.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η τετραπλή ιστορία στο Σινικό Τείχο
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η τετραπλή ιστορία στο Σινικό Τείχο
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Από την απέραντη έκταση τής αυτοκρατορίας,ένα φθινόπωρο τής ύστερης εποχή τής δυναστείας Μινγκ,το 1611,φύσαγε αέρας σε όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν αέρας Δράκου.
Ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ είχε σταλεί στο Τείχος για να επιβλέπει τις αποθήκες και να υπολογίζει τις προμήθειες.
Ομως τον απασχολουσε ένα θεώρημα
Υπολοίπων,από το αρχαίο μαθηματικό κειμενο 孫子算經 Sunzi Suanjing, περιπου. 3ος–5ος αι. μ.Χ.
Δίνεται ένας αριθμός χ τέτοιος ώστε:
.όταν διαιρείται με 3 αφήνει υπόλοιπο 2.
.όταν διαιρείται με 5 αφήνει υπόλοιπο 3.
.όταν διαιρείται με 7 αφήνει υπόλοιπο 2.
Στο ίδιο μέρος τού Τείχους περαστικός ήταν ο Τσι Ζου φιλόσοφος και μαθητής τού Λαό Τσε,
που ήρθε στη ζωή,όπως υποστήριζε,να μην κάνει τίποτα.Του άρεσε να παρατηρεί τη πέτρα,
μια μορφή μη-δρασης,έλεγε.
Το Σινικό Τείχος είναι το Μεγάλο Παράδειγμα με πέτρες.Αμετακίνητες.Αδιαφορες στις Επιθέσεις.
Τότε εμφανίστηκε η Μει Λιν,μια γυναίκα ηθοποιός σε έναν περιπλανώμενο μικρό θιασο,που είχε λάβει άδεια να παίξει για τούς αξιωματούχους τού Τείχους.
Στη σκηνή ήταν αυτοκράτειρα και εκτός σκηνής μια γυναίκα που γνώριζε πως κάθε ρόλος είναι προσωρινός.
Ένας γραφέας ιερογλυφικων τού Τείχους,ο Ζαο Λι γοητεύτηκε απο την ομορφιά της.
Στο Τείχος κατέγραφε επισκευές,ημερομηνίες, ονόματα αξιωματικών και κρυφά,μικρά ποιήματα για τη Μέι Λιν, γραμμένα με χαρακτήρες τόσο αρχαιους που κανείς άλλος δεν μπορούσε να τούς διαβάσει.
Ένα βράδυ,μετά την παράσταση,κάθισαν και οι τέσσερις κοντά στη φωτιά.
Ο Σεν Γκουανγκ χάραξε στην άμμο αριθμούς και εξηγούσε το θεώρημα.
Ο Τσι Ζου χαμογέλασε.
Η απόδειξη τής ματαιοδοξίας τού ανθρώπου,είπε.
Η Μέι Λιν ρώτησε αν ο έρωτας είναι κάτι που γραφεται.
Ο Ζαο Λι απάντησε:
Αν χαρακτει θα είναι αδύνατος.
Και χάραξε στην άμμο ένα κείμενο σε άγνωστα ιερογλυφικά.
Ο άνεμος πέρασε πάνω από όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν ανάσα τού Δράκου.
Ένας αριθμός λύση είναι το 23,αλλά ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ δεν το ανέφερε.
Ξημερώνοντας ο θίασος έφυγε.
Ο χαράκτης Ζαο Λι ακολούθησε την Μει Λιν.
Ο φίλοσοφος Τσι Ζου απομακρύνθηκε από το Τείχος,η Κίνα μια απέραντη έκταση μη-δρασης.
Μόνο ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ έμεινε να υπολογίζει στο Τείχος.
.
.
The Quadruple Story at the Great Wall of China
From the vast expanse of the empire, in an autumn of the late Ming dynasty, in 1611, a wind blew along the entire length of the Great Wall like the breath of a Dragon.
The mathematician Shen Guang had been sent to the Wall to supervise the warehouses and calculate supplies.
But his mind was occupied by a theorem of remainders, from the ancient mathematical text Sunzi Suanjing (3rd–5th century AD).
A number x is given such that:
– when divided by 3 it leaves a remainder of 2,
– when divided by 5 it leaves a remainder of 3,
– when divided by 7 it leaves a remainder of 2.
At the same section of the Wall, passing by, was Qi Zhu, a philosopher and disciple of Laozi,
who claimed he had come into life to do nothing. He liked to observe stone,
a form of non-action, he said.
The Great Wall is the supreme example made of stones: immovable, indifferent to attacks.
Then Mei Lin appeared, a woman actress in a small wandering troupe, who had been granted permission to perform for the Wall’s officials.
On stage she was an empress; off stage, a woman who knew every role is temporary.
A hieroglyphic scribe of the Wall, Zhao Li, was enchanted by her beauty.
On the Wall he recorded repairs, dates, names of officials, and secretly small poems for Mei Lin, written in characters so ancient that no one else could read them.
One evening, after the performance, the four of them sat by the fire.
Shen Guang traced numbers in the sand and explained the theorem.
Qi Zhu smiled.
“Proof of human vanity,” he said.
Mei Lin asked whether love is something that can be written.
Zhao Li replied:
“If it is carved, it will be indelible.”
And he carved in the sand a text in unknown hieroglyphs.
The wind passed over the entire length of the Great Wall like the breath of the Dragon.
One solution number is 23, but the mathematician Shen Guang did not mention it.
At dawn, the troupe departed.
The engraver Zhao Li followed Mei Lin.
The philosopher Qi Zhu moved away from the Wall, China an immense expanse of non-action.
Only the mathematician Shen Guang remained, calculating upon the Wall.
.
.
L’histoire quadruple sur la Grande Muraille de Chine
Depuis l’immense étendue de l’empire, en un automne de la fin de la dynastie Ming, en 1611, un vent soufflait sur toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle d’un Dragon.
Le mathématicien Shen Guang avait été envoyé à la Muraille pour superviser les entrepôts et calculer les provisions.
Mais son esprit était absorbé par un théorème des restes, tiré de l’ancien texte mathématique Sunzi Suanjing (IIIe–Ve siècle apr. J.-C.).
On donne un nombre x tel que :
– divisé par 3, il laisse un reste de 2,
– divisé par 5, il laisse un reste de 3,
– divisé par 7, il laisse un reste de 2.
Au même endroit de la Muraille passait Qi Zhu, philosophe et disciple de Laozi,
qui affirmait être venu au monde pour ne rien faire. Il aimait observer la pierre,
une forme de non-action, disait-il.
La Grande Muraille est le Grand Exemple fait de pierres : immobiles, indifférentes aux attaques.
Puis apparut Mei Lin, une actrice d’une petite troupe itinérante, autorisée à jouer pour les officiers de la Muraille.
Sur scène, elle était impératrice ; hors scène, une femme qui savait que chaque rôle est provisoire.
Un scribe hiéroglyphique de la Muraille, Zhao Li, fut fasciné par sa beauté.
Sur la Muraille, il consignait réparations, dates, noms d’officiers, et secrètement de courts poèmes pour Mei Lin, écrits dans des caractères si anciens que nul autre ne pouvait les lire.
Un soir, après la représentation, tous les quatre s’assirent près du feu.
Shen Guang traça des nombres dans le sable et expliqua le théorème.
Qi Zhu sourit.
« Preuve de la vanité humaine », dit-il.
Mei Lin demanda si l’amour est quelque chose qui s’écrit.
Zhao Li répondit :
« S’il est gravé, il sera indélébile. »
Et il grava dans le sable un texte en hiéroglyphes inconnus.
Le vent parcourut toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle du Dragon.
Un nombre solution est 23, mais le mathématicien Shen Guang ne le mentionna pas.
À l’aube, la troupe partit.
Le graveur Zhao Li suivit Mei Lin.
Le philosophe Qi Zhu s’éloigna de la Muraille, la Chine vaste étendue de non-action.
Seul le mathématicien Shen Guang resta à calculer sur la Muraille.
.
.
Die vierfache Geschichte an der Großen Chinesische Mauer
Aus der unermesslichen Weite des Reiches, in einem Herbst der späten Ming-Dynastie, im Jahr 1611, wehte ein Wind über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem eines Drachen.
Der Mathematiker Shen Guang war an die Mauer geschickt worden, um die Lager zu überwachen und die Vorräte zu berechnen.
Doch sein Geist beschäftigte sich mit einem Restsatz aus dem alten mathematischen Text Sunzi Suanjing (3.–5. Jh. n. Chr.).
Gegeben ist eine Zahl x, sodass:
– bei Division durch 3 der Rest 2 ist,
– bei Division durch 5 der Rest 3 ist,
– bei Division durch 7 der Rest 2 ist.
Am selben Abschnitt der Mauer befand sich auf der Durchreise Qi Zhu, Philosoph und Schüler von Laozi,
der behauptete, ins Leben gekommen zu sein, um nichts zu tun. Er beobachtete gern den Stein,
eine Form des Nicht-Handelns, sagte er.
Die Große Mauer ist das große Beispiel aus Steinen: unbeweglich, gleichgültig gegenüber Angriffen.
Dann erschien Mei Lin, eine Schauspielerin eines kleinen wandernden Ensembles, das die Erlaubnis erhalten hatte, für die Beamten der Mauer zu spielen.
Auf der Bühne war sie Kaiserin, außerhalb der Bühne eine Frau, die wusste, dass jede Rolle vorübergehend ist.
Ein Hieroglyphenschreiber der Mauer, Zhao Li, war von ihrer Schönheit bezaubert.
An der Mauer verzeichnete er Reparaturen, Daten, Namen von Beamten und heimlich kleine Gedichte für Mei Lin, geschrieben in so alten Zeichen, dass niemand sonst sie lesen konnte.
Eines Abends nach der Aufführung saßen alle vier am Feuer.
Shen Guang zeichnete Zahlen in den Sand und erklärte den Satz.
Qi Zhu lächelte.
„Der Beweis der menschlichen Eitelkeit“, sagte er.
Mei Lin fragte, ob Liebe etwas sei, das man schreiben könne.
Zhao Li antwortete:
„Wenn sie eingraviert wird, ist sie unauslöschlich.“
Und er ritzte einen Text in unbekannten Hieroglyphen in den Sand.
Der Wind zog über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem des Drachen.
Eine Lösung ist die Zahl 23, doch der Mathematiker Shen Guang erwähnte sie nicht.
Bei Tagesanbruch zog das Ensemble weiter.
Der Graveur Zhao Li folgte Mei Lin.
Der Philosoph Qi Zhu entfernte sich von der Mauer, China eine unendliche Weite des Nicht-Handelns.
Nur der Mathematiker Shen Guang blieb zurück und rechnete an der Mauer.
.
.
La storia quadruplice sulla Grande Muraglia Cinese
Dall’immensa estensione dell’impero, in un autunno della tarda dinastia Ming, nel 1611, un vento soffiava lungo tutta la Grande Muraglia come il respiro di un Drago.
Il matematico Shen Guang era stato inviato alla Muraglia per supervisionare i magazzini e calcolare le provviste.
Ma la sua mente era occupata da un teorema dei resti, tratto dall’antico testo matematico Sunzi Suanjing (III–V secolo d.C.).
È dato un numero x tale che:
– diviso per 3 lascia resto 2,
– diviso per 5 lascia resto 3,
– diviso per 7 lascia resto 2.
Nello stesso tratto della Muraglia passava Qi Zhu, filosofo e discepolo di Laozi,
che sosteneva di essere venuto al mondo per non fare nulla. Amava osservare la pietra,
una forma di non-azione, diceva.
La Grande Muraglia è il grande esempio fatto di pietre: immobili, indifferenti agli attacchi.
Poi apparve Mei Lin, un’attrice di una piccola compagnia itinerante, autorizzata a recitare per gli ufficiali della Muraglia.
In scena era un’imperatrice, fuori scena una donna che sapeva che ogni ruolo è temporaneo.
Uno scriba geroglifico della Muraglia, Zhao Li, rimase affascinato dalla sua bellezza.
Sulla Muraglia registrava riparazioni, date, nomi di ufficiali e segretamente piccoli poemi per Mei Lin, scritti in caratteri così antichi che nessun altro poteva leggerli.
Una sera, dopo lo spettacolo, i quattro si sedettero vicino al fuoco.
Shen Guang tracciò numeri nella sabbia e spiegò il teorema.
Qi Zhu sorrise.
«La prova della vanità umana», disse.
Mei Lin chiese se l’amore sia qualcosa che si scrive.
Zhao Li rispose:
«Se viene inciso, sarà indelebile.»
E incise nella sabbia un testo in geroglifici sconosciuti.
Il vento passò su tutta la lunghezza della Grande Muraglia come il respiro del Drago.
Una soluzione è il numero 23, ma il matematico Shen Guang non lo menzionò.
All’alba la compagnia partì.
L’incisore Zhao Li seguì Mei Lin.
Il filosofo Qi Zhu si allontanò dalla Muraglia, la Cina un’immensa estensione di non-azione.
Solo il matematico Shen Guang rimase a calcolare sulla Muraglia.
.
.
La historia cuádruple en la Gran Muralla China
Desde la inmensa extensión del imperio, en un otoño de la última época de la dinastía Ming, en 1611, un viento soplaba a lo largo de toda la Gran Muralla como el aliento de un Dragón.
El matemático Shen Guang había sido enviado a la Muralla para supervisar los almacenes y calcular las provisiones.
Pero su mente estaba ocupada por un teorema de residuos, del antiguo texto matemático Sunzi Suanjing (siglos III–V d.C.).
Se da un número x tal que:
– al dividirlo por 3 deja residuo 2,
– al dividirlo por 5 deja residuo 3,
– al dividirlo por 7 deja residuo 2.
En el mismo tramo de la Muralla pasaba Qi Zhu, filósofo y discípulo de Laozi,
que afirmaba haber venido a la vida para no hacer nada. Le gustaba observar la piedra,
una forma de no-acción, decía.
La Gran Muralla es el Gran Ejemplo hecho de piedras: inmóviles, indiferentes a los ataques.
Entonces apareció Mei Lin, una actriz de una pequeña compañía itinerante, autorizada a actuar para los oficiales de la Muralla.
En escena era emperatriz; fuera de escena, una mujer que sabía que todo papel es temporal.
Un escriba jeroglífico de la Muralla, Zhao Li, quedó cautivado por su belleza.
En la Muralla registraba reparaciones, fechas, nombres de oficiales y en secreto pequeños poemas para Mei Lin, escritos con caracteres tan antiguos que nadie más podía leerlos.
Una noche, después de la función, los cuatro se sentaron junto al fuego.
Shen Guang trazó números en la arena y explicó el teorema.
Qi Zhu sonrió.
«La prueba de la vanidad humana», dijo.
Mei Lin preguntó si el amor es algo que se escribe.
Zhao Li respondió:
«Si se graba, será imborrable.»
Y grabó en la arena un texto en jeroglíficos desconocidos.
El viento recorrió toda la longitud de la Gran Muralla como el aliento del Dragón.
Un número solución es el 23, pero el matemático Shen Guang no lo mencionó.
Al amanecer la compañía partió.
El grabador Zhao Li siguió a Mei Lin.
El filósofo Qi Zhu se alejó de la Muralla, China una vasta extensión de no-acción.
Solo el matemático Shen Guang permaneció calculando en la Muralla.
.
.
A história quádrupla na Grande Muralha da China
Da imensa extensão do império, num outono do final da dinastia Ming, em 1611, um vento soprava por toda a extensão da Grande Muralha como o sopro de um Dragão.
O matemático Shen Guang fora enviado à Muralha para supervisionar os armazéns e calcular os mantimentos.
Mas sua mente estava ocupada por um teorema dos restos, do antigo texto matemático Sunzi Suanjing (séculos III–V d.C.).
Dá-se um número x tal que:
– quando dividido por 3 deixa resto 2,
– quando dividido por 5 deixa resto 3,
– quando dividido por 7 deixa resto 2.
No mesmo trecho da Muralha passava Qi Zhu, filósofo e discípulo de Laozi,
que afirmava ter vindo à vida para não fazer nada. Gostava de observar a pedra,
uma forma de não-ação, dizia.
A Grande Muralha é o grande exemplo feito de pedras: imóveis, indiferentes aos ataques.
Então surgiu Mei Lin, uma atriz de uma pequena companhia itinerante, autorizada a se apresentar para os oficiais da Muralha.
No palco era imperatriz; fora do palco, uma mulher que sabia que todo papel é temporário.
Um escriba hieroglífico da Muralha, Zhao Li, encantou-se com sua beleza.
Na Muralha registrava reparos, datas, nomes de oficiais e, em segredo, pequenos poemas para Mei Lin, escritos em caracteres tão antigos que ninguém mais podia lê-los.
Numa noite, após a apresentação, os quatro sentaram-se junto ao fogo.
Shen Guang traçou números na areia e explicou o teorema.
Qi Zhu sorriu.
«A prova da vaidade humana», disse.
Mei Lin perguntou se o amor é algo que se escreve.
Zhao Li respondeu:
«Se for gravado, será indelével.»
E gravou na areia um texto em hieróglifos desconhecidos.
O vento percorreu toda a extensão da Grande Muralha como o sopro do Dragão.
Um número solução é 23, mas o matemático Shen Guang não o mencionou.
Ao amanhecer, a companhia partiu.
O gravador Zhao Li seguiu Mei Lin.
O filósofo Qi Zhu afastou-se da Muralha, a China uma imensa extensão de não-ação.
Apenas o matemático Shen Guang permaneceu, calculando sobre a Muralha.
.
.
.
