LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφράζοντας Julio Cortázar -Historia verídica Ιστορία Αληθινη -Viajes -Ταξιδια -Continuidad de los parques Η Συνέχεια των Πάρκων ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας 

Julio Cortázar

-Historia verídica

Ιστορία Αληθινη

-Viajes

-Ταξιδια

-Continuidad de los parques

Η Συνέχεια των Πάρκων

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Julio Cortazar

Cronopios y Famas

-χνκουβελης cncouvelis

https://www.facebook.com/share/r/1VpsFLk3Nd/

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας

Julio Cortázar

Historia verídica

Ιστορία Αληθινη

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))

Σ'έναν κύριο του πέφτουν τα γυαλιά στο δαπεδο,τα οποία κάνουν έναν τρομερό θόρυβο καθώς χτυπούν στις πλάκες.

Ο κύριος συμβεί πολύ στεναχωρημένος γιατί τα κρύσταλλα των γυαλιών κοστίζουν πολύ ακριβά,αλλά διαπιστώνει με έκπληξη ότι από θαύμα δεν έχουν σπάσει.

Τώρα αυτός ο κύριος αισθάνεται πολύ βαθιά ευγνώμων,και καταλαβαίνει ότι αυτό που συνεβηκε ισοδυναμεί με μια φιλική προειδοποιηση,έτσι ώστε πηγαίνει σ' ένα κατάστημα οπτικών κι αγοράζει αμέσως μια δερμάτινη θήκη με διπλής προστασίας επένδυση,προκειμένου να  προφυλαχτεί.

Μια ώρα αργότερα του πέφτει η θήκη,και καθώς σκύβει χωρίς ιδιαιτερη ανησυχία διαπιστώνει ότι τα γυαλιά έχουν γίνει σκόνη.

Σ'αυτον τον κύριο παιρνει αρκετή ώρα για να καταλάβει ότι οι βουλές  της Προνοιας είναι ανεξιχνίαστες,και ότι στην πραγματικότητα το θαύμα έχει συμβεί τωρα.

Julio Cortázar

Historia verídica

[Minicuento]

A un señor se le caen al suelo los anteojos, que hacen un ruido terrible al chocar con las baldosas. El señor se agacha afligidísimo porque los cristales de anteojos cuestan muy caros, pero descubre con asombro que por milagro no se le han roto.

Ahora este señor se siente profundamente agradecido, y comprende que lo ocurrido vale por una advertencia amistosa, de modo que se encamina a una casa de óptica y adquiere en seguida un estuche de cuero almohadillado doble protección, a fin de curarse en salud. Una hora más tarde se le cae el estuche, y al agacharse sin mayor inquietud descubre que los anteojos se han hecho polvo. A este señor le lleva un rato comprender que los designios de la Providencia son inescrutables, y que en realidad el milagro ha ocurrido ahora.

FIN

.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

Julio Cortazar

Viajes

Ταξίδια

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))

Όταν οι φαμας φεύγουν σε ταξιδι,οι συνήθειές τους κατά τη διανυκτερευση σε μια πόλη είναι οι ακόλουθες:

Ένας φαμα πηγαινει στο ξενοδοχείο και εξακριβωνει  προσεκτικά τις τιμες,την ποιότητα των σεντονιων και το χρώμα των χαλιών.

Ο δεύτερος μεταβαίνει στο αστυνομικό τμήμα και συντάσσει μια επίσημη πράξη δηλώνοντας την κινητή και ακίνητη περιουσία και των τριών,όπως επίσης και την απογραφή του περιεχομένου των βαλιτσων τους.

Ο τρίτος φαμα πηγαίνει στο νοσοκομείο και αντιγράφει τους καταλόγους των γιατρών σε εφημερία και τις ειδικότητες τους.

Όταν ολοκληρωθούν αυτές οι  διατυπώσεις,οι ταξιδιώτες συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της πόλης,ανακοινώνουν ο ένας στον άλλο τις παρατηρήσεις τους,και μπαίνουν στο καφενείο να πιουν ένα απεριτιφ.

Αλλά πριν πιάνουν τα χέρια και χορεύουν κυκλικά.

Αυτός ο χορός φέρει το όνομα:Η χαρά των φαμας.

Όταν οι κρονοπιοι πάνε σε ταξιδι,βρίσκουν τα ξενοδοχεία γεμάτα,τα τρένα να έχουν ήδη αναχωρήσει,να βρεχει με μπουμπουνητα,και τα ταξί να μην θέλουν να τους μεταφέρουν η' να τους χρεώνουν πολύ υψηλές τιμες 

Οι κρονοπιοι δεν αποθαρρύνονται γιατί πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σ'ολους,και την ώρα του ύπνου λένε ο ένας στον άλλο:

Η όμορφη πόλη,Η πανέμορφη πολη.

Κι ονειρεύονται όλη τη νύχτα ότι στη πόλη γίνονται μεγάλες γιορτές και ότι αυτοί είναι καλεσμένοι.

Την άλλη μέρα σηκώνονται πολύ ευτυχισμένοι,και έτσι είναι πως ταξιδεύουν οι κρονοπιοι.

Οι εσπεραντζας,στο κάθισμα τους ακουνητες,αφήνονται να ταξιδεύονται από τα πράγματα και τους ανθρώπους,και είναι σαν τα αγάλματα που πρέπει να πάς να τα δεις γιατί αυτες δεν μπαίνουν στον κοπο

Viajes

Cuando los famas salen de viaje, sus costumbres al per-

noctar en una ciudad son las siguientes: Un fama va 

al hotel y averigua cautelosamente los precios, la calidad de las sábanas y el color de las alfombras. 

El segundo 

se traslada a la comisaría y labra un acta declarando los 

muebles e inmuebles de los tres, así como el inventario del 

contenido de sus valijas. 

El tercer fama va al hospital y copia las listas de los médicos de guardia y sus especialidades.

Terminadas estas diligencias, los viajeros se reúnen en 

la plaza mayor de la ciudad, se comunican sus observaciones, y entran en el café a beber un aperitivo. 

Pero antes se 

toman de las manos y danzan en ronda. Esta danza recibe 

el nombre de “Alegría de los famas”.

Cuando los cronopios van de viaje, encuentran los hoteles llenos, los trenes ya se han marchado, llueve a gritos, y los taxis no quieren llevarlos o les cobran precios altísimos. 

Los cronopios no se desaniman porque creen firmemente que estas cosas les ocurren a todos, y a la hora de dormir se dicen unos a otros: 

“La hermosa ciudad, la hermosísima ciudad”. 

Y sueñan toda la noche que en la ciudad hay grandes fiestas y que ellos están invitados. 

Al otro día se levan-

tan contentísimos, y así es como viajan los cronopios.

Las esperanzas, sedentarias, se dejan viajar por las cosas y los hombres, y son como las estatuas que hay que ir a 

ver porque ellas no se molestan.

.

.

.

χνκουβέληs cncouvelis

μεταφραζοντας

Julio Cortazar 

Continuidad de los parques

Η Συνέχεια των Πάρκων

(Final del juego (1956))

Είχε αρχίσει να διαβάζει το μυθιστόρημα λιγες μέρες πριν.

Το εγκατέλειψε λόγω επειγόντων υποθέσεων,και το ξανάνοιξε οταν επέστρεφε με το τραίνο στο κτήμα,αφέθηκε σιγά σιγά στην έλξη του για τη πλοκή,και τη σκιαγράφηση των 

Εκείνο το απογευμα,αφού έγραψε ένα γράμμα στον πληρεξούσιο του και συζήτησε με τον επιστάτη ένα ζήτημα αγροτικής συμφωνίας για καλλιέργεια επέστρεψε στο βιβλίο μέσα στην ησυχια του γραφείου που έβλεπε προς το πάρκο με τις βελανιδιες.

Αναπαυόμενος μέσα στην αγαπημενη του πολυθρόνα με την πλάτη στη πόρτα που θα τον ενοχλούσε ως μια εκνευριστηκη πιθανοτητα εισβολων,άφησε το αριστερό του χςρι να χαϊδεύει πάλι και πάλι το πράσινο βελουδο και ξεκίνησε να διαβάζει τα τελευταία κεφάλαια.

Η μνήμη του συγκρατούσε χωρίς προσπάθεια τα ονόματα και τις εικόνες των πρωταγωνιστων,η μυθιστορηματική ψευδαισθηση τον κέρδισε αμέσως.

Απολάμβανε την σχεδόν διαστροφικη ηδονή να αποσπαται σταδιακα γραμμή τη γραμμή απ' ότι τον περιεβαλλε,και αισθάνεται ταυτόχρονα ότι το κεφάλι του αναπαύονταν άνετα στο βελούδο της ψηλής πλάτης της πολυθρόνας,ότι τα τσιγάρα συνέχιζαν να'ναι σε απόσταση του χεριού του,ότι πέρα απ'τα μεγαλα παραθυρα ο αέρας του δειλινού χόρευε κάτω απ'τις βελανιδιες.

Λεξη με τη λέξη,

απορροφημενος απο το σκοτεινό δίλημμα των ηρώων,αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί στις εικόνες που συνδιάζονταν κι αποκτούσαν χρώμα και κίνηση,έγινε μάρτυρας της τελευταίας συνάντησης στη καλύβα του βουνού.

Πρώτα έμπαινε η γυναίκα,επιφυλακτικη,τώρα έφτανε ο εραστής,με το πρόσωπο πληγωμένο από το χτύπημα ενός κλαδιου.

Με θαυμαστό τρόπο σταματούσε εκείνη το αίμα με τα φιλιά της,όμως εκείνος 

απερριπτε τα χάδια,δεν είχε έρθει για να επαναλαβει τις τελετουργίες ενός πάθους μυστικου,προστατευόμενου από έναν κόσμο ξερών φύλλων και κρυφών μονοπατιών.

Το μαχαίρι ζεσταίνονταν πάνω στο στήθος του,κι από κάτω πάλλονταν η ελευθερία παραμονευοντας.

Ένας διάλογος λαχανιασμενος κυλούσε στις σελίδες όπως ένα ρυάκι από φίδια κι αισθάνονταν κανείς ότι όλα ήταν αποφασισμένα από πάντα.

Ακόμα κι εκείνα τα χαδια που τύλιγαν το σώμα του εραστη σαν ήθελαν να τον συγκρατήσουν και να τον μεταπείσουν,σχεδίαζαν αποτροπαια τη μορφή του άλλου σώματος που έπρεπε να καταστραφει.

Τίποτα δεν είχε ξεχαστεί:

άλλοθι,τυχαία γεγονοτα,πιθανά λαθη.

Από εκείνη την ώρα κάθε στιγμή είχε το ρόλο της σχολαστικά καθορισμενο.

Ο διπλος αδίστακτος  επανέλεγχος  διακόπτονταν  μονάχα για να χαϊδεψει ένα χερι ένα μάγουλο.

Άρχιζε να νυχτώνει.

Χωρίς να κοιτάζονται πια,δεμένοι ακαμπτα στο έργο που τους περίμενε,χωρίστηκαν στην πόρτα της καλύβας.

Εκείνη έπρεπε ν'ακολουθησει το μονοπάτι που πήγαινε βορεια.

Απ'το μονοπάτι απέναντι εκείνος γύρισε για μια στιγμή για να τη δει να τρέχει με τα μαλλιά λυμένα.

Έτρεξε με τη σειρά του,καλυπτόμενος απ'τα δεντρα και τις φράχτες από θάμνους,ώσπου διέκρινε μέσα στη μωβ ομίχλη του λυκόφωτος τη δεντροστοιχία που οδηγούσε προς το σπιτι.

Τα σκυλιά δεν έπρεπε να γαυγισουν και δεν γαύγισαν.

Ο επιστάτης δεν θα ήταν εκείνη την ώρα,και δεν ήταν.

Ανέβηκε τα τρία σκαλιά του στεγασμένου υπόστεγου της εισοδου και μπήκε.

Μεσ'απ'το αίμα που καλπαζε στ'αυτια του σ'εκεινον έφταναν τα λόγια της γυναίκας:

πρώτα μια σαλα γαλαζια,

ύστερα ένας διάδρομος,

μια σκάλα στρωμένη με χαλί.

Στο πάνω μερος,δυο πόρτες.

Κανεις στο πρώτο δωμάτιο,

κανεις στο δεύτερο.

Η πόρτα του σαλονιού,και τότε το μαχαίρι στο χέρι,

το φως απ'τα μεγαλα παραθυρα,η ψηλή πλάτη μιας πολυθρόνας απο πράσινο βελουδο,το κεφάλι του άντρα  στην πολυθρόνα  που διαβαζει ένα μυθιστόρημα.

Julio Cortazar

Continuidad de los parques

Había empezado a leer la novela unos días antes. La abandonó por negocios urgentes, volvió a abrirla cuando regresaba en tren a la finca; se dejaba interesar lentamente por la trama, por el dibujo de los personajes. Esa tarde, después de escribir una carta a su apoderado y discutir 

con el mayordomo una cuestión de aparcerías volvió al libro en la tranquilidad del estudio que miraba hacia el parque de los robles. Arrellanado en su sillón favorito de espaldas a la puerta que lo hubiera molestado como una irritante posibilidad de intrusiones, dejó que su mano izquierda acariciara una y otra vez el terciopelo verde y se puso a leer los últimos capítulos. 

Su memoria retenía sin esfuerzo los nombres y las imágenes de los protagonistas; la ilusión 

novelesca lo ganó casi en seguida. Gozaba del placer casi perverso de irse desgajando línea a línea de lo que lo rodeaba, y sentir a la vez que su cabeza descansaba cómodamente en el terciopelo del alto respaldo, que los cigarrillos seguían al alcance de la mano, que más allá de los ventanales danzaba el aire del atardecer bajo los robles. Palabra a palabra, absorbido por la sórdida disyuntiva de los héroes, dejándose ir hacia las imágenes que se concertaban y adquirían color y movimiento, 

fue testigo del último encuentro en la cabaña del monte. Primero entraba la mujer, recelosa; ahora llegaba el amante, lastimada la cara por el chicotazo de una rama. Admirablemente restallaba ella la sangre con sus besos, pero él rechazaba las caricias, no había venido para repetir las ceremonias de una pasión secreta, protegida por un mundo de hojas secas y senderos furtivos. El puñal se entibiaba contra su pecho, y debajo latía la libertad agazapada. Un diálogo anhelante corría por las páginas como un arroyo de 

serpientes, y se sentía que todo estaba decidido desde siempre. Hasta esas caricias que enredaban el cuerpo del amante como queriendo retenerlo y disuadirlo, dibujaban abominablemente la figura de otro cuerpo que era necesario destruir. Nada había sido 

olvidado: coartadas, azares, posibles errores. A partir de esa hora cada instante tenía su empleo minuciosamente atribuido. El doble repaso despiadado se interrumpía apenas para que una mano acariciara una mejilla. Empezaba a anochecer. 

 Sin mirarse ya, atados rígidamente a la tarea que los esperaba, se separaron en la puerta de la cabaña. Ella debía seguir por la senda que iba al norte. Desde la senda opuesta él se 

volvió un instante para verla correr con el pelo suelto. Corrió a su vez, parapetándose en los árboles y los setos, hasta distinguir en la bruma malva del crepúsculo la alameda que llevaba a la casa. Los perros no debían ladrar, y no ladraron. El mayordomo no estaría a esa hora, y no estaba. Subió los tres peldaños del porche y entró. Desde la sangre galopando en sus oídos le llegaban las palabras de la mujer: primero una sala azul, después una galería, una 

escalera alfombrada. En lo alto, dos puertas. Nadie en la primera habitación, nadie en la 

segunda. La puerta del salón, y entonces el puñal en la mano. la luz de los ventanales, el alto 

respaldo de un sillón de terciopelo verde, la cabeza del hombre en el sillón leyendo una novela.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis μεταφράζοντας Niccolo Machiavelli Il Principe Ο Ηγεμονας απόσπασμα Capitolo 15 ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας 

Niccolo Machiavelli

Il Principe Ο Ηγεμονας

απόσπασμα 

Capitolo 15

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας 

Niccolo Machiavelli

Il Principe Ο Ηγεμονας

απόσπασμα 

Capitolo 15

(De his rebus quibus homines et praesertim principes laudantur aut vituperantur)

Για εκείνα τα πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι ηγεμόνες, επαινούνται ή κατηγορούνται.

Μενει τώρα να δούμε ποιοι πρέπει να είναι οι τρόποι συμπεριφοράς και  διακυβέρνησης ενός ηγεμόνα προς τους υπηκόους η' προς  τους συμμαχους.

Και επειδή γνωρίζω ότι πολλοί γι'αυτό έχουν γράψει,φοβάμαι,γράφοντας γι'αυτο κι εγώ επισης,χωρίς να θεωρηθω προκλητικός,απομακρυνομενος,προπάντων στη εξέταση αυτού του  θέματος,από τις καθιερωμένες θέσεις των άλλων.

Αλλά,επειδή η δική μου πρόθεση είναι να γράψω κάτι χρήσιμο για όποιον το καταλαβαινει,φάνηκε σε μένα  πιο κατάλληλο να ακολουθήσω την αλήθεια του πράγματος που είναι και συμβαίνει,παρά τη φαντασία γι'αυτο.

Και πολλοί έχουν φανταστεί δημοκρατίες και ηγεμονίες που ποτέ δεν έχουν ιδωθεί ούτε γνωστές στ'αληθεια θα ειναι.

Γιατί αυτό απέχει τόσο πολύ το πώς ζεις κανείς από το πώς θα έπρεπε να ζει,ώστε εκείνος που αφηνει εκείνο που γίνεται για εκείνο που έπρεπε να γίνεται,παίρνει σαν μαθημα μάλλον την καταστροφή του παρά τη διατήρηση του(στην εξουσία).

Γιατί ένας άνθρωπος που επαγγέλλεται σ'όλες τις περιστασεις τον καλό,

μοιραία καταλήγει να καταστραφεί ανάμεσα σε τόσους που δεν είναι καλοί.

Επομένως είναι αναγκαιο για έναν ηγεμόνα,αν θέλει να διατηρηθεί(στην εξουσία),να μάθει να μπορεί να μην είναι καλός,και να το χειρίζεται και να μην το χειρίζεται αναλογα με την ανάγκη(της συγκυρίας)

Cap. 15

De his rebus quibus homines et praesertim principes

laudantur aut vituperantur.

[Di quelle cose per le quali li uomini, e specialmente i

principi, sono laudati o vituperati]

Resta ora a vedere quali debbano essere e’ modi e go-

verni di uno principe con sudditi o con li amici. E, per-

ché io so che molti di questo hanno scritto, dubito, scri-

vendone ancora io, non essere tenuto prosuntuoso, par-

tendomi, massime nel disputare questa materia, dalli or 

dini delli altri. Ma, sendo l’intento mio scrivere cosa uti-

le a chi la intende, mi è parso più conveniente andare

drieto alla verità effettuale della cosa, che alla immagi-

nazione di essa. E molti si sono immaginati repubbliche

e principati che non si sono mai visti né conosciuti esse-

re in vero; perché elli è tanto discosto da come si vive a

come si doverrebbe vivere, che colui che lascia quello

che si fa per quello che si doverrebbe fare, impara più

tosto la ruina che la perservazione sua: perché uno

uomo che voglia fare in tutte le parte professione di

buono, conviene rovini infra tanti che non sono buoni.

Onde è necessario a uno principe, volendosi mantenere,

imparare a potere essere non buono, et usarlo e non usa-

re secondo la necessità.

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis Ιωάννης Στοβαιος (5ος αι. μ.Χ)Ανθολογιο Ευριπίδης Ηρακλειδαι POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

Ιωάννης Στοβαιος (5ος αι. μ.Χ)Ανθολογιο

Ευριπίδης Ηρακλειδαι

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφραζοντας

Ιωάννης Στοβαιος (5ος αι. μ.Χ)Ανθολογιο

Ευριπίδης Ηρακλειδαι 

από παλιά,εδώ και καιρό,

αυτή τη γνώμη έχω σχηματισει,

ο δίκαιος είναι απ'τη φύση του 

για τους συνανθρωπους του ανθρωπος,

ενώ αυτος που στο κέρδος έχει το μυαλό του

παραδομενο

και στους τους φίλους αχρηστος

και στις συναλλαγές ακαταλληλος

Πάλαι ποτ' ἐστί τοῦτό μοι δεδογμένον·

ὁ μὲν δίκαιος τοῖς πέλας πέφυκ' ἀνήρ,

ὁ δ' εἰς τὸ κέρδος λῆμ' ἔχων ἀνειμένον

φίλοις τ' ἄχρηστος καὶ συναλλάξαι βαρύς

.

.

.

Ψ-Litterature Λογοτεχνια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ψ-Litterature Λογοτεχνια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χνκουβέλης cncouvelis

Διρκη

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφρασεις

Όμηρος Οδύσσεια ραψωδία λ'

στίχοι 260-265

και μετά απ' αυτή την Αντιόπη

είδα

τού Ασωπού τη θυγατέρα  

η οποία μάλιστα και στου Δια

την αγκαλιά καυχιόταν πως πλαγιασε

και τότε δυο γέννησε παιδια

και τον Αμφιονα και τον Ζηθο

οι οποίοι πρώτοι της Θήβας την κατοίκιση 

έκτισαν της εφταπυλου

και την πυργωσαν,επειδή βέβαια 

μ'απυργωτη δεν μπορούσαν 

να κατοικούν την ευρύχωρη Θήβα

παρολο που κι οι δυο δυνατοί ηταν

.

.

Ευριπίδης Αντιόπη

(σωζόμενα αποσπασματα)

ΑΜΦΙΩΝ

με τα όπλα τώρα φρουρειτε τον πετρινο περίβολο

...μια κάποιος έξω από σπίτι βγει,

αρπαξτε τον,

κι εγώ τη κόρη του Νυκτεα

με το δικό μου

...χέρι και γρήγορα θα μαθει

ΑΝΤΙΟΠΗ

ευτυχισμένος οποιος απ'την ιστορία,την ερευνα, διδαχτηκε,

μήτε των συμπολιτών να θέλει την συμφορά,

μήτε σ'αδικες πράξεις να καταφεύγει, 

αλλά της αθάνατη φύσης παρατηρωντας

τον αγέραστο κόσμο,πως συγκροτήθηκε

κα...

καθως μ'εφεραν πίσω,

έγκυος όπως ήμουν γεννω

οικείος στους ανθρώπους καταλήγει 

να γινεται ο πόλεμος ανάμεσα στους συμπολίτες,

όταν διχάζεται η πολη

(Στοβαίος 4.1.22)

γιατί ο θάνατος για τους ανθρώπους

τών φιλονικιων το τέλος ειναι

(παπυρος(P.Oxy. 3317))

ΑΜΦΙΩΝ

γιατί με τη φρονιση του ανθρώπου

διοικούντες καλά οι πολεις,

και καλά το σπιτι,κι από την άλλη

στον πόλεμο υπερισχύει παρά πολυ

για με μια βούληση σοφη τα πολλά χέρια

νικά,

ενώ η αμάθια μαζί με τον όχλο το πιο μεγάλο κακο

ΖΗΘΟΣ

γιατί ο άνθρωπος ο οποίος μια ανετη ζωή

έχει αποκτησει

τα τού σπιτιού τ'αφηνει παραμελημενα

και στα ασματα ευχαριστηση βρισκοντας

αυτά συνέχεια κυνηγα

αχρηστος για το σπίτι και για τη πόλη

θα γίνει 

και για τους φίλους ανυπαρκτος,

γιατί η φύση...

.

.

Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Βιβλίο Γ' 5

όταν λοιπόν ο Λύκος επιλεχτηκε πολέμαρχος από τους Θηβαίους επιβουλευτηκε την δυναστεία,και αφού βασίλευσε είκοσι χρόνια ,φονεύτηκε από τον Ζηθο και τον Αμφιονα και πέθανε από αυτή εδώ την αιτία:

Η Αντιόπη ήταν θυγατέρα του Νυκτεα,μ'αυτή ο Ζευς συνεβρεθηκε,όταν όμως έμεινε έγκυος,επειδή ο πατέρας της την απειλούσε στην Σικυώνα διαφεύγει κρυφά στον Επωπεα και μ'αυτον παντρεύεται,

ο Νυκτεας τοτε απελπισμένος αυτοκτονεί,αφού έδωσε εντολή στο Λύκο από τον Επωπεα και από την Αντιόπη να πάρει εκδίκηση,

εκείνος λοιπόν αφού εκστράτευσε την Σικυώνα έχει στα χέρια του και τον μεν Επωπεα σκοτώνει,

την δε Αντιόπη παίρνει αιχιχμαλωτη,

κι εκείνη καθως οδηγούνταν 

δύο παιδιά γεννά στις Ελευθερες της Βοιωτίας,τα οποια εγκατέλειμενα  αφού τα βρήκε ένας βουκολος τα αναθρέφει και το ένα ονομάζει Ζηθο και το άλλο Αμφιονα,

ο Ζηθος λοιπόν είχε υπό την επιμέλεια του τη  εκτροφή των βοδιων ,ενώ ο Αμφίων ασκούσε την κιθαρωδια,αφού ο Ερμής έδωσε σ'αυτον μια λύρα,

την Αντιόπη λοιπόν την κρατούσε φυλακισμένη ο Λύκος αφού την είχε περιορισμένη και η γυναίκα του Διρκη,

κάποτε όμως αφού ξέφυγε χωρίς να την καταλάβουν,όταν τα δεσμά της από μόνα τους λύθηκαν,έφτασε στην αγροτική κατοικία των παιδιών,θέλωντας να γίνει δεκτή απ'αυτα,

εκείνοι αφού αναγνώρισαν την μητέρα τους,τον Λύκο σκοτώνουν,

και τη Διρκη αφού σε ταύρο την έδεσαν την ρίχνουν πεθαμένη σε μια πηγή που από εκείνη ονομάζεται Διρκη

.

.

Παυσανίας Ελλάδος Περιήγησις Βοιωτικά

IX 17.4-25.3

17.4.Για τον Ζήθο και τον Αμφίονα υπάρχει ένας κοινό μνημα με όχι μεγάλο σωρό από χώμα,

οι κάτοικοι όμως της Τιθορέας στη Φωκιδα θέλουν να αφαιρούν κρυφά απ' αυτόν χώμα,

και θέλουν,όταν στον ουρανό ο ήλιος απ'τον ταύρο διερχεται,

γιατί εκείνη τη στιγμή αν απ' αυτον πάρουν χρώμα και γύρω απ'το μνήμα της Αντιόπης το σκορπίσουν,

στους Τιθορεις θα καρποφορισει η χώρα,στους Θηβαίους όχι το ίδιο,

και εξαιτίας αυτού φρουρα οι Θηβαίοι έχουν τότε στο μνημα,

κι αυτά οι πόλεις αυτές τα' χουν πιστεψει απ'τους χρησμούς του Βάκιδος,

γιατί είναι κι αυτά εδώ στους χρησμούς:

αλλα  όποτε ο Τιθορέας 

και για τον Αμφιονα και για τον Ζηθο

χοες και προσφορές 

εξευμενιστικες μέσα στη γη  χυνει

όταν ελκομενος απ'τον ταύρο

στην φημισμένη θέση του

μενει ο ηλιος,

και τότε ακριβώς να φυλαχτεις πόλη

από κακό που μικρό δεν ειναι

κι έρχεται,

γιατί οι καρποι μαραινονται μεσα σ'αυτη,

όταν τη γη μοιράζονται,και στου Φωκου

το μνήμα μεταφερουν

25.3.αφου λοιπόν διαβούν τον ποταμό που ονομαζεται απ'τη γυναίκα του Λύκου Διρκη-

γιατί απ' αυτή υπάρχει παράδοση ότι την Αντιόπη κακοποιούσε και γι'αυτό απ'τα παιδιά της Αντιόπης συνέβηκε στη Διρκη το τελος-

αφού λοιπόν διαβούν τη Διρκη συναντούν και τα ερείπια του σπιτιού του Πινδαρου και το ιερό της Μητέρας Δινδυμηνης,του Πινδαρου αφιέρωμα,ενώ το άγαλμα είναι τέχνη και του Αριστοδήμου και του Σωκράτη Θηβαίων,

και μια μέρα κάθε χρόνο κι όχι περισσότερο το ιερό κανονίζουν ν'ανοίγουν,

σε μένα όμως να φτάσω έτυχε τη μέρα εκείνη και το άγαλμα είδα από πεντελικό μάρμαρο κι αυτό κι ο θρονος

.

.

Διρκη

Όμηρος Οδύσσεια

ραψωδία λ' Νεκυια

στίχοι 260-265

-Αντιόπη ,Αμφίων,Ζηθος

τὴν δὲ μέτ' Ἀντιόπην ἴδον, Ἀσωποῖο θύγατρα,260

ἣ δὴ καὶ Διὸς εὔχετ' ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαῦσαι,

καί ῥ' ἔτεκεν δύο παῖδ', Ἀμφίονά τε Ζῆθόν τε,

οἳ πρῶτοι Θήβης ἕδος ἔκτισαν ἑπταπύλοιο

πύργωσάν τ', ἐπεὶ οὐ μὲν ἀπύργωτόν γ' ἐδύναντο

ναιέμεν εὐρύχορον Θήβην, κρατερώ περ ἐόντε.265

.

.

Ευριπίδης Αντιόπη

(σωζόμενα αποσπάσματα)

ΑΜΦΙΩΝ

ὅπλοισί νυν φρουρεῖτε περίβολον πέτρας

...ντες, κἄν τις ἐκπίπτῃ δόμων,

λάζυσθ᾿· ἐγὼ δὲ παῖδα Νυκτέως ἐμῇ

[περίπου δέκα γράμματα]σαι χειρὶ καὶ τάχ᾿ εἴσεται,

ANTIOΠH

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας

ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ᾿ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,

ἀλλ᾿ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως<b κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη

κα...

ἡνίκ᾿ ἠγόμην πάλιν,

κύουσα τίκτω.

οἰκεῖος ἀνθρώποισι γίγνεσθαι φιλεῖ

πόλεμος ἐν ἀστοῖς, ἢν διχοστατῇ πόλις.

(Στοβαίος 4.1.22)

θάνατος γὰρ ἀνθρώποισι νεικέων τέλος

ἔχει· 

(παπυρος(P.Oxy. 3317))

ΑΜΦΙΩΝ

γνώμαις γὰρ ἀνδρὸς εὖ μὲν οἰκοῦνται πόλεις,

εὖ δ᾿ οἶκος, εἴς τ᾿ αὖ πόλεμον ἰσχύει μέγα·

σοφὸν γὰρ ἓν βούλευμα τὰς πολλὰς χέρας

νικᾷ, σὺν ὄχλῳ δ᾿ ἀμαθία πλεῖστον κακόν.

ΖΗΘΟΣ

ἀνὴρ γὰρ ὅστις εὖ βίον κεκτημένος

τὰ μὲν κατ᾿ οἴκους ἀμελίᾳ παρεὶς ἐᾷ,

μολπαῖσι δ᾿ ἡσθεὶς τοῦτ᾿ ἀεὶ θηρεύεται,

ἀργὸς μὲν οἴκοι κἂν πόλει γενήσεται,

φίλοισι δ᾿ οὐδείς· ἡ φύσις γὰρ .. 187

.

.

Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Βιβλίο Γ' 5

αἱρεθεὶς οὖν Λύκος πολέμαρχος ὑπὸ Θηβαίων ἐπέθετο τῇ δυναστείᾳ, καὶ βασιλεύσας ἔτη εἴκοσι, φονευθεὶς ὑπὸ Ζήθου καὶ Ἀμφίονος θνήσκει δι᾽ αἰτίαν τήνδε. Ἀντιόπη θυγάτηρ ἦν Νυκτέως· ταύτῃ Ζεὺς συνῆλθεν. ἡ δὲ ὡς ἔγκυος ἐγένετο, τοῦ πατρὸς ἀπειλοῦντος εἰς Σικυῶνα ἀποδιδράσκει πρὸς Ἐπωπέα καὶ τούτῳ γαμεῖται. Νυκτεὺς δὲ ἀθυμήσας ἑαυτὸν φονεύει, δοὺς ἐντολὰς Λύκῳ παρὰ Ἐπωπέως καὶ παρὰ Ἀντιόπης λαβεῖν δίκας. ὁ δὲ στρατευσάμενος Σικυῶνα χειροῦται, καὶ τὸν μὲν Ἐπωπέα κτείνει, τὴν δὲ Ἀντιόπην ἤγαγεν αἰχμάλωτον. ἡ δὲ ἀγομένη δύο γεννᾷ παῖδας ἐν Ἐλευθεραῖς τῆς Βοιωτίας, οὓς ἐκκειμένους εὑρὼν βουκόλος ἀνατρέφει, καὶ τὸν μὲν καλεῖ Ζῆθον τὸν δὲ Ἀμφίονα. Ζῆθος μὲν οὖν ἐπεμελεῖτο βουφορβίων, Ἀμφίων δὲ κιθαρῳδίαν ἤσκει, δόντος αὐτῷ λύραν Ἑρμοῦ. Ἀντιόπην δὲ ᾠκίζετο Λύκος καθείρξας καὶ ἡ τούτου γυνὴ Δίρκη· λαθοῦσα δέ ποτε, τῶν δεσμῶν αὐτομάτως λυθέντων, ἧκεν ἐπὶ τὴν τῶν παίδων ἔπαυλιν, δεχθῆναι πρὸς αὐτῶν θέλουσα. οἱ δὲ ἀναγνωρισάμενοι τὴν μητέρα, τὸν μὲν Λύκον κτείνουσι, τὴν δὲ Δίρκην δήσαντες ἐκ ταύρου ῥίπτουσι θανοῦσαν εἰς κρήνην τὴν ἀπ᾽ ἐκείνης καλουμένην Δίρκην.

.

.

Παυσανίας Ελλάδος Περιήγησις Βοιωτικά

IX 17.4-25.3

[17.4] Ζήθῳ δὲ μνῆμα καὶ Ἀμφίονι ἐν κοινῷ γῆς χῶμά ἐστιν οὐ μέγα. ὑφαιρεῖσθαι δὲ ἐθέλουσιν ἀπ' αὐτοῦ τῆς γῆς οἱ Τιθορέαν ἐν τῇ Φωκίδι ἔχοντες, ἐθέλουσι δέ, ἐπειδὰν τὸν ἐν τῷ οὐρανῷ ταῦρον ὁ ἥλιος διεξίῃ: τηνικαῦτα γὰρ ἢν ἀπ' αὐτοῦ λαβόντες γῆν τῷ Ἀντιόπης μνήματι περιάψωσι, <*ti>θορεεῦσιν οἴσει καρπὸν ἡ χώρα, Θηβαίοις δὲ οὐχ ὁμοίως. καὶ ἐπὶ τούτῳ φρουρὰν οἱ Θηβαῖοι τότε ἔχουσι τοῦ μνήματος. [17.5] ταῦτα δὲ αἱ πόλεις αὗται πεπιστεύκασιν ἐκ χρησμῶν τῶν Βάκιδος, ἔστι γὰρ καὶ τάδε ἐν τοῖς χρησμοῖς:

ἀλλ' ὁπόταν Τιθορεὺς Ἀμφίονί τε Ζήθῳ τε

χύτλα καὶ εὐχωλὰς μειλίγματ' ἐνὶ χθονὶ χεύῃ

θελγομένου ταύροιο κλυτοῦ μένει ἠελίοιο,

καὶ τότε δὴ πεφύλαξο πόλει κακὸν οὐκ ἀλαπαδνόν

ἐρχόμενον: καρποὶ γὰρ ἀποφθινύθουσιν ἐν αὐτῇ

γαίης δασσαμένων, Φώκου δ' ἐπὶ σῆμα φερόντων.

[25.3] διαβάντων δὲ ποταμὸν καλούμενον ἀπὸ γυναικὸς τῆς Λύκου Δίρκην--ὑπὸ ταύτης δὲ ἔχει λόγος Ἀντιόπην κακοῦσθαι καὶ δι' αὐτὸ ὑπὸ τῶν Ἀντιόπης παίδων συμβῆναι τῇ Δίρκῃ τὴν τελευτήν--, διαβᾶσιν οὖν τὴν Δίρκην οἰκίας τε ἐρείπια τῆς Πινδάρου καὶ μητρὸς Δινδυμήνης ἱερόν, Πινδάρου μὲν ἀνάθημα, τέχνη δὲ τὸ ἄγαλμα Ἀριστομήδους τε καὶ Σωκράτους Θηβαίων. μιᾷ δὲ ἐφ' ἑκάστων ἐτῶν ἡμέρᾳ καὶ οὐ πέρα τὸ ἱερὸν ἀνοίγειν νομίζουσιν: ἐμοὶ δὲ ἀφικέσθαι τε ἐξεγεγόνει τὴν ἡμέραν ταύτην καὶ τὸ ἄγαλμα εἶδον λίθου τοῦ Πεντελῆσι καὶ αὐτὸ καὶ τὸν θρόνον.

.

.

Ο Ταύρος του Φαρνέζε (Toro Farnese) είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και μεγαλύτερα σωζόμενα γλυπτά της αρχαιότητας.

Θεωρείται ρωμαϊκό αντίγραφο  ελληνιστικού πρωτοτύπου, που αποδίδεται στους Ρόδιους γλύπτες Απολλώνιο τον Τραλλιανό και Ταυρίσκο,γύρω στον 2ο αι. π.Χ.  

Χρονολογείται στην αυτοκρατορική σεβηριανή περίοδο, αρχές 3ου αι. μ.Χ.  ΑΒρέθηκε το 1545-1546 σε κομμάτια στα Λουτρά του Καρακάλλα στη Ρώμη, κατά τις ανασκαφές που διέταξε ο Πάπας Παύλος Γ΄(Αλεσσάντρο Φαρνέζε (Alessandro Farnese,το κοσμικό όνομα)

για να βρει αρχαιότητες να διακοσμήσει το Palazzo Farnese.

Πήρε το όνομά του από την οικογένεια Φαρνέζε, στην κατοχή της οποίας πέρασε.

Το 1788 μεταφέρθηκε δια θαλάσσης στη Νάπολη και βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης.

Λέγεται και «βουνό από μάρμαρο»,γιατί είναι λαξευμένο από ένα τεράστιο ενιαίο κομμάτι μάρμαρο. 

Έχει ύψος περίπου 3,7 μέτρα και πυραμιδική σύνθεση, με τον ταύρο στο κέντρο και στην κορυφή να δεσπόζει.

Είναι ένα δραματικό σύμπλεγμα που απεικονίζει την Τιμωρία της Δίρκης.

Σύμφωνα με τον μύθο, η Δίρκη, σύζυγος του βασιλιά της Θήβας Λύκου, κακομεταχειριζόταν την Αντιόπη, την πρώτη σύζυγο του άντρα της. Οι γιοι της Αντιόπης, ο Αμφίων και ο Ζήθος, για να εκδικηθούν τη μητέρα τους, έδεσαν τη Δίρκη στα κέρατα ενός άγριου ταύρου για να συρθεί και να θανατωθεί.  

Στο γλυπτό είναι ακριβώς αυτή: οι δύο αδελφοί κρατούν τον ταύρο και τη Δίρκη, λίγο πριν ξεκινήσει το μαρτύριο.

Απεικονίζει επίσης ένα  βοσκό με σκυλι και όρθια την Αντιόπη με δορυ

.

.

Η Δίρκη στην Οικια

των Βεττίων (Casa dei Vettii)

στη Πομπηια,

έργο του 1ου αι. μ.Χ.

Διασωθείσα από τον καταστροφικό σεισμό το 62 μ.Χ.

Η τοιχογραφια δείχνει τη 

Δίρκη δεμένη στον ταύρο, και  τους  δύο δίδυμους αδελφου να κρατούν το ζώο, λίγο πριν ξεκινήσει το σύρσιμο.

Η Οικία των Βεττίων ανήκε στους δύο αδελφούς απελεύθερους: τον  Aulus Vettius Conviva και τον Aulus Vettius Restitutus,που έγιναν πλούσιοι έμποροι κρασιού.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

Η Δίρκη

Πομπηία, Οικία των Βεττίων

.

Περπατούσαν αργά στην Οικία των Βεττίων. Εκείνη σταματούσε μπροστά στις τοιχογραφίες,πλησίαζε,για να παρατηρήσει μια λεπτομέρεια. 

Στάθηκαν μπροστά στην παράσταση της Δίρκης

Η γυναίκα ήταν δεμένη στα κέρατα τού ταυρου.Τα δύο αδέλφια,ο Αμφίων και ο Ζήθος,είχαν ήδη αποφασίσει την τιμωρία της.Η Αντιόπη παρακολουθούσε.Το σώμα της Δίρκης ήταν ομορφο.

-Η Διρκη, ειπε,η εκδίκηση που θα τη σκοτώσει.

Εκείνη δεν απάντησε.

Της διηγήθηκε την ιστορία: Την Αντιόπη,τον Δία που την είχε πλησιάσει μεταμορφωμένος σε Σάτυρο, τον Λύκο,τα δύο παιδιά που εγκαταλείφθηκαν στον Κιθαιρώνα,τον βοσκό που τα μεγάλωσε. Της είπε για την επιστροφή τους στη Θήβα και για την αναγνώριση της μητέρας τους.

Γύρισε και τον κοίταξε. 

-Και γιατί τη βασάνιζε; 

Ζηλευε τον άντρα της; ρώτησε εκείνη.

-Ισως την ομορφιά της άλλης γυναίκας,απαντησε εκείνος.

 Η γυναίκα παρατηρούσε το σώμα της Δίρκης,τα δεμένα χέρια,την ένταση των μυών, τη θέση του κεφαλιού. 

-Πότε ακριβώς αποφάσισαν να την σκοτώσουν;ρώτησε.

-Όταν έμαθαν τι είχε κάνει στη μητέρα τους,απάντησε.

-Άραγε να φοβηθηκε; να τους παρακάλεσε; να κοίταξε την Αντιόπη;

Μια ομάδα επισκεπτών πέρασε από πίσω τους και στάθηκε.

Βγήκαν από την αίθουσα. 

Ο ήλιος έκαιγε.

-Ισως έτσι να εκαιγε πριν από την εκρηξη τού ηφαιστείου,είπε εκείνη και γέλασε.

-Είναι παράξενο,συνέχισε.Η Αντιόπη είναι το θύμα.Η Δίρκη είναι η βασανίστρια. Και στο τέλος η μία βλέπει την άλλη να πεθαίνει.;

Τον κοίταξε.

-Εκείνη θα πεθάνει. Και η άλλη θα συνεχίσει να ζει με αυτό που είδε.

Βγήκαν από την Πομπηια

Στην επιστροφή στη Νάπολη

εκείνη ειπε 

-Θα ήθελα να δω το πρόσωπό της,οπως ήταν πριν την πιάσουν.

-Δεν υπάρχει τέτοια εικόνα,είπε εκεινος

-Τότε θα πρέπει να τη φανταστούμε,είπε εκείνη και έβγαλε ένα καθρεφτάκι από την τσάντα της και κοιταχτηκε. 

.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας 

Niccolo Machiavelli

Il Principe Ο Ηγεμονας

απόσπασμα 

Capitolo 15

(De his rebus quibus homines et praesertim principes laudantur aut vituperantur)

Για εκείνα τα πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι ηγεμόνες, επαινούνται ή κατηγορούνται.

Μενει τώρα να δούμε ποιοι πρέπει να είναι οι τρόποι συμπεριφοράς και  διακυβέρνησης ενός ηγεμόνα προς τους υπηκόους η' προς  τους συμμαχους.

Και επειδή γνωρίζω ότι πολλοί γι'αυτό έχουν γράψει,φοβάμαι,γράφοντας γι'αυτο κι εγώ επισης,χωρίς να θεωρηθω προκλητικός,απομακρυνομενος,προπάντων στη εξέταση αυτού του  θέματος,από τις καθιερωμένες θέσεις των άλλων.

Αλλά,επειδή η δική μου πρόθεση είναι να γράψω κάτι χρήσιμο για όποιον το καταλαβαινει,φάνηκε σε μένα  πιο κατάλληλο να ακολουθήσω την αλήθεια του πράγματος που είναι και συμβαίνει,παρά τη φαντασία γι'αυτο.

Και πολλοί έχουν φανταστεί δημοκρατίες και ηγεμονίες που ποτέ δεν έχουν ιδωθεί ούτε γνωστές στ'αληθεια θα ειναι.

Γιατί αυτό απέχει τόσο πολύ το πώς ζεις κανείς από το πώς θα έπρεπε να ζει,ώστε εκείνος που αφηνει εκείνο που γίνεται για εκείνο που έπρεπε να γίνεται,παίρνει σαν μαθημα μάλλον την καταστροφή του παρά τη διατήρηση του(στην εξουσία).

Γιατί ένας άνθρωπος που επαγγέλλεται σ'όλες τις περιστασεις τον καλό,

μοιραία καταλήγει να καταστραφεί ανάμεσα σε τόσους που δεν είναι καλοί.

Επομένως είναι αναγκαιο για έναν ηγεμόνα,αν θέλει να διατηρηθεί(στην εξουσία),να μάθει να μπορεί να μην είναι καλός,και να το χειρίζεται και να μην το χειρίζεται αναλογα με την ανάγκη(της συγκυρίας)

Cap. 15

De his rebus quibus homines et praesertim principes

laudantur aut vituperantur.

[Di quelle cose per le quali li uomini, e specialmente i

principi, sono laudati o vituperati]

Resta ora a vedere quali debbano essere e’ modi e go-

verni di uno principe con sudditi o con li amici. E, per-

ché io so che molti di questo hanno scritto, dubito, scri-

vendone ancora io, non essere tenuto prosuntuoso, par-

tendomi, massime nel disputare questa materia, dalli or 

dini delli altri. Ma, sendo l’intento mio scrivere cosa uti-

le a chi la intende, mi è parso più conveniente andare

drieto alla verità effettuale della cosa, che alla immagi-

nazione di essa. E molti si sono immaginati repubbliche

e principati che non si sono mai visti né conosciuti esse-

re in vero; perché elli è tanto discosto da come si vive a

come si doverrebbe vivere, che colui che lascia quello

che si fa per quello che si doverrebbe fare, impara più

tosto la ruina che la perservazione sua: perché uno

uomo che voglia fare in tutte le parte professione di

buono, conviene rovini infra tanti che non sono buoni.

Onde è necessario a uno principe, volendosi mantenere,

imparare a potere essere non buono, et usarlo e non usa-

re secondo la necessità.

.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας

Julio Cortázar

Historia verídica

Ιστορία Αληθινη

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))

Σ'έναν κύριο του πέφτουν τα γυαλιά στο δαπεδο,τα οποία κάνουν έναν τρομερό θόρυβο καθώς χτυπούν στις πλάκες.

Ο κύριος συμβεί πολύ στεναχωρημένος γιατί τα κρύσταλλα των γυαλιών κοστίζουν πολύ ακριβά,αλλά διαπιστώνει με έκπληξη ότι από θαύμα δεν έχουν σπάσει.

Τώρα αυτός ο κύριος αισθάνεται πολύ βαθιά ευγνώμων,και καταλαβαίνει ότι αυτό που συνεβηκε ισοδυναμεί με μια φιλική προειδοποιηση,έτσι ώστε πηγαίνει σ' ένα κατάστημα οπτικών κι αγοράζει αμέσως μια δερμάτινη θήκη με διπλής προστασίας επένδυση,προκειμένου να  προφυλαχτεί.

Μια ώρα αργότερα του πέφτει η θήκη,και καθώς σκύβει χωρίς ιδιαιτερη ανησυχία διαπιστώνει ότι τα γυαλιά έχουν γίνει σκόνη.

Σ'αυτον τον κύριο παιρνει αρκετή ώρα για να καταλάβει ότι οι βουλές  της Προνοιας είναι ανεξιχνίαστες,και ότι στην πραγματικότητα το θαύμα έχει συμβεί τωρα.

Julio Cortázar

Historia verídica

[Minicuento]

A un señor se le caen al suelo los anteojos, que hacen un ruido terrible al chocar con las baldosas. El señor se agacha afligidísimo porque los cristales de anteojos cuestan muy caros, pero descubre con asombro que por milagro no se le han roto.

Ahora este señor se siente profundamente agradecido, y comprende que lo ocurrido vale por una advertencia amistosa, de modo que se encamina a una casa de óptica y adquiere en seguida un estuche de cuero almohadillado doble protección, a fin de curarse en salud. Una hora más tarde se le cae el estuche, y al agacharse sin mayor inquietud descubre que los anteojos se han hecho polvo. A este señor le lleva un rato comprender que los designios de la Providencia son inescrutables, y que en realidad el milagro ha ocurrido ahora.

FIN

.

.

.

Julio Cortazar

Cronopios y Famas

-χνκουβελης cncouvelis

https://www.facebook.com/share/r/1VpsFLk3Nd/

χνκουβέλης cncouvelis

Julio Cortazar

Viajes

Ταξίδια

(Historias de Cronopios y de Famas (1962))

Όταν οι φαμας φεύγουν σε ταξιδι,οι συνήθειές τους κατά τη διανυκτερευση σε μια πόλη είναι οι ακόλουθες:

Ένας φαμα πηγαινει στο ξενοδοχείο και εξακριβωνει  προσεκτικά τις τιμες,την ποιότητα των σεντονιων και το χρώμα των χαλιών.

Ο δεύτερος μεταβαίνει στο αστυνομικό τμήμα και συντάσσει μια επίσημη πράξη δηλώνοντας την κινητή και ακίνητη περιουσία και των τριών,όπως επίσης και την απογραφή του περιεχομένου των βαλιτσων τους.

Ο τρίτος φαμα πηγαίνει στο νοσοκομείο και αντιγράφει τους καταλόγους των γιατρών σε εφημερία και τις ειδικότητες τους.

Όταν ολοκληρωθούν αυτές οι  διατυπώσεις,οι ταξιδιώτες συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της πόλης,ανακοινώνουν ο ένας στον άλλο τις παρατηρήσεις τους,και μπαίνουν στο καφενείο να πιουν ένα απεριτιφ.

Αλλά πριν πιάνουν τα χέρια και χορεύουν κυκλικά.

Αυτός ο χορός φέρει το όνομα:Η χαρά των φαμας.

Όταν οι κρονοπιοι πάνε σε ταξιδι,βρίσκουν τα ξενοδοχεία γεμάτα,τα τρένα να έχουν ήδη αναχωρήσει,να βρεχει με μπουμπουνητα,και τα ταξί να μην θέλουν να τους μεταφέρουν η' να τους χρεώνουν πολύ υψηλές τιμες 

Οι κρονοπιοι δεν αποθαρρύνονται γιατί πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σ'ολους,και την ώρα του ύπνου λένε ο ένας στον άλλο:

Η όμορφη πόλη,Η πανέμορφη πολη.

Κι ονειρεύονται όλη τη νύχτα ότι στη πόλη γίνονται μεγάλες γιορτές και ότι αυτοί είναι καλεσμένοι.

Την άλλη μέρα σηκώνονται πολύ ευτυχισμένοι,και έτσι είναι πως ταξιδεύουν οι κρονοπιοι.

Οι εσπεραντζας,στο κάθισμα τους ακουνητες,αφήνονται να ταξιδεύονται από τα πράγματα και τους ανθρώπους,και είναι σαν τα αγάλματα που πρέπει να πάς να τα δεις γιατί αυτες δεν μπαίνουν στον κοπο

Viajes

Cuando los famas salen de viaje, sus costumbres al per-

noctar en una ciudad son las siguientes: Un fama va 

al hotel y averigua cautelosamente los precios, la calidad de las sábanas y el color de las alfombras. 

El segundo 

se traslada a la comisaría y labra un acta declarando los 

muebles e inmuebles de los tres, así como el inventario del 

contenido de sus valijas. 

El tercer fama va al hospital y copia las listas de los médicos de guardia y sus especialidades.

Terminadas estas diligencias, los viajeros se reúnen en 

la plaza mayor de la ciudad, se comunican sus observaciones, y entran en el café a beber un aperitivo. 

Pero antes se 

toman de las manos y danzan en ronda. Esta danza recibe 

el nombre de “Alegría de los famas”.

Cuando los cronopios van de viaje, encuentran los hoteles llenos, los trenes ya se han marchado, llueve a gritos, y los taxis no quieren llevarlos o les cobran precios altísimos. 

Los cronopios no se desaniman porque creen firmemente que estas cosas les ocurren a todos, y a la hora de dormir se dicen unos a otros: 

“La hermosa ciudad, la hermosísima ciudad”. 

Y sueñan toda la noche que en la ciudad hay grandes fiestas y que ellos están invitados. 

Al otro día se levan-

tan contentísimos, y así es como viajan los cronopios.

Las esperanzas, sedentarias, se dejan viajar por las cosas y los hombres, y son como las estatuas que hay que ir a 

ver porque ellas no se molestan.

.

.

.

χνκουβέληs cncouvelis

μεταφραζοντας

Julio Cortazar 

Continuidad de los parques

Η Συνέχεια των Πάρκων

(Final del juego (1956))

Είχε αρχίσει να διαβάζει το μυθιστόρημα λιγες μέρες πριν.

Το εγκατέλειψε λόγω επειγόντων υποθέσεων,και το ξανάνοιξε οταν επέστρεφε με το τραίνο στο κτήμα,αφέθηκε σιγά σιγά στην έλξη του για τη πλοκή,και τη σκιαγράφηση των 

Εκείνο το απογευμα,αφού έγραψε ένα γράμμα στον πληρεξούσιο του και συζήτησε με τον επιστάτη ένα ζήτημα αγροτικής συμφωνίας για καλλιέργεια επέστρεψε στο βιβλίο μέσα στην ησυχια του γραφείου που έβλεπε προς το πάρκο με τις βελανιδιες.

Αναπαυόμενος μέσα στην αγαπημενη του πολυθρόνα με την πλάτη στη πόρτα που θα τον ενοχλούσε ως μια εκνευριστηκη πιθανοτητα εισβολων,άφησε το αριστερό του χςρι να χαϊδεύει πάλι και πάλι το πράσινο βελουδο και ξεκίνησε να διαβάζει τα τελευταία κεφάλαια.

Η μνήμη του συγκρατούσε χωρίς προσπάθεια τα ονόματα και τις εικόνες των πρωταγωνιστων,η μυθιστορηματική ψευδαισθηση τον κέρδισε αμέσως.

Απολάμβανε την σχεδόν διαστροφικη ηδονή να αποσπαται σταδιακα γραμμή τη γραμμή απ' ότι τον περιεβαλλε,και αισθάνεται ταυτόχρονα ότι το κεφάλι του αναπαύονταν άνετα στο βελούδο της ψηλής πλάτης της πολυθρόνας,ότι τα τσιγάρα συνέχιζαν να'ναι σε απόσταση του χεριού του,ότι πέρα απ'τα μεγαλα παραθυρα ο αέρας του δειλινού χόρευε κάτω απ'τις βελανιδιες.

Λεξη με τη λέξη,

απορροφημενος απο το σκοτεινό δίλημμα των ηρώων,αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί στις εικόνες που συνδιάζονταν κι αποκτούσαν χρώμα και κίνηση,έγινε μάρτυρας της τελευταίας συνάντησης στη καλύβα του βουνού.

Πρώτα έμπαινε η γυναίκα,επιφυλακτικη,τώρα έφτανε ο εραστής,με το πρόσωπο πληγωμένο από το χτύπημα ενός κλαδιου.

Με θαυμαστό τρόπο σταματούσε εκείνη το αίμα με τα φιλιά της,όμως εκείνος 

απερριπτε τα χάδια,δεν είχε έρθει για να επαναλαβει τις τελετουργίες ενός πάθους μυστικου,προστατευόμενου από έναν κόσμο ξερών φύλλων και κρυφών μονοπατιών.

Το μαχαίρι ζεσταίνονταν πάνω στο στήθος του,κι από κάτω πάλλονταν η ελευθερία παραμονευοντας.

Ένας διάλογος λαχανιασμενος κυλούσε στις σελίδες όπως ένα ρυάκι από φίδια κι αισθάνονταν κανείς ότι όλα ήταν αποφασισμένα από πάντα.

Ακόμα κι εκείνα τα χαδια που τύλιγαν το σώμα του εραστη σαν ήθελαν να τον συγκρατήσουν και να τον μεταπείσουν,σχεδίαζαν αποτροπαια τη μορφή του άλλου σώματος που έπρεπε να καταστραφει.

Τίποτα δεν είχε ξεχαστεί:

άλλοθι,τυχαία γεγονοτα,πιθανά λαθη.

Από εκείνη την ώρα κάθε στιγμή είχε το ρόλο της σχολαστικά καθορισμενο.

Ο διπλος αδίστακτος  επανέλεγχος  διακόπτονταν  μονάχα για να χαϊδεψει ένα χερι ένα μάγουλο.

Άρχιζε να νυχτώνει.

Χωρίς να κοιτάζονται πια,δεμένοι ακαμπτα στο έργο που τους περίμενε,χωρίστηκαν στην πόρτα της καλύβας.

Εκείνη έπρεπε ν'ακολουθησει το μονοπάτι που πήγαινε βορεια.

Απ'το μονοπάτι απέναντι εκείνος γύρισε για μια στιγμή για να τη δει να τρέχει με τα μαλλιά λυμένα.

Έτρεξε με τη σειρά του,καλυπτόμενος απ'τα δεντρα και τις φράχτες από θάμνους,ώσπου διέκρινε μέσα στη μωβ ομίχλη του λυκόφωτος τη δεντροστοιχία που οδηγούσε προς το σπιτι.

Τα σκυλιά δεν έπρεπε να γαυγισουν και δεν γαύγισαν.

Ο επιστάτης δεν θα ήταν εκείνη την ώρα,και δεν ήταν.

Ανέβηκε τα τρία σκαλιά του στεγασμένου υπόστεγου της εισοδου και μπήκε.

Μεσ'απ'το αίμα που καλπαζε στ'αυτια του σ'εκεινον έφταναν τα λόγια της γυναίκας:

πρώτα μια σαλα γαλαζια,

ύστερα ένας διάδρομος,

μια σκάλα στρωμένη με χαλί.

Στο πάνω μερος,δυο πόρτες.

Κανεις στο πρώτο δωμάτιο,

κανεις στο δεύτερο.

Η πόρτα του σαλονιού,και τότε το μαχαίρι στο χέρι,

το φως απ'τα μεγαλα παραθυρα,η ψηλή πλάτη μιας πολυθρόνας απο πράσινο βελουδο,το κεφάλι του άντρα  στην πολυθρόνα  που διαβαζει ένα μυθιστόρημα.

Julio Cortazar

Continuidad de los parques

Había empezado a leer la novela unos días antes. La abandonó por negocios urgentes, volvió a abrirla cuando regresaba en tren a la finca; se dejaba interesar lentamente por la trama, por el dibujo de los personajes. Esa tarde, después de escribir una carta a su apoderado y discutir 

con el mayordomo una cuestión de aparcerías volvió al libro en la tranquilidad del estudio que miraba hacia el parque de los robles. Arrellanado en su sillón favorito de espaldas a la puerta que lo hubiera molestado como una irritante posibilidad de intrusiones, dejó que su mano izquierda acariciara una y otra vez el terciopelo verde y se puso a leer los últimos capítulos. 

Su memoria retenía sin esfuerzo los nombres y las imágenes de los protagonistas; la ilusión 

novelesca lo ganó casi en seguida. Gozaba del placer casi perverso de irse desgajando línea a línea de lo que lo rodeaba, y sentir a la vez que su cabeza descansaba cómodamente en el terciopelo del alto respaldo, que los cigarrillos seguían al alcance de la mano, que más allá de los ventanales danzaba el aire del atardecer bajo los robles. Palabra a palabra, absorbido por la sórdida disyuntiva de los héroes, dejándose ir hacia las imágenes que se concertaban y adquirían color y movimiento, 

fue testigo del último encuentro en la cabaña del monte. Primero entraba la mujer, recelosa; ahora llegaba el amante, lastimada la cara por el chicotazo de una rama. Admirablemente restallaba ella la sangre con sus besos, pero él rechazaba las caricias, no había venido para repetir las ceremonias de una pasión secreta, protegida por un mundo de hojas secas y senderos furtivos. El puñal se entibiaba contra su pecho, y debajo latía la libertad agazapada. Un diálogo anhelante corría por las páginas como un arroyo de 

serpientes, y se sentía que todo estaba decidido desde siempre. Hasta esas caricias que enredaban el cuerpo del amante como queriendo retenerlo y disuadirlo, dibujaban abominablemente la figura de otro cuerpo que era necesario destruir. Nada había sido 

olvidado: coartadas, azares, posibles errores. A partir de esa hora cada instante tenía su empleo minuciosamente atribuido. El doble repaso despiadado se interrumpía apenas para que una mano acariciara una mejilla. Empezaba a anochecer. 

 Sin mirarse ya, atados rígidamente a la tarea que los esperaba, se separaron en la puerta de la cabaña. Ella debía seguir por la senda que iba al norte. Desde la senda opuesta él se 

volvió un instante para verla correr con el pelo suelto. Corrió a su vez, parapetándose en los árboles y los setos, hasta distinguir en la bruma malva del crepúsculo la alameda que llevaba a la casa. Los perros no debían ladrar, y no ladraron. El mayordomo no estaría a esa hora, y no estaba. Subió los tres peldaños del porche y entró. Desde la sangre galopando en sus oídos le llegaban las palabras de la mujer: primero una sala azul, después una galería, una 

escalera alfombrada. En lo alto, dos puertas. Nadie en la primera habitación, nadie en la 

segunda. La puerta del salón, y entonces el puñal en la mano. la luz de los ventanales, el alto 

respaldo de un sillón de terciopelo verde, la cabeza del hombre en el sillón leyendo una novela.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Διρκη ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

-Διρκη

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβέλης cncouvelis

Διρκη

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφρασεις

Όμηρος Οδύσσεια ραψωδία λ'

στίχοι 260-265

και μετά απ' αυτή την Αντιόπη

είδα

τού Ασωπού τη θυγατέρα  

η οποία μάλιστα και στου Δια

την αγκαλιά καυχιόταν πως πλαγιασε

και τότε δυο γέννησε παιδια

και τον Αμφιονα και τον Ζηθο

οι οποίοι πρώτοι της Θήβας την κατοίκιση 

έκτισαν της εφταπυλου

και την πυργωσαν,επειδή βέβαια 

μ'απυργωτη δεν μπορούσαν 

να κατοικούν την ευρύχωρη Θήβα

παρολο που κι οι δυο δυνατοί ηταν

.

.

Ευριπίδης Αντιόπη

(σωζόμενα αποσπασματα)

ΑΜΦΙΩΝ

με τα όπλα τώρα φρουρειτε τον πετρινο περίβολο

...μια κάποιος έξω από σπίτι βγει,

αρπαξτε τον,

κι εγώ τη κόρη του Νυκτεα

με το δικό μου

...χέρι και γρήγορα θα μαθει

ΑΝΤΙΟΠΗ

ευτυχισμένος οποιος απ'την ιστορία,την ερευνα, διδαχτηκε,

μήτε των συμπολιτών να θέλει την συμφορά,

μήτε σ'αδικες πράξεις να καταφεύγει, 

αλλά της αθάνατη φύσης παρατηρωντας

τον αγέραστο κόσμο,πως συγκροτήθηκε

κα...

καθως μ'εφεραν πίσω,

έγκυος όπως ήμουν γεννω

οικείος στους ανθρώπους καταλήγει 

να γινεται ο πόλεμος ανάμεσα στους συμπολίτες,

όταν διχάζεται η πολη

(Στοβαίος 4.1.22)

γιατί ο θάνατος για τους ανθρώπους

τών φιλονικιων το τέλος ειναι

(παπυρος(P.Oxy. 3317))

ΑΜΦΙΩΝ

γιατί με τη φρονιση του ανθρώπου

διοικούντες καλά οι πολεις,

και καλά το σπιτι,κι από την άλλη

στον πόλεμο υπερισχύει παρά πολυ

για με μια βούληση σοφη τα πολλά χέρια

νικά,

ενώ η αμάθια μαζί με τον όχλο το πιο μεγάλο κακο

ΖΗΘΟΣ

γιατί ο άνθρωπος ο οποίος μια ανετη ζωή

έχει αποκτησει

τα τού σπιτιού τ'αφηνει παραμελημενα

και στα ασματα ευχαριστηση βρισκοντας

αυτά συνέχεια κυνηγα

αχρηστος για το σπίτι και για τη πόλη

θα γίνει 

και για τους φίλους ανυπαρκτος,

γιατί η φύση...

.

.

Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Βιβλίο Γ' 5

όταν λοιπόν ο Λύκος επιλεχτηκε πολέμαρχος από τους Θηβαίους επιβουλευτηκε την δυναστεία,και αφού βασίλευσε είκοσι χρόνια ,φονεύτηκε από τον Ζηθο και τον Αμφιονα και πέθανε από αυτή εδώ την αιτία:

Η Αντιόπη ήταν θυγατέρα του Νυκτεα,μ'αυτή ο Ζευς συνεβρεθηκε,όταν όμως έμεινε έγκυος,επειδή ο πατέρας της την απειλούσε στην Σικυώνα διαφεύγει κρυφά στον Επωπεα και μ'αυτον παντρεύεται,

ο Νυκτεας τοτε απελπισμένος αυτοκτονεί,αφού έδωσε εντολή στο Λύκο από τον Επωπεα και από την Αντιόπη να πάρει εκδίκηση,

εκείνος λοιπόν αφού εκστράτευσε την Σικυώνα έχει στα χέρια του και τον μεν Επωπεα σκοτώνει,

την δε Αντιόπη παίρνει αιχιχμαλωτη,

κι εκείνη καθως οδηγούνταν 

δύο παιδιά γεννά στις Ελευθερες της Βοιωτίας,τα οποια εγκατέλειμενα  αφού τα βρήκε ένας βουκολος τα αναθρέφει και το ένα ονομάζει Ζηθο και το άλλο Αμφιονα,

ο Ζηθος λοιπόν είχε υπό την επιμέλεια του τη  εκτροφή των βοδιων ,ενώ ο Αμφίων ασκούσε την κιθαρωδια,αφού ο Ερμής έδωσε σ'αυτον μια λύρα,

την Αντιόπη λοιπόν την κρατούσε φυλακισμένη ο Λύκος αφού την είχε περιορισμένη και η γυναίκα του Διρκη,

κάποτε όμως αφού ξέφυγε χωρίς να την καταλάβουν,όταν τα δεσμά της από μόνα τους λύθηκαν,έφτασε στην αγροτική κατοικία των παιδιών,θέλωντας να γίνει δεκτή απ'αυτα,

εκείνοι αφού αναγνώρισαν την μητέρα τους,τον Λύκο σκοτώνουν,

και τη Διρκη αφού σε ταύρο την έδεσαν την ρίχνουν πεθαμένη σε μια πηγή που από εκείνη ονομάζεται Διρκη

.

.

Παυσανίας Ελλάδος Περιήγησις Βοιωτικά

IX 17.4-25.3

17.4.Για τον Ζήθο και τον Αμφίονα υπάρχει ένας κοινό μνημα με όχι μεγάλο σωρό από χώμα,

οι κάτοικοι όμως της Τιθορέας στη Φωκιδα θέλουν να αφαιρούν κρυφά απ' αυτόν χώμα,

και θέλουν,όταν στον ουρανό ο ήλιος απ'τον ταύρο διερχεται,

γιατί εκείνη τη στιγμή αν απ' αυτον πάρουν χρώμα και γύρω απ'το μνήμα της Αντιόπης το σκορπίσουν,

στους Τιθορεις θα καρποφορισει η χώρα,στους Θηβαίους όχι το ίδιο,

και εξαιτίας αυτού φρουρα οι Θηβαίοι έχουν τότε στο μνημα,

κι αυτά οι πόλεις αυτές τα' χουν πιστεψει απ'τους χρησμούς του Βάκιδος,

γιατί είναι κι αυτά εδώ στους χρησμούς:

αλλα  όποτε ο Τιθορέας 

και για τον Αμφιονα και για τον Ζηθο

χοες και προσφορές 

εξευμενιστικες μέσα στη γη  χυνει

όταν ελκομενος απ'τον ταύρο

στην φημισμένη θέση του

μενει ο ηλιος,

και τότε ακριβώς να φυλαχτεις πόλη

από κακό που μικρό δεν ειναι

κι έρχεται,

γιατί οι καρποι μαραινονται μεσα σ'αυτη,

όταν τη γη μοιράζονται,και στου Φωκου

το μνήμα μεταφερουν

25.3.αφου λοιπόν διαβούν τον ποταμό που ονομαζεται απ'τη γυναίκα του Λύκου Διρκη-

γιατί απ' αυτή υπάρχει παράδοση ότι την Αντιόπη κακοποιούσε και γι'αυτό απ'τα παιδιά της Αντιόπης συνέβηκε στη Διρκη το τελος-

αφού λοιπόν διαβούν τη Διρκη συναντούν και τα ερείπια του σπιτιού του Πινδαρου και το ιερό της Μητέρας Δινδυμηνης,του Πινδαρου αφιέρωμα,ενώ το άγαλμα είναι τέχνη και του Αριστοδήμου και του Σωκράτη Θηβαίων,

και μια μέρα κάθε χρόνο κι όχι περισσότερο το ιερό κανονίζουν ν'ανοίγουν,

σε μένα όμως να φτάσω έτυχε τη μέρα εκείνη και το άγαλμα είδα από πεντελικό μάρμαρο κι αυτό κι ο θρονος

.

.

Διρκη

Όμηρος Οδύσσεια

ραψωδία λ' Νεκυια

στίχοι 260-265

-Αντιόπη ,Αμφίων,Ζηθος

τὴν δὲ μέτ' Ἀντιόπην ἴδον, Ἀσωποῖο θύγατρα,260

ἣ δὴ καὶ Διὸς εὔχετ' ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαῦσαι,

καί ῥ' ἔτεκεν δύο παῖδ', Ἀμφίονά τε Ζῆθόν τε,

οἳ πρῶτοι Θήβης ἕδος ἔκτισαν ἑπταπύλοιο

πύργωσάν τ', ἐπεὶ οὐ μὲν ἀπύργωτόν γ' ἐδύναντο

ναιέμεν εὐρύχορον Θήβην, κρατερώ περ ἐόντε.265

.

.

Ευριπίδης Αντιόπη

(σωζόμενα αποσπάσματα)

ΑΜΦΙΩΝ

ὅπλοισί νυν φρουρεῖτε περίβολον πέτρας

...ντες, κἄν τις ἐκπίπτῃ δόμων,

λάζυσθ᾿· ἐγὼ δὲ παῖδα Νυκτέως ἐμῇ

[περίπου δέκα γράμματα]σαι χειρὶ καὶ τάχ᾿ εἴσεται,

ANTIOΠH

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας

ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ᾿ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,

ἀλλ᾿ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως<b κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη

κα...

ἡνίκ᾿ ἠγόμην πάλιν,

κύουσα τίκτω.

οἰκεῖος ἀνθρώποισι γίγνεσθαι φιλεῖ

πόλεμος ἐν ἀστοῖς, ἢν διχοστατῇ πόλις.

(Στοβαίος 4.1.22)

θάνατος γὰρ ἀνθρώποισι νεικέων τέλος

ἔχει· 

(παπυρος(P.Oxy. 3317))

ΑΜΦΙΩΝ

γνώμαις γὰρ ἀνδρὸς εὖ μὲν οἰκοῦνται πόλεις,

εὖ δ᾿ οἶκος, εἴς τ᾿ αὖ πόλεμον ἰσχύει μέγα·

σοφὸν γὰρ ἓν βούλευμα τὰς πολλὰς χέρας

νικᾷ, σὺν ὄχλῳ δ᾿ ἀμαθία πλεῖστον κακόν.

ΖΗΘΟΣ

ἀνὴρ γὰρ ὅστις εὖ βίον κεκτημένος

τὰ μὲν κατ᾿ οἴκους ἀμελίᾳ παρεὶς ἐᾷ,

μολπαῖσι δ᾿ ἡσθεὶς τοῦτ᾿ ἀεὶ θηρεύεται,

ἀργὸς μὲν οἴκοι κἂν πόλει γενήσεται,

φίλοισι δ᾿ οὐδείς· ἡ φύσις γὰρ .. 187

.

.

Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Βιβλίο Γ' 5

αἱρεθεὶς οὖν Λύκος πολέμαρχος ὑπὸ Θηβαίων ἐπέθετο τῇ δυναστείᾳ, καὶ βασιλεύσας ἔτη εἴκοσι, φονευθεὶς ὑπὸ Ζήθου καὶ Ἀμφίονος θνήσκει δι᾽ αἰτίαν τήνδε. Ἀντιόπη θυγάτηρ ἦν Νυκτέως· ταύτῃ Ζεὺς συνῆλθεν. ἡ δὲ ὡς ἔγκυος ἐγένετο, τοῦ πατρὸς ἀπειλοῦντος εἰς Σικυῶνα ἀποδιδράσκει πρὸς Ἐπωπέα καὶ τούτῳ γαμεῖται. Νυκτεὺς δὲ ἀθυμήσας ἑαυτὸν φονεύει, δοὺς ἐντολὰς Λύκῳ παρὰ Ἐπωπέως καὶ παρὰ Ἀντιόπης λαβεῖν δίκας. ὁ δὲ στρατευσάμενος Σικυῶνα χειροῦται, καὶ τὸν μὲν Ἐπωπέα κτείνει, τὴν δὲ Ἀντιόπην ἤγαγεν αἰχμάλωτον. ἡ δὲ ἀγομένη δύο γεννᾷ παῖδας ἐν Ἐλευθεραῖς τῆς Βοιωτίας, οὓς ἐκκειμένους εὑρὼν βουκόλος ἀνατρέφει, καὶ τὸν μὲν καλεῖ Ζῆθον τὸν δὲ Ἀμφίονα. Ζῆθος μὲν οὖν ἐπεμελεῖτο βουφορβίων, Ἀμφίων δὲ κιθαρῳδίαν ἤσκει, δόντος αὐτῷ λύραν Ἑρμοῦ. Ἀντιόπην δὲ ᾠκίζετο Λύκος καθείρξας καὶ ἡ τούτου γυνὴ Δίρκη· λαθοῦσα δέ ποτε, τῶν δεσμῶν αὐτομάτως λυθέντων, ἧκεν ἐπὶ τὴν τῶν παίδων ἔπαυλιν, δεχθῆναι πρὸς αὐτῶν θέλουσα. οἱ δὲ ἀναγνωρισάμενοι τὴν μητέρα, τὸν μὲν Λύκον κτείνουσι, τὴν δὲ Δίρκην δήσαντες ἐκ ταύρου ῥίπτουσι θανοῦσαν εἰς κρήνην τὴν ἀπ᾽ ἐκείνης καλουμένην Δίρκην.

.

.

Παυσανίας Ελλάδος Περιήγησις Βοιωτικά

IX 17.4-25.3

[17.4] Ζήθῳ δὲ μνῆμα καὶ Ἀμφίονι ἐν κοινῷ γῆς χῶμά ἐστιν οὐ μέγα. ὑφαιρεῖσθαι δὲ ἐθέλουσιν ἀπ' αὐτοῦ τῆς γῆς οἱ Τιθορέαν ἐν τῇ Φωκίδι ἔχοντες, ἐθέλουσι δέ, ἐπειδὰν τὸν ἐν τῷ οὐρανῷ ταῦρον ὁ ἥλιος διεξίῃ: τηνικαῦτα γὰρ ἢν ἀπ' αὐτοῦ λαβόντες γῆν τῷ Ἀντιόπης μνήματι περιάψωσι, <*ti>θορεεῦσιν οἴσει καρπὸν ἡ χώρα, Θηβαίοις δὲ οὐχ ὁμοίως. καὶ ἐπὶ τούτῳ φρουρὰν οἱ Θηβαῖοι τότε ἔχουσι τοῦ μνήματος. [17.5] ταῦτα δὲ αἱ πόλεις αὗται πεπιστεύκασιν ἐκ χρησμῶν τῶν Βάκιδος, ἔστι γὰρ καὶ τάδε ἐν τοῖς χρησμοῖς:

ἀλλ' ὁπόταν Τιθορεὺς Ἀμφίονί τε Ζήθῳ τε

χύτλα καὶ εὐχωλὰς μειλίγματ' ἐνὶ χθονὶ χεύῃ

θελγομένου ταύροιο κλυτοῦ μένει ἠελίοιο,

καὶ τότε δὴ πεφύλαξο πόλει κακὸν οὐκ ἀλαπαδνόν

ἐρχόμενον: καρποὶ γὰρ ἀποφθινύθουσιν ἐν αὐτῇ

γαίης δασσαμένων, Φώκου δ' ἐπὶ σῆμα φερόντων.

[25.3] διαβάντων δὲ ποταμὸν καλούμενον ἀπὸ γυναικὸς τῆς Λύκου Δίρκην--ὑπὸ ταύτης δὲ ἔχει λόγος Ἀντιόπην κακοῦσθαι καὶ δι' αὐτὸ ὑπὸ τῶν Ἀντιόπης παίδων συμβῆναι τῇ Δίρκῃ τὴν τελευτήν--, διαβᾶσιν οὖν τὴν Δίρκην οἰκίας τε ἐρείπια τῆς Πινδάρου καὶ μητρὸς Δινδυμήνης ἱερόν, Πινδάρου μὲν ἀνάθημα, τέχνη δὲ τὸ ἄγαλμα Ἀριστομήδους τε καὶ Σωκράτους Θηβαίων. μιᾷ δὲ ἐφ' ἑκάστων ἐτῶν ἡμέρᾳ καὶ οὐ πέρα τὸ ἱερὸν ἀνοίγειν νομίζουσιν: ἐμοὶ δὲ ἀφικέσθαι τε ἐξεγεγόνει τὴν ἡμέραν ταύτην καὶ τὸ ἄγαλμα εἶδον λίθου τοῦ Πεντελῆσι καὶ αὐτὸ καὶ τὸν θρόνον.

.

.

Ο Ταύρος του Φαρνέζε (Toro Farnese) είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και μεγαλύτερα σωζόμενα γλυπτά της αρχαιότητας.

Θεωρείται ρωμαϊκό αντίγραφο  ελληνιστικού πρωτοτύπου, που αποδίδεται στους Ρόδιους γλύπτες Απολλώνιο τον Τραλλιανό και Ταυρίσκο,γύρω στον 2ο αι. π.Χ.  

Χρονολογείται στην αυτοκρατορική σεβηριανή περίοδο, αρχές 3ου αι. μ.Χ.  ΑΒρέθηκε το 1545-1546 σε κομμάτια στα Λουτρά του Καρακάλλα στη Ρώμη, κατά τις ανασκαφές που διέταξε ο Πάπας Παύλος Γ΄(Αλεσσάντρο Φαρνέζε (Alessandro Farnese,το κοσμικό όνομα)

για να βρει αρχαιότητες να διακοσμήσει το Palazzo Farnese.

Πήρε το όνομά του από την οικογένεια Φαρνέζε, στην κατοχή της οποίας πέρασε.

Το 1788 μεταφέρθηκε δια θαλάσσης στη Νάπολη και βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης.

Λέγεται και «βουνό από μάρμαρο»,γιατί είναι λαξευμένο από ένα τεράστιο ενιαίο κομμάτι μάρμαρο. 

Έχει ύψος περίπου 3,7 μέτρα και πυραμιδική σύνθεση, με τον ταύρο στο κέντρο και στην κορυφή να δεσπόζει.

Είναι ένα δραματικό σύμπλεγμα που απεικονίζει την Τιμωρία της Δίρκης.

Σύμφωνα με τον μύθο, η Δίρκη, σύζυγος του βασιλιά της Θήβας Λύκου, κακομεταχειριζόταν την Αντιόπη, την πρώτη σύζυγο του άντρα της. Οι γιοι της Αντιόπης, ο Αμφίων και ο Ζήθος, για να εκδικηθούν τη μητέρα τους, έδεσαν τη Δίρκη στα κέρατα ενός άγριου ταύρου για να συρθεί και να θανατωθεί.  

Στο γλυπτό είναι ακριβώς αυτή: οι δύο αδελφοί κρατούν τον ταύρο και τη Δίρκη, λίγο πριν ξεκινήσει το μαρτύριο.

Απεικονίζει επίσης ένα  βοσκό με σκυλι και όρθια την Αντιόπη με δορυ

.

.

Η Δίρκη στην Οικια

των Βεττίων (Casa dei Vettii)

στη Πομπηια,

έργο του 1ου αι. μ.Χ.

Διασωθείσα από τον καταστροφικό σεισμό το 62 μ.Χ.

Η τοιχογραφια δείχνει τη 

Δίρκη δεμένη στον ταύρο, και  τους  δύο δίδυμους αδελφου να κρατούν το ζώο, λίγο πριν ξεκινήσει το σύρσιμο.

Η Οικία των Βεττίων ανήκε στους δύο αδελφούς απελεύθερους: τον  Aulus Vettius Conviva και τον Aulus Vettius Restitutus,που έγιναν πλούσιοι έμποροι κρασιού.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

Η Δίρκη

Πομπηία, Οικία των Βεττίων

.

Περπατούσαν αργά στην Οικία των Βεττίων. Εκείνη σταματούσε μπροστά στις τοιχογραφίες,πλησίαζε,για να παρατηρήσει μια λεπτομέρεια. 

Στάθηκαν μπροστά στην παράσταση της Δίρκης

Η γυναίκα ήταν δεμένη στα κέρατα τού ταυρου.Τα δύο αδέλφια,ο Αμφίων και ο Ζήθος,είχαν ήδη αποφασίσει την τιμωρία της.Η Αντιόπη παρακολουθούσε.Το σώμα της Δίρκης ήταν ομορφο.

-Η Διρκη, ειπε,η εκδίκηση που θα τη σκοτώσει.

Εκείνη δεν απάντησε.

Της διηγήθηκε την ιστορία: Την Αντιόπη,τον Δία που την είχε πλησιάσει μεταμορφωμένος σε Σάτυρο, τον Λύκο,τα δύο παιδιά που εγκαταλείφθηκαν στον Κιθαιρώνα,τον βοσκό που τα μεγάλωσε. Της είπε για την επιστροφή τους στη Θήβα και για την αναγνώριση της μητέρας τους.

Γύρισε και τον κοίταξε. 

-Και γιατί τη βασάνιζε; 

Ζηλευε τον άντρα της; ρώτησε εκείνη.

-Ισως την ομορφιά της άλλης γυναίκας,απαντησε εκείνος.

 Η γυναίκα παρατηρούσε το σώμα της Δίρκης,τα δεμένα χέρια,την ένταση των μυών, τη θέση του κεφαλιού. 

-Πότε ακριβώς αποφάσισαν να την σκοτώσουν;ρώτησε.

-Όταν έμαθαν τι είχε κάνει στη μητέρα τους,απάντησε.

-Άραγε να φοβηθηκε; να τους παρακάλεσε; να κοίταξε την Αντιόπη;

Μια ομάδα επισκεπτών πέρασε από πίσω τους και στάθηκε.

Βγήκαν από την αίθουσα. 

Ο ήλιος έκαιγε.

-Ισως έτσι να εκαιγε πριν από την εκρηξη τού ηφαιστείου,είπε εκείνη και γέλασε.

-Είναι παράξενο,συνέχισε.Η Αντιόπη είναι το θύμα.Η Δίρκη είναι η βασανίστρια. Και στο τέλος η μία βλέπει την άλλη να πεθαίνει.;

Τον κοίταξε.

-Εκείνη θα πεθάνει. Και η άλλη θα συνεχίσει να ζει με αυτό που είδε.

Βγήκαν από την Πομπηια

Στην επιστροφή στη Νάπολη

εκείνη ειπε 

-Θα ήθελα να δω το πρόσωπό της,οπως ήταν πριν την πιάσουν.

-Δεν υπάρχει τέτοια εικόνα,είπε εκεινος

-Τότε θα πρέπει να τη φανταστούμε,είπε εκείνη και έβγαλε ένα καθρεφτάκι από την τσάντα της και κοιταχτηκε. 

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis Ludwich van Beethoven Sonata quasi una fantasia αρ. 14, έργο 27 αρ. 2, POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

Ludwich van Beethoven

Sonata quasi una fantasia

 αρ. 14, έργο 27 αρ. 2, 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

Beethoven Sonata quasi una fantasia no.14 opus 27 no.2-moonlight-

Valentina Lisitsa

https://youtu.be/ITidiBe-0T0?is=_LSdQ1OosW0m1Q7m

χνκουβέλης  cncouvelis

Ludwich van Beethoven

Sonata quasi una fantasia

 αρ. 14, έργο 27 αρ. 2, 

η γυναίκα  περιμένει στο δωμάτιο.

ο άντρας δεν πρόκειται να επιστρεψει

adagio sostenuto

-κουραστηκα να περιμένω,

λέει η γυναικα, 

κάποτε φύτευα βασιλικούς στις γλάστρες,

στο ανθοδοχειο στο τραπεζι του σαλονιού

είχα πάντα λουλουδια, 

ταιζα το κίτρινο ψαράκι στη γυαλα

allegretto

χόρευαν,

θυμήθηκε το χέρι του στη μέση της 

-ηθελα να ξυπνω,είπε,χωρίς 

να θυμαμαι

presto agitato

έπαψε να βγαίνει, 

αισθάνονταν ότι κάτι εγκαταλείπει

στη μοναξιά του

κάποιος κοιμάται στο κρεβάτι της

είναι το σώμα του

φωτισμένο από τη σελήνη,

απο το δρόμο ακούστηκε

να φωνάζουν ένα ονομα

το δικό της

-κανεις δεν θα επιστρέψει από εκεί,ειπε

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis μεταφραζοντας Αισχύλος Πέρσαι στίχοι 302-330 -ο Αγγελιοφόρος αναγγέλει στην βασίλισσα Ατοσα τις απώλειες των αρχηγών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

 μεταφραζοντας

Αισχύλος Πέρσαι 

στίχοι 302-330

-ο Αγγελιοφόρος αναγγέλει στην βασίλισσα Ατοσα  τις απώλειες των αρχηγών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβέλης cncouvelis

μεταφράζοντας 

Αισχύλος Πέρσαι 

στίχοι 302-330

-ο Αγγελιοφόρος αναγγέλει στην βασίλισσα Ατοσα  τις απώλειες των αρχηγών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας

Αγγελιοφορος 

κι ο Αρτεμβαρης ο διοικητής ιππέων μυρίων

στις απόκρημνες ακτές των Σιληνιων

χτυπιεται

κι ο χιλίαρχος Δαδακης από δόρυ πληγωμενος

μ'ελαφρυ σαλτο

έξω πεταχτηκε απ'το πλοίο,

κι ο Τενάγων ο άριστος των Βακτρίων 

γνήσιος γόνος

στο θαλασοδαρμενο του Αίαντα νησί

περιπλανιέται,

ο Λιλαιος,κι ο Ἀρσάμης κι ο Ἀργήστης τρίτος,

αυτοί δω γύρω απ'το νησί

που θρέφει περιστέρια στροβιλιζομενοι 

προσκρούουν στην τραχεια γη,

κι απ'τους Αιγύπτιους που στις πηγές 

του Νείλου γειτονεύουν

ο Αρκτεύς,ο Αδεύης και τρίτος ο Φαρνούχος,

που την ασπίδα φέρει,

αυτοί δω απο ένα πλοίο επεσαν,

ο Μάταλλος απ'τη Χρυσή

ο αρχηγός μυρίων πεθαίνοντας,

επικεφαλής τρισμυρίων μαύρων ίππων, 

την πυρομορφη πυκνή δασια

γενειάδα εβαφε,

αλλάζοντας το χρώμα με πορφυρή βαφη,

και ο Μάγος ο Άραβας,κι ο Ἀρτάβης απ'τη Βακτρια,

κάτοικος τραχιας γης,

εκεί χάθηκαν, 

κι ο Ἄμιστρις ο Ἀμφιστρεύς που το κουραστικο 

καλά χειρίζονταν δόρυ

κι αυτός ο γενναίος  Ἀριόμαρδος

που στις Σάρδεις έφερε πένθος,

καθώς κι ο Σεισάμης απ'τη Μυσια,

κι ο Θάρυβις πέντε φορές επί πενήντα καραβιών

επικεφαλης,

το γένος απ'τη Λυρνα,όμορφος άντρας,

πεθαμένος κείτεται ο κακομοιρος 

καθόλου τυχερός,

κι ο Συέννεσίς ο πρῶτος στην άντρεια,

αρχηγός των Κιλικων,

ένας άντρας που στους εχτρους 

πολύ μεγάλο πονο προκαλεσε, 

ένδοξα χαθηκε,

τόσους λοιπον τώρα απ'τους επικεφαλεις ανεφερα

κι ενώ πολλά υπάρχουν κακά λίγα αναγγέλλω

Αγγελιοφορος

302 Ἀρτεμβάρης δὲ μυρίας ἵππου βραβεὺς

στύφλους παρ᾽ ἀκτὰς θείνεται Σιληνιῶν.

χὠ χιλίαρχος Δαδάκης πληγῇ δορὸς

305πήδημα κοῦφον ἐκ νεὼς ἀφήλατο·

Τενάγων τ᾽ ἄριστος Βακτρίων ἰθαιγενὴς

θαλασσόπληκτον νῆσον Αἴαντος πολεῖ.

Λίλαιος Ἀρσάμης τε κἀργήστης τρίτος,

οἵδ᾽ ἀμφὶ νῆσον τὴν πελειοθρέμμονα

310νικώμενοι κύρισσον ἰσχυρὰν χθόνα·

πηγαῖς τε Νείλου γειτονῶν Αἰγυπτίου

Ἀρκτεύς, Ἀδεύης, καὶ  φρεσεύης τρίτος

Φαρνοῦχος, οἵδε ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον.

Χρυσεὺς Μάταλλος μυριόνταρχος θανών,

315ἵππου μελαίνης ἡγεμὼν τρισμυρίας,

πυρσὴν ζαπληθῆ δάσκιον γενειάδα

ἔτεγγ᾽, ἀμείβων χρῶτα πορφυρᾷ βαφῇ.

καὶ Μᾶγος Ἄραβος, Ἀρτάβης τε Βάκτριος,

σκληρᾶς μέτοικος γῆς, ἐκεῖ κατέφθιτο.

320Ἄμιστρις Ἀμφιστρεύς τε πολύπονον δόρυ

νωμῶν, ὅ τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος Σάρδεσι

πένθος παρασχών, Σεισάμης θ᾽ ὁ Μύσιος,

Θάρυβίς τε πεντήκοντα πεντάκις νεῶν

ταγός, γένος Λυρναῖος, εὐειδὴς ἀνήρ,

325κεῖται θανὼν δείλαιος οὐ μάλ᾽ εὐτυχῶς·

Συέννεσίς τε πρῶτος εἰς εὐψυχίαν,

Κιλίκων ἄπαρχος, εἷς ἀνὴρ πλεῖστον πόνον

ἐχθροῖς παρασχών, εὐκλεῶς ἀπώλετο.

τοιῶνδ᾽ ἄρ᾽ ὄντων ‹ὧν› ὑπεμνήσθην πέρι,

330πολλῶν παρόντων ὀλίγ᾽ ἀπαγγέλλω κακά.

.

.

.

Αθήνα -Athens'Views -χνκουβελης cncouvelis -music Miles Davis So What

 .

.

Αθήνα -Athens'Views

-χνκουβελης cncouvelis 

-music Miles Davis So What

https://youtu.be/9Ina_-fRM4A?feature=shared

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Το γοβάκι ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

-Το γοβάκι 

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

φωτογράφιση 

-χνκουβελης cncouvelis

χνκουβελης cncouvelis

Το γοβάκι 

Εκτελεί τις οδηγίες:

Το γόνατο της λυγίζει αργά,

στο δωματιο να μην υπάρχει κανείς άλλος.

Το πέλμα που αιωρείται πάνω από το μαύρο λουστρίνι.

-Στασου εκεί,ακούγεται η φωνη.

Επανέλαβε.

Η φιλοσοφία ντύνεται,της είπε,με τελετουργία.

Καθορίζει το σύστημα της ηδονής του σώματος.

Γιατί αυτό είναι το μυστικό: 

η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκηθεί για να υπάρχει. Αρκεί να την έχεις μάθει τόσο καλά,ώστε να την ασκείς μόνη σου στον εαυτό σου.

Η γυναίκα κοιτάζει το παπουτσι.

Είναι εκει για να ολοκληρωθεί η τελετή.

Να ξαναμπεί το πόδι μέσα του,να το κλείσει,

να σφίξει τον αστράγαλο.

Ο άντρας μπήκε μέσα στο δωμάτιο,κάθησε στον καναπέ,φορούσε μαύρα γυαλιά:

-Φορεσε το,είπε.

Δεν ήταν διαταγή.Οι διαταγές προϋποθέτουν κάποιον που μπορεί να αρνηθεί. 

Ήταν η ανακοίνωση μιας διαδικασίας.

Σημείωσε:

Οι πράξεις δεν επιτρεπεται να εκφραζουν συναισθήματα.  

Ο αλλος να επιθυμεί αυτό που του επιβάλλεις.

Το πόδι της γυναίκας πλησίασε τη γόβα.

-Ειμαι εδώ,είπε,ο άντρας,μάρτυρας ότι όλα θα γινουν σύμφωνα με τον κανονισμό.

-Σταματα,της φώναξε.

Δεν εξετάζεται η υπακοή σου.Εξετάζεται αν την αναγνωρίζεις ως ελευθερία.

Σύμφωνα με τον κανονισμό, ανυπακοή είναι κάθε απόκλιση από την προβλεπόμενη συμπεριφορά, εφόσον αυτή προκαλεί δυσλειτουργία στο σύνολο.

Το ένα της πόδι ακουμπούσε στο πάτωμα.Το άλλο παρέμενε μετέωρο,λίγα εκατοστά πάνω από το γοβάκι.Μαυρο,γυαλιστερό, με ψηλό τακούνι.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που στεκόνταν έτσι.Είχε μάθει να παρατείνει τις στιγμές,να μην ολοκληρώνει αμέσως τις κινήσεις της.Υπήρχε μια ιδιαίτερη ηδονη στην αναβολή.

Καθόταν στην άκρη του κρεβατιού,με το ένα πόδι μέσα στο μαύρο γοβάκι.

Χτύπησε το τηλέφωνο.

-Εμπρος.

 -Είσαι μόνη;

-Γιατί ρωτάς;

-Θέλω να ξέρω αν μπορώ να έρθω.

-Το ζήτημα είναι αν θα σε δεχτώ.

Η γυναίκα έκλεισε το τηλέφωνο.

Ο άντρας στον καναπέ με τα μαύρα γυαλιά γέλασε.

-Εξακολουθείς να παίζεις το ίδιο παιχνίδι.

-Δεν είναι παιχνίδι,είπε η γυναικα.Είναι η μόνη σοβαρή υπόθεση της ζωής μου.

Την κοιτούσε.

Η ομορφιά της δεν ήταν ένα χαρακτηριστικό του σώματος της αλλά μια προσωρινή συμφωνία ανάμεσα σ' εκείνον που την κοιτάζει και σ' εκείνη που του  επιτρέπει να την κοιτάζει.

Τον κοίταξε.

-Θέλω να φύγεις,τού είπε.

Εκείνος έκλεισε τη πόρτα.

Εκείνη έβγαλε το πόδι της από το γοβάκι.

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis μεταφραζοντας μεταφράζοντας Ευριπίδης Ηρακλειδαι Αποσπασματα και Ευριπίδης Ηρακλειδαι στίχοι 574-596 POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

 μεταφραζοντας

μεταφράζοντας

Ευριπίδης Ηρακλειδαι

Αποσπασματα

και

Ευριπίδης Ηρακλειδαι

στίχοι 574-596

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

μεταφράζοντας

Ευριπίδης Ηρακλειδαι

Αποσπασματα

Ευριπίδης

Ηρακλειδαι

τραγωδία

διδάχτηκε το 430 π.Χ

1055 στίχοι

Τα παιδιά του Ιολαου,οι Ηρακλείδες,είναι ικέτες στην Αθήνα,στο ναό του Δια.

Γιατί ο Ευρυσθενης μετά το θάνατο του Ηρακλή τους καταδιώκει για να τους σκοτώσει.

Ένας κήρυκας του Ευρυσθέα τραβα τον γερο Ιολαο με βία από τον βωμό,ο χορός,γέροντες της Αθήνας,τον εμποδίζει να το κάνει.

Ο βασιλιας της Αθήνας,ο Δημοφών αρνειται την παράδοση των ικετων,ενώ ο κήρυκας τον απειλει ότι θα προκληθεί πολεμος.

Ο Δημοφων ετοιμάζει τον στρατό του,και λέει στον Ιολαο πως για να νικήσουν οι Αθηναίοι πρέπει μια κόρη να θυσιαστεί,τότε η Μακαρία,κόρη του Ηρακλή και της Δηιανειρας,δέχεται να θυσιαστει.

Ο Ιόλαος θέλει να πολεμήσει,και δεν ακούει την Αλκμήνη τη μητέρα του Ηρακλή να μην το κάνει.

Ο αγγελιοφόρος φέρνει την είδηση της νίκης των Αθηναίων και ο Ιόλαος μεταμορφώνεται σε νέο.

Η Αλκμήνη διατάζει ο αλυσοδεμένος Ευρυσθέας να σφαγει.

.

.

Ο γραμματικός Ωρίωνας,450 μ.Χ,στην Ανθολογία του Ευριπίδη,αναφέρει 5 στιχους σημειώνοντας τους ως: Ευριπίδη Ηρακλειδαι

Όποιος όμως στη ζωή  εκείνους που τον γέννησαν

σεβεται

αυτός είναι και ζωντανός και πεθαμένος

στους θεούς αγαπητος

όποιος όμως εκείνον που τον γέννησε

δεν θέλει να τιμα

μήτε να γίνει με μένα μαζί 

να θυσιασει στους θεους

μήτε στη θάλασσα να ετοιμάσει κοινό μαζί μου 

να κάνει ταξιδι 

Ὅστις δὲ τοὺς τεκόντας ἐν βίῳ σέβει

ὅδ' ἔστι καὶ ζῶν καὶ θανὼν θεοῖς φίλος,

ὅστις δὲ τὸν φύσαντα μὴ τιμᾶν θέλει,

μή μοι γένοιτο μήτε συνθύτης θεοῖς,

μήτ' ἐν θαλάσσῃ κοινόπλουν στέλλοι σκάφος

.

.

Ο Στοβαιος στο Ανθολογιο του αναφέρει με την επιγραφή:Ευριπιδης Ηρακλειδαι 

4 στίχους:

Τρεις είναι οι αρετές 

τις οποίες πρέπει ν'ασκεις,παιδί μου,

και τους θεούς να τιμας,

και τους γονείς που σε γεννησαν

και τους κοινούς της Ελλάδας νομους,

κι αυτά πραττωντας

θα'χεις πάντοτε το πιο ωραίο στεφάνι

της ένδοξης φημης

Τρεῖς εἰσὶν ἀρεταί τὰς χρεών σ' ἀσκεῖν, τέκνον,

θεούς τε τιμᾶν, τοὺς τε φύσαντας γονεῖς,

νόμους τε κοινοὺς Ἑλλάδος, καὶ ταῦτα δρῶν

κάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί

.

.

ο Πλούταρχος στα Ηθικά του έχει 2 στιχους χωρίς όνομα ποιητή,

όμως στο Ανθολογιο του Στοβαίου ειναι αναφερόμενοι ως:

Ευριπίδης Ηρακλει

όμως το να σφαγει κάποιος είναι φοβερο,

αλλα ένδοξη φήμη εχει

το να μην πεθάνει κάποιος είναι δειλία,

αλλά εχει μεσα του την ηδονή της ζωης

τὸ μὲν σφαγῆναι δεινόν, εὔκλειαν δ' ἔχει,

τὸ μὴ θανεῖν δὲ δειλόν, ἡδονὴ δ' ἔνι.

.

.

Ο σχολιαστής του  Αριστοφάνη αναφέρει ότι ο στιχος 214 στη κωμωδία:Ιππείς του Αριστοφάνη παρωδεί το ιαμβικό τριμετρο των Ηρακλειδων

ανακατεψε και χωσ'τα μαζι στο έντερο για λουκανικα

τα πραγματα

τάραττε καὶ χόρδευ ὁμοῦ τὰ πράγματα

.

.

Ευριπίδης Ηρακλειδαι

στίχοι 574-596

Παρθένος

χαίρε,σεβασμιε γέροντα,και διδαξε για χάρη μου

τέτοιοι τούτα δω τα παιδια 

σ'ολα σοφοι να γινουν,

οπως εσύ ακριβώς,όχι περισσότερο, 

γιατί τους είναι αρκετο,

και προσπαθησε να τους σώσεις

να μην πεθανουν,

δειχνωντας προθυμία,

παιδιά σου είμαστε,στα χέρια σου έχουμε ανατραφεί,

βλέπεις όμως κι εμένα 

την ώρα του γάμου μου

να προσφερω αντί αυτών εδώ

να πρόκειται να πεθανω,

κι εσείς,των αδελφών μου η παρούσα συντροφιά,

να ευτυχισετε,

και μακάρι να σας συμβούν όσα

η δική μου καρδιά προηγουμενα απέτυχε να'χει,

και τον σεβασμιο γέροντα και την γερόντισσα

μέσα στο σπίτι να τιμάτε,

την Αλκμήνη του πατέρα μου τη μητερα

κι αυτούς εδώ τους ξένους,

κι αν απαλλαγή απ'τα βάσανα

και επιστροφή στη πατρίδα σας δωθεί ποτέ 

απ'τους θεους,

να θυμάστε τη σωτειρα πως πρέπει να τη θαψτε,

το πιο καλό και δικαιο,

δεν σας παραστάθηκα γιατί 

βοήθειας

ανάγκη  είχα,

αλλά πρώτη για χάρη του γένους πεθανα,

αυτά αντί παιδιών είναι για μένα

ενθυμια

και της παρθενιας,

αν βέβαια κάτι κάτω απ'τη γη

υπάρχει,

μακάρι πάντως τίποτα να μην υπάρχει,

γιατί αν κι εκεί έχουμε 

εμείς οι πεθαμένοι απ'τους θνητούς εγνοιες

δεν ξέρω προς τα πού κανεις θα στραφεί ,

γιατί ο θάνατος των συμφορών 

το πιο μεγάλο φάρμακο

νομιζεται

Παρθένος

Ὦ χαῖρε, πρέσβυ, χαῖρε καὶ δίδασκέ μοι

[575] τοιούσδε τούσδε παῖδας, ἐς τὸ πᾶν σοφούς,

ὥσπερ σύ, μηδὲν μᾶλλον· ἀρκέσουσι γάρ.

Πειρῶ δὲ σῶσαι μὴ θανεῖν, πρόθυμος ὤν·

σοὶ παῖδές ἐσμεν, σαῖν χεροῖν τεθράμμεθα.

Ὁρᾷς δὲ κἀμὲ τὴν ἐμὴν ὥραν γάμου

[580] διδοῦσαν ἀντὶ τῶνδε κατθανουμένην.

Ὑμεῖς τ', ἀδελφῶν ἡ παροῦσ' ὁμιλία,

εὐδαιμονοῖτε, καὶ γένοιθ' ὑμῖν ὅσων

ἡμὴ πάροιθε καρδία σφαλήσεται.

Καὶ τὸν γέροντα τήν τ' ἔσω γραῖαν δόμων

[585] τιμᾶτε πατρὸς μητέρ' Ἀλκμήνην ἐμοῦ

ξένους τε τούσδε. Κἂν ἀπαλλαγὴ πόνων

καὶ νόστος ὑμῖν εὑρεθῇ ποτ' ἐκ θεῶν,

μέμνησθε τὴν σώτειραν ὡς θάψαι χρεών·

κάλλιστά τοι δίκαιον· οὐ γὰρ ἐνδεὴς

[590] ὑμῖν παρέστην, ἀλλὰ προύθανον γένους.

Τάδ' ἀντὶ παίδων ἐστί μοι κειμήλια

καὶ παρθενείας, εἴ τι δὴ κάτω χθονός·

εἴη γε μέντοι μηδέν. Εἰ γὰρ ἕξομεν

κἀκεῖ μερίμνας οἱ θανούμενοι βροτῶν,

[595] οὐκ οἶδ' ὅποι τις τρέψεται· τὸ γὰρ θανεῖν

κακῶν μέγιστον φάρμακον νομίζεται.

.

.

.

.

GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis μεταφραζοντας Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Μ' στίχοι 309-328 -Τα λόγια του Σαρπηδόνα στον Γλαύκο για το ήθος και το καθήκον των κυβερνώντων- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

 μεταφραζοντας

Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Μ'

στίχοι 309-328

-Τα λόγια του Σαρπηδόνα στον Γλαύκο για το ήθος και το καθήκον των κυβερνώντων-

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

μεταφραζοντας

Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Μ'

στίχοι 309-328

-Τα λόγια του Σαρπηδόνα στον Γλαύκο για το ήθος και το καθήκον των κυβερνώντων-

κι ευτύς μίλησε στον Γλαύκο τον γιο του Ιππολοχου:

Γλαύκε,γιατί άραγε εμείς οι δυο

έχουμε τόσο πολύ τιμηθει;

και με θέση και με κρέατα καθώς 

και με περισσότερα κυπελλα

στη Λυκία

κι όλοι σαν θεούς μας βλέπουν;

και τέμενος κατέχουμε πολύ μεγάλο

στου Ξάνθου τις όχτες

ωραίο με δέντρα φυτεμένα 

και με σιτοφορα καλλιεργήσιμη γη;

γι'αυτό λοιπόν τώρα πρέπει

αφού μέσα στους Λυκιους στους πρώτους

ειμαστε

όρθιοι να στεκόμαστε και την καυτερη

ν'αντιμετωπιζουμε μάχη

ώστε κάποιος απ'τους γερά θωρακισμένους Λυκιους

αυτά δω να πει:

δεν κυβερνούν τη Λυκία χωρίς δόξα 

οι δικοί μας βασιλιάδες

και που παχιά τρώνε προβατα

κι εξαίρετο κρασί γλυκό σαν μέλι (πίνουν)

όμως κι η δύναμή τους αριστη

αφού μέσα στους Λυκιους στους πρώτους

μαχονται, 

γιατί αγαπημένε φίλε αν αυτόν εδώ τον πόλεμο

αποφεύγοντας 

και πάντοτε επρόκειτο αγέραστοι

κι αθάνατοι να είμαστε,

ούτε κι εγώ ο ίδιος μέσα στους πρώτους

δεν θα μαχομουν

κι ούτε σένα στη μάχη πους τους άντρες δοξαζει

θα'στελνα,

τώρα όμως αφού ετσι κι αλλιως 

πάνω μας στέκονται μύριες

οι Κήρες του θανατου,

τις οποίες ο θνητος δεν γίνεται ν'αποφυγει

ούτε με τέχνασμα να ξεγελασει,

ας προχωρήσουμε λοιπόν 

κι είτε εμείς τη δόξα της νίκης

σε κάποιον θα προσφέρουμε,

είτε κάποιος σε μας

αὐτίκα δὲ Γλαῦκον προσέφη παῖδ’ Ἱππολόχοιο·

«Γλαῦκε, τίη δὴ νῶϊ τετιμήμεσθα μάλιστα310

ἕδρῃ τε κρέασίν τε ἰδὲ πλείοις δεπάεσσιν

ἐν Λυκίῃ, πάντες δὲ θεοὺς ὣς εἰσορόωσι,

καὶ τέμενος νεμόμεσθα μέγα Ξάνθοιο παρ’ ὄχθας,

καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης πυροφόροιο;

τὼ νῦν χρὴ Λυκίοισι μέτα πρώτοισιν ἐόντας315

ἑστάμεν ἠδὲ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι,

ὄφρά τις ὧδ’ εἴπῃ Λυκίων πύκα θωρηκτάων·

“οὐ μὰν ἀκλεέες Λυκίην κάτα κοιρανέουσιν

ἡμέτεροι βασιλῆες, ἔδουσί τε πίονα μῆλα

οἶνόν τ’ ἔξαιτον μελιηδέα· ἀλλ’ ἄρα καὶ ἲς320

ἐσθλή, ἐπεὶ Λυκίοισι μέτα πρώτοισι μάχονται.”

ὦ πέπον εἰ μὲν γὰρ πόλεμον περὶ τόνδε φυγόντε

αἰεὶ δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω τ’ ἀθανάτω τε

ἔσσεσθ’, οὔτέ κεν αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισι μαχοίμην

οὔτέ κε σὲ στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν·325

νῦν δ’ ἔμπης γὰρ κῆρες ἐφεστᾶσιν θανάτοιο

μυρίαι, ἃς οὐκ ἔστι φυγεῖν βροτὸν οὐδ’ ὑπαλύξαι,

ἴομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν ἠέ τις ἡμῖν.»

.

.

.