου,

περιστέρα μου,

αγάπη μου παντοτινή,

το κεφάλι μου στη παγωνια

κι απ'τη βροχή τής νύχτας σταγόνες στα μαλλιά μου

ἐγὼ καθεύδω, καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ.

φωνὴ ἀδελφιδοῦ μου, κρούει ἐπὶ τὴν θύραν

ἄνοιξόν μοι, ἀδελφή μου, ἡ πλησίον μου,

περιστερά μου, τελεία μου,

ὅτι ἡ κεφαλή μου ἐπλήσθη δρόσου

καὶ οἱ βόστρυχοί μου ψεκάδων νυκτός.

σάς παρακαλώ,θυγατέρες τής Ιερουσαλήμ,

στις δυνάμεις και στ'αγρου τούς ποθους 

αν τον αγαπητικό μου βρητε

πεστε του,

πώς η αγάπη μ'εχει λαβωμενη

ὥρκισα ὑμᾶς, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ,

ἐν ταῖς δυνάμεσιν καὶ ἐν ταῖς ἰσχύσεσιν τοῦ ἀγροῦ,

ἐὰν εὕρητε τὸν ἀδελφιδόν μου, τί ἀπαγγείλητε αὐτῷ;

ὅτι τετρωμένη ἀγάπης ἐγώ.

πώς δυνατή η αγάπη 

ως το θανατο

πανεμορφη είσαι,

ταίρι μου,

και κανένα ψεγάδι δεν έχεις

ὅλη καλὴ εἶ, ἡ πλησίον μου, καὶ μῶμος

οὐκ ἔστιν ἐν σοί.

αγαπημένη μου γυναικα,

πόσο αγαπησα τα μάτια σου,

ἀδελφή μου νύμφη

ἐκαρδίωσας ἡμᾶς ἑνὶ ἀπὸ ὀφθαλμῶν

αλήθεια,είναι ικανή μια μετάφραση να είναι η αιτία ν'αγαπηθουμε;

.

οι πόρτες κλείσαν η μία μετά την άλλη

μείναμε εκτος

.

όλη η αγάπη τής ζωής μου

.

η νύχτα τον βυθίζει

με κανέναν άνθρωπο δεν θα ξημερωθει

.

θα καθήσουμε  απέναντι για μια παρτίδα σκάκι,

αν σου  κάνω ματ θα σε 

εχω δική μου

αν χασω θα εξαφανιστω

εγώ παίζω ψυχρά υπολογιστικά,τέλεια τακτική

εσύ παίζεις επιθετικα,με φαντασία και ρισκάρεις

τελικά μού κάνεις ματ,

εγώ εξαφανιζομαι

.

σε τόσο σκοτάδι δεν βλέπουμε πλέον

ο ένας τον αλλον

.

το έγραψε για εκεινη

περιμένει απαντηση

σε μια τεράστια αίθουσα με πολλά μαρμάρινα σώματα ελληνικών αρχαίων κούρων η Mona Lisa Joconda είναι στο κέντρο του ξαπλωμένη σε ένα καναπέ κρατώντας στο αριστερο της χέρι έναν καθρέφτη και κοιτώντας απέναντι τον Dr. Nicolaes Tulp να κάνει μάθημα ανατομίας στους μαθητες του,

στο βάθος περιτριγυρισμένη από καθρέφτες είναι η Marilyn Monroe  όρθια ντυμένη με κουστούμι μπαλαρίνας και παίζει τσέλο,

in a big room with in a big room with many marble bodies of Greek ancient kouros the Mona Lisa Joconda is in the center reclining on a couch holding a mirror in her left hand and facing Dr.  Nicolaes Tulp to teach anatomy to his students,

 in the background surrounded by mirrors is Marilyn Monroe standing upright dressed in a ballerina-costume playing the cello, marble bodies of Greek ancient kouros the Mona Lisa Joconda is in the center reclining on a couch holding a mirror in her left hand and facing Dr.  Nicolaes Tulp to teach anatomy to his students,

 in the background surrounded by mirrors is Marilyn Monroe standing upright dressed in a ballerina-costume playing the cello,

dans une grande pièce avec de nombreux corps en marbre d'anciens kouros grecs, la Joconde Joconde est au centre, allongée sur un canapé, tenant un miroir dans sa main gauche et faisant face au Dr.   Nicolaes Tulp pour enseigner l'anatomie à ses élèves,

au fond, entourée de miroirs, Marilyn Monroe se tient debout, vêtue d'un costume de ballerine, jouant du violoncelle,

In einem großen Raum mit vielen Marmorkörpern aus antiken griechischen Kouros liegt die Mona Lisa Joconda in der Mitte auf einer Couch, einen Spiegel in der linken Hand haltend und Dr.   Nicolaes Tulp soll seinen Schülern Anatomie beibringen,

 Im Hintergrund, umgeben von Spiegeln, steht Marilyn Monroe im Ballerina-Kostüm aufrecht und spielt Cello.

in una grande stanza con molti corpi in marmo di antichi kouros greci la Gioconda è al centro sdraiata su un divano che tiene uno specchio nella mano sinistra e si trova di fronte al dottor Nicolaes Tulp per insegnare anatomia ai suoi studenti, sullo sfondo circondata da specchi c'è Marilyn Monroe in piedi vestita con un costume da ballerina che suona il violoncello,

En una gran sala con muchos cuerpos de mármol de antiguos kouros griegos, la Mona Lisa Joconda está en el centro reclinada en un sofá sosteniendo un espejo en su mano izquierda y mirando al Dr. Nicolaes Tulp para enseñar anatomía a sus estudiantes. Al fondo, rodeada de espejos, está Marilyn Monroe de pie, vestida con un traje de bailarina, tocando el violonchelo.

em uma grande sala com muitos corpos de mármore de kouros gregos antigos, a Mona Lisa Joconda está no centro reclinada em um sofá segurando um espelho na mão esquerda e de frente para o Dr. Nicolaes Tulp para ensinar anatomia aos seus alunos,

ao fundo cercada por espelhos está Marilyn Monroe em pé, vestida com uma fantasia de bailarina tocando violoncelo,

.

πήρε τηλέφωνο,

ο αριθμός δεν υφίσταται,άκουσε

και τώρα έχει να κάνει με άπειρους αριθμους

.

La tristesse durera toujours

(η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα)

το πέρασμα του φίλου μου Vincent Van Gogh

κατάλαβε τις προθέσεις του

και απομακρύνθηκε αμέσως

ακούστηκε ο δυνατός θόρυβος τής πόρτας που έκλεισε πισω

.

ευτυχώς που η τέχνη

μας απομακρύνει απο τους ανθρωπους

.

η ζωή είναι το πιο σπουδαίο για τούς ανθρώπους 

ναι,αλλά τούς σκοτωνει

.

Η Εντα Γκάμπλερ ψιθυρίζει

'αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας πέθαινε από αηδία'

.

ένας γελοίος κόσμος επικρατει

αυτός που μας ταιριαζει

.

δεν ζητάω να τιμωρηθείς

αυτό οχι από ανωτερότητα,

αλλά από τεμπελια

.

δεν κατάλαβε την απέραντη έρημο 

που τον περικύκλωσε

και να σκεφτείς πως από έναν κοκκο άμμου

ξεκινησε

.

στη Πρόταση 33 από τα Στοιχεία τού Ευκλείδη:

Τα τμήματα που συνδέουν τα άκρα δύο ίσων παράλληλων 

τμημάτων προς το ίδιο μέρος, είναι ίσα και παράλληλα,

Τι θα συμβεί αν δεν τα συνδέουν προς το ίδιο μέρος;

.

τα μηδενικα μας (0)

ποτέ δεν θα μας κανουν ενα (1)

.

WE LIVE IN A WOLD MONEYSTUPID

.

WE LIVE IN A WOLD MONEYMASTURBATED

.

η τιγρη του William Blake  εκτιναχτηκε 

μεσα στις κιτρινες σελιδες της ζούγκλας 

ακινητη περιμενει τον κυνηγο

η' τον θηριοδαμαστη

να τους πυροβολήσει με στίγματα τυπογραφείου

.

σε μια στιγμή μονάχα έρχεται η ερημιά

το τελος

.

ειμαι μέσα στον λαβύρινθο,ανοίγω τις πόρτες

και μπαίνω στις αίθουσες,ίδιες και άπειρες,ε

είσαι στο κέντρο του και περιμένεις

μετά από άπειρο χρόνο θα φτάσω εκει

.

τίποτα εμείς δεν ανταλλάξαμε

για πάντα άγνωστοι εμείς θα ειμαστε

.

μέσα στις 50 Δαναιδες πρόσθεσα και σένα

 Ὑπερμνήστραν Γοργοφόνην Αὐτομάτην Ἀμυμώνην Ἀγαυὴν  Σκαιήν

 Ἱπποδάμειαν  Ῥοδίαν Κλεοπάτραν  Ἀστερίαν  Ἱπποδαμείαν  Γλαύκην  Ἱππομέδουσαν  Γόργην  Ἰφιμέδουσαν Ῥόδην  Πειρήνην Δώριον Φάρτιν  

Μνήστραν  Εὐίππην  Ἀναξιβίην Νηλώ  Κλειτήν  Σθενέλην Χρυσίππην 

Αὐτονόην  Θεανὼ Ελένην  Ἠλέκτραν  Κλεοπάτραν  Εὐρυδίκην Γλαυκίππην Ἀνθήλειαν Κλεοδώρην  Εὐίππην  Ἐρατὼ  Στύγνην Βρύκην  Ἀκταίην  

Ποδάρκην Διωξίππην  Ἀδίτην Ὠκυπέτην  Πυλάργην  Ἱπποδίκην  Ἀδιάντην Καλλιδίκην   Οἴμην   Κελαινώ   Ὑπερίππην

.

περιμένω να γράψεις

μια λέξη να με περιεχει

.

είμαι στον λαβύρινθο της πόλης

κάποια,απέναντι μου,την άκουσα να λέει στη φίλη της,

-αυτος δεν είναι ο Μινώταυρος;

-αυτοπροσωπως,ήθελα να της πω αλλά δεν το είπα,

όχι γιατί θα φοβόντουσαν,αλλά γιατί θα γελούσαν 

κι εγώ δεν θελω γνωριμίες μέσα στον λαβύρινθο μου

.

αν είναι να εξαφανιστείς εσυ

τότε

ας εξαφανιστω εγώ

για να εμφανιστείς εσυ

.

η μέρα που ο Αρχιμηδης ισομορφιζει τον κύκλο με έλικα  

Παγκόσμια Ημέρα Ευφυιας

.

στη θέση 'Καντ' 

η αντίθεση 'Χεγκελ'.

στη σύνθεση

Τι είμαι εγώ;

.

apres toi le chaos

.

χάθηκες

και φοβάμαι

.

με τι ρυθμό περνάει

απόψε το φεγγάρι 

από τα κλαδιά και τα φυλλα τής ροδιας

.

οι άνθρωποι ψαχνουν μια αιτία για να πεθάνουν

κάποιοι είναι τυχεροί και τη βρισκουν

.

απομακρυνθηκαμε

κανένα μηνυμα πλέον δεν φτανει

.

απόψε το ίδιο βλέπουμε με τη Σαπφω

φεγγαρι

.

τι σε κάνει να νομίζεις

πώς ένας από τα δισεκατομμύρια 

τών ανθρώπων 

σε έχει εντοπίσει;

.

ένα παιχνίδι είναι,

παιξ'το

.

αν νομίζεις αυτό,

κάνεις λάθος 

αν δεν το νομίζεις,

κάνεις λάθος

.

χάραξα το.προσωπο σου

από μνήμης

τελικά όλη μας η ζωή από μνήμης είναι

.

πρώτα ήθελα τα πάντα

τώρα,δεν θέλω τιποτα.

.

μια χειρονομία,ενα σημαδι,

δεν φτάνει 

η' όλα η' τιποτα

.

για άλλη μια φορά υποχωρω

αλλά σε προειδοποιω 

η τελευταία θα ειναι

.

85 likes 57 comments

είναι πάρα πολλά για να συναγωνιστω

.

Alea jacta est

ο κύκλος στενευει

.

το υπέροχο παιχνίδι 

τού πινγκ-πονγκ μας

.

αν στείλει κόκκινο τριαντάφυλλο

κόκκινο στα χείλη της

.

αν δεν υπήρχε η γλώσσα

δεν θα υπήρχε η ποίηση σου

.

δεν κοιμάται ξαγρυπνα

κάποτε η ωραία κοιμωμένη θα ξυπνήσει

πρέπει να'ναι ο πρώτος που θα δει

.

μόνο τα μάτια

μόνο τα μάτια

αυτά να σε βλεπουν

.

τώρα έχουν βγει στην επιφάνεια

οι παλιανθρωπιες σου

και να σκεφτείς πως κάποτε τού φαίνονταν 

ότι μόνο αρετές ειχες

.

κατά τον Πλάτωνα

σε γνώριζα πριν

και 

τώρα σε θυμάμαι

για χάρη σου είμαι Πλατωνιστης

.

η ποίηση σου 

έχει λεκτικά σφάλματα

εγώ είμαι η αιτία τους

Έτσι σε ανιχνευω

.

στη τελευταία σκηνή της ταινίας Δόκτωρ Ζιβάγκο,(1965) τού Ντέιβιντ Λην,

από το ομότιτλο μυθιστόρημα τού Μπορίς Παστερνάκ,

ο Γιουρι (ΟμάρΣαρίφ)

είναι μέσα στο τραμ κι από το παραθυρο βλέπει έξω στο δρόμο μετά από καιρό την Λάρα (Τζούλι Κρίστι)

κατεβαίνει από το τραμ,τρέχει από πίσω της να την προλάβει,και καταρρέει από καρδιακή προσβολή

Αυτό μένει κάποτε να το ζήσουμε μαζί

.

όλες οι λέξεις σου

στα ποιήματα σου

συνεχώς με παγιδεύουν

.

μια άγνωστη

ποτέ γνωστή

.

η θλίψη τού Ορφέα που δεν επέστρεψε 

απ'τα σκοτάδια την Ευριδίκη του

εγω την ίδια έχω μοιρα

.

αν στείλει κόκκινο τριαντάφυλλο

κόκκινο στα χείλη της

.

αν δεν υπήρχε η γλώσσα

δεν θα υπήρχε η ποίηση σου

.

δεν κοιμάται ξαγρυπνα

κάποτε η ωραία κοιμωμένη θα ξυπνήσει

πρέπει να'ναι ο πρώτος που θα δει

.

μόνο τα μάτια

μόνο τα μάτια

αυτά να σε βλεπουν

.

τώρα έχουν βγει στην επιφάνεια

οι παλιανθρωπιες σου

και να σκεφτείς πως κάποτε τού φαίνονταν 

ότι μόνο αρετές ειχες

.

κατά τον Πλάτωνα

σε γνώριζα πριν

και 

τώρα σε θυμάμαι

για χάρη σου είμαι Πλατωνιστης

.

η ποίηση σου 

έχει λεκτικά σφάλματα

εγώ είμαι η αιτία τους

Έτσι σε ανιχνευω

.

στη τελευταία σκηνή της ταινίας Δόκτωρ Ζιβάγκο,(1965) τού Ντέιβιντ Λην,

από το ομότιτλο μυθιστόρημα τού Μπορίς Παστερνάκ,

ο Γιουρι (ΟμάρΣαρίφ)

είναι μέσα στο τραμ κι από το παραθυρο βλέπει έξω στο δρόμο μετά από καιρό την Λάρα (Τζούλι Κρίστι)

κατεβαίνει από το τραμ,τρέχει από πίσω της να την προλάβει,και καταρρέει από καρδιακή προσβολή

Αυτό μένει κάποτε να το ζήσουμε μαζί

.

όλες οι λέξεις σου

στα ποιήματα σου

συνεχώς με παγιδεύουν

.

μια άγνωστη

ποτέ γνωστή

.

η θλίψη του Ορφέα που δεν επέστρεψε 

απ'τα σκοτάδια την Ευριδίκη του

εγω την ίδια έχω μοιρα

.

.

με πόσα υπολειμματα ανθρώπων

προχωραμε;

.

τι κάνω τώρα;

το μαντεύω

τι κάνεις τωρα

.

Δεν είσαι πουθενά

Ερημια

.

όταν ένα νόημα τελειώνει

αρχίζει ένα άλλο νόημα

βαρέθηκα τα νοηματα

.

ότι απουσιαζει

έπρεπε από την αρχή να απουσιάζει

πριν είναι αργα

.

αν είσαι κάπου εκεί

εδώ δεν λειπεις

.

μην σκέφτεσαι το πριν

το τώρα να σκεφτεσαι

.

η σπατάλη τελικά

ήταν το κερδος

.

δεν ξεφεύγεις

σε κυνηγάει

.

θολώνεις τον απέραντο κόσμο

το ψέμα κάπως πρέπει να ζησει

.

δέκα χρόνια ψάχναμε την Ελένη στη Τροία

και κείνη δέκα χρόνια ήταν στην Αίγυπτο

και τώρα πουθενά δεν ειναι

.

ευτυχώς που είμαστε απόντες 

παρόντες είναι το προβλημα

.

φαντασθητε πως θα ήταν τα οικονομικά μας

αν τον Άνταμ Σμιθ που τον είχαν απαγάγει τεσσάρων χρονων τσιγγάνοι

δεν τον είχαν βρει

τα ίδια όπως ειναι

.

ένα αόρατο χέρι μάς τοποθετεί στη σκακιέρα

και παίζει το παιχνίδι μας

αν σε ευνοεί θα κάνεις ματ

.

στη ζωή σου θα υπάρξει κάτι που θα την διαλύσει

ευχήσου αυτό το κάτι να μην είναι άνθρωπος

η διάλυση τότε είναι ολοκληρωτικη

.

δεν θα συναντηθούμε με τις λέξεις μου

αυτό θα γίνει με τις λέξεις τής ποιησης σου

όσο σε βλέπω στη φωτογραφία

τόσο διστάζω

κι απομακρύνομαι

.

η ομορφιά σε κρύβει

περισσότερο σε φανερώνουν οι λέξεις σου

.

όλα τελειώνουν στο ίδιο

κι αυτό από την αρχή φαίνεται

.

παρενθέσεις παρενθέσεις 

το κάναμε το μυθιστόρημα τής ζωής μας

.

έχουμε τη γλώσσα τις λέξεις 

για να απατάμε

.

κάποιοι άνθρωποι είναι 

η Σκύλα και η Χαρυβδη

αν περάσεις

τότε θα πέσεις σε άλλη Σκύλα και Χάρυβδη

που είσαι εσυ.

.

αν δεν υπάρχει άνθρωπος να σε χρειάζεται

τελείωσε η ζωή σου

.

με πόσο ναρκισσισμό με απωθεις

.

αν είναι μεσάνυχτα,

είναι επειδή 

θα ξημερωσει

απόψε

έχουμε όνειρα να μοιραστούμε

.

μια καληνύχτα,

μπορεί 

να είναι το παν

.

είσαι σε μια πόλη

που ποτέ δεν θα κατοικησω

.

την ύβρη την τιμωρούν οι θεοί

μην φοβάσαι

μιλάμε για τους αρχαίους θεούς

.

κάποτε ήταν τα χρόνια μας

τώρα αρχαία χρόνια ειναι 

.

πόσο αόρατο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος

.

όταν βγεις απ'τη θάλασσα που κολυμπάς

πάνω στη άμμο θα βρεις

απολιθωμένα ίχνη αρχαίων γλάρων

είναι τα δικά μου που σε περιμενω

.

Καμια Mona Lisa Joconda δεν σου χαρίζεται 

αν δεν την αγαπας

You don't get a Mona Lisa Joconda 

 if you don't love her

Vous n'obtenez pas de Joconde Joconde 

si tu ne l'aimes pas

Du bekommst keine Mona Lisa Joconda 

wenn du sie nicht liebst

Non puoi avere una Gioconda della Monna Lisa 

se non la ami

No puedes conseguir una Mona Lisa Joconda

si no la amas

Você não ganha uma Mona Lisa Joconda

se você não a ama

.

εξ απαλων ονυχων η προσεγγισις

.

αντίο στον βαρετό κόσμο

που αλλού όμως να πάμε;

.

τι σε ελκύει σε ένα σώμα που δεν μπορείς να κατοικίσεις;

.

με τόσους καθρέφτες  πως να μην εξαφανιστεις

.

αυτη την ηλίθια εμμονή τού Άμλετ με τούς δυϊσμους,

πχ 

to be or not to be

την πλήρωσε η Οφηλία

με το

love you or not love you

.

La tristesse durera toujours

(η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα)

το πέρασμα του φίλου μου Vincent Van Gogh

.

αποψε σε σκέφτομαι

καθώς θολώνει

και διαλύεται ο κοσμος

στην ηρεμία

.

.

.

GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelisμεταγράφονταςαπό τον Ρωμανό τον Μελωδοαποσπάσματα από τον Ύμνο: Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου -Το μοιρολογι τής Παναγιας-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

.

GREEK POETRY 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

από τον Ρωμανό τον Μελωδο

αποσπάσματα από τον Ύμνο:

 Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου 

-Το μοιρολογι τής Παναγιας

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

από τον Ρωμανό τον Μελωδο

αποσπάσματα από τον Ύμνο:

 Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου 

Το μοιρολογι τής Παναγιας 

Το αρνί της η αρνάδα  βλέποντας 

στη σφαγή να το σέρνουν

περίλυπη ακολουθούσε η Μαρία 

μαζί μ'αλλες γυναίκες μοιρολογοντας:

που πας,παιδί μου,

γιατί έτσι βιαστικος περνας

μη κι άλλος γάμος πάλι ε

στη Κανα γίνεται,

και για κει τωρα κινας,

το νερό κρασί να κάνεις;

να'ρθω,παιδί μου,μαζί σου,

η' δω μόνη να μείνω;

μιλά μου,

μη μού φεύγεις σιωπηλος,

δεν το περίμενα,παιδί μου,έτσι να σε δω,

ποτέ δεν πιστευα πως

τέτοια μανία 

θα'δειχναν οι ανομοι

κι άδικα χέρια πάνω σου θ'απλωναν,

αφού ακόμα δυνατά τα βρέφη τους σού φωνάζουν:

ευλογημένος,

κι απ'τα βάγια γεμάτος ο δρομος είναι,

και τώρα γιατί το κακό έγινε,θέλω να μάθω,

πώς χάνεται το φως μου;

πώς στο σταυρό καρφωνεται,το σπλαχνο μου;

παιδί μου,άδικα σε φονεύουν

και κανεις δεν σε πονα,

αν πάθεις,αν πεθανεις,πες μου,

θα ξανάρθεις σε μένα;

όμως φοβάμαι,

να σε δω θα ζητω 

και θα κλαιω,

παιδί μου πού είσαι;θα οδυρομαι θα λεω

δεν αντέχω,παιδί μου,

απ'την αγαπη νικιέται

εγώ στο σπίτι να'μαι κι εσύ στο ξυλο,

άσε με,καλέ μου,κοντά σου να'μαι,

Τον ίδιον άρνα η αμνάς θεωρούσα

προς σφαγήν ελκόμενον ηκολούθει η Μαρία τρυχομένη

μεθ’ ετέρων γυναικών ταύτα βοώσα,

«Πού πορεύη, τέκνον; τίνος χάριν τον ταχύν

δρόμον τελέεις;

μη έτερος γάμος πάλιν έστιν εν Κανά,

κακεί νυνί σπεύδεις, ίν’ εξ ύδατος αυτοίς οίνον ποιήσης;

συνέλθω σοι, τέκνον, ή μείνω σε μάλλον;

δος μοι λόγον,μη σιγών παρέλθης με,

Ουκ ήλπιζον, τέκνον, εν τούτοις ιδείν σε,

ουδ’ επίστευον ποτέ έως τούτου τους ανόμους εκμανήναι

και εκτείναι επί σε χείρας αδίκως,

έτι γαρ τα βρέφη τούτων κράζουσί σοι το «ευλογημένος».

ακμήν δε βαϊων πεπλησμένη η οδός

και νυν τίνος χάριν επράχθη το χείρον;

γνώναι θέλω, οίμοι, πώς το φως μου σβέννυται,

πώς σταυρώ προσπήγνυται

Υπάγεις, ω τέκνον, προς άδικον φόνον

και ουδείς σοι συναλγεί

αν πάθης, αν θάνης, αναλύσεις προς εμέ;

γαρ φοβούμαι, 

και ζητούσα σε ιδείν

κλαύσω, κράξω, «πού εστιν;»

Νικώμαι, ω τέκνον, νικώμαι τω πόθω

και ου στέγω αληθώς, ίν’ εγώ μεν εν θαλάμω,

συ δ’ εν ξύλω,

και εγώ μεν εν οικιά, συ δ’ εν μνημείω,

άφες ουν συνέλθω, 

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ιστορίες τού φανταστικου-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 

- ιστορίες τού φανταστικου

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis  

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

πλάνο από την ταινία:the blood of a poet (1932) τού Jean Cocteau 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ιστορίες τού φανταστικου

το δωμάτιο είχε τέσσερις πόρτες,μια στον κάθε τοίχο,

άνοιξε αυτή στο βάθος,βρέθηκε σε ένα θεατρο όπου οι θεατές 

χωρίς πρόσωπα χειροκροτούσαν έναν νεκρό ηθοποιό,

γύρισε στο δωμάτιο,

σε ένα κρεβάτι στη είδε μια γυναίκα γυμνή να κοιμάται,

-είναι πεθαμενη,άκουσε μια φωνή,πριν αιώνες,

βγήκε από το δωμάτιο,

στο διάδρομο το δάπεδο ήταν γεμάτο από σπασμένα αγάλματα,

είδε τη γυναίκα που ήταν στο δωμάτιο,

-Θελω να συναρμολογησω το σώμα μου,τού είπε,

τότε την θυμήθηκε.

.

.

GREEK POETRY -Το μοιρολογι τής Παναγιας -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-Το μοιρολογι τής Παναγιας

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το μοιρολογι τής Παναγιας

ήρθαν με φωτιες,παιδι μου,με σπαθια

με φίλημα προδοτη

και σ'επιασαν σαν κλέφτη

εσένα που'σουνα το φως τής γέννας μου,

μικρό σε κράταγα στο στήθος μου

σε βυζανα,

τώρα τα χέρια σου

που χαϊδευα τα δερνουν

σε περιπαίζουν,γιόκα μου γλυκέ μου,

οι ανομοι ακάνθινο σού φόρεσαν στεφανι

και καλάμι αντί για σκήπτρο

βασιλιά σου'δωκαν,

γιατί η γής στα δυό δεν σκίζεται

την ερμη μέσα της να με δεχτεί

να πεσω

φωνάζω δέρνομαι αυτί δεν είναι

να μ’ακούσει

και τα καρφιά στα χέρια σου

αλύπητα καρφωνουν

ο πλατυς εραγισε ουρανος

και τα ψηλά βουνά τρανταξαν

τα δέντρα ξεριζώθηκαν

και τα πουλιά σώπασαν

την ώρα που στον σταυρό το σώμα σου

σηκώσαν

γέρνει,παιδί μου σπλαχνο μου,

γέρνει το κεφάλι σου

σβήνει το βλέμμα σου φεύγει η ψυχή σου

κι εγω η μάνα σου χίλιες φορές πεθαίνω

η γης εμαυρισε εχυθει σκότος

κι ο ήλιος εμαρανθη εσβηστηκε,

γιε μου κι ανοιξη μου,που πας

που χάθηκες;

και το κορμι σου νεκρό άψυχη έμεινε πέτρα,

πώς να σε μοιργιολογισω;

φως μου,που σβηστηκες

για να βρεις τού κόσμου το σκοτάδι,

όμως εγω θα καρτερω απ'τ'αραχνα

τής κάτω γής ν'ανεβεις,

πάλι να λάμψει ο κόσμος ο ντουνιάς

και να φωτίσει

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -φωτογραφιση -Ένα παιδί κρατούσε ένα κλειστό κουτί -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-φωτογραφιση

-Ένα παιδί κρατούσε ένα κλειστό κουτί

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

φωτογραφιση

-χνκουβελης cncouvelis

Μια γυναίκα κάθεται σε ένα ξύλινο παγκάκι, μπροστά

σε έναν άδειο ωμό τοίχο από σκυρόδεμα.

Ποσο το σώμα της είναι εύθραυστο δεν φαινεται.

Δεν θυμάται πότε έγινε εκείνο.

Η αρχιτεκτονική γραμμική,αυστηρή,αδιαφορη.

-θα φύγω,είχε πει.

τώρα ξέρει:

Πάντα υπάρχει ένα σημείο από το οποίο ξεκινάς

και ένα που δεν φτάνεις ποτέ.

Ένας άδειος χώρος.

Ένας τοίχος λευκός.

Εκείνη μόνη μέσα στην απεραντοσύνη τής απουσίας.

Και τότε θυμάται.

Η σιωπή που ακολούθησε.

Εκεί σε εκείνο το κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

.

.

.

My own Empire of Heteronyma Paintings

-χνκουβελης cncouvelis

Ένα παιδί κρατούσε ένα κλειστό κουτί.

Το ρώτησε:

-Τι έχει μέσα;

Και εκείνο απάντησε:

-Αν το ανοίξω,θα πάψει να έχει αυτό που έχει.

-Και τι είναι αυτό που έχει;

-Το ενδεχόμενο όλων,

απάντησε το παιδι

.

.

.

GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφράζοντας Ομήρου Ιλιάδα,ραψωδία Ω',στιχοι 31-54 Ο Φοίβος μέμφεται τη πράξη τού Αχιλλέα στον νεκρό Εκτορα -Ο νεκυν Έκτορας συρεται -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Ομήρου Ιλιάδα,ραψωδία Ω',στιχοι 31-54

Ο Φοίβος μέμφεται τη πράξη τού Αχιλλέα στον νεκρό Εκτορα

-Ο νεκυν Έκτορας συρεται

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

My own Empire of Heteronyma Paintings

-Ο νεκρός Έκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Ομήρου Ιλιάδα,ραψωδία Ω',στιχοι 31-54

Ο Φοίβος μέμφεται τη πράξη τού Αχιλλέα στον νεκρό Εκτορα

αλλά όταν πια η δωδέκατη εφεξε αυγη

τότε λοιπόν στους αθανατους ο Φοίβος μίλησε:

σκληροί είστε,θεοί,ολεθριοι,γιατί ποτέ σε σας

ο Έκτορας μεριά από βόδια δεν έκαιγε

και παχιές κατσικιες;

και τώρα αυτόν δεν τόλμησατε,αν και νεκρός είναι,

να διασωσεται,

για να τον δει κι η γυναίκα του κι η μάνα και το παιδί του

κι ο Πριαμος ο πατέρας κι οι άνθρωποι του

που στη φωτιά αμέσως θα'καιγαν και με τιμές

θα κηδευαν

αλλά στον φονιά Αχιλλέα ,θεοί,

βοηθοι θέλετε να'στε,

που ούτε συνετα τα φρένα έχει

ούτε νου που να λυγίσει μέσα στα στήθια,

αλλά σαν το λιονταρι τ'άγρια ξερει

που όταν με τρομερη βία κι ορμή αχαλίνωτη

πάνω στα κοπάδια των ανθρώπων πεφτει

για να τα καταβροχθισει,

έτσι κι ο Αχιλλέας ανελέητος είναι,

ούτε ντροπή έχει που

πολύ τον άνθρωπο βλάπτει,

αλλά και τον ωφελει,

αν μέλλει κάπου κάποιος κι άλλον καποιον

αγαπημένο χασει

είτε αδελφό από την ίδια μάνα είτε και γιο

αλλά όμως αφού κλάψει και θρηνήσει παυει,

γιατί στους ανθρώπους οι μοίρες υπομονετική

εδωσαν να'χουν καρδια,

όμως αυτός τον γενναίο Έκτορα αφού την γλυκειά

τού στερησε ζωη απ'τ'αλογα δένοντας

γύρω απ'τον τάφο τού φίλου συντρόφου σερνει,

όμως αυτο σ'αυτον ούτε σωστό

κι ουτε ωφέλιμο είναι, γιατί αν κι ήρωας είναι,

εμεις θα αγανακτησομαι

γιατί την ατάραχη γη ατιμάζει μανιασμενος

ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετ’ ἠώς,

καὶ τότ’ ἄρ’ ἀθανάτοισι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·

«σχέτλιοί ἐστε, θεοί, δηλήμονες· οὔ νύ ποθ’ ὑμῖν

Ἕκτωρ μηρί’ ἔκηε βοῶν αἰγῶν τε τελείων;

τὸν νῦν οὐκ ἔτλητε νέκυν περ ἐόντα σαῶσαι,35

ᾗ τ’ ἀλόχῳ ἰδέειν καὶ μητέρι καὶ τέκεϊ ᾧ

καὶ πατέρι Πριάμῳ λαοῖσί τε, τοί κέ μιν ὦκα

ἐν πυρὶ κήαιεν καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσαιεν.

ἀλλ’ ὀλοῷ Ἀχιλῆϊ, θεοί, βούλεσθ’ ἐπαρήγειν,

ᾧ οὔτ’ ἂρ φρένες εἰσὶν ἐναίσιμοι οὔτε νόημα40

γναμπτὸν ἐνὶ στήθεσσι, λέων δ’ ὣς ἄγρια οἶδεν,

ὅς τ’ ἐπεὶ ἂρ μεγάλῃ τε βίῃ καὶ ἀγήνορι θυμῷ

εἴξας εἶσ’ ἐπὶ μῆλα βροτῶν, ἵνα δαῖτα λάβῃσιν·

ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδὼς

γίγνεται, ἥ τ’ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδ’ ὀνίνησι.45

μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι,

ἠὲ κασίγνητον ὁμογάστριον ἠὲ καὶ υἱόν·

ἀλλ’ ἤτοι κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκε·

τλητὸν γὰρ Μοῖραι θυμὸν θέσαν ἀνθρώποισιν.

αὐτὰρ ὅ γ’ Ἕκτορα δῖον, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,50

ἵππων ἐξάπτων περὶ σῆμ’ ἑτάροιο φίλοιο

ἕλκει· οὐ μήν οἱ τό γε κάλλιον οὐδέ τ’ ἄμεινον.

μὴ ἀγαθῷ περ ἐόντι νεμεσσηθέωμέν οἱ ἡμεῖς·

κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων.»

.

.

.

My own Empire of Heteronyma Paintings

-Ο νεκρός Έκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο νεκυν Έκτορας συρεται

Γιατί δεν τον σώσατε; ρωτάει ο Φοίβος

δώδεκα πέρασαν μέρες το άψυχο σώμα

να σέρνεται γύρω στο ταφο,

σχέτλιοι είστε,αθανατοι με τη θνητότητα

αν και σας έκαιγε κρέατα βοδιών

και λιπαρός καπνός ανέβαινε στις μύτες σας

στον Όλυμπο ψηλα

οταν ο Αχιλλέας αγναμπτος σύρει τον Έκτορα

γύρω γύρω γύρω

μια ύβρις που δεν ενοχλεί τούς θεους

όταν το σώμα σκεπασμένο σκόνη

όταν η κωφή γη δέχεται τη προσβολη

και καμιά γυναίκα κανένα παιδί καμιά μάνα

αδελφή κανένας πατέρας αδελφός

κανένας στρατός

δεν κτεριζει την νεκυν τού Έκτορα

.

.

.