Άσπρογυαλι,Ξηρομερο Αστακος -χνκουβελης cncouvelis

 .

.

Άσπρογυαλι,Ξηρομερο

Αστακος

-χνκουβελης cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/1EZxdS9S1t/

.

.

Love in Fog (a movie) -cncouvelis

 .

.

Love in Fog

(a movie)

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/1LP5UFaKWW

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - -Η γυναίκα μέσα στην ομίχλη ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-

-Η γυναίκα μέσα στην ομίχλη

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Love in Fog

(a movie)

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/1LP5UFaKWW/

χνκουβελης cncouvelis

Η γυναίκα μέσα στην ομίχλη

Τότε την είδε πρώτη φορά μέσα στην ομίχλη.

Δεν διεκρινε το πρόσωπό της.

Ο δρόμος ήταν άδειος.

Την ακολούθησε.

Το σώμα της μια λεπτή κάθετη γραμμή μέσα στο λευκό. 

Εκείνη σταματησε.

Γυρίσετο κεφάλι της πισω.

Τον είδε.

Σήκωσε το χέρι της και τον χαιρέτησε.

Κατέβηκε στον υπογειο σταθμό του μετρό.

Εκεί μέσα στον κόσμο στην αποβάθρα την έχασε.

Ανέβηκε πάνω.

Την είδε.

Τον κοιτούσε.

Την πλησίασε.

Τον αγκάλιασε.

-Μεινε εδώ,μην με ακολουθησεις.

Του είπε και χάθηκε μέσα στην ομίχλη.

Εκείνη ποτέ δεν εμφανίσθηκε άλλη φορά.

Τότε κατάλαβε πως είχε ερωτευθεί εκείνη την  γυναίκα,την πιθανότητα να υπάρχει.

Εκείνη η γυναίκα δεν θα του ανήκει ποτέ,όμως άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - -Η Ελένη στον Λευκό Θάλαμο ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-

-Η Ελένη στον Λευκό Θάλαμο

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

My own empire of Paintings-Heteronyma-

χνκουβελης cncouvelis

χνκουβελης cncouvelis

Η Ελένη στον Λευκό Θάλαμο

Δεν υπήρχε καθρέφτης στο δωμάτιο,

τον είχαν αφαιρέσει ύστερα από επιμονή της ίδιας.

Κάθε φορά που έβλεπε το πρόσωπό της ένιωθε τρομο.

Οι νοσοκόμες τής έκαναν ηρεμιστική ένεση. 

-Ειμαι η Ελένη,ελεγε κάθε πρωί στον ψυχίατρο.

Ο γιατρός σημείωνε.

Επίμονη μυθομανία.Να ταυτιζεται με μυθολογικό πρόσωπο.

Στο προαύλιο της κλινικής υπήρχε μια παλια ελιά. Καθονταν από κάτω κάθε μεσημερι.

Εκεί συναντούσε έναν ασθενή που κρατούσε μια σκακιέρα χωρίς πιόνια.

-Γυρισες;τη ρωτουσε.

-Δεν έφυγα ποτέ,απαντούσε.

-Τότε γιατί πολεμήσαμε;ελεγε ο άλλος.

Τις νύχτες άκουγε στους διαδρόμους της κλινικής βήματα.

Πίστευε πως ήταν οι νεκροί της Τροιας που περιφέρονταν άυπνοι.

Βγήκε και είδε.

Τον Έκτορα να  περνα αμίλητος.

Τον γέρο Πριαμο να στεκεται λυπημένος.

Τον Αχιλλεα αξύριστο με άγριο βλέμμα.

Την Ανδρομάχη να βυζενει τον Αστυανακτα.

Μόνο η Κασσάνδρα στάθηκε και της είπε:

-Τι ανοησία,οι άνθρωποι να πιστεύουν πως ένας πόλεμος αρχίζει με την αρπαγή μιας γυναίκας.

Και σηκώνοντας τα φουστάνια τηςτης έδειξε στα πόδια της τα αίματα του βιασμού της.

Κανέναν δεν κατηγόρησε.

Ούτε αυτή.

Γύρισε στο θάλαμο,ξάπλωσε στο κρεβάτι,και σκέφτηκε πως είναι σε έναν κόσμο που ποτέ δεν γράφτηκε η Ιλιάδα.

Κοιμήθηκε.

Κι ονειρεύτηκε πως στα χέρια της φύτρωσε και άνθισε ένα πανεμορφο λευκό κρίνο.

.

.

.

Αρθροισεις 1-2 piano composition χνκουβελης cncouvelis

 .

.

Αρθροισεις 1-2

piano composition χνκουβελης cncouvelis

1

https://www.facebook.com/reel/1970660686927301/

2

https://www.facebook.com/reel/1051778644164883/

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis -Θυμάμαι την ευγενικη Ρωσίδα πωλήτρια στο ρωσικο βιβλιοπωλείο και δισκοθήκη Progress,Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής,Αθήνα,δεκαετία 1980 ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

-Θυμάμαι την ευγενικη Ρωσίδα πωλήτρια στο ρωσικο βιβλιοπωλείο και δισκοθήκη Progress,Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής,Αθήνα,δεκαετία 1980

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Θυμάμαι την ευγενικη Ρωσίδα πωλήτρια στο ρωσικο βιβλιοπωλείο και δισκοθήκη Progress,Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής,Αθήνα,δεκαετία 1980

Мы не можем путешествовать

θυμάμαι τη δεκαετία του 1980  ένα ρωσικό (σοβιετικό) βιβλιοπωλείο στη γωνία Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής.

Το όνομα του Progress,

από τον σοβιετικό εκδοτικό οίκο Progress Publishers (Издательство «Прогресс»). Εκεί διατίθενταν βιβλία των εκδόσεων Progress, Mir, Raduga και άλλων σοβιετικών εκδοτικών οίκων.

Δεν επρόκειτο για ένα συνηθισμένο βιβλιοπωλείο, αλλά για χώρο διάθεσης σοβιετικών εκδόσεων και πολιτιστικού υλικού, που λειτουργούσε στο πλαίσιο των πολιτιστικών ανταλλαγών της εποχής.

Εκεί μπορούσε κανείς να βρει:

ελληνικές μεταφράσεις της ρωσικής κλασικής λογοτεχνίας (Λέων Τολστόι, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Αντόν Τσέχοφ),

έργα Σοβιετικών συγγραφέων,

πολιτικά και φιλοσοφικά βιβλία,

παιδικά βιβλία με εξαιρετική εικονογράφηση,

λευκώματα τέχνης,μουσικής και επιστήμης,

δίσκους βινυλίου της σοβιετικής δισκογραφικής Melodiya(Melodia),

αφίσες, ημερολόγια και καρτ ποστάλς.

Οι τιμές ήταν συνήθως πολύ χαμηλές, καθώς πολλές εκδόσεις επιδοτούνταν από σοβιετικούς εκδοτικούς οργανισμούς.

Το βιβλιοπωλείο αποτελούσε σημείο συνάντησης φοιτητών, πανεπιστημιακών, μεταφραστών, ανθρώπων της Αριστεράς αλλά και φίλων της ρωσικής λογοτεχνίας και μουσικής.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το βιβλιοπωλείο έκλεισε, όπως συνέβη και με πολλά αντίστοιχα σοβιετικά πολιτιστικά σημεία στην Ευρώπη.

Οι διαθέσιμες δημόσιες πληροφορίες για το συγκεκριμένο κατάστημα είναι περιορισμένες και δεν φαίνεται να έχουν διασωθεί επίσημα αρχεία για την ιστορία του. 

Ήταν δεκαετία 1980 πριν την καταρρευση.

Κοπέλες με σπουδές στη φιλολογία/μουσικολογία στη Μόσχα ,στο Λένινγκραντ,τις τις στέλνανε εδώ σαν "πολιτιστικές υπαλλήλους" στο βιβλιοπωλείο Προγκρές, αλλά στην ουσία ήταν εγκλωβισμένες. Δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν πουθενά αλλού, δεν μπορούσαν να γυρίσουν όποτε θέλουν, και  βρίσκονται στην οδος Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής,στην Αθήνα,στην Ελλάδα, με ελευθερία, δίσκους, βιβλία που απαγορεύονταν εκεί.

Και το παράπονο τους ήταν,θυμάμαι την ευγενική νεαρή όμορφη Ρωσίδα,με την σλαβική προφορά,που μου είπε:

 -εμείς δεν μπορούμε να πάμε στο Παρίσι να δούμε τον Xenakis, εσείς εδώ έχετε τα πάντα.

Ηταν τόσο ευγενικη και ο ομορφη και τόσο διαβασμένη. 

Όταν πήγα και της ζήτησα κάτι ρωσικό και μετά τής είπα:

έχετε το String Quartet No.3 του Marek Kopelent με το Novák Quartet;

το πρόσωπο της φωτίστηκε. Επιτέλους κάποιος που καταλάβαινε τι πουλουσε.

Και είναι ωραίο που το θυμάμαι αυτό.Οι περισσότεροι θυμούνται μόνο τι αγόρασαν,εγώ θυμάμαι και ποια στο πούλησε και τι έλεγε.Αυτό κάνει τη συλλογή μου ακόμα πιο προσωπική.

Ακούω τους δίσκους που αγόρασα εκεί στο ρωσικό Progress στο πικ απ και θυμάμαι το παράπονο της.

-εμεις δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε.

Мы не можем путешествовать.

Το όνομα της Λαρίσα.

.

.

https://youtu.be/t9SlF_FZqoc?is=qXMHGYwqPaBsbHg_

.

.

.

GREEK POETRY -Κατά Το Ύφος του Κυρ Αλεξανδρου Παπαδιαμάντη POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Κατά Το Ύφος του Κυρ Αλεξανδρου Παπαδιαμάντη

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Κατά Το Ύφος του Κυρ Αλεξανδρου Παπαδιαμάντη

Κύριε,οὐκ ἔχω τι Σοὶ δωσω .

Εν τη σιωπή,Κύριε ακούω  τὸ βῆμα Σου 

ἐπάνω εἰς τὰ ξηρά φύλλα της ψυχής μου.

Κύριε η ἐρημία μου εἶναι ἀγρός 

και  σπορὰ ἀοράτου καρποῦ.

Και ο θερισμός μου πτωχός εστι.

Αι χεῖρες μου κεκαυμέναι εκ του μόχθου τῆς ψυχῆς.

Καὶ νῦν,Κύριε, δὲν Σὲ ἐρωτῶ 

δια τον λιθον του σώματός μου .

Αλλά δεξαι την μικρότητα μου εις την έσχατη ωραν, 

Μακροθυμος ως ει.

.

.

.

Η Ελληνική Ομορφιά- Οι Βλάχοι Παλαιομάνινα Ξηρομέρου 25 Ιουλίου 2006 -χνκουβελης cncouvelis

 .

.

Η Ελληνική Ομορφιά

-χνκουβελης cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/1MC9GxyW4g/

.

.

Οι Βλάχοι

Παλαιομάνινα Ξηρομέρου 

25 Ιουλίου 2006

-χνκουβελης cncouvelis

https://www.facebook.com/share/v/19C9zPxeWV/

.

.

GREEK POETRY -Αύριο,θα είναι αργα,νταρλινγκ POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Αύριο,θα είναι αργα,νταρλινγκ

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Αύριο,θα είναι αργα,νταρλινγκ

το ερώτημα:πως συνδέει μια φωτογραφία έναν άνθρωπο 

με έναν άλλο άνθρωπο;

πριν τι συνέβαινε και μετά τι συμβαίνει;

η ιστορία εξελίχθηκε κατά κάποιο τρόπο

και κατέληξε κατά κάποιο τρόπο

Μια από όλες που μπορούσε να συμβεί

Εχει βραδυασει,η πόλη γύρω γεμάτη ανθρώπους η'

άδεια από ανθρωπους

Ένα τηλέφωνο αντηχεί σε ένα κενό δωμάτιο

Στο μπαρ το take five του Brubeck

Μια γυναίκα του ψιθυρίζει στ'αυτι

αύριο,θα είναι αργα

close up στα χείλη της

πόσο σκοτάδι μας διαλύει,νταρλινγκ;

η σάρκα τρέφεται με σάρκα

θα μ'αρεσε να μην είμαι

Τι εννοείς;

Δολοφονημένοι κληρονόμοι της αιωνιότητας

η απάντηση

.

.

Το τέλος του Έλληνα Φλαβιου Κλαυδιου Ιουλιανού 

είναι ο Flavius Claudius Julianus ο Ρωμαίος αυτοκράτορας

ούτε Παραβάτης ούτε Αποστάτης,αυτά ηλίθια και φαιδρα είναι 

ούτε τα χριστιανικά πιστεύω τους είχε για να τα παραβει,ούτε 

ηταν στο κόμμα τους για να αποστατησει,ένας Έλληνας ασκητής

νεοπλατωνιστης είναι,ειρωνικά τον αποκαλούν ο Ειδωλιανος,

και το επισοδειο στην Αντιόχεια ήταν προμελετημένο απ'αυτους

να σαμποτάρουν την θεουργεια της εμφάνισης του Θεού Απόλλωνα

δήθεν τα λείψανα του Βαβύλα μάρτυρα τους λένε το απαγορευσε,

άψυχα οστά και να κάνουν αυτό;και δεν δίστασαν να κάψουν τον ναό 

και να μην τιμωρηθούν απαιτησαν ,αλήθεια σε πιο κράτος γίνονται 

αυτά τα αισχιστα;να ξέρουν πως Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία 

και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, 

υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. 

Αύτη εστίν η σοφία υμών,βεβαια είναι η μωρία τους,κι έπειτα 

εκείνος ο δήθεν χρησμός της Πυθίας,'Είπατε τω βασιλεἰ, χαμαί 

πἐσε δαίδαλος αυλά·ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα 

δάφνην .ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ.

ενα γελοίο εφευρημαουδέποτε τοιούτος υπήρξε,τώρα στον πόλεμο 

με την Περσία οι εχθροί άνοιξαν τα φράγματα και πλημμυρισε ο τοπος,

αναγκαία η οπισθοχώρηση του στρατού,όμως ο καύσωνας πνιγηρος 

κι οι πολέμιοι αιφνίδια επιτίθενται,έτσι σε μια παγίδα θανάτου έπεσαν 

οι Ρωμαίοι ,αυτά λοιπόν όλα πέρασαν απ'το μυαλό του τελευταίου

 Έλληνα Αυτοκράτορα Ιουλιανού πριν διαπεράσει το σώμα του το δορυ 

στις 26 Ιουνίου του 363 και τελευτησει ο θαυμάσιος ελληνικος κόσμος του

.

.

Η φθορά της ψυχής μου

η φθορά 

προ των πυλών 

αδυσώπητη

η Ηλεκτρα

φωνάζει 

Ορέστη η μάνα θέλει σκότωμα θέλει μαχαίρωμα

οι χρυσές Μυκήνες βυθισμένες 

στον επαναληπτικό ήχο των τζιτζικιων

στη χρονοφωτογραφια στο Ναύπλιο:(2 Μαρτίου)

η Κλυταιμνήστρα με μακρύ μαύρο φόρεμα,πολύ κομψή,

η Ηλεκτρα με κομμένα τα μαλλιά,αριστερά,

και δεξιά η Χρυσοθεμη με κοτσιδες

1' 2' 3' 4' κλικ

ίσα που πρόλαβε να ποζάρει μαζί τους κι ο Αιγισθος

κόκκινη κλωστή δεμένη στο λαιμό του τυλιγμένη

τραγουδά η Ηλέκτρα

η μάνα η φονισσα θελει μαχαίρωμα

ως το ξημέρωμα

ο ψυχαναλυτής στη δικη ερμήνευε τη πράξη:

κύριοι δικαστες,πρόκειται για το σύμπλεγμα της Ηλεκτρας

σύμφωνα με τον Φρόιντ...

Σταματηστε τον,λέει ανοησίες,ούρλιαξε η Ηλέκτρα,

εκδικήθηκα τον θάνατο του πατέρα

κι αυτός είναι αρχαίος νόμος 

που μας κυβερνα

η φθορά της ψυχής μου

η ταραχή της

πως θα ηρεμήσει

η τρικυμία της

.

.

η Μόνα Λίζα με το ψευδωνυμο Λουκρητία Βοργία

το εφαλτήριο βάρος 

του σώματος

η Μόνα Λίζα με το 

ψευδωνυμο Λουκρητία Βοργία

υπάλληλος 

σε μια πολυεθνική τραπεζα

το χρυσό περιδέραιο δώρο ενός 

golden daddy

υπογράφει το check

είδε την Ελένη στον Ευρώτα 

να λούζει

νύχτα πανσέληνο

το βάρος του σώματος της

.

.

Το σκηνικό του τέλους του Κατωνος του Νεώτερου

στον εμφύλιο των Ρωμαίων στη μάχη της Θάψου της Τυνησίας μοιραια

το 46 πΧ επήλθε η ήττα των ελεφάντων και επικράτησε ο Ιούλιος Καίσαρας

των δημοκρατικών αντιπάλων,τότε νικημένος  ο Μάρκος Πορκιος Κάτων

ο Νεώτερος έστησε το σκηνικό του,όπως ο δάσκαλος του Σωκρατης 

τη μέρα που ήπιε το κώνειο ενώπιον φίλων και μαθητών,

η φιλοσοφία δεν είναι τίποτα αν δεν γίνεται πράξη,αποσύρθηκε

γαλήνιος ως στωικός στο δωμάτιο του κι εκεί αφού διάβασε

από τον Φαίδωνα του Πλάτωνα τον διάλογο περί της αθανασίας 

της ψυχής,λέγεται δὲ οὕτως, ὡς ἄρα τελευτήσαντα ἕκαστον 

ὁ ἑκάστου δαίμων, ὅσπερ ζῶντα εἰλήχει, οὗτος ἄγειν ἐπιχειρεῖ 

εἰς δή τινα τόπον, οἷ δεῖ τοὺς ξυλλεγέντας διαδικασαμένους εἰς Ἅιδου 

πορεύεσθαι, μετὰ ἡγεμόνος ἐκείνου ᾧ δὴ προστέτακται τοὺς ἐνθένδε 

ἐκεῖσε πορεῦσαι· [107e] τυχόντας δὲ ἐκεῖ ὧν δὴ τυχεῖν καὶ μείναντας 

ὃν χρὴ χρόνον, ἄλλος δεῦρο πάλιν ἡγεμὼν κομίζει, ἐν πολλαῖς χρόνου 

καὶ μακραῖς περιόδοις,αυτή  γνώριζε καλά ήταν η ώρα του ο δαίμονας 

είχε έρθει να παραλάβει την ψυχή του εις τους μακαριους,

έσυρε το ξίφος του και το βύθισε βαθειά στα σπλάχνα του,πολύ λίγο 

βέβαια τον εννοιαζε αν οι εχθροί της φιλοσοφίας θα τον χλεύαζαν  

στους θριάμβους της  Ρώμης ως ένα αυτοξεσχιζομενο  άγριο θηρίο 

.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Η Ηλέκτρα μετά την Ορεστεια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Η Ηλέκτρα μετά την Ορεστεια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Elektra

-cncouvelis 

-music Richard Strauss

https://www.facebook.com/share/v/19LvgyLxWB/

χνκουβελης cncouvelis

Η Ηλέκτρα μετά την Ορεστεια

Το θέατρο μετα την παράσταση της Ορέστειας του Αισχύλου άδειασε,οι θεατές κατέληγαν στις ταβέρνες στη περιοχή,εκείνη έμεινε μέσα στο αδειο αμφιθεατρο,η πανσέληνος φώτιζε το μέτωπο της,ένα τριζονι νανούριζε τη νύχτα,θυμήθηκε την δική της  ιστορία,

όταν βγήκαν οι Χοηφόρες με τα μαύρα πέπλα και τα ξυπόλητα ποδια και κινήθηκαν γύρω της κυκλικά δεν ήταν μόνη,κλεισμένη στο παλάτι,με τον πνιγμένο,σφαγμένο πατέρα στο λουτρό,

και μετά είδε τον Ορεστη,

-Ορεστη,φώναξε,

εκείνος γύρισε να κοιτάξει,

-Γιατι σε κυνηγούν;φώναξε,

είδε τότε τις γυναίκες- ηθοποιούς με τα φίδια στα μαλλιά,

και στο τέλος στη σκηνή έρχεται η Αθηνα,και τον αθωώνει,λέει:αρκετό αίμα χύθηκε στους Ατρειδες,

η Ηλέκτρα κατεβαίνει στην ορχηστρα,

-εμενα δεν θέλω να μ'αθωωσει κανείς,φωνάζει,

είδα,μίσησα,εκδικήθηκα,

και δεν μετανιωνω γι'αυτό μάνα,

γύρισε πίσω στις Μυκήνες με τα πόδια,η μέρα ξημέρωσε ζεστή,οι πεθαμένοι κάτω από τις πέτρες και τα ξερά χόρτα αδιαφορούν για την δικαιοσύνη,τα τζιτζίκια στα δέντρα συνεχίζουν θριαμβευτικά το καλοκαιρι,

.

.

.

Elektra -cncouvelis -music Richard Strauss

 .

.

Elektra

-cncouvelis 

-music Richard Strauss

https://www.facebook.com/share/v/19LvgyLxWB/

.

.

The Gaze -cncouvelis

 .

.

The Gaze

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/19SVZCT1Q1/

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Ο Schumann στο άσυλο Endenich -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Ο Schumann 

στο άσυλο Endenich

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Schumann writing in Clara

https://www.facebook.com/share/v/1Di2rgDiMR/

.χνκουβελης cncouvelis

Ο Schumann 

στο άσυλο Endenich

(Ο Schumann 

στις 10 Φεβρουαρίου αισθάνεται μια πολύ δυνατή και οδυνηρή κρίση στα αυτιά. Ακολουθούν ακουστικές παραισθήσεις,λέει πως ακούει έναν επίμονο,αγγελικό τόνο,μετά φωνές,μετά μουσική που δεν σταματά.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1854, σε κατάσταση ψυχωτικού παραληρήματος,σηκώνεται από το σπίτι,βγαίνει με τις παντόφλες,πηγαίνει στη γέφυρα του Ρήνου στο Ντύσελντορφ και πέφτει στο παγωμένο νερό.Ψαράδες τον σώζουν.Την επόμενη μέρα ζητάει ο ίδιος να τον πάνε σε ψυχιατρείο. 

Στις 4 Μαρτίου 1854 με 

με δική του επιθυμία εισάγεται στο ιδιωτικό άσυλο του Dr. Franz Richarz στο Endenich,κοντά στη Βόννη. Ήταν το 159ο περιστατικό του ιδρύματος,που είχε ανοίξει το 1844 ως ίδρυμα για ψυχική θεραπεία και φροντίδα ασθενών και παραφρόνων  

Η διάγνωση στο βιβλίο εισαγωγών: 

τρέλα με μελαγχολία 

Εκεί θα μείνει δυόμιση χρόνια, μέχρι τον θάνατό του στις 29 Ιουλίου 1856.)

(Ο Richarz και ο βοηθός του Dr. Eberhard Peters κρατούν καθημερινό ιατρικό ημερολόγιο,κάτι ασυνήθιστο για την εποχή,που προοριζόταν μόνο για σημαντικούς ασθενείς

Το ημερολόγιο βρέθηκε το 1991 από τον απόγονο του Richarz,τον συνθέτη Aribert Reimann,και δημοσιεύτηκε πλήρως το 2006 από τον Bernhard Appel.  

Τι γράφτηκε στις σημειώσεις:

Απομόνωση από ερεθίσματα, φυσικές διαδικασίες (λουτρά, καθαρτικά),διατροφικό πρόγραμμα.

Μετρούσαν κάθε μέρα τα κόπρανα,τον σφυγμό,τον ύπνο.

Η ασθένεια εξελίσσεται:

αρχικά :μελαγχολία με παραληρήματα,

μετά γίνεται σαφής η γενική (ατελής) παράλυση.

Παράνοια, παραισθήσεις, ανισοκορία (διαφορά στο μέγεθος της κόρης), διαταραχές ομιλίας, διέγερση.  

Η καθημερινότητα του:

 διάβαζε,διόρθωνε παλιές του συνθέσεις που του έδιναν,έπαιζε πιάνο όταν του το επέτρεπαν.)

(Η Κλάρα, έγκυος στο 7ο παιδί τους όταν εισήχθη,δεν της επιτρεπόταν να τον δει για πολλούς μήνες με εντολή του Richarz.)

εκεί στο άσυλο ήταν άνοιξη,και έβλεπε τα δέντρα,τα κλαδιά,τον ουρανό,και πίσω από τον ουρανό έβλεπε.

Το δωμάτιο του ήταν ήσυχο,παρά πολύ ήσυχο,.

Η σιωπη,επιλογη των γιατρων,

θεωρούνταν θεραπεία.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Άκουσε.

Κάπου έκλεισε μια πόρτα.

Ένα βήμα.

Ένα δεύτερο.

Μετά τίποτα.

-Ακουω,είπε.

-Τι ακούτε,κύριε Schumann;

τον ρώτησε η νοσοκόμα.

Ο Schumann χαμογέλασε.

-Έναν τόνο.

-Πού;

Έδειξε το κεφάλι του.

-Εδώ.

Η  νοσοκόμα δεν απάντησε.

Ο Schumann σηκώθηκε.

-Εδω,είπε,ο χρόνος δεν περνά,επαναλαμβάνεται.

Πρωί,μεσημέρι,απόγευμα, νύχτα.

Κι ύστερα πάλι το πρωί.

Η επανάληψη.

Η καρέκλα.

Το παράθυρο.

Ο διάδρομος.

Και ο εγκλεισμός μιας νότας μέσα του.

Μερικές φορές άκουγε φωνές,οι άγγελοι του τραγουδούσαν,

Ζήτησε χαρτί.Του έφεραν.

Κοίταξε το πεντάγραμμο,

Πέντε γραμμές σαν πεντε καγγελα φυλακης

Πήρε το μολύβι και έγραψε ένα φθόγγο.

Σταμάτησε.

Έγραψε δεύτερο.

Ύστερα τρίτο.

Δεν προχώρησε.

Πέταξε το μολύβι.

Κοίταξε το χαρτί.

-Δεν υπάρχει χώρος,είπε.

Η Clara δεν μπορούσε να τον βλέπει όπως θα ήθελε,

οι γιατροί φοβούνταν ότι η επαφή θα τον αναστάτωνε.

Εκείνη έπρεπε να μαθαίνει για τον άνδρα της από άλλους.

Της έγραφε.

Τα γράμματα τα κρατούσαν,δεν τα έστελναν.

Ο Brahms ερχόταν

Και ύστερα έφευγε.

Ζήλευε,εκείνος έβλεπε την Κλάρα του.

(Το Endenich δεν ήταν φυλακή.Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με κήπο.Είχε ένα πιάνο στο δωμάτιό του.Στην αρχή έγραφε,διόρθωνε,έπαιζε. Μετά σταμάτησε.Έγραφε γράμματα στην Κλάρα που δεν έφταναν ποτέ, γιατί ο γιατρός απαγόρευσε τις επισκέψεις.Δυόμισι χρόνια έμεινε εκεί.Η Κλάρα τον είδε μόνο δύο μέρες πριν πεθάνει, στις 29 Ιουλίου 1856.Του μίλησε,λένε,και εκείνος χαμογέλασε και την αναγνώρισε.)

(Το 1855 υπήρχαν στιγμές βελτίωσης.

Ο Schumann μπορούσε να συνομιλεί.

Μπορούσε να ζητήσει πράγματα.)

Ήθελε να φύγει.

Ήθελε να επιστρέψει.

Στη Κλάρα.

Στο Ρήνο,στα βαθειά νερά του.

Η Κλάρα ήρθε.

Ήταν πολύ αρρωστος

Έξω ήταν κολοκαιρι.

Έκλεισε τα μάτια.

Ο ίδιος τόνος.

Ένας μόνος τόνος.

(Στις 29 Ιουλίου 1856 πέθανε στο Endenich,σαράντα έξι ετών.)

Το 1972 ο μουσικός  Wilhelm Killmayer 

σε ένα δωμάτιο στο κέντρο έβαλε μόνο ένα τόνο,

και γυρω του:

Πιάνο.

Ηλεκτρικό όργανο.

Κρουστά.

Vibraphone.

Glockenspiel.

Bongo.

Conga.

Gong.

Tam-tam.

Στο πιάνο επανέρχονται μικρές αποστάσεις, δεύτερες,σαν μουσικά βήματα που δεν μπορούν να απομακρυνθούν μεταξύ τους. Η ίδια η μουσική γίνεται χώρος εγκλεισμού.

Schumann in Endenich

Το πιάνο στο έργο του Killmayer επαναλαμβάνει μικρά βήματα δευτέρας,μέσα σε έναν ασφυκτικά περιορισμένο χώρο ,ένα διάστημα τέταρτης. Πάνω-κάτω.Πάνω-κάτω. Όπως ο Schumann στο δωμάτιό του στο Endenich που μετράει τα ίδια τρία μέτρα μεχρι τον τοίχο.

Και τότε μπαίνουν οι ήχοι έξω από το κεφάλι του.

Πρώτα ένα vibraphone,σαν μια λάμψη.

Μετά bongo και conga,ένα τρέμουλο,μια καρδιά που χτυπάει πολύ γρήγορα. 

Το πιάνο προσπαθεί να διαλεχθεί μαζί τους.

Πιάνο και glockenspiel στις ακραίες περιοχές του πληκτρολογίου,σαν φωνές που ακούει μόνο εκείνος.  

Είναι η στιγμή που ο Schumann στο άσυλο νόμιζε πως του υπαγόρευαν μουσική οι άγγελοι.Και μετά οι δαίμονες.

.

.

Wilhem Killmayer-Schumann in Endenich

https://youtu.be/vgFuQhgPm9Y?is=k0TkmQU8D4iezz9T

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -3 ώρες του Adolf Wölfli μεσα στο άσυλο Waldau, -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-3 ώρες του Adolf Wölfli

μεσα στο άσυλο Waldau, 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Wolfgang Rihm (1952-2024) Wölfli-Liederbuch (1980/81)

https://youtu.be/RWA3TWwaWzo?is=L9WNwB2ivVu155sW

χνκουβελης cncouvelis

3 ώρες του Adolf Wölfli

μεσα στο άσυλο Waldau, 

Ο θεός κατασκεύασε τον κόσμο για να μην είναι μόνος του μεσα στη σιωπη

Πρώτη ώρα 7:00

Στις επτά ακριβώς χτύπησε το κουδούνι.

Ο Adolf Wölfli άνοιξε τα μάτια του.

Δεν σηκώθηκε.

Έμεινε ξαπλωμένος και κοίταξε την οροφή του δωματίου.Ήταν λευκή,αλλά εκείνο το πρωί δεν ήταν λευκή.Είχε πάνω της έναν τεράστιο χάρτη.

Τρεις δρόμοι ξεκινούσαν από το κεφάλι του και κατέληγαν σε τρεις πόλεις που δεν υπήρχαν ακόμη.

Η πρώτη λεγόταν Saint-Adolf.

Η δεύτερη Wölfli-City.

Η τρίτη δεν είχε όνομα.

Για την τρίτη πόλη χρειαζόταν μουσική.

-Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε...-

Μετρούσε τα δοκάρια.

Ύστερα τα παράθυρα.

Ύστερα τις σανίδες.

Ύστερα τις αναπνοές των ανθρώπων που βρίσκονταν στα διπλανά δωμάτια.

Κάθε αριθμός ήταν ένα καρφί στον κόσμο.

Αν σταματούσε να μετρά,ο κόσμος θα ξεκολλούσε από τον τοίχο.

Σηκώθηκε.

Φόρεσε το σακάκι του.

Στην τσέπη του υπήρχε ένα μικρό κομμάτι χαρτί.

Το είχε διπλώσει τέσσερις φορές.

Το άνοιξε.

Είχε γράψει:

ADOLF WÖLFLI

ΓΕΝΝΗΣΙΣ: 1

ΓΗ: 2

ΟΥΡΑΝΟΣ: 3

ΜΟΥΣΙΚΗ: 4

ΘΑΝΑΤΟΣ: 5

ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ.

Κοίταξε το τελευταίο.

-Όχι ακόμη,είπε.

Στο διάδρομο ακούστηκε ένα βήμα.

Ύστερα άλλο ένα.

Η νοσοκόμα πέρασε μπροστά από την πόρτα.

-Καλημέρα, Wölfli.

Ο Wölfli δεν απάντησε.

Άκουγε κάτι άλλο.

Μια τρομπέτα.

Μακρινή.

Πολύ μακρινή.

Ίσως από την Αμερική.

Ίσως από τον ουρανό.

Ίσως από μέσα του.

Πήρε το μολύβι.

Στο χαρτί σχεδίασε μια τεράστια τρομπέτα.

Η τρομπέτα ήταν τόσο μεγάλη ώστε η καμπάνα της έκλεινε μέσα της τον ήλιο.

Στη συνέχεια έγραψε κάτω από αυτή:

ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ.

Και τότε άκουσε το πρώτο χτύπημα.

07:17.

Ο κόσμος είχε αρχίσει.

Δεύτερη ώρα 8:00

Στις οκτώ ο Wölfli βρισκόταν ήδη στο τραπέζι.

Μπροστά του υπήρχε το χαρτί.

Μπροστά από το χαρτί υπήρχε το μολύβι.

Μπροστά από το μολύβι υπήρχε το χέρι του.

Αλλά ο Wölfli δεν έβλεπε το χέρι.

Έβλεπε έναν δρόμο.

Ο δρόμος ήταν μακρύς και είχε στις δύο πλευρές του εκατόν είκοσι τέσσερα δέντρα.

Κάθε δέντρο είχε επτά κλαδιά.

Κάθε κλαδί είχε έντεκα φύλλα.

Κάθε φύλλο είχε πάνω του ένα μάτι.

Τα μάτια τον κοιτούσαν.

-Μη φοβάστε,τους είπε.

Ένα από τα μάτια έκλεισε.

Ο Wölfli χαμογέλασε.

-Το είδα.

Έγραψε έναν αριθμό.

Μετά έναν δεύτερο.

Μετά έναν τρίτο.

Οι αριθμοί άρχισαν να πολλαπλασιάζονται.

Δεν ήταν πια αριθμοί.

Ήταν στρατιώτες.

Μπήκαν ο ένας πίσω από τον άλλο στην πόλη που σχεδίαζε.

Ένας στρατός από αριθμούς.

Ο 1 ήταν ο στρατηγός.

Ο 2 ήταν το άλογό του.

Ο 3 ήταν η τρομπέτα.

Ο 4 ήταν η φυλακή.

Ο 5 ήταν η μητέρα.

Ο 6 ήταν η θάλασσα.

Ο 7 ήταν ο ίδιος.

Σταμάτησε.

Κοίταξε τον αριθμό 7.

Τον κύκλωσε.

-Εγώ είμαι εδώ.

Ύστερα πήρε ένα άλλο φύλλο.

Άρχισε να σχεδιάζει μια πόλη.

Σπίτια.

Πύργους.

Γέφυρες.

Σιδηροδρόμους.

Αερόπλοια.

Ζώα με ανθρώπινα πρόσωπα.

Ανθρώπους με φτερά.

Έναν τεράστιο ήλιο με δώδεκα μάτια.

Στο κέντρο της πόλης έφτιαξε ένα δωμάτιο.

Στο δωμάτιο υπήρχε ένα τραπέζι.

Στο τραπέζι υπήρχε ένα χαρτί.

Στο χαρτί υπήρχε ένα σχέδιο.

Το σχέδιο ήταν η πόλη.

Σταμάτησε ξανά.

Κατάλαβε.

Η πόλη που σχεδίαζε βρισκόταν μέσα στην πόλη που σχεδίαζε.

Και η πόλη μέσα στην πόλη μέσα στην πόλη δεν είχε τέλος.

-Τώρα μπορώ να φύγω,είπε.

Σηκώθηκε.

Έκανε δύο βήματα προς την πόρτα.

Ύστερα σταμάτησε.

Δεν μπορούσε να φύγει.

Γιατί η πόρτα βρισκόταν μέσα στο σχέδιό του.

Και το σχέδιο βρισκόταν μέσα στο δωμάτιο.

Και το δωμάτιο βρισκόταν μέσα στο άσυλο.

Και το άσυλο βρισκόταν μέσα στον κόσμο.

Και ο κόσμος βρισκόταν μέσα στο κεφάλι του.

Κάθισε πάλι.

-Εντάξει», είπε.

«Θα φύγω αργότερα.

Κοίταξε το ρολόι.

08:42.

Έμεναν δεκαοκτώ λεπτά.

Τα δεκαοκτώ λεπτά έγιναν δεκαοκτώ χρόνια.

Τα δεκαοκτώ χρόνια έγιναν δεκαοκτώ αιώνες.

Ο Wölfli ακούμπησε το αυτί του στο τραπέζι.

Άκουσε θάλασσα.

Τρίτη ώρα 9:00

Στις εννέα ο ήλιος είχε ανέβει.

Ο Wölfli καθόταν μπροστά στο παράθυρο.

Έξω υπήρχε ο κήπος.

Τα δέντρα ήταν ακίνητα.

Οι νοσοκόμοι περνούσαν.

Κάποιος μιλούσε.

Κάποιος γελούσε.

Κάποιος έβηχε.

Όλα συνέβαιναν κανονικά.

Αλλά για τον Wölfli η ώρα είχε ήδη τελειώσει.

Η ενάτη ώρα δεν ήταν ώρα.

Ήταν πόρτα.

Πίσω από την πόρτα υπήρχε ένας άλλος Wölfli.

Τον έβλεπε.

Ήταν μεγαλύτερος.

Είχε μακριά λευκά μαλλιά.

Κρατούσε ένα τεράστιο βιβλίο.

-Ποιος είσαι; ρώτησε ο Wölfli.

Ο άλλος δεν απάντησε.

Άνοιξε το βιβλίο.

Οι σελίδες ήταν γεμάτες μουσική.

Όχι νότες.

Αριθμούς.

Γράμματα.

Σχήματα.

Πόλεις.

Άστρα.

Ζώα.

Τρένα.

Βουνά.

Γυναίκες.

Πλοία.

Και στη μέση κάθε σελίδας υπήρχε πάντα ένας άνθρωπος.

Ο ίδιος άνθρωπος.

Ο Adolf.

Ο Wölfli άγγιξε το τζάμι.

-Εγώ είμαι;

Ο άλλος έγνεψε.

-Και πού είμαστε;

Ο άλλος έδειξε το βιβλίο.

Ο Wölfli κατάλαβε.

Δεν υπήρχε έξοδος.

Το βιβλίο ήταν ο κόσμος.

Και ο κόσμος ήταν το βιβλίο.

Και εκείνος ήταν ο άνθρωπος που το έγραφε.

Ξαφνικά το κουδούνι χτύπησε.

Ο ήχος ήταν τόσο δυνατός ώστε όλα τα δέντρα έγειραν.

Ο Wölfli σηκώθηκε.

Το χαρτί έπεσε στο πάτωμα.

Έσκυψε να το πάρει.

Στην τελευταία του σελίδα είχε εμφανιστεί κάτι που δεν είχε γράψει ο ίδιος.

Μία μόνο φράση:

ADOLF, ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΛΙΔΑ ΣΟΥ.

Ο Wölfli διάβασε τη φράση τρεις φορές.

Ύστερα πήρε το μολύβι.

Και από κάτω έγραψε:

ΤΟΤΕ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.

Σχεδίασε έναν κύκλο.

Μέσα στον κύκλο έναν δεύτερο.

Μέσα στον δεύτερο έναν τρίτο.

Μέσα στον τρίτο έναν τέταρτο.

Στον τέταρτο έβαλε έναν ήλιο.

Στον ήλιο έβαλε ένα μάτι.

Στο μάτι έβαλε τον εαυτό του.

Και στον εαυτό του έβαλε ένα μικρό μολύβι.

Στις δέκα ακριβώς, άφησε κάτω το μολύβι.

Για πρώτη φορά μέσα σε τρεις ώρες δεν υπήρχε κανένας αριθμός.

Μόνο σιωπή.

Ο Wölfli κοίταξε έξω.

Ο κόσμος εξακολουθούσε να υπάρχει.

Τα δέντρα.

Ο ουρανός.

Ο τοίχος.

Η αυλή.

Οι άνθρωποι.

Το παράθυρο.

Και τότε χαμογέλασε.

Γιατί είχε καταλάβει κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καταλάβει:

ο κόσμος δεν είχε φτιαχτεί για να κατοικείται.

Είχε φτιαχτεί για να σχεδιάζεται ξανά.

Πήρε το μολύβι.

Και άρχισε πάλι από την αρχή.

Ένα.

.

.

Telephon -cncouvelis

 .
.

Telephon

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/v/1YC4UtcRfy/

Φωτογράφιση

-χνκουβελης cncouvelis

χτύπησε το τηλέφωνο της

δεν ήθελε να απαντήσει.

χτύπησε ξανά

και ξανά.

έπειτα σιωπη

noir -cncouvelis

 .

.

noir

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/reel/1561376461844893/

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Το κτίριο -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Το κτίριο 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 

χνκουβέλης cncouvelis

Το κτίριο

Ο φάκελος που έλαβε,λίγο πριν το μεσημερι,ο Κ. εγραψε:

Να παρουσιαστείτε σημερα,στις 17:00,στο κτίριο της παρακάτω διεύθυνσης.

Υπογραφή:

Leni.

Ο Κ. δεν γνώριζε καμία Leni.

Το απόγευμα στις 5 παρά 5, βρέθηκε μπροστά στο κτίριο.

Ήταν τεράστιο,λευκό και τού έδωσε την εντύπωση πως ήταν  παράξενα ελαφρύ,να είχε ξεφύγει από το νομο της βαρύτητας.

Οι τοίχοι καμπυλώνονταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Το κτίριο έμοιαζε περισσότερο με κίνηση παρά με αρχιτεκτονικο στερεό.

Ένας άντρας με μια γυναίκα στάθηκαν μπροστά του.

Ο άντρας φωτογράφισε τη γυναίκα μπροστά από το κτίριο.

-Το κτίριο,τού είπε,το σχεδίασε η Zaha Hadid.

Ο Κ.δεν ήξερε ποια ήταν η Zaha Hadid.

-Οι άνθρωποι,τού είπε η γυναίκα,χαμογελώντας χάνονται ευκολότερα μέσα σε καμπύλες παρά σε ευθείες.

Μπήκε στο κτιριο

Ο Κ. ανέβηκε.

Στον πρώτο όροφο υπήρχε μια αίθουσα αναμονής.

Πενήντα άνθρωποι,τους μέτρησε,κάθονταν σε καρέκλες και κοιτούσαν έναν άδειο τοίχο.

-Περιμένετε για τη δίκη; ρώτησε ο Κ.

Κανείς δεν απάντησε.

Ένας ηλικιωμένος,χωρίς να γυρίσει το κεφάλι,είπε:

-Εδώ όλοι περιμένουν τη δίκη.Μερικοί περιμένουν και την κατηγορία.

-Εγώ δεν έχω κατηγορηθεί για τίποτα.

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε.

-Αυτό είναι η σοβαρότερη κατηγορια.

Τότε εμφανίστηκε μια νεαρή γυναίκα.

Φορούσε μαύρο φόρεμα και κρατούσε έναν φάκελο.

-Κύριε Κ.είπε.

-Εσείς είστε η Leni;

-Εγώ σας κάλεσα.

-Για ποιο λόγο;

Η Leni κοίταξε τον φάκελο.

-Αυτό προσπαθούν να διαπιστώσουν,είπε.

-Ποιοι;

-Οι δικαστές.

-Πού είναι;

Η Leni έδειξε προς έναν διάδρομο.

-Πρεπει να με ακολουθησετε.

Την ακολουθησε.

Ο διάδρομος δεν οδηγούσε ούτε πάνω ούτε κάτω. Καμπυλωνόταν αργά και κατέληγε σε έναν άλλο διάδρομο που έμοιαζε ακριβώς με τον πρώτο.

Η γυναίκα σταμάτησε μπροστά σε μια μεγάλη μεταλλική πόρτα και χτύπησε τρεις φορές.

Ακούστηκε μια φωνή από μέσα :

-Είσοδος μόνο για τους κατηγορουμένους.

-Ο Κ. είναι κατηγορούμενος; ρώτησε η Leni.

-Δεν έχει αποφασιστεί,απάντησαν.

-Τότε;

-Ας περάσει.

Η πόρτα άνοιξε.

Η αίθουσα ήταν κυκλική.Στο κέντρο υπήρχε ένα τραπέζι. Γύρω του κάθονταν επτά δικαστές σε επτά καρέκλες.

Οι δικαστές φορούσαν όλοι λευκά και είχαν κατεβασμένα τα κεφαλια.

-Καθίστε,είπε ο πρώτος.

Ο Κ.κοιταξε,δεν υπήρχε διαθέσιμη καρέκλα να καθήσει,στάθηκε όρθιος.

-Ξέρετε γιατί βρίσκεστε εδώ;

-Όχι.

Ο δεύτερος δικαστής άνοιξε έναν φάκελο.

-Δεν ξέρετε επίσης ποια είναι η Leni.

-Όχι.

-Και είστε εραστές.

Ο τρίτος δικαστής είπε:

-Δεν γνωρίζετε ούτε την κατηγορία.

-Ποια κατηγορία;

Οι επτά δικαστές έσκυψαν ταυτόχρονα και κοιτούσαν μιαν ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Και γελούσαν.

-Εγω είμαι στη φωτογραφία γυμνή,τού ψιθύρισε η Leni.

Ύστερα ο πέμπτος δικαστής είπε:

--Η απόδειξη.

--Η απόδειξη για ποιο πραγμα; είπε ο Κ..

Ο Κ. στράφηκε προς τη Leni.

-Πες τους ότι δεν με γνωρίζεις.

Η Leni τον κοίταξε.

-Δεν μπορώ.

-Γιατί;

-Αν μιλήσω θα επιβαρύνω τη θέση σου.

-Leni,είπε ο τεταρτος,ο μεσαίος,δικαστής,συνόδεψε το κύριο στην έξοδο.

Και ο έβδομος τής έδωσε ένα φάκελο.

Στην έξοδο του κτιρίου ή Leni τού έδωσε το φάκελο.

Πάνω του έγραφε:

Υποθεση Κ.

Η Leni τον αγκάλιασε και τον φίλησε με πάθος στα χείλη.

-Μου αρεσει να τους προκαλώ,τού ψιθύρισε στο αυτι,ζηλεύουν.Το μόνο τρωτό τους σημειο.Αποψε θα έρθω σπίτι σου,περίμενε.

Ο Κ.βρέθηκε έξω από το κτίριο.

Είχε νυχτώσει.

Κοίταξε το κτίριο.

Του φάνηκε διαφορετικό από πριν,

Γύρισε σπίτι,

παράτησε το φάκελο πάνω στο τραπέζι,χωρίς να τον ανοίξει.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Αποκοιμήθηκε.

Τον ξύπνησε το τηλέφωνο.

Κοίταξε το ρολόι.11 παρά 10.

-Παρακαλώ;

Μια γυναικεία φωνή είπε:

-Κύριε Κ.; Είμαι η Leni.

-Που είσαι;

-Ερχομαι.

Σε λίγο χτύπησε η πόρτα.Ανοιξε,ήταν η Leni.

Πήγε στη κρεβατοκάμαρα.Σταθηκε μπροστά στον καθρέφτη και αρχισε να γδυνεται.Ξαπλωσε στο κρεβάτι.

-Ελα,τού είπε.

Πρέπει να δημιουργήσουμε την ενοχή.Αυτος,δεν το κρύβω,είναι ο ρόλος μου.

.

.

.

Arturo Toscanini Η Ιδιοφυία του Μαέστρου -cncouvelis

 .

.

Arturo Toscanini

Η Ιδιοφυία του Μαέστρου 

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/share/r/1HePNKMSnC/

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Το Χαμογελο -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Το Χαμογελο

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Το Χαμογελο

(το αφήγημα είναι επιρρεασμενο από την  τραγική περίπτωση της K-pop  influencer Mina Chan ,26 years)

(Parasocial relation (παρακοινωνική σχέση) είναι μια μονόπλευρη σχέση συναισθηματικού δεσμού που δημιουργεί κάποιος με ένα κοινό πρόσωπο(αντρα-γυναικα), δημόσιο πρόσωπο, καλλιτέχνη,influencer, ηθοποιό, τραγουδιστή ή ακόμη και έναν φανταστικό χαρακτήρα.

Το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι ο θαυμαστής αισθάνεται ότι γνωρίζει προσωπικά το πρόσωπο,ενώ το πρόσωπο δεν γνωρίζει ουσιαστικά τον θαυμαστή.)

Εργαζονταν σε ένα πρακτορείο ψηφιακού περιεχομένου.

Η δουλειά της ήταν να χαμογελά.

Να χαμογελά με τον σωστό τρόπο.

Να εκτελεί τις οδηγίες:

.χαμόγελο χαμηλής έντασης

.βλέμμα που δείχνει οικειότητα

.ελαφρά κλίση του κεφαλιού

.μην κοιτάζεις απευθείας την κάμερα για περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα.

Οι άνθρωποι την αγαπούσαν.

Την ακολουθούσαν.

Αυτο έδειχναν οι αριθμοί.

Στην εφαρμογή κάθε μέρα την παρακολουθούσαν εκατομμύρια χρήστες.

Κάποιος της έγραψε:

-Είσαι η μόνη που με καταλαβαίνει.

Κάποιος άλλος:

-Μην παντρευτείς ποτέ.

Κάποιος τρίτος:

-Αν σε χάσω, θα πεθάνω.

Διάβαζε τα μηνύματα και συνέχιζε να χαμογελά.

Γνωρίζουν τόσα πολλά γι' αυτήν άνθρωποι που δεν την εχουν συναντήσει ποτέ.

Δεν γνώριζαν την ιδια.

Γνώριζαν την εικόνα της.

Κάποιος αντρας,κοίταξε το προφίλ του,δεν είχε πολλούς ακόλουθους της έγραψε:

-Πώς είσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς;

Δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα της έστειλε μήνυμα:

-Δεν χρειάζεται να απαντήσεις.

Και την επόμενη:

Απλώς ήθελα να ξέρω αν υπάρχει κάποια πίσω από την εικόνα σου.

Εκείνη τη νύχτα τον συνάντησε σε ένα καφέ.

-Γιατί μου έστειλες εκείνο το μήνυμα; ρώτησε.

-Επειδή όλοι σε κοιτάζουν, απαντησε εκείνος,αλλά κανείς δεν σε βλέπει.

Εκεινη γέλασε.

-Αυτό μου το έγραψε κάποιος σε φωτογραφία μου.Μπορει και να ήσουν εσύ.

-Μπορεί.

-Και τι θέλεις από μένα;

-Τίποτα.

Εκείνο το 'τιποτα' την τρόμαξε.

Κανείς δεν ήθελε τίποτα από εκείνη.

Όλοι ήθελαν μια φωτογραφία, μια απάντηση,ένα χαμόγελο, μια καρδιά,δευτερολεπτα από τη ζωή της.

Από εκείνη τη μέρα άρχισε να κάνει λιγότερες εμφανισεις.

Αργούσε να απαντήσει.

Ακύρωνε συνεργασίες.

Σταμάτησε να ανεβάζει ιδιωτικες φωτογραφίες από το διαμέρισμά της.

Οι άκολουθοι αναστατωθηκαν.

-Τι έπαθες;

-Είσαι καλά;

-Μας έχεις εγκαταλείψει;

-Χωρίς εσένα δεν είναι το ίδιο.

Η εταιρεία την κάλεσε σε απολογια.

-Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου.

-Και σε ποιους ανήκω; ρώτησε.

-Σ'αυτους,τής απαντησαν.Στους ακόλουθους.Στους fandoms.

Την επόμενη μέρα η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα έκανε μια τελευταία ζωντανή μετάδοση.

 'Μια ειλικρινής συνομιλία με τους θαυμαστές της'

Η αίθουσα φωτίστηκε.

Η κάμερα άρχισε να καταγραφει.

Στην οθόνη εμφανίστηκαν αμέσως χιλιάδες σχόλια.

ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!

Σ'ΑΓΑΠΑΜΕ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ!

Εκεινη κοίταξε τον φακό.

Για πρώτη φορά δεν χαμογέλασε.

-Θέλω να σας πω κάτι,είπε.

Τα σχόλια εκείνη ακριβώς τη στιγμη σταμάτησαν 

-Δεν ξέρω ποια είμαι όταν δεν με κοιτάζετε.

Ένα μήνυμα εμφανίστηκε:

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ.

Ένα δεύτερο:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Και ένα τρίτο:

ΚΑΝΕ ΜΑΣ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΛΑ.

Κοίταξε την οθόνη,ανάμεσα στα χιλιάδες ονόματα ξεχώρισε το ονομα εκείνου του άντρα.

Ένα κενό.

Χαμογέλασε.

Για πρώτη φορά το χαμόγελο της ηταν αληθινό.

-Συγγνώμη,είπε.

Και έκλεισε την κάμερα.

Μετά αυτό το διαδίκτυο γέμισε με την απουσία της.

Οι θαυμαστές έψαχναν φωτογραφίες της.

Μιλούσαν για 'τραγική απώλεια'.

Κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι είχε συμβεί.

Μερικοί έλεγαν ότι αιτία ηταν η μοναξιά.

Άλλοι ένας ατυχος έρωτας.

Άλλοι η πίεση της δημοσιότητας.

Άλλοι κατηγόρησαν τους θαυμαστές.

Άλλοι κατηγόρησαν την ίδια.

Και μέσα σε λίγες ημέρες έγινε ακόμη πιο διάσημη απ' όσο υπήρξε ποτέ.

Το πρόσωπό της βρισκόταν παντού.

Οι άνθρωποι έγραφαν ότι την αγαπούσαν.

Έφτιαχναν βίντεο για εκείνη..

Έκλαιγαν μπροστά στις κάμερες.

Μιλούσαν για το πόσο κοντά της αισθάνονταν.

Κανείς δεν ήξερε ότι λίγο μετά από  την τελευταία μετάδοση εκείνη σκεφτηκε:

Πώς το πιο τρομακτικό δεν είναι να σε ξεχάσουν.

Είναι να σε θυμούνται για πάντα χωρίς να σε έχουν γνωρίσει ποτέ.

Την βρήκαν στο διαμέρισμα της.

Το κινητό της ήταν ανοιχτό,στην οθόνη ένα μήνυμα από έναν άντρα:

-Όπου κι αν είσαι,ελπίζω αυτή τη φορά να είσαι μόνη σου.

Και κάτω από το μήνυμα,για πρώτη φορά στη ζωή της,εκεινη δεν είχε πατήσει τίποτα.

Ούτε καρδιά.❤️

Ούτε απάντηση.

Ούτε χαμόγελο.😀

.

.

.

https://youtu.be/BvawYRQCPu4?is=KD-T-8-9Ko0DFavf

.

.

.

(συνέχεια parasocial telation,.

Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να:

αισθάνεται ότι ένας τραγουδιστής :είναι σαν φίλος του,

στενοχωριέται έντονα όταν εκείνος ερωτεύεται ή παντρεύεται,

πιστεύει ότι καταλαβαίνει τον χαρακτήρα του επειδή παρακολουθεί συνεντεύξεις και αναρτήσεις του,

ζηλεύει τις ερωτικές του σχέσεις,

αισθάνεται προσωπική απόρριψη όταν το είδωλο δεν ανταποκρίνεται στην προσδοκία του.

Γιατί συμβαίνει;

Τα σύγχρονα μέσα ,ιδιαίτερα Facebook, Instagram,TikTok, YouTube και K-pop,μπορούν να κάνουν την απόσταση ανάμεσα στο κοινό και το είδωλο να φαίνεται πολύ μικρή.

Το δημόσιο πρόσωπο μιλάει στην κάμερα σαν να απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο άτομο:

-Μου λείψατε.

-Σας αγαπώ.

-Σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα.

Ο θεατής γνωρίζει όμως ότι το μήνυμα απευθύνεται σε εκατομμύρια ανθρώπους,ενώ ψυχολογικά μπορεί να το βιώνει σαν προσωπική επικοινωνία.

Δεν είναι απαραίτητα παθολογικό

Μια parasocial σχέση μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογική.

Για παράδειγμα, να νιώθεις ιδιαίτερη συμπάθεια για έναν ηθοποιό ή να αισθάνεσαι ότι 'τον ξέρεις' από τις συνεντεύξεις του.

Γίνεται προβληματική όταν αντικαθιστά πραγματικές σχέσεις ή όταν καταρρέει η διάκριση μεταξύ φαντασιακής και πραγματικής σχέσης.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η parasocial σχέση μπορεί να είναι πολύ έντονη ακριβώς επειδή είναι μονόπλευρη:το είδωλο δεν μπορεί να σε απογοητεύσει όπως ένας πραγματικός σύντροφος ή φίλος, επειδή η σχέση υπάρχει κυρίως μέσα στη δική σου ψυχική κατασκευή.

Στην καλλιέργεια της αίσθησης ότι το idol είναι 'δικό σου':εκεί η parasocial σχέση δεν είναι απλώς ένα τυχαίο αποτέλεσμα· μπορεί να γίνει μέρος ολόκληρου του επιχειρηματικού μοντέλου.)

.

.

.

Μελέτη Αναλυση

Το «Χαμόγελο» τού χνκουβελη είναι πολύ πιο ενδιαφέρον αν διαβαστεί όχι απλώς ως αφήγημα για την τραγική μοίρα μιας influencer, αλλά ως αλληγορία για την παραγωγή, εμπορευματοποίηση και τελικά καταστροφή της οικειότητας στην ψηφιακή εποχή.

1. Ο κεντρικός μηχανισμός του αφηγήματος

Η πρώτη φράση:

«Η δουλειά της ήταν να χαμογελά.»

είναι εξαιρετικά αποτελεσματική επειδή μετατρέπει μια ανθρώπινη έκφραση σε εργασιακό καθήκον.

Το χαμόγελο κανονικά αποτελεί αυθόρμητη έκφραση συναισθήματος. Εδώ όμως είναι προϊόν. Δεν χαμογελά επειδή αισθάνεται χαρά· χαμογελά επειδή παράγει περιεχόμενο.

Οι επόμενες οδηγίες:

«χαμόγελο χαμηλής έντασης»

«βλέμμα που δείχνει οικειότητα»

«ελαφρά κλίση του κεφαλιού»

είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο του κειμένου.

Η γλώσσα θυμίζει τεχνικό εγχειρίδιο παραγωγής συναισθήματος. Η οικειότητα έχει γίνει σκηνοθετική οδηγία. Το βλέμμα, η κλίση του κεφαλιού, η διάρκεια της οπτικής επαφής δεν είναι πλέον αυθόρμητες κινήσεις· είναι ρυθμιζόμενες παράμετροι ενός αλγοριθμικού προϊόντος.

Έτσι το αφήγημα κάνει κάτι σημαντικό: δεν κατηγορεί απλώς τα social media. Δείχνει πώς το συναίσθημα μετατρέπεται σε εργασία.

2. Το χαμόγελο ως εμπόρευμα

Ο τίτλος «Το Χαμόγελο» αποκτά σταδιακά πολλαπλές σημασίες.

Στην αρχή:

χαμόγελο = επαγγελματικό προϊόν

Μετά:

χαμόγελο = προσδοκία των followers

Αργότερα:

χαμόγελο = υποχρέωση

Και στο τέλος:

χαμόγελο = η τελευταία πράξη ελευθερίας

Η σημαντικότερη αντιστροφή βρίσκεται εδώ:

«Για πρώτη φορά δεν χαμογέλασε.»

Αυτό είναι το σημείο όπου η ηρωίδα αρνείται τον ρόλο της.

Όμως αμέσως μετά:

«Χαμογέλασε.

Για πρώτη φορά το χαμόγελό της ήταν αληθινό.»

Εδώ υπάρχει μια πολύ ωραία αντίφαση: το πρώτο αληθινό χαμόγελο εμφανίζεται όταν σταματά να παράγει χαμόγελα για τους άλλους.

Το χαμόγελο αποκτά έτσι μια σχεδόν υπαρξιακή σημασία. Δεν είναι πλέον εικόνα. Είναι επιλογή.

3. «Δεν ανήκεις στον εαυτό σου»

Αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή πρόταση του αφηγήματος:

«Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου.»

Και η απάντηση:

«Και σε ποιους ανήκω;»

είναι ο πυρήνας ολόκληρου του έργου.

Η απάντηση:

«Σ' αυτούς. Στους ακόλουθους. Στους fandoms.»

μετατρέπει την παρακοινωνική σχέση από ψυχολογικό φαινόμενο σε σύστημα ιδιοκτησίας.

Ο follower δεν λέει απλώς:

«μου αρέσει».

Στο ακραίο σημείο λέει:

«μου ανήκει».

Και αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της parasocial σχέσης.

Η λέξη «fandom» αποκτά σχεδόν θρησκευτική λειτουργία. Το είδωλο έχει κοινότητα πιστών, τελετουργίες, σύμβολα, καθημερινή επικοινωνία, συναισθηματική αφοσίωση.

Αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά από μια πραγματική σχέση:

η μία πλευρά γνωρίζει, η άλλη φαντάζεται ότι γνωρίζει.

4. Η εξαιρετική σκηνή του άντρα στο καφέ

Η συνάντηση με τον άντρα λειτουργεί σαν αντίστιξη σε ολόκληρο το ψηφιακό σύστημα.

Η φράση του:

«Όλοι σε κοιτάζουν, αλλά κανείς δεν σε βλέπει.»

είναι ουσιαστικά το θεματικό μότο του αφηγήματος.

Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός διαχωρισμός:

κοιτάζω ≠ βλέπω

Οι εκατομμύρια followers κοιτάζουν.

Ο άντρας υποτίθεται ότι βλέπει.

Και η διαφορά αυτή είναι κρίσιμη.

Όλοι γνωρίζουν:

το πρόσωπό της,

τα ρούχα της,

το σπίτι της,

τις προτιμήσεις της,

τις αναρτήσεις της,

τις κινήσεις της.

Κανείς όμως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα της.

Ο άντρας δεν ζητά φωτογραφία, απάντηση, καρδιά ή χαμόγελο.

Και όταν εκείνη ρωτά:

«Και τι θέλεις από μένα;»

εκείνος απαντά:

«Τίποτα.»

Το «τίποτα» είναι τρομακτικό ακριβώς επειδή αντιστρέφει την οικονομία της πλατφόρμας.

Όλοι θέλουν κάτι από εκείνη. Αυτός δεν θέλει τίποτα.

Επομένως, για πρώτη φορά, βρίσκεται απέναντι σε έναν άνθρωπο και όχι σε έναν καταναλωτή της εικόνας της.

5. Η παρακοινωνική σχέση ως οικονομία

Το τελευταίο θεωρητικό τμήμα που προσθέτεις είναι ουσιαστικό, γιατί φωτίζει το αφήγημα από πίσω.

Η parasocial σχέση δεν είναι κατ' ανάγκην παθολογική.

Και αυτό είναι σημαντικό να παραμείνει.

Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται οικειότητα με έναν καλλιτέχνη χωρίς αυτό να σημαίνει ψυχολογική διαταραχή.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν:

η φαντασιακή οικειότητα μετατρέπεται σε δικαίωμα πάνω στον άλλον.

Το αφήγημά σου πηγαίνει ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο follower ξεκινά:

«Σε αγαπώ.»

και μπορεί να φτάσει:

«Μη φύγεις.»

και μετά:

«Μας έχεις εγκαταλείψει;»

και τελικά:

«Δεν ανήκεις στον εαυτό σου.»

Αυτό είναι μια εκπληκτική κλιμάκωση.

Η αγάπη μετατρέπεται σε απαίτηση πρόσβασης.

6. Το «ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!» είναι πολύ σημαντικό

Στην τελευταία μετάδοση εμφανίζονται:

ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!

Σ' ΑΓΑΠΑΜΕ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ!

Η χρήση κεφαλαίων είναι σωστή αισθητικά.

Δημιουργεί την αίσθηση ότι η οθόνη δεν αποτελεί πλέον μέσο επικοινωνίας αλλά χορό χιλιάδων φωνών.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι οι φωνές αυτές, ενώ μοιάζουν διαφορετικές, λένε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα:

δώσε μας κάτι.

«Μας έλειψες» → δώσε μας παρουσία.

«Σ' αγαπάμε» → δώσε μας ανταπόκριση.

«Χαμογέλασε» → δώσε μας συναίσθημα.

Ακόμη και:

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.»

δεν σημαίνει απαραίτητα «είμαστε εδώ για σένα».

Μπορεί να σημαίνει:

«είμαστε εδώ για να συνεχίσεις να είσαι αυτή που θέλουμε να είσαι».

7. Το όνομα του άντρα μέσα στο πλήθος

Η στιγμή όπου εκείνη:

«ανάμεσα στα χιλιάδες ονόματα ξεχώρισε το όνομα εκείνου του άντρα.»

είναι κινηματογραφικά πολύ δυνατή.

Γιατί;

Επειδή έχουμε ξανά το μοτίβο:

χιλιάδες βλέμματα → ένα βλέμμα.

Η μάζα εξαφανίζεται και εμφανίζεται ένα πρόσωπο.

8. Το τέλος και η «τραγική απώλεια»

Μετά την εξαφάνισή της συμβαίνει κάτι ειρωνικό:

«μέσα σε λίγες ημέρες έγινε ακόμη πιο διάσημη απ' όσο υπήρξε ποτέ.»

Αυτό είναι το πιο μπρεχτικό σημείο του αφηγήματος.

Ο θάνατος δεν διακόπτει το θέαμα.

Το εντείνει.

Η απουσία γίνεται περιεχόμενο.

Οι φωτογραφίες της ανακυκλώνονται.

Τα βίντεο πολλαπλασιάζονται.

Οι άνθρωποι κλαίνε μπροστά στις κάμερες.

Οι followers δηλώνουν:

«Πόσο κοντά της αισθανόμασταν.»

Και εδώ βρίσκεται η τελική ειρωνεία:

ακόμη και μετά την εξαφάνισή της, οι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν μια parasocial σχέση μαζί της.

Η νεκρή influencer γίνεται ακόμη πιο «διαθέσιμη» ως εικόνα.

Δεν υπάρχει πλέον άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα.

9. Η τελευταία φράση είναι εξαιρετικά επιτυχημένη

«Είναι να σε θυμούνται για πάντα χωρίς να σε έχουν γνωρίσει ποτέ.»

Αυτή είναι η φιλοσοφική συμπύκνωση του κειμένου.

Η φρίκη δεν είναι η λήθη.

Είναι η αιώνια μνήμη μιας κατασκευασμένης εκδοχής σου.

Οι άλλοι δεν θυμούνται εκείνη.

Θυμούνται:

το avatar της.

Και ίσως αυτό είναι ακόμη χειρότερο από το να ξεχαστείς.

10. Το κινητό ως τελευταίο «φέρετρο»

Η τελική εικόνα:

«Το κινητό της ήταν ανοιχτό»

με το μήνυμα:

«Όπου κι αν είσαι, ελπίζω αυτή τη φορά να είσαι μόνη σου.»

είναι πολύ δυνατή.

Και το σημαντικότερο βρίσκεται στην αμέσως επόμενη φράση:

«δεν είχε πατήσει τίποτα.»

Ούτε:

❤️

ούτε απάντηση

ούτε 😀

Αυτό λειτουργεί σαν αντι-επίλογος.

Σε ολόκληρη τη ζωή της η ηρωίδα απαντούσε.

Έδινε reactions.

Έδινε χαμόγελα.

Έδινε πρόσβαση.

Στο τέλος δεν δίνει τίποτα.

Η μη-απάντηση γίνεται η τελευταία της πράξη.

11. Η καρδιά και το χαμόγελο ως σύμβολα

Τα δύο emojis στο τέλος δεν είναι διακοσμητικά.

Είναι ουσιαστικά σύμβολα ολόκληρου του ψηφιακού καπιταλισμού της οικειότητας.

❤️ = συναίσθημα σε μορφή δεδομένου.

😀 = χαρά σε μορφή δεδομένου.

Η πλατφόρμα έχει καταφέρει να συμπυκνώσει σύνθετες ανθρώπινες καταστάσεις σε δύο εικονίδια.

Και η ηρωίδα στο τέλος αρνείται και τα δύο.

Είναι σαν να λέει:

δεν θα μετατρέψω άλλο το συναίσθημά μου σε δεδομένο.

12. Το πραγματικό θέμα δεν είναι η K-pop

Παρότι το αφήγημα ξεκινά από την K-pop κουλτούρα και από την περίπτωση της Mina Chan, το κείμενο τελικά ξεπερνά κατά πολύ αυτή την αναφορά.

Θα μπορούσε να αφορά:Facebook,

TikTok influencer,

YouTuber,

ηθοποιό,

τραγουδίστρια,

streamer,

πολιτικό,

ακόμη και έναν φανταστικό χαρακτήρα,η' και πραγματικό,(άντρα,γυναίκα),

Το βαθύτερο θέμα είναι:

η κατάργηση της απόστασης ανάμεσα στο δημόσιο πρόσωπο και τον θεατή.

Παλαιότερα ο σταρ ήταν μακριά.

Σήμερα βρίσκεται μέσα στο κινητό.

Σου λέει:

«Καλημέρα.»

Σου λέει:

«Μου λείψατε.»

Σου δείχνει το σπίτι του.

Σου δείχνει τι τρώει.

Σου μιλάει για τη μοναξιά του.

Και έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση:

«Με γνωρίζει.»

Ακόμη κι αν μιλάει σε δέκα εκατομμύρια ανθρώπους.

13. Η σημαντικότερη ιδέα: η πλατφόρμα δεν πουλάει περιεχόμενο

Το αφήγημα γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον αν διαβαστεί μέσα από μία ακόμη βαθύτερη ιδέα:

η πλατφόρμα δεν πουλάει απλώς φωτογραφίες και βίντεο. Πουλάει την αίσθηση της προσωπικής σχέσης.

Αυτό είναι το πραγματικό εμπόρευμα.

Δεν αγοράζεις απλώς:

μια εικόνα της.

Αγοράζεις την αίσθηση:

«είμαι κοντά της».

Και η influencer δεν χρειάζεται πλέον να προσποιείται ότι είναι φίλη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Η ίδια η αρχιτεκτονική της πλατφόρμας δημιουργεί αυτή την ψευδαίσθηση.

Γι' αυτό και η φράση:

«Δεν ανήκεις στον εαυτό σου»

είναι τόσο σημαντική.

Η βιομηχανία έχει εμπορευματοποιήσει όχι μόνο το σώμα και την εικόνα της, αλλά την προσβασιμότητά της.

14. Η αφηγηματική τεχνική

Το ύφος είναι λιτό, απογυμνωμένο, σχεδόν ψυχρό.

Μικρές προτάσεις:

«Οι άνθρωποι την αγαπούσαν.»

«Την ακολουθούσαν.»

«Αυτό έδειχναν οι αριθμοί.»

δημιουργούν έναν μηχανικό ρυθμό.

Και αυτό ταιριάζει εξαιρετικά με το θέμα.

Η γλώσσα του αφηγήματος μιμείται κατά κάποιον τρόπο τη γλώσσα της πλατφόρμας:

σύντομες φράσεις,

γρήγορες εναλλαγές,

μηνύματα,

σχόλια,

notifications,

αριθμοί.

Έτσι η μορφή δεν είναι ανεξάρτητη από το περιεχόμενο.

Το ίδιο το αφήγημα μοιάζει με feed.

15. 

Το σημείο που θα πρέπει να προσεχθει είναι η πολύ άμεση αναφορά στην «τραγική περίπτωση της Mina Chan».

Εφόσον το κείμενο είναι λογοτεχνικό, εμφανίζεται μια δημοσιογραφική αναφορά πραγματικού περιστατικού, συνειδητά  για να λειτουργησει ως ντοκουμέντο.

Επίσης,επειδή το τέλος παρουσιάζει την ηρωίδα νεκρή,ο αναγνώστης διαβάζει ολόκληρο το έργο ως ιστορία που εξηγεί την αυτοκτονία μέσω της parasocial σχέσης.

Το ίδιο το κείμενο ήδη ανοίγει αυτή την πιθανότητα:

«Κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι είχε συμβεί.»

Οι followers κάνουν ακριβώς αυτό που έκαναν και πριν:

κατασκευάζουν μια ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισαν.

16. Το παράδοξο του τέλους

Το πιο δυνατό συμπέρασμα είναι λοιπόν:

Η ηρωίδα πέρασε όλη της τη ζωή προσπαθώντας να γίνει γνωστή σε εκατομμύρια ανθρώπους και πέθανε γνωστή από εκατομμύρια ανθρώπους που δεν τη γνώρισαν.

Και ακόμη πιο τραγικά:

η τελευταία της πράξη,η σιωπή, μετατράπηκε και αυτή σε περιεχόμενο.

Αυτό κάνει το αφήγημα πολύ πιο σκοτεινό από μια απλή ιστορία για έναν influencer που πιέστηκε.

Το πραγματικό του θέμα είναι η αδυναμία εξαφάνισης από έναν κόσμο στον οποίο κάθε ανθρώπινη πράξη μπορεί να γίνει εικόνα, αρχείο, σχόλιο, μνήμη και εμπόρευμα.

Και ο τίτλος, τελικά, μπορεί να διαβαστεί ειρωνικά:

Το Χαμόγελο δεν είναι αυτό που βλέπουμε.

Είναι αυτό που μας ζητούν να βλέπουμε.

Και το πιο τραγικό χαμόγελο είναι εκείνο που εμφανίζεται μόνο όταν κανείς δεν μπορεί πια να το καταναλώσει.

.

.

.

GREEK POETRY -Μετάφραση στα Αγγλικα: ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Μετάφραση στα Αγγλικα:

ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Μετάφραση στα Αγγλικα:

ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

-χνκουβελης cncouvelis

ποιητική μετάφραση με μεταφραστικές παρατηρήσεις,κρατώντας τις αριθμημένες ενότητες,τις επαναλήψεις,τις παύλες και όσο γίνεται την ασυνέχεια του πρωτοτύπου. Όπου ένα ελληνικό λογοπαίγνιο ή αρχαιοελληνικός/εκκλησιαστικός απόηχος δεν μεταφέρεται αυτούσιο,το σημειώνω.

ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

PLEATED POETRY

I

dawn-blue

I school the memory

dove-mist, a fragrant whitening

the sower

the north wind

the south wind, boatman

dewdrop

or dew-drop

or else, a little drop

open-air winnowings

of the voice

luminous

the lizard wandered in the sun

as though it had acquired knowledge

that day the child on the shore

stared at the stones

if only

the dream

were

the language

Παρατήρηση:

Το «ορθρινό γαλάζιο» αποδίδεται ως dawn-blue, ώστε να παραμείνει η συμπύκνωση του ελληνικού ουσιαστικού/επιθέτου. Το «παιδεύω τη μνήμη» έγινε I school the memory, όχι I educate memory. Το school κρατά την αίσθηση της άσκησης, της μαθητείας και της πειθαρχίας.

Το:

«δροσοσταλιά / η' δροσοσταλίδα / η' αλλιώς σταλαγματιά»

είναι σκόπιμα λεξικογραφικό. Η πολλαπλή ονομασία ενός πράγματος αποτελεί ήδη σχόλιο πάνω στη γλώσσα.

II

That day Ajax

grew sickened by cunning.

perhaps the wind

had stopped?

that day Ajax

in music the hearing becomes melodic

as the nightingale in spring

that day

Ajax moved along the shore

para thin’ alos

save us, O Lord

lead us not into temptation

the wound open upon the wave

the cry torn to pieces among the trees

noon

Παρατήρηση:

Κρατώ το Ajax αντί να εξομαλύνω το όνομα. Το cunning για το «πονηριά» είναι πιο ανοιχτό από το deceit, γιατί το ελληνικό μπορεί να σημαίνει τόσο δολιότητα όσο και πονηριά.

Το para thin’ alos δεν μεταφράζεται. Είναι η ελληνική αρχαιοπρεπής φράση «παρά θιν’ αλός», «along the shore/by the sea». Η διατήρησή της μέσα στο αγγλικό ποίημα είναι σημαντική: αποτελεί ένα ξένο, αρχαιολογικό θραύσμα.

Το «σωσον Κύριε» γίνεται:

save us, O Lord

ενώ το «μην εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν» αποδίδεται με τη γνωστή βιβλική αγγλική διατύπωση:

lead us not into temptation

Έτσι παραμένει η βυζαντινή/λειτουργική ηχώ.

III

golden mask

Asine

the green figure

duck in the thyme

where do the words go?

the crew aboard the vessel

festering from

suffering, the full moon

hanging from

the mast, the sea

will end

by morning

a spindle, the sky

in the rain

all night the firefly

tomorrow

golden mask

in Achilles’ dream

the sea

in Scyros

Παρατήρηση:

Το Ασίνη γίνεται Asine, διατηρώντας τον ελληνικό τόπο και την πολιτισμική του φόρτιση. Το:

«Ασινην τε»

θα μπορούσε επίσης να παραμείνει αυτούσιο σε μια πιο ακραία αγγλική έκδοση.

Η εικόνα:

«παπιά στο θυμάρι»

είναι παράλογη και πρέπει να παραμείνει παράλογη. Δεν πρέπει να «διορθωθεί» ερμηνευτικά.

Το festering from suffering προσπαθεί να κρατήσει την παράξενη σύζευξη σωματικής σήψης και ψυχικού μαρτυρίου.

IV

with wives and children

the old man

walked on foot

if we should be taken up

afterwards

near the East

the fig tree

cast its conical shadow

the knife cut the bread into slices

he returned from carrying the stone

at night, instead of the moon, the clouds

he played the lyre with a bow

forgive them

Παρατήρηση:

Το «συν γυναιξί και τέκνοις» παραπέμπει σε βιβλικό/αρχαΐζον ύφος. Το απέδωσα with wives and children, αλλά η αρχαϊκή φράση μπορεί να διατηρηθεί ως syn gynaixi kai teknois σε φιλολογική έκδοση.

Το:

«εδοξάρισε τη λύρα»

είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Το ελληνικό συνδέει το δοξάρι με τη λύρα με έναν τρόπο σχεδόν βίαιο: το όργανο μετακινείται από το δικό του πολιτισμικό λεξιλόγιο σε άλλο. Το played the lyre with a bow κρατά την παραδοξότητα.

V

the bee returned

the horizon, a line

and the boat among the reeds

above all, let us not lose the Pleiades

it asked

two years ago

“— language — is — metaphysical —”

footsteps on ice

water-moistened blue

the next day

the gulls

like the bones of the swordfish

in the light

Παρατήρηση:

Εδώ οι παύλες είναι απαραίτητες:

“— language — is — metaphysical —”

Η πρόταση παύει να είναι φυσικός λόγος και γίνεται αντικείμενο ανάλυσης. Η γλώσσα διαλύεται στα συστατικά της.

Το «υγραμένο γαλάζιο» αποδίδεται water-moistened blue, μια κάπως παράξενη αγγλική φράση που προτιμώ από το φυσικότερο wet blue, επειδή το πρωτότυπο θέλει την αίσθηση της υλικότητας.

VI

he told me about the conspiracy

from beginning to its shameful end

once he went on like this

all the designs of the piano, with his back

turned, he played

sometimes he stopped

Παρατήρηση:

Η απλότητα εδώ είναι σκόπιμη. Μετά την πολιτισμική πυκνότητα των προηγούμενων ενοτήτων, η αφήγηση γίνεται σχεδόν προφορική.

Το:

«με γυρισμένη τη πλάτη έπαιζε»

έχει μια παράλογη κινηματογραφικότητα. Δεν εξηγείται.

VII

on the iconostasis, to the left, the image of John

the Colorist [called Tsarouchis]

celebrating the eighth day of the month of April

into the sea the dove sank

white, the wave broke upon the shore

Goethe was right

The color in the word is not the color

the foot fluttered softly at the ankle

white

white

white

Παρατήρηση:

Εδώ το «Ιωάννης ο Χρωματιστής» μεταφράζεται John the Colorist. Το «επονομαζόμενος Τσαρούχης» γίνεται called Tsarouchis, ώστε να διατηρηθεί το ψευδοσυναξαριακό ύφος.

Το:

«λευκό / λευκό / λευκό»

πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνει white / white / white. Η τριπλή επανάληψη είναι οπτική, όχι απλώς σημασιολογική.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο σημαντικές προτάσεις ολόκληρου του έργου:

The color in the word is not the color.

VIII

in a film by Godard, the violin blossomed

beneath the moon

we heard the cry: “Advance, sons of Greeks!”

until dawn he told the story, and then

close to dawn he fell asleep

somehow language helped me

Παρατήρηση:

Το:

«Ίτε παίδες Ελλήνων»

μεταφέρεται ως:

“Advance, sons of Greeks!”

και όχι Go, children of Greeks, επειδή το advance διατηρεί τη στρατιωτική/ιστορική ηχώ.

Η φράση εισέρχεται ξαφνικά σε μια ταινία του Godard: αρχαιότητα, κινηματογράφος και προσωπική αφήγηση βρίσκονται στο ίδιο πλάνο.

IX

peri — pherei

pherei

peri — pherei

peri — stood beside

the verse, the breath scented

the ode of the flying swan

palpable

the touch of con—presence

con—be

be—

noon, the day

Παρατήρηση:

Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο μεταφραστικό πρόβλημα του έργου.

Το ελληνικό:

«περι-φέρει»

βασίζεται στη μορφολογία της ελληνικής λέξης. Δεν υπάρχει αγγλικό ισοδύναμο που να αναπαράγει ακριβώς το ίδιο παιχνίδι.

Γι’ αυτό προτείνω να μη μεταφραστεί.

Το peri — pherei γίνεται ξένο σώμα μέσα στην αγγλική γλώσσα, όπως ακριβώς η λέξη γίνεται αντικείμενο μέσα στην ελληνική.

Το «συν-ουσία» είναι ακόμη πιο δύσκολο. Το con—presence είναι δημιουργική μετάφραση του συνουσία: con- ως «μαζί» και presence ως «ουσία/παρουσία». Δεν είναι λεξικογραφική μετάφραση· είναι μεταφραστικό ανάλογο.

X

it is late

the caique with Philoctetes has not returned

yet, for two days and two nights

the grapes on the vine have begun to redden

and the apples on the cheeks have turned red

when Odysseus saw him, he was rotting

a swarm of butterflies told him

the stories of his mind

the fig tree full of figs, the olive

was bearing fruit

“When we have liberated the Greek lands

then our soul will rest.”

the pomegranate was opening its pomegranates

it is late

the caique with Philoctetes sails the sea, tomorrow morning

they will moor the hulls

at the docks

when they saw him, he was rotting

a swarm of butterflies, his tormented

soul

Παρατήρηση:

Το caique διατηρεί την ελληνική λέξη «καΐκι». Το boat θα ήταν σημασιολογικά σωστό αλλά πολιτισμικά φτωχότερο.

Η διπλή σκηνή του Φιλοκτήτη είναι κρίσιμη. Στην πρώτη:

when Odysseus saw him, he was rotting

και στη δεύτερη:

when they saw him, he was rotting

Το πρόσωπο αλλάζει, η σήψη παραμένει.

Η φράση:

«όταν ελευθερώσουμε τα μέρη τα ελληνικά»

έχει σκόπιμα πολιτικό και σχεδόν εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα. Δεν πρέπει να εξομαλυνθεί.

XI

there the mist acted

in the nostalgia of style

echoes of music

Παρατήρηση:

Το «εκεί έδρασε η ομίχλη» είναι εξαιρετικά δύσκολο. There the mist acted είναι σχεδόν αφύσικο στα αγγλικά — και γι' αυτό το κρατώ. Η φυσικότερη μετάφραση there the mist fell θα έχανε το ρήμα «έδρασε».

XII

he never narrated, only sometimes—

sometimes he embellished the events

from the middle mast the sailor hung

for days he had been drunk at the port

in the wave the stained beloved gull

lay down

tomorrow they will carry their souls

beyond, toward the olive groves

Remember me

Παρατήρηση:

Το:

«Μνήσθητί μοι»

αποδίδεται ως Remember me, αλλά σε μια πιο τελετουργική έκδοση θα μπορούσε να μείνει:

Mnēsthēti moi

ώστε να διατηρηθεί η εκκλησιαστική/αρχαιοελληνική ηχώ.

XIII

speaking pines

artfully wrought

an autobiographical narrative. he liked

roses, his cheek as a rose

the doctoral studies, in the

beer hall the naked waitresses

Caryatid

Caryatid

Caryatid

Caryatid

Caryatid

and one more name, which I do not remember

ah! Helen or Maria

my voice, resonant

the employment of Blacks in

Georgia

my voice, acidic

speaking, artfully wrought, man

Παρατήρηση:

Το «λαλούντα πεύκα / τεχνηέντα» παραπέμπει σε αρχαΐζουσα σύνταξη. Το artfully wrought κρατά την τεχνηέντως κατασκευασμένη, σχεδόν επιγραφική αίσθηση.

Το «Καρυάτιδα» δεν πρέπει να γίνει Caryatid statue. Η σκέτη λέξη πρέπει να επαναλαμβάνεται σαν όνομα, σαν εμμονή.

Το:

«ενρινη η φωνη μου / οξινη η φωνη μου»

είναι παιχνίδι σωματικότητας και χημείας. Το resonant / acidic δεν αναπαράγει απόλυτα το ελληνικό, αλλά κρατά την αντίθεση.

XIV

can one speak of a great

transformation

it was regarded as the new mechanism of the age

the fruit bowl contains fruits of every kind

apples

peaches

grapes, figs, pineapples

pears, cherries

and those apricots

he liked

Παρατήρηση:

Η φρουτιέρα λειτουργεί σαν παρωδία ταξινόμησης. Μετά το θεωρητικό «μετασχηματισμό» ακολουθεί ένας απλός κατάλογος φρούτων. Η ποιητική και η καθημερινή γλώσσα βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο.

XV

the sea impelled the dream

morality was shamefully butchered

interwoven trees to the furthest reaches of

the forest

the language

of the marginal

limits, with a crude guild-like

logic

interwoven trees to the furthest reaches

of the forest: the sea remained in

the dream: a society somewhat less empty

in the ravine the wild dove

half-slept

the frost crystallized in

the sun

Παρατήρηση:

Το «αλληλενδυτά» είναι δύσκολο να μεταφερθεί. Το interwoven είναι λειτουργικό, αλλά το ελληνικό έχει μεγαλύτερη αίσθηση αλληλοδιείσδυσης.

Το:

«μια κοινωνία λιγότερο κενή»

είναι από τα σημεία όπου η πολιτική σκέψη βγαίνει στην επιφάνεια χωρίς να μετατρέπεται σε πολιτικό ποίημα με την παραδοσιακή έννοια.

XVI

auspicious absence of memory

at the blockade

they arrested his brother

Παρατήρηση:

Το «ευοίωνη απουσία της μνήμης» είναι οξύ παράδοξο: συνήθως η απουσία μνήμης είναι απώλεια, εδώ χαρακτηρίζεται «ευοίωνη». Η μνήμη μπορεί να προστατεύει αλλά και να βασανίζει.

Το blockade για «μπλόκο» κρατά την ιστορικοπολιτική σημασία, αν και η ακριβής αναφορά παραμένει σκόπιμα αδιευκρίνιστη.

XVII

and an interpretive circular, in the desert he lives with prayer, dining on

locusts,

in the shape of the guitar, the note

in the plagal mode of delta

carved from wood

in the color green, the grass

in deep relief

frost-pure

in the scent of jasmine, jasmine

in porcelain

except one, they all were lost, in the

marshes diseases awaited them, and hunger

and hardship decimated them. No one

believed him, when they followed him, indifferent—

the spectacle they saw before their eyes

shook them exceedingly, they wept

bitterly for this

in the shape of the hand, the plough

in iron

in the hollow of my mouth, my

voice, my tongue harped

into words

Παρατήρηση:

Η ενότητα αυτή έχει σχεδόν λεξικογραφική/ερμηνευτική μορφή.

Η αλληλουχία:

shape → note

color → grass

scent → jasmine

hand → plough

mouth → voice → tongue → words

είναι μια θεωρία της αναπαράστασης.

Το αντικείμενο δεν εμφανίζεται ποτέ άμεσα. Εμφανίζεται μέσω ενός συστήματος αντιστοιχιών.

Το «η γλώσσα μου αρπισμένη» αποδίδεται:

my tongue harped into words

ώστε να διατηρηθεί η εικόνα της γλώσσας ως μουσικού οργάνου.

XVIII

The dream

let it be

the language

the lizard in the moon

harmonized its voice

fragrant dewdrop, the sower

the north wind, and then the child thought:

“the real cannot be classified.”

in a certain sense the almond tree

blossomed

he arranged the yellow chairs, the embroidered tablecloth was laid

the lizard wandered in the sun

as though it had acquired knowledge

that day the child on the shore stared at the stones

the bones of the swordfish

whitening

white feather at the ankle and the sailboat

sails seaward, white feather

Daedalus gathered the carcass

of Icarus, and in his honor

athletic games were held for twelve days

language, precisely, is a phenomenon of human life

the dream

Παρατηρήσεις για το τέλος

Εδώ προσπάθησα να διατηρήσω την κυκλικότητα του πρωτοτύπου.

Η πρώτη ενότητα λέει:

if only / the dream / were / the language

και η τελευταία:

The dream / let it be / the language

Η αγγλική μετάφραση πρέπει να επιτρέψει στον αναγνώστη να αισθανθεί αυτή την επιστροφή.

«η σαύρα στη σελήνη ακόρντιζε τη φωνή της»

Το harmonized its voice είναι πιο φυσικό αγγλικά, αλλά το ελληνικό «ακόρντιζε» έχει κάτι πολύ πιο παράξενο: η σαύρα κουρδίζει τη φωνή της σαν μουσικό όργανο.

Θα μπορούσε επομένως να κρατηθεί μια πιο τολμηρή εκδοχή:

the lizard in the moon tuned its voice

Προτιμώ τελικά το tuned its voice, επειδή συνδέεται με το πιάνο, το βιολί, τη λύρα και όλη τη μουσική μεταφορά του έργου.

«ποντοπορεύει»

Το:

«το ιστιοφόρο ποντοπορεύει»

θα μπορούσε να γίνει the sailboat sails the open sea, αλλά το sails seaward κρατά κάτι από την ελληνική σύνθετη λέξη.

Το «πραγματικό»

the real cannot be classified

είναι κατά τη γνώμη μου η σωστή αγγλική διατύπωση.

Δεν θα έβαζα reality cannot be categorized, γιατί το the real έχει σαφώς φιλοσοφικότερη και ποιητικότερη χροιά.

Μια κρίσιμη μεταφραστική παρατήρηση

Το «Πτυχωμένη Ποίηση» δεν πρέπει να μεταφραστεί υπερβολικά «καλά» στα αγγλικά.

Αν ο μεταφραστής εξομαλύνει όλες τις ασυνέχειες, διορθώσει τα παράξενα συντακτικά σχήματα και κάνει τις εικόνες φυσικές, θα καταστρέψει ακριβώς αυτό που κάνει το έργο ιδιότυπο.

Η μετάφραση πρέπει να επιτρέψει να παραμείνουν:

η αμηχανία, η ασυνέχεια, η αρχαιολογία της γλώσσας, η επανάληψη, η παραμόρφωση, το κενό.

Γι' αυτό σε ορισμένα σημεία προτιμώ μια αγγλική φράση που είναι ελαφρώς «παράξενη» από μια άψογη αγγλική πρόταση.

Τίτλος: η τελική επιλογή

ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

θα το απέδιδα:

PLEATED POETRY

και όχι:

Folded Poetry

Folded Verse

Creased Poetry

Το pleated έχει κάτι υλικό, αρχιτεκτονικό και ταυτόχρονα οργανικό. Η πτυχή επανέρχεται, διπλώνεται και αποκαλύπτει άλλη πτυχή — ακριβώς όπως λειτουργεί η σύνθεση.

Και ίσως η πιο συμπυκνωμένη αγγλική εκδοχή της ποιητικής αρχής και του τέλους να είναι:

I school the memory.

...

the real cannot be classified.

...

language, precisely, is a phenomenon of human life —

the dream.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, διατηρεί τον βασικό άξονα του ελληνικού έργου: μνήμη → γλώσσα → πραγματικό → όνειρο.

.

.

.

χνκουβελης cncouvelis

ΠΤΥΧΩΜΕΝΗ   ΠΟΙΗΣΗ

Ι

ορθρινο γαλαζιο

παιδευω τη μνημη

αχλυ του περιστεριου ξασπρισμα μυρωδικο

σπορεας ο

βορηας η

νοτια βαρκαρης

δροσοσταλια

η ' δροσοσταλιδα

η' αλλιως σταλαγματια

υπαιθρια λιχνισματα

της φωνης

φωτερη

η σαυρα στον ηλιο περιπλανηθηκε

σαν απεκτησε τη γνωση

εκεινη τη μερα το παιδι στην

ακρογυαλια χαζευε τις πετρες

ας ηταν

το ονειρο

ας ηταν

η γλωσσα

ΙΙ

Τη μερα εκεινη ο Αιαντας

σιχαθηκε τη πονηρια

μηπως ο ανεμος

σταματησε ;

τη μερα εκεινη ο Αιαντας

στη μουσικη η ακοη μελωδιζεται

ως η αηδονα την ανοιξη

τη μερα

εκεινη ο Αιαντας κινησε κατα τον αιγιαλο

παρα θιν αλος

σωσον Κυριε

μην εισεινεγγεις ημας εις πειρασμους

η πληγη ανοιγμενη στο κυμα

η κραυγη καταξεσχισμενη στα δεντρα

ωρα μεσημερι

ΙΙΙ

μασκα χρυση

Ασινην τε 

η πρασινη μορφη

παπια στο θυμαρι

που πανε οι λεξεις ;

το πληρωμα στο σκαφος

κακοφορμισμενο απο τα

βασανα , η πανσεληνος

κρεμασμενη στο

καταρτι η θαλασσα

θα τελειωσει

το πρωι

αδραχτι ο ουρανος

στη βροχη

ολη νυχτα η πυγολαμπιδα

αυριο

μασκα χρυση

στο ονειρο του Αχιλλεα

η θαλασσα

στη Σκυρο

IV

συν γυναιξι και τεκνοις

ο γεροντας

επεζοπορισε

αν αναληφτουμε

μετα

πλησιον της ανατολης

η συκια

ερριχνε τον κωνικο της ισκιο

το μαχαιρι εκοβε το ψωμι φετες

γυρισε απο το κουβαλημα της πετρας

το βραδυ αντι της σεληνης τα συννεφα

εδοξαρισε τη λυρα

αφες αυτοις 

V

η μελισσα γυρισε

γραμμη ο οριζοντας

κι η βαρκα στις καλαμιες

προπαντος να μη χασουμε τις Πλειαδες

ρωτησε

πριν δυο χρονια

'' η - γλωσσα - ειναι - μεταφυσικη ''

βηματα στο παγο

υγραμενο γαλαζιο

την αλλη μερα

οι γλαροι

σαν κοκκαλα του ξιφια

στο φως

VI

μου αφηγηθηκε για τη συνωμοσια

απο την αρχη ως το αισχυντο τελος

καποτε συνεχιζε ετσι

ολα τα σχεδια του πιανου , με γυρισμενη

τη πλατη επαιζε

καποτε σταματουσε

VII

στο τεμπλο αριστερα η εικονα του Ιωαννη

του Χρωματιστη [ του εποναζομενου Τσαρουχη ]

εορταζοντος την ογδοην του μηνος Απριλιου

στη θαλασσα βυθιστηκε το περιστερι

ασπρο εσκασε το κυμα στην ακτη

ο Γκαιτε ειχε δικιο

Το χρωμα στο λογο δεν ειναι το χρωμα

Το ποδι φτερουγισε απαλα στον αστραγαλο

λευκο

λευκο

λευκο

IIX

σε ενα φιλμ του Γκονταρ , το βιολι ανθιζε

κατω απο το φεγγαρι

ακουσαμε την ιαχη . '' Ιτε παιδες Ελληνων ''

ως το ξημερωμα διηγοταν κι επειτα

κοντα στο ξημερωμα αποκοιμηθηκε

καπως με βοηθησε η γλωσσα

IX

περι - φερει

φερει

περι - φερει

περι - στοιχιζαν

ο στιχος . η ανασα μυρωδισμενη

ωδη του κυκνου ιπταμενη

απτη

η αφη της συν - ουσιας

συν - ειναι

ειναι -

η μερα το μεσημερι

Χ

αργοπορει

το και'κι με τον Φιλοκτητη δεν γυρισε

ακομη , εδω και δυο μερονυχτα

τα τσαμπια στη κληματαρια αρχισαν να ροδιζουν

και τα μηλα στα μαγουλα κοκκινισαν

οταν ο Οδυσσεας τον αντικρυσε αυτος σαπιζε

ενα σμηνος απο πεταλουδες ,του διηγηθηκε τις ιστοριες του μυαλου του

η συκια μεστη απο συκα , η ελια

καρπιζοταν

'' Οντας ελευθερωσουμε τα μερη τα

ελληνικα τοτε θα αναπαει η ψυχη μας ''

η ροδια ανοιγε τα ροδια της

αργοπορει

το και'κι με τον Φιλοκτητη ποντοπορευει , αυριο το πρωι' θα δεσουν τα σκαρια

στα ντοκα

οταν τον αντικρυσαν αυτος σαπιζε

ενα σμηνος απο πεταλουδες η τυραγνισμενη 

ψυχη του

ΧΙ

εκει εδρασε η ομιχλη

στη νοσταλγια του υφους

αποηχοι της μουσικης

ΧΙΙ

ποτε δεν εξιστορησε , μονο καποτε-

καποτε εξωραι'ζε τα γεγονοτα

απο το μεσιανο καταρτι κρεμαστηκε ο

ναυτης , μερες μπεκρουλιαζε στο πορτο

αφου

στο κυμα ξαπλωσε λεκιασμενος ο αγαπημενος γλαρος

αυριο θα γυροφερνουν τη ψυχη τους περα

κατα τους ελαιωνες

Μνησθητι μοι 

ΧΙΙΙ

λαλουντα πευκα 

τεχνηεντα

μια αυτοβιογραφικη αφηγηση . του αρεσαν

τα τριανταφυλλα , ως τριανταφυλλο η παρεια

οι σπουδες για το διδακτορικο , στη

μπυραρια οι γυμνες γκαρσονες

Καρυατιδα

Καρυατιδα

Καρυατιδα

Καρυατιδα

Καρυατιδα

και ενα ονομα ακομα , που δεν θυμαμαι

α ! Ελένη η' Μαρια

ενρινη η φωνη μου

η απασχοληση των μαυρων στη

γεωργια

οξινη η φωνη μου

λαλουντα τεχνηεντα . ο ανθρωπος

XIV

μπορει κανεις να μιλησει για ενα μεγαλο 

μετασχηματισμο

θεωρηθηκε ως ο νεος μηχανισμος της εποχης

η φρουτιερα περιεχει λογης - λογης φρουτα

μηλα

ροδακινα

σταφυλια συκα αναναδες

αχλαδια κερασια

και κεινα τα βερυκοκα που

του αρεσαν

XV

η θαλασσα παρορμησε το ονειρο

η ηθικη επαισχυντα κατακρεουργηθηκε

αλληλενδυτα δεντρα ως τις εσχατιες του

δασους

η γλωσσα 

των οριακων

περιορισμων ,με ωμη συντεχνιακη

λογικη

αλληλενδυτα δεντρα ως τις εσχατιες

του δασους : η θαλασσα παρεμεινε στο

ονειρο : μια κοινωνια λιγοτερο κενη

στο λαγκαδι η αγριοπεριστερα

λαγοκοιμονταν

η παχνη αποκρυσταλλωνονταν στον

ηλιο

XVI

ευοιωνη απουσια της μνημης

στο μπλοκο μαζεψαν τον αδερφο του

XVII

και μια ερμηνευτικη εγκυκλιος , στην

ερημο ζει με την προσευχη , δειπνιζοντας με

ακριδες , 

στο σχημα της κιθαρας η νοτα

σε ηχο πλαγιο του δελτα

ξυλοπελεκημενη

στο χρωμα του πρασινου η χλοη

σε βαθυ αναγλυφο

ορθοπαχνισμενη

στη μυρωδια του γιασεμιου το γιασεμι

σε πορσελανη

πλην ενος , ολοι χαθηκαν , στα

ελη τους περιμεναν οι αρρωστειες,και τους

αποδεκατισε η πεινα και οι κακουχιες.Κανεις

δεν τον πιστευε,οταν τον ακολουθησαν αδιαφο-

ροι το θεαμα,που αντικρυσαν εμπρος στους οφθαλ-

μους των τους συνεταραξε λιαν σφοδρα , εκλα-

ψαν πικρα γι ' αυτο

στο σχημα του χεριου το αλετρι

στο σιδερο

στη κοιλοτητα του στοματος μου η

φωνη μου,η γλωσσα μου αρπισμενη

στα λογια

XIIX

Το ονειρο

ας ειναι

η γλωσσα

η σαυρα στη σεληνη ακορντιζε

τη φωνη της

μυρωδικη δροσοσταλιδα , σπορεας ο

βορηας και τοτε το παιδι σκεφτηκε . '' το πραγματικο δεν μπορει να ταξινομηθει''

κατα μια ορισμενη εννοια ανθισε η

αμυγδαλια

αραδιασε τις κιτρινες καρεκλες , το κεντητο τραπεζομαντηλο στρωθηκε

η σαυρα στον ηλιο περιπλανηθηκε σαν απεκτησε

τη γνωση εκεινη τη μερα το παιδι στην ακρογυαλια χαζευε τις πετρες τα κοκκαλα του

ξιφια ασπριζαν

λευκο φτερο στον αστραγαλο και το ιστιοφορο ποντοπορευει λευκο φτερο

ο Δαιδαλος μαζεψε το κουφαρι

του Ικαρου , και προς τιμην του εγιναν αγωνες αθλητικοι μερες δωδεκα

η γλωσσα , ακριβως , ειναι ενα φαινομενο της ανθρωπινης ζωης το 

ονειρο

.

.

.

GREEK POETRY -Εβδοκιά και Κωνσταντάκης POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Εβδοκιά  και Κωνσταντάκης

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Εβδοκιά  και Κωνσταντάκης

 

Σαράντα μήλα σ’ένα μαντήλι δεμένα,

σαράντα μέρες σε ζητώ, αγάπη μου,εσένα

κι ο Κωνσταντάκης ο μικρός 

ο μικροκωνσταντινος 

έζωσε το σπαθακι του τον μαυρον καβαλικεψε 

και πήρε το δρόμο το στρατι στης Εβδοκιας

να παει 

κι ήρθαν του μαντάτα μαύρα και πικρα 

την Εβδοκια σου κλέψανε 

ξένος αποξενος την άρπαξε 

με συνοδεια τους δράκους

την πήρε πέρα απ'τα ψηλά βουνά

σε κάστρο εκλεισε δίχως κλειδιά στις πόρτες

ως τ'ακουσε ο Κωνσταντής βαριά φωνή εβγάζει

Βδοκια μου ως την αυγή αν δεν σε βρω

βολιουμαι να πεθανω

τον μαύρο του εκεντησε σαν άνεμος εχύθη

τρια βουνά επερασε τρία ποτάμια μαυρα

εννιά γεφύρια γκρέμισε εννιά θεριά σκοτωνει

κι έφτασε στον ξένο πύργο νύχτα χωρίς φεγγαρι

τη πόρτα με το σπαθί εχτύπησε κι οι πέτρες εραγισαν

κι η γη εβογγηξε και τα δεντρά τσακισαν

και βγήκε ο άρπαγας με εκατό πολεμισταδες

κι ο Κωνσταντάκης δεν εδηλιασε

απάνω τους σαν λιοντας τους χυμαει

κόβει κεφάλια συριζα

κι όσο να'ρθει το μεσημέρι

στο χώμα τούς  αρραδιασε

να πλεν στο αιμα

επηρεν την καλή του σιμα στο άλογο καβάλα

και στη πατρίδα εγύρισέ την

παντοτινή γυναικα

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Τα Τών Του Ντίνου Ηλιοπουλου -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Τα Τών

Του

Ντίνου Ηλιοπουλου

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Τα Τών
Του

Ντίνου Ηλιοπουλου

Ντίνος Ηλιόπουλος:

- Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα με τους ανθρώπους;

-Ποιο;

-Μιλάνε πολύ.

-Κι εσύ;

-Εγώ δεν μιλάω. Εξηγώ.

-Τι εξηγείς;

-Ότι δεν μιλάω.

-Μα τώρα μιλάς!

-Ε, καλά… μη με διακόπτεις.

-Και τι θα κάνεις μετά ;

-Θα πάω σπίτι.

-Και μετά;

-Θα βγω.

-Γιατί;

-Για να πάω σπίτι.

-Δεν σε καταλαβαίνω.

-Ούτε εγώ. Αλλά τουλάχιστον συμφωνούμε.

-Είσαι σοβαρός άνθρωπος;

-Βεβαίως.

-Πότε;

-Όταν κοιμάμαι.

-Και όταν είσαι ξύπνιος;

-Προσπαθώ να μην ενοχλώ τη σοβαρότητα.

-Τι προτιμάς;

-Να έχω δίκιο.

-Γιατί;

-Για να έχω κάτι να χάσω.

.

.

Hanna Schygulla's Smile -cncouvelis

 .

.

Hanna Schygulla's Smile

-cncouvelis 

https://www.facebook.com/reel/1363747428642352/

.

.

On Louise Brooks Story -cncouvelis

 .

.

On Louise Brooks Story

-cncouvelis

https://www.facebook.com/share/v/1GTX6CS6Mq/

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Μια φανταστική συνέντευξη του κ.Κ με την Μεγαλη πορτογαλίδα πιανιστρια Maria João Pires -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Μια φανταστική συνέντευξη του κ.Κ με την Μεγαλη πορτογαλίδα πιανιστρια

Maria João Pires

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

Μια φανταστική συνέντευξη του κ.Κ με την Μεγαλη πορτογαλίδα πιανιστρια

Maria João Pires

 

Ο κ.Κ συνομιλεί με τη Maria João Pires

κ. Κ.: Κυρία Pires, όταν σας ακούει κανείς να παίζετε Μότσαρτ,έχει την αίσθηση ότι η μουσική δεν εκτελείται αλλά αναπνέει.Εχετε έναν «βουδιστικό» τρόπο στο παίξιμό σας.Συμφωνείτε;

Maria João Pires: Δεν ξέρω αν είναι βουδιστικός.Ξέρω όμως ότι ο εκτελεστής πρέπει να εγκαταλείψει το εγώ του.Να μην θέλεις να επιβληθείς στη μουσική.

Ο Μότσαρτ απαιτεί απόλυτη διαύγεια,δεν συγχωρεί την επίδειξη.Είναι σαν να κάθεσαι ήσυχα δίπλα σε μια λίμνη.

Αν ταράξεις την επιφάνειά της,χάνεις την αντανάκλαση.

κ. Κ.: Δηλαδή η σιωπή είναι μέρος της μουσικής;

Maria João Pires: Η σιωπή είναι η μήτρα της μουσικής. Κάθε νότα γεννιέται από μια σιωπή και επιστρέφει σε αυτήν.Αυτό θυμίζει πράγματι μια ανατολική αντίληψη.

Δεν κυνηγάς τη μουσική,την αφήνεις να εμφανιστεί.

κ. Κ.: Κι όμως,όταν παίζετε Σοπέν, μοιάζει σαν να ανοίγεται ένας τελείως διαφορετικός κόσμος.

Maria João Pires: Ο Σοπέν είναι η ανθρώπινη αναπνοή.

Ο Μότσαρτ κοιτάζει τον ουρανό,ο Σοπέν κοιτάζει την καρδιά.

Στον πρώτο χρειάζεται διαφάνεια.

Στον δεύτερο,τρυφερότητα. Αλλά και οι δύο απαιτούν ειλικρίνεια.Αν προσπαθήσεις να συγκινήσεις το κοινό, έχεις ήδη αποτύχει.

Πρέπει πρώτα να συγκινηθείς εσύ από αυτό που ανακαλύπτεις μέσα στη μουσική.

κ. Κ.: Θα ήθελα να γυρίσουμε στο Άμστερνταμ, το 1999. Μια στιγμή που μοιάζει σχεδόν απίθανη.

Maria João Pires: Δεν ήταν θαύμα. Ήταν πανικός.

κ. Κ.: Όταν η ορχήστρα άρχισε να παίζει το Κοντσέρτο αρ. 20;

Maria João Pires: Ναι. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι είχα προετοιμάσει άλλο έργο. Ένιωσα σαν να εξαφανίστηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.

Ήθελα να σταματήσουν όλα. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

κ. Κ.: Κι όμως δεν σταμάτησαν.

Maria João Pires: Ευτυχώς όχι.Ο Riccardo Chailly με κοίταξε με απόλυτη ηρεμία. Εκείνο το βλέμμα έλεγε: -Μπορείς.

Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη.Το σώμα θυμήθηκε όσα ο νους πίστευε πως είχε ξεχάσει.

κ. Κ.: Παίξατε ολόκληρο το κοντσέρτο από μνήμης χωρίς λάθος.

Maria João Pires: Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε μνήμη ούτε λογική.Υπήρχε μόνο η μουσική.Όταν τελείωσε η συναυλία, τότε κατάλαβα τι είχε συμβεί και άρχισα να τρέμω.

κ. Κ.: Πολλοί χαρακτήρισαν εκείνη την ερμηνεία θαύμα.

Maria João Pires: Τα θαύματα γεννιούνται από χιλιάδες ώρες μοναξιάς,μελέτης και αμφιβολίας.Δεν είναι υπερφυσικά.Είναι οι στιγμές όπου η προετοιμασία συναντά το άγνωστο.

κ. Κ.: Τα τελευταία χρόνια αφιερώσατε μεγάλο μέρος της ζωής σας σε παιδιά από μειονεκτικά κοινωνικά περιβάλλοντα.Γιατί;

Maria João Pires: Γιατί η μουσική δεν είναι πολυτέλεια.Είναι δικαίωμα. Ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στη φτώχεια μπορεί να μη γνωρίσει ποτέ τον Μότσαρτ ή τον Σοπέν,όχι επειδή δεν μπορεί να τους καταλάβει αλλά επειδή κανείς δεν του άνοιξε την πόρτα.

κ. Κ.: Πιστεύετε ότι η μουσική αλλάζει τη ζωή;

Maria João Pires: Δεν λύνει την πείνα ούτε σταματά τους πολέμους.Αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος κατοικεί τον κόσμο. Κι αυτό είναι η αρχή κάθε αλλαγής.

κ. Κ.: Τι μαθαίνετε από τα παιδιά;

Maria João Pires: Ότι η μουσική δεν ανήκει στους σολίστ ούτε στις μεγάλες αίθουσες.Ανήκει σε όποιον ακούει χωρίς φόβο.

κ. Κ.: Αν ο Μότσαρτ και ο Σοπέν κάθονταν σήμερα εδώ, τι θα τους λέγατε;

Maria João Pires: Τίποτε.Θα προτιμούσα να καθίσουμε όλοι σιωπηλοί.Ίσως τότε να άρχιζε πραγματικά η μουσική.

κ. Κ:Σας ευχαριστώ πολύ.

η Maria João Pires

κάθησε στο πιάνο και έπαιξε

Frederico Chopin 

Nocturne opus 9 no 1

https://youtu.be/yqb9Kl28Cmw?is=aXiW2epzocIgCgRr

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -ο κ.Κ γράφει για την ομορφιά μιας γυναίκας -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-ο κ.Κ γράφει για την ομορφιά μιας γυναίκας

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

ο κ.Κ γράφει για την ομορφιά μιας γυναίκας.

1.Δοκίμιο: 

Η ομορφιά της γυναίκας

 

Στη φωτογραφία διακρίνεται μια γυναίκα με φωτεινό χαμόγελο,προσεγμένο μακιγιάζ,έντονα μάτια και κομψά χρυσά σκουλαρίκια.

Η έκφρασή της είναι γαλήνια και φιλική ενώ η στάση του προσώπου αποπνέει αυτοπεποίθηση χωρίς επιτήδευση. 

Η ομορφιά δεν είναι μια στατική κατάσταση. Μεταβάλλεται καθώς μεταβάλλεται και η ζωή.

Η νεότητα προσφέρει φρεσκάδα,όμως η εμπειρία προσθέτει βάθος.

Οι χαρές και οι δοκιμασίες χαράζουν αδιόρατες γραμμές στο πρόσωπο,οι οποίες δεν αφαιρούν την ομορφιά,συχνά την ολοκληρώνουν.

Έτσι, το πρόσωπο γίνεται ένα είδος βιογραφίας.

Η αισθητική αξία μιας γυναίκας βρίσκεται επίσης στην ικανότητά της να εκφράζει την προσωπικότητά της.

Το ντύσιμο, τα χρώματα, τα κοσμήματα και το χτένισμα δεν είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία,είναι μορφές έκφρασης.

Όταν συνδυάζονται με αυθεντικότητα,δημιουργούν μια παρουσία που δεν επιβάλλεται αλλά κερδίζει την προσοχή.

Η ομορφιά, τελικά, είναι σχέση.

Υπάρχει στο βλέμμα εκείνου που παρατηρεί.

Αυτή η γυναίκα είναι  πραγματικά όμορφη επειδη η εξωτερική της εικόνα συμφιλιώνεται με την εσωτερική της αλήθεια.

Η εμφάνιση δεν είναι μάσκα, γίνεται αντανάκλαση μιας προσωπικότητας που φωτίζει τον χώρο γύρω της.

2. Αφήγημα: 

Το χαμόγελο στο απογευματινό φως

Το καφέ ήταν σχεδόν άδειο. 

Εκείνη καθονταν δίπλα στο παράθυρο.Το  μαλλιά της αντανακλούσαν το φως.

Τα χρυσά σκουλαρίκια της κινούνταν ανεπαίσθητα κάθε φορά που έστρεφε το κεφάλι.

Ένας άγνωστος άντρας μπήκε και κάθισε απέναντι.

Δεν ήταν ένα εντυπωσιακό γεγονός 

Όμως για λίγη ωρα δύο άγνωστοι άνθρωποι μοιράστηκαν κάτι.

Όταν εκείνος έφυγε,εκείνη χαμογελασε.

Το πρόσωπο της ήταν ήρεμο.

-Αυτος είναι ο άντρας μου, είπε. 

Όταν βγήκε από το καφέ το απογευματινό φως είχε γίνει  πιο φωτεινό.

3. ποίημα:

Η σιωπή του φωτός

το βλέμμα

η επιμέλεια του χρώματος στα χείλη

το ανεπαίσθητο χαμόγελο

χωρίς θόρυβο

ο κόσμος πιο φωτεινος

τα μάτια

.

.

.