.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η Σκηνή τής Ηλεκτρας
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
Φωτογράφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Σκηνή τής Ηλεκτρας
Η πανσέληνος πιέζει τις πέτρινες κερκίδες τού
θεάτρου τής Επιδαυρου.
Το πέτρινο σώμα του κρατάει την ανάσα του.
Στο κέντρο τής σκηνής ορθια η Ηλέκτρα, μόνη,ακίνητη.
Σήκωσε τα χέρια της αργα,και η φωνή της,στην.αρχη ψίθυρος,και μετά κραυγή,
και πάλι ψίθυρος.
-Πάντα θα θυμάμαι,
ο Αγαμέμνων ο πατέρας τυλιγμένος στο.διχτυ στο λουτρό,εκεί τον εσφαξε η σκύλα η μάνα ή μοιχαλίδα με τον εραστή της και μενα μ'εκαψε η φωτιά τού αίματός του.
Η σελήνη φώτισε το πρόσωπο της.
-Οχι,δεν μπορώ το φως,φώναξε και γύρισε το πρόσωπο της στη σκιά.
Κοίταξε στο άδειο αμφιθεατρο.
-Κι αυτό που έπρεπε να κάνω έκανα,ψιθύρισε,
εκδικήθηκα,κι οι φωνές τους με κυνηγούν.
Ο φόνος δεν είναι λύτρωση,η εκδίκηση δεν είναι ειρήνη.Είναι ένας καθρέφτης τού δικού μου πόνου.
Έσκυψε και ξάπλωσε στο δάπεδο τής σκηνής.
-Και τώρα είμαι εδώ,ψιθύρισε, μόνη με την πανσέληνο για μάρτυρα.
Η νύχτα θα με κρατά για πάντα.
Η Ηλέκτρα σηκώθηκε αργά,και στάθηκε όρθια ακίνητη στη σκηνή τού θεάτρου.
Στις κερκίδες τώρα εβλεπε μέσα στο θάμπος τής σελήνης τούς νεκρούς,τα παιδιά στο Θυεστιο δείπνο,την αδελφή της Ιφιγένεια,τον πατέρα Αγαμέμνονα,τη μάνα Κλυταιμνήστρα,τον Αίγισθο,κι αυτή την ίδια,να την παρακολουθούν σιωπηλοι.
Ο άνεμος γύριζε γύρω της σαν φίδι.
-Τωρα καταλαβαίνω,είπε,όσο θυμάμαι δεν υπαρχει ειρήνη.
Αγαμέμνων πατέρα κι εσύ αδερφέ μου Ορέστη πώς φτάσαμε ως εδώ;Πώς ένα παλάτι γέμισε αίμα;Και τώρα ο κόσμος στέκει γύρω μου άδειος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Δεν υπάρχει διαφυγή από τη μοίρα μας.
Η σελήνη έδυσε,ένα πυκνό σκοτάδι σκέπασε τα πάντα,Ηλέκτρα και θέατρο.
.
.
Electra’s Scene
The full moon presses against the stone seats of the theater of Epidaurus.
Its stony body holds its breath.
In the center of the stage stands Electra, alone, motionless.
She raised her hands slowly, and her voice, at first a whisper, then a scream, and then a whisper again:
"I will always remember,
Agamemnon, my father, wrapped in the net in the bath—there the dog, my mother or the adulteress with her lover, slaughtered him, and I was burned by the fire of his blood."
The moon illuminated her face.
"No, I cannot bear the light," she shouted, turning her face to the shadows.
She looked at the empty amphitheater.
"And what I had to do, I did," she whispered.
"I avenged, and their voices haunt me. Murder is not salvation, revenge is not peace. It is a mirror of my own pain."
She bent down and lay on the stage floor.
"And now I am here," she whispered, "alone, with the full moon as my witness. The night will hold me forever."
Electra rose slowly and stood motionless on the stage of the theater.
In the seats, now, she saw, in the moon’s dim glow, the dead: the children at the Sacrificial Feast, her sister Iphigenia, her father Agamemnon, her mother Clytemnestra, Aegisthus, and herself, silently watching her.
The wind twisted around her like a serpent.
"Now I understand," she said, "as long as I remember, there is no peace.
Agamemnon, father, and you, brother Orestes, how did we come to this? How did a palace fill with blood? And now the world stands around me empty, as if it never existed. There is no escape from our fate."
The moon set, and a dense darkness covered everything—Electra and the theater.
.
.
La Scène d’Électre
La pleine lune écrase les gradins de pierre du théâtre d’Épidaure.
Son corps de pierre retient son souffle.
Au centre de la scène se tient Électre, seule, immobile.
Elle leva lentement les mains, et sa voix, d’abord un murmure, puis un cri, puis un murmure à nouveau :
"Je me souviendrai toujours,
Agamemnon, mon père, enveloppé dans le filet dans le bain—là, le chien, ma mère ou l’adultère avec son amant, l’a assassiné, et moi j’ai été brûlée par le feu de son sang."
La lune éclaira son visage.
"Non, je ne peux pas supporter la lumière," cria-t-elle en tournant son visage vers l’ombre.
Elle regarda l’amphithéâtre vide.
"Et ce que je devais faire, je l’ai fait," murmura-t-elle.
"Je me suis vengée, et leurs voix me hantent. Le meurtre n’est pas une délivrance, la vengeance n’est pas la paix. C’est un miroir de ma propre douleur."
Elle se pencha et s’allongea sur le sol de la scène.
"Et maintenant je suis ici," murmura-t-elle, "seule, avec la pleine lune comme témoin. La nuit me tiendra pour toujours."
Électre se leva lentement et resta immobile sur la scène du théâtre.
Dans les gradins, maintenant, elle voyait, dans la pénombre de la lune, les morts : les enfants au Festin Sacrificiel, sa sœur Iphigénie, son père Agamemnon, sa mère Clytemnestre, Égisthe, et elle-même, la regardant silencieusement.
Le vent tournait autour d’elle comme un serpent.
"Maintenant je comprends," dit-elle, "tant que je me souviendrai, il n’y a pas de paix.
Agamemnon, père, et toi, frère Oreste, comment en sommes-nous arrivés là ? Comment un palais s’est-il rempli de sang ? Et maintenant le monde se tient autour de moi vide, comme s’il n’avait jamais existé. Il n’y a pas d’échappatoire à notre destin."
La lune se coucha, et une obscurité dense recouvrit tout—Électre et le théâtre.
.
.
Die Szene der Elektra
Der Vollmond drückt auf die steinernen Ränge des Theaters von Epidaurus.
Sein steinerner Körper hält den Atem an.
Im Zentrum der Bühne steht Elektra, allein, regungslos.
Langsam hob sie ihre Hände, und ihre Stimme, zunächst ein Flüstern, dann ein Schrei, dann wieder ein Flüstern:
"Ich werde immer erinnern,
Agamemnon, mein Vater, im Netz im Bad gewickelt—dort hat der Hund, meine Mutter oder die Ehebrecherin mit ihrem Liebhaber, ihn abgeschlachtet, und ich wurde vom Feuer seines Blutes verbrannt."
Der Mond beleuchtete ihr Gesicht.
"Nein, ich kann das Licht nicht ertragen," rief sie und wandte ihr Gesicht dem Schatten zu.
Sie blickte ins leere Amphitheater.
"Und was ich tun musste, habe ich getan," flüsterte sie.
"Ich habe mich gerächt, und ihre Stimmen verfolgen mich. Mord ist keine Erlösung, Rache ist kein Frieden. Es ist ein Spiegel meines eigenen Schmerzes."
Sie beugte sich und legte sich auf den Bühnenboden.
"Und jetzt bin ich hier," flüsterte sie, "allein, mit dem Vollmond als Zeugen. Die Nacht wird mich für immer halten."
Elektra erhob sich langsam und stand regungslos auf der Bühne des Theaters.
In den Rängen sah sie jetzt, im schummrigen Mondlicht, die Toten: die Kinder beim Opfermahl, ihre Schwester Iphigenie, ihren Vater Agamemnon, ihre Mutter Klytaimnestra, Aigisthos und sich selbst, die sie schweigend beobachteten.
Der Wind wirbelte wie eine Schlange um sie herum.
"Jetzt verstehe ich," sagte sie, "solange ich mich erinnere, gibt es keinen Frieden.
Agamemnon, Vater, und du, Bruder Orest, wie sind wir hierher gekommen? Wie füllte sich ein Palast mit Blut? Und jetzt steht die Welt leer um mich herum, als hätte sie nie existiert. Es gibt kein Entkommen vor unserem Schicksal."
Der Mond ging unter, und eine dichte Dunkelheit bedeckte alles—Elektra und das Theater.
.
.
La Scena di Elettra
La luna piena preme sulle gradinate di pietra del teatro di Epidauro.
Il suo corpo di pietra trattiene il respiro.
Al centro del palco sta Elettra, sola, immobile.
Alzò lentamente le mani, e la sua voce, all’inizio un sussurro, poi un urlo, e di nuovo un sussurro:
"Ricorderò sempre,
Agamennone, mio padre, avvolto nella rete nel bagno—lì il cane, mia madre o l’adultera con il suo amante, lo ha ucciso, e io sono stata bruciata dal fuoco del suo sangue."
La luna illuminò il suo volto.
"No, non posso sopportare la luce," gridò, girando il volto verso l’ombra.
Guardò l’anfiteatro vuoto.
"E ciò che dovevo fare, l’ho fatto," sussurrò.
"Mi sono vendicata, e le loro voci mi perseguitano. L’omicidio non è salvezza, la vendetta non è pace. È uno specchio del mio dolore."
Si chinò e si sdraiò sul pavimento del palco.
"E ora sono qui," sussurrò, "da sola, con la luna piena come testimone. La notte mi terrà per sempre."
Elettra si alzò lentamente e rimase immobile sul palco del teatro.
Tra le gradinate ora vedeva, nella luce fioca della luna, i morti: i bambini al Banchetto Sacrificale, sua sorella Ifigenia, suo padre Agamennone, sua madre Clitennestra, Egisto, e se stessa, a osservarla in silenzio.
Il vento girava intorno a lei come un serpente.
"Ora capisco," disse, "finché ricordo, non c’è pace.
Agamennone, padre, e tu, fratello Oreste, come siamo arrivati fin qui? Come un palazzo si è riempito di sangue? E ora il mondo è vuoto intorno a me, come se non fosse mai esistito. Non c’è fuga dal nostro destino."
La luna tramontò, e un’oscurità densa coprì tutto—Elettra e il teatro.
.
.
La Escena de Electra
La luna llena presiona las gradas de piedra del teatro de Epidauro.
Su cuerpo de piedra contiene la respiración.
En el centro del escenario se encuentra Electra, sola, inmóvil.
Levantó lentamente las manos, y su voz, al principio un susurro, luego un grito, y luego un susurro otra vez:
"Siempre recordaré,
Agamenón, mi padre, envuelto en la red en el baño—allí el perro, mi madre o la adúltera con su amante, lo asesinó, y yo fui quemada por el fuego de su sangre."
La luna iluminó su rostro.
"No, no puedo soportar la luz," gritó, volviendo su rostro hacia la sombra.
Miró el anfiteatro vacío.
"Y lo que debía hacer, lo hice," susurró.
"Me vengué, y sus voces me persiguen. El asesinato no es salvación, la venganza no es paz. Es un espejo de mi propio dolor."
Se inclinó y se acostó en el suelo del escenario.
"Y ahora estoy aquí," susurró, "sola, con la luna llena como testigo. La noche me sostendrá para siempre."
Electra se levantó lentamente y se quedó inmóvil en el escenario del teatro.
En las gradas, ahora, vio, en la penumbra de la luna, a los muertos: los niños en el Banquete Sacrificial, su hermana Ifigenia, su padre Agamenón, su madre Clitemnestra, Egisto, y ella misma, observándola en silencio.
El viento giraba a su alrededor como una serpiente.
"Ahora entiendo," dijo, "mientras recuerde, no hay paz.
Agamenón, padre, y tú, hermano Orestes, ¿cómo llegamos hasta aquí? ¿Cómo un palacio se llenó de sangre? Y ahora el mundo está vacío a mi alrededor, como si nunca hubiera existido. No hay escape de nuestro destino."
La luna se puso, y una densa oscuridad cubrió todo—Electra y el teatro.
.
.
A Cena de Electra
A lua cheia pressiona os bancos de pedra do teatro de Epidauro.
Seu corpo de pedra prende a respiração.
No centro do palco está Electra, sozinha, imóvel.
Ela levantou lentamente as mãos, e sua voz, primeiro um sussurro, depois um grito, e depois um sussurro novamente:
"Sempre vou lembrar,
Agamenão, meu pai, envolto na rede no banho—lá o cão, minha mãe ou a adúltera com seu amante, o matou, e eu fui queimada pelo fogo de seu sangue."
A lua iluminou seu rosto.
"Não, não posso suportar a luz," gritou, virando o rosto para a sombra.
Ela olhou para o anfiteatro vazio.
"E o que eu tinha que fazer, eu fiz," sussurrou.
"Eu me vinguei, e suas vozes me perseguem. O assassinato não é salvação, a vingança não é paz. É um espelho da minha própria dor."
Ela se inclinou e se deitou no chão do palco.
"E agora estou aqui," sussurrou, "sozinha, com a lua cheia como testemunha. A noite me guardará para sempre."
Electra levantou-se lentamente e ficou imóvel no palco do teatro.
Nos bancos, agora, ela via, na penumbra da lua, os mortos: as crianças no Banquete Sacrificial, sua irmã Ifigênia, seu pai Agamenão, sua mãe Clitemnestra, Egisto, e ela mesma, observando-a em silêncio.
O vento girava ao seu redor como uma serpente.
"Agora eu entendo," disse, "enquanto eu lembrar, não há paz.
Agamenão, pai, e você, irmão Orestes, como chegamos até aqui? Como um palácio se encheu de sangue? E agora o mundo está vazio ao meu redor, como se nunca tivesse existido. Não há fuga do nosso destino."
A lua se pôs, e uma escuridão densa cobriu tudo—Electra e o teatro.
.
.
.
