.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
χνκουβελης cncouvelis
-Volta para mim
Fado
(στα Ελληνικα,Portuguese,
Spanish,Francais,Italian,
German,English)
Homage στην
Maria Severa Onofriana
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης
χνκουβελης cncouvelis
Volta para mim
Fado
(στα Ελληνικα,Portuguese,
Spanish,Francais,Italian,
German,English)
(Homage στην
Maria Severa Onofriana (26 Ιουλιου 1820 - 30 Νοεμβριου 1846),γνωστη με το όνομα Σεβερα,Πορτογαλεζα τραγουδίστρια των fados και κιθαριστρια,
πέθανε από φυματίωση 26 χρόνων,30 Νοεμβρίου 1846 στη Rua do Capelão,
στη συνοικια Μουραρια,Λισαβώνα).
Linda Rodriguez -Maria Severa
https://youtu.be/BlkNdL2wK4Q?is=yr5fCrWC1YUQ1q8K
Lourdes Rodriguez -Maria Severa
https://youtu.be/ZmtPbqhEr4U?is=5B4WzX10bUviDota
(χειρόγραφο του ετερώνυμου cnc)
Ημουν στην Μουραρια στην αρχαία συνοικία της Λισαβόνας,ηταν Νοέμβριος.
Οι πέτρες στα στενά δρομάκια από τη βροχή ήταν γυαλιστερές.
Έμενα σε ένα παλιό σπίτι στη Rua do Capelão.
Το ενοικίασα από μια ηλικιωμένη γυναίκα που λεγόταν Ντόνα Εμίλια.
-Μην φοβηθητε,μου είπε,αν μετά τα μεσάνυχτα ακουσετε από το διπλανό δωμάτιο μια γυναίκα να τραγουδάει fado.
Χαμογέλασα,δεν μου φάνηκε παράξενο,
οι ηλικιωμένοι το συνηθίζουν να κάνουν τα παλιά σπίτια πιο μυστηριώδη απ' όσο είναι.
Εκείνη τη νύχτα,ξύπνησα,12 και 10 ,είδα στο ρολόι,ακουσα μια γυναικεία φωνή,χαμηλή,
σχεδόν ψιθυριστή.
Δεν ξεχώριζα τις λέξεις,
μονο στο τέλος κάθε στροφής τη φράση που επαναλαμβανονταν:
-Volta para mim.
(Γύρνα σε μένα.)
Σηκώθηκα.
Έβαλα το αυτί μου πάνω στον τοιχο.
Τίποτα.
Έκανα ένα βήμα πίσω.
Η φωνή ξανάρχισε.
Αυτή τη φορά άκουσα καθαρά.
Βγήκα έξω στη Mouraria.
Η συνοικία είχε ένα παράξενο φως που την εκανε να μοιάζει βυθισμένη σε αρχαιο όνειρο.
Μπήκα σε μια casa de fado.
Η τραγουδίστρια ήταν περίπου 25 ετών.
Φορούσε μαύρο μακρύ φόρεμα.
Η φωνή της ήταν βραχνή με μεγάλα κενα σιωπής.
Κάποια στιγμη αναγνώρισα το τραγούδι που τραγουδουσε
Ήταν το ίδιο τραγούδι,τού διπλανού δωματίου.
Ζήτησα να έρθει η τραγουδίστρια στο τραπέζι μου.
-Σεβερα,μου είπε το όνομα της.Maria Severa Onofriana.
Εγώ λόγω των μουσικολογικων μου σπουδών στο fado ήξερα ότι η Maria Severa Onofriana
ήταν μια μυθικη μορφη της πρώιμης ιστορίας του fado και ότι η μνήμη της συνδέθηκε βαθιά με τη Mouraria.
-Η Σεβέρα έχει πεθανει,τής είπα, εδώ και 180 χρονια.
-Κανενας δεν πεθαίνει όταν τραγουδάει τα fados,είπε η τραγουδίστρια.
-Τοτε τι πεθαίνει;ρώτησα.
-Εμείς,είπε.
Την κοίταξα,ήταν πανέμορφη,μια σκοτεινή ομορφιά.
Επέστρεψα ξημερώνοντας στο δωμάτιο μου.
Δεν κοιμήθηκα,δεν είχα ύπνο,σαν κάτι να περιμενα.
Άκουσα βήματα στο διάδρομο να πλησιάζουν.
Σηκώθηκα γρήγορα,άνοιξα τη πόρτα.
Στη διπλανη πόρτα ήταν εκείνη όπως το περίμενα.
Η Maria Severa Onofriana.
Με κοίταξε.
Άνοιξε τη πόρτα και μπήκε μέσα.Εκλεισε τη πόρτα,
Γύρισα στο δωμάτιο μου,ξάπλωσα στο κρεβάτι και κοίταζα τον τοίχο που με χώριζε από το διπλανό δωμάτιο.
Αποκοιμήθηκα.
Είδα ένα όνειρο.Ο τοίχος άνοιξε και εμφανίσθηκε εκείνη.
-Ποια είσαι;είπα,Τι θέλεις;
-Να με θυμηθείς,είπε.
Και άρχισε να τραγουδάει:
Volta para mim.
Όταν ξύπνησα πήγα στην
Ντόνα Εμίλια.
-Ποια ειναι η γυναίκα που μενει στο διπλανό δωμάτιο;
ρώτησα.
-Δεν μένει καμία γυναίκα,απάντησε,ποτέ αυτό το δωμάτιο δεν το νοίκιασα.
-Και το τραγουδι;είπα.
Η Ντόνα Εμίλια χαμογέλασε.
-Το λέω έτσι,για να δημιουργήσω μυστήριο.
Πλήρωσα το δωμάτιο και έφυγα από το σπίτι.
Εκείνη τη νύχτα περιπλανήθηκα στη Μουραρια.
Όλη η αρχαία συνοικία κατέβαινε μεσα στην ομίχλη προς τον ποταμό Τάγο.
Σ'ένα στενό δρομάκι μια γυναίκα με σάλι,έπαιζε στη κιθάρα και τραγουδουσε:
Volta para mim.
Στάθηκα και την άκουσα μέχρι το τέλος.
Volta para mim
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Homenagem a Maria Severa Onofriana (26 de julho de 1820 – 30 de novembro de 1846), conhecida pelo nome de Severa, cantora portuguesa de fados e guitarrista, que morreu de tuberculose aos 26 anos, em 30 de novembro de 1846, na Rua do Capelão, no bairro da Mouraria, Lisboa.)
(manuscrito do heterónimo cnc)
Eu estava na Mouraria, no antigo bairro de Lisboa. Era novembro.
As pedras das ruas estreitas, molhadas pela chuva, brilhavam.
Estava hospedado numa casa antiga na Rua do Capelão. Aluguei-a a uma senhora idosa chamada Dona Emília.
— Não tenha medo — disse-me ela — se, depois da meia-noite, ouvir no quarto ao lado uma mulher a cantar fado.
Sorri. Não me pareceu estranho. Os velhos têm o hábito de tornar as casas antigas mais misteriosas do que realmente são.
Nessa noite acordei. Eram doze e dez, vi no relógio. Ouvi uma voz de mulher, baixa, quase sussurrada.
Não distinguia as palavras. Apenas, no fim de cada estrofe, a frase que se repetia:
— Volta para mim.
Levantei-me.
Encostei o ouvido à parede.
Nada.
Dei um passo atrás.
A voz recomeçou.
Desta vez ouvi claramente.
Saí para a Mouraria.
O bairro tinha uma luz estranha que o fazia parecer mergulhado num sonho antigo.
Entrei numa casa de fado.
A cantora teria cerca de vinte e cinco anos.
Vestia um longo vestido preto.
A sua voz era rouca, com grandes intervalos de silêncio.
A certa altura reconheci a canção que estava a cantar.
Era a mesma canção do quarto ao lado.
Pedi à cantora que viesse à minha mesa.
— Severa — disse-me, apresentando-se. — Maria Severa Onofriana.
Eu, devido aos meus estudos de musicologia sobre o fado, sabia que Maria Severa Onofriana era uma figura mítica da história inicial do fado e que a sua memória estava profundamente ligada à Mouraria.
— A Severa morreu — disse-lhe — há cento e oitenta anos.
— Ninguém morre quando canta fados — respondeu a cantora.
— Então o que é que morre? — perguntei.
— Nós — disse ela.
Olhei para ela.
Era belíssima, de uma beleza sombria.
Regressei ao meu quarto ao amanhecer.
Não dormi. Não tinha sono, como se estivesse à espera de alguma coisa.
Ouvi passos no corredor que se aproximavam.
Levantei-me rapidamente e abri a porta.
Na porta ao lado estava ela, como eu esperava.
Maria Severa Onofriana.
Olhou para mim.
Abriu a porta e entrou.
Fechou-a.
Voltei para o meu quarto, deitei-me na cama e fiquei a olhar para a parede que me separava do quarto ao lado.
Adormeci.
Tive um sonho.
A parede abriu-se e ela apareceu.
— Quem és tu? — perguntei. — O que queres?
— Que te lembres de mim — respondeu.
E começou a cantar:
Volta para mim.
Quando acordei, fui ter com Dona Emília.
— Quem é a mulher que vive no quarto ao lado? — perguntei.
— Não vive mulher nenhuma — respondeu ela. — Nunca aluguei esse quarto.
— E a canção? — perguntei.
Dona Emília sorriu.
— Digo isso assim, para criar mistério.
Paguei o quarto e saí da casa.
Nessa noite vagueei pela Mouraria.
Todo o antigo bairro descia através do nevoeiro em direção ao rio Tejo.
Numa rua estreita, uma mulher com um xaile tocava guitarra e cantava:
Volta para mim.
Parei e ouvi-a até ao fim.
Foi então que compreendi o segredo de Lisboa e dos seus antigos bairros.
Os fados nunca deixam os homens partir.
Nunca estão verdadeiramente mortos.
Estão sempre vivos.
Volta para mim.
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Homenaje a Maria Severa Onofriana (26 de julio de 1820 – 30 de noviembre de 1846), conocida con el nombre de Severa, cantante portuguesa de fados y guitarrista, que murió de tuberculosis a los 26 años, el 30 de noviembre de 1846, en la Rua do Capelão, en el barrio de la Mouraria, Lisboa.)
(manuscrito del heterónimo cnc)
Estaba en la Mouraria, en el antiguo barrio de Lisboa. Era noviembre.
Las piedras de las estrechas callejuelas, mojadas por la lluvia, brillaban.
Me alojaba en una casa antigua de la Rua do Capelão. Se la alquilé a una anciana llamada doña Emilia.
—No tenga miedo —me dijo— si después de medianoche oye en la habitación de al lado a una mujer cantando fado.
Sonreí. No me pareció extraño. Los ancianos tienen la costumbre de hacer que las casas antiguas parezcan más misteriosas de lo que realmente son.
Aquella noche me desperté. Eran las doce y diez, según vi en el reloj. Escuché una voz de mujer, baja, casi susurrante.
No distinguía las palabras. Solo, al final de cada estrofa, la frase que se repetía:
—Volta para mim.
Me levanté.
Apoyé el oído contra la pared.
Nada.
Di un paso atrás.
La voz volvió a comenzar.
Esta vez la escuché claramente.
Salí a la Mouraria.
El barrio tenía una luz extraña que lo hacía parecer sumergido en un sueño antiguo.
Entré en una casa de fado.
La cantante tendría unos veinticinco años.
Llevaba un largo vestido negro.
Su voz era ronca, con grandes intervalos de silencio.
En cierto momento reconocí la canción que estaba cantando.
Era la misma canción de la habitación de al lado.
Le pedí a la cantante que viniera a mi mesa.
—Severa —me dijo, pronunciando su nombre—. Maria Severa Onofriana.
Yo, debido a mis estudios de musicología sobre el fado, sabía que Maria Severa Onofriana era una figura mítica de la historia temprana del fado y que su memoria estaba profundamente ligada a la Mouraria.
—Severa ha muerto —le dije— hace ciento ochenta años.
—Nadie muere cuando canta fados —dijo la cantante.
—Entonces, ¿qué es lo que muere? —pregunté.
—Nosotros —respondió.
La miré.
Era bellísima, de una belleza oscura.
Regresé a mi habitación al amanecer.
No dormí. No tenía sueño, como si estuviera esperando algo.
Escuché unos pasos en el pasillo que se acercaban.
Me levanté rápidamente y abrí la puerta.
En la puerta de al lado estaba ella, tal como esperaba.
Maria Severa Onofriana.
Me miró.
Abrió la puerta y entró.
Cerró la puerta.
Volví a mi habitación, me acosté en la cama y me quedé mirando la pared que me separaba de la habitación de al lado.
Me quedé dormido.
Tuve un sueño.
La pared se abrió y ella apareció.
—¿Quién eres? —dije—. ¿Qué quieres?
—Que me recuerdes —respondió.
Y comenzó a cantar:
Volta para mim.
Cuando desperté, fui a ver a doña Emilia.
—¿Quién es la mujer que vive en la habitación de al lado? —pregunté.
—No vive ninguna mujer allí —respondió—. Nunca he alquilado esa habitación.
—¿Y la canción? —dije.
Doña Emilia sonrió.
—Lo digo así, para crear misterio.
Pagué la habitación y abandoné la casa.
Aquella noche me dediqué a vagar por la Mouraria.
Todo el antiguo barrio descendía entre la niebla hacia el río Tajo.
En una estrecha callejuela, una mujer con un chal tocaba la guitarra y cantaba:
Volta para mim.
Me detuve y la escuché hasta el final.
Entonces comprendí el secreto de Lisboa y de sus antiguos barrios.
Los fados nunca dejan que los hombres se marchen.
Nunca están realmente muertos.
Están siempre vivos.
Volta para mim.
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Hommage à Maria Severa Onofriana (26 juillet 1820 – 30 novembre 1846), connue sous le nom de Severa, chanteuse portugaise de fados et guitariste, morte de la tuberculose à l’âge de 26 ans, le 30 novembre 1846, Rua do Capelão, dans le quartier de la Mouraria, à Lisbonne.)
(manuscrit de l’hétéronyme cnc)
J’étais à la Mouraria, dans l’ancien quartier de Lisbonne. Nous étions en novembre.
Les pierres des ruelles étroites, mouillées par la pluie, brillaient.
Je logeais dans une vieille maison de la Rua do Capelão. Je l’avais louée à une vieille femme qui s’appelait Dona Emilia.
— N’ayez pas peur, me dit-elle, si, après minuit, vous entendez dans la chambre voisine une femme chanter du fado.
Je souris. Cela ne me parut pas étrange. Les personnes âgées ont l’habitude de rendre les vieilles maisons plus mystérieuses qu’elles ne le sont réellement.
Cette nuit-là, je me réveillai. Il était minuit dix, comme je le vis sur l’horloge. J’entendis une voix de femme, basse, presque murmurée.
Je ne distinguais pas les paroles. Seulement, à la fin de chaque strophe, cette phrase qui revenait :
— Volta para mim.
Je me levai.
Je collai mon oreille contre le mur.
Rien.
Je fis un pas en arrière.
La voix recommença.
Cette fois, je l’entendis clairement.
Je sortis dans la Mouraria.
Le quartier baignait dans une étrange lumière qui lui donnait l’apparence d’un lieu plongé dans un rêve ancien.
J’entrai dans une casa de fado.
La chanteuse avait environ vingt-cinq ans.
Elle portait une longue robe noire.
Sa voix était rauque, entrecoupée de longs silences.
À un moment donné, je reconnus la chanson qu’elle chantait.
C’était la même chanson que celle de la chambre voisine.
Je demandai à la chanteuse de venir à ma table.
— Severa, me dit-elle. Maria Severa Onofriana.
Grâce à mes études de musicologie consacrées au fado, je savais que Maria Severa Onofriana était une figure mythique de l’histoire ancienne du fado et que sa mémoire était profondément liée à la Mouraria.
— Severa est morte, lui dis-je, il y a cent quatre-vingts ans.
— Personne ne meurt lorsqu’il chante des fados, répondit la chanteuse.
— Alors, qu’est-ce qui meurt ? demandai-je.
— Nous, dit-elle.
Je la regardai.
Elle était d’une beauté saisissante, une beauté sombre.
Je regagnai ma chambre à l’aube.
Je ne dormis pas. Je n’avais pas sommeil, comme si j’attendais quelque chose.
J’entendis des pas dans le couloir qui s’approchaient.
Je me levai rapidement et ouvris la porte.
Dans la chambre voisine, elle était là, comme je m’y attendais.
Maria Severa Onofriana.
Elle me regarda.
Elle ouvrit la porte et entra.
Puis elle referma la porte.
Je retournai dans ma chambre, m’allongeai sur le lit et regardai le mur qui me séparait de la chambre voisine.
Je m’endormis.
Je fis un rêve.
Le mur s’ouvrit et elle apparut.
— Qui es-tu ? demandai-je. Que veux-tu ?
— Que tu te souviennes de moi, répondit-elle.
Et elle se mit à chanter :
Volta para mim.
À mon réveil, j’allai trouver Dona Emilia.
— Qui est la femme qui habite dans la chambre voisine ? demandai-je.
— Aucune femme n’y habite, répondit-elle. Je n’ai jamais loué cette chambre.
— Et la chanson ? demandai-je.
Dona Emilia sourit.
— Je dis cela comme ça, pour créer du mystère.
Je payai la chambre et quittai la maison.
Cette nuit-là, j’errai dans la Mouraria.
Tout l’ancien quartier descendait dans le brouillard vers le Tage.
Dans une ruelle étroite, une femme portant un châle jouait de la guitare et chantait :
Volta para mim.
Je m’arrêtai et l’écoutai jusqu’à la fin.
C’est alors que je compris le secret de Lisbonne et de ses anciens quartiers.
Les fados ne laissent jamais les hommes partir.
Ils ne sont jamais vraiment morts.
Ils sont toujours vivants.
Volta para mim.
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Omaggio a Maria Severa Onofriana (26 luglio 1820 – 30 novembre 1846), conosciuta con il nome di Severa, cantante portoghese di fado e chitarrista, morta di tubercolosi all’età di 26 anni, il 30 novembre 1846, nella Rua do Capelão, nel quartiere della Mouraria, a Lisbona.)
(manoscritto dell’eteronimo cnc)
Ero nella Mouraria, nell’antico quartiere di Lisbona. Era novembre.
Le pietre degli stretti vicoli, bagnate dalla pioggia, erano lucide.
Alloggiavo in una vecchia casa nella Rua do Capelão. L’avevo affittata da un’anziana donna di nome Dona Emilia.
— Non abbia paura — mi disse — se dopo mezzanotte sentirà, nella stanza accanto, una donna cantare il fado.
Sorrisi. Non mi sembrò strano. Gli anziani hanno l’abitudine di rendere le vecchie case più misteriose di quanto siano realmente.
Quella notte mi svegliai. Erano le dodici e dieci, come vidi sull’orologio. Sentii una voce femminile, bassa, quasi un sussurro.
Non riuscivo a distinguere le parole. Solo, alla fine di ogni strofa, sentivo la frase che si ripeteva:
— Volta para mim.
Mi alzai.
Appoggiai l’orecchio alla parete.
Niente.
Feci un passo indietro.
La voce ricominciò.
Questa volta la sentii chiaramente.
Uscii nella Mouraria.
Il quartiere aveva una luce strana, che lo faceva sembrare immerso in un antico sogno.
Entrai in una casa de fado.
La cantante aveva circa venticinque anni.
Indossava un lungo abito nero.
La sua voce era roca, con lunghi intervalli di silenzio.
A un certo punto riconobbi la canzone che stava cantando.
Era la stessa canzone della stanza accanto.
Le chiesi di venire al mio tavolo.
— Severa — mi disse, pronunciando il suo nome. — Maria Severa Onofriana.
Io, grazie ai miei studi di musicologia sul fado, sapevo che Maria Severa Onofriana era una figura mitica della storia delle origini del fado e che la sua memoria era profondamente legata alla Mouraria.
— Severa è morta — le dissi — da centottant’anni.
— Nessuno muore quando canta i fados — disse la cantante.
— Allora che cosa muore? — domandai.
— Noi — rispose.
La guardai.
Era bellissima, di una bellezza oscura.
Rientrai nella mia stanza all’alba.
Non dormii. Non avevo sonno, come se stessi aspettando qualcosa.
Sentii dei passi nel corridoio che si avvicinavano.
Mi alzai rapidamente e aprii la porta.
Nella stanza accanto c’era lei, proprio come mi aspettavo.
Maria Severa Onofriana.
Mi guardò.
Aprì la porta ed entrò.
La richiuse.
Tornai nella mia stanza, mi sdraiai sul letto e rimasi a fissare la parete che mi separava dalla stanza accanto.
Mi addormentai.
Feci un sogno.
La parete si aprì e lei apparve.
— Chi sei? — dissi. — Che cosa vuoi?
— Che tu ti ricordi di me — rispose.
E cominciò a cantare:
Volta para mim.
Quando mi svegliai, andai da Dona Emilia.
— Chi è la donna che abita nella stanza accanto? — domandai.
— Non abita nessuna donna — rispose. — Non ho mai affittato quella stanza.
— E la canzone? — dissi.
Dona Emilia sorrise.
— Lo dico così, per creare un po’ di mistero.
Pagai la stanza e lasciai la casa.
Quella notte vagai per la Mouraria.
L’intero antico quartiere scendeva attraverso la nebbia verso il fiume Tago.
In uno stretto vicolo, una donna con uno scialle suonava la chitarra e cantava:
Volta para mim.
Mi fermai ad ascoltarla fino alla fine.
Fu allora che compresi il segreto di Lisbona e dei suoi antichi quartieri.
I fados non lasciano mai andare via gli uomini.
Non sono mai veramente morti.
Sono sempre vivi.
Volta para mim.
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Hommage an Maria Severa Onofriana (26. Juli 1820 – 30. November 1846), bekannt unter dem Namen Severa, portugiesische Fadista und Gitarristin, die im Alter von 26 Jahren an Tuberkulose starb, am 30. November 1846 in der Rua do Capelão im Lissabonner Stadtteil Mouraria.)
(Manuskript des Heteronyms cnc)
Ich war in der Mouraria, im alten Viertel von Lissabon. Es war November.
Die Steine der engen Gassen glänzten vom Regen.
Ich wohnte in einem alten Haus in der Rua do Capelão. Ich hatte es von einer älteren Frau namens Dona Emilia gemietet.
— Fürchten Sie sich nicht — sagte sie zu mir —, wenn Sie nach Mitternacht aus dem Zimmer nebenan eine Frau Fado singen hören.
Ich lächelte. Es kam mir nicht seltsam vor. Alte Menschen haben die Angewohnheit, alte Häuser geheimnisvoller erscheinen zu lassen, als sie tatsächlich sind.
In jener Nacht wachte ich auf. Es war zehn nach zwölf, wie ich auf der Uhr sah. Ich hörte eine Frauenstimme, leise, beinahe geflüstert.
Ich konnte die Worte nicht verstehen.
Nur am Ende jeder Strophe hörte ich den Satz, der sich wiederholte:
— Volta para mim.
Ich stand auf.
Ich legte mein Ohr an die Wand.
Nichts.
Ich trat einen Schritt zurück.
Die Stimme begann von Neuem.
Diesmal hörte ich sie deutlich.
Ich ging hinaus in die Mouraria.
Das Viertel lag in einem seltsamen Licht, das es erscheinen ließ, als wäre es in einen uralten Traum versunken.
Ich betrat eine Casa de Fado.
Die Sängerin war ungefähr fünfundzwanzig Jahre alt.
Sie trug ein langes schwarzes Kleid.
Ihre Stimme war rau, mit langen Pausen des Schweigens.
Irgendwann erkannte ich das Lied, das sie sang.
Es war dasselbe Lied, das ich aus dem Zimmer nebenan gehört hatte.
Ich bat die Sängerin, an meinen Tisch zu kommen.
— Severa — sagte sie und nannte mir ihren Namen. — Maria Severa Onofriana.
Aufgrund meiner musikwissenschaftlichen Studien über den Fado wusste ich, dass Maria Severa Onofriana eine mythische Gestalt aus der frühen Geschichte des Fado war und dass ihr Andenken eng mit der Mouraria verbunden war.
— Severa ist tot — sagte ich zu ihr —, seit hundertachtzig Jahren.
— Niemand stirbt, wenn er Fados singt — sagte die Sängerin.
— Was stirbt dann? — fragte ich.
— Wir — antwortete sie.
Ich sah sie an.
Sie war wunderschön, von einer dunklen Schönheit.
Bei Tagesanbruch kehrte ich in mein Zimmer zurück.
Ich schlief nicht. Ich war nicht müde, als würde ich auf etwas warten.
Ich hörte Schritte im Flur, die näher kamen.
Ich stand schnell auf und öffnete die Tür.
In der Tür nebenan stand sie, genau wie ich es erwartet hatte.
Maria Severa Onofriana.
Sie sah mich an.
Sie öffnete die Tür und trat ein.
Dann schloss sie die Tür.
Ich ging zurück in mein Zimmer, legte mich auf das Bett und starrte auf die Wand, die mich vom Nachbarzimmer trennte.
Ich schlief ein.
Ich hatte einen Traum.
Die Wand öffnete sich, und sie erschien.
— Wer bist du? — fragte ich. — Was willst du?
— Dass du dich an mich erinnerst — antwortete sie.
Und sie begann zu singen:
Volta para mim.
Als ich aufwachte, ging ich zu Dona Emilia.
— Wer ist die Frau, die im Zimmer nebenan wohnt? — fragte ich.
— Dort wohnt keine Frau — antwortete sie. — Ich habe dieses Zimmer noch nie vermietet.
— Und das Lied? — fragte ich.
Dona Emilia lächelte.
— Ich sage das nur so, um ein wenig Geheimnis zu schaffen.
Ich bezahlte das Zimmer und verließ das Haus.
In jener Nacht streifte ich durch die Mouraria.
Das gesamte alte Viertel sank im Nebel hinunter zum Fluss Tejo.
In einer engen Gasse spielte eine Frau mit einem Schal Gitarre und sang:
Volta para mim.
Ich blieb stehen und hörte ihr bis zum Ende zu.
Da verstand ich das Geheimnis von Lissabon und seinen alten Vierteln.
Die Fados lassen die Menschen niemals fortgehen.
Sie sind niemals wirklich tot.
Sie sind immer lebendig.
Volta para mim.
Fado.
.
.
Volta para mim
Fado
(Homage to Maria Severa Onofriana (26 July 1820 – 30 November 1846), known as Severa, a Portuguese fado singer and guitarist, who died of tuberculosis at the age of 26, on 30 November 1846, in Rua do Capelão, in the Mouraria district of Lisbon.)
(manuscript of the heteronym cnc)
I was in Mouraria, in the old quarter of Lisbon. It was November.
The stones of the narrow streets, wet from the rain, were gleaming.
I was staying in an old house on Rua do Capelão. I had rented it from an elderly woman named Dona Emilia.
“Do not be afraid,” she told me, “if, after midnight, you hear a woman singing fado in the room next door.”
I smiled. It did not seem strange to me. Old people have a habit of making old houses seem more mysterious than they really are.
That night, I woke up. It was ten past twelve, as I saw on the clock. I heard a woman’s voice, low, almost whispered.
I could not make out the words.
Only at the end of each stanza could I hear the phrase that was repeated:
— Volta para mim.
I got up.
I pressed my ear against the wall.
Nothing.
I took a step back.
The voice began again.
This time I heard it clearly.
I went out into Mouraria.
The quarter was filled with a strange light that made it seem as though it were immersed in an ancient dream.
I entered a casa de fado.
The singer was about twenty-five years old.
She was wearing a long black dress.
Her voice was hoarse, with long intervals of silence.
At some point I recognized the song she was singing.
It was the same song I had heard in the room next door.
I asked the singer to come to my table.
“Severa,” she told me, giving me her name. “Maria Severa Onofriana.”
Because of my studies in musicology and fado, I knew that Maria Severa Onofriana was a mythical figure in the early history of fado, and that her memory was deeply connected with Mouraria.
“Severa is dead,” I told her, “and has been for one hundred and eighty years.”
“No one dies when they sing fados,” the singer said.
“Then what dies?” I asked.
“We do,” she replied.
I looked at her.
She was beautiful, with a dark beauty.
I returned to my room at dawn.
I did not sleep. I was not tired, as though I were waiting for something.
I heard footsteps approaching along the corridor.
I got up quickly and opened the door.
She was standing at the door next to mine, just as I had expected.
Maria Severa Onofriana.
She looked at me.
She opened the door and went inside.
Then she closed it.
I returned to my room, lay down on the bed, and stared at the wall that separated me from the room next door.
I fell asleep.
I had a dream.
The wall opened, and she appeared.
“Who are you?” I asked. “What do you want?”
“I want you to remember me,” she replied.
And she began to sing:
Volta para mim.
When I woke up, I went to Dona Emilia.
“Who is the woman who lives in the room next door?” I asked.
“No woman lives there,” she replied. “I have never rented that room.”
“And the song?” I asked.
Dona Emilia smiled.
“I only say that to create a little mystery.”
I paid for the room and left the house.
That night I wandered through Mouraria.
The entire ancient quarter descended through the fog towards the River Tagus.
In a narrow alley, a woman wearing a shawl was playing the guitar and singing:
Volta para mim.
I stopped and listened to her until the end.
That was when I understood the secret of Lisbon and its ancient quarters.
Fados never let people leave.
They are never truly dead.
They are always alive.
Volta para mim.
Fado.
.
.
.
