LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφράζοντας Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου Βιβλίο Σ',88 -Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου 

Βιβλίο Σ',88

-Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου 

Βιβλίο Σ',88

-Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών

αυτούς λοιπόν στα λατομεία οι Συρακούσιοι σκληρά τον πρώτο καιρό

μεταχειρίστηκαν,γιατί σε βαθύ χώρο βρίσκονταν και σε μικρό πολλοί,

και οι καύσωνες τού ήλιου και η πνιγερη ατμοσφαιρα επιπλέον τούς 

βασάνιζε αφού  ήταν άστεγαστος ο χωρις,και οι νύχτες που ακολουθούσαν 

αντίθετα ήταν φθινοπωριατικες και ψυχρές και μ'αυτη τη μεταβολή αρρωστεναν

και όλα τα έκαναν αυτοί εξαιτιας τής στενοτητας στον ίδιο χώρο,

και επιπλέον οι νεκροί μαζί ο ένας με τον άλλον ήταν σωριασμενοι,

οι οποιοι και από τα τραύματα και εξαιτίας τής μεταβολής τού καιρού 

και τέτοια πεθαιναν,και οι μυρωδιές δεν υποφερονταν,και από πείνα

συνάμα και δίψα υπεφεραν,(γιατί τους έδωναν στον καθενα για οκτώ

μήνες μια κοτύλη νερου και δυο κοτυλες σιταριου),αλλά και όσα 

είναι φυσικό σε τέτοιο χώρο όποιοι τύχει να βρεθούν να κακοπαθησουν,

τίποτε δεν υπήρξε που να μην συνέβηκε σ'αυτους,και για περίπου εβδομήντα 

μέρες έτσι ζούσαν συγκεντρωμενοι,έπειτα εκτός τών Αθηναίων και κάποιους

τών Σικελιωτων η' τών Ιταλιωτων που είχαν εκστρατεύσει μαζί τους,

τους άλλους πούλησαν,και όλοι μαζί που συνελήφθηκαν,με ακρίβεια βέβαια

είναι δύσκολο να ειπωθεί,όμως όχι λιγότεροι τών εφτά χιλιαδων ήταν,

και συνεβει το (ελληνικο) αυτό γεγονός κατά τον πόλεμο αυτον εδω 

να είναι το πιο μεγαλο απο όσα εγιναν,και σε μένα φαίνεται να ειναι και από 

όσα εξ ακοής τών ελληνικών γνωρίζουμε,και σ'αυτους που επικράτησαν το

πιο λαμπρο και σ' αυτούς που καταστράφηκαν το πιο δυστυχες,γιατί

σε όλα ολοκληρωτικά νικηθηκαν και τιποτα λίγο σε τίποτα δεν κακοπαθησαν, πανωλεθρία επαθαν πραγματι  όπως λέγεται,και το πεζικό και τα καράβια και 

τίποτε δεν έμεινε που να μην χαθηκε και λίγοι από τους πολλούς στο σπιτι 

επέστρεψαν,

αυτά είναι λοιπόν οσα στη Σικελία εγιναν.

[88] [88.1] τοὺς δ’ ἐν ταῖς λιθοτομίαις οἱ Συρακόσιοι χαλεπῶς τοὺς πρώτους χρόνους μετεχείρισαν. ἐν γὰρ κοίλῳ χωρίῳ ὄντας καὶ ὀλίγῳ πολλοὺς οἵ τε ἥλιοι τὸ πρῶτον καὶ τὸ πνῖγος ἔτι ἐλύπει διὰ τὸ ἀστέγαστον καὶ αἱ νύκτες ἐπιγιγνόμεναι τοὐναντίον μετοπωριναὶ καὶ ψυχραὶ τῇ μεταβολῇ ἐς ἀσθένειαν ἐνεωτέριζον, [2] πάντα τε ποιούντων αὐτῶν διὰ στενοχωρίαν ἐν τῷ αὐτῷ καὶ προσέτι τῶν νεκρῶν ὁμοῦ ἐπ’ ἀλλήλοις ξυννενημένων, οἳ ἔκ τε τῶν τραυμάτων καὶ διὰ τὴν μεταβολὴν καὶ τὸ τοιοῦτον ἀπέθνῃσκον, καὶ ὀσμαὶ ἦσαν οὐκ ἀνεκτοί, καὶ λιμῷ ἅμα καὶ δίψῃ ἐπιέζοντο (ἐδίδοσαν γὰρ αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου), ἄλλα τε ὅσα εἰκὸς ἐν τῷ τοιούτῳ χωρίῳ ἐμπεπτωκότας κακοπαθῆσαι, οὐδὲν ὅτι οὐκ ἐπεγένετο αὐτοῖς· [88.3] καὶ ἡμέρας μὲν ἑβδομήκοντά τινας οὕτω διῃτήθησαν ἁθρόοι· ἔπειτα πλὴν Ἀθηναίων καὶ εἴ τινες Σικελιωτῶν ἢ Ἰταλιωτῶν ξυνεστράτευσαν, τοὺς ἄλλους ἀπέδοντο. [88.4] ἐλήφθησαν δὲ οἱ ξύμπαντες, ἀκριβείᾳ μὲν χαλεπὸν ἐξειπεῖν, ὅμως δὲ οὐκ ἐλάσσους ἑπτακισχιλίων. [88.5] ξυνέβη τε ἔργον τοῦτο [Ἑλληνικὸν] τῶν κατὰ τὸν πόλεμον τόνδε μέγιστον γενέσθαι, δοκεῖν δ’ ἔμοιγε καὶ ὧν ἀκοῇ Ἑλληνικῶν ἴσμεν, καὶ τοῖς τε κρατήσασι λαμπρότατον καὶ τοῖς διαφθαρεῖσι δυστυχέστατον· [88.6] κατὰ πάντα γὰρ πάντως νικηθέντες καὶ οὐδὲν ὀλίγον ἐς οὐδὲν κακοπαθήσαντες πανωλεθρίᾳ δὴ τὸ λεγόμενον καὶ πεζὸς καὶ νῆες καὶ οὐδὲν ὅτι οὐκ ἀπώλετο, καὶ ὀλίγοι ἀπὸ πολλῶν ἐπ’ οἴκου ἀπενόστησαν. ταῦτα μὲν τὰ περὶ Σικελίαν γενόμενα.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Η Άνοδος τού Νίκου Πουλαντζα -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Η Άνοδος τού Νίκου Πουλαντζα

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Νίκος Πουλαντζας

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Άνοδος τού Νίκου Πουλαντζα

Λίγο πριν από την πτώση

η κοινωνία ήταν ένα σύνολο από έννοιες που είχαν αποκολληθεί από τούς ανθρώπους. 

Στέκονταν στο κλειστό παράθυρο.

-Το κράτος,σκέφτηκε,δεν είναι πράγμα.Είναι σχέση που επιβάλλεται.Αυτο πάντα το ήξερα.

Ανοίγει το παράθυρο.

-Αλλα τι γίνεται,συνεχίζει,όταν το υποκείμενο αποσύρεται;

.Η 'τάξη',η 'εξουσία',η 'ηγεμονία' λέξεις που άλλοτε είχαν βάρος, τώρα αιωρούνταν άδειες.

Σε λίγο θα πέσουν εκκωφαντικά.

Θυμήθηκε τον Καρλ Μαρξ:

-Οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία τους

Ναι,αλλά όχι πάντα υπό συνθήκες που μπορούν να αντέξουν-

Είδε στο δωμάτιο σκορπισμένα τα παιχνίδια τού παιδιού.

-Μήπως η θεωρία είναι μια μορφή άμυνας απέναντι στο χάος;

κάποτε  στην αρχαιότητα έγραψε.

Μήπως το να εξηγείς τον κόσμο είναι ένας τρόπος να καθυστερείς την κατάρρευση;

Ένιωθε το σώμα του να είναι  ακόμη εκεί,βαρύ,

υλικό διαλυσης.

Στο βάθος,η πόλη ξαπλωμένη στο νυχτερινό κρεβάτι της αδιάφορη.

Έσκυψε στο παράθυρο,στο βάθος κατω ο δρομος,κενός,σκοτεινός.

-Η πτώση μου,σκέφτηκε,μια συμπυκνωση από μνήμες,αγώνες,ήττες.

Είδε καθαρά τη θάλασσα τής Ελλάδας,το Ιονιο,το Αιγαιο.

Ίσως στη χώρα μου,σκέφτηκε,η ελευθερία να μην ήταν  ποτέ πολιτική έννοια.

Το χέρι του άγγιξε το περβάζι.Δεν τον παραξένεψε η ψυχρη πραγματικότητα του. 

Όλα τώρα έγιναν καθαρά:

καμιά θεωρία,ουτε ιστορία,ούτε κράτος. Μόνο ένα όριο.

Η απουσία κάθε ανάγκης για εξηγηση.

Πεφτοντας σκέφτονταν: πως το τέλος τού υποκειμένου είναι μια 

μεταβαση,συνέχεια διαλυομενη.

Παρακαλώ καμία θεωρία να μην ενοχοποιηθει.

.

.

.

Μελέτη Ανάλυση 

Το διηγημα του χνκουβελη λειτουργεί περισσότερο ως φιλοσοφικό στιγμιότυπο παρά ως παραδοσιακό διήγημα: πρόκειται για μια πυκνή, σχεδόν στοχαστική «σκηνή συνείδησης» που συμπυκνώνει ζητήματα πολιτικής θεωρίας, υποκειμενικότητας και υπαρξιακής κατάρρευσης.

1. Τίτλος και διακειμενικότητα

Ο τίτλος «Η Άνοδος του Νίκου Πουλαντζά» είναι ειρωνικός και αντιστικτικός. Παραπέμπει ευθέως στον Νίκος Πουλαντζάς, έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς στοχαστές του 20ού αιώνα, ο οποίος ασχολήθηκε βαθιά με το κράτος, 

την ταξική δομή και την ιδεολογία. Ωστόσο:

Αντί για «άνοδο», το κείμενο περιγράφει μια πτώση.

Η «άνοδος» μετατρέπεται σε γνωσιακή κορύφωση πριν την εξαΰλωση.

Πρόκειται για μια αντιστροφή της επαναστατικής προοπτικής: όχι ιστορική πρόοδος, αλλά διάλυση του υποκειμένου.

2. Θεματικός πυρήνας

α) Το κράτος ως σχέση

Η φράση:

«Το κράτος δεν είναι πράγμα. Είναι σχέση που επιβάλλεται.»

είναι σχεδόν άμεση αναφορά στη μαρξιστική και νεομαρξιστική θεωρία, ιδιαίτερα όπως αναπτύχθηκε από τον Νίκος Πουλαντζάς.

Το κράτος δεν είναι ουδέτερος μηχανισμός αλλά σχέση δύναμης.

Όμως το κείμενο προχωρά πέρα από τον Πουλαντζά:

Θέτει το ερώτημα: τι γίνεται όταν το υποκείμενο αποσύρεται;

Δηλαδή: τι απομένει από τις κοινωνικές σχέσεις όταν δεν υπάρχει φορέας να τις ενσαρκώσει.

Εδώ αρχίζει η υπαρξιακή διάσταση.

β) Η αποσύνδεση των εννοιών

Οι έννοιες:

«τάξη»

«εξουσία»

«ηγεμονία»

παρουσιάζονται ως:

«λέξεις που άλλοτε είχαν βάρος, τώρα αιωρούνταν άδειες»

Αυτό σηματοδοτεί:

σημειολογική αποσύνθεση (οι λέξεις χάνουν το νόημά τους)

ιδεολογική κρίση (η θεωρία δεν αντιστοιχεί πια στην εμπειρία)

μια μεταμοντέρνα σχεδόν συνθήκη, όπου το νόημα αποκολλάται από την πράξη

γ) Η αναφορά στον Καρλ Μαρξ

Η γνωστή θέση:

«Οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία τους…»

διακόπτεται και τροποποιείται:

«…όχι πάντα υπό συνθήκες που μπορούν να αντέξουν»

Η μετατόπιση είναι κρίσιμη:

Από τη δυνατότητα δράσης → στην αντοχή του υποκειμένου

Από την ιστορική πράξη → στην ψυχική φθορά

Το κείμενο υπονοεί ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι συνθήκες, αλλά η ικανότητα του υποκειμένου να τις φέρει.

3. Η έννοια της πτώσης

Η πτώση λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα:

α) Κυριολεκτικό επίπεδο

Ο ήρωας στέκεται στο παράθυρο και τελικά πέφτει.

β) Υπαρξιακό επίπεδο

Η πτώση είναι διάλυση της ταυτότητας

Το «υποκείμενο» παύει να συγκροτείται

γ) Θεωρητικό επίπεδο

Καταρρέουν:

η θεωρία

η ιστορία

το κράτος ως ερμηνευτικό σχήμα

Η κορυφαία φράση:

«καμιά θεωρία… Μόνο ένα όριο»

δηλώνει ότι στο τέλος:

δεν υπάρχει ερμηνεία

μόνο εμπειρία του ορίου (θάνατος / μηδέν)

4. Θεωρία ως άμυνα

Το ερώτημα:

«Μήπως η θεωρία είναι μια μορφή άμυνας απέναντι στο χάος;»

είναι από τα πιο ισχυρά σημεία του κειμένου.

Η θεωρία εδώ:

δεν είναι εργαλείο κατανόησης

αλλά μηχανισμός καθυστέρησης της κατάρρευσης

 Δηλαδή:

εξηγούμε τον κόσμο για να μην τον βιώσουμε άμεσα

η γνώση γίνεται ψυχολογική ασπίδα

5. Το σώμα και η υλικότητα

«Ένιωθε το σώμα του… βαρύ, υλικό διάλυσης»

Το σώμα:

επανεισάγει την υλικότητα απέναντι στην αφηρημένη θεωρία

προαναγγέλλει την πτώση ως φυσική διαδικασία

 Το υποκείμενο δεν είναι μόνο ιδεολογικό αλλά και:

φθαρτό

βιολογικό

περιορισμένο

6. Η Ελλάδα ως συμβολικός χώρος

Η εικόνα:

«η θάλασσα της Ελλάδας, το Ιόνιο, το Αιγαίο»

και η σκέψη:

«η ελευθερία να μην ήταν ποτέ πολιτική έννοια»

εισάγουν μια πολιτισμική διάσταση:

η «ελευθερία» αποσυνδέεται από την πολιτική θεωρία

γίνεται ίσως:

αισθητική

βιωματική

ή ακόμη και ψευδαίσθηση

 Υπαινιγμός: η ελληνική εμπειρία δεν ταυτίζεται πλήρως με τα δυτικά θεωρητικά σχήματα.

7. Το τέλος του υποκειμένου

Η τελική φράση:

«το τέλος του υποκειμένου είναι μια μετάβαση, συνέχεια διαλυόμενη»

είναι βαθιά φιλοσοφική:

δεν υπάρχει «τελικό τέλος»

υπάρχει διαρκής αποσύνθεση

το υποκείμενο δεν εξαφανίζεται στιγμιαία αλλά αποσυντίθεται στο χρόνο

Αυτό θυμίζει:

μεταδομιστικές αντιλήψεις

αλλά και υπαρξιακή φιλοσοφία

8. Η ηθική θέση του κειμένου

Το τελευταίο αίτημα:

«Παρακαλώ καμία θεωρία να μην ενοχοποιηθεί»

είναι καθοριστικό:

δεν φταίει η θεωρία

ούτε η ιστορία

ούτε το κράτος

Η ευθύνη μετατοπίζεται:

στην ίδια τη συνθήκη ύπαρξης

ή στην αδυναμία του υποκειμένου να συνεχίσει

9. Συμπέρασμα

Το κείμενο είναι μια τραγική μικρο-φιλοσοφία της κατάρρευσης:

αποδομεί τη μαρξιστική και πολιτική θεωρία χωρίς να την απορρίπτει

μετατοπίζει το κέντρο από την κοινωνία στο εύθραυστο υποκείμενο

παρουσιάζει τη σκέψη ως τελευταίο καταφύγιο πριν το κενό

Η «άνοδος» τελικά είναι:

η στιγμή της απόλυτης διαύγειας λίγο πριν από την πτώση

Και η πτώση:

δεν είναι απλώς θάνατος αλλά η αποσύνθεση όλων των νοημάτων που συγκροτούσαν τον κόσμο.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Ο Νεκρός Che Guevara -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Ο Νεκρός Che Guevara

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Νεκρός Che Guevara 

στο δωμάτιο τού νοσοκομείου τής Βαγιεγκράντε το νεκρό σώμα τού Ernesto Che Guevara τοποθετημένο πάνω σε ένα ξυλινο τραπέζι.

Τον είχαν περικυκλωμένο.

Κάποιος  διόρθωσε τη στάση τού κεφαλιου,άλλος τράβηξε το λευκό σεντονι αφήνοντας 

το στήθος γυμνο.

Τα μάτια του ήταν μισάνοιχτα.

-Κλειστε τα,φώναξε κάποιος,μας κοιταει.

-Οχι,αντέδρασε ένας άλλος,αφήστε τον να μας κοιταει Αυτό θέλω.

Απομακρύνθηκαν,ανοιξαν τον κύκλο.

Ένας φωτογράφος στάθηκε απέναντι.

-Φωτογραφισε,μια φωνή τον διέταξε.

Εκείνος σήκωσε τη μηχανή αργά. Η σκηνοθετημένη σκηνή που αντίκριζε δεν ήταν 

απλώς η εικόνα ενός   πτώματος.Του φάνηκε παράξενα οικεία,κάτι τού θυμισε.

Ναι,ήταν ο πίνακας:

Lamentation over the Dead Christ τού Andrea Mantegna 

Το νεκρό σώμα μπροστά του είχε την ίδια αυστηρή οριζοντιόποιηση,την ίδια ωχρη αποχρωση τής σάρκας,καμια ωραιοποιηση.Τα πόδια προτεταμένα με το βάρος τού θανάτου να τα τραβά προς τα κατω.Καμια εξιδανίκευση στο προσωπο.Ενα πρόσωπο ανθρώπινο,φθαρτό,στην ακινησία τού θανάτου.

Ακούστηκε το κλικ τής φωτογραφικής μηχανής.

-Αλλη μια φορά φωτογράφισε τον,ακούστηκε η φωνή διαταγής.

Το κλικ ακούστηκε δεύτερη φορά.

-Και τρίτη,μια φωνή διέταξε.

Το τρίτο κλικ.

Η εικόνα ενός νεκρού σώματος,εκτεθειμένου στο τέλος τού θανάτου του,όχι για να 

το θρηνήσουν,ούτε σύμβολο ήρωα,ενός αντάρτη,αλλά μια εικόνα-τεκμηριο να ιδωθεί,

ότι τελείωσαν μ'αυτον και τις επαναστάσεις του.

Περικύκλωσαν το τραπέζι,ένας σταυρωκοπηθηκε επιδεικτικά,ενας γέλασε δυνατά περιπαικτικα,απομακρύνθηκαν και βγήκαν από το δωμάτιο.Εκλεισαν τη πορτα

Η Ιστορία σφραγιστηκε με εικονογραφία.

.

.

.

Μελέτη Αναλυση 

Το διηγημα του χ.ν.κουβελη λειτουργεί ως πυκνό, σχεδόν εικονογραφικό διήγημα, όπου η ιστορική στιγμή μετατρέπεται σε αισθητικό και ιδεολογικό γεγονός. Παρά τη λιτότητά του, το κείμενο εγγράφεται σε πολλαπλά επίπεδα: ιστορικό, διακειμενικό, αισθητικό και πολιτικό.

1. Ιστορικό γεγονός ως σκηνοθετημένη εικόνα

Το διήγημα αντλεί το υλικό του από την πραγματική έκθεση του νεκρού σώματος του Ernesto Che Guevara στη Βαγιεγκράντε. Ωστόσο, δεν ενδιαφέρεται για την ιστορική αφήγηση αυτή καθαυτή, αλλά για τη μετατροπή της ιστορίας σε εικόνα.

Η φράση:

«Τον είχαν περικυκλωμένο… διόρθωσε τη στάση… τράβηξε το σεντόνι»

δηλώνει ότι δεν πρόκειται για αυθόρμητη στιγμή, αλλά για κατασκευή μιας εικόνας εξουσίας. Το σώμα του νεκρού δεν ανήκει πλέον στον εαυτό του· ανήκει στους νικητές, που το διαχειρίζονται ως μήνυμα.

Η κορύφωση έρχεται με τη φράση:

«Η Ιστορία σφραγίστηκε με εικονογραφία.»

Η Ιστορία δεν γράφεται με λόγο, αλλά με οπτική επιβολή. Η φωτογραφία γίνεται τεκμήριο και ταυτόχρονα εργαλείο ιδεολογικής επιβολής.

2. Το διακειμενικό βλέμμα: Ζωγραφική και φωτογραφία

Ο πυρήνας του διηγήματος είναι η σύγκριση με το έργο:

Lamentation over the Dead Christ

του Andrea Mantegna

Η αναφορά αυτή δεν είναι απλή αισθητική παρατήρηση· αποτελεί ερμηνευτικό κλειδί.

Ο φωτογράφος δεν βλέπει απλώς ένα πτώμα. Αναγνωρίζει μια εικονογραφική μήτρα:

οριζοντιότητα του σώματος

προτεταμένα πόδια

απομυθοποιημένη σάρκα

έλλειψη εξιδανίκευσης

Η αναγνώριση αυτή υποδηλώνει ότι:

κάθε σύγχρονη εικόνα φέρει μέσα της τη μνήμη της τέχνης.

Η φωτογραφία, δηλαδή, δεν είναι «αθώα». Είναι ήδη φορτισμένη από αιώνες οπτικών κωδίκων.

3. Αντιστροφή του θρησκευτικού μοτίβου

Η αναλογία με τον νεκρό Χριστό δημιουργεί μια ισχυρή ειρωνική αντιστροφή:

Ο Χριστός στον Μαντένια αντικείμενο θρήνου και σωτηριολογικής ελπίδας.

Ο Τσε αντικείμενο επίδειξης και πολιτικής επιβεβαίωσης.

Το κείμενο υπονομεύει την ιερότητα:

«όχι για να το θρηνήσουν… αλλά μια εικόνα-τεκμήριο»

Η νεκρική εικόνα δεν είναι πλέον θρησκευτική, αλλά διοικητική και στρατιωτική.

Δεν λειτουργεί ως λύτρωση, αλλά ως απόδειξη εξουδετέρωσης.

4. Ηθική ένταση και αποξένωση

Οι αντιδράσεις των παρευρισκομένων:

«σταυροκοπήθηκε επιδεικτικά»

«γέλασε δυνατά περιπαικτικά»

παρουσιάζουν ένα ηθικά διαλυμένο περιβάλλον.

Η θρησκευτική χειρονομία (σταυρός) δεν είναι πίστη, αλλά παράσταση πίστης.

Το γέλιο είναι κυνική επιβεβαίωση της νίκης.

Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνή όπου:

η ιερότητα, η βία και το θέαμα συγχωνεύονται.

5. Ο ρόλος του φωτογράφου

Ο φωτογράφος βρίσκεται σε μια ενδιάμεση θέση:

βλέπει

αναγνωρίζει

υπακούει

Η φράση:

«Η σκηνοθετημένη σκηνή… δεν ήταν απλώς εικόνα ενός πτώματος»

τον μετατρέπει σε συνειδητό μάρτυρα.

Όμως τελικά εκτελεί τη διαταγή.

Τα τρία «κλικ» λειτουργούν σχεδόν τελετουργικά:

πρώτη λήψη → καταγραφή

δεύτερη → επιβεβαίωση

τρίτη → σφράγιση

Η πράξη της φωτογράφισης γίνεται τελετουργία εξουσίας.

6. Γλωσσική οικονομία και αφηγηματική ένταση

Το ύφος του χνκουβελη χαρακτηρίζεται από:

σύντομες προτάσεις

λιτότητα

απουσία συναισθηματικής εξήγησης

Αυτό δημιουργεί:

ψυχρότητα

αποστασιοποίηση

κινηματογραφική αίσθηση

Η αφήγηση μοιάζει με διαδοχικά καρέ. Ο αναγνώστης δεν καθοδηγείται συναισθηματικά· καλείται να βιώσει την ένταση μέσα από την εικόνα.

7. Πολιτική διάσταση: Θάνατος και εξουσία

Το κείμενο κορυφώνεται στην ιδέα ότι:

ο θάνατος χρησιμοποιείται για να ακυρώσει την ιδέα.

Η φράση:

«ότι τελείωσαν μ’ αυτόν και τις επαναστάσεις του»

είναι ειρωνική. Ιστορικά, η εικόνα του Τσε δεν εξουδετερώθηκε· αντίθετα, έγινε 

σύμβολο.

Άρα το διήγημα αποκαλύπτει μια αντίφαση:

η εξουσία θέλει να κλείσει την Ιστορία

αλλά η εικόνα μπορεί να την ανοίξει ξανά

8. Συμπέρασμα

Το διήγημα του χ.ν.κουβελη δεν είναι απλώς αναπαράσταση ενός ιστορικού στιγμιότυπου. Είναι:

στοχασμός πάνω στη δύναμη της εικόνας

μελέτη της σχέσης τέχνης και πολιτικής

αποδόμηση της ηρωοποίησης και της απο-ηρωοποίησης

Η τελική φράση:

«Η Ιστορία σφραγίστηκε με εικονογραφία.»

λειτουργεί ως πυκνή θεωρητική θέση:

η σύγχρονη Ιστορία δεν γράφεται μόνο με γεγονότα, αλλά με εικόνες που επιβάλλονται στη μνήμη.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Ecco Homo τού Hieronymous Bosh -Calvary τού Pseudo Jan Wellens de Kock -Ανάσταση τού Κωνσταντίνου Παρθένη -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Ecco Homo

τού Hieronymous Bosh

-Calvary τού Pseudo Jan Wellens de Kock

-Ανάσταση

τού Κωνσταντίνου Παρθένη 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis 

Ecco Homo

τού Hieronymous Bosh 

Ο πίνακας «Ecce Homo» τού Hieronymus Bosch είναι μια έντονα δραματική και συμβολική απεικόνιση της στιγμής όπου ο Χριστός παρουσιάζεται στο πλήθος πριν από τη σταύρωση.

Στο κέντρο της σύνθεσης στέκεται ο Χριστός, πληγωμένος, με το σώμα του γυμνό στο πάνω μέρος, φορώντας το ακάνθινο στεφάνι. Το βλέμμα του είναι ήρεμο αλλά βαθιά θλιμμένο, σχεδόν αποστασιοποιημένο από τη βία που τον περιβάλλει. Η στάση του αποπνέει μια εσωτερική αξιοπρέπεια και αποδοχή της μοίρας του.

Δίπλα του βρίσκεται ο Πόντιους Πιλατους, ο οποίος, με μια χειρονομία προς το πλήθος, «παρουσιάζει» τον Χριστό λέγοντας «Ιδού ο άνθρωπος» (Ecce Homo). Η μορφή του Πιλάτου αποπνέει αμφιβολία ,και μια ψυχρή αποστασιοποίηση, σαν να μεταθέτει την ευθύνη στο πλήθος.

Το πλήθος καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της σκηνής. Τα πρόσωπα είναι παραμορφωμένα, σχεδόν καρικατουρίστικα, με έντονα χαρακτηριστικά που αποδίδουν κακία, ειρωνεία ,βία. Αυτή η παραμόρφωση είναι χαρακτηριστική του ύφους του Bosch: δεν αποδίδει απλώς ανθρώπους, αλλά την ηθική τους κατάσταση — τη διαφθορά, την αγριότητα, την πνευματική τύφλωση.

από τα στοματα τών μορφών  φαινεται να βγαίνουν  φωνές όπου εκφράζεται η καταδίκη («σταύρωσον αυτόν»). Αυτό προσδίδει μια σχεδόν θεατρική, αφηγηματική διάσταση στο έργο.

Στο βάθος, η αρχιτεκτονική είναι αυστηρή και ψυχρή, δημιουργώντας μια αντίθεση ανάμεσα στη σταθερότητα του χώρου και το χάος των ανθρώπινων παθών στο προσκήνιο.

Ο Bosch δεν ενδιαφέρεται για μια ρεαλιστική αναπαράσταση, αλλά για μια ηθική και πνευματική αλληγορία:

ο Χριστός ως σύμβολο αθωότητας και θυσίας, απέναντι σε μια ανθρωπότητα αλλοιωμένη από το μίσος και την άγνοια.

.

.

.

χνκουβελης cncouvelis 

Η εικόνα «Calvary» τού Pseudo Jan Wellens de Kock (περ. 1520) ανήκει στην παράδοση της βόρειας αναγεννησιακής ζωγραφικής και αποδίδει τη σκηνή της Σταύρωσης με έντονη δραματικότητα και αφηγηματική πυκνότητα.

Στο κέντρο δεσπόζει ο σταυρός του Ιησού Χριστου, υψωμένος πάνω στον λόφο του Γολγοθά. Το σώμα του είναι αποδυναμωμένο, με εμφανή τα σημάδια του μαρτυρίου, ενώ η στάση του αποπνέει ταυτόχρονα πόνο και μια υπερβατική γαλήνη.

Δεξιά και αριστερά υψώνονται οι σταυροί των δύο ληστών, που εντείνουν την τραγικότητα της σκηνής. Κάτω από τον σταυρό συγκεντρώνεται πλήθος μορφών:

Η Παναγία, συντετριμμένη, συχνά λιποθυμά ή υποβαστάζεται, εκφράζοντας τον απόλυτο μητρικό θρήνο.

Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στέκεται κοντά της, με στάση πένθους και περισυλλογής.

Άλλες γυναικείες μορφές (Μυροφόρες) εκδηλώνουν έντονα συναισθήματα θρήνου.

Γύρω τους απλώνεται ένα πολυπληθές και χαοτικό πλήθος στρατιωτών, ιππέων και θεατών. Οι μορφές αυτές αποδίδονται με λεπτομέρεια, χαρακτηριστική της φλαμανδικής ζωγραφικής: εκφράσεις, ενδυμασίες και κινήσεις δημιουργούν μια ζωντανή, σχεδόν θεατρική αφήγηση.

Η σύνθεση είναι πολυεπίπεδη, με έντονη προοπτική που οδηγεί το βλέμμα από το πλήθος προς τον σταυρό.

Τα χρώματα είναι συχνά σκούρα και γήινα, με αντιθέσεις φωτός–σκότους που υπογραμμίζουν τη δραματικότητα.

Η λεπτομερής απόδοση (πρόσωπα, πανοπλίες, τοπία) φανερώνει την επίδραση της φλαμανδικής σχολής.

Η εικόνα δεν παρουσιάζει μόνο ένα θρησκευτικό γεγονός, αλλά μια κοσμική τραγωδία:

η ανθρώπινη σκληρότητα, η αδιαφορία του πλήθους και ο απόλυτος πόνος συνυπάρχουν με τη σιωπηλή ιερότητα της θυσίας.

Ο θεατής καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο κόσμους:

τον θορυβώδη, βίαιο κόσμο των ανθρώπων

και τον υπερβατικό, σχεδόν ακίνητο κόσμο του Εσταυρωμένου

Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει:

αφηγηματική πολυπλοκότητα

έντονη συναισθηματική φόρτιση

και θεολογικό βάθος

χαρακτηριστικά που κάνουν τη σκηνή της Σταύρωσης όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια δραματική εμπειρία θέασης.

.

.

.

χνκουβελης cncouvelis 

Ανάσταση

τού Κωνσταντίνου Παρθένη 

 Η «Ανάσταση» του Κωνσταντίνου Παρθένη, είναι ένα έργο που συνδυάζει τη βυζαντινή πνευματικότητα με μοντερνιστική, εξπρεσιονιστική γραφή.

Στο κέντρο δεσπόζει η μορφή του Ιησού Χριστου, όρθιος, επιμήκης, σχεδόν αιωρούμενος. Το σώμα του αποδίδεται με φωτεινές, ψυχρές αποχρώσεις (λευκά, γαλάζια, πρασινωπά), που του δίνουν μια άυλη, πνευματική διάσταση. Δεν είναι ένα σώμα βαρύ και γήινο· μοιάζει να έχει ήδη υπερβεί τη φθορά και τον θάνατο. Πίσω του σχηματίζεται μια αψιδωτή, φωτοειδής μορφή, σαν αύρα ή μανδύας δόξας, που υποδηλώνει τη θεϊκή του φύση.

Γύρω του κινούνται στρατιώτες,φρουροί του τάφου,που αποδίδονται με έντονη παραμόρφωση και ένταση. Στα αριστερά, δύο μορφές  σαν να αιφνιδιάζονται από το θαύμα,η στάση τους είναι γεμάτη φόβο και σύγχυση. Στο κέντρο αριστερά, ένας στρατιώτης με πράσινο ένδυμα στρέφεται προς τον αναστημένο Χριστό, μεταξύ απορίας και εγρήγορσης. Στα δεξιά, άλλη μορφή υψώνει το δόρυ της,μοιάζει  αποσβολωμένη.

Το τοπίο στο βάθος είναι σχηματοποιημένο: λόφοι, δέντρα και αρχιτεκτονικά στοιχεία αποδίδονται με γεωμετρική λιτότητα και διακοσμητικό ρυθμό. Οι γραμμές είναι έντονες, κοφτές, ρυθμικές, επιρροές από τον μοντερνισμό και τον συμβολισμό.

Η σύνθεση είναι κάθετη και ιεραρχική:

στο κέντρο το θείο, φωτεινό και ήρεμο

γύρω του το ανθρώπινο, ταραγμένο και ασταθές

Το έργο δεν επιδιώκει ρεαλισμό αλλά πνευματική ένταση. Η Ανάσταση δεν παρουσιάζεται ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως κοσμική μεταμόρφωση: η νίκη τού φωτός πάνω στο σκοτάδι, της ζωής πάνω στον θάνατο.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Εμφύλιο Σύμπτωμα - μεταφράζοντας Θουκυδίδης, Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου Βιβλίο Γ',83 -Κερκυραικα,Η Παθολογια τού Πολεμου -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 

-Εμφύλιο Σύμπτωμα

- μεταφράζοντας

Θουκυδίδης, Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου

Βιβλίο Γ',83

-Κερκυραικα,Η Παθολογια τού Πολεμου

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis  

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης, Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου

Βιβλίο Γ',83

-Κερκυραικα,Η Παθολογια τού Πολεμου

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Εμφύλιο Σύμπτωμα

είχαν ναρκοθετησει ολες τις θέσεις

κανεις σκοτωμένος ένθεν και ένθεν 

δεν δικαιούται αναστασης

νεκροί είναι 

έτσι κάθε ειδος επικράτησε ηθικής διαστροφής εξαιτίας των εμφυλίων 

συγκρούσεων στον ελληνικό κόσμο,και η ευπρέπεια τού ήθους,που με την ανωτερότητα 

τού χαρακτήρα συνδέεται,αφού γελοιοποιήθηκε εξελιπε,ενώ η αναμεταξύ τους αντιπαράθεση τής δυσπιστίας πολύ διήρκησε.

γιατί για να φέρει λύση δεν υπήρχε ούτε λόγος αξιόπιστος ούτε δεσμευτικός 

όρκος,αλλά αν και όλοι πολύ ικανοί ήταν στη λογική κάτι ανέλπιστο στην 

ασφαλεια τους να μην πάθουν μαλλον έπαιρναν μέτρα,παρά εμπιστοσύνη 

μπορούσαν να έχουν.

και οι χειρότεροι στη σύνεση συνήθως επικρατούσαν,γιατί φοβούμενοι και την

δική τους ανεπαρκεια και τών αντιπαλων την ικανότητα,μηπως υστερήσουν στα 

επιχειρήματα και εξαιτίας της πολυμήχανης σκέψης τους προφθάσουν να τους 

επιβουλευτουν,χωρίς δισταγμό στη δράση προχωρούσαν.

αυτοί όμως που σε αυτά δεν εδιναν σημασια  και οτι να προβλέψουν μπορούσαν 

και ότι καμία δράση αυτοί δεν πρεπει να αναλάβουν για όσα με τη λογική 

αντιμετωπίζονται,απροστάτευτοι σε μεγάλο αριθμό σκοτωνονταν.

83] [83.1] Οὕτω πᾶσα ἰδέα κατέστη κακοτροπίας διὰ τὰς στάσεις τῷ Ἑλληνικῷ, καὶ τὸ εὔηθες, οὗ τὸ γενναῖον πλεῖστον μετέχει, καταγελασθὲν ἠφανίσθη, τὸ δὲ ἀντιτετάχθαι ἀλλήλοις τῇ γνώμῃ ἀπίστως ἐπὶ πολὺ διήνεγκεν· [83.2] οὐ γὰρ ἦν ὁ διαλύσων οὔτε λόγος ἐχυρὸς οὔτε ὅρκος φοβερός, κρείσσους δὲ ὄντες ἅπαντες λογισμῷ ἐς τὸ ἀνέλπιστον τοῦ βεβαίου μὴ παθεῖν μᾶλλον προυσκόπουν ἢ πιστεῦσαι ἐδύναντο. [83.3] καὶ οἱ φαυλότεροι γνώμην ὡς τὰ πλείω περιεγίγνοντο· τῷ γὰρ δεδιέναι τό τε αὑτῶν ἐνδεὲς καὶ τὸ τῶν ἐναντίων ξυνετόν, μὴ λόγοις τε ἥσσους ὦσι καὶ ἐκ τοῦ πολυτρόπου αὐτῶν τῆς γνώμης φθάσωσι προεπιβουλευόμενοι, τολμηρῶς πρὸς τὰ ἔργα ἐχώρουν. [83.4] οἱ δὲ καταφρονοῦντες κἂν προαισθέσθαι καὶ ἔργῳ οὐδὲν σφᾶς δεῖν λαμβάνειν ἃ γνώμῃ ἔξεστιν, ἄφαρκτοι μᾶλλον διεφθείροντο.

.

.

.

GREEK POETRY -Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

στων ακρών τ'αγρια τα όρη 

στις εσχατιές τού κόσμου 

στέκει Ακρίτης μοναχος

τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκε

τρεις μέρες δεν εμίλη

αυτος οπού σε χίλιους εβγαινε

γιατί τον κάλεσε ο μαύρος Χάροντας 

στου κάτω κόσμου τα σκαλιά

στους ανήλιαγους τούς τοπους

ελα Ακριτη κανείς δεν ξέφυγε τη μοίρα,

κι εκείνος έτσι τού αποκρινεται 

τού κραινει 

εγώ δεν εφοβήθηκα ποτέ

ούτε θεριά μηδε χίλιους  πολεμισταδες,

κι αν θέλεις εβγα δω στο φως μπροστά

φανερωμενος

όχι κρυμμένος στις σκιές στα αραχνα 

τα σκοτη 

κι ως το ‘πε εσείστη η γη δεντρα ξεριζώθηκαν 

ποτάμια επάγωσαν τ'ανθη εμαραθηκαν

κι ο Χάροντας ταχιά  εφάνηκε 

σε μαύρο άλογο καβαλα

κι άρχισε η πάλη κι η φονερη αμαχη

τρεις μέρες μάχονταν σκληρά 

τρεις νύχτες αναπαμο δεν είχαν 

σπαθί αλυγιστα αντάμωναν και δόρυ  

ο ήλιος εσταματησε στη μέση στα ουράνια 

και στο τρίτο χάραμα τής γής 

ο Χάροντας βρίσκει στην καρδιά  του

και ετρανταχτη ο ακρίτης σαν βουνό 

έπεσε σαν ξεριζωμένο  δέντρο 

και λαβωμενο φεύγει πουλί η ψύχη του

ταχιά όμως αέρας τότε φύσηξε 

στα στήθια ξανά ζωή τού δινει

ο Ακρίτης αναστήθηκε προτού ο ηλιος δυσει

σηκώθηκε και κοίταξε τον Χαροντα 

και είπε,

όσο δω πάνω θα κρατά η γης 

εγώ σε πολεμάω

χαλιεμαι χάνομαι και πάλι ανασταινομαι 

και στου απατου γκρεμού το βάραθρο 

ο Χάροντας μαύρος ξαναγυρίζει.

.

.

.

GREEK POETRY -Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας; -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

Θυμήθηκα τον πατέρα μου στα χωραφια,πιο αδύνατος κάθε μέρα,

μια αόρατη βαρύτητα τον τραβούσε προς τη γη.

Θυμήθηκα τη μάνα μου στο λεωφορείο,κοίταζε έξω από το παράθυρο,

τον κόσμο να περνάει.

Και τότε κατάλαβα.

Οι άνθρωποι δεν είναι νεκροί.

Περπατούν ακόμη,δεν έχουν χάσει το βάρος τής παρουσίας τους.

Όμως έγιναν πιο λεπτοί,σαν τις φιγούρες τού Alberto Giacometti.

Και τότε δεν φοβήθηκα το θάνατο.

Η Ανάσταση είναι εκείνη η αργή αθόρυβη επανεμφάνιση,

που σε μετατρέπει σε έναν από τούς ανθρώπους τού Giacometti.

.

.

.

GREEK POETRY -η Ανάσταση Είναι η Λαμπρή δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

.

.

.

GREEK POETRY -Τρία κενά -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 ´

´

GREEK POETRY 

-Τρία κενά

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρία κενά 

Νύχτα. Εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι,το τηλέφωνο στο χέρι.

Περιμένει.Το τηλέφωνο βουιζει.

Περιμένει.

Σηκώνεται.Πηγαινει στον καθρέφτη.Μακιγιαρεται.

Με το κόκκινο  κραγιόν γράφει στο γυαλί:

Αν δεν με βλέπουν,δεν υπάρχω.

μέσα στον σκοτεινό δωμάτιο,

γελάει δυνατά,σπάει ένα ποτήρι με ποτό  πάτωμα,ξαπλώνει 

πάνω στα σπασμένα γυαλιά,

Αν νιώθω τόσο έντονα, γιατί νιώθω άδεια; σκέφτεται.

Νυχτα.Εκεινη κουλουριασμένη στον καναπέ.

-Θέλω να σταματήσω να πονάω.

Το σκοταδι.

Μπροστά στον καθρέφτη.Αγγιζει το πρόσωπο της.

Ενα κενό πίσω από τη μάσκα,λέει.

ανάβει τσιγάρο,το πετάει.

Κλείνει τα μάτια.

Ο κόσμος έξω.

.

.

.

GREEK POETRY -Τρεις Επιτάφιοι Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

My own empire of Heteronyma Paintings

-ο νεκρός Εκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

στα λαγκάδια που κυνηγούσε ο Άδωνις τα δόντια ενός αγριόχοιρου

τρύπησαν τις σάρκες στο πόδι,το αίμα χύθηκε στη γη σαν σπόρος,και

κόκκινες παπαρούνες φύτρωσαν τον Μάη καιρο,

στη μεγάλη της θλίψη και λύπη η Κύπριδα σε μικρά πήλινα δοχεία γεμάτα χώμα φυτεψε σπόρους,που φύτρωσαν γρήγορα,αλλά και γρήγορα μαραθηκαν,

οι κήποι τού Άδωνη,ο κύκλος της φθοράς και τής αναστασης,

τής Τροίας ήτανε στύλος ο Έκτορας,της πόλης τής γυναίκας τού παιδιού του,

πόσο φοβερός φαίνονταν με την αρματωσιά τού πολέμου στον μικρό

Αστυανακτα του,και πόσο το βρέφος τρόμαξε όταν το σήκωσε το πήρε

στην αγκαλιά του και η περικεφαλαία γυαλισε ελαμψε και η χαίτη σείστηκε,

εκείνος τοτε γέλασε αγκαλιάζοντας το,

ύστερα γυρίζοντας η μοίρα ο Αχιλλέας νεκρό σκοτωμένο στ'αρμα και 

στ'αλογα του έδεσε και γύρω έφερνε στα τείχη τής Τροίας πάνω 

στις πέτρες στα χώματα στη σκόνη,

και ο μικρός Ασυανακτας δεν πρόλαβε δεν γνώρισε το μέλλον,σταμάτησε 

η ολιγοήμερη ζωή του όταν οι Αχαιοί στη πτώση τού Ιλίου από τα τείχη 

κάτω τον πέταξαν πάνω στα βράχια ,κομμάτια τ'αγουρο κορμάκι,τροφή 

πουλιων και ορνιων τ'ουρανου

όλη η ζωή μέσα στη φθορά πορευεται

.

.

.

GREEK POETRY -Ηλεκτρα -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Ηλεκτρα

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ηλεκτρα

στέκομαι ακίνητη στο ημιφως,έρημος γύρω μου,

νιώθω ξερό δέντρο,

ακούω κάποιον να ψιθυρίζει,αδιάκοπα,γιατί δεν σταματά;

ο πατέρας στο λουτρό πνιγμένος,βατράχια κολυμπούν στα νερά,

φύκια

φυτρώνουν στους βολβούς τών ματιών του,

στο διαδρομο ένα παιδί,κουλουριασμένο όπως βρέφος στη μήτρα,

αγέννητο,

η σκιά τής μητέρας,με μάσκα θεάτρου,αγγίζω με τα χείλη τη θηλή 

τού στήθους της,

με σπρώχνει,δεν κλαίω,

-μανα,φωνάζω,θα σε σκοτώσω,

ακούω να γελάει δυνατά,

-δεν μπορεις να το κάνεις,λέει,είσαι δειλη,

άναψαν τον προβολέα,το δυνατόν φως με τύφλωσε,πρέπει να'ταν τρεις,

-δεν τελειωσε η ανάκριση,άκουσα έναν να λέει,

-γδυσ'την,φώναξε ένας άλλος,

χέρια μού άνοιξαν τα πόδια,ήταν μεθυσμένοι βρωμουσαν, τούς κλώτσησα,

 δόντια μου στο λαιμό τους,τα νύχια μου στη πλατη τους,ματαια,

όταν τελείωσαν έφυγαν,

ποτέ δεν θα φύγει το σκοταδι 

η φωνή της έσπασε σε κομμάτια,θραύσματα,

σαν να την κυνηγούσε κάτι που μόνο εκείνη έβλεπε,

το δείπνο θυμόνταν,όχι δεν ηταν μύθος.Το τραπέζι,τα πιάτα γεμάτα 

με τις μαγειρεμένες σάρκες τών παιδιών,κι εκείνη ήξερε. 

Την εξανάγκασαν να φάει,μια γλυκειά και φρικτή οσμή.

Τα χέρια της ήταν λερωμένα,εκείνη είχε προσφέρει το δείπνο,

όχι οι Ατρείδες,

εκείνη.

 -Εγώ το έκανα,εγώ είμαι η ένοχη τού Θυεστειου δείπνου,είπε.

Κι ύστερα στο λουτρό,βλέπει ξανά και ξανά το νερό,τον ατμό,

τον πατέρα της  ανυποψίαστο.

Εκείνη μπήκε μέσα στη σκηνή,τα χέρια της κρατούσαν το δίχτυ,

το τύλιγε γύρω του,

το σώμα του αντιστέκονταν,πάλευε,σαν το ψάρι σπαρταρουσε,

κι εκείνη δεν ένιωθε τρόμο,αλλά μια παράξενη σκοτεινή βεβαιότητα τού φόνου. 

-Μητέρα ήμουν εγώ που σε σκότωσα,έλεγε.

Κι αλλάζοντας μάσκα βγήκε στη σκηνή,το αμφιθέατρο άδειο από θεατές,

το φεγγάρι πανσέληνο ανέτειλε,ένα ψηλό λεπτό κυπαρίσσι έσφαζε 

τον ουρανό,

μια κραυγή πουλιού εκτινάχτηκε.

Δεν ήξερε ποια ήταν.Η κόρη που θρηνούσε ή η γυναίκα που σκότωσε.

Και το αίμα στα δάκτυλα της ζεστό..

Κάποτε γελούσε,μιλούσε για κείνον,τον Αίγισθο,πως βρέθηκε 

στο κρεβάτι του, 

πως άκουγε την ανάσα του,πως δεν ένιωθε βάρος αμαρτίας,

δεν ήταν η εκδίκηση,ουτε η έλξη τής εξουσίας,

ήταν κάτι αλλο,ο πόθος τής γυναίκας για τον άντρα.

Και τότε μέσα στο ημίφως η σκηνή,το μαχαίρι στο χέρι της,

η πράξη βουβή,χωρίς κραυγή,η πληρωμή ενός κρίματος,

-Ολα εγώ τα έκανα,έλεγε,μην ψάξτε αλλού.

Εγώ η κόρη. Εγώ η μητέρα. Εγώ ο φονιάς. 

Η ανάσα της καυτή,τα μάτια της γυάλιζαν σκοτεινά.

Τίποτα δεν είχε τελειώσει.

Όλα συνέβαιναν ξανά και ξανά.

Η ίδια πάντα ήταν εκεί παρούσα,αμετακίνητη.

.

.

.

GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταγράφοντας Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ): Επιτάφιος Αδώνιδος Ο Επιτάφιος τού Αδωνη -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

Ο θάνατος τού Άδωνη

(σαρκοφάγος,2ος αι. μ.Χ. 

Mantua,Ducal Palace)

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης,

ποτέ πια μην κοιμηθείς Κυπριδα 

στα πορφυρα σεντόνια σου 

τα μαύρα βάλε ρούχα

και δυνατα τα στήθια χτυπα

θρηνωντας:

ο όμορφος χαθηκε Άδωνης 

θρηνω τον Άδωνη

στα όρη δαγκωμενος βρίσκεται ο όμορφος Αδωνης 

στο μηρό

στον άσπρο του από δόντι ασπρο τρυπημένος

και μόνη τη Κυπριδα  αφήνει ξεψυχωντας

απ'την χιονατη σαρκα

το αίμα μαύρο στάζει

τα μάτια κάτω απ'τα φρύδια σβήνουν

και το ροδινο χάνεται απ'τα χείλη χρωμα

θρηνω τον Άδωνη

κακιά στο μηρό πληγή ο Άδωνης έχει κακιά,

μα μέσ'στη καρδιά τής Κυθέρεια

πιο βαριά η πληγή

και απ'τον νιο άντρα γυρω

τα πιστα σκυλιά του κλαινε

και η Αφροδίτη με τα μαλλιά λυμένα 

τρελη μέσ'στα δάση περιπλανιεται

ξυπόλητη αχτενιστη θλιμένη 

και τ'αγκαθωτα βάτα καθως περνα

την σχιζουν

και με θεϊκό της ποτιζονται αιμα,

και δυνατα σκουζοντας θρηνοντας

δώθε κειθε στα βαθιά τρεχει φαράγγια

τον Ασσύριο τον άντρα της φωνάζει,

τον νιο καλει

στον αφαλό του γύρω

το μαύρο αναβλυζε αιμα

κι έβαφε απ'τους μηρούς κόκκινα τα στήθια 

κι αυτοί τού Άδωνη οι μαστοί,

χιονάτοι πριν,κόκκινοι γινονταν

ωιμε στη Κυθερεια

τον όμορφο έχασε άντρα

και μαζί του την θεϊκή έχασε ομορφιά της,

όσο ο Άδωνης ζούσε ομορφη

η Κυπριδα ήταν,

όμως μαζί με τον Άδωνη

η ομορφιά της πέθανε

ωιμε στη Κυπριδα,

λένε όλα τα όρη τα βουνά 

και ωιμε στον Άδωνη τα δεντρα

κι οι ποταμοί για το πενθος τής Αφροδίτης 

κλαίνε,

κι οι πηγές στα όρη για τον Άδωνη δακρυζουν,

απ'τον πόνο τ'ανθη  κοκκινιζουν

και σ'ολα τα πλάγια σ'ολα τα λαγκάδια

η Κυθέρεια μοιργιολογαει

ωιμε στη Κυθερεια

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης

ὤλετο καλὸς Ἄδωνις

μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·

ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον

5στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,

λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ

λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα

10χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,

καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος·

15αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· 

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,

μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.

τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται

ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα

20λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται

πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν

ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·

ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται

Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.

25ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,

στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ

χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», 

ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.

30Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,

κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. 

«τὰν Κύπριν αἰαῖ».

ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·

καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,

καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,

35ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, 

ἁ δὲ Κυθήρα

πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·

.

.

.

Ο -Poetry Ποιηση -χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

 .

.

Ο -Poetry Ποιηση

-χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης  c.n.couvelis

Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

η λέξη γεννιέται διχασμένη στο ρήγμα 

τών ακροαιφνων  εξαιρεσεων

σπειροειδώς σε άναρχη τάξη

εξελκωμενων σωματων

όπου εκτρέφεται το άμωμον και το αμόλυντον

τής αδηφάγου έλλειψης

και η αιωνιοτητα η πιο εκλεπτυσμένη μορφή φθοράς.

ιδιοκαταληκτη εκκωφαντική 

πλεισμονή τού ελλείποντος

περίσσεια τού κενού

λευκή αδρανής πανταχού παρούσα βαρβαροτητα

αείμαχου χρόνου διαπρακτου 

διατέμνωντα  φωνήεντα αντιλογιων,

ως εκ τών αδιαιρέτων το Εν 

ως εκ τών διαιρετών η ονείρωξη τού πραγματικού,

αεί ορατη

συμμετρία αντιφρονούντων στο χείλος 

τής αειρροου ρηξης

ως πειθαρχημένη εκρυθμη απόκλιση

.

.

.

Ο θάνατος τού Άδωνη

(σαρκοφάγος,2ος αι. μ.Χ. 

Mantua,Ducal Palace)

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

Βιωνος Σμυρναίου(120 πΧ-57πΧ):

Επιτάφιος Αδώνιδος

Ο Επιτάφιος τού Αδωνη

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης,

ποτέ πια μην κοιμηθείς Κυπριδα 

στα πορφυρα σεντόνια σου 

τα μαύρα βάλε ρούχα

και δυνατα τα στήθια χτυπα

θρηνωντας:

ο όμορφος χαθηκε Άδωνης 

θρηνω τον Άδωνη

στα όρη δαγκωμενος βρίσκεται ο όμορφος Αδωνης 

στο μηρό

στον άσπρο του από δόντι ασπρο τρυπημένος

και μόνη τη Κυπριδα  αφήνει ξεψυχωντας

απ'την χιονατη σαρκα

το αίμα μαύρο στάζει

τα μάτια κάτω απ'τα φρύδια σβήνουν

και το ροδινο χάνεται απ'τα χείλη χρωμα

θρηνω τον Άδωνη

κακιά στο μηρό πληγή ο Άδωνης έχει κακιά,

μα μέσ'στη καρδιά τής Κυθέρεια

πιο βαριά η πληγή

και απ'τον νιο άντρα γυρω

τα πιστα σκυλιά του κλαινε

και η Αφροδίτη με τα μαλλιά λυμένα 

τρελη μέσ'στα δάση περιπλανιεται

ξυπόλητη αχτενιστη θλιμένη 

και τ'αγκαθωτα βάτα καθως περνα

την σχιζουν

και με θεϊκό της ποτιζονται αιμα,

και δυνατα σκουζοντας θρηνοντας

δώθε κειθε στα βαθιά τρεχει φαράγγια

τον Ασσύριο τον άντρα της φωνάζει,

τον νιο καλει

στον αφαλό του γύρω

το μαύρο αναβλυζε αιμα

κι έβαφε απ'τους μηρούς κόκκινα τα στήθια 

κι αυτοί τού Άδωνη οι μαστοί,

χιονάτοι πριν,κόκκινοι γινονταν

ωιμε στη Κυθερεια

τον όμορφο έχασε άντρα

και μαζί του την θεϊκή έχασε ομορφιά της,

όσο ο Άδωνης ζούσε ομορφη

η Κυπριδα ήταν,

όμως μαζί με τον Άδωνη

η ομορφιά της πέθανε

ωιμε στη Κυπριδα,

λένε όλα τα όρη τα βουνά 

και ωιμε στον Άδωνη τα δεντρα

κι οι ποταμοί για το πενθος τής Αφροδίτης 

κλαίνε,

κι οι πηγές στα όρη για τον Άδωνη δακρυζουν,

απ'τον πόνο τ'ανθη  κοκκινιζουν

και σ'ολα τα πλάγια σ'ολα τα λαγκάδια

η Κυθέρεια μοιργιολογαει

ωιμε στη Κυθερεια

ο όμορφος χαθηκε Αδωνης

ὤλετο καλὸς Ἄδωνις

μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε·

ἔγρεο, δειλαία, κυανόστολα καὶ πλατάγησον

5στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις

αἰάζω τὸν Ἄδωνιν

κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι,

λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς, καὶ Κύπριν ἀνιῇ

λεπτὸν ἀποψύχων· τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα

10χιονέας κατὰ σαρκός, ὑπ᾽ ὀφρύσι δ᾽ ὄμματα ναρκῇ,

καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος·

15αἰάζω τὸν Ἄδωνιν· 

ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις,

μεῖζον δ᾽ ἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος.

τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠρύονται

ἁ δ᾽ Ἀφροδίτα

20λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται

πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος, αἱ δὲ βάτοι νιν

ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται·

ὀξὺ δὲ κωκύοισα δι᾽ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται

Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν, καὶ παῖδα καλεῦσα.

25ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παρ᾽ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο,

στήθεα δ᾽ ἐκ μηρῶν φοινίσσετο, τοὶ δ᾽ ὑπὸ μαζοὶ

χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο.

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν», 

ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα, σὺν ὤλεσεν ἱερὸν εἶδος.

30Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις,

κάτθανε δ᾽ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. 

«τὰν Κύπριν αἰαῖ».

ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες «αἴ τὸν Ἄδωνιν»·

καὶ ποταμοὶ κλαίοντι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,

καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,

35ἄνθεα δ᾽ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται, 

ἁ δὲ Κυθήρα

πάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει,

«αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν· ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις»·

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ηλεκτρα

στέκομαι ακίνητη στο ημιφως,έρημος γύρω μου,

νιώθω ξερό δέντρο,

ακούω κάποιον να ψιθυρίζει,αδιάκοπα,γιατί δεν σταματά;

ο πατέρας στο λουτρό πνιγμένος,βατράχια κολυμπούν στα νερά,

φύκια

φυτρώνουν στους βολβούς τών ματιών του,

στο διαδρομο ένα παιδί,κουλουριασμένο όπως βρέφος στη μήτρα,

αγέννητο,

η σκιά τής μητέρας,με μάσκα θεάτρου,αγγίζω με τα χείλη τη θηλή 

τού στήθους της,

με σπρώχνει,δεν κλαίω,

-μανα,φωνάζω,θα σε σκοτώσω,

ακούω να γελάει δυνατά,

-δεν μπορεις να το κάνεις,λέει,είσαι δειλη,

άναψαν τον προβολέα,το δυνατόν φως με τύφλωσε,πρέπει να'ταν τρεις,

-δεν τελειωσε η ανάκριση,άκουσα έναν να λέει,

-γδυσ'την,φώναξε ένας άλλος,

χέρια μού άνοιξαν τα πόδια,ήταν μεθυσμένοι βρωμουσαν, τούς κλώτσησα,

 δόντια μου στο λαιμό τους,τα νύχια μου στη πλατη τους,ματαια,

όταν τελείωσαν έφυγαν,

ποτέ δεν θα φύγει το σκοταδι 

η φωνή της έσπασε σε κομμάτια,θραύσματα,

σαν να την κυνηγούσε κάτι που μόνο εκείνη έβλεπε,

το δείπνο θυμόνταν,όχι δεν ηταν μύθος.Το τραπέζι,τα πιάτα γεμάτα 

με τις μαγειρεμένες σάρκες τών παιδιών,κι εκείνη ήξερε. 

Την εξανάγκασαν να φάει,μια γλυκειά και φρικτή οσμή.

Τα χέρια της ήταν λερωμένα,εκείνη είχε προσφέρει το δείπνο,

όχι οι Ατρείδες,

εκείνη.

 -Εγώ το έκανα,εγώ είμαι η ένοχη τού Θυεστειου δείπνου,είπε.

Κι ύστερα στο λουτρό,βλέπει ξανά και ξανά το νερό,τον ατμό,

τον πατέρα της  ανυποψίαστο.

Εκείνη μπήκε μέσα στη σκηνή,τα χέρια της κρατούσαν το δίχτυ,

το τύλιγε γύρω του,

το σώμα του αντιστέκονταν,πάλευε,σαν το ψάρι σπαρταρουσε,

κι εκείνη δεν ένιωθε τρόμο,αλλά μια παράξενη σκοτεινή βεβαιότητα τού φόνου. 

-Μητέρα ήμουν εγώ που σε σκότωσα,έλεγε.

Κι αλλάζοντας μάσκα βγήκε στη σκηνή,το αμφιθέατρο άδειο από θεατές,

το φεγγάρι πανσέληνο ανέτειλε,ένα ψηλό λεπτό κυπαρίσσι έσφαζε 

τον ουρανό,

μια κραυγή πουλιού εκτινάχτηκε.

Δεν ήξερε ποια ήταν.Η κόρη που θρηνούσε ή η γυναίκα που σκότωσε.

Και το αίμα στα δάκτυλα της ζεστό..

Κάποτε γελούσε,μιλούσε για κείνον,τον Αίγισθο,πως βρέθηκε 

στο κρεβάτι του, 

πως άκουγε την ανάσα του,πως δεν ένιωθε βάρος αμαρτίας,

δεν ήταν η εκδίκηση,ουτε η έλξη τής εξουσίας,

ήταν κάτι αλλο,ο πόθος τής γυναίκας για τον άντρα.

Και τότε μέσα στο ημίφως η σκηνή,το μαχαίρι στο χέρι της,

η πράξη βουβή,χωρίς κραυγή,η πληρωμή ενός κρίματος,

-Ολα εγώ τα έκανα,έλεγε,μην ψάξτε αλλού.

Εγώ η κόρη. Εγώ η μητέρα. Εγώ ο φονιάς. 

Η ανάσα της καυτή,τα μάτια της γυάλιζαν σκοτεινά.

Τίποτα δεν είχε τελειώσει.

Όλα συνέβαιναν ξανά και ξανά.

Η ίδια πάντα ήταν εκεί παρούσα,αμετακίνητη.

.

.

.

My own empire of Heteronyma Paintings

-ο νεκρός Εκτορας-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρεις Επιτάφιοι

Άδωνις Έκτορας Αστυανακτας

στα λαγκάδια που κυνηγούσε ο Άδωνις τα δόντια ενός αγριόχοιρου

τρύπησαν τις σάρκες στο πόδι,το αίμα χύθηκε στη γη σαν σπόρος,και

κόκκινες παπαρούνες φύτρωσαν τον Μάη καιρο,

στη μεγάλη της θλίψη και λύπη η Κύπριδα σε μικρά πήλινα δοχεία γεμάτα χώμα φυτεψε σπόρους,που φύτρωσαν γρήγορα,αλλά και γρήγορα μαραθηκαν,

οι κήποι τού Άδωνη,ο κύκλος της φθοράς και τής αναστασης,

τής Τροίας ήτανε στύλος ο Έκτορας,της πόλης τής γυναίκας τού παιδιού του,

πόσο φοβερός φαίνονταν με την αρματωσιά τού πολέμου στον μικρό

Αστυανακτα του,και πόσο το βρέφος τρόμαξε όταν το σήκωσε το πήρε

στην αγκαλιά του και η περικεφαλαία γυαλισε ελαμψε και η χαίτη σείστηκε,

εκείνος τοτε γέλασε αγκαλιάζοντας το,

ύστερα γυρίζοντας η μοίρα ο Αχιλλέας νεκρό σκοτωμένο στ'αρμα και 

στ'αλογα του έδεσε και γύρω έφερνε στα τείχη τής Τροίας πάνω 

στις πέτρες στα χώματα στη σκόνη,

και ο μικρός Ασυανακτας δεν πρόλαβε δεν γνώρισε το μέλλον,σταμάτησε 

η ολιγοήμερη ζωή του όταν οι Αχαιοί στη πτώση τού Ιλίου από τα τείχη 

κάτω τον πέταξαν πάνω στα βράχια ,κομμάτια τ'αγουρο κορμάκι,τροφή 

πουλιων και ορνιων τ'ουρανου

όλη η ζωή μέσα στη φθορά πορευεται

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τρία κενά 

Νύχτα. Εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι,το τηλέφωνο στο χέρι.

Περιμένει.Το τηλέφωνο βουιζει.

Περιμένει.

Σηκώνεται.Πηγαινει στον καθρέφτη.Μακιγιαρεται.

Με το κόκκινο  κραγιόν γράφει στο γυαλί:

Αν δεν με βλέπουν,δεν υπάρχω.

μέσα στον σκοτεινό δωμάτιο,

γελάει δυνατά,σπάει ένα ποτήρι με ποτό  πάτωμα,ξαπλώνει 

πάνω στα σπασμένα γυαλιά,

Αν νιώθω τόσο έντονα, γιατί νιώθω άδεια; σκέφτεται.

Νυχτα.Εκεινη κουλουριασμένη στον καναπέ.

-Θέλω να σταματήσω να πονάω.

Το σκοταδι.

Μπροστά στον καθρέφτη.Αγγιζει το πρόσωπο της.

Ενα κενό πίσω από τη μάσκα,λέει.

ανάβει τσιγάρο,το πετάει.

Κλείνει τα μάτια.

Ο κόσμος έξω.

.

.

.

η Ανάσταση

Είναι η Λαμπρή  δυνατότητα ζωής που δεν ακυρώνεται

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πόσοι άνθρωποι τού Alberto Giacometti δεν ζουν πια ανάμεσά μας;

Θυμήθηκα τον πατέρα μου στα χωραφια,πιο αδύνατος κάθε μέρα,

μια αόρατη βαρύτητα τον τραβούσε προς τη γη.

Θυμήθηκα τη μάνα μου στο λεωφορείο,κοίταζε έξω από το παράθυρο,

τον κόσμο να περνάει.

Και τότε κατάλαβα.

Οι άνθρωποι δεν είναι νεκροί.

Περπατούν ακόμη,δεν έχουν χάσει το βάρος τής παρουσίας τους.

Όμως έγιναν πιο λεπτοί,σαν τις φιγούρες τού Alberto Giacometti.

Και τότε δεν φοβήθηκα το θάνατο.

Η Ανάσταση είναι εκείνη η αργή αθόρυβη επανεμφάνιση,

που σε μετατρέπει σε έναν από τούς ανθρώπους τού Giacometti.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη

στων ακρών τ'αγρια τα όρη 

στις εσχατιές τού κόσμου

στέκει Ακρίτης μοναχος

τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκε

τρεις μέρες δεν εμίλη

αυτος οπού σε χίλιους εβγαινε

γιατί τον κάλεσε ο μαύρος Χάροντας 

στου κάτω κόσμου τα σκαλιά

στους ανήλιαγους τούς τοπους

ελα Ακριτη κανείς δεν ξέφυγε τη μοίρα,

κι εκείνος έτσι τού αποκρινεται 

τού κραινει 

εγώ δεν εφοβήθηκα ποτέ

ούτε θεριά μηδε χίλιους  πολεμισταδες,

κι αν θέλεις εβγα δω στο φως μπροστά

φανερωμενος

όχι κρυμμένος στις σκιές στα αραχνα 

τα σκοτη 

κι ως το ‘πε εσείστη η γη δεντρα ξεριζώθηκαν 

ποτάμια επάγωσαν τ'ανθη εμαραθηκαν

κι ο Χάροντας ταχιά  εφάνηκε 

σε μαύρο άλογο καβαλα

κι άρχισε η πάλη κι η φονερη αμαχη

τρεις μέρες μάχονταν σκληρά 

τρεις νύχτες αναπαμο δεν είχαν 

σπαθί αλυγιστα αντάμωναν και δόρυ  

ο ήλιος εσταματησε στη μέση στα ουράνια 

και στο τρίτο χάραμα τής γής 

ο Χάροντας βρίσκει στην καρδιά  του

και ετρανταχτη ο ακρίτης σαν βουνό 

έπεσε σαν ξεριζωμένο  δέντρο 

και λαβωμενο φεύγει πουλί η ψύχη του

ταχιά όμως αέρας τότε φύσηξε 

στα στήθια ξανά ζωή τού δινει

ο Ακρίτης αναστήθηκε προτού ο ηλιος δυσει

σηκώθηκε και κοίταξε τον Χαροντα 

και είπε,

όσο δω πάνω θα κρατά η γης 

εγώ σε πολεμάω

χαλιεμαι χάνομαι και πάλι ανασταινομαι 

και στου απατου γκρεμού το βάραθρο 

ο Χάροντας μαύρος ξαναγυρίζει.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης, Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου

Βιβλίο Γ',83

-Κερκυραικα,Η Παθολογια τού Πολεμου

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Εμφύλιο Σύμπτωμα

είχαν ναρκοθετησει ολες τις θέσεις

κανεις σκοτωμένος ένθεν και ένθεν 

δεν δικαιούται αναστασης

νεκροί είναι 

έτσι κάθε ειδος επικράτησε ηθικής διαστροφής εξαιτίας των εμφυλίων 

συγκρούσεων στον ελληνικό κόσμο,και η ευπρέπεια τού ήθους,που με την
ανωτερότητα τού χαρακτήρα συνδέεται,αφού γελοιοποιήθηκε εξελιπε,ενώ η αναμεταξύ τους αντιπαράθεση τής δυσπιστίας πολύ διήρκησε.

γιατί για να φέρει λύση δεν υπήρχε ούτε λόγος αξιόπιστος ούτε δεσμευτικός 

όρκος,αλλά αν και όλοι πολύ ικανοί ήταν στη λογική κάτι ανέλπιστο στην 

ασφαλεια τους να μην πάθουν μαλλον έπαιρναν μέτρα,παρά εμπιστοσύνη 

μπορούσαν να έχουν.

και οι χειρότεροι στη σύνεση συνήθως επικρατούσαν,γιατί φοβούμενοι και την

δική τους ανεπαρκεια και τών αντιπαλων την ικανότητα,μηπως υστερήσουν στα 

επιχειρήματα και εξαιτίας της πολυμήχανης σκέψης τους προφθάσουν να τους 

επιβουλευτουν,χωρίς δισταγμό στη δράση προχωρούσαν.

αυτοί όμως που σε αυτά δεν εδιναν σημασια  και οτι να προβλέψουν μπορούσαν 

και ότι καμία δράση αυτοί δεν πρεπει να αναλάβουν για όσα με τη λογική 

αντιμετωπίζονται,απροστάτευτοι σε μεγάλο αριθμό σκοτωνονταν.

83] [83.1] Οὕτω πᾶσα ἰδέα κατέστη κακοτροπίας διὰ τὰς στάσεις τῷ Ἑλληνικῷ, καὶ τὸ εὔηθες, οὗ τὸ γενναῖον πλεῖστον μετέχει, καταγελασθὲν ἠφανίσθη, τὸ δὲ ἀντιτετάχθαι ἀλλήλοις τῇ γνώμῃ ἀπίστως ἐπὶ πολὺ διήνεγκεν· [83.2] οὐ γὰρ ἦν ὁ διαλύσων οὔτε λόγος ἐχυρὸς οὔτε ὅρκος φοβερός, κρείσσους δὲ ὄντες ἅπαντες λογισμῷ ἐς τὸ ἀνέλπιστον τοῦ βεβαίου μὴ παθεῖν μᾶλλον προυσκόπουν ἢ πιστεῦσαι ἐδύναντο. [83.3] καὶ οἱ φαυλότεροι γνώμην ὡς τὰ πλείω περιεγίγνοντο· τῷ γὰρ δεδιέναι τό τε αὑτῶν ἐνδεὲς καὶ τὸ τῶν ἐναντίων ξυνετόν, μὴ λόγοις τε ἥσσους ὦσι καὶ ἐκ τοῦ πολυτρόπου αὐτῶν τῆς γνώμης φθάσωσι προεπιβουλευόμενοι, τολμηρῶς πρὸς τὰ ἔργα ἐχώρουν. [83.4] οἱ δὲ καταφρονοῦντες κἂν προαισθέσθαι καὶ ἔργῳ οὐδὲν σφᾶς δεῖν λαμβάνειν ἃ γνώμῃ ἔξεστιν, ἄφαρκτοι μᾶλλον διεφθείροντο.

.

.

.

GREEK POETRY -Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης  c.n.couvelis

Αρμονία Αντισυμμετρίας Αντινομίας λόγοι

η λέξη γεννιέται διχασμένη στο ρήγμα 

τών ακροαιφνων  εξαιρεσεων

σπειροειδώς σε άναρχη τάξη

εξελκωμενων σωματων

όπου εκτρέφεται το άμωμον και το αμόλυντον

τής αδηφάγου έλλειψης

και η αιωνιοτητα η πιο εκλεπτυσμένη μορφή φθοράς.

ιδιοκαταληκτη εκκωφαντική 

πλεισμονή τού ελλείποντος

περίσσεια τού κενού

λευκή αδρανής πανταχού παρούσα βαρβαροτητα

αείμαχου χρόνου διαπρακτου 

διατέμνωντα  φωνήεντα αντιλογιων,

ως εκ τών αδιαιρέτων το Εν 

ως εκ τών διαιρετών η ονείρωξη τού πραγματικού,

αεί ορατη

συμμετρία αντιφρονούντων στο χείλος 

τής αειρροου ρηξης

ως πειθαρχημένη εκρυθμη απόκλιση

.

.

.

Fragmenta -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 Fragmenta

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ο κόσμος αραιώνει

θολώνει

σε λίγο κενό

τιποτα

.

ευτυχώς που ξεμπλέξαμε

γλυτώσαμε την αιώνια αντιμαχια

.

οι λέξεις οι πράξεις πάει καιρός που πέρασαν χάθηκαν

έσβησαν κι οι άνθρωποι που τα αντάλλαξαν

ουδεμίαν πλέον σημασία κι αξία έχουν

Οριστικόν Τέλος

.

φεγγάρι μου γοργά

π'αποψε εδυσες

και στο βαθύ σκοτάδι 

μ'αφησες

.

Το Κυλωνειο Άγος

Όταν η αδικία που έκανες θα σου φέρει

απανωτές συμφορες

.

Κάποιοι έχουν για παντα εξαφανισθεί

Κανείς πλέον δεν τούς αναζηταει

.

κάποιοι άνθρωποι δεν πλησιάζονται με φυσικό τρόπο

αλλά τούς υποψιαζεσε με μεταφυσικό τρόπο

και ενωνεσε μαζί τους με μεταφυσικό τροπο

.

αρχίζεις να υποψιαζεσε τη παρουσία

με την απουσια

.

δεν είναι αδύνατο να καταλάβεις

τι επιμονα σε θελει

.

έχεις μια ηθελημενη αοριστία

που με γοητευει

.

ανοίγεις τη πόρτα 

στο δωμάτιο μια καρέκλα  κενή ακριβώς στη μέση 

κάτω από το ηλεκτρικό φως είσαι σίγουρη για την παρουσία

λίγο πριν ήταν εκεί,

λίγο μετά θα είναι εκεί,

αμέτοχη τής ιστορίας του

κλείνεις τη πόρτα

δεύτερη ευκαιρία δεν θα σου δωθεί

.

όταν δεν θα υπάρχουμε πια

μας ενδιαφερουν τα δάκρυα σας

.

σημάδεψα έναν

σε ένα φιλμ-νουαρ

είμαι από το Παλερμο

-πυροβολησε τον,άκουσα μια φωνη

.

Βλέποντας τη φωτογραφία σου ειπα:

οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς

τοιῇδ’ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·

αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν·

τα όμορφα μάτια σου βλέποντας

Η οὐ νέμεσις ομορφια σου

(Ομήρου Ιλιάδα ραψωδία γ',στίχοι 156-157-)

.

Είμαστε η ιστορία τού Παολο και τής Φραντζεσκας

Εσύ η Φραντζέσκα από την μια πλευρά τού καθρεφτη

Εγώ ο Πάολο από την άλλη πλευρά τού καθρεφτη

Εσύ δεν με βλέπεις

Εγώ σε βλέπω

Και σε περιμένω όπως η Αλίκη να περάσεις κάποτε μέσα στον καθρέφτη

.

Ιστορικισμος η' Ιδεαλισμός;

Ανυπακουος

.

έρχεται χειμώνας

ψύξη παγωνιά

θα επικρατήσει

.

εκεί στον Λευκό Πύργο

την είδα

Περασαμε αγνωριστοι

.

για κάποιο παράξενο λόγο προτιμώ

την οδό Μελενίκου

ας με συγχωρεί η Ελένη 

στο Βαρδάρη

.

βωβή η μέρα

λέξεις απουσες

τελειωτική η ηττα

.

κάποτε σε ακολούθησα

τώρα έγκλειστος στο λαβύρινθο

.

στη πλατεία Κάνιγγος κάποτε πέρασε από  δίπλα μου ο Θανάσης Βέγγος

Γελούσα όλη τη μερα

.

τώρα,αυτή,τη στιγμή κάθομαι στην πλατεία Αριστοτέλους στη λιακάδα

φρέντο εσπρέσσο 

στο σπίτι,τώρα αυτή τη στιγμή,

βαφεις τα χείλια κρεμ

το βαθύ γαλάζιο μολύβι τονίζει τα μάτια σου

η καρέκλα απέναντι μου σε περιμενει

.

πόση πραγματικότητα

μάς περιμένει να μοιραστούμε;

.

ο Κ. στο μυθιστόρημα Η Δικη(Der Prozess,1915) τού Franz Kafka,στο κεφάλαιο 6,συναντά την Leni,ερωμένη τού δικηγόρου τού δικαστηριου

'Einen körperlichen Fehler?'

fragte K. 'Ja', sagte Leni, 'ich habe nämlich einen solchen klei-

nen Fehler, sehen Sie.' Sie spannte den Mittel- und Ringfinger

ihrer rechten Hand auseinander, zwischen denen das Verbin-

dungshäutchen fast bis zum obersten Gelenk der kurzen Finger

'ενα φυσικό σωματικό ελλατωμα;' ρώτησε ο Κ.,

'ναι' απάντησε η Λενι 'πραγματικα έχω ένα τέτοιο μικρό ελλατωμα,δες το',και τέντωσε το μεσαίο και το παράμεσο δάκτυλο τού δεξιού της χεριού ,τα οποία συνδέονταν με μια μεμβράνη δέρματος μέχρι την άρθρωση τών δακτυλων

ihre zwei Finger auseinanderzog und zusammenlegte, bis er sie

schließlich flüchtig küßte und loslieẞ. 'Oh!' rief sie aber sofort,

'Sie haben mich geküẞt!'

έπειτα εκεινος χώρισε τα δυο δάχτυλα και τα ενωσε,τα φίλησε και τα άφησε,

'ω' αναφώνησε εκείνη

'μου τα φιλησες'

κι αυτό το φυσικό σωματικο ελλατωμα 

τον γοήτευσε

αλήθεια,κι εσύ ποιο φυσικό σωματικο ελλατωμα έχεις που τόσο πολύ με γοητεύει;

.

Σου μεταφράζω από το Άσμα Ασματων

εγώ κοιμάμαι κι η καρδιά μου αγρυπνα,

η φωνή τ'αγαπημενου μου,

αυτός είναι,τη πόρτα μου 

χτυπα,

ανοιξε μου,καρδιά μου, ταίρι μου,

περιστέρα μου,

αγάπη μου παντοτινή,

το κεφάλι μου στη παγωνια

κι απ'τη βροχή τής νύχτας σταγόνες στα μαλλιά μου

ἐγὼ καθεύδω, καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ.

φωνὴ ἀδελφιδοῦ μου, κρούει ἐπὶ τὴν θύραν

ἄνοιξόν μοι, ἀδελφή μου, ἡ πλησίον μου,

περιστερά μου, τελεία μου,

ὅτι ἡ κεφαλή μου ἐπλήσθη δρόσου

καὶ οἱ βόστρυχοί μου ψεκάδων νυκτός.

σάς παρακαλώ,θυγατέρες τής Ιερουσαλήμ,

στις δυνάμεις και στ'αγρου τούς ποθους 

αν τον αγαπητικό μου βρητε

πεστε του,

πώς η αγάπη μ'εχει λαβωμενη

ὥρκισα ὑμᾶς, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ,

ἐν ταῖς δυνάμεσιν καὶ ἐν ταῖς ἰσχύσεσιν τοῦ ἀγροῦ,

ἐὰν εὕρητε τὸν ἀδελφιδόν μου, τί ἀπαγγείλητε αὐτῷ;

ὅτι τετρωμένη ἀγάπης ἐγώ.

πώς δυνατή η αγάπη 

ως το θανατο

πανεμορφη είσαι,

ταίρι μου,

και κανένα ψεγάδι δεν έχεις

ὅλη καλὴ εἶ, ἡ πλησίον μου, καὶ μῶμος

οὐκ ἔστιν ἐν σοί.

αγαπημένη μου γυναικα,

πόσο αγαπησα τα μάτια σου,

ἀδελφή μου νύμφη

ἐκαρδίωσας ἡμᾶς ἑνὶ ἀπὸ ὀφθαλμῶν

αλήθεια,είναι ικανή μια μετάφραση να είναι η αιτία ν'αγαπηθουμε;

.

οι πόρτες κλείσαν η μία μετά την άλλη

μείναμε εκτος

.

όλη η αγάπη τής ζωής μου

.

η νύχτα τον βυθίζει

με κανέναν άνθρωπο δεν θα ξημερωθει

.

θα καθήσουμε  απέναντι για μια παρτίδα σκάκι,

αν σου  κάνω ματ θα σε 

εχω δική μου

αν χασω θα εξαφανιστω

εγώ παίζω ψυχρά υπολογιστικά,τέλεια τακτική

εσύ παίζεις επιθετικα,με φαντασία και ρισκάρεις

τελικά μού κάνεις ματ,

εγώ εξαφανιζομαι

.

σε τόσο σκοτάδι δεν βλέπουμε πλέον

ο ένας τον αλλον

.

το έγραψε για εκεινη

περιμένει απαντηση

σε μια τεράστια αίθουσα με πολλά μαρμάρινα σώματα ελληνικών αρχαίων κούρων η Mona Lisa Joconda είναι στο κέντρο του ξαπλωμένη σε ένα καναπέ κρατώντας στο αριστερο της χέρι έναν καθρέφτη και κοιτώντας απέναντι τον Dr. Nicolaes Tulp να κάνει μάθημα ανατομίας στους μαθητες του,

στο βάθος περιτριγυρισμένη από καθρέφτες είναι η Marilyn Monroe  όρθια ντυμένη με κουστούμι μπαλαρίνας και παίζει τσέλο,

in a big room with in a big room with many marble bodies of Greek ancient kouros the Mona Lisa Joconda is in the center reclining on a couch holding a mirror in her left hand and facing Dr.  Nicolaes Tulp to teach anatomy to his students,

 in the background surrounded by mirrors is Marilyn Monroe standing upright dressed in a ballerina-costume playing the cello, marble bodies of Greek ancient kouros the Mona Lisa Joconda is in the center reclining on a couch holding a mirror in her left hand and facing Dr.  Nicolaes Tulp to teach anatomy to his students,

 in the background surrounded by mirrors is Marilyn Monroe standing upright dressed in a ballerina-costume playing the cello,

dans une grande pièce avec de nombreux corps en marbre d'anciens kouros grecs, la Joconde Joconde est au centre, allongée sur un canapé, tenant un miroir dans sa main gauche et faisant face au Dr.   Nicolaes Tulp pour enseigner l'anatomie à ses élèves,

au fond, entourée de miroirs, Marilyn Monroe se tient debout, vêtue d'un costume de ballerine, jouant du violoncelle,

In einem großen Raum mit vielen Marmorkörpern aus antiken griechischen Kouros liegt die Mona Lisa Joconda in der Mitte auf einer Couch, einen Spiegel in der linken Hand haltend und Dr.   Nicolaes Tulp soll seinen Schülern Anatomie beibringen,

 Im Hintergrund, umgeben von Spiegeln, steht Marilyn Monroe im Ballerina-Kostüm aufrecht und spielt Cello.

in una grande stanza con molti corpi in marmo di antichi kouros greci la Gioconda è al centro sdraiata su un divano che tiene uno specchio nella mano sinistra e si trova di fronte al dottor Nicolaes Tulp per insegnare anatomia ai suoi studenti, sullo sfondo circondata da specchi c'è Marilyn Monroe in piedi vestita con un costume da ballerina che suona il violoncello,

En una gran sala con muchos cuerpos de mármol de antiguos kouros griegos, la Mona Lisa Joconda está en el centro reclinada en un sofá sosteniendo un espejo en su mano izquierda y mirando al Dr. Nicolaes Tulp para enseñar anatomía a sus estudiantes. Al fondo, rodeada de espejos, está Marilyn Monroe de pie, vestida con un traje de bailarina, tocando el violonchelo.

em uma grande sala com muitos corpos de mármore de kouros gregos antigos, a Mona Lisa Joconda está no centro reclinada em um sofá segurando um espelho na mão esquerda e de frente para o Dr. Nicolaes Tulp para ensinar anatomia aos seus alunos,

ao fundo cercada por espelhos está Marilyn Monroe em pé, vestida com uma fantasia de bailarina tocando violoncelo,

.

πήρε τηλέφωνο,

ο αριθμός δεν υφίσταται,άκουσε

και τώρα έχει να κάνει με άπειρους αριθμους

.

La tristesse durera toujours

(η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα)

το πέρασμα του φίλου μου Vincent Van Gogh

κατάλαβε τις προθέσεις του

και απομακρύνθηκε αμέσως

ακούστηκε ο δυνατός θόρυβος τής πόρτας που έκλεισε πισω

.

ευτυχώς που η τέχνη

μας απομακρύνει απο τους ανθρωπους

.

η ζωή είναι το πιο σπουδαίο για τούς ανθρώπους 

ναι,αλλά τούς σκοτωνει

.

Η Εντα Γκάμπλερ ψιθυρίζει

'αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας πέθαινε από αηδία'

.

ένας γελοίος κόσμος επικρατει

αυτός που μας ταιριαζει

.

δεν ζητάω να τιμωρηθείς

αυτό οχι από ανωτερότητα,

αλλά από τεμπελια

.

δεν κατάλαβε την απέραντη έρημο 

που τον περικύκλωσε

και να σκεφτείς πως από έναν κοκκο άμμου

ξεκινησε

.

στη Πρόταση 33 από τα Στοιχεία τού Ευκλείδη:

Τα τμήματα που συνδέουν τα άκρα δύο ίσων παράλληλων 

τμημάτων προς το ίδιο μέρος, είναι ίσα και παράλληλα,

Τι θα συμβεί αν δεν τα συνδέουν προς το ίδιο μέρος;

.

τα μηδενικα μας (0)

ποτέ δεν θα μας κανουν ενα (1)

.

WE LIVE IN A WOLD MONEYSTUPID

.

WE LIVE IN A WOLD MONEYMASTURBATED

.

η τιγρη του William Blake  εκτιναχτηκε 

μεσα στις κιτρινες σελιδες της ζούγκλας 

ακινητη περιμενει τον κυνηγο

η' τον θηριοδαμαστη

να τους πυροβολήσει με στίγματα τυπογραφείου

.

σε μια στιγμή μονάχα έρχεται η ερημιά

το τελος

.

ειμαι μέσα στον λαβύρινθο,ανοίγω τις πόρτες

και μπαίνω στις αίθουσες,ίδιες και άπειρες,ε

είσαι στο κέντρο του και περιμένεις

μετά από άπειρο χρόνο θα φτάσω εκει

.

τίποτα εμείς δεν ανταλλάξαμε

για πάντα άγνωστοι εμείς θα ειμαστε

.

μέσα στις 50 Δαναιδες πρόσθεσα και σένα

 Ὑπερμνήστραν Γοργοφόνην Αὐτομάτην Ἀμυμώνην Ἀγαυὴν  Σκαιήν

 Ἱπποδάμειαν  Ῥοδίαν Κλεοπάτραν  Ἀστερίαν  Ἱπποδαμείαν  Γλαύκην  Ἱππομέδουσαν  Γόργην  Ἰφιμέδουσαν Ῥόδην  Πειρήνην Δώριον Φάρτιν  

Μνήστραν  Εὐίππην  Ἀναξιβίην Νηλώ  Κλειτήν  Σθενέλην Χρυσίππην 

Αὐτονόην  Θεανὼ Ελένην  Ἠλέκτραν  Κλεοπάτραν  Εὐρυδίκην Γλαυκίππην Ἀνθήλειαν Κλεοδώρην  Εὐίππην  Ἐρατὼ  Στύγνην Βρύκην  Ἀκταίην  

Ποδάρκην Διωξίππην  Ἀδίτην Ὠκυπέτην  Πυλάργην  Ἱπποδίκην  Ἀδιάντην Καλλιδίκην   Οἴμην   Κελαινώ   Ὑπερίππην

.

περιμένω να γράψεις

μια λέξη να με περιεχει

.

είμαι στον λαβύρινθο της πόλης

κάποια,απέναντι μου,την άκουσα να λέει στη φίλη της,

-αυτος δεν είναι ο Μινώταυρος;

-αυτοπροσωπως,ήθελα να της πω αλλά δεν το είπα,

όχι γιατί θα φοβόντουσαν,αλλά γιατί θα γελούσαν 

κι εγώ δεν θελω γνωριμίες μέσα στον λαβύρινθο μου

.

αν είναι να εξαφανιστείς εσυ

τότε

ας εξαφανιστω εγώ

για να εμφανιστείς εσυ

.

η μέρα που ο Αρχιμηδης ισομορφιζει τον κύκλο με έλικα  

Παγκόσμια Ημέρα Ευφυιας

.

στη θέση 'Καντ' 

η αντίθεση 'Χεγκελ'.

στη σύνθεση

Τι είμαι εγώ;

.

apres toi le chaos

.

χάθηκες

και φοβάμαι

.

με τι ρυθμό περνάει

απόψε το φεγγάρι 

από τα κλαδιά και τα φυλλα τής ροδιας

.

οι άνθρωποι ψαχνουν μια αιτία για να πεθάνουν

κάποιοι είναι τυχεροί και τη βρισκουν

.

απομακρυνθηκαμε

κανένα μηνυμα πλέον δεν φτανει

.

απόψε το ίδιο βλέπουμε με τη Σαπφω

φεγγαρι

.

τι σε κάνει να νομίζεις

πώς ένας από τα δισεκατομμύρια 

τών ανθρώπων 

σε έχει εντοπίσει;

.

ένα παιχνίδι είναι,

παιξ'το

.

αν νομίζεις αυτό,

κάνεις λάθος 

αν δεν το νομίζεις,

κάνεις λάθος

.

χάραξα το.προσωπο σου

από μνήμης

τελικά όλη μας η ζωή από μνήμης είναι

.

πρώτα ήθελα τα πάντα

τώρα,δεν θέλω τιποτα.

.

μια χειρονομία,ενα σημαδι,

δεν φτάνει 

η' όλα η' τιποτα

.

για άλλη μια φορά υποχωρω

αλλά σε προειδοποιω 

η τελευταία θα ειναι

.

85 likes 57 comments

είναι πάρα πολλά για να συναγωνιστω

.

Alea jacta est

ο κύκλος στενευει

.

το υπέροχο παιχνίδι 

τού πινγκ-πονγκ μας

.

αν στείλει κόκκινο τριαντάφυλλο

κόκκινο στα χείλη της

.

αν δεν υπήρχε η γλώσσα

δεν θα υπήρχε η ποίηση σου

.

δεν κοιμάται ξαγρυπνα

κάποτε η ωραία κοιμωμένη θα ξυπνήσει

πρέπει να'ναι ο πρώτος που θα δει

.

μόνο τα μάτια

μόνο τα μάτια

αυτά να σε βλεπουν

.

τώρα έχουν βγει στην επιφάνεια

οι παλιανθρωπιες σου

και να σκεφτείς πως κάποτε τού φαίνονταν 

ότι μόνο αρετές ειχες

.

κατά τον Πλάτωνα

σε γνώριζα πριν

και 

τώρα σε θυμάμαι

για χάρη σου είμαι Πλατωνιστης

.

η ποίηση σου 

έχει λεκτικά σφάλματα

εγώ είμαι η αιτία τους

Έτσι σε ανιχνευω

.

στη τελευταία σκηνή της ταινίας Δόκτωρ Ζιβάγκο,(1965) τού Ντέιβιντ Λην,

από το ομότιτλο μυθιστόρημα τού Μπορίς Παστερνάκ,

ο Γιουρι (ΟμάρΣαρίφ)

είναι μέσα στο τραμ κι από το παραθυρο βλέπει έξω στο δρόμο μετά από καιρό την Λάρα (Τζούλι Κρίστι)

κατεβαίνει από το τραμ,τρέχει από πίσω της να την προλάβει,και καταρρέει από καρδιακή προσβολή

Αυτό μένει κάποτε να το ζήσουμε μαζί

.

όλες οι λέξεις σου

στα ποιήματα σου

συνεχώς με παγιδεύουν

.

μια άγνωστη

ποτέ γνωστή

.

η θλίψη τού Ορφέα που δεν επέστρεψε 

απ'τα σκοτάδια την Ευριδίκη του

εγω την ίδια έχω μοιρα

.

αν στείλει κόκκινο τριαντάφυλλο

κόκκινο στα χείλη της

.

αν δεν υπήρχε η γλώσσα

δεν θα υπήρχε η ποίηση σου

.

δεν κοιμάται ξαγρυπνα

κάποτε η ωραία κοιμωμένη θα ξυπνήσει

πρέπει να'ναι ο πρώτος που θα δει

.

μόνο τα μάτια

μόνο τα μάτια

αυτά να σε βλεπουν

.

τώρα έχουν βγει στην επιφάνεια

οι παλιανθρωπιες σου

και να σκεφτείς πως κάποτε τού φαίνονταν 

ότι μόνο αρετές ειχες

.

κατά τον Πλάτωνα

σε γνώριζα πριν

και 

τώρα σε θυμάμαι

για χάρη σου είμαι Πλατωνιστης

.

η ποίηση σου 

έχει λεκτικά σφάλματα

εγώ είμαι η αιτία τους

Έτσι σε ανιχνευω

.

στη τελευταία σκηνή της ταινίας Δόκτωρ Ζιβάγκο,(1965) τού Ντέιβιντ Λην,

από το ομότιτλο μυθιστόρημα τού Μπορίς Παστερνάκ,

ο Γιουρι (ΟμάρΣαρίφ)

είναι μέσα στο τραμ κι από το παραθυρο βλέπει έξω στο δρόμο μετά από καιρό την Λάρα (Τζούλι Κρίστι)

κατεβαίνει από το τραμ,τρέχει από πίσω της να την προλάβει,και καταρρέει από καρδιακή προσβολή

Αυτό μένει κάποτε να το ζήσουμε μαζί

.

όλες οι λέξεις σου

στα ποιήματα σου

συνεχώς με παγιδεύουν

.

μια άγνωστη

ποτέ γνωστή

.

η θλίψη του Ορφέα που δεν επέστρεψε 

απ'τα σκοτάδια την Ευριδίκη του

εγω την ίδια έχω μοιρα

.

.

με πόσα υπολειμματα ανθρώπων

προχωραμε;

.

τι κάνω τώρα;

το μαντεύω

τι κάνεις τωρα

.

Δεν είσαι πουθενά

Ερημια

.

όταν ένα νόημα τελειώνει

αρχίζει ένα άλλο νόημα

βαρέθηκα τα νοηματα

.

ότι απουσιαζει

έπρεπε από την αρχή να απουσιάζει

πριν είναι αργα

.

αν είσαι κάπου εκεί

εδώ δεν λειπεις

.

μην σκέφτεσαι το πριν

το τώρα να σκεφτεσαι

.

η σπατάλη τελικά

ήταν το κερδος

.

δεν ξεφεύγεις

σε κυνηγάει

.

θολώνεις τον απέραντο κόσμο

το ψέμα κάπως πρέπει να ζησει

.

δέκα χρόνια ψάχναμε την Ελένη στη Τροία

και κείνη δέκα χρόνια ήταν στην Αίγυπτο

και τώρα πουθενά δεν ειναι

.

ευτυχώς που είμαστε απόντες 

παρόντες είναι το προβλημα

.

φαντασθητε πως θα ήταν τα οικονομικά μας

αν τον Άνταμ Σμιθ που τον είχαν απαγάγει τεσσάρων χρονων τσιγγάνοι

δεν τον είχαν βρει

τα ίδια όπως ειναι

.

ένα αόρατο χέρι μάς τοποθετεί στη σκακιέρα

και παίζει το παιχνίδι μας

αν σε ευνοεί θα κάνεις ματ

.

στη ζωή σου θα υπάρξει κάτι που θα την διαλύσει

ευχήσου αυτό το κάτι να μην είναι άνθρωπος

η διάλυση τότε είναι ολοκληρωτικη

.

δεν θα συναντηθούμε με τις λέξεις μου

αυτό θα γίνει με τις λέξεις τής ποιησης σου

όσο σε βλέπω στη φωτογραφία

τόσο διστάζω

κι απομακρύνομαι

.

η ομορφιά σε κρύβει

περισσότερο σε φανερώνουν οι λέξεις σου

.

όλα τελειώνουν στο ίδιο

κι αυτό από την αρχή φαίνεται

.

παρενθέσεις παρενθέσεις 

το κάναμε το μυθιστόρημα τής ζωής μας

.

έχουμε τη γλώσσα τις λέξεις 

για να απατάμε

.

κάποιοι άνθρωποι είναι 

η Σκύλα και η Χαρυβδη

αν περάσεις

τότε θα πέσεις σε άλλη Σκύλα και Χάρυβδη

που είσαι εσυ.

.

αν δεν υπάρχει άνθρωπος να σε χρειάζεται

τελείωσε η ζωή σου

.

με πόσο ναρκισσισμό με απωθεις

.

αν είναι μεσάνυχτα,

είναι επειδή 

θα ξημερωσει

απόψε

έχουμε όνειρα να μοιραστούμε

.

μια καληνύχτα,

μπορεί 

να είναι το παν

.

είσαι σε μια πόλη

που ποτέ δεν θα κατοικησω

.

την ύβρη την τιμωρούν οι θεοί

μην φοβάσαι

μιλάμε για τους αρχαίους θεούς

.

κάποτε ήταν τα χρόνια μας

τώρα αρχαία χρόνια ειναι 

.

πόσο αόρατο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος

.

όταν βγεις απ'τη θάλασσα που κολυμπάς

πάνω στη άμμο θα βρεις

απολιθωμένα ίχνη αρχαίων γλάρων

είναι τα δικά μου που σε περιμενω

.

Καμια Mona Lisa Joconda δεν σου χαρίζεται 

αν δεν την αγαπας

You don't get a Mona Lisa Joconda 

 if you don't love her

Vous n'obtenez pas de Joconde Joconde 

si tu ne l'aimes pas

Du bekommst keine Mona Lisa Joconda 

wenn du sie nicht liebst

Non puoi avere una Gioconda della Monna Lisa 

se non la ami

No puedes conseguir una Mona Lisa Joconda

si no la amas

Você não ganha uma Mona Lisa Joconda

se você não a ama

.

εξ απαλων ονυχων η προσεγγισις

.

αντίο στον βαρετό κόσμο

που αλλού όμως να πάμε;

.

τι σε ελκύει σε ένα σώμα που δεν μπορείς να κατοικίσεις;

.

με τόσους καθρέφτες  πως να μην εξαφανιστεις

.

αυτη την ηλίθια εμμονή τού Άμλετ με τούς δυϊσμους,

πχ 

to be or not to be

την πλήρωσε η Οφηλία

με το

love you or not love you

.

La tristesse durera toujours

(η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα)

το πέρασμα του φίλου μου Vincent Van Gogh

.

αποψε σε σκέφτομαι

καθώς θολώνει

και διαλύεται ο κοσμος

στην ηρεμία

.

.

.