en/tropia -en/telechia-etero phona-returning to-ergo-music and video χνκουβελης cncouvelis

 .

.

.

.

en/tropia

-music and video 

χνκουβελης cncouvelis

https://youtu.be/s74IlzDuDLQ?feature=shared

.

.

.

en/telechia

-music and video 

χνκουβελης cncouvelis

https://youtu.be/BMFGive7ZFk?feature=shared

.

.

etero phona

-music χνκουβέλης cncouvelis 

inward(2)

-mise en scene and music χνκουβέλης cncouvelis 

https://youtu.be/uFaNc_hUqzQ?is=Ym1L4sTRvCA4z40l

.

.

returning to

-video and music χνκουβέλης cncouvelis 

https://youtu.be/Xn_Q_F4gKkE?is=YG2sA0WjZ6SP7GWn

.

.

ergo

-into video and ergo music χνκουβέλης cncouvelis

.

.

https://youtu.be/H3s2eXiiq6o?is=1Hc5rHvqrJVeH2j-

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis -μεταφράζοντας Σοφοκλής Φιλοκτήτης στίχοι 255-316 -Η εγκατάλειψη του Φιλοκτητη στη Λήμνο POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

-μεταφράζοντας

Σοφοκλής Φιλοκτήτης στίχοι 255-316

-Η εγκατάλειψη του Φιλοκτητη στη Λήμνο

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

painting

χνκουβελης cncouvelis

μεταφράζοντας

Σοφοκλής Φιλοκτήτης στίχοι 255-316

-Η εγκατάλειψη του Φιλοκτητη στη Λήμνο

Φιλοκτήτης 

ω πόσο ταλαιπωρημενος,

ω πόσο παρατημένος απ'τους θεους 

που για μένα καμια ειδηση πως έτσι βρίσκομαι

στην πατρίδα δεν έφτασε 

μήτε στης Ελλάδας τη γη πουθενά δεν διαδοθηκε,

αλλά εκείνοι που απανθρωπα έξω με πέταξαν 

γελούν και κρατούν σιωπή,

ενώ η αρρώστια μου πάντα επιδεινώνεται 

και εξαπλώνεται,

παιδι μου ,γιε τού πατέρα σου Αχιλλεα,

εδω'μαι κείνος για σένα,που ίσως ακούς

πώς των όπλων του Ηρακλή κύριος κατοχος ειναι

του Ποιαντα ο γιος ο Φιλοκτητη,

οι δυο στρατηγοί κι ο βασιλιάς των Κεφαλληνων

χωρίς ντροπή μ'ερριξαν εδώ

έρημο μ'αφησαν κακια αρρώστια να με φθειρει αφανιζει,

απ'τ'αγριο δάγκωμα  πληγωμένος της οχιας

τής φονικής για τους ανθρώπους,

μαζί μ'αυτην εκείνοι,παιδί μου,αφού δω μ'αφησαν

μοναχο απομακρύνθηκαν,

όταν απ'την παράλια Χρυσα

εδώ έφτασα επιβάτης 

στου στόλου τα καραβια,

τότε χαρούμενοι οταν μ'ειδαν 

απ'τη πολλή θαλασσοταραχη

στην ακτή πανω να κοιμάμαι 

σε θολωτο μέσα βράχο με παράτησαν 

κι εφυγαν,

πετωντας μου όπως σ'άνθρωπο δύστυχο κουρέλια 

και ελάχιστα φαγώσιμα να πορευτώ,

ότι ετυχε να'χουν,

συ,παιδί μου,τι είδους νομίζεις σήκωμα 

απ'τον ύπνο για μένα τοτε ηταν 

αφού αυτοί έφυγαν;

ποια δάκρυα να χύσω;

ποια κακά με κραυγές να θρηνήσω;

βλέποντας τα καραβια,που μ'αυτα έχω εκστρατεύσει,

να'χουν όλα φυγει,

και κανέναν άνθρωπο ντόπιο,

ούτε κάποιον που να με βοηθήσει μπορούσε,

ούτε κάποιον την αρρώστια μου να περιποιηθει,

κοιτώντας παντού τίποτα δεν ευρισκα 

παρά μόνο ότι σ'αφθονια μεγαλη να με βασανίζει 

να'ναι παρον,

κι ο χρόνος με τον χρόνο για μένα περνουσε

κι έπρεπε κάτω απ' αυτή τη στέγη με λιγοστσ

μοναχος να τα βγάζω περα,

για τη κοιλιά αυτό δω το ωφέλιμο τόξο

μου'βρισκε τροφή,

τα χαμηλά πετώντας αγριοπεριστερα χτυπώντας,

και γι'αυτό,

όπου το τεντωμένο χτυπούσε βέλος

εγώ ο δύστυχος σερνομουν,

το πονεμενο μου πόδι συροντας,

και γι'αυτό,αν έπρεπε κάτι να πάρω για να πιω 

η' κάπου έλιωνε ο παγος,όπως τον χειμώνα,

κάποιο ξύλο να σπάσω,

αυτά σέρνωντας ο δύστυχος να τα καταφέρω

προσπαθούσα,

κι έπειτα όταν φωτιά δεν υπήρχε,τότε τρίβωντας 

πέτρα σε πέτρες

μόλις ένα αφανες φως να φανεί εκανα,

και που αυτό πάντα ζωντανό με κρατει,

γιατί,αληθεια,μια στέγη που κατοικειται

μαζί με τη φωτιά τα πάντα παρεχει,

εκτός απ'το να μην ειμαι άρρωστος,

έλα,παιδί μου,τώρα και για το νησί να μάθεις,

σ'αυτο με τη θέληση του κανένας ναυτικός 

δεν πλησιάζει,

γιατί όρμος κανένας δεν είναι,

ούτε κάπου με κέρδος να εμπορευτει ,

η' να φιλοξενηθεί,

ούτε εδώ τόπος φρόνιμοι να καταπλεουν άνθρωποι,

ίσως όμως  και κάποιος εδώ χωρίς τη θέληση του να'ρθε,

γιατί πολλά μέσα στον μακρύ των ανθρώπων χρόνο 

μπορεί να γινουν,

αυτοί,όταν έρθουν,παιδι μου,με λόγια με λυπούνται,

και καπου-καπου μερίδα απ'τη τροφή τους

μου δίνουν επειδή με συμπονουν,

η' κάποιο ρούχο,

εκείνο όμως κανείς,αν το αναφέρω,δεν θέλει,

να με σώσει σπίτι μου να με πάει,

αλλά ο δύστυχος αφανίζομαι, ήδη αυτος δω 

ο δέκατος χρονος 

μέσα στη πεινα και στις συμφορές,

αυτή την αχορταγη τρέφοντας αρρωστια,

τέτοια μου'χουν κάνει,παιδί μου,οι Ατρειδες 

και του Οδυσσέα η σκληρή επιβολη,

τέτοια ας δώσουν κάποτε σ' αυτούς οι Ολύμπιοι θεοί 

ανταποδοση γι'αυτα που εγώ επαθα

Φιλοκτητης

ὦ πόλλ᾽ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,255

οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδ᾽ ἔχοντος οἴκαδε

μηδ᾽ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.

ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲ

γελῶσι σῖγ᾽ ἔχοντες, ἡ δ᾽ ἐμὴ νόσος

ἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.260

ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,

ὅδ᾽ εἴμ᾽ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως

τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,

ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱ

δισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξ265

ἔῤῥιψαν αἰσχρῶς ὧδ᾽ ἔρημον, ἀγρίᾳ

νόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρου

πληγέντ᾽ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·

ξὺν ᾗ μ᾽ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε

ᾤχοντ᾽ ἔρημον, ἡνίκ᾽ ἐκ τῆς ποντίας

Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.270

τότ᾽ ἄσμενοί μ᾽ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου

εὕδοντ᾽ ἐπ᾽ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,

λιπόντες ᾤχονθ᾽, οἷα φωτὶ δυσμόρῳ

ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς

ἐπωφέλημα σμικρόν, οἷ᾽ αὐτοῖς τύχοι.275

σὺ δή, τέκνον, ποίαν μ᾽ ἀνάστασιν δοκεῖς

αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;

ποῖ᾽ ἐκδακρῦσαι, ποῖ᾽ ἀποιμῶξαι κακά;

ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,

πάσας βεβώσας, ἄνδρα δ᾽ οὐδέν᾽ ἔντοπον,280

οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδ᾽ ὅστις νόσου

κάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν

ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,

τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.

ὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,285

κἄδει τι βαιᾷ τῇδ᾽ ὑπὸ στέγῃ μόνον

διακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα

τόξον τόδ᾽ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρους

βάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθ᾽, ὅ μοι βάλοι

νευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλας290

εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,

πρὸς τοῦτ᾽ ἄν· εἴ τ᾽ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,

καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,

ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτ᾽ ἂν ἐξέρπων τάλας

ἐμηχανώμην· εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,295

ἀλλ᾽ ἐν πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων μόλις

ἔφην᾽ ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σῴζει μ᾽ ἀεί.

οἰκουμένη γὰρ οὖν στέγη πυρὸς μέτα

πάντ᾽ ἐκπορίζει πλὴν τὸ μὴ νοσεῖν ἐμέ.

φέρ᾽, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.300

ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών·

οὐ γάρ τις ὅρμος ἔστιν οὐδ᾽ ὅποι πλέων

ἐξεμπολήσει κέρδος ἢ ξενώσεται.

οὐκ ἐνθάδ᾽ οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσιν βροτῶν.

τάχ᾽ οὖν τις ἄκων ἔσχε· πολλὰ γὰρ τάδε305

ἐν τῷ μακρῷ γένοιτ᾽ ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ·

οὗτοί μ᾽, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοις

ἐλεοῦσι μέν, καί πού τι καὶ βορᾶς μέρος

προσέδοσαν οἰκτίραντες ἤ τινα στολήν·

ἐκεῖνο δ᾽ οὐδείς, ἡνίκ᾽ ἂν μνησθῶ, θέλει,310

σῶσαί μ᾽ ἐς οἴκους, ἀλλ᾽ ἀπόλλυμαι τάλας

ἔτος τόδ᾽ ἤδη δέκατον ἐν λιμῷ τε καὶ

κακοῖσι βόσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.

τοιαῦτ᾽ Ἀτρεῖδαί μ᾽ ἥ τ᾽ Ὀδυσσέως βία,

ὦ παῖ, δεδράκασ᾽, οἷ᾽ Ὀλύμπιοι θεοὶ315

δοῖέν ποτ᾽ αὐτοῖς ἀντίποιν᾽ ἐμοῦ παθεῖν.

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis Βασίλειος Β' Βουλγαροκτονος POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

Βασίλειος Β' Βουλγαροκτονος

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis 

Βασίλειος Β' Βουλγαροκτονος

του έφεραν σειρές-σειρές ενώπιον του 

όλους τους αιχμαλώτους με τα χέρια δεμένα

πόσοι είναι;ρώτησε,15.000, τού είπαν,

ανα εκατό πλην ενός,διεταξε ο Βασίλειος Β'

κι άρχισαν στο Κλειδί να τους τυφλώνουν

ανα εκατό πλην ενός

έφτασαν σειρές-σειρές στον Σαμουηλ

και μ'αυτή τη θεατρική παρέλαση ενώπιον του

ο Βούλγαρος είδε την ήττα του

έτσι άκρως ορατη την τού παρουσίασε 

ο Βουλγαροκτονος

κι αυτή την διοικητικη αναφορά θα στείλει 

πίσωστην Κωνσταντινούπολη:

εναν αριθμό:15.000 αιχμαλωτων,

πλην 150 μονοφθαλμων,

οι υπόλοιποι τυφλοί

.

.

.

.8- χνκουβελης cncouvelis Ποιητική Poetica

 .

.8-

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

painting

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

ΑΝΕΙΚΟΝΙΚΗ   ΠΟΙΗΣΗ

Οι αποικιες των μελισσων στα

..........................................ανθη , που

...............................................κατεβαινουν στη

...........................................................θαλασσα

.

.........................στα πετρωδη των ορεων Λυδοι

.........................κονταριστες και πελταστες πληθος.

.

.

.

.

.........................ο Ατρει'δης στο γυρισμο βρη-

.........................κε την κουριδιη αλοχο στο

.........................κρεβατι αγκαλιασμενη και τοτε

.........................ξεπληρωνε τη μανιτα των

.........................Μυρμιδονων..................Συρειε

.............................λαμπροτατε του Στερεωματος

.

.............................τελευτη-

...........σεις της ορθρινης α' Λειτουργιας της Γλωσσας

...........εισακουσαμεν :

.

.

...............Εγω , συν αλλους πολλους..............οι μυθοι πολ-

...............................................λους εξαπατουν........γλωσ-

.

.

.

..........................................................σα...............γλωσ-

ναι μα τοδε σκηπτρον,τον μεν ου.............σα...............γλωσ-

ποτε φυλλα και οζους φυσει,επει-

δη πρωτα τομην εν ορεσσι λελοι-

πεν,ουδ' αναθηλησει. περι γαρ 'ρα

ε χαλκος ελεψε φυλλα τε φλοιον .

...........................................................σα...............γλωσ-

.

.

...........................................................σα...............γλωσ-

...........................................................σα...............γλωσ-

...........................................................σα

.

-

.

......τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων

.

.

-

.

......τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων

.

.

...............................εκεινον τον εκαψε ο ηλιος την ωρα της

...............................γεωργιας

...............................εκεινος στην εκστρατεια.........δεν επεσ-

...............................τρεψε,το κυπαρισσι,που φυτεψαν δεν φυ-

...............................τρωνε την καταγωγη των ριζων του απο

...............................τα μαλλια του.............................τα εργα των

...........................................................ημερων θλιψη η' χαρα

.

.

.

.

.

.

.................στα υστερα ηλθε η δικη.

.

.

.

.

.

η  βελανιδια  περιε-

κλεισε παντα τα αλο-

γα,αργοτερα χαλκη-

νε τον καλπασμο τους

.

.

.

Εδω , ο νεοιδρυθης ναισκος   εγκαινιασθει με την εσπερινην

γ' Λειτουργια της Γλωσσας

.

-

.

..............λεγει,ο Ποιητης : την εκπαιδευ-

.......................ση του την εμπιστευτηκαν

.......................στον πιο αγραμματο,που ση-

.......................κωνει η γη.Εκεινος δεν του

.......................διδαξε τα φερσιματα των

.......................θηλυκων τις μερες της γονιμο-

.......................τητας .Εκεινος δεν του εδειξε

.......................το δισκο,που την γεννα του

.......................ονομαζουν ανατολη και το χα-

.......................μο του δυση.Εκεινος δεν

.......................του μετεδωσε τις πραξεις της

.......................μετατροπης του σιταριου,ουτε

.......................του κρασιου.Εκεινος δεν διε-

.......................πραξε μπροστα του κανενα

.......................εγκλημα.Εκεινος πεθανε χω-

.......................ρις να τον σπουδασει τιποτα.

.

.

.

.

ετσι εψαλλαν στους..................εκεινα,που αναμοχλευε

λαους , για τους μια-................το κυμα εχασαν τη τρα-

ρους , για τους εξο-.................χυτητα,τους ανοιγαν τρυ-

χοτερους , στις κεφαλες............πες περνουσαν σχοινια και

των ορνιθες σκωληκο-..............τα κρεμουσαν στους λαιμους

φαγιαζουν , δολοπλοκοι............των,ιδιως τα κεχρωσμενα

.

.

.

Αυτα διαδραματισθηκαν μεσουσης της εσπερινης

ιγ' Λειτουργιας της Γλωσσας

.

-

.

........επι πλειστον δε και αριστοι εισιν ους αν οι θεοι φιλωσιν

.

.

........επι των ημερων του τα γεννη των ανθρω-

........πων εμακαριζαν στη γη , επι πλειστον δε δικαιοι και αριστοι.

.

.

.

........ους ου αν οι θεοι φιλωσιν αναμειχθηκαν με παντα τα

....... αισχρα

.

.

.

εσυναχθηκαν να συλλειτουργηθουν.........στην μεταμεσημ-

.

.

.

.

.

.

.

.

βρινην  ογδοην   Λειτουργια  της  Γλωσσας ψαλλεται:

.

.

...'' επι πλειστον δε και αριστοι εισιν ους αν οι θεοι φιλωσιν

.....επι το κακον δε . επικρεμαται θανατος................το γαρ

.....γεγενημενον ουκετ ' αγεννητον γεννηται.................... ''

.

-

.

αρχιζομενης της μεσημβρινης β' Λειτουργιας της Γλωσσας

.

Παρα τον Συναξαριστη Αναγιγνωσκομεν:

.

.

...στον τοπο εκεινο εμαρτυρησαν οι Δεκα Μαρτυρες...............στα

...βασανιστηρια των ειδωλολατρων...να προσκυνησουν τις πετρες

...ειδωλα παραστημενα.......να λατρευουν μοσχαρια στεφανωμενα

...στεφανους κληματων.......εξη χρονια εγκλεισμενοι.............320

...σκαλοπατια στη γης η φυλακη.............................χωρις νερο και

...φαγητο...............τις νυχτες αγγελος ουρανοθεν τους εξεδιψουσε

...με αγιασμα και μανα , το ασπρο ψωμι.

.

.

...[Παρακειμενα εκτεινονταν η πολη με εννιακοσιους εννενηντα

...χιλιαδες αμαρτωλες ψυχες , ακολαστες ετρεχαν στις ξαδερφες,

...στις αδερφες και στις γυναικες των αδερφων..............σαραντα

...μερονυχτα εριχναν με τις σταμνες οι αγγελοι νερο απο τον ου-

...ρανο,η γης καταπνιγηκε και το υδωρ αναρριχηθηκε ως το μεσον

...γης και ουρανου]

.

.

...Τη νυχτα ξημερωνοντας τη μερα του αποκεφαλισμου.....επειδη

...εδειλιασαν την δοκιμασιαν αγγελος αυστηρος τους επεπληξεν.

...πως ειναι θελημα να γινει και πως ευθυς θα τους επικολληθουν

...τα τεμνομενα κεφαλια στις πλατες . Εκεινο εγενετο...Εις το μερος

...του μαρτυριου ανθρωπος θρησκος εφυτευσε πλατανο ξυλο και

...ανεφυεσσε ελιδιον με φλοιον θαυματουργον εις των τυφλων τα

...ομματα,εις των παραλυτικων τους ποδας,βραζοντας τον φλοι-

...ισκον με φυλλα ομου εποιουν αληφην λιβανωτην,με αυτην επα-

...ληφαν τα σβησμενα ματια και ανεβλεπον, περιτριγυριζοντας

...τρεις  απο  ανατολης  νοτου  δυσεως  βορεως  το   ελιδιον,

...[τα ξυλα των αρρωστων αναρτωμενα στους κλαδους],ανεσκιρ-

...τουν τρεχοντας σα λαγουδια αρτιγεννητα και μοσχιδια γαλακτι-

...ζοντα.Πληθος τυφλωμενων και παραλυτικων εγιατρευθησαν

...αμετρητα .Οταν οι ανθρωποι αμαρτησαν,εχαθη το ελιδιον απο

...προσωπου της γης.

.

.

Κι αλλα της Γλωσσας Ατελευτητα

...................................................................α] οι ξενικοι

....αντρες φιλοξενουμενοι απαγορευετο να ξενυχτησουν στα οι-

....κηματα των για το φοβο να πουτανευσουν οι γυναικες

-

....................................................................β]διεμενε ολες τις

....εποχες στο σπηλαιο , τρεφονταν ψηνοντας βελανιδια και βοσκου-

....σε χορτα,που βοσκηζουν τα θηρια.

.

....................................................................γ]Τον καιρο των χειμα-

....διων , εξη μηνες οι αντρες δεν ζυγωναν γυναικα και στο ξανοιγμα

....του καιρου , σαν τραγια,που βαρβατιζουν στις κατσικες,τις γκαστρωναν

.

.....................................................................δ]Το κλαρινο και η φλο-

....γερα ειναι οργανα , που μελωδιζονται οι αγγελοι............το βιολι ειναι

....οργανο του ζερβουηλ ,κατα τα λεγομενα

.

......................................................................ε]τρια μερονυχτα τις

....διακορευαν αναισχυντοι αναξιοι να ονομαζονται αντρες ξεπεζευ-

....οντας ο ενας μετα τον αλλον και εκεινες οι δυο μουγκριζαν σαν

....μοσχαρινες στον μακελαρη,επειτα απετμησαν συριζα τις γλωσσες

....των να μην μαρτυρισουν .

.

.

στα μερη της Αιγυπτου ειχε διαπραξει ανομηματα,

μετανιωσε πικρα κι αφου περιπλανηθηκε πενης και

ταλαιπωρος ξενεριστηκε ναυαγος  στα παραλια

της Ακαρνανιας,αποσυρθηκε γυμνος και πληγιασμε-

νος στα μεσογεια,δεθηκε με ατσαλενιες αλυσιδες

στα ποδια και στα χερια να μην παραδωθει πλεον

στο κακο,με μακρυσμενα γενια μαλλια και νυχια

ανθρωποι της περιοχης,αγαθοι χοιροτροφοι,τον

ξαντικρυσαν κι ως τον πηραν για αγριο θηριο ,

απεστηλαν κουστωδια τοξαριστων και τον θανα-

τωσαν τον Αγιο Βαρβαρο.

.

.....Ιεροεργοντας στη γλωσσα απομονωσε το υφος του αν-

.....ειπωτου ανενδοιαστα.

.

.

......................................................................στ]αφησαν να τους φα-

..............................νε τα σκυλια,τα φωναγματα τα πηρε η νυχτα,για φο-

..............................βητρα των απογονων.

.

-

.

Την τεταρτη πρωινη λειτουργηθηκε

.

.

ακουομενη

η εβδομη Μικρη Λειτουργια της Γλωσσας...μια των ορχηστριδων

..............................................η καλλιστη..................τα νερα της

......................................θαλασσας διεσχισαν ισχυρα βελη ψαριων

.

......................................τα περιττα πραγματα σιγα -σιγα   απε-

......................................βαλε,εγινε ο απλουστερος των ανθρω-

......................................πων,

.

.....................................Δεν τον ενοχλουσαν οι συνεχως αναδυο-

.....................................μενες αντιφασεις η' αντιθεσεις,

.

.....................................εσιωπησε οταν διαισθανθηκε πως η Με-

.....................................ρικη  Οργανωση  ισοτροπει με  την  Με-

.....................................γαλη Οργανωση,

.

-

.

ο σωφρονεστερος των αν-..............ο μιαρωτατος των ανθρω-

θρωπων καλλιεργησε κληματα.........πων δεν εδωρησε τιποτα

κι οσα σταφυλια ασφυκτιου-...........στους ανθρωπους,παντα δι-

σαν στον ηλιο τα προσφερε............ψουσε στα καυματα της με-

στο τραπεζι απλοχεραρας ..............κι εζησε στις οδυνες

.

.

Την Τριτη Ημερα της Εβδομαδος ακουγονται Υμνοι

απο την Πρωτη Λειτουργια της Γλωσσας.

.

.

.

ποιος πονος και..........κακομοιρε μην δεν......τεταρτο ηλθε ετος το

ποιος καημος τον........σου αρμοζε γυναικα....παιδι ξεσκοληνε,η

εφερε στους ενα-.......παιδοτροφα και τω-.....μηλιτσα εφυρανε κι αν

λιους καμπους των.....ρα σε νοστιμιζεται.......ταχια δεν φαινεις λογια-

δελφινιων.................ο μαυροκορακας..........με για πεθαμενη

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Γλωσσα , Τεχνη των Παντων.

.

.

.

.

.

Αει

.

.

.

Εκ νοησεις

υπερκυβικη ενοραση νερου

σε υπεροπτικη επιφάνεια κρινων

χρωματικη εφελκυουσα γραμματική ανθους

στη νοητική διαύγεια μελισσας

η έκρυθμη πολλαπλοτητα σωματικής ρωγμης

ανιοντος χρονου

ένοπλης υπερτονισμενης επαναστασης αορατου λςξεων

προοπτική ενδυναμης ηχηρης συμμετριας

μια ακροτητα φωτισμενου τοπιου θαλασσας

υπερδιπλασιασμενης ορμής αγχιβαθους δαχτυλου

αφή υπερουσια υπερενδοξη

λιτότητα ρυθμικη

Χαιρε η ταχυτης Αισθησεων

Χαιρε η ευαισθησια πράσινων δεντρων

με φθογγισμους πορτοκαλιού εξισώνεται η διαφάνεια κοχυλιου

υπερτολμη απειροτητα

Χαιρε η αφή της ορτανσιας στο λαιμό του κυκνου

λευκοφορα αρμονική εκτιναξη πρωινου

σε ασβέστη η ώρα της πεταλούδας κίτρινος

ευέλικτος ακροβατης

κύκλος ευθυτενής ορθοπλωρων πουλιων

και ημισφαιρικοι λόφοι κυματιστοι

φωτεινά ημιτονια καθαρού αερα

Χαιρε χλωρό χόρτο βουνών

ασπαρτο αεικινητο θρόισμα ψαριού

σε ροδιού κόκκινο φούσκωμα

η εντελης φυλλοροη πρώτων αριθμων ο κοσμος

η' ατελης ψίθυρος ιδεων

Χαιρε τα Πρώτα Ελάχιστα των Ανθρωπων

ο ερεθισμος της επιδερμίδας της άγριας μεντας

η μυρωδικη φωνή απλετος

ισομετρος κελαηδισμος ερωτηματων

Χαιρε η Δίεση του Αβεβαιου

το πράσινο φύλλο του Είναι η' του Μη Ειναι

η ατέρμονη πίεση του χρονου

στο χρυσό στάχυ του ηλιου

η ελάχιστη χειρονομια

.

.

.

ο Φιλοκτητης

Λήμνου..

βροτος..

Νεοπτόλεμε..

νόσοῳ καταστάζοντα ..πόδα

νευροσπαδὴς ἄτρακτος

εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,

ἐμηχανώμην

πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τό τ᾽ ἐλπίδων

ἄπιστον οἰκούρημα παρόντα καὶ ξυνωφελο στρατηλάται.

ἀλλ᾽ εὐγενὴς[1]

χαραζε με σκληρο μεταλλο τις ελληνικες λεξεις στις πετρες

ολο το νησι το γεμισε μ'αυτες τις επιγραφες

ενιωθε λιγοτερη τη μοναξια και τη πικρα παρατημενος απο τους συντροφους

δεκα χρονια εκανε αυτο

η σκια του παραμορφομενη στο γυμνο τοπιο του βαραινε τις μερες

ηξερε πως καποια στιγμη θα του ζητησουν το τοξο και τα δηληριασμενα βελη

θα τον παρακαλεσουν θα τον προσφωνησουν Ελληνα θα του τονισουν το χρεος του

θα τον δελεασουν με το μεγα κλεος του ηρωα

κι αν ενδωσει δεν θα'ναι γι' αυτες τις ματαιοδοξιες

αλλα επειδη κουραστηκε να θελει την εκδικηση τοσα χρονια

τα γραμματα στις πετρες πολυ περισσοτερο τον ενδιαφερουν

εκει σταζει το πυον απ'τις πληγες του και στο νησι συνεχεια φυσαει

και δεν μυριζουν

συνειθισε πλεον

ας κερδισουν αυτοι δεν τον νοιαζει

σε καθε εναν αρμοζει η δυσωδια του

Υβρις Ατις Νεμεσις Τισις

σημειωσεις:

-1-Φιλοκτητης του Σοφοκλη

.

.

.

Αντιστηξεις

Τι ζηταμε στο Σύνταγμα πρωινή ώρα;δεν απάντησα. Άκουσα,ειμαι βέβαιος.Μια πρόταση Ελευθερίας.

Είδα να κατεδαφιζουν υλικά ανθρώπων.Καποιος εδινε οδηγίες στους εργάτες. Ένας περίεργος στάθηκε και φωτογράφιζε το γεγονός. Θέαμα είναι,ακουσα μια φωνή δίπλα μου. Κι επαναλαμβανε:Θεαμα Πολιτισμού Είναι.Τονίζοντας μια μια τις λέξεις.Σαν τανκς ήτανε ο ήχος. Η' σαν εκρήξεις.Ενα παιδί από την μια άκρη της πλατείας μέχρι την άλλη μ'ενα κίτρινο ποδήλατο παιρνοντας φορά απογειώθηκε σαν αεροθουμενο προς την Μητροπολεως.Ξεφυγε η'θα επανερθει;

Τι ρωτάς;Μονο να ρωτάω θέλω.Ο φωτογράφος με μια χορευτική κίνηση σκόρπισε τις φωτογραφίες στον αέρα. Εκείνες έπεφταν αργά σαν αλεξίπτωτα.Μια τουρίστρια κολυμπούσε στο συντριβάνι.

Ψάρι είναι,δεν είναι ανθρωπος. Κάποιος φώναξε. Επειτα γελασε.Θα'ταν πολύ αστείο να'ταν άνθρωπος, σκέφτηκα. Αυτή την πρωινή ώρα στο Συνταγμα.

.

.

.

Καλυψω και Οδυσσεας

[σε στιχους της ραψωδιας ε' της Οδυσσειας του Ομηρου]

η πότνια νύμφη

τον βρηκε στ'ακρογυαλι δακρυσμενο

η νοσταλγια της πατριδας και το σπιτι του

τον βασανιζε κι αναστεναζε

και να'χει την ομορφη νυμφη τη νυχτα και να την απολαμβανει

δεν τον συγρατουσε σ'αυτο το νησι του Ιονιου

και τ'αλμυρα του δακρυα κυλουσαν ποταμι στην απεραντη

θαλασσα

[τὸν δ᾽ ἄρ᾽ ἐπ᾽ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον· οὐδέ ποτ᾽ ὄσσε

δακρυόφιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼν

νόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφη.

ἀλλ᾽ ἦ τοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃ

ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρ᾽ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ·

ἤματα δ᾽ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων

δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων

πόντον ἐπ᾽ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων]

κι εκεινη η ομορφομαλλουσα του'πε αυτα τα φτερωτα λογια

κανενας δεν σε κρατα αν εσυ δεν το θελεις

ουτε τα καλλη γυναικας ουτε τα μεθυστικα αρωματα

και τα αραχνουφαντα ρουχα και τ'ασπρα μπρατσα της

που τις νυχτες σε κλεινουν

ουτε οι ηχοι των κρυσταλλινων νερων

ελα,και φκιαξε γερη βαρκα να γυρισεις σωος στο σπιτι σου

κι εγω θα σου βαλω νερο να ξεδιψαζεις και φαι να'χεις  να τρως

κι ακομα και κοκκινο δυνατο κρασι να ευφρανθεις

να δυναμωσεις γιατι με τη θαλασσα μεγαλο αγωνα θα'χεις

και ρουχα θα σου'χω ν'αλλαξεις σαν θα βραχεις

κι ανεμος θα σε σπρωχνει ευνοικος στα δικα σου μερη

και τ'αστρα στον ουρανο θα δειξω να σ'οδηγησουν αλανθαστα

οπως παντα βοηθουν τους ναυτικους

["κάμμορε, μή μοι ἔτ᾽ ἐνθάδ᾽ ὀδύρεο, μηδέ τοι αἰὼν

φθινέτω· ἤδη γάρ σε μάλα πρόφρασσ᾽ ἀποπέμψω.

ἀλλ᾽ ἄγε δούρατα μακρὰ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκῷ

εὐρεῖαν σχεδίην· ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπ᾽ αὐτῆς

ὑψοῦ, ὥς σε φέρῃσιν ἐπ᾽ ἠεροειδέα πόντον.

αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρὸν

ἐνθήσω μενοεικέ᾽, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι,

εἵματά τ᾽ ἀμφιέσω· πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν,

ὥς κε μάλ᾽ ἀσκηθὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι,]

.

.

.

Εκφρασεις Ελληνικης Μεταφυσικης

αρχαικο το μειδιαμα των νερων 

και η προοπτικη των ρηματων

το ελαχιστο κληρονομησε απ'τη μερια 

των κρινων

χωρις την αοριστη μνημη 

των βραχων

η ενοπλη περιεργεια 

του φθινοπωρου

απ'την κλεψυδρα ακουσαμε 

τον ηχο της αμμου

και μετα στη λαμψη των πηλινης μορφης 

ρωτησε

ελεγε:''η σοφια ειναι πεταγμα 

γλαρου''

πρασινο βουνο στο πλαγιασμα 

του ηλιου

θεα ουρανου απ'το παραθυρο

και τα πρωινα  ξυπνουν οι κυκνοι λευκοτατοι 

στους καθρεφτες

στη θαλασσα τελειωσε η χορογραφια 

των ροδων

το νησι υψωθηκε σε πτηση 

πουλιου

λυγιζε το φως στον ανεμο 

με επαναλαμβανομενο ρυθμο

μιμηθηκε η περκα το κυμα 

ανθη γεματο

το κοντακιο της ρητορειας με διαφανο ενδυμα 

νομοθετει

η χλοη που υφανε λιθογραφηματα 

υφους ταπεινων

για ενα χρονο φυτευε δεντρα και καλλιεργουσε φυτα 

μνημονευοντας τους γεωργους

μια μεταφυσικη Πολιτεια δινει την ερμηνεια της Λογοτεχνιας 

των Ασυμπτωτων

αντιγραφηκαν οι Κωδικες των Νομων του Λευκου 

στη Γεωμετρια

μη ξεστομισεις πονηρο η'αισχρο λογο τωρα που η παπαρουνα 

χτενιζεται στον ανεμο

.

.

.

Έκρηξη ΕνΣτάσεων

Εγω

με νομίσματα φαλλων λεξεων

Αντρέα Εμπειρικου

πλουτιζω

Εσεις

μου χρωστατε Επαναστασεις

που δεν θέλω να μου αποπληρωσετε

.

.

.

Διδώ

στη Παλαιά Τυρο είχαμε ένα κηπο με πολλά καρποφορα δέντρα,εκει τα ζεστα μεσημέρια καθόμουν σε μια αιώρα κάτω απ'τον ίσκιο ενός μεγάλου πλατυφυλλου δέντρου, ο πατέρας μου είχε αγοράσει ένα παγώνι, απέναντι έβλεπα τα δυο νησιά της Νέας Πόλης, με πλοιάριο πηγαίναμε για ψώνια στα εμπορικά της, είχε φαρδεις λεωφορους και μοντέρνα κτιρια,δεν ήταν όπως εδώ σαν λαβύρινθος,ολοενα στριφογυριστα δρομάκια και χαμηλά πλινθοκτιστα σπιτακια,εμεις παρ'ολ'αυτα επιμεναμε να μενουμε στη παλιά πόλη, σε κάθε άνθρωπο. ταιριάζει η πόλη του, έλεγε ο πατέρας, εγώ βέβαια ζήλευα τις κοπέλες που ζούσαν εκεί, ήταν πιο ελεύθερες,ντυνοντουσαν με τη μοδα ,πήγαιναν στα ωδεία,στα χοροδιδασκαλεια, στα θεατρα,ο πατέρας μου υποσχέθηκε όταν θα μεγαλωσω να μου αγοράσει ένα.ωραιο και μοντερνο σπίτι εκεί, θυμάμαι πως χάρηκα πολύ, τότε έκανα πολλα όνειρα για το μελλον μετά άλλαξαν τα πράγματα, πολιτικά και στρατιωτικά,ο πατερας ήταν πολύ ανήσυχος,καθονταν.κλεισμενος.μεσα στο σπίτι. και διάβαζε εφημεριδες τι κατάσταση κι αυτη σχολίαζε, δεν ξέρεις πια τι θα συμβει,τοτε άκουσα για τους Ελληνες, πως πριν ήταν κάποιος Πτολεμαιος μετά καποιος Αντιγονος μετά. ξανά ο Πτολεμαιος. κι έπειτα ενας Δημητριος Πολιορκητης, ύστερα ηρθαν οι Σελευκιδες,μ'αυτους σε αιγλη μας ξεπερνούσε μόνο η Αλεξανδρεια και τώρα πολύ σοβαρα,λεει,κινδυνεύουμε απ'τους Ρωμαιους,

σταματησε,βυθιστηκε για αρκετή ώρα στις σκέψεις της,

κυριως στα γεγονότα που έζησε, όταν συνήλθε τον κοίταξε μέσα στα μάτια. και χαμογέλασε, εσύ μην ανησυχείς, του είπε, αύριο κιόλας ξημερωνοντας μπορεις να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς την Ιταλια,εγω δεν έχω την δύναμη να σ'εμποδίσω, έλα τώρα κοιμησου πρέπει να ξεκουραστεις,αρκετα σε ζάλισα με την φλυαρια μου,μη φοβάσαι η μνήμη μου δεν είναι επικινδυνη,

σηκώθηκε να σβήσει το φως, κι ας μη χωράει, την άκουσε να λέει και να γελάει, ούτε σ"ενα τομάρι βοδιου

.

.

.

Αυτα ακουστηκαν εδω

σε κηπο καρποφορων δεντρων μετρα τις εισπραξεις του

με μονεδα πυγολαμπιδων

ξεσπασε η ψυχη του με Θεωρηματα Υπερβολικης Γεωμετριας

επιδεξιες πτησεις γλαρων εξισορροπουσαν την λευκοτητα

ο λοφος και λιγοστα δεντρα

προσωπεια κορυδαλλων κρεμασμενα στις ελιες.

ρωτησε για τα αινιγματα των κοχυλιων

πληθος οστρακων σχηματιζε το προσωπο τους

σχηματα πουλιων και

αντικατοπτρισμοι νερων στο λευκο.

ετρεξαν πισω απο μια πεταλουδα να την πιασουν

μεσα στο φως

τωρα τα φυλλα της ελιας ξεφυλλιζει ο ηλιος

ο καθρεφτης δεχτηκε τη φωνη τους

απεναντι απ'το λοφο ανηφοριζε το φεγγαρι

με ελαχιστα λογια αυτοι οι ανθρωποι ντυνουν

τα συναισθηματα τους

στα ερωτηματα μας το βουνο αντηχουσε με σιωπη

Ο Godel σε σταση προσωπογραφιας συνομιλει με τον Πλατωνα

Θεμα:''Η Προοπτικη της Μη-Πληροτητας των Ιδεων''

στην Ομηρου Οδυσσεια

βρηκαμε τα σχηματα των ψαριων στα διχτυα μας

εδειξε γυρω

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως.

σκορπισε λογους αγαθους κι ωφελησε πολλαπλα

χωρις να δεχθει ανταμοιβη

συνομιλησε με τα πουλια,

αυτο φαινεται απ'το πως προφερει τις λεξεις  στη φωνη του

μια γεωμετρια του ελαχιστου η θαλασσα με την αρμυρα της μεταφυσικης

ενρινος ανεμος τον εφτανε

η φωνη η φωνη η φωνη

στο φως ειμαστε πιο φωτεινοι στη διαιρεση του σωματος

και δειχνοντας μας το τοπιο ,τη θαλασσα ,τα δεντρα και τα πουλια ,

τον ακουσαμε να λεει:

''να τα μοιρασεται ολα αυτα δικαια''

Αυτα ακουστηκαν εδω

.

.

.

In utopia

Color 4th dimension Time

Here and there ellipsis events

Noone World History

Money voices in exchange

Manless Barbary

Pass anti words

Nowhere

Whitehands whore waste land

West go west

In corruption infinity

The DNA of Idiotcracy

Mindnessless Civilization

The sir Ciceron wrote

Ave Circling Pax Romana

.

.

.

Η ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕΣ

απ'το δυτικο μεγαλο παραθυρο εβλεπε περα τον αργολικο καμπο να διαλυεται

ενδοξος στο διαχυτο φως

τα καρπουζια αυτη την εποχη εσκαγαν ορμητικα κοκκινα μεσα στον ζεστο ηλιο

το σωμα της δροσιζε ενα απαλο αερακι και τ'αρωματιζε ηδονικα περνοντας μεσα

απ'τις ανθισμενες λεμονιες

αυτη ηταν γηινη,ηθελε να ζησει ησυχα,να ειναι ηρεμη,μια ζωη κανονικη

η κιτρινη πεταλουδα π'απλωνει και μαζευει χορευτικα τη σκια της στα νερα

μεσα στα μισοβυθισμενα νουφαρα

ο αρραβωνιαστικος της ειχε τουριστικο καταστημα στο Ναυπλιο ''ΟΙ ΑΤΡΕΙΔΕΣ''

πουλουσε greek souvenirs χαλκινα και μπρουτζινα αγαλματακια στους τουριστες

που επισκεπτονταν το θεατρο στην Επιδαυρο

θυμαται με τι μανια αγοραζαν τη μασκα του Αγαμεμνωνα μετα την παρασταση

των ''Χοηφορων' του Αισχυλου

μια μασκα,ενα κενο,μια ιδεοληψια

εκεινη τη μερα γυριζοντας σπιτι της ειπε με σιγουρη φωνη για πρωτη φορα

πως δεν νοιαζεται για την εκδικηση της ,δεν δινει δεκαρα και να μην την υπολογιζει

την μανα την αγαπαει,ο Αιγισθος εχει παλιες αλυτες διαφορες με τους Ατρειδες,

δεν θελει,της το τονισε φωναζοντας δυνατα πιανοντας το προσωπο της και

κοιτωντας την στα ματια βαθια μεσα,να μπλεχτει στο διχτυ της εξουσιας,

να την αφησει ησυχη,

εκεινη δεν αντεδρασε,δεν ειπε λεξη,εφυγε και κλειστηκε στη καμαρα της,

την ειδανε να βγαινει μετα απο πολλες ωρες,ειχε τα μαλλια τραβηγμενα δεμενα πισω

ελευθερο το μετωπο τα ματια μακιγιαρισμενα εντονα με γαλαζιο σκουρο μολυβι

φορουσε ενα στενο κοκκινο μακρυ φορεμα και μαυρα παπουτσια χωρις τακουνι

ποσο κομψη κι αγερωχη ηταν ποσο αταλαντευτη βαδιζε

χαθηκε μεσα στα δεντρα του κηπου

εκεινη ετοιμαζε τις βαλιτζες της ,καλεσε ταξι,θα πηγαινε στο Ναυπλιο,επρεπε να

ετοιμασουν το σπιτι που θα εμεναν μετα το γαμο,

σε λιγο ηρθε το ταξι,κορναρισε να κατεβει,

φευγοντας την ειδε ,η' της φανηκε να την ειδε,να φαινεται και να χανεται μεσα

στους κορμους των δεντρων

εκλεισε τα ματια και σκεφτηκε

αραγε σε ποια πραγματικοτητα υπαρχουμε κι ειμαστε τοσο ξεχωρισμενες;

ποιος εχει δικιο και ποιος αδικο;

και τι αληθεια συμβαινει;

.

.

.

Υποθέσεις

Υποθέτω ένα δέντρο π.χ μια ελια

κι ένα ημισφαιρικο λοφο

υπολογίζοντας με όρους Ρενε Καρτεσιου

πολλαπλασιαζω ως το απειρο

το αποτέλεσμα το εκλαμβανω πραγματικο

.

.

.

Εμβολιμα Πράξεων

λίγο μετά τον Καουφμαν στη Σταδιου

είδα εναν ανθρωπο

τότε πεταχτηκε μπροστά του ένα παιδί

και φωναξε

"μην τον πυροβολισεις"

μ'αιφνιδίασε το μεταλλο της φωνής του

"δεν τον βλέπεις;"συνέχισε"ειναι ο Ορεστης

η' εκείνος ο Φιλιππος χαμένος χρόνια

μέσα στα χαρτιά της Ιστοριας"

άκουσα βουητο μελισσών στον ουρανο

και τότε σκεφτηκα

ένα κενό η αιωνιοτητα

που πρέπει να το γεμισω

.

.

.

Το Νανουρισμα της Ιοκαστης

ο Οιδιποδας μια λέξη κενή ηχου το κοχύλι

αστράφτει στο τραπέζι διαθλωμενο στο ποτήρι

με το νερό

μέσα επεπλεαν τα μάτια τού σαν δίδυμα ψάρια

η Ιοκαστη κάθισε απέναντι στη καρέκλα

πλαισιωμενη από τον ορθογωνιο καθρέφτη

πίσω της

μπηκε στην αιθουσα ένας μουσικός και κάθισε

στο μεγαλο πιάνο

με γυρισμένη τη πλάτη

άρχισε να παίζει

η γυναίκα με φωνή σοπράνο τραγουδούσε ένα

νανούρισμα

ο άντρας τοποθέτησε τα μάτια στη θέση τους

στο πρόσωπο του άνοιξε μια εφημερίδα και

διάβαζε μεγαλοφωνα τα γεγονότα

που συνέβησαν

.

.

.

Υπερβολική Διαρυθμιση

γιατί το φως επιμένει

να ισορροπεί στο επικλινες του κρινου γιατι

άσπρη που είναι η επιδερμίδα των λέξεων γιατι

δίχτυ ψαριών επιπλέει στα φτερά γλαρών γιατι

με αόρατο ορατό είναι το νερο

γιατί η διαφάνεια καμπυλωνει τα δάχτυλα του αέρα

γιατί

η αιώρηση του είναι ειναι

.

.

.

Η ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΙΑΝΕΙΡΑΣ

Τραχινα.απογευμα.3 Οκτωβριου 2014.απο το παραθυρο ο καμπος με

τις ελιες.τρικυμισμενες απ'τον δυνατο αερα.περα η θαλασσα.ενα βαθυ

γαλαζιο κομματι της.δυο κυπαρισσια σαν ορθια σπαθια σχιζουν τον αερα.

ενα πουλι περασε.ακουσε τη κραυγη του.ο ηλιος δινει σκληρες σκιες στα

πραγματα.εδω στο δωματιο.η Δηιανειρα μπροστα στον καθρεφτη.βαφει

με κραγιον κοκκινο τα χειλη.κατακοκκινα.σαν να σταζουν αιμα η' δηλητηριο.

''καποτε τα ματια μου ηταν ομορφα'' σκεφτεται.κοιταζει τα ματια της.''τωρα

θελω να τα κλεισω''.με ενα μαυρο μολυβι τα περιγραφει εντονα.''μασκα

εκδικισης η' ταπεινωσης''.ησυχια στο σπιτι.ο Υλος ελειπε.''τα παιδια μεγα-

λωνουν γρηγορα και θελουν να φυγουν.δεν τα χωραει το σπιτι.ο τοπος

τους φαινεται μικρος.μιζερος.ουτε ενδιαφερονται για τους μεγαλυτερους.

για τη μανα.η ζωη εχει τους δικους της κανονες.ειναι αδυνατο να τους

αλλαξεις''.πλησιαζει το προσωπο της στον καθρεφτη.''δυο καινουργιες

ρυτιδες.''τις αγγιζει.''χθες σχεδον δεν υπηρχαν.πως μαζευεται το δερμα

και διπλωνει''.πηρε την ενυδατικη κρεμα .με τα δακτυλα την απλωσε στον

λαιμο.''λαιμος κυκνου''.λαιμος κυκνου'' επανελαβε.τραγουδιστα.και γελασε

πολυ δυνατα.σαν να ραγισε ο καθρεφτης απο τη δονηση.θολωσε.''οταν ει-

μαστε νεοι ακουμε ομορφα λογια.που τα πιστευουμε.σαν διχτυ.παγιδα.μας

πιανουν.ελαφρες ανεμελες πεταλουδες.στις προσδοκιες τους.για ευτυχια''.

χαμογελασε.''γιατι τοση ερημια.γυρω μου.τοση μοναξια.σαν ολα,ανθρωποι

και πραγματα ,να αναχωρησαν.για παντα.κι ουτε που το καταλαβαινεις πως

μενεις μονος.ανεπαισθητα.σκιες μνημης.περιεργο ειναι πως εμειναν εδω

ετουτα τα λιγοστα.κι ο καθρεφτης;τι δειχνει ο καθρεφτης;μια γερασμενη γυναικα.ανισχυρη.ανημπορη.αδυνατη''.σταματησε .της φανηκε πως ακουσε

το γελιο της υπηρετριας στο διπλανο δωματιο.''εσυ εισαι Ιολη;''.φωναξε.δεν

πηρε απαντηση.συνηλθε.δεν μπορει να ηταν η Ιολη.λειπει σε αδεια.της εδωσε

τρεις μερες.κι αυτη ειναι η δευτερη μερα.αφουγκραστηκε.ακουσε θορυβο.σαν

καποιος να ηταν στο διπλανο δωματιο της κρεβατοκαμαρας.''να γυρισε ο αντρας

μου;και να ετοιμαζεται να κοιμηθει''.επαγγελματιας περιπετειων.φωναξε το ονομα

του.δεν πηρε απαντηση.ακουσε το ραδιοφωνο ν'ανοιγει για λιγο.λευτερολεπτα.της

φανηκε αιωνιοτητα.''ποια αιωνιοτητα μας περιεχει και μας αποβαλλει''.κι επειτα

εκλεισε.κοιταξε προς το παραθυρο.''το φως ειναι πολυ δυνατο αυτη την εποχη.

εκτυφλωτικο.σε διαπερναει.σε διαλυει.σε αφηνει διαφανο.εκτεθειμενο.

ευαλωτο.παιγνιο''.ξαναγυρισε στον καθρεφτη.πηρε το πινελο κι εβαψε ολα τα

δαχτυλα.μαυρο χρωμα.εκτος απο τον δειχτη του δεξιου χεριου.κοκκινο.''μια στα-

γονα αιμα στο αιωνιο σκοταδι''.θυμηθηκε.αυτο το δαχτυλο σαν σφηνα το εχωσε

με δυναμη στο ματι εκεινου του αντρα που με βια την αρπαξε καποτε.τον τρομο.

και το εστριψε.να τον τυφλωσει.''καλυτερα να ειχα τυφλωθει εγω.τιποτα να μην

εβλεπα .τιποτα να μην καταλαβαινα''.τωρα.τωρα ο πονος.βουβος.σαν φιδι σερνεται.υπουλος.ανεβαινει.στραγγαλιζει το λαιμο.πνιγεσαι.''σαν ποτε να μην

ημουνα κατι.ουτε για μενα ουτε για κανεναν αλλο.να μην υπηρξα''.βλεπει ολο-

κληρη τη μορφη της στον καθρεφτη.σκοτεινη.καθαρα.''να μην υπηρξα.να μην

υπηρξα ποτε καπου''.σηκωθηκε απ'τον καθρεφτη.σταθηκε ορθια.κοιταξε το

μεγαλο στρογγυλο ρολοι του τοιχου.5 και 25.σε λιγο θα ερθει η κοπελλα να

παρει το ρουχο.το εχει σιδερωμενο και διπλωμενο.στη ραχη της καρεκλας.''σαν

να ειναι φορεμενο στον ωμο αντρα''.το εχει ποτισει με αρωμα.ολα ειναι ετοιμα-

σμενα.κοιταζει προς το ανοιχτο παραθυρο.ακουει εξω τα βηματα της κοπελλας.

σε λιγο ολα θα τελειωσουν.οπως σχεδιαστηκαν.σαν να μην εγιναν ποτε.''σαν

τιποτα να μην εγινε ποτε.μια απατη.καπνος που διαλυθηκε''

.

.

.

πορτραιτο της εταιρας Φρυνης

ποσο ηληθιοι μπορει να ειναι;ποσο κολακες;

γελοιοι υποτελεις

μια επιγραφη ηταν

''κατεστραφησαν επ'Αλεξανδρου

ανοικοδομηθησαν υπο Φρυνης"

για τα τειχη της Θηβας το 336 πΧ

αλλωστε αυτη πληρωνε

με τα δικα της χρηματα

και τι την εμελλε;

τη δοξα την ειχε κατακτησει

της φθανει και η Αναδυομενη Αφροδιτη του Απελλη

και η Αφροδιτη της Κνιδου του Πραξιτελη

κι η απληρωτη παρεα με τον Διογενη

αυτη που αρνηθηκε τις μνες των ανεραστων

και που η φυσικη της ομορφια τυφλωσε του δικαστας

οπως ξαφνικα μπροστα στα ματια τους την γυμνωσε ο εφυης ρητορας Υπερειδης

σε κεινη την εμπαθη συκοφαντια

για εισαγωγη θρακικου θεου που διαφθειρει τις Αθηναιες

του μικροπρεπη Ευθια που τον εδιωξε

τοση δοξα και θαυμασμος

ειναι δυνατον μια Φρυνη πρωην Μνησαρετη

με το απαλο χλωρο προσωπο

να την λυπουν ματαιοδοξες επιγραφες και κωμικα ανθρωπακια ;

.

.

.

αμωμος συλληψη εναντιωσεων

ροζ λευκο βουλιαζει σε φλογωδη αναπνοη ελαστικη περισπωμενη τονιζει

τις μυριστικες φωνες των λεξεων υδρατμοι αρωματων πυκνωνουν το φως

σε πορφυρους χρωματισμους απαλη πιεση δαχτυλων ορμητικου βλεματος

ορατο και αορατο καλλος ροδων και κρινων αειθαλης ομοιοτροπια σε φλογωδη

αναπνοη βουλιαζει ροζ λευκη

.

.

.

ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

πεφτοντας ενας ανθρωπος κοματιαζεται η αιωνιοτητα

ο νεος μας αυτοκρατωρ με τη μοιχο συζυγο

πληρης παρασημων και πολυτιμων λιθων

σουλατσαρουν εν τη οδω Σταδιω

επευφημουμενοι απο το πληρωμενο πληθος

στο λαμπρο εκτυφλωτικο φως μεσημεριου

μια κουστωδια πανοπλων στρατιωτων τους περιστοιχιζει

ενας κλοουν ρητωρ απαγγελει μετα στομφου

τον πανηγυρικο της ημερας

κι εγω εκει απτοητος,οχι αδιαφορος,προχωρω

ευθυτενης με ερπηστριοφορα ιδεων Ηρακλειτου

ευθεια στο μελλον

.

.

.

Αναφορα στην Ταναγραια ποιητρια Κοριννα

Αλκοθόη, Αρσίππη και Λευκίππη

του Μινυα του Ορχομενου

φρονιμες κορες στον αργαλειο στο σπιτι

δεν παρασυρθηκαν απ'τις αλλες γυναικες

αυτες ξετρελαμενες ετρεχαν πισω απ'τον Διονυσο στα βουνα

κι ο θεος σκληρος τις τιμωρησε να τον περιφρονουν με την εγκρατεια τους

και τοτε νομιζαν πως γυμνες ηταν

τυλιγμενες απο αγριοκισσο και κλιματα αμπελιου

κι απ'τη στεγη πανω επεφτε και τους ελουζε κρασι και γαλα

και φωτα μυστηρια αναψαν στ'ανακτορα μεσα

και φωνες ζωων ακουστηκαν

μαζι μ'αυλους και τυμπανα.

και μεγαλη μανια τις επιασε

αρπαξαν στα χερια τους τον Ίππασσο της Λευκίππης το μικρο γιο

του δαγκωσαν τις σαρκες και τον σπαραξαν στη τρελα τους

πως ηταν ελαφακι τους φανηκε

και ξεχυθηκαν να ενωθουν στα οργια με τις αλλες Ορχομενες

κι εσμιξαν με ταυρο και πανθηρα και λιονταρι

τις μορφες του θεου

ετσι μ'αυτο το συγχρονο λεξιλογιο μετεφρασα το ποιημα 'Μινυαδες'

της Κοριννας γραμμενο σε παπυρο

με το περιτεχνο ιωνικο του μετρο

και την εξαισια Βιωτικη του διαλεκτο ,

γι'αυτη γνωριζουμε

πως ο Πινδαρος ο Διρκαιος Κυκνος ηταν μαθητης της

και πεντε φορες σ'αγωνες τον νικησε

τη δασκαλα της δε τη Μυρτιδα την μεμφεται

σ'ενα ποιημα της που σωθηκε

επιπλητω μ'αυστηροτητα

τη Μυρτιδα αν κι ειναι μελωδικη

ενω ειναι απ'τη φυση της γυναικα

πηγε και τον Πινδαρο καποτε ανταγωνισθηκε

Μέμφομαι δε

και λιγυρά Μυρτίδ’ ιώνγα,

όντι βανά φύσ’ έβα

Πινδάροιο ποτ’ έριν.

μεμφομαι κατηγορω παραπονιεμαι επικρινω επιπλητω μεμφομαι

ερις διφωνια ατόμων που τα σπρώχνει στην έχθρα και στο μίσος

εριστικα ανταγωνιστικα ασυμφωνια διαφορα διχογνωμια

διχονοια κσβγας λογομαχια

φιλονικια

πως να διασωθει το ιδιαιτερο υφος απ'ολη αυτη την εκπληκτικη εκρηξη

της Ελληνικης γλωσσας;

παντως,οπως αναφερει ο Παυσανιας,αυτη η ποιητρια Κοριννα

ηταν μια ομορφη γυναικα βανά στη Βιωτικη διαλεκτο

.

.

.

Αλς φαος

πτηση γαληνης

στα νερα του γλαρου

ανωση κρυσταλλων υπερπλοκαμων

αερας θαυμασιος φυκιων λυγισμα

φωνη καταδυομενη

ανεπαισθητως αναδυομενη υπερλαμπρη μεταφυσικη

ελαχιστη χειρονομια ψιθυρων

ενδοξη αποστηθιση ρυθμων

απειρως εναλλασομενη ελικα κεφαλου

λεπι αλατιου ιχθυος

Υπερ του ορατου

Υπερ του απερατου

Υπερ του αορατου

Αιεν

Πληθος αλς φαος

.

.

.

(Λογος Κατα των Τριακοντα Τυραννων)

"Kριτία τούτ' έστω τω καλώ" 

Απο την ηττα το 406,στις Αργινουσες το 405 ο Λυσανδρος στις Σαρδεις απο τον Κυρο τον 

νεωτερο αδελφο του Αρταξερξη ελαβε δεκα χιλιαδες χρυσους δαρεικους στατηρες και 

ναυπηγωνας πολλα νεα πλοια κι αυξανωντας το μισθο των στρατιωτων απο την Λαμψακο 

του Ελλησποντου κατανικησε τους Αθηναιους και παθανε πανωλεθρια στους Αιγος 

Ποταμους πανε τα πλοια και πανω απο τρεις χιλιαδες αιχμαλωτισθηκαν στρατιωτες κι ολοι 

φονευθηκαν εκτος Αδειμαντου κι ετσι φτασαμε στην 16η του Μουνιχιωνος το 404 να 

γκρεμισθουν τα Τειχη υπο τους ηχους αυλητριδων κι αντι της διατηρησης του 

πατροπαραδοτου πολιτευματος του Κλεισθενη τον Σεπτεμβριο του 404,ηρθαν οι κατωθι 

τριακοντα τυραννοι:

Πολυχάρης, Iππόλοχος, Mνησίλοχος, Aρεσίας, Xαιρέλεως, Σοφοκλής, Oνομακλής, 

Θεογένης, Φείδων, Aριστοτέλης, Kριτίας, Eυκλείδης, Xρόμων, Διοκλής, Aναίτιος, 

Eρατοσθένης, Θέογνις, Kλεομήδης, Δρακοντίδης, Iππόμαχος, Mηλόβιος, Iέρων, Θηραμένης, 

Φαιδρίας, Πείσων, Aισχίνης, Eρασίστρατος, Eυμήθης και Mνησιθείδης.

και επακολουθησε η καταργηση των δικαστηριων των ενορκων πολιτων οι πεντακοσιοι 

της Βουλης οι χιλιοι διορισμενοι εμπιστοι αρχοντες οι τριακοσιοι εμμισθοι μαστιγοφοροι 

και μετα τα δημαγωγικα μετρα κατα της παλαιας διαφθορας ορισθηκε να ειναι τρεις 

χιλιαδες απο τους πλουσιωτερους οι ενεργοι πολιτες αρχισε κι η αβυσσαλεα αντιπαλοτητα 

του μετριοπαθους Θηραμενη με τον σκληρο Κριτια,εξαδελφου του φιλοσοφου Πλατωνα 

και η εξαπολυση δεινων διωξεων ανεξαιρετως κατα πλουσιων φτωχων κατα δημοκρατικων 

ουδετερων μετριοπαθων ολιγαρχικων κατα μετοικων αυτους λοιπον τους συνελαμβαναν 

στο σπιτι η' στην Αγορα οποιαδηποτε ωρα ειτε στο τραπεζι που ετρωγαν ειτε στο κρεβατι 

που κοιμονταν τους σηκωναν βιαιως και τους θανατωναν χωρις δικη 

μεγαλη δε ηταν η οικονομικη κριση η καταστροφη απο τον εικοσιεπταετη πολεμο μηδενικα 

τα εσοδα απο φορους στα αγροτικα προιοντα απο τις εσαγωγες εξαγωγες απο τη 

φορολογια των συμμαχων ακομη αναζωπυρωθηκαν πολυ επικινδυνα οι προσωπικες 

παλαιες εχθρες κι εγινονταν αντεκδικησεις και δολοφονιες

τοτε ο Θηραμενης επεκρινε αυστηρα τον Κριτια και τους Τριακοντα τυραννους για 

τρομοκρατια και τοτε ο Κριτιας καλεσε τον Θηραμενη να δικασθει στη Βουλη 

ειχε δε διασπειρει τους παρακρατικους μαχαιροβγαλτες του μεσα κι εξω απο την αιθουσα 

και επιχειρηματολογουσε πως πρεπει να εξαφανισθουν οι εχθροι του πολιτευματος κι ο 

Κριτιας τον κατηγορουσε πως φταιει για την αντιλαικοτητα του πολιτευματος οταν ομως 

ειδε τους μπραβους τοτε καταλαβε πως δεν θ'αθωωθει κι ετρεξε και βγηκε εξω απο την 

αιθουσα και πηγε στον βωμο της Εστιας ικετης οι δε βουλευτες κοιτουσαν αδρανεις και 

σιωπηλοι και τοτε οι μαχαιροβγαλτες ορμησαν και τον αρπαξαν απ'τον βωμο και τον 

εσυραν στην Αγορα στο δεσμωτηριο εκει του εδωσαν να πιει το κωνειο κι 

εκεινος,λενε,σηκωσε το ποτηρι κι ειπε,ως συνηθως αστειευομενος,

εις υγειαν "Kριτία τούτ' έστω τω καλώ" τουτο εγενετο τον Οκτωβριο του 404

μετα επακολουθησε η ανταρσια κατα του καθεστωτος του Θρασυβουλου και η μαχη περι 

την Μουνιχια Αρτεμιδα -"θα νικησουμε"ειπε ο Θηραμενης στους αντρες του "αν πρωτος 

καποιος απο μας σκοτωθει"- κι αυτος πρωτος σκοτωθηκε κι εγινε η μαχη στασιαστων και 

ολιγαρχικων και σκοτωθηκαν πολλοι κι αναμεσα τους ο Κριτιας κι ο Ιππομαχος των 

Τριακοντα και ο Χαρμιδης αδελφος της μητερας του φιλοσοφου Πλατωνα Περικτιονης

μετα συνεβησαν κι αλλα πολλα κακα επενεβησαν κι οι σπαρτιατες ανταγωνιστες 

Παυσανιας και Λυσανδρος και τον Σεπτεμβριο του 403,επανηλθε η δημοκρατια αφου για 

οκτω μηνες η τυραννια των τριακοντα εφερε μεγαλη δυστυχια κι εκανε πολυ περισσοτερα 

κακα απ'οτι ο εικοσιεπταετης πολεμος

και ξερουμε πως τετοια πολιτευματα μεγαλη αναστατωση προκαλουν κι οταν 

επιβαλλονται αλλα κι οταν καταλυονται

να θυμηθουμε εκεινον το αχρειο Αρδιαιο Τυραννο τον Παμφυλιο στη Πολιτεια του 

Πλατωνα (βιβλιο ι')που δεν τον δεχονταν οι δικαστες και οι φυλακες στρατιωτες τον 

αρπαξαν και τον εδεσαν χειροποδαρα και τον εγδαραν και τον εσυραν πανω στα μυτερα 

αγκαθια στους ασπαλαθους και του καταξεσχισαν τις σαρκες κι ετσι ταπεινωτικα τελειωσε 

και αδοξα

.

.

.

Η ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΜΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΙΡΕΣΙΑ

αυτος εκμεταλευτηκε προς ιδιον συμφερον τη φημη του μαντη

ενα Οιωνοσκοπιο στη Θηβα κι ενα Μαντειο στον Ορχομενο εστησε

και προσεχως Χρηστηριο στη Τιλφουσα να οικονομαει

τωρα που'ναι ευκαιρια γιατι τα πραγματα ειν'αμφιρροπα λιαν

μ'αυτους τους Λαμβακιδες και τους διαφορους Σπαρτους κυβερνητες

οτ'ειδε λεει κρυφα την Αθηνα να λουζεται γυμνη στην Ιπποκρηνη

κι η θεα οργιστηκε και τον τυφλωσε υστερα μετανιωνοντας εστειλε

τον Εριχθονιο οφι απ'την αιγιδα της να καθαρισει τ'αυτια του

γι'αυτο καταλαβαινε την μυστικη γλωσσα των πουλιων να προφητευει

κουραφεξαλα αυτα ειναι γι'αφελεις που πιστευουν τετοιες μυθολογιες

κι ακομα πως στ'ορος Κυλληνη  σκοτωνοντας το θηλυκο απο δυο φιδια

ζευγαρωμενα γυναικα με μαστους εγινε και στη ελευθερια Κορινθο

επτα συναπτα ετη ως εταιρα πορευτηκε μαλιστα λιαν επικερδως

κι επειτα παλι στ'ορος Κυλληνη σκοτωνοντας τ'αρσενικο απ'τα ιδια φιδια

ζευγαρωμενα αντρας με φαλλο επεστρεψε εδω στη Καδμεια Θηβα

αν δεν ειναι απατες αυτες οι συμμετριες, δηθεν τυχαιες,τι αλλο ειναι;

τι αντρας γυναικα αντρας;διχως αλλο μασκαρευτηκε με γυναικεια ρουχα

αλλαξε και την ομιλια του καταλληλα και τα φερσιματα του,αυτο εκανε

και τωρα εδω στη Καδμεια Θηβα τον ευγενικο Οιδιποδα τον βασιλιας μας

θελει ν'αποκαλυψει ως φονια του πατερα κι αιμομιχτη και να τον εκδιωξει

ενα φερεφωνο του Κρεοντα,πληρωμενος ειναι απ'αυτον και δεν μας ξεγελαει

πως ακομα πληρωσε καποιον Ψευτοησιοδο να γραψει γι'αυτον ποσο σπουδαιος

ειναι στην Μελαμποδεια το ξερουμε καλα για δηθεν κριση που'κανε στη διαμαχη

Ηρας και Δια Περι της Ηδονης κι αποφανθει μ'υφος περισπουδαστο ως ειδημων

των δυο φυλλων:εκ των δεκα μερων εν μερος το αρρεν εννεα δε μερη το θηλυ,

τα στραβαδια του βεβαια του ηξερε και γι'αυτο τον τυφλωσε η Ηρα κι ο ευνοηθεις

Διας τον επιβραβευσε με τη μαντεια κι επιπλεον να ζησει επτα η' εννια γενιες ανθρωπων

κι ολ'αυτα τελειωσαν τον καιρο των Επιγονων στην Τιλφουσα πηγη

τωρα πως ο Ομηρος τον εχει στη Λ' ραψωδια της Νεκυιας ισως αυτο

να δικαιολογειται γιατι τυφλος ηταν κι αυτος ο ιδιος τι ειν'αδυνατον

ο πολυμητις Οδυσσεας να αυμβουλευτηκε απο'ναν τετοιο στραβο ανθρωπο

.

.

.

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟ

ειδα[θυμαμαι,οπως καποιος θυμαται το πρωτο τετραδιο

τα πρωτα παπουτσια το πρωτο περπατημα]ανθρωπους

απλους χωρικους αντρες λιγομιλητους και γυναικες ακαλλωπιστες

αφτιαχτες χαρα τους να φιλευουν τα παιδια,εμας,και τους ξενους

περαστικους μ'ολοκληρους ρομβους ραβανι ζαχαρωμενα ξερα συκα

κατω απ'τη πνοη ανθισμενων αμυγδαλιων να σποριαζουν τη γενια τους

μικρο σκουλικι η ζωη βγαζει φτερα πεταλουδα και στον αερα πεταει παιζει

παιδια στον παροντα χρονο με λησμονημενο το περασμενο κι αφροντιστα

για το ερχομενο στο λιγο στο ελαχιστο στην ενδεια που δεν ειναι φτωχεια

στ'ασπρα ακρογυαλια στους πρασινους λοφους στα λειψα χωραφια

στα κυπαρισσια που οριζουν τον φραχτη ενος κηπου

και το σπιτι απεριττο να σε χωρεσει σημαδι πως εισαι εδω πως βρεθηκες

πως σε υπολογιζουν,γιατι για να υπολογιζει ανθρωπος ανθρωπο ειναι

η ανθρωποτητα

Ψυχης τε περατα[ειπε ο Ηρακλειτος]δεν θα φτασει ποτε ανθρωπος

κι εγω εδω τωρα ξεφυλλιζω ανθρωπους

και κανεις δεν ξερει τι εχει συμβει

η΄τι δεν θα συμβει

η',κατα καποιο τροπο,τι θα αποσιωποιηθει

.

.

.

ΙΟΛΗΣ ΕΥΡΥΠΙΔ

Όμηρου Ιλιάδα-ραψωδια Β-στιχοι 729-733

Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια φ-στιχοι 13-41,ραψωδια θ-στιχοι 223-228

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

.

Όμηρου Ιλιάδα-ραψωδια Β-στιχοι 729-733]

Οἳ δ' εἶχον Τρίκκην καὶ Ἰθώμην κλωμακόεσσαν,

οἵ τ' ἔχον Οἰχαλίην πόλιν Εὐρύτου Οἰχαλιῆος,

τῶν αὖθ' ἡγείσθην Ἀσκληπιοῦ δύο παῖδε

ἰητῆρ' ἀγαθὼ Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάων·

τοῖς δὲ τριήκοντα γλαφυραὶ νέες ἐστιχόωντο.

αυτοι'χαν την Τρικκη και την πετρωδη Ιθωμη

κι αυτοι'χαν την Οιχαλια την πολι του Ευρυτου του Οιχαλια,

αυτων τοτε ηγουνταν του Ασκληπιου τα δυο παιδια

γιατροι αξιοι ο Ποδαλειριος και ο Μαχαων

σ'αυτους τριαντα κοιλα καραβια ακολουθουσαν με σειρα

[Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια φ-στιχοι 13-41]

δῶρα τά οἱ ξεῖνος Λακεδαίμονι δῶκε τυχήσας

Ἴφιτος Εὐρυτίδης, ἐπιείκελος ἀθανάτοισι.

τὼ δ' ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιϊν

οἴκῳ ἐν Ὀρτιλόχοιο δαΐφρονος. ἦ τοι Ὀδυσσεὺς

ἦλθε μετὰ χρεῖος, τό ῥά οἱ πᾶς δῆμος ὄφελλε·

μῆλα γὰρ ἐξ Ἰθάκης Μεσσήνιοι ἄνδρες ἄειραν

νηυσὶ πολυκλήϊσι τριηκόσι' ἠδὲ νομῆας.

τῶν ἕνεκ' ἐξεσίην πολλὴν ὁδὸν ἦλθεν Ὀδυσσεύς,        20

παιδνὸς ἐών· πρὸ γὰρ ἧκε πατὴρ ἄλλοι τε γέροντες·

Ἴφιτος αὖθ' ἵππους διζήμενος, αἵ οἱ ὄλοντο

δώδεκα θήλειαι, ὑπὸ δ' ἡμίονοι ταλαεργοί·

αἳ δή οἱ καὶ ἔπειτα φόνος καὶ μοῖρα γένοντο,

ἐπεὶ δὴ Διὸς υἱὸν ἀφίκετο καρτερόθυμον,

φῶθ' Ἡρακλῆα, μεγάλων ἐπιίστορα ἔργων,

ὅς μιν ξεῖνον ἐόντα κατέκτανεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳ,

σχέτλιος, οὐδὲ θεῶν ὄπιν αἰδέσατ' οὐδὲ τράπεζαν,

τὴν ἥν οἱ παρέθηκεν· ἔπειτα δὲ πέφνε καὶ αὐτόν,

ἵππους δ' αὐτὸς ἔχε κρατερώνυχας ἐν μεγάροισι.        30

τὰς ἐρέων Ὀδυσῆϊ συνήντετο, δῶκε δὲ τόξον,

τὸ πρὶν μὲν ἐφόρει μέγας Εὔρυτος, αὐτὰρ ὁ παιδὶ

κάλλιπ' ἀποθνῄσκων ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι.

τῷ δ' Ὀδυσεὺς ξίφος ὀξὺ καὶ ἄλκιμον ἔγχος ἔδωκεν,

ἀρχὴν ξεινοσύνης προσκηδέος· οὐδὲ τραπέζῃ

γνώτην ἀλλήλω· πρὶν γὰρ Διὸς υἱὸς ἔπεφνεν

Ἴφιτον Εὐρυτίδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν,

ὅς οἱ τόξον ἔδωκε. τὸ δ' οὔ ποτε δῖος Ὀδυσσεὺς

ἐρχόμενος πόλεμόνδε μελαινάων ἐπὶ νηῶν

ᾑρεῖτ', ἀλλ' αὐτοῦ μνῆμα ξείνοιο φίλοιο        40

κέσκετ' ἐνὶ μεγάροισι, φόρει δέ μιν ἧς ἐπὶ γαίης.

τα δωρ'αυτα σ'αυτον φιλος ξενιας στη Λακεδαιμονα ετυχε να δωσει

ο Ιφιτος του Ευρυτου,παρομοιος στους αθανατους,

που στη Μεσσηνη συναντησε'ο ενας τον αλλον

στο σπιτι του θαυμαστου Ορτιλοχου,οπου σ'αυτον ο Οδυσσεας

ηρθε για χρεος,επειδη σ'αυτον ολος ο δημος οφειλε

προβατα αφου απ'την Ιθακη Μεσσηνιοι αντρες αρπαξαν

στα καραβια τα πολυσκαρμα τριακοκια μαζι με τους βοσκους.

 γι'αυτα αποσταλθηκε πολυ δρομο να'ρθει ο Οδυσσεας 20

παιδι οντας,προς τα κει λοιπον τον εστειλε ο πατερας κι οι αλλοι γεροντες

κι ο Ιφιτος παλι αλογα ζητουσε να βρει,αυτα σ'αυτον χαθηκαν

δωδεκα θηλυκα,μ'ανθεκτικα μουλαρια να βυζαινουν.

αυτες τοτε σ'αυτον επειτα και φονος και μοιρα εγιναν

οταν τοτε στου Δια το γιο εφτασε τον οξυθυμο,

τον λαμπρο Ηρακλη,μεγαλων εμπειρο γνωστη εργων

αυτος αυτον ξενον οντα σκοτωσε ενω ηταν στο σπιτι ,

ο ολεθριος,ουτε των θεων την εκδικηση ντραπηκε ουτε το τραπεζι

αυτο που σ'αυτον παραθεσε.επειτα δ'εφονευσε κι αυτον,

και τις φοραδες αυτος κρατησε με τις δυνατες οπλες στα μεγαρα 30

αυτες ζητωντας με τον Οδυσεα συναντηθηκε,του'δωκε δε τοξο,

που πριν κατειχε ο μεγας Ευρυτος,αλλα στο παιδι

καταλλειπε αποθνησκωντας στα δωματα τα ψηλα.

σ'αυτον δε ο Οδυσεας ξιφος οξυ και ισχυρο κονταρι εδωκε,

αρχη φιλοξενιας στενης συγγενειας.ουτε σε τραπεζι

γνωρισ'ο ενας τον αλλον,γιατι πριν ο γιος του Δια εφονευσε

τον Ιφιτο υου Ευρυτου,παρομοιον στους αθανατους,

αυτος που σ'αυτον τοξο εδωκε,αυτο δε ουδεποτε ο θεικος Οδυσσεας

πηγαινοντας για πολεμο στα μελανα πανω τα καραβια

επαιρνε,αλλ'αυτου μνημα στον φιλο της ξενιας τον αγαπητο 40

αφηνε να'ναι στα μεγαρα,το'φορουσε δε αυτος στη γη του

 (Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια Θ-στιχοι 223 -228)

ἀνδράσι δὲ προτέροισιν ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω,

οὔθ' Ἡρακλῆϊ οὔτ' Εὐρύτῳ Οἰχαλιῆϊ,

οἵ ῥα καὶ ἀθανάτοισιν ἐρίζεσκον περὶ τόξων.

τῶ ῥα καὶ αἶψ' ἔθανεν μέγας Εὔρυτος οὐδ' ἐπὶ γῆρας

ἵκετ' ἐνὶ μεγάροισι· χολωσάμενος γὰρ Ἀπόλλων

ἔκτανεν, οὕνεκά μιν προκαλίζετο τοξάζεσθαι.

στους αντρες δε στους προτερους να'ρθω σ'εριδα δεν θα'θελα

ουτε με τον Ηρακλη ουτε με τον Ευρυτο της Οιχαλιας,

αυτοι βεβαια και με τους αθανατους εριζαν περι τοξων

γι'αυτο βεβαια και γρηγορα πεθανεν ο μεγας Ευρυτος ουδ'εις γηρας

εφτασε να'ναι στα μεγαρα.γιατι χολιασμενος ο Απολλων

τον σκοτωσε,επειδη αυτον προκαλουσε να τοξευσει

ΙΟΛΗ ΕΥΡΥΠΙΔΗ

''ενα πραγμα''

σκεφτεται πως ειναι ενα πραγμα

''ενα πραγμα ο ανθρωπος''

εδω στη Τραχινα

απο την Οιχαλια οιχομαι αλος

εκει τους εσφαξε ολους ο Ηρακλης

πατερα αδερφια ''κι εμενα μ'αρπαξε χωρις να θελω''

ιερη μανια τρελλα τον επιασε οπως τοτε με τα παιδια του

''τι φταιω εγω'' τωρα που ολα συνετελλεσθηκαν

και το δηλητηριο του Νεσσου του ποτισε το κορμι

και τον εκαψε κι η ευγενικη Δηιανειρα χαθηκε απ'εαυτου της

''τωρα γυναικα του Υλλου''ρημαγμενη μεσα στους καθρεφτες της μνημης

''ο αδελφος μου ο Ιφιτος''να ψαχνει τις χαμενες φοραδες

μεσα στους στιχους 13-41 της ραψωδια φ' της  Οδυσσειας του Ομηρου

ενας ολοκληρος ζωντανος ανθρωπος

''εγω ανθρωπος μεσα στα διχτια της ιστοριας αλλων ανθρωπων''

.

.

.

Αδωνης και Αφροδιτη

το φως εκτυφλωτικο αντανακλουσε πανω στους κιτρινους χρωματισμενους τοιχους,

ενα τζιτζικι μπηκε απ'τ'ανοιχτο παραθυρο και σταθηκε πανω στο κοκκινο σεντονι

του κρεβατιου κι επειτα πεταξε και βγηκε,κοιταξε,στο τραπεζι το γυαλινο ανθοδοχειο

με τις ανεμωνες και τα τριανταφυλλα,η μερα αρχισε να ζεστενει.σηκωθηκε απ'το κρεβατι.

πηγε και καθισε στον ορθογωνιο καθρεφτη,ειδε ενα χωραφι με πολλα σμυρνα και μια

κοπελα ουρλιαζοντας να τρεχει μεσα,σκονταψε κι επεσε,ακουγε την αναπνοη της δυνατη,

σε λιγο η σκια του την σκεπασε βαρια,εσκυψε πανω της,θελησε να φωναξει,δεν

μπορεσε,εκλεισε τα ματια,της ελεγε,εκεινη τη μερα το πρωι που ξυπνησε, για ενα

αγριογουρουνο που τον κυνηγουσε,σ'ενα λιβαδι με πολλες ανεμωνες του ειπε,δεν

της απαντησε,οι τριανταφυλιες μας ανθισαν στο κηπο,ελα να τις δεις,εκοψε ενα τριαν-

ταφυλλο ,δεν προσεξε και τ'αγκαθια του τον τρυπησαν στο δειχτη του δεξιου χεριου,

ετρεξε κοκκινο αιμα,ποιος ξερει της ειπε,γελωντας,ετσι εγινε ομορφοτερο,και της το

προσφερε,στην ακρη του κηπου τους αρχιζε η θαλασσα,μια απεραντη αμμουδερη

παραλια εκτεινονταν απ'τ'ανατολικα στα δυτικα,ξαφνικα ακουσαν κοριτσιστικες φωνες

πισω τους,κι αμεσως περασαν νεαρες κοπελες μπροστα τους τραγουδωντας και

βαδιζοντας ρυθμικα, στα χερια της,καθε μια,κρατουσε ενα καλαθι στολισμενο με

λουλουδια κι οταν εφτασαν στη θαλασσα αδειασαν τα λουλουδια πανω στα νερα

και τοτε γελωντας χαρουμενα μπηκαν στα γαλαζια νερα και κολυμπουσαν

παιζοντας,καποτε ημουνα κι εγω,του ειπε,αναμεσα σ'αυτες τις κοπελες,το τζιτζικι,το

ιδιο η' αλλο,ξαναμπηκε παλι μεσα στο δωματιο,το ακουσε,γυρισε και το ειδε να

στεκεται γατζωμενο πανω στο κοκκινο κρεβατι,δεν εφυγε,εμεινε εκει,σαν να ξεφυγε

απο κατι που το κυνηγουσε εκει εξω στο φως της μερας και να κρυφτηκε τρομαγμενο,

φοβηθηκε μηπως κανει καποιο θορυβο και το διωξει κι εμεινε ακινητη να το κοιταζει

.

.

.

Ping Pong Λεξεων

                                                                   περιμένει

ανταπόδοση των σκέψεων του με γραμμένες λέξεις,

για κάθε λέξη ακριβώς μια λέξη,ένα πινγκ πονγκ

λέξεων. από... σε.               ας πούμε,στη λέξη 'εγω' τι

αντιστοιχεί;     στη λέξη 'χθες' τι αντιπαραβαλλεται;                                  

στη πρόταση 'από που έρχονται οι γλάροι

κουβαλώντας φως;' ποια πρόταση εκτείνεται

ορμητικη παθιασμένη                                      "γιατί η

σιωπή είναι ηχος" απάντησης                η στροφή του

σώματος το λυγισμα των ποδιών τα αδηφάγα ματιά

στις χορογραφημενες λέξεις                                  ταΐζω

έναν άνθρωπο με λέξεις σημαίνει τον κάνω δικό μου

όπως μια αέναα φεύγουσα κίτρινη πεταλούδα

σχηματίζει την ιδέα της ομορφιάς της                έτσι κι

εσύ σχημάτιζεσε στις λέξεις σου                σε μένα

μια διαφανή στιγμή π'αναπνεει το νουφαρο κάτω

από τα νερά σου                           τόσο ελάχιστο

χωρίζονται οι λέξεις μας          τόση απειροτητα

μοιραζονται                   αυτή η λέξη, άκου,

αυτός ο ορισμένος ρυθμος,ακου         ο αερας μας

το κρίνο που περιμένω να σου δώσω          άσπρος

λευκός λαιμός          χρόνος διαλυμένος σε λέξεις,

άκου             ο αερας μας ατίθασος επιμονος

η φωνη μου προεξέχει,βηματίζει,           που

βηματίζει;απαντα με ίδια βήματα

δαχτυλάκι ροδαλο μέλισσα                  πως οι λέξεις

μας πετούν                από         σε

.

.

.

Δια/δραση

Η' θα είσαι Σπινοζικος η' δεν θα είσαι φιλόσοφος

Το νερό αγγίζει την υπερβάλλουσα συμμετρία ανεμου

1.ο άνθρωπος σκέφτεται

2.το μήλο υπάρχει

1,2->3 ο Νευτωνας γραφει την Philosophiae Naturalis Principia Mathematica

.

.

.

Υπερδιεσεις

ένας άνθρωπος μπροστά στον καθρέφτη

το ειδωλο του σε περιοχή θάλασσας η' στην είσοδο πολυκατοικίας αρ.17

το χερι του στα  δεξιά πλήκτρα του πιάνου      συνομιλία του Μότσαρτ με πουλί  

η κοιλιά του κίτρινη   η Ιστορία του Χρόνου και η' του ανθρώπου  

κατασκεύασε μια μηχανή από ξύλο σύρμα      στο ρολόι όρισε την ώρα 4πμ  

το νερό στη βρύση έτρεχε χωρίς αμφιβολία θα πλημμυριζε το δωμάτιο      τα δέντρα

θα έβρισκαν ευνοϊκές συνθήκες  ν'αναπτυχθούν            

μια ώρα παρατηρούσε το πλήθος στη πλατεία δύο μέρες       δεν μίλησε με άνθρωπο

ας πούμε 'χαίρετε, τι κάνετε;'             μια γυναίκα τον πέρασε για κάποιον άλλον 'συγνώμη,

 έκανα λάθος, δεν είστε εσείς'        το πουλί πέταξε από το χερι  ενός παιδιου, εκείνο

ανέβηκε σ'ενα κίτρινο ποδήλατο και το κυνηγουσε γύρω απ'το συντριβάνι          γελούσε

όλο γελούσε το πουλί 'πιάσε με, είναι αδύνατο να με πιάσεις'        το παιδί άπλωσε το δεξί

του χέρι και το πιάσε σκέφτηκε να το κλείσει σε κλουβί      μετανοιωσε 'τέτοιο ωραίο πουλί

φυλακισμένο;' άνοιξε τα δάχτυλα του κι άφησε το πουλί να πετάξει       πολύ του άρεσε

αυτό που έκανε το παιδί       ένας στάθηκε και φώναξε 'μπράβο μπραβο'            κι έπειτα

απευθύνθηκε σ'αυτον 'ξέρετε, κύριε, είμαι πιανιστας'           και  φεύγοντας  του είπε

 'αν θέλετε ελάτε στο σπίτι μου να σας παίξω Μότσαρτ'    'αριθμός;'   'αριθμός 17'

.

.

.

ΚΡΙΣΙΜΟΙ ΕΠΙΤΟΝΙΣΜΟΙ

ενρινο υψικαμινο υπερβολοειδες γ γραμμα

τοπιο πυριμαχο μυχων ευοσμου χλοης

εξογκουμενων υδρατμων θαυμασια εκπυρσοκροτησης

η κατακλυσμιαια ορθοτητα της ορμης εντος μας

με τα βαρουλκα της αληθειας η ανατολη  των ροδων

ειμεθα τα στιλβοντα  ολισθηματα της ηχηρης σαρκος μας

ο διακοσμος του φωτος αρραγης αρχιτεχτων αμαρτηματων

οιστρος φρενηρης διηνεκης αθωοτητων

η υπερτατη ουτοπια της διαλεκτικης του σπερματος κοσμου

.

.

.

Ιδεοτυπιες Συνεργιας                

λευκό τετραγωνο αποτυπώνει πουλί σε λεξη

ενα αεροστατο αιωρείται κειμενο και το καδρο

της θηβαιας σφιγγας η αιτια να αυτοεξορισθει

τη φωνή του ξεριζωσαν,πως θα επανορθωσει τη γλώσσα του;

πλήθος στα δέντρα πουλιά

.

.

.

Υπερδιπλασιασμοι

voices νερων η' δεντρων and the cyclical dance of seashells

look,the Bachianas Tango χορο της σαυρας στον ηλιο

une voix en lux aeterna ,ακουστε the  tri tri leaning  του γρυλλου

speaking low cantus in aweaking η θαλασσα gesti oval cadenza

in Mozartian Soundscape Concerto in flat major KV 449

.

.

.

Έκτορας και Ανδρομαχη σε αναμνηστική φωτογραφία

"εδώ στο φως μπροστά να σταθούμε"είπε η γυναίκα

"τι φοβάσαι ;" ο Έκτορας έπιασε το χέρι της Ανδρομάχης

"Έκτορα,το κεφάλι σου μου βαραίνει τα χέρια στη ραψωδία Ω

στους στίχους 725-745"

εκεινος γέλασε,πόσο αγαπούσε το γέλιο του,από τότε που την πήρε

από την Υποπλακια Θηβα γυναίκα του

"εδώ στο φως να σταθώ μπροστά σου πριν το σκοτάδι"και παίρνοντας

τη στάση ηθοποιού απηγγειλε

Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα·

στα χέρια μου το κεφάλι τ'Εκτορα έχω που νέος χαθηκε

ἆνερ ἀπ' αἰῶνος νέος ὤλεο, κὰδ δέ με χήρην

λείπεις ἐν μεγάροισι· πάϊς δ' ἔτι νήπιος αὔτως

κι απ'το σπίτι μας λείπεις και μένα μ'αφησες μόνη και το παιδί

θα σε ζηταει

ὃν τέκομεν σύ τ' ἐγώ τε δυσάμμοροι, οὐδέ μιν οἴω

ἥβην ἵξεσθαι· πρὶν γὰρ πόλις ἧδε κατ' ἄκρης

πέρσεται· ἦ γὰρ ὄλωλας ἐπίσκοπος, ὅς τέ μιν αὐτὴν

ῥύσκευ, ἔχες δ' ἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα, 730

αἳ δή τοι τάχα νηυσὶν ὀχήσονται γλαφυρῇσι,

καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι· σὺ δ' αὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇ

ἕψεαι, ἔνθά κεν ἔργα ἀεικέα ἐργάζοιο

εμας τις γυναίκες θα σύρουν στα πλοία σκλάβες να μας πάρουν

ντροπιασμένες κι ατιμασμενες μαζί και το παιδί αν πριν

δεν το πετάξει καποιος ψηλα απ' τα τείχη στα βράχια να τσακίσει

τ'αδυναμο κορμάκι του ως είναι χωρίς εσένα στηριγμα

όταν η πόλις ξεθεμελιωθεί απ'ακρη σ'ακρη

ἀθλεύων πρὸ ἄνακτος ἀμειλίχου, ἤ τις Ἀχαιῶν

ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου λυγρὸν ὄλεθρον

χωόμενος, ᾧ δή που ἀδελφεὸν ἔκτανεν Ἕκτωρ

ἢ πατέρ' ἠὲ καὶ υἱόν, ἐπεὶ μάλα πολλοὶ Ἀχαιῶν

Ἕκτορος ἐν παλάμῃσιν ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας.

τι ανδρείος ήσουνα στο πόλεμο κι από σένα πολλοί χάσανε

κι αδερφό και πατέρα και γιο

θα θρηνήσει για σέ ο κόσμος όλος κι οι γονείς σου θα κλάψουν

πικρα

οὐ γὰρ μείλιχος ἔσκε πατὴρ τεὸς ἐν δαῒ λυγρῇ·

τὼ καί μιν λαοὶ μὲν ὀδύρονται κατὰ ἄστυ, 740

ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας

κι η λύπη για μέ θα'ναι αμιλητη

γιατι,ακριβε μου, αν πέθανες στο κρεβάτι θα μου'πιανες το χερι

τρυφερο λόγο θα μου'λεγες νύχτα και μέρα να τον θυμάμαι

και δάκρυα να χυνω

Ἕκτορ· ἐμοὶ δὲ μάλιστα λελείψεται ἄλγεα λυγρά.

οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας,

οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινὸν ἔπος, οὗ τέ κεν αἰεὶ

μεμνῄμην νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσα.

στη Φθία αμοροζα του Αχιλλειδη Νεοπτόλεμου κι ύστερα του Ελενου

στους Μολοσσούς

"Εδώ στο φως μπροστα ας σταθούμε για πάντα"της είπε

και την αγκαλιασε

.

.

.

What is History?

Acropolis,Parthenon,Kariadytes,Athens Greek souverir

Oh,yes,Plaka,syrtaki,souvlaki,of course palia Atina

Ομόνοια,10 και,νύχτα,αγόρασα μία εφημερίδα,

"Κύριε,σας ενδιαφέρουν ακόμα οι ιδεολογίες;"δεν έδωσα σημασία

προχωρησα στα Χαυτεία,ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι,

"Κύριε,παρακαλώ,μην μου το κόψεις"

στη Κλαυθμώνος ένας νεαρος πουλούσε τους βολβούς των ματιών του

"Κυριε,αγοραστε,είμαι ο Οιδιποδας,ηθοποιός,θα μου χρειαστεί για το ρόλο μου"

τους πήρα από τα χέρια του,δεν ήθελε χρήματα,

"ποιος είστε και δεν θέλετε χρηματα;"φωναξα αγριεμενος

"όλοι θέλουν χρήματα.Θα φωνάξω την αστυνομια"

φοβηθηκε,"μη,Κύριε, σας παρακαλώ,"έτρεμε,"αλήθεια σας λέω,λυπήθητε με,

να η αφίσα της παράστασης"μου έδειχνε,εγώ δεν έβλεπα,

γιατί δεν έβλεπα;

"απατεώνα,μου πήρες τα μάτια μου,δωσ'μου τα μάτια μου"

"Κύριε,τώρα εσείς είστε ο Οιδιποδας"έβγαλε τη μάσκα του,

"να,τώρα ειναι δική σου",και μου την έδινε,

είδα το πρόσωπο του,τα μάτια του έλειπαν,"λες ψέματα"

του έδειξα την εφημερίδα,πουθενά δεν έγραφε για την παράσταση,

"παρ'ολ'αυτα εσύ ο πραγματικός Οιδιποδας"σαρκαστικά είπε

και συνεχισε "εγώ είμαι ένας διαφημιστής"

κατευθυνθηκε σ'ενα γκρουπ τουριστων

Acropolis,Parthenon,Kariadytes,Athens Greek souverir

Oh,yes,Plaka,syrtaki,souvlaki,of course palia Atina

μια ξανθιά κοπέλα το επανέλαβε," Oh yes .I love Greece"

τοτε εγώ φώναξα "What is History?"

η ίδια κοπέλα απαντησε "What is History? History is History,History is his story,

ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος"

τοτε εγώ απάντησα:

οὔκουν πατρός γ᾽ ἂν φονεὺς

ἦλθον οὐδὲ νυμφίος

βροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.

νῦν δ᾽ ἄθεος μέν εἰμ᾽, ἀνοσίων δὲ παῖς, [1360]

ὁμολεχὴς δ᾽ ἀφ᾽ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.

εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν, [1365]

τοῦτ᾽ ἔλαχ᾽ Οἰδίπους.

"This is History"είπε η κοπελα

.

.

.

as a nooneman

In passing το ακρωτηρι αφησαμε μια λεξη ελευθερη

the hands uplIfted in silence  ειδαμε ενα πουλι ν'ανεβαζει τα νερα

σταγονα-σταγονα

''ποσο ενοχλητικη που ειναι η ποιηση,γεματη οξυμωρα και ματαιοδοξια,

κυριως εκοφαντικη ματαιοδοξια '' ειπε I have drawn a human void

οι νομοι  of the body of people

more and more χρονος

ξεφυγα απ'το νησι του Ηλιου και τους Κυκλωπες και τωρα σ'ενα negro bar στη Νιου Γιορκ

about two o'clock μια απουσια ελευθεριας τhree hundred and fifty εγω πληρωσα

as a nooneman

.

.

.

(Αποσπασματικα από τον Οιδιποδα Τύραννο τού Σοφοκλη)

Εγω ο Οιδιποδας Τύραννος 

Οδός Σταδίου ώρα 12:43

κατεβαίνοντας στην Ομόνοια

η' ανεβαινοντας στο Συνταγμα

"Εγω ο Οιδιποδας ειμαι"ακουσα

Γυρισα κοίταξα και δεν είδα

Εγω ο Οιδιποδας είμαι,ειπα

στα σκοτεινά της Ιστοριας

ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος

νοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ [60]

γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι

Εδώ τα γεγονότα σαν προγκες

ενα ένα καρφώνονται στα μάτια του

Διωξτε τα πουλιά που τρώνε τις κόρες των ματιών μου

η' ,όχι,αφηστε τα να χορτασουν με τις γυμνες ασαρκες λέξεις μου

ἀλλ᾽ ἐξερευνᾶν· νῦν δ᾽ ἐπεὶ κυρῶ γ᾽ ἐγὼ

ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,

ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχ᾽ ὁμόσπορον, [260]

κοινῶν τε παίδων κοίν᾽ ἄν

Κοινά κρεββατια κοινά παιδιά

Εγω ο Οιδιποδας στο λέω τὸ μὴ οὐ φράσαι

μην φοβασαι ,τη πέτρα σήκωσε

εκει που χτισαμε τα σπίτια μας εκτέλεσαν ανθρώπους

βωβους με δεμένα τα μάτια αγερωχους στο σκοταδι

εκει πανω ειναι θεμελιωμένο το τραπέζι

αυτο που τρώμε,και το κρεββάτι,αυτο που κοιμομαστε

μην αμελησεις νά ποτιζεις τούς σπόρους τους

ἡμᾶς ου προδοῦναι καὶ ου καταφθεῖραι πόλιν

Εγώ ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους

κάθε βράδυ εστρωνε λευκά σεντόνια,ελυνε τα μακρυά μαλλιά της,

τα' φερνε γύρους στόν λαιμό της,γελουσε,εγω τότε δεν ηξερα,

μου'λεγε να κοιτάξω μέσα στόν καθρέφτη,δεν εβλεπα τίποτα,

ενα νανούρισμα της έλεγα ακούω,η' έναν λυγμο,η' μΙα κραυγη,αυτο

δισταζα να τής πω,το' κρυβα,τωρα ξέρω ότι ηξερε

ἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.

ὦ πόλις πόλις

φονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι

οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκ᾽ ἐσείδομεν,

πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλας [1265]

χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇ

ἔκειτο τλήμων, δεινὰ δ᾽ ἦν τἀνθένδ᾽ ὁρᾶν.

ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτους

περόνας ἀπ᾽ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,

ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων, [1270]

μια πεταλούδα κίτρινη σκαλισε το φως της μέρας

σ'ενα τετράγωνο που στάθηκα όρθιος

αφήνω τις λέξεις μου

"Εγώ ό Οιδιποδας είμαι",φωναξα

στη Σταδίου,ωρα 14:19

.

.

.

Η συνάντηση της ,Ελενης

"μήλο ή πορτοκάλι, δεν θυμάμαι" η αντανάκλαση της στον καθρέφτη,άσπρα τα χέρια

λαιμός κυκνου, η ιστορία την κυκλωνει, οι άντρες έξω σοβαροί γυάλιζαν τα όπλα, "εμείς

οι γυναίκες στο σπίτι κεντουσαμε" η αντανάκλαση της στο κόκκινο μήλο, κατέβηκαν στο

σιδηροδρόμικο σταθμό,τα εμβατηρια στη διαπασον , τα παιδιά ανιδεα κουνουσαν

ελληνικές σημαίες,άλλωστε ξέρανε την ιστορία από το σχολείο, σαν θέατρο τα γεγονότα

,"μια γυναίκα με κοίταξε επιμονα σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί ποια είμαι"επειτα

ερημωσε ο σταθμος, γυρίζοντας σπίτι έστρωσε μ'ασπρο σεντόνι το κρεββάτι, η

αντανάκλαση της στο πορτοκάλι,τα χέρια της προεκτεινονται στα πλήκτρα του πιάνου

"τα νερά του Σκαμανδρου μου θύμιζαν τον Ευρωτα", άνοιξε το παράθυρο, μπήκε το

φεγγάρι στο δωμάτιο και ξάπλωσε να κοιμηθεί στο κρεβάτι, κάθισε σε μια καρέκλα

απέναντι και το κοιτούσε "έχει γερές πλάτες το φεγγάρι, σαν δισκοβολου που ο δίσκος

ξεφεύγει από τα χερια του κι αναποτρεπτος ελλισεται στον αερα" η αντανάκλαση της

νουφαρο κάτω απ'το φεγγάρι,

Ου Νέμεσις Τρώας και ευκνήμιδας Αχαιούς

τοιήδ' αμφί γυναικί πολύν χρόνον άλγεα πάσχειν.

Αινώς αθανάτησι θεής εις ώπα ένεκεν,

"σαν ήχοι τζιτζικιων ή γριλλων στη πατριδα" η αντανάκλαση της πάνω στο μήλο,

"το φεγγάρι έχει γερά στιβαρά πόδια, τ'ακουω π'ανεβαινει αμετάκλητο τη ξύλινη σκάλα

στη ταρατσα, εγώ ακολουθω"

.

.

.

Υπόλοιπα Υπολογισμων

τι;ερωτημα

απάντηση-ένα παιδί κυνηγάει μια παπια.

όχι. το αντίστροφο.

η καρέκλα στον καθρέφτη. το ρολόι.

το φεγγάρι δηλαδή η λαμψη του στο μετωπο

Υποθετω

ένα φουτουριστικο σχέδιο του ντα Βιντσι-το

βέβαιο πεταγμα

ενός πουλιού.σε οξεία αντίθεση το νερο

πρωί και τονίζει το αίνιγμα του Οιδιποδα.ισως

η αίσθηση του αέρα απαλη κιτρινη.μια

πεταλούδα. αυτή

η εντελεχεια της άνοιξης.

τι;ξαναρωτησε.πρωτολεια φιλοσοφία.Εφεσιου

Ηρακλειτου.

το ρολόι.εξωτερικα του καθρέφτη η καρέκλα.

το παιδί συνέχιζε να κυνηγάει τη πάπια.αυτο

δεν το είδε.

το συμπέρανε.

.

.

.

λέξεων αποκομματα

Σταδιου

Λέξεις ανθρωπων

Ποιος;

Ερωτηση Προσωκρατικη

Πληθυντικός Αριθμός

7 περιττες Ιδεολογιες

Ειδες

Πως έγιναν;

Συνταγμα

εκτίναξε το βέλη των λεξεων του

Ευεργέτης η ' Δολοφονος;

Ερωτηματα

.

.

.

Ολυμπιοδωρος-565μΧ εν Αλεξανδρεια

να τελειώσει απόψε το υπόμνημα στον Γοργια

απαιτητικοί αυτοί της νέας θρησκείας

κυριως ο Δαυίδ και ο Ηλίας βέβαια τους καταλαβαινει

έχουν ενάντια τους τοσους αιρετικούς

επιτακτικά και κρίσιμα ερώτηματα

περί αιωνιοτητας περί μοναδισμου περί διφυους

απαραιτήτως χρειάζονται τα προλεγόμενα της Λογικής

και τα σχόλια των Κατηγοριών του Αριστοτέλη

ο δάσκαλος Αμμωνιος ο Ερμειας ήταν ανένδοτος

μόνον την αλήθεια στον Πλατωνα καμία υποχώρηση

ούτε στον Αριστοτέλη

αυτό είχε σοβαρά υπ'οψιν του στα σχόλια του Αλκιβιάδη

και του Φαιδωνα του Πλατωνα θεωρια και λεξις

ο κόσμος τους είναι στο τέλος του από το 529

οταν ο αυτοκρατωρ Ιουστινιανος έκλεισε την Σχολή των Αθηνών

κι εδώ στην Αλεξάνδρεια κρίσιμοι οι καιροί

ο κυρ Ιουστινιανος ετελειωσε το 565

οι βυζαντινοί βεβαίως θα επικρατήσουν

στα σχόλια των Μετεωρολογικων του Αριστοτέλη

πρέπει να γράψει το πέρασμα του κομήτη

και δια το Εν Αγαθόν τον Νου και την Ψυχήν

ως ο τελευταίος νεοπλατωνικος φιλόσοφος στην Αλεξάνδρεια

μετά τον Ιαμβλιχο τον Πρόκλο τον Δαμασκιο και τον Αμμωνιο Ερμειου

στην Ελλάδα

οὐσίαν ἢ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ πρός τι ἢ ποὺ

ἢ ποτὲ ἢ κεῖσθαι ἢ ἔχειν ἢ ποιεῖν ἢ πάσχειν.

.

.

.

Αντιλογοι 

ένας άνθρωπος άπλωσε το χερι του

"θα στο κόψουν" του φώναξε "πρόσεχε"

εκείνος δεν το μάζεψε

εικόνα κάπου μέσα στην Ιστορια:του κόψανε τη μύτη τ'αυτια,

του ξεριζωσαν τη γλώσσα του τύφλωσαν τα μάτια

εκείνος όρθιος συνέχεια τους πλησιαζε με σταθερά βήματα

"έπρεπε να του κόψουμε τα πόδια, να του ακρωτηριασουμε τα χερια,

κοιταξτε πως τα κουνάει κατά πάνω μας"

εκείνος συνέχεια προχωρούσε προς το μέρος τους

εκείνοι φοβισμένοι υποχωρούσαν

"μας απειλεί"

.

.

.

Η ακολουθια του λογου μετά το 323 π.Χ

Οι Αθηναιοι βεβαίως το 323 και απαλλαχτηκαν από τους Μακεδονας

από την αμετρη οιηση και τα παρεπόμενα κοσμοπολιτικα τους

πλεον ημπορουν να χαράζουν απρόσκοπτα την πολιτική τους

και πλέον τάχιστα να λογαριασθουν με τους φιλομακεδονας

πρωτιστως ο Αριστοτέλης να σταλεί στην Εύβοια

εκει ας ασχοληθεί με τις παλίρροιες και τα φυσικά του

ο Θεόφραστος δεν είναι τόσον επικίνδυνος δι'αυτους

αν ομως όμως τοιούτος καταλήξει υπάρχει λύσις

ο Νηλεας,το ξέρουν, είναι λίαν φιλόδοξος για το Λύκειο

ο Στρατων από την Λάμψακο αντ'αυτου θα προτιμηθει

κι ας πάρει στη Σκηψη της Μικρασίας όλα τα βιβλία,κανένας

δεν θα τον εμποδίσει,και του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου,

τι τους νοιαζει αυτους;ας τα πάρουν οι Ατταλιδες στη Πέργαμο

να επαίρονται οι μωροί ως νεοπλουτοι δια την Βιβλιοθήκη τους,

αν θέλουν,ας τα κρυψουν σε υπόγεια αν δεν τα δώσουν οι συγγενείς

του Νηλέα να μουχλιασουν τροφή σε σκωρους και ζωυφια,

ας τα πουλήσουν σε κάποιο βιβλιοσυλλεκτη Απελλικωνα

τι θα χρησιμευσουν στους Αθηναίους τώρα που ο Σύλλας ερημώνει

και λεηλατει την πόλη τους και κινδυνεύουν οι ζωές τους;

ας τα πάει στη Ρώμη να γλυτώσουνε με αυτές τις φιλοσοφίες

οιησις,λέει,διπλή άγνοια,αντιφάσεις,ομολογία,λογοδοσία,

καθαρσις,απορία,λόγον διδοναι,διαλεκτική,εντελέχεια,

ας ασχοληθούν οι Δυτικοί μ'αυτα επισταμένως

οι Αθηναίοι έχουνε παραγματικα ζητήματα ν'ασχολουνται

προέχει η ασφάλεια τους και ο εν χέρι τρεχων βίος

πραξεις και όχι θεωρίες διά αργοσχολους και αφελεις

.

.

.

ΙΣΟΧΡΟΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΟΠΩΝ

το ψυχρό θερμανθηκε το ξερό υγρανθηκε

το σκοτεινό φωτισθηκε

οι λέξεις ρυθμισθηκαν

ποια η Πρώτη Αρχή

ο Λογος

η πατουσα του γλάρου σ'αυτη του ανθρώπου ιση

η ελάχιστη άμμος του Ηρακλείτου στα χέρια

πεφτει και κυκλώνει αρχή και τέλος όμοια

ενα εφελκυμο πεύκο αντιτιθεμενο σε βραχο

εὖρος ποδὸς ἀνθρωπείου ο τόπος μου

ὁ ἥλιος οὐ μόνον νέος ἐφ᾽ ἡμέρῃ ἐστίν, ἀλλ᾽ ἀεὶ νέος

ἅπτεται καὶ σβέννυται

την ιδεα των σταγόνων του νερου

του αέρα η μουσική κλίμακα

αναπνεει

συλλάψιες ὅλα καὶ οὐχ ὅλα,

συμφερόμενον διαφερόμενον, συνᾷδον διᾷδον,

καὶ ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.

η βάρκα σύρεται στα νερά τα νησια πλησιάζουν

τ'ακρωτηρι αγγίζεται το γαλάζιο διάφανο ελαφρό

θάλασσα διαχέεται καὶ μετρέεται

εἰς τὸν αὐτὸν λόγον

απλωνεται αεικίνητη

γελαστεα κυματων

.

.

.

Η Ανδρομαχη

(Εικόνα Πρώτη)

δεν είναι τίποτα τωρα

αυτή που καποτε ήταν γυναίκα του Εχτορα

κι είχε τον Αστυανακτα μωρό στην αγκαλια

τώρα εδώ σκλαβα

αχθος αρουρης

Τις νύχτες δεν κοιμαται

ακούει τις σπασμενες φωνες του παιδιού στα

βραχια

και πόσο μοιάζει η βουή του αέρα

με την ορμή του άντρα της

που γυροφερνει

Τότε όλα τα είχε ,τωρα τιποτα δεν εχει

Αυτος ο ξένος άντρας γιατί κοιμάται δίπλα

της;ποιος είναι;

Γιατί δεν αρπαζει το μαχαιρι;γιατι διστάζει;τι

την εμποδίζει;γιατι δεν το καρφώνει στο

στήθος;δεν

έχει σημασία σε ποιο στηθος

Σημερα που εκοβε το καρπούζι κι εκείνο άνοιξε

κόκκινο

ήτανε ευκαιρια

μια απλή γρήγορη κινηση

να ετσι

.

.

.

lExisSTATIon

POLITIC / MECANIQUE

Les Temps Modernes

of No-One

                   FanFaRe

Don't Hear

Frozen Words

And Coin Doings 

         BackDoor Man

         Out Doors

   I Am

   from Money World

Light Shootings

THE MAN

              Fragment Man/

              Cheap Life

Canto

of  No-Thing

.

.

.

522 πΧ τα εν Περσια 

πολύ μικρος ο χρονος της βασιλειας του Σμερδι γιου του Κυρου του Β'

κι αδελφού του βασιλιά Καμβυση του Β' ηταν

και τι ευμεταβλητες αυτές οι βασιλειες κι εξουσίες που ειναι

και τι επισφαλή τα ονόματα του Α' του Β' και τ'αλλα,

τα γεγονότα στην ιστορία έτσι εγιναν

στην Αιγυπτο σε εκστρατεία βρίσκονταν ο βασιλιάς Καμβυσης ο Β'.

κι σφαζοντας ιερείς κάι λαό επικρατησε της χωρας

τοτε φερομενος μανιας φοβηθηκε τον Σμερδι σε ονειρο

κι έστειλε στα Σουσα τον Πρηξασπεα και τον δολοφόνησε,

και τούτο έγινε μυστικά φροντιζοντας κάνεις να μην μαθει τι συνεβη,

διαδοθηκε μάλιστα πως κάπου είναι μέσα στην απέραντη αυτοκρατορια

και σατραπευει τον βίο του έτσι φιληδονος άλλωστε που ηταν,

μετά την ολέθρια ήττα από τους Αιθιοπες εμφανίσθηκε κάποιος ψευτο Σμερδις,

ο αχρειος ένας μάγος. ο Γαυματα ηταν,κι εκμεταλευομενος  την κατά του βασιλεα

δυσαρέσκεια συνομοτησε να σφετερισθει τη βασιλεια,

επιστρέφοντας το 522 να καταστηλει τη στάση καθ'οδόν απεβιωσε ο βασιλεας

Καμβυσης ο Β' κι ο Σμερδις ήταν πλεον στην εξουσια βασιλιάς

μεταφέροντας τη πρωτεύουσα στη Μηδια.

δεν πρόλαβε να κυβερνήσει παρά κάπου εφτά μήνες μονο

ένας Δαρειος των Αχαιμενιδων ισχυριζομενος αρχαία γενια

μαζί με έξι άλλους ευγενείς  επαναστάτησε κατηγοροντας τον σφετεριστη απατεώνα.

ένας ψευδό Σμερδις πως ηταν,

βεβαια και τα κομμενα αυτια του τον προδωσαν  στην Φαιδυμη κορη του Οτανη

κι εγγονη εκεινου του δικαστη Σισαμνη

κι έτσι αυτος τερμάτισε την εφημερη βασίλεια του δολοφονημενος

κι εκείνος ο Δαρειος βασιλέψε σαν Δαρειος ο Α' της Περσιας

κι αυτός είναι που άρχισε τους πολέμους με τους Αθηναιους

που τοσο πολυ δοξασαν εμάς τους Ελληνες

.

.

.

Έργα Ιδεων

ο διαφανος αέρας εδω απαλά πνέει στα κλαδιά της θαλασσας και υπεράνω αεικινητες

οι παροξυτονες λέξεις των γλαρων      η ελευθερία μας ταλαντώνεται φωτεινή στα χρώματα

των Ελλήνων μας άδολος υπερουσια αστραφτερή κι έκδηλη λογομαχια απέριττη

η υπερυμνητος συμμετρία μας εν κόσμω           με χαρά υφαινονται τα σώματα μας

αναμαρτητα                λόφοι κυματίζουν στη ροή των δεντρων κι ανατριχιάζουν

εδω κάτω από το απαλό χέρι του διαφανου αέρα η πεταλούδα χρωματιζεται

εν αρχή η φυσις       και εν λογω

.

.

. 

Η ΦΥΓΗ ΚΑΙ Η ΔΕΗΣΙΣ ΤΗΣ ΒΑΤΤΟΥ ΦΕΡΕΤΙΜΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΥΕΛΘΩΝ

ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ,ΒΙΒΛΙΟ Δ' ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ,162,2-162,5

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

[4.162.2] Ἀρκεσίλεως γὰρ ὁ Βάττου τε τοῦ χωλοῦ καὶ Φερετίμης οὐκ ἔφη ἀνέξεσθαι κατὰ

τὰ ὁ Μαντινεὺς Δημῶναξ ἔταξε, ἀλλὰ ἀπαίτεε τὰ τῶν προγόνων γέρεα. ἐνθεῦτεν στασιάζων

ἑσσώθη καὶ ἔφυγε ἐς Σάμον, ἡ δὲ μήτηρ οἱ ἐς Σαλαμῖνα τῆς Κύπρου ἔφυγε.[4.162.3]  τῆς δὲ

Σαλαμῖνος τοῦτον τὸν χρόνον ἐπεκράτεε Εὐέλθων, ὃς τὸ ἐν Δελφοῖσι θυμιητήριον, ἐὸν

ἀξιοθέητον ἀνέθηκε, τὸ ἐν τῷ Κορινθίων θησαυρῷ κέεται. ἀπικομένη δὲ παρὰ τοῦτον ἡ

Φερετίμη ἐδέετο στρατιῆς ἣ κατάξει σφέας ἐς τὴν Κυρήνην. [4.162.4] ὁ δὲ Εὐέλθων πᾶν

μᾶλλον ἢ στρατιήν οἱ ἐδίδου· ἣ δὲ λαμβάνουσα τὸ διδόμενον καλὸν μὲν ἔφη καὶ τοῦτο εἶναι,

κάλλιον δὲ ἐκεῖνο, τὸ δοῦναί οἱ δεομένῃ στρατιήν.[4.162.5]  τοῦτο ἐπὶ παντὶ γὰρ τῷ διδομένῳ

ἔλεγε,τελευταῖόν οἱ ἐξέπεμψε δῶρον ὁ Εὐέλθων ἄτρακτον χρύσεον καὶ ἠλακάτην, προσῆν δε

καὶ εἴριον. ἐπειπάσης δὲ αὖτις τῆς Φερετίμης τὠυτὸ ἔπος, ὁ Εὐέλθων ἔφη τοιούτοισι γυναῖκας

δωρέεσθαι ἀλλ᾽ οὐ στρατιῇ.

[4.162.2]επειδη ο Αρκεσιλαος ο γιος και του Βαττου του κουτσου και της Φερετιμης δεν

ανεχονταν κατα πως ο Δημωνακτας απο τη Μαντινεια τα ρυθμισε,αλλ'απαιτουσε τα προ-

νομια των προγονων,απο'κει στασιαζοντας διασωθηκε και κατεφυγε στη Σαμο,η δε μητερα

του στη Σαλαμινα της Κυπρου κατεφυγε,[4.162.3] της Σαλαμινας τουτο το καιρο επικρατουσε

ο Ευελθων,ο οποιος το θυματηρι στους Δελφους,που'ναι αξιοθεατο αφιερωσε,αυτο που

στον θησαυρο των Κορινθιων βρισκεται,ερχομενη δε σ'αυτον η Φερετιμη ζητουσε ικε-

τευτικα για στρατο να συντριψει αυτους στη Κυρηνη,[4.162.4]ο δε Ευελθων τα παντα μαλλον

παρα στρατο  της εδινε,αυτη δε παιρνωντας αυτο που δινονταν καλο μεν ελεγε και τουτο

ειναι,το πιο καλο δε εκεινο,να δωθει σ'αυτη ο ζητουμενος ικετευτικα στρατος,[4.162.5]επειδη

αυτο στο καθετι που δινονταν ελεγε,τελευταιο σ'αυτη εστειλε δωρο ο Ευελθων αδραχτι

χρυσο και ροκα,επι πλεον δε προσφερε και  μαλλι,αφου ειπε παλι η Φερετιμη τα ιδια

λογια, ο Ευελθων ειπε τετοιου ειδους στις γυναικες να δωριζονται αλλ'οχι στρατος

.

.

Η ΦΥΓΗ ΚΑΙ Η ΔΕΗΣΙΣ ΤΗΣ ΒΑΤΤΟΥ ΦΕΡΕΤΙΜΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΥΕΛΘΩΝ

ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ-χ.ν.κουβελης

λια επιμονη αυτη η κυρια της Κυρηνης μητερα του Βαττου Αρκεσιλαου

σεβασμια δεν αντιλεγω η Φερετιμη,αλλ'οι καιροι πλεον αλλαζουν

πρεπει να ημεθα μαλλον διπλωματικωτεροι με τους εναντιον ισχυρους

εγω παραδειγμα εδω στη Σαλαμινα της Κυπρου ολιγον πως εμηδισα

κι εχω τωρα ιδικο μου νομισμα ,καποιαν τελοσπαντων ανεξαρτησια,

αλλως θα εκαταστραφομην,ολα μην τα θελουμε ιδικα μας,

περασαν ανεπιστρεπτι τα προνομια των προτερων και τα μεγαλεια

κι εγω,δεν λεγω,ημπορουσα να ζητουσα στρατο απο τους Ελληνες,

καποιοι  θα μου εδιδαν αλληλεγγυην,και τι;τι περισοτερον θα εκερδιζα,

τωρα εχω την ησυχιαν μου φρονιμα πραττοντας κι εκεινο συμβουλευω τη βασιλισα

σοφα ο Δειμωνακτας απο τη Μαντινεια τους θεσπισε τους νομους

και τους ρυθμισε τα οικονομικα και τους μοιρασε τις περιουσιες στη Κυρηνη

μην αλλα θελουν,στρατους κι επαναστασεις κι αναστατωσεις

και βεβαια σεβομαι την Κυρηναια Φερετιμη και ερωνικα δεν φερομαι

να της προσφερω χρυσο αδραχτι και ροκα και για γνεσιμο μαλλι

καθως τετοια στις γυναικες ταιριαζουν απο τη φυση τους δωρα

παρα στρατοι και πολεμοι,καλλιον δεν ειναι να δινονται,

εως τεσσερους Βαττους και εως τεσσερους Αρκεσιλαους στη Κυρηνη

ανεχεται ο Απολλωνας δια πλεον μην μελλεται εκεινη

αν ομως αλλον καλλιτερο χρησμον ηθελεν ας αφιερωνε σ'εκεινον

στους Δελφους ενα τουλαχιστον αξιοθεατον θυμιατηρι

.

.

.

Ετεροτροπισμοι         

Ιστορία αναγραμματισμος βαρβαρότητας             εσύ

εγώ         έλλειψη                                       υπονοώ, οπως

ακριβώς δένεις τα παπούτσια σου, τοσο απλό                

μηχανική κίνηση, θα πεις                     ναι, δεν  

αντιλέγω          ξέρεις  σε ποια αντιλέγω,

αριθμησε τα                       περιμένω            

στην  Αθηνας  πόσα βήματα αγοράς απέχουμε;  

επιλογή επιτακτικη, ειρωνεία λέξεων η δημοκρατία,

στην Αιόλου έδειξε τα χερια του, ένας φώναξε "μας κοροϊδεύει"

ένας άλλος "είναι απατεώνας, δεν τον βλέπετε;" έκλεισε τα χερια του,                                  

ενα συνεργείο τηλεόρασης τραβούσε το γεγονός, γιατί για γεγονός πρόκειται,

κι όχι μια επινόηση                                                 εσύ  

εγώ    έλλειψη

.

.

.

Sapere aude

στην Αθηνας μετα από τριακοσια μέτρα Immanuel Kant

έστριψα αριστερά στην Αιολου

μια γυναίκα εκεί γλιστρισε έπεσε κι ανοιγωντας η τσάντα της

κύλησαν δύο γυάλινοι βωλοι

αμέσως ένας τυφλός τους άρπαξε "είναι τα μάτια του Οιδιποδα" φωναξε

"τώρα βλεπω" και χάθηκε στο βάθος του δρομου

μέσα στο πλήθος των ανθρωπων

τον έχασα η' τυφλωθηκα

είδα την ώρα, μεσημέρι,

στην Ερμού, πιο κάτω, "εδώ ήταν η Αθηναια" ειπα

τότε κατάλαβα πως σε κάθε σημείο και μια προσωπική ιστορια

στο Μοναστηράκι αγόρασα ένα δίσκο 45στροφων

Ιωαννα Γεωργακοπουλου-Ειναι ευτυχής ο άνθρωπος-Παναγιώτη Τούντα 1964

είδα τον τυφλό Οιδιποδα στο Σύνταγμα, δεν έκανα λάθος, αυτός ήταν,

έστεκε ακίνητος σαν κλοουν σε στάση του Αμλετ

.

.

.

Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕΣ

[Αισχυλου Αγαμεμνων,αποσπασματα-μεταφραση χ.ν.κουβελης

γιατι μ'εφερε εδω;για ποιο σκοπο;

μια παρακοπαν παραξενη πραξη βεβαια ειναι

κλεισμενη σ'ενα σκοτεινο δωματιο  γεματο καθρεφτες

το ειδωλο του,το ειδωλο μου,ποια ειναι πραγματικα;

αυτος;εγω;τα ειδωλα μας;

ακουω τον αερα στο παραθυρο,παλευει να ορμησει μεσα,

δεν φοβαμαι πια τη δινη του,θα'λεγα την περιμενω απαθης,

σκλαβα απατρις ξεριζωμενη

κοιμαται,ειναι ζωντανος;τον σκοτωσαν η΄ θα τον σκοτωσουν

η' τωρα τον σκοτωνει στο λουτρο τυλιγμενον στο διχτυ

σηκωνοντας στυγερον τε φασγανον και κατεβαζοντας το

αν πεσει το μαυρο αιμα ανθρωπου στο χωμα δεν μπορεις

να τ'αναστησεις

ηθελε,μου το επεβαλε,να φορω ετουτο το αγρηνον φορεμα,του αρεσει,λεει,

να βλεπει μεσα απ'το δικτυωτο ρουχο τα ποδια μου τη κοιλια μου γυμνη

και τ'ασπρα στηθη μου,σαν γυπαετος λαφινα

δεν θελω πια μαντικα να μιλαω,εδω προκειται για την Ιστορια,για τοσα γεγονοτα

τὸν πάθει ου μάθος,τα ελληνικα ξερω καλα,αυτος δεν εμαθε απ'τα παθηματα του,

ουτε του ζοφερου κυκλου του Θυεστη και του Ατρεα εχει μνημη,και πως ο Αιγισθος

ο γονος αιαζει εκδικησιν

ουτε θυμαται,ουτε και βεβαια λυπαται τον Τανταλο σφαζοντας τον αυτον και

το βρεφος κι αρπαζοντας την γυναικα του Κλυταιμηστρα γυναικα του

για αρπαγες γυναικων δεν γινονται οι πολεμοι;δεν το ξερει;ξεχνα την  ἑλέναυ ἕλανδρον

και ἑλέπτολιν Ελενην;

κι εγω,σε τι υπαιτια ειμαι,να μου βαλουν με τη βια το κεφαλι στο ἐπίξηνον

και με τσεκουρι να μου κοψουν το λαιμο; ὓβρις ἂτη νέμεσις τίσις

ποσο απαλος λεπτος ειναι ο λαιμος μου! ''σαν του κυκνου ομορφος'' ακουσα καποτε

ενα στομα πανω του να ψιθυριζει

κοιμαται,οχι δεν κοιμαται,ξυπνιος ειναι,και η ἀνδρόβουλος κέαρ γυναικός

Κλυταιμνηστρα με ρητορειες και πλανα λογια τον πλανευει και τον στηνει κλυτον

τροπαιοφορον ανδρα πανω σε πορφυρα χαλια για να μη φανει το κοκκινο αιμα

της σφαγης του που σταζει

''Ιδου ο Εξοχοτατος ο Μεγας Αγαμεμνων!''

και τρομαζει τα παιδια,τον Ορεστη και την Ηλεκτρα,ιδιαιτερα την Ηλεκτρα,

κι αυτη η δυνατη ατελειωτη μουσικη,εκοφαντικη,διθυραμβοι και παιανιζοντες λογοι

εγω σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας βέβηκεν

ξερω τα ελληνικα καλα,γιατι δεν μιλω;τι φοβαμαι; η' μηπως εκδικουμαι το εαλω

της πολις μου;

αν θελησω να μιλησω σ'αυτους που ξερουν δεν θα μ'ακουσουν

ουτε κι αυτοι που δεν ξερουν θα θελησουν να μ'ακουσουν

ὡς ἑκὼν ἐγὼ

μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.

οἶκος δ᾽ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,

σαφέστατ᾽ ἂν λέξειεν·

αυτο το σπιτι,αν αποκτησει φωνη

πολυ καθαρα θα τα πει

εγω'μαι ξενη,μια βαρβαρη,ας γινουν  τοτε ολα συμφωνα με τους νομους τους,

την αναγκη της Ατης η' οπως αλλιως ονομαζουν τη Δικη

να πληρωσουν να ξεπληρωσουν  στους δικηφορους ανθρωπους η' δαιμονες

ξημερωσε,ακουγονται η ηχοι της μερας,το πρωτο αυτοκινητο που περασε,

καθε μερα ακριβως στις οκτω και πεντε,

κοιταζω το ειδωλο του στον καθρεφτη,καθαρο,σε μια μεγαλη πλακοστρωτη αυλη

ασπρα μαυρα τετραγωνα πλακακια σαν τεραστια σκακιερα κινειται προσπαθει

να ξεφυγει απο κατι,δεν ξεχωριζω,ανθρωπο η' ζωο,ουρλιαζει,τον βλεπω αλλα

δεν τον ακουω,παλευει με κατι,ισα που βλεπω τα ποδια του,αυτος η' αυτο

με το οποιο μαχεται τον εξσφεντονιζει πανω στο μεγαλο κρεβατι του δωματιου,

ακουω το τρανταγμα,γυριζω και τον βλεπω,

κοιμαται

τωρα εκεινος κοιμαται κι ειναι σφαγιασμενος

ανδρας απ'τη γυναικα του

τωρα εκεινη κομπαζει κι ειναι δολοφονημενη

μανα απ'τα παιδια της

εγω αναμεσα τους ερμαια,ονομα η Κασσανδρα,

υποκριτια στη παρασταση του   Αγαμεμνωνα του Αισχυλου το 558 π.Χ στο θεατρο

του Διονυσου κατω απο την Ακροπολη της Αθηνας  και κοντα στον Αρειο Παγο

ενα φεγγαρι λειψο μου γρατζουναει τα μαλλια

ολη τη νυχτα

προχθες πηρα τον μικρο Ορεστη και πηγαμε στο Αργος,ψωνισαμε στη λαικη αγορα

καρπουζια και μυρωδικα πεπονια,κοκκινες ντοματες,

ανοιξαμε ενα καρπουζι,κατακοκκινη μεσα η σαρκα του,το κοψαμε με το μαχαιρι

και καθισαμε στο παρκο να το φαγαμε,

το παιδι δαγκωνοντας τη φετα το'τρωγε,γελουσε,τι ξερουν,αληθεια τα παιδια

για τους μεγαλους;

με τα κουκουτσια ταισαμε τις παπιες στη λιμνουλα,

επειτα πηγαμε κουκλοθεατρο,

ξερεις ελληνικα; με ρωτησε,θελω να μου εξηγεις,

τωρα τι λεει ακριβως αυτη η γυναικα;

–ταῦτ' ἀπάγγειλον πόσει·

ἥκειν ὅπως τάχιστ' ἐράσμιον πόλει·    605

γυναῖκα πιστὴν δ' ἐν δόμοις εὕροι μολὼν

οἵανπερ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα,

ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,

καὶ τἄλλ' ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον

οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.    610

οὐδ' οἶδα τέρψιν οὐδ' ἐπίψογον φάτιν

ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

αυτα λεει

–τουτα ν'αναγγειλεις στον συζυγο.

να'ρθει οσο πιο γρηγορα στην λατρεμενη πολι. 605

γυναικα πιστη στο σπιτι θα'βρει ερχομενος

ιδια οπως την αφησε,του σπιτιου φυλακας σκυλα,

αξια σ'εκεινον,πολεμια σ'οσους εχθρικα σκεφτονται,

και στ'αλλα ιδια παντα,σφραγιδα

καμια δεν κατεστρεψε στο περασμα του χρονου.610    

ουτε γνωρισα ηδονη ουτ'ατιμωτικο λογο

απ'αλλον αντρα,πιο πολυ απ'του χαλκου τη βαφη.

οταν γυρνουσαμε αργα  τ'απογευμα σπιτι με το λεωφορειο μου ειπε

τοιόσδ' ὁ κόμπος, τῆς ἀληθείας γέμων,

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν

τρομαξα που καταλαβε το παιδι,κοιταξα τον ηλιο στη δυση του,κοκκινος

εκαιγε τ'αμπελια και τα ελαιοδεντρα του Αργους μια πυρκαγια

τετοιος κομπασμος,γεματος αληθεια,

ντροπη δεν ειναι απ'το στομα γυναικας ευγενικης γενιας να ξεφευγει

αυτο ''τῆς ἀληθείας γέμων'',σκεφτομαι,καθως τον κοιταζω τωρα να κοιμαται,

εγινε η' θα γινει η' τωρα τωρα ακριβως γινεται

το τῆς ἀληθείας γέμων

.

.

.

Up down the sentence

No doubt this was the foot of tree

The profound thoughts of words

Watermelon is a fruit sunrise

The time is a savor fleeting fishes

And the apple-tree is the memory of garden

The murmur of steps toward the seagulls

All things are true-false collections

A horse showed the site of the solitude of moon

The dazzled colors suddenly of sense realism

in clothing of morning in bee flights

Around a circle table the clock is playing cards

The story of fact is no less true than the same fact

You are walking as thouth you want a question

To don't answer about flower-flesh labyrinth

The words are rythming the body

Nothing without words

Πανω κάτω την προταση

Χωρίς αμφιβολία αυτό ήταν το πόδι του δέντρου

Οι βαθιές σκέψεις των λέξεων

Το καρπούζι είναι η ανατολή του ηλίου φρούτο

Ο χρόνος είναι μια γεύση φευγαλέων ψαριων

Και η μηλιά είναι η μνήμη του κήπου

Το ψιθυρισμα των βηματων προς τους γλάρους

Όλα τα πράγματα είναι σωστό-λάθος συλλογές

Ένα άλογο έδειξε το χώρο της μοναξιάς του φεγγαριού

Το χρωματικό τρεμουλιασμα ξαφνικά της αισθησης του ρεαλισμού

στο ρούχο του πρωινου στις πτήσεις των μελισσών

Γύρω από ένα κυκλικο τραπέζι το ρολόι χαρτοπαιζει

Η διήγηση του γεγονότος δεν είναι λιγότερο αληθινη από το ίδιο το γεγονός

Εσείς βαδιζετε σαν να θέλετε μια ερώτηση

να μην απαντήσει για τον λουλούδινη σάρκα λαβύρινθο

Οι λέξεις ρυθμίζουν το σώμα

Τίποτα χωρίς λόγια

.

.

.

Ηλεκτρα η' Λαοδικη

Άκουσε να την φωναζουν "Ηλεκτρα" ξαφνιαστηκε,

ποιος την ήξερε εδώ μ'αυτο το ονομα;

ειδε τον άντρα,ενας άγνωστος,"είμαι ο Ορεστης"

ταράχτηκε,οχι δεν ήταν ο Ορεστης,"με λένε Λαοδικη"

"δεν κάνω λάθος ή Ηλεκτρα εισαι"

το πρόσωπό του άντρα λυπημένο,η' θυμωμένο

τωρα που ολ'αυτα τα θυμάται στο σπίτι

τα γεγονότα έγιναν,οπως έπρεπε να γινουν

το χρέος,απεναντι σε τι δεν ξέρει,εκπληρωθηκε

εκεινος ο άντρας τι ζητάει; ή μάνα πάει ο Αιγισθος πάει

τελείωσε ο κύκλος,τι να επαναληφθεί πια;

φταιει που χτενίζει τα μαλλιά μ'αυτο τον τρόπο,

και την γνωρισε,

με τον ίδιο τρόπο όπως τότε,ηθελε να θυμαται,πρεπει ν'αλλαξει

χτένισμα,κινδυνευει,εδω οι νόμοι είναι αυστηροί,κι ή πράξη

δεν έχει παραγραφει,

διαρκεί,δεν έχει σημασία ,μία στιγμή η' αιώνια

στη μνήμη η' στη πραγματικότητα η' στο όνειρο

μέσα στις Μυκηνες η' μέσα στο Αργός ή' μέσα στην Ελλαδα όλη ή δολοφονια

"Ηλεκτρα,ειναι τ'ονομα μου,Ηλεκτρα,κι όχι Λαοδικη"

ο νεαρός αντρας δεν την πιστεύει "λες ψέματα"

κι απομακρύνεται ,

και μένει μόνη έρημη μέσα στη σκηνή του θεάτρου

εγκλεισμενη

κι εκεινο το πάθος ανυπέρβλητο την κατακλύζει

κανένας,κοιταζει,θεατης στις κερκίδες,

ο ηλιος με το φως του γδερνει τα μάρμαρα

και το φεγγάρι αργά το βράδυ τα βουλιαζει στο σκοταδι

γυριζει το πρόσωπο της στο καθρέφτη,δεν φοβάται,

το πιάνει με τα δυο της χέρια το τραντάζει η' το χαιδευει

"Ηλεκτρα"φωναζει

.

.

.

Ιδιωματισμοί νερών ή θάλασσά μας

νερά γελαστεα

τα ακραιφνή βραχια

ο ιδιωματισμός τής θάλασσας

στρώσεις γλάρων ό ουρανός κινούμενος αέρας

είδαμε στίς πέτρες τά ίχνη τού Οδυσσεα

καί των συντρόφων του

τό σχήμα τών βημάτων τούς τροπισμους των βηματισμων

ό ίσκιος κάτω από τήν αγριοσυκια αυτοφυής ακουστηκε

ή μεταφυσική τής φωνής μας

"σέ ποσότητες μνήμης υπάρχουμε",ποιός το'πε;

μετρηθηκαμε μέ τή γεωμετρία τού θυμαριού

άρωμα άρτιο κυμάτιζε

σιωπηλή υπέροχη κίνηση πουλιού

δεν μάς ξάφνιασε

ένας από μας ειπε "φύσις κρυπτεσθαι φιλεί "

σαν να τραγουδουσε

ιδιωματισμοί νερών ή θάλασσά μας

.

.

.

Αίας και Τεκμησσα, σκηνή

η θάλασσα βουιζει λέξεις, τις ακούμε,

περνούν τα κλειστά παράθυρα

το φεγγάρι απόψε σκουντουφλαει στα πευκα

πληγωνεται το φως του

το μπράτσο του άντρα τεμαχισμενο στον καθρεφτη

φωνάζει ακαταληπτα λογια

αυτή η' αυτος

ξυπνάει, "γιατί δεν με ξυπνησες;

τι ώρα είναι; "

ο ίδιος χρόνος, του απανταει

γιατί δεν την ακούει; καθαρά αρθρωσε τις λέξεις της,

" είμαι δίπλα σου, όπως και τότε"συνεχιζει

"τώρα; "την κοιτάζει, και τώρα, του απαντά, μη φοβάσαι

" ακούς τη θάλασσα; βουιζει λέξεις, βουλιάζει τις λέξεις,

τις λέξεις μου "εκείνη δεν μιλησε

εκείνος συνέχισε," γιατί δεν ακούγονται οι λέξεις μου; "

ανασανε βαρια

ένα μουγκρητο τεμαχισμενο στον καθρέφτη

" Ο Αίαντας είμαι Τεκμησσα, ακούς; "

" ακούς το φεγγάρι; "

εκείνη προσποιηθηκε πως ακουσε

.

.

.

Ricorda cosa ti hanno fatto in Politics 

You, all, I and we, moneytarian, shopping man,neobarbarian,ungly glamorous,

fiction no-real human, desidemonianic,poor back door man,asimantic,

against Platon against Aristotles against Spinoza against Kant against Hegel,

neoplutous, politic aphasic,history amnisic,anous polyfanatic,catanaloticous robot,

akorestos carnivorous,anorgasmustic sexist,autisticus narcissisticus,complexious,

timeless homeless,ecofantic vacuum,kymbalon allalazon,ever Noone,I and we,You,all

.

.

.

μετα των λεξεων

η μουσικη εχει φτερα ερωδιου η' ειναι μεταλλο σε

βροχερη μερα

εδω η αρμυρα του αερα μικροσωμη αναπνοη

''κοιταξτε αυτο το πουλι καθισμενο στο τραπεζι

σε λιγο θα πεταξει'' τσιμπολογα τα κοκκινα φυλλα του

τριανταφυλλου,''θα πεταξει''

στον καθρεφτη το ειδωλο της πτησης του ,''το ειδες;''ρωτησε

κι ακουγεται το μεταλλο της βροχης να φτερουγιζει

το χρωμα του ερωδιου

.

.

.

Οιδίπους Τυραννος

έβαλε ένα δίσκο στο πικ απ

το ταγκό που αρέσει στην Ιοκαστη

στο δωμάτιο με τους καθρέφτες χορευαν

εκείνη φορούσε ένα κατακόκκινο μακρύ φορεμα

μια χρυσή καρφίτσα στα μαλλια

με στικτη μέλισσα πάνω σε τριανταφυλλο

''σε ποιο καθρέφτη είμαστε αληθινοι;"

εκείνη δεν τρόμαξε, ρώτησε:

"η σφίγγα είχε σώμα γυναίκας:"

σκεφτηκε αν έπρεπε να της το πει,

τελικά είπε:"η Αντιγονη της μοιάζει"

"έχει δύο μέρες να πάρει τηλέφωνο"

χτύπησε το τηλέφωνο, μιλησε

"πρέπει να προσέχω τον Τειρεσια, είναι φιλόδοξος, κολακας του Κρεοντα,

φοβαμαι πως κάποια μηχανοραφια θα σοφιστεί, θυμάσαι τότε τι παθαμε;"

την είδε λυπημένη, σχεδόν ετρεμε "έχεις δίκιο"της είπε "μην ανησυχείς,

αύριο θα φωνάξω εργατες να αδειάσουν το δωμάτιο

από τους καθρεφτες"

.

.

. 

WHAT IS THAT SOUND?

What is that sound?ο θορυβος της βροχης,

And also water on cicada

ενα πρασινο πευκο beside you.Athens.

και φωνες στα πηγαδια της Ερμου της Αθηνας

της Αιολου

ενας ανθρωπος στο σχημα του Οιδιποδα η' του shape Προμηθεα Δεσπωτη

μοιραζει φειγ βολαν με τσιτατα του Ηρακλειτου

μου'λαχε:Αγαθόν και κακόν ταυτόν.

μια γυναικα μ'ενα παιδι στην αγκαλια τραγουδουσε:'THis IS My MAN'

a woman drew her black hair out .το φως αποκτα φτερα

'χυσε νερο να πλυνω το προσωπο μου' φωναξα

'απο τι;','ρωτας απο τι;'

in London Bridge the Hieronymus Bosch is falling down falling down falling down

ο Τειρεσιας η' ο Εμπεδοκλης,στατιστικα μαλλον ο Ξενοφανης,εδειξε,πιθανως,σε μενα

ενα χλωροπρασινο βατραχι,΄πως μεγαλωνει η χλοη γυρω του κι ανεβαινει το νερο!'

σιωπη

silence

ΣΙΩΠΗ

ενα ελαχιστο δευτερολεπτο

ολοκληρη αιωνιοτητα Nothing

θορυβος

ηχος:βροχη η' αερας η' χιονι που πεφτει

λαθος:σαυρα χρονου

Ενας ευγενης Donatien Alphonse François Marquis de Sade

υπουργος της Δημοκρατιας του Σαλο υπογραφει την:

The Persecution and Assassination of Jean-Paul Marat

Διαταγη:Ταιστε τους αυτες τις τροφες,τα προιοντα θα ειναι πιο shit

Εγγραφη:Οταν εγω θα την διαφθειρω χρειαζομαι πανω στο χειρουργικο

τραπεζι να'ναι αυτη η ραπτομηχανη,εδειξε,κι αυτη η ομπρελα,ΑΚΡΙΒΩΣ!

What is that sound?ο θορυβος της βροχης,What is that sound?

ο θορυβος της βροχης,κλειστε το παραθυρο!

c'est seulement de cette façon qu'on arrive au plaisir,

je suis d'accord, une passion pour laquelle ils tous sont subordonnés

mais dans  laquelle ils se réunissent tous

Κρύπτειν αμαθίην κρέσσον, ή ες το μέσον φέρειν,επανερχομαι στον Οιδιποδα

η' στον Προμηθεα Δεσμωτη η' στον Μαινομενο Ηρακλη της οδου Αιολου.Athens!

μια γυναικα in Murmur of maternal.What is that sound?

Η ΓΛΩΣΣΑ

Η' Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

.

.

.

εκ/δήλωση

                     

πληρώνω πληρώνεις πληρώνει                           είδε τον άνθρωπο, στο Ρεξ

σταμάτησε σ'ενα περίπτερο                                                                          μια

φωτογραφια                                              ' τι καιρό θα κάνει αύριο;',' θα βρεξει'

αγόρασε απο' να πάγκο μια ομπρέλα, 5€           έβρεχε                                           η

γυναίκα πέρασε τη διαβαση, κρατούσε ανκαζέ έναν άντρα      Ομονοια, Πειραιώς

' εσείς; '' προς Αθηνας'                         πυροβολισμός, δεν γύρισε να κοιτάξει            

κι άλλος πυροβολισμός, έκλεισε τ' αυτιά                                   ένας άγνωστος τον

σκουντησε 'η οδός Ιστοριας ποια είναι;' τον ρώτησε     'δεν ξερω'     τι νομίζουν

πως είμαι;ρουφιάνος; Βαρβάκειος Αγορά                      κρεμασμενα κρεατα, φωνες

'αυτο τόσο, πάρε πάρε, τζάμπα τζαμπα'           όλοι άγνωστοι, πολιτες                        

μια γριά τσιριξε' κλέφτης, πιάστε τον, μου' κλέψε το πορτοφόλι, αστυνομια'                  

δεν στάθηκε να δει αν έπιασαν τον κλέφτη,' αυτή φταίει'ακουσε κάποιον'που

γυρνάει με τόσα λεφτα'       9:28 κι ακόμα να ξημερώσει         9:31  ο  σταθμός του

Συνταγματος ρουφουσε και ξερνουσε κόσμο                     ένας άπλωσε το χερι ' θα

στο κόψουν, ανθρωπε μου, μάζεψε το' το μάζεψε,το'χωσε στη τσέπη του 'έτσι

είσαι ασφαλής, και τα λόγια λιγα' τον συμβουλεψε       9:36 πλήρωσα πλήρωσες

πληρωσε

.

.

.

τι απόσταση διανυουν οι λέξεις μου

τι απόσταση διανυουν οι λέξεις μου ανυπακουες οροσειρές ηφαιστειων ελλισονται με μια δυσπροσιτη γραμματική 'τι πραγματικά είναι η ιστορία ενός γεγονότος;' π. χ είδα έναν άνθρωπο να διασχίζει το δρόμο, γιατί, εγώ, του φώναξα και δεν άκουσε, στην Ερμου πιο κάτω τον είδα να ταΐζει περιστέρια, όχι δεν ήταν εκείνος ο ανθρωπος, εκείνος εμοιαζε με μένα, έκανα, σίγουρα, λάθος, δεν μπορεί να μοιάζουμε, εγώ έχω τάδε ηληκια τάδε βάρος τάδε ύψος τάδε χρώμα ματιών και μαλλιών, ορίστε και η απόδειξη, η αστυνομική μου ταυτότητα,η φωτογραφία είναι καθαρή, το όνομα μου αυτό, επάγγελμα, θρησκευτικές πεποιθισεις δεν ενδιαφερουν, άρχισε να βρέχει, άνοιξα μια κίτρινη ομπρέλα, δεν θυμάμαι, ίσως πορτοκαλι,στην Αθηνας πήρα ένα ταξί,κατέβηκα στην Ομονοια, ερημια, εγώ ο μοναδικός άνθρωπος, κοιταχτηκα σε μια βιτρίνα, είδα πίσω μου να περνούν άνθρωποι, ένας με ρωτησε τι ωρα ειναι, κοίταξα το ρολοι μου, δεν καθησε ν'ακουσει, 'στο παρελθόν η' στο μέλλον; 'του φώναξα, κατέβηκα τις σκάλες του μετρό, οι άνθρωποι ακινητοποιημενοι, τους άγγιξα, πήλινοι, κάποιοι έσπασαν στη πίεση μου και συντριφτηκαν, όταν έφτασε και σταμάτησε στην αποβάθρα το τρένο άνοιξαν διάπλατες οι πόρτες, κανένας απ' τους επιβάτες δεν βγήκε, μπήκα στο βαγόνι, κανένας δεν παρατηρησε τη παρουσία μου, μια γυναίκα με μια κόκκινη τσάντα απέναντι μου, αδύνατον να μην μ'εχουν καταδικάσει, και σε τι αποστάσεις, σκέφτηκα, διακινούμε την ανυπαρξια μας

.

.

.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΥ ΑΝΝΙΒΑ ΒΑΡΚΑΣ

THE RISE AND THE FALL OF CARTHAGO HANNIBAL VARKAS

'και κυριολεκτικα ειπε:

Cēterum cēnseō Carthāginem esse dēlendam.'

τα τελευταια λογια

εδω στη Λιβυσσα της Βιθυνιας ο καρχηδονιος Αννιβας Βαρκας στην αυλη του Προυσια

Α' του Χωλου 183 π.Χ κληρονομος του πατερα του Αμιλκα Βαρκα  του ασβηστου μισους

της Φοινισσας Διδους κατα του Τρωα Αινεια του μη ελεους της Καρχηδονας κατα της

Ρωμης

'το δηλητηριο' προσταζει παρα ενδοξη νικη να δωσει στον Ρωμαιο στρατηγο Φλαμινινο

Hannibal ante portas Romas

ο Μααρβας του ζητησε Hannibal intra portas Romas

μια απλη αλλαγη των προθεσεων ante ,intra η κοσμοιστορικη αλλαγη,

ομως τοτε δεν δεχτηκε το intra προτιμησε το ante,επειδη,ισως,η υβρις των οριων,επρεπε

το λαμπρο επος  σε τραγωδια ν'αντιγυρισει,

η ασυλληπτη διελευση των Αλπεων οι νικες κατα των Ρωμαιων το 218 στον ποταμο Τρεβια

η νικη το 217 στη λιμνη Τρεσιμενη

και η νικη το 216 στη Καννες Το Αριστουργημα των Πολεμικων Νικων ανα τους Αιωνες

'γρηγορα στο Καπιτωλιο'κελευε ο βιαστικος Μααρβας,

εκεινον ομως οδηγουσε η μοιρα του,δεν ειναι Ρωμη ανοχυρωτη πολη,πρεπει να

ανεφοδιατουν τροφιμα και οπλα,

'μα εχουμε τωρα συμμαχους'

'ναι,πρωην συμμαχους των Ρωμαιους,τον Φιλιππο τον Ε' της Μακεδονιας,

τους Συρακουσιους,τους Απουλιους, ολους σχεδον τους Ιταλους,

που δεν το'χουν σε τιποτα παλι να μεταστραφουν,ο Φαβιος Μαξιμος διεταξε

 'καμενη γη παντου',

και γνωριζει

πως στο μελλον  καποιος Κατωνας θα εκφωνησει στεντορειως στη Συγκλητο

Carthago delenda est και αμετακλητως,

κατα σειρα,λοιπον,τα γεγονοτα ακολουθησαν

οι Συρακουσες παραδωθηκαν στον Μαρκελο τοτε που σκοτωσανε τον Αρχιμηδη το 212

η Ιβηρια η Καρθαγενη η Ισπανια  επεσε

ο αδερφος του Ασδρουβας αδυνατει βοηθεια

οι Νουμιδοι με τον βασιλια τους Μασινισα αυτομολυσαν στον Ποπλιο Κορνηλιο Σκιπιωνα

τοτε απο τον Κροτωνα 203 τον καλεσαν στην Καρχηδονα

κι αναποφευκτη η μαχη της Ζαμας 19 Οκτωβριου 202

αλλα η Ζαμα δεν ηταν Καννες

κι ουτε ο Σκιπιων ο Αφρικανος ηταν ο Λευκιος Αιμιλιος Παυλος και ο Γαιος Τερεντιος

Βαρρωνας

ολοσχερης  ηττα και ταπεινωτικη ειρηνη,

μετεπειτα αποτυχια εμπορικης ανακαμψης της Καρχηδονας  κι οι θιγμενοι αριστοκρατες

των καταδιδουν στην Ρωμη πως ετοιμαζει νεα εκστρατεια εναντιον τους συμμαχοντας

με τον Σελευκιδη Αντθιοχο τον Γ',

μετα απ'αυτο η αναγκαστικη εξορια το 195 στην Αντιοχεια κοντα στον Σελευκιδη

και η ναυτικη ηττα στη Σιδη της Παμφυλιας το 190

μετα τη Συνθηκη της Απαμειας το 188 η καταφυγη του το 186 στον  Αρταξια της Αρμενιας

εναν πρωην των Σελευκιδων κυβερνητη ανεξαρτοποιημενο

η τελευταια του στρατηγικη αγχινοια στον πολεμο του Προυσια με τον Ευμενη Β' της

Περγαμου τα εξοβελισμενα εκεραμικα αγγεια με τα φιδια στο  πλοιο του Ευμενη

και η εκ των πραγματων συνθικολογηση Προυσια-Ευμενη το 183 υπο την επιβλεψη

των ρωμαιων λεγατων πραιτορων

τι απομενει πλεον εδω στη Λιβυσσα της Βιθυνιας στον ενδοξο καρχηδονιο στρατηγο

Αννιβα Βαρκα στην αυλη του Προυσια Α' του Χωλου 183 π.Χ κληρονομου του πατερα του

Αμιλκα Βαρκα του ασβηστου μισους της Φοινισσας Διδους κατα  του Τρωα Αινεια τ

ου μη ελεους της Καρχηδονας κατα της Ρωμης;

'το δηλητηριο' προσταζει

πριν το φαρμακι τον κυριευσει η σκεψη στον  Φουαβα,το μικρο παιδι του, παγωμενο

πεθαμενο στο επικο περασμα των Αλπεων  διπλα στη μορφη της αγαπημενης του

γυναικας Σιμιλκης

και μια εικονα στο μελλον,τοσο ζωντανη, που σαν αληθινο καρχηδονιο τρομερα

τον λυπει,

καποιος Κατωνας το 163 δειχνει στην Ρωμαικη Συγκλητο ενα ωριμο συκο απο την

Καρχηδονα και ρωτα:

Interrogo vos quando hanc ficum decerptam esse putetis ex arbore;.

[μεταφραση:σας ρωτω ποτε νομιζετε οτι αυτο το συκο κοπηκε απ'το δεντρο;]

κι αυτοι απαντουν 'ειναι φρεσκο'

Atqui ante tertium diem scitote decerptam esse Carthagine.Tam prope a muris

habemus hostem!

[μεταφραση:κι ομως πριν τρεις μερες κοπηκε να ξερετε στην Καρχηδονα.Τοσο κοντα

στα τειχη εχουμε τον εχθρο!]

και κυριολεκτικα ειπε:

Cēterum cēnseō Carthāginem esse dēlendam.

[μεταφραση:νομιζω πως πρεπει η Καρχηδονα να καταστραφει]

και καταστραφηκε η Καρχηδονα το 146 π.Χ

Carthago delenda est

απο τις ρωμαικες λεγεωνες του Σκιπιωνα Αιμιλιανου

κι απαγορευτηκε να κατοικειται απο ανθρωπους

και σβηστηκε απο προσωπου γης

να μην ξανασυμβει στον Αιωνα τον Απαντα να ειναι

Hannibal ante portas Romas!

[μ'ηχο ελεφαντων]

.

.

.

Ανυπακοή στα ακρα

σκληρα γεγονότα σκληρά λόγια,η ηληθια ή γελοία ιστορια

εγώ εν χρώ κουρεμένος όπως ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

το 22 τι γυρεύω ,το 47 τι γυρεύω ,σήμερα,τώρα,τι γυρεύω;

είδα να του κόβουν τα δάκτυλα και δεν φώναξα

είδα να του ξεριζώνουν τη γλώσσα και δεν κλωτσησα

είδες να του σπάνε τα πόδια δεν κλωτσησες δεν φώναξες

σακατης ο Ορέστης ο Κώστας η τρελή Ελένη

σωριασαν τα κορμιά τους κάποιοι κάπνιζαν βλαστημουσαν

γιατι δεν σηκώθηκα τι συμφέρον με κρατούσε;

το ξέρω αθώος δεν είμαι στάθηκα δειλός συνένοχος

ακουω το γέλιο τους νικήθηκα το 22 το 47 σήμερα

να τα χέρια μου μέτρα τα δάκτυλα μου λείπουν

δεν έχω φωνή που'ναι η γλώσσα μου; ποιο σκυλί τη τρώει;

Ελπηνορα,τι ζητάς εδώ; πως ήρθες; με τι; πες μου ποιος ο σκοπός σου;

εγώ κρυώνω κι ας καίγομαι ουρλιάζω κι ας βουβαινω

μας περίμεναν,άκου,είχανε προδότες απο'μας,ποιος εγώ;ποιος εσύ;

ομως εγώ εν χρω κουρεμένος ατμομηχανή μελλοντικών γεγονότων

η γελοία η ηληθια ιστορία τώρα προγκα να ξεκαρφωθει

απο σάπιο ξύλο όπως σάπιο δόντι κακοφορμισμενο απο στόμα

η τρελή Ελενη μετα την αρπαγή ο Κώστας ο Ορέστης μετά το χαμό

ειδα τα κορμιά τους μπρούτζινα στο βούρκο να σαπίζουν

φοβήθηκα μην διαλυθούν και δεν προλαβω

πηρα τη λάσπη στα χέρια μου και μ'αυτη σκούπισα το πρόσωπό μου

ετσι καθαρος γυρεύω γυρεύω γυρεύω τα πόδια τα χέρια τη φωνή μου

μεσα στην άδεια ιστορία των δολοφόνων Ορέστης Κώστας τρελή Ελενη

.

.

.

Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΕΙΣ ΝΕΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ

ηταν λαθος να απευθυνθει στον Πλατωνα δια κρισην της ποιησεως του

αυτο το μετρο ειναι ελλειπες ο ρυθμος του στιχου παραπαιει στη λεξη αυτη

αλλη συνωνυμη ταιριαζει η σειρα εδω των λεξεων πρεπει ν'αλλαξει επιβραδυνεται

ο ρυθμος και το θεμα πολυ κοινοτυπο και αφελες εδω βεβαια ομηριζεις

εκει εχεις εμφανεστατο δανειο εκ του Πινδαρου μη καλως χωνευμενο

να,η συνταξις βαρβαριζει το νοημα ασαφες αυτο το ρημα  σε παθητικη φωνη

πρεπει να'ναι και δεν συναδει ουδολως το αιολικο  άλλυ με το δωρικο πραξῆται

και σ'αυτους τους στιχους η αναπαρασταση της πραγματικοτητας εσφαλμενη,

προσεξε,ο ποιητης δεν δυναται ορθα να ομιλει,η χαρις η μελωδια η μεταφορα

δεν ειναι επιστημονικα εργαλεια,εσεις οι ποιητες εχετε απολυτη αγνοια των επιστημων

και να μην ξεγελιεστε  με την γοητεια την οποιαν ασκειται εις τους ακροατες,

οι ποιητες ειναι κατασκευαστες μυθων,και απο αυτον τον κανονα,δεν ξεφευγουν

ουτε  ο Ομηρος και ο Ησιοδος,και επειτα αυτη η εμμονη συνηθεια σας να εξυμνειται

τραγικους ψυχικα ταραγμενους ηρωες κι ατομικα εφημερα συναισθηματα

και δια του λογου το αληθες του εδιαβαζεν αποσπασματα απο τον διαλογον του Ιων

και απο την Πολιτεια του τα κεφαλαια  II, III και Χ,του ειπεν πως ειναι αναγκαιο μετρον

ο εξορισμος του ποιητη απο αυτη και αλλα πολλα ειπεν κρινοντας την ποιησην του

ο φιλοσοφος,αυτο το προσεξε,με θερμην ποιητικην ρητορικην ,μεταχειριζομενος

την παραμομοιωση τον μυθον την ειρωνια την τεχνικη σκηνοθεσια των λογων του,

δεν επρεπε τοσο να τον επιρρεασει αυτη η κριτικη του φιλοσοφου και να σταματησει

να συνθετει ποιησιν,αφου,μαλιστα,αυτες οι κρισεις προερχονταν απο εναν στα νιατα του

αταλαντο κι αποτυχημενο ποιητη,ηταν μεγα σφαλμα του και αιτια της αφανειας του

.

.

.

ετεροθαλεις συγχρονιες

ειχε το σωμα του λιωμενο στο χαλκο και

τοτε ειδε το αλογο σ'ενα ερυθρομορφο αγγειο

πληθος θεατων χειροκροτουσε το θεαμα

καποιοι ,τους ειδε,ειχαν κοκκινα και κιτρινα και γαλαζια προσωπα

στα χερια συρματινα πουλια,ανοιγαν τα φτερα να πεταξουν

αλλα ηταν αδυνατο να πεταξουν,''ταιστε τα λεξεις'' καποιος φωναξε

'τι λεξεις;'' ''ελληνικες''ακουστηκε και τοτε εγινε το θαυμα

το απειρο μας πλησιαζε,ενα βημα και μας αγγιζει

.

.

.

Ελένη

η φωτογραφία 'εδω φαίνομαι καλυτερα' είναι στις Αμυκλαις, έξω οι πορτοκαλιές άνθισαν,

'αδύνατη η αληθεια' η φωνη της σοβαρή,'είχαμε μια χήνα και ένα κυκνο,στην Φιλονοη άρεσε

ο κύκνος, τον τάιζε σπορους'παντρευτηκε κάποιον Προθοο από την Αιτωλια, 'το ονομα μου

είναι από το γελάν, το γ παραποίηση του δίγαμμα F',ενα αηδονι ακούστηκε στις καλαμιές

του Ευρωτα,' γεννηθηκα με προσωπιδα η' προσαψιδα'από εφτά χρόνων αφιερωμένη στην

Αρτέμιδα, τότε την είδε ο Θησέας,το επιβεβαίωσε,στη Τροία είναι η φωτογραφία

.

.

.

επί λογων

αεικινητος έλικας του Αρχιμήδη το ψαρι

υποθέτω στις Συρακούσες το 413 π. Χ                       ο Γυλιππος δεν απέτρεψε την

εκτέλεση των στρατηγών Δημοσθένη και Νικια                          «οὐδὲν [έστι] ὅ,τι

οὐκ ἀπώλετο                            στους λακκους των λατομείων ο ένας πάνω στον άλλον,

ποιος ζει από πάνω μου;

η Αττική είναι μακρυά,σκοτείνιαζε, η Ιστορία θαμπωνει,

ο ζητιάνος στην ερημη πλατεία στο Συνταγμα απλωνει το κομμένο χερι,

 'αν κι αλλάξαμε πορεία ποτέ δεν φτάσαμε στη Καμαρίνα η' στη Γελά ούτε σ'αλλη ελληνική πόλη', πόσο ματωμένα θολα κόκκινα ήταν τα νερά του ποταμού Αναπου,

'στις Επιπολες σύγχυση ο ένας επεφτε πάνω στον άλλον και τον έσφαζε,

αιτια κι ο κοινός παιανας', μνήμη εμφυλίου,

'θ'αναχωρουσαμε και θα σωνομασταν αν δεν γίνονταν η έκλειψη της σελήνης,σίγουρα

έφταιγε η δεισιδαιμονια του Νικια',

στην ερημη πλατεία τρίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων,

Ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ,

'επειτα'με κοίταξε με μάτια που δεν έβλεπαν'το τέλος με τη σφαγή στον ποταμό Ασσιναρο

' ἁθρόοι γὰρ ἀναγκαζόμενοι χωρεῖν ἐπέπιπτόν τε ἀλλήλοις καὶ κατεπάτουν, περί τε τοῖς

δορατίοις καὶ σκεύεσιν οἱ μὲν εὐθὺς διεφθείροντο, οἱ δὲ ἐμπαλασσόμενοι κατέῤῥεον.

(Θουκυδίδης Ζ'84.3).

μεταφραζω:αναγκασμένοι να προχωρούν συντεταγμένοι επεφταν ο ένας πάνω στον άλλον

και καταπατουνταν , άλλοι χτυπουσαν στα δόρατα και στις εξαρτήσεις κι αμέσως χάνονταν,

 άλλοι παρασερνονταν στα νερά         είναι παράδοξο πως σημερα μετά από αυτήν την μεγάλη

ελληνική πανωλεθρια διατύπωσαμε την εκφραση-αεικινητος ελικας του Αρχιμήδη το ψαρι

.

.

.

INTERVIEW with MONA LISA

Che cosa significa il tuo sorriso?                                   Un uccello

e diretto verso un albero                       la sua tonalita e a contatto

con goglie verdi                        Abbiamo avuto un oca in giardino

ho alimentarlo                     la madre entro nella stanza,sorridente,

che indossa una colana di perle                      un bambino la segui

che aveva in mano un aquilone e voleva gettarlo

'nella stanza e impossibile volare'   ho pianto    

                                                           non sente    lo getto        uno

specchio ci seara                     poi in cio che ho visto la mia faccia  

avvicinato e ho toccato il vetro     che affondo             ho,poi,visto

                                                                                questo e sorrisi

τι σημαινει το χαμογελο σου;                                                   ενα πουλι

κατευθυνθηκε σ'ενα δεντρο                                        η σκια του αγγιζει

τα πρασινα φυλλα                                         ειχαμε μια χηνα στον κηπο,

εγω την ταιζα                     η μητερα μπηκε στο δωματιο,χαμογελωντας,

και φορουσε ενα κολλιε μαργαριταριων      ενα παιδι την ακολουθουσε

και στα χερια κρατουσε εναν χαρταετο κι ηθελε να τον πεταξει

'ειν'αδυνατον στο δωματιο να πεταξει' του φωναξα  

                                                          δεν ακουσε       τον πεταξε      ενας                            

καθρεφτης μας χωριζε                       τοτε,σ'αυτον ειδα το προσωπο μου

πλησιασα κι αγγιξα το γυαλι        αυτο βουλιαξε                 τοτε εγω ειδα

                                                                                αυτο και χαμογελασα  

.

.

.

εντονη έκταση Κλυταιμνηστας

λευκό σεντόνι η Ελένη μια χρυσή σφεντόνα στο δαχτυλίδι το παιδί μωρό στη κούνια ένας

άντρας ακίνητος μπρούτζινος αερας τον περιτυλιγει το αποτύπωμα του ποδιού ένα βήμα

η Κλυταιμνηστρα ετοιμάζει το λουτρό ο Ορεστης η Ηλέκτρα σιδερωνει το πουκάμισο το

σκηνικό μεσημέρι στο θέατρο τα γεγονότα 'δεν βλέπω τη θαλασσα' φωνάζει η γυναίκα

'η Ελλάδα έχει παντού θαλασσα' 'είσαι τυφλή'της απαντάει ο άντρας, 'πότε έγινε αυτό;'

τον ρωτάει, 'δεν ξερω' της απαντάει'ίσως,όταν γεννιόνται οι άνθρωποι να τυφλώνονται,

αυτό να'ναι το τίμημα'εκείνη καθρεφτίζεται στο χρυσό δαχτυλίδι 'έχεις δικιο' του λέει'εδω

μέσα βλέπω, το νερό στο λουτρό κοκκινίζει, το κεφαλι σου βυθισμένο, σου τρώνε τη κοιλιά

τα ψάρια, εσύ δεν αναδευεις, γιατί παρατηθηκες στα χέρια μας, μια κίνηση αντίδρασης

να'κανες τώρα όλα θα'τανε αλλιώς,γιατί φορτωθηκα το φονικό σου; τι θέλει η Ηλέκτρα;

τρομερό το μίσος,μ'ομοκεντρους κύκλους με πλησιάζει, μ'αγγιζει η αναπνοή της εδω στο

λαιμό,δικοπη,μαχαίρι σχίζει το στήθος μου, το γάλα για το παιδί, θα πνίγει, σταμάτα,

κάποιος πρέπει να την σταματήσει' η Ηλέκτρα έρχεται και τη σκεπάζει με το λευκο σεντονι,

πόσο απαλά την αγκαλιαζει, στη δύση του ήλιου κοκκινίζει,βγάζει το δαχτυλίδι και το δίνει

στη κοπέλα,τώρα πια η χρυσή σφεντονα δεν της χρειαζεται, μάταιο στολίδι ειναι,τη βλεπει

να περνάει το δαχτυλιδι στον παραμεσο του αριστερού χεριού κι υστερα να κάθεται και να

κουνάει το παιδι στη κουνια

.

.

.

Dreaming 

green leaves are    falling

flowering                caressing

your face                with gently birds' voice

coloring

my hands in beauty

                               dreaming

πρασινα φυλλα        πεφτουν

ανθιζουν                  χαιδευοντας

το προσωπο σου     μ'απαλες φωνες πουλιων

χρωματιζοντας

τα χερια μου στην ομορφια

                                τ'ονειρου σου

.

.

.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

να γραψω για εναν ανθρωπο  να τον περιεχω ολοκληρο

στις λεξεις και να μην αποσιωπω τα γεγονοτα του

ενα πρωινο του στη θαλασσα η' μια φωνη να τον φωναζει στον κηπο

την αναπνοη στον υπνο του απαλη και ησυχη

τη σιωπη κατω απ'τη πανσεληνο

απλα να μιλησω

οχι με ιδεοληψιες και συμβολα

κυριως,Να μην εξαπατησω

''Σου μιλω για τα κοχυλια''.τωρα ειπα η' ακουσα

και τωρα ρωτησα

Πως οι ανθρωποι μπορουν να ζουν χωρις να μιλουν αυτη

τη γλωσσα;

οι λεξεις να βρισκουν τα σωματα μας ακεραια ανεπαφα

απο κουφια κοσμητικα

ακουω τα τριζονια τρι τρι τωρα

παραξενος δεν ειναι ο κοσμος

.

.

.

Κιρκη 29 χρονων,φαρμακευτρια.αθλητρια της κολυμβησης στα 100 - 200 μετρα. αρραβωνιασμενη με τον Οδυσσεα.μοντελο στο γυναικειο περιοδικο MAKE UP

Κιρκης Ειρωνεια

αὐτὰρ ἐγὼ Κίρκης ἐπιβὰς περικαλλέος εὐνῆς

γούνων ἐλλιτάνευσα, θεὰ δέ μοι ἔκλυεν αὐδῆς·

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·

«ὦ Κίρκη, τέλεσόν μοι ὑπόσχεσιν, ἥν περ ὑπέστης,

οἴκαδε πεμψέμεναι· θυμὸς δέ μοι ἔσσυται ἤδη,

485 ἠδ᾽ ἄλλων ἑτάρων, οἵ μευ φθινύθουσι φίλον κῆρ

ἀμφ᾽ ἔμ᾽ ὀδυρόμενοι, ὅτε που σύ γε νόσφι γένηαι.

(Ομήρου Οδύσσεια ραψωδία κ' στίχοι 480-486)

βαρετο μελόδραμα, οταν νύχτωσε ήρθε στο κρεβάτι μου και γονάτισε,έτρεμε,

και με παρακαλουσε να εκπληρώσω την υπόσχεση που του'δωσα να επιστρέψει στο σπίτι

μαζί με τους άλλους συντρόφους που ολημερίς κι ολονυχτίς κλαίνε,

ανοητες πράξεις,ανθρώπων ιδιοτελών,αφού ήπιαν άπληστα κι αχόρταγα έφαγαν

στο σπίτι μου τώρα,δήθεν,θυμήθηκαν τη πατρίδα τη γυναίκα και τα παιδιά τους,

εγώ γιατί να θέλω να τους κρατήσω και μάλιστα με τη βία,

άλλωστε απ'τη αρχή τους μεταμόρφωσα σε χοιρους λιοντάρια και λύκους

και παγωμένοι με μάτια ναρκωμενα να στολιζουν τους βαθεις και σκιωδεις κήπους μου

εδώ στο νησί Αιαια στη χερσόνησο Monte-Circeo της Ιταλιας

Εγώ η Κίρκη Ποτνια Θηρών αλίμονο αν δεν κατάλαβα το μωλυ,επιτηδες άφησα τον Οδυσσέα

να νομίζει πως με δάμασε,άλλωστε αρέσει στους άνδρες να νομίζουν

τις γυναίκες υπακουες,οχι,δεν θέλω άλλο να μείνουν,αμόρφωτοι πολεμιστές είναι,

πίνουν και ξερνουν,μεθυσμένοι βρίζουν και πιάνονται στα χέρια,γελοίο θέαμα,

έπειτα ξαπλώνουν οπου'ναι και κοιμούνται,το ροχαλητο τους σπάει τ'αυτια,

στο καλό να πάνε,ο Τηλεγονος μου,μωρό τριών μηνών,θέλω αλλιώς ν'ανατραφει

μ'ειρηνικα πρότυπα,όχι το δολο,

.

.

.

Ο Φιλοκτήτης στη Λήμνο 

                       

ο ναρκισσισμος της πεταλουδας στο νερό ισοσυλλαβος της φωνης του

μεσα στο εξέχον θέατρο ο υποκριτης

στις πέτρες της Λήμνου ο εξόριστος Φιλοκτήτης

αυτός που θα'ναι ωφέλιμος στο μέλλον

με κακοφορμισμενες πληγές ανοίγωντας αργά το αριστερό χέρι

αφήνει η πεταλούδα να πεταξει

.

.

.

Έκτορας και Ανδρομάχη, Εικόνα 

εσσεται ήμαρ που η πόλη θα καεί θα ισοπεδωθει η Ελένη θα επιστρέψει,

ως μη υπαίτιος, βασίλισσα στη Σπάρτη, όταν και ο Έκτορας θα'χει σκοτωθεί

και η γυναίκα του Ανδρομάχη  θα σέρνεται σκλαβα στην Ελλάδα μέσα,

εδώ στα χαλικια βρήκαμε υπόλειμματα της ζώνης του, δώρο ανταλλαγής

από τον άμμορον Αίαντα,

ένας γιαπωνεζος τουρίστας φωτογράφιζε,ακούγεται το παιδί 'Αστυανακτα,

που γυρίζες;' το ρώτησε η μανα, έδειξε τα ψηλά βραχια,'πρόσεξε'του φώναξε

'θα ζαλιστεις, θα πεσεις',

.

.

.

ετσι εξετελεσθει η Υβρις Ατη Νεμεσις Τισις στον Διομηδη

κατα πρωτον η υβρις

οταν Διομηδης Τυδειδης υπερβησεται μετρα

συνενοχος του Οδυσσεα στην εχθρα του κατα του Παλαμηδη,

τον ευγενικο ηρωα με δολο τον ενεμπλεξαν ως προδοτη στη Τροια

και λιθοβολισαν οι Αχαιοι,εκτος του Αχιλλεα,αυτον τον εφυεστατο ανδρα των Ελληνων,

τον εφευρετη πεττειων,του ημερολογιου και των γραμματων,

λενε, πως σε πηγαδι τον εβαλαν και τον εκλεισαν με πετρες

εκει στην Διομηδους Αριστεια στην ραψωδια Ε' της Ιλιαδας οπου η υποπτη μεροληψια

του Ομηρου τον υμνησε επηλθε η ατη

το θολωμα του μυαλου

λιθαρι πηρε στα χερια 301

ο Τυδειδης τεραστιο που'ουτε δυο αντρες δεν θα σηκωναν,

που  τωρα θνητοι'ναι,αυτος δ'αυτο ευκολα το'παλλε και μονος

ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶ 301

Τυδεΐδης μέγα ἔργον ὃ οὐ δύο γ' ἄνδρε φέροιεν,

οἷοι νῦν βροτοί εἰσ'· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος

κι ορμαει τ'Αινεια κι αυτος θα'χανε γρηγορα τη ζωη του αν δεν προφθανε

να τον σωσει η μητερα του Κυπριδα Αφροδιτη π'απ'τον Αγχιση τον γεννησε

κι εκει στον στιχο 335 μ'ορμη της ριχτηκε ο ανδρειωμενος του Τυδεα γιος

και γδαρθηκε το χερι χτυπημενο με τ'οξυ δορι

το ροδαλο,με μιας το δορυ το δερμα τρυπησε

ἔνθ᾿ ἐπορεξάμενος μεγαθύμου Τυδέος υἱὸς 335

ἄκρην οὔτασε χεῖρα μετάλμενος ὀξέϊ δουρὶ

ἀβληχρήν.εἶθαρ δὲ δόρυ χροὸς ἀντετόρησεν

και σ'αυτη ο βροντοφωνος ειπε Διομηδης

φευγα μακρια του Δια θυγατερα απ'το πολεμο και την ανηλεη σφαγη

δεν σου φτανει  που πληθος τις αδυνατες γυναικες ξεμυαλιζεις;349

ῇ δ' ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·

εἶκε Διὸς θύγατερ πολέμου καὶ δηϊοτῆτος·

ἦ οὐχ ἅλις ὅττι γυναῖκας ἀνάλκιδας ἠπεροπεύεις;349

μετα απ'αυτο φυσικα ηρθε η νεμεσις κατα του μεγαθυμου Τυδειδη

του βοης αγαθου Διομηδεος ἱπποδάμοιο τον αριστον των Αχαιων

ο μωρος,δεν το κατανοησε του Τυδεα ο γιος,

οττι δεν θα'ναι πολυμερος οποιος με τους αθανατους μαχεται,

ουτ'αυτον παιδια ποτε στα γονατα βαστωντας παπα θα τον φωναζουν

οταν ελθει απ'τον πολεμο και την ανηλεη σφαγη,

σ'αυτο τωρα ο Τυδειδης,αν και πολυ δυνατος ειναι, 410

να προσεξει μη καποιος απ'αυτον ανδρειωτερος μαζι του μαχεται,

μη η Αιγιαλεια η συνετη Αδρηστινη

απ'τον υπνο θρηνοντας τους αγαπημενους στο σπιτι σηκωσει

τον νυμφευτον αναζητωντας αντρα τον αριστον των Αχαιων

η φρονιμη γυναικα του Διομηδη του ιπποδαμαστη

νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδε κατὰ φρένα Τυδέος υἱὸς

ὅττι μάλ' οὐ δηναιὸς ὃς ἀθανάτοισι μάχηται,

οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσιν

ἐλθόντ' ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.

τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι,    410

φραζέσθω μή τίς οἱ ἀμείνων σεῖο μάχηται,

μὴ δὴν Αἰγιάλεια περίφρων Ἀδρηστίνη

ἐξ ὕπνου γοόωσα φίλους οἰκῆας ἐγείρῃ

κουρίδιον ποθέουσα πόσιν τὸν ἄριστον Ἀχαιῶν

ἰφθίμη ἄλοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο.

και εντελει τοτε η φοβερα τισις ,

καποια η Κυπριδα Αχαιιδα ξελογιασε

μ'ενα απ'τους Τρωες μαζι να φυγει

καποια απ'αυτες χαιδευοντας τις Αχαιιδες τις ομορφοπεπλες

απ'τη χρυση καρφιτσα θα τρυπησε το τρυφερο χερι

ἦ μάλα δή τινα Κύπρις Ἀχαιϊάδων ἀνιεῖσα

Τρωσὶν ἅμα σπέσθαι,

τῶν τινα καῤῥέζουσα Ἀχαιϊάδων ἐϋπέπλων

πρὸς χρυσῇ περόνῃ καταμύξατο χεῖρα ἀραιήν.

ο Οιαξ ο γιος του Ναυπλιου κι αδελφος του  Παλαμηδη στις Μυκηνες ξεσηκωσε

τη Κλυταιμνηστρα κατα του Αγαμεμνονα  και στ'Αργος ξελογιασε την Αδρηστινη,

πως ο Διομηδης ερχεται με τρωαδιτισες παλλακιδες,κι αλλη γυναικα θα'χει κι αλλα παιδια,

εκεινη τοτε με τον εραστη της τον Κομητη,τον γιο του Σθενελου,στο γυρισμο του'στησε

ενεδρα,κι αν δεν κατεφευγε οικετης στο ναο της Αθηνας θα'χε κακοθανατησει

κι εφυγε απ'τ'Αργος ο Διομηδης στην Απουλλια της Κατω Ιταλιας

κι εκει ιδρυσε το Αργος Ιππιον

ετσι εξετελεσθει η νομοτελεια υβρις ατη νεμεσις τισις

.

.

.

ΚΡΙΤΙΚΗ  ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ ΑΠΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΛΟΓΙΟΝ του 8ου  αι.

Ελλην δεν ητο,τι Ελλην;αλιμονο,την εποχη Αναστασιου του Α' η' Β'

η' Ιουστινιανου του Α' ποιος τολμουσε να ητο Ελλην;αλλα καποιος

αδεξιος Αναγνωστης και ψαλτης εις την Πολην ητο απο την Δαμασκον της Συριας

η' την Βηρυτον εις την Παναγιαν των Βλαχερνων,εκει  εκ των ομοουσιων του

λοιδορειθεις εις ενυπνιον περιπεσων ως το ορισεν ο ονειροκριτης Αρτεμιδωρος

ειδεν την Παναγιαν να του προσφερει περγαμηνην προς βρωσιν,μετα ταυτα

αναστας εγενετο ο Ρωμανος ο Μελωδος του θαυμαστου κοντακιου

'Η Παρθενος Σημερον τον Υπερουσιον Τικτει'

εις λαμπραν αττικιζουσαν λογια κοινη γλωσσαν εργασθεις τα ποιηματα του

με περιτεχνες μεταφορες τολμηρες συγκρισεις και αντιθεσεις,επισης εξοχες

νοητικες εξεικονισεις βαθειας θεολογιας αλλα και ζωηραν δραματοποιησην

ως το 'Ψυχη μου,ψυχη μου,αναστα,τι καθευδεις;'

.

.

.

(σχεδιαζοντας να μεταφράσει τις Χοηφορες του Αισχύλου)

(σχεδιαζοντας να μεταφράσει τις Χοηφορες του Αισχύλου)

πῶς εὔφρον᾽ εἴπω, πῶς κατεύξομαι πατρί;

πότερα λέγουσα παρὰ φίλης φίλῳ φέρειν

γυναικὸς ἀνδρί, τῆς ἐμῆς μητρὸς πάρα; 90

πως με καθαρό μυαλό να πω , πως ν'απευθυνθω στον πατέρα;

τι απ'αυτα να πω, δωρα πως φέρνω από αγαπημένη γυναίκα

στον αγαπημενο αντρα, απο τη δική μου μητέρα;

(σ'αδειο αρχαιο θεατρο η Ηλέκτρα,αυστηρή, αμίλητη, το φως του φεγγαριου έκοβε σαν

μαχαιρι φέτες το ορθιο κορμί της, 'δεν με νοιάζει αν ξημερωσει' φωναζει 'γιατί να

ξημερώσει; τι ωφελει;', στις Μυκήνες η μάνα αποφασισμένη ετοιμάζει το λουτρό,

ο Ορεστης την παραμονεύει έξω από την μισοκλειστη πόρτα, στον σκοτεινο διάδρομο,

μια κίνηση, βίαια η' απαλη, δεν έχει σημασία, κι ο κυκλος κλείνει, 'Μανα' ουρλιάζει'το νερό

είναι καυτό, θα καει', γιατί δεν την ακούει; πόσοι αδιαπεραστο τοίχοι ανάμεσα τους;

`Ορέστη, τι περιμένεις; η Ηλέκτρα είμαι, δεν ακούς;έχεις χρέος Ορεστη', το φεγγάρι της

πληγώνει τα χερια , τα χρωματιζει παραξενα ,'έχεις χρέος Ορεστη'επαναλαμβανει)

.

.

.

diasparta portraits

.ενα αημαντο γεγονος:η βαρυτικη δυναμη της γεματης σεληνης

ανασηκωνει το 8 του χταποδιου

.μουσικη:μεσημερι,κοκκοι αερα επικαθονται στα φυλλα λευκας

.τυχαια κινηση:ο αντιχειρας αντιστοιχησε-δεικτης-μεσος-παραμεσος-μικρο:

.on Claude Debussy Prélude à l'après-midi d'un faune:το κυριο θεμα,

flute,tres modere,doux et expressif,το μεγα φως του τραγου,επιμονο,

διαπεραστικο,εκτυφλωτικο καθετο μεσημερι,ορμητικο τιναγμα,

η φωνη διαλυμενη,υπνωτισμενη αιχμαλωσια αναπνοης

.αυταρκεια τοπιου:τιποτα αλλο

.

.

.

 ΤΑ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΑ  ΜΕΤΑ ΤΟ 529 μ.Χ

πολυ σαφης ο Ιουστιανειος κωδικας κατα 'την ανοσίαν Ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι'

λιαν φανερη η απειλη κατα του Συριου Δαμασκιου κατα του Κιλικα Σιμπλικιου

κατα του Φρυγα Ευλαλιου κατα του εκ της Γαζης Ισιδωρου

κατα του Λυδου Πρισκιανου και κατα των εκ Φοινικης Ερμειου και Διογενους

νεοπλατωνικων φιλοσοφων εν τη Φιλοσοφικη Σχολη Αθηνων

ο Χοσροης Α' της Περσιας τωρα η καταφυγη και προστατης τους

λενε πως ειναι φιλοσοφος κατα το πλατωνικο προτυπο η' κατι τετοιο τελοσπαντων

και βεβαια,κι αυτο ειναι το κυριοτερο,αμειλικτος εχθρος  της αυτοκρατοριας

εκει,σκεφτονταν ο Σιμπλικιος,θα συνεχισει απροσκοπτα και θα τελειωσει αισιως

το φιλοδοξο υπομνημα του στο αποσπασμα του Αναξαγορα απο τις Κλαζομενες

οὔτε γάρ τοῦ σμικροῦ ἐστι τὸ γε ἐλάχιστον, ἀλλ’ ἔλασσον ἀεί

( τὸ γάρ ἐόν οὐκ ἐστι τὸ μὴ οὐκ εἶναι ) ἀλλὰ καὶ τοῦ μεγάλου ἀεί ἐστι μεῖζον

ουτε εχει καμια σημασια για τη σπουδη του αν εκει απογοητευτηκαν

στη πολη Καρες  εχει νεοπλατωνικη σχολη και πλεον ανενοχλητοι θα'ναι εις ολα

και στα φιλοσοφικα και στα νομικα και στα θρησκευτικα τους ζητηματα

μετα τη προσωπικη παρεμβαση στο Βυζαντιο του Χοσροη προς χαριν τους

και βεβαια εκει θα  αποτελειωσει το φιλοσοφικο του υπομνημα

.

.

.

Ιοκαστη 

έφεραν το παιδί με τρυπημενους τους αστραγάλους, δεν τόλμησαν να τους κατηγορήσουν,

ούτε να εκφράσουν την περιφρόνηση τους, εκείνη στο δωματιο στο σκοτάδι εβλεπε έναν εκτυφλωτικό αιχμηρό ήλιο, το τοπιο πέρα μέχρι τα βουνά αιωρουνταν, ο άντρας της

τραβηξε τις χρυσές καρφίτσες απ'τα ρούχα, η απαλη σάρκα των ματιών υποχώρησε στη

βίαια κίνηση σχιστηκε, το παιδί μπροστά της με φουσκωμένα πόδια περπατουσε

κουτσαινοντας, φώναξε τ'ονομα του'Οιδιποδα' δεν άκουσε, επανέλαβε'Οιδιποδα,

Οιδιποδα', 'τι' ναι μάνα; 'ηταν η Ισμήνη,' μάνα τι έπαθες; 'είδε το πρόσωπο της λυπημενο

'που είναι ο Ετεοκλης ο Πολυνεικης η Αντιγονη;'την ρώτησε,' είδα τον Λαΐο,είχε κεφάλι

σκύλου, και τον Λαμβδακο είδα να του ξεσκιζουν οι γυναίκες το κορμί και να τρώνε τις

σαρκες του', 'ησύχασε μανα' 'ποιος έσβησε το φως; 'ξαναφωναξε η γυναικα' γιατί δεν

βλέπω; θέλω να δω το παιδί μου, ποιος του τρύπησε τα πόδια;'το σκοτάδι στο δωματιο

φωτιζε ένας εκτυφλωτικος ηλιος,άλλοιψε με λάδι τα πόδια του παιδιού, έπειτα με λευκες

λωρίδες υφάσματος τα έδεσε, εκείνο αποκοιμηθηκε, καλύτερα έτσι, δεν θα καταλαβει

αύριο ξημερωνοντας που θα το παρουν

.

.

.

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού 

(ύφος α')

                                                     

τι γελοίος αυτός ο Μέγας Μαγιστρος των ιππότων Ιωαννιτών της Ρόδου,

το 1522μ.Χ  ήθελε οικοδομικά υλικά να χτίσει κάστρο στη περιοχη της Αλικαρνασσού

να αντιμετωπίσει την επίθεση των Τούρκων και σκέφθηκε ο ανόητος να κονιορτοποιησει

το περίφημο Μαυσωλείο, άλλωστε ήταν άκρως ειδωλολατρικον,μεγα σκάνδαλον

για εναν φανατικό χριστιανο, ως ασβέστης θα του ητο πλέον χρήσιμο,

τώρα για έρωτες του Μαυσωλου με την αδελφή του Αρτεμισίου Β' της Καριας θα νοιαζονταν,

και δήθεν αριστουργηματα του Σκόπια του Βρυαξη του Τιμόθεου του Λεωχαρη οι μέτωπες

και του Πυθεου το τεθριππον,

μακριά πολύ μακριά το 350 π. Χ, από τότε έγιναν πολλά κοσμοιστορικα γεγονότα,

ο κόσμος ανήκει σε άλλον πλέον αληθινον Κύριον, κι αυτόν πρέπει να υπακουουν μ'αναντιρρητην πιστην,η μνήμη Μαυσωλου και Αρτεμισιας Καριας ένα ασήμαντο συμβάν,

μια ανόητη κενοδοξια εθνικών εραστών, ας τελειώνουν μ'αυτα, και, βέβαια,

δεν  έχει καμία σημασία αν η μάχη δεν  έγινε, ως προσδοκούσαν, στην Αλικαρνασσο,

αλλά στη Ροδο,αφού ξεμπέρδεψαν με τις τετοιες ειδωλολατρείες,

άσβεστος και κονις εις τον αιώνα, αυτό ήταν το τελικόν γερας του γελοίου Μεγα Μαγιστρου

των Ιωαννιτών

.

.   

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Α' ΣΩΤΗΡ 

οι μεταβολες της τυχης τον εφεραν στη Ρωμη

ως ανταλλαγμα της ομηριας του Αντιοχου

ετσι αυτο κανονιστηκε απο τον πατερα του Σελευκο Δ'

Φιλοπατωρ της Συριας κι εμαθε τον θανατο του πατερα

και τον ενθρονισμο του Αντιοχου ως Δ' Επιφανης το 175 π.Χ

και το 165 του εννιαχρονου Αντιοχου ως Ε' Ευπατωρ

με αντιβασιλεα τον Λυσια διοικητη της Συριας

κι επισης εμαθε τις απειλες της Ρωμης

πως αυτον θ'απελευθερωσει ως νομιμο διαδοχο

αν η κατασταση εκει στη Συρια δεν εκλινε υπερ της

και με δολοπλοκια δραπετευσε

κι ελαβε τη βασιλεια το 162 ως Δημητριος Α'

αφου δολοφονηθηκαν Αντιοχος Ε' και Λυσιας,

ομως η αποδραση και τα τετελεσμενα γεγονοτα

επεσυραν  τη δυσαρεσκεια της Συγκλητου στη Ρωμη

και τα μετρα εναντιον του επισπεφθηκαν

εξεγειροντας τους αλλους γυρω βασιλεις,

τον εξαδελφο Πτολεμαιο Στ' Φιλομητωρ για την υποθεση της Κυπρου

και τον Ατταλο Β' Φιλαδελφο της Περγαμου που εμφανησε

ως νομιμο διεκδικητη της εξουσιας στη Συρια τον Αλεξανδρο Α' Βαλα 

που διεδιδε πως ητο δηθεν γιος του Αντιοχου Δ' του Επιφανους

και τοτε καποιος ονοματι Ηρακλειδης,πρωην υπουργος του Αντιοχου Δ' Επιφανη

προπαγανδιζε ευμενως στη Ρωμη ως φιλους τον Βαλα

και την δηθεν αδελφη του Λαοδικη Στ' κινουμενος απο ιδιοτελεια

και τοιουτοτροπτως εκδικουμενος τον Δημητριο

για την εκθρονιση του αδελφου του Τιμαρχου της Μηδειας

και στην ενσκηψασα επανασταση κατα Δημητριου Α' μετ'ευχων της Ρωμαικης Συγκλητου

οι συμμαχοι Αλεξανδρος Α'Βαλας Πτολεμαιος Στ' Φιλομητωρ Αιγυπτου Λαοδικη Στ'

Ατταλος Β' Φιλαδελφος Περγαμου Αριαραθης Ε' Ευσεβης Φιλοπατωρ Καππαδοκιας

ο Δημητριος Α' Σωτηρ νικηθηκε στην Αντιοχεια το 150 π.Χ

και σκοτωθηκε εν μεσω ολων αυτων των μεταβολων της τυχης

με τα τακτικα γραμματα Α' Β' Γ' Δ'  Ε' Στ' και τ'αλλεπαλληλα επιθετα

Φιλομητωρ Φιλοπατωρ Φιλαδελφος Επιφανης Ευσεβης

Συριας Περγαμου Αιγυπτου

.

.

.                                                                                                             

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού 

(ύφος β')

ούτε γελοίος βεβαια ητο ο Μέγας Μαγιστρος μας των ιππότων Ιωαννιτών της Ρόδου,

κι ούτε ανόητος που σκέφθηκε το 1522μ.Χ να κονιορτοποιησει το περίφημο Μαυσωλείο,

ωστε τα οικοδομικά υλικά να του χρησιμεύσουν για τη κατασκευή κάστρου στη περιοχη τ

ης Αλικαρνασσού για την αντιμετωπιση  επίθεσης των Τούρκων,

άλλωστε το μνημειον ήταν άκρως ειδωλολατρικον,μεγα σκάνδαλον για εναν  χριστιανο,

ως ασβέστης θα μας ητο πλέον χρήσιμο,

τώρα για έρωτες του Μαυσωλου με την αδελφή του Αρτεμισίου Β' της Καριας θα νοιαζομαστε,

και δήθεν αριστουργηματα του Σκόπια του Βρυαξη του Τιμόθεου του Λεωχαρη οι μέτωπες

και του Πυθεου το τεθριππον,

μακριά πολύ μακριά το 350 π. Χ, από τότε έγιναν πολλά κοσμοιστορικα γεγονότα,

ο κόσμος ανήκει σε άλλον πλέον αληθινον Κύριον, κι αυτόν πρέπει να υπακουομε

μ'αναντιρρητην πιστην,η μνήμη Μαυσωλου και Αρτεμισιας Καριας ένα ασήμαντο συμβάν,

μια ανόητη κενοδοξια εθνικών εραστών, ας τελειώνουμε μ'αυτα, και, βέβαια,

δεν έχει καμία σημασία αν η μάχη δεν έγινε, ως προσδοκούσαμε, στην Αλικαρνασσο,

αλλά στη Ροδο,αφού ξεμπέρδεψαμε με τις τετοιες ειδωλολατρείες,

άσβεστος και κονις εις τον αιώνα, αυτό ήταν το τελικόν γερας του δικού μας Μεγα Μαγιστρου

των Ιωαννιτών

.

.

.

Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ

[Ηροδοτου Ιστοριαι,126.1-129.4]

η νικη των τεθριππων στην Ηλεια υψωσε σιγουρα το νου του Σικυωνιου ΚΛεισθενη

αλλιως δεν εξηγειται η πραξη του με κηρυκα να διαλαλησει στους Ελληνας θεατες

να παντρεψει την κορη του Αγαριστη,μια ασημαντη κοπελα,με τον Ελληνων απαντων

αριστον,κι ηρθαν στην Σικυωνα,σ'εξηντα μερες μεσα,γ'αυτο το σκοπο απο Ιταλιης

ο Σμινδυρίδης ὁ Ἱπποκράτεος Συβαρίτης και ο Σιρίτης Δάμασος Ἀμύριος

εκ του Ιονιου ο Ἀμφίμνηστος Ἐπιστρόφου Ἐπιδάμνιος και απο τῆς Αἰτωλίδος χώρης

Τιτόρμου ἀδελφεὸς Μάλης,απο δε Πελοποννησου  Φείδωνος τοῦ Ἀργείων τυράννου

παῖς Λεωκήδης καὶ Ἀμίαντος Λυκούργου Ἀρκὰς ἐκ Τραπεζοῦντος,

καὶ Ἀζὴν ἐκ Παίου πόλιος Λαφάνης Εὐφορίωνος και ο Ἠλεῖος Ὀνόμαστος Ἀγαίου.

ἀπὸ δὲ Ἐρετρίης Λυσανίης· ἐκ δὲ Θεσσαλίης ἦλθε τῶν Σκοπαδέων Διακτορίδης Κραννώνιος,

ἐκ δὲ Μολοσσῶν Ἄλκων. κι απο την Αθηνα Μεγακλέης τε ὁ Ἀλκμέωνος και Ἱπποκλείδης

Τεισάνδρου,και επι εναν χρονον ολους τους εσυναναστρεφονταν και τους κατασκοπευε

ποιος στη συμπεριφορα στο σωμα και στο νου ηταν ο καταλληλοτερος κι εκλινε για

γαβρον του προς τον Ιπποκλειδη,επιπλεον και των Κορινθιων  Κυψελιδων συγγενη,

εκατο βοδια εσφαξε στο τραπεζι της εκλογης κι αφθονο κρασι ειχε κι αυλητες εφερε

και τοτε ο Ιπποκλειδης π'ολ'αυτα καταλαβε ποσο γελοια κουφια και θεατρικα ηταν

ζητησε λαικο χορο και τοσο ξεδιαντροπα χορεψε πανω στο τραπεζι στηριζοντας

το κεφαλι και τα ποδια κλωτσωντας σαν βατραχος στον αερα που ο ΚΛεισθενης

ἀποστυγέων αηδιαζοντας του φωναξε' Ὦ παῖ Τεισάνδρου, ἀπορχήσαό γε μὲν τὸν γάμον.

παιδι του Τεισανδρου,απ'το χορο του γαμου εξω βγηκες' κι εκεινος ο γλεντζες νεος

καθολου δεν νοιαστηκε κι απαντησε 'στ'αποτετοια του Ιπποκλειδη'

.

.

.

Ενδοτερα

η καρέκλα στο μπαλκόνι,το δέντρο απέναντι λύγιζε τη σκιά της

το πέλμα του αριστερού ποδιού ακούμπησε τον ήχο του νερού

μια κίνηση του αέρα μετακίνησε το ανατολικό παράθυρο

όλη η αρχιτεκτονική του τοπίου αιωρηθηκε, πιο κάτω η θάλασσα

είχε το δεξί χέρι σε κλίση τριάντα μοιρών από το σώμα της

τότε είδε τις λέξεις και κατάλαβε,ψιθυριζε, ενδότερα των λέξεων

η ύπαρξη ενός τριαντάφυλλου και διάφανο που'ναι το πράσινο

το ξημέρωμα

.

.

.

Καλλισθενης,Βακτρα.327 π.Χ 

ειχε,βεβαια,την ευθυνη του,ως ιστορικος του,με ρητορειες

να δημιουργησει τον μυθο του,χωρις μια τετοια ιστορια ο Αλεξανδρος

στο μελλον δεν θα ειναι τιποτα,ενας φιλοπολεμος μωροφιλοδοξος

ενας ματαιοδοξος εγωιστης,ουτε αυτοκρατωρ ουτε μεγας .

τωρα ομως εχει πολυ ξεφυγει,περσικες συνηθειες,προσκηνυματα ως θεου,

βακτριανοι γαμοι,οι Μακεδονες δεν τα δεχονται αυτα,

επειτα ειναι και οι δολοφονιες του Φιλωτα ,του Παρμενιωνα,του Κλειτου,

ο  Αριστοτελης τον μηνυσε  πως η φιλοσοφια ειναι πολυ σοβαρον πραγμα

για να την αφησει να καταπεσει και να γελοιωποιηθει με βαρβαρισμους

να διαλεξει πρεπει,η' Καλλισθενης η' Ψευδο-Καλλισθενης,δεν εχει αλλον δρομο,

το 327 π.Χ ηταν μια ευκαιρια αν δεν προδιδονταν η συνομωσια των παιδων

αυτος ως δασκαλος του κυριου υπαιτιου Ερμολαου συνεληφθει

φυλακιστηκε κι εκτελεστηκε,παντως ο Αλεξανδρος ξεμπερδεψε και μ'αυτον

τιποτα,οπωσδηποτε,ευκολοτερον αλλος κολακας να ευρεθει ιστορικος

.

.

.

Δεξιλεως παρα ταύτα 

Κόρινθος, τραχύς βόρειος άνεμος,

στο σιδηροδρομικο σταθμό στρατιώτες,

'που πάνε; 'ρώτησε ένα παιδί, κάποιος του απάντησε'εμφυλιος'

'οχι 'φώναξε το παιδι 'σταματήστε τους',

μέσα στις ζητωκραυγες κανένας δεν το ακουγε,

δυνατός άνεμος ταρακουνουσε την ερημη Κόρινθο, 394 π.Χ,

'ποσο μεγάλωσε ο ίσκιος σου παιδί μου καθώς έπεσες'ακουσε

ο Δεξιλεως τη μάνα του, Θορικο, Κεραμεικός,

η σιωπή ακολούθησε,

τα ίδια απαράλλαχτα γεγονότα ακολούθησαν,

τραχύς άνεμος

απο'να γραμμόφωνο ακούγονταν

'τον Κατσαντώνη πιάσανε

στα Γιάννενα τον πάνε

κι εκεί τονε σκοτωσανε'

Σημείωση:η Κόρινθος και τα Γιάννενα είναι ελληνικές πολεις

.

.

.

Κλυταιμνηστρα

πριν δύο μέρες επιστρεψανε από την Αυλίδα,

καμιά ανησυχία, όλο το σκηνικό τέλειο,σχεδιο του Καλχα,

ο όχλος πιστεύει τέτοια,

κανένας από τους Αχαιούς δεν θα αμφισβητήσει την κυριαρχία του Αγαμέμνωνα,

ούτε κι ο Αχιλλέας,

δεν νιώθει ζήλια, πάντα, από μικρή, η Ελένη ήθελε να επιδεικνύεται,

κι αυτή ήταν πολύ όμορφη, αλλά είχε επίγνωση της ανθρώπινης μάταιοτητας,

το καλλος ταχέως παρέρχεται,

βέβαια, δεν συμφώνησε, κι είναι πολύ θυμωμένη,με τη φυγαδευση της Ιφιγένειας,

κι ας την διαβεβαίωσαν πως είναι σώα και αβλαβής,

της λείπει,

ήταν πολύ διαφορετικη από την Ηλέκτρα, γλυκιά τρυφερή,

η Ηλέκτρα είναι σκληρή, τη φοβάται,

τις νύχτες την παραμονεύει, ξέρει πως δεν κοιμάται,

όσο και να φυλαγονται με τον Αιγισθο κάποια μέρα θα τους αποκαλύψει,

έχει βάλει λόγια και στον μικρό, τον Ορέστη,

σίγουρα τον ποτιζει φαρμάκι,

η μάνα είναι στο κρεβάτι μ'αλλον άντρα από τον πατέρα,

ντροπή,

το είπε στον Αιγισθο, εκείνος γέλασε, παιδί είναι θα του περάσει,

ήθελε να του πει για το ονειρο, δίσταζε,

ο Ορεστης την τυλίγει μ'ενα μαύρο ρούχο κι όλο το σφίγγει,

πόσο το σφίγγει δυνατά, θα με πνίξεις, ουρλιάζει,

κι εκεί ξυπνάει,

την ακούει, περπατάει στο δωματιο, πέρα δώθε πέρα δώθε, όλη τη νύχτα,

Ηλέκτρα, κοιμησου, της φωνάζει, ησύχασε,

την ακούει να κλαίει,

τη βρίσκει στο δωματιο, σ'ενα εκτυφλωτικό φως μπροστα στο καθρέφτη,

φοράει μια αποτρόπαια θεατρική μάσκα,

Ηλέκτρα τι κάνεις; της φωνάζει,

το φονικό σου παίζω μάνα,μη με ρωτάς γιατί, πρέπει, δεν θέλω,

είμαι ένα άβουλοι όργανο,

εκείνο το βράδυ τη πήρε στο κρεβάτι της και κοιμηθηκε εκει

.

.

.