LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Auschwitz concentration camp τής ανθρωπότητας -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Auschwitz concentration camp τής ανθρωπότητας

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Auschwitz concentration camp τής ανθρωπότητας

Ενας άντρας περπατά 

ανάμεσα στα μπλοκ τών κρατουμένων αμίλητος,κοιτάζει την αβυσσο,τη βιομηχανία θανάτου,σκύβει σε ένα σωρό από παπούτσια,αγγίζει ένα μικρό παιδικό κόκκινο παπούτσι,το χέρι του τρεμει,

-εδω,σκέφτηκε,

συντριφτηκαν τα πόδια του,τα έλιωσαν,

μπήκε σε ένα θάλαμο,η μυρωδιά τής καμένης σάρκας,άγγιξε τον τοίχο,

τον γρατσουνισε όπως αυτοί,μάτωσαν τα νύχια του,

άκουσε τις κραυγές τους,

κραυγές,κραυγές,κραυγές,

τούς είδε με τις στολές,φώναζαν διαταγές,να εκτελεστεί η οργανωμενη βαρβαροτητα.

εκείνη τη μέρα έγραψε:

περπάτησα εκεί όπου τελειωσε η ανθρωπότητα 

Ο θάνατος τού ανθρώπου.

Εδώ.

Στο Άουσβιτς.

Εδώ που οι άνθρωποι καηκαν.

Οι δολοφόνοι τους άκουγαν μουσική το βράδυ 

και

όλα τα είχαν με απόλυτη τεχνική σχεδιασμένα:

Οι θάλαμοι.

Οι κατάλογοι.

Οι αποτεφρώσεις.

Ο χρόνος καύσης ανά σώμα.

Η αποδοτικότητα τής ψυχρής  αποτελεσματικότητας.

Χρειάζονταν εκατομμύρια πτώματα για να αισθανθούν.

Με έντυσαν με στολή,με διέταξαν:

-σκότωσε τώρα.

να υπηρετώ σε στρατόπεδα συγκέντρωσης,να απαιτω εξασκώντας βία μαζική υπάκουη,

τώρα μονος,κανείς ποτέ πια δεν θα με ονομάσει άνθρωπο.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Ο Friedrich Nietzsche για τον Martin Heidegger -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Ο Friedrich Nietzsche για τον Martin Heidegger

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Friedrich Nietzsche για τον Martin Heidegger 

Δεν θα τον κατακρινω ως έναν απλό οπορτουνιστή ή ως έναν κοινό ιδεολόγο τού ναζισμού,γιατί βλεπω κάτι βαθύτερο και τραγικότερο: 

έναν φιλόσοφο που προσπάθησε να μετατρέψει την οντολογία σε ιστορικό πεπρωμένο 

και τελικά παρασύρθηκε από την ίδια τη μέθη τής Ιστορίας,

εγώ μισω,απεχθανομαι, τις μάζες,αλλά μισω ακόμη περισσότερο το κράτος,το κράτος είναι το πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα,ο ναζισμός, αντίθετα,ήταν η απόλυτη λατρεία τού κράτους,τής φυλής,τής συλλογικής ταυτότητας,τής ιστορικής αποστολής τού έθνους,ο Χάιντεγκερ πίστεψε για ένα διάστημα πως μέσα στο εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα υπήρχε η δυνατότητα μιας 'πνευματικής αναγέννησης' τής Γερμανίας,πως ο λαός θα μπορούσε να ξαναβρεί μια αυθεντική σχέση με το Είναι,με τη γη,με τη μοίρα του,εγώ θα έβλεπα μια μοιραία αυταπάτη: 

τη στιγμή που ένας φιλόσοφος άφησε τη σκέψη να υποταχθεί στη μεταφυσική τής συλλογικής ταυτότητας,

θα τού έλεγα:

εσύ,που μιλούσες για αυθεντικότητα,πώς πίστεψες σε μια εποχή σημαιών,παρελάσεων και κραυγών; πώς μπόρεσες να θεωρήσεις ότι η αλήθεια τού Είναι κατοικεί μέσα σε στολές;

γιατί εγώ παρά τις παρερμηνείες,που μού έγιναν,ημουν βαθιά αντιεθνικιστής,περιφρονούσα τον γερμανικό σωβινισμό στην εποχή μου,χλεύαζα τον αντισημιτισμό,μισούσα τον όχλο,είτε αυτός εμφανιζονταν ως σοσιαλιστική μάζα είτε ως εθνικιστικό πλήθος,

ο υπεράνθρωπος μου δεν ήταν στρατιώτης ενός κράτους,ήταν μια μοναχική μορφή δημιουργίας,ένας άνθρωπος που ξεπερνά τον εαυτό του,όχι ένας κομματικός πιστός,

ο Χάιντεγκερ όμως,στον πρυτανικο του λόγο το 1933,μίλησε για το πεπρωμένο τού γερμανικού λαού με σχεδόν μυστικιστικούς όρους,εκεί ακριβώς αναγνωριζω ένα παλιό πρόβλημα τής γερμανικής μεταφυσικής: 

την ανάγκη να μετατρέπεται η σκέψη σε αποστολή,η φιλοσοφία σε σωτηριολογία,εγω ήθελα να γκρεμίσω τα είδωλα,ο Χάιντεγκερ,έστω προσωρινά,βοήθησε να χτιστεί ένα νέο είδωλο, ιστορικό και πολιτικό,

ισως η πιο σκληρή κριτική μου γι'αυτον να μην αφορω καν τη στράτευση του στον ναζισμό, αλλά τη μεταγενέστερη σιωπή του,ο Χάιντεγκερ, μετά την κατάρρευση τού Τρίτου Ράιχ,δεν μίλησε ποτέ με καθαρή μεταμέλεια,εμοιαζε να θεωρεί την καταστροφή μέρος μιας γενικότερης 'λήθης τού Είναι',σαν το Άουσβιτς να ήταν σύμπτωμα τής τεχνικής εποχής και όχι και προσωπική ηθική αποτυχία,

αλήθεια,μισω αυτή τη φυγή προς την αφαίρεση,

θα τού έλεγα πως ίσως πίσω από τις πυκνές έννοιες,πίσω από τη γλώσσα τής οντολογίας, κρύβεται τελικά μια αδυναμία να αντικρίσει κανείς το συγκεκριμένο ανθρώπινο γεγονός,γιατι απαιτω από τον φιλόσοφο να αναλαμβάνει το βάρος τής μοίρας του προσωπικά,να λέει 'ναι' ακόμη και στο σφάλμα του,να μη χάνεται μέσα σε απρόσωπες ιστορικές αναγκαιότητες,

και ίσως εκεί να βρισκεται η βαθύτερη καταδίκη,ο Χάιντεγκερ επιχείρησε να σκεφτεί το Είναι πέρα από την ηθική, όμως εγώ θα τού απαντούσα πως όταν ο φιλόσοφος πλησιάζει την εξουσία χωρίς τραγική επίγνωση,η σκέψη μετατρέπεται εύκολα σε μυστικισμό τής δύναμης, και τότε η φιλοσοφία παύει να είναι σφυρί που θρυμματίζει είδωλα, γίνεται ηχώ μιας εποχής που λατρεύει τα δικά της τέρατα,

όχι,δεν τον βλέπω τελικά,ως προδότη τής φιλοσοφίας αλλά ως τραγική μορφή της: 

έναν στοχαστή που πλησίασε υπερβολικά την άβυσσο τής Ιστορίας και, αντί να την αντικρίσει,να την αντιμετωπίσει,μιλουσε γι'αυτη σαν να ήταν το πεπρωμένο.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Interaction on: Rose für Direkte Demokratie τού Joseph Beuys -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Interaction on:

 Rose für Direkte Demokratie τού Joseph Beuys

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Joseph Beuys-Rose für Direkte Demokratie

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Interaction on:

 Rose für Direkte Demokratie τού Joseph Beuys 

Το έργο Rose für Direkte Demokratie του Joseph Beuys(at docoumeta 5 Kassel Germany,1972) εντάσσεται στον ευρύτερο στοχασμό τού καλλιτέχνη πάνω στη σχέση ανάμεσα στη φύση, την πολιτική και τη δυνατότητα μιας ριζικής επαναθεμελίωσης τής δημοκρατίας ως ζωντανού οργανισμού και όχι ως τυπικού θεσμικού μηχανισμού.

Η εικόνα τηςς τριανταφυλλιάς που τοποθετείται μέσα σε ένα διαφανές,εργαστηριακό δοχείο μέτρησης δημιουργεί εξαρχής μια ένταση:

το ζωντανό στοιχείο τής φύσης παγιδεύεται μέσα σε ένα περιβάλλον επιστημονικής καταγραφής,σχεδόν ψυχρής ουδετερότητας. Η τριανταφυλλια, εύθραυστη αλλά ταυτόχρονα φορτισμένη με έντονο συμβολισμό, δεν παρουσιάζεται ως διακοσμητικό αντικείμενο αλλά ως 'πολιτικό σώμα' που αντιστέκεται στη μετρησιμότητα,στη λογική τής ποσοτικοποίησης και τής ελέγξιμης πραγματικότητας.

Στη σκέψη τού Beuys,η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα σύστημα διακυβέρνησης αλλά μια διαρκής διαδικασία διαμόρφωσης τής κοινωνίας μέσω τής ανθρώπινης δημιουργικότητας,αυτό που ο ίδιος ονόμαζε 'κοινωνική γλυπτική'. 

Η τριανταφυλλια,ως σύμβολο ζωής,αγάπης αλλά και τραύματος καθώς φέρει αγκάθια, λειτουργεί εδώ ως υλικό- φορέας αυτής τής ιδέας: η δημοκρατία δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά κάτι εύθραυστο,που χρειάζεται φροντίδα, συμμετοχή και συνεχή αναδιαμόρφωση.

Το γυάλινο δοχείο,από την άλλη, παραπέμπει σε μια επιστημονική,ίσως και ψυχρή,αντιμετώπιση τού ζωντανού.

Έτσι δημιουργείται ένα διπλό επίπεδο ανάγνωσης:

από τη μία η φύση ως ζωντανή δύναμη,από την άλλη η κοινωνία που επιχειρεί να την περιορίσει,να την μετρήσει,να την εντάξει σε δομές ελέγχου.

Η ένταση αυτή αντανακλά την πολιτική αγωνία τού Beuys:

τη σύγκρουση ανάμεσα στη ζωντανή δημοκρατία και στους μηχανισμούς τυποποίησης τής εξουσίας.

Το έργο μπορεί να ιδωθεί και ως μια σιωπηλή προειδοποίηση:

η δημοκρατία,όπως και το άνθος,δεν είναι αυτονόητη ούτε σταθερή. Είναι ένα εύθραυστο βιολογικό και κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να μαραθεί αν αποκοπεί από τη ζωντανή συμμετοχή τών ανθρώπων.

Η 'τριανταφυλλιά για την άμεση δημοκρατία' δεν είναι επομένως απλώς ένα αντικείμενο τέχνης, αλλά μια πρόταση ύπαρξης:

μια πρόσκληση να ξανασκεφτούμε την πολιτική ως κάτι οργανικό, αισθητικό και βαθιά ανθρώπινο.

Κάτι που,κάθε άνθρωπος,με πολύ απλό τρόπο μπορεί να βάλει στο τραπέζι τού σπιτιου του.

Αφού κατά τον Joseph Beuys:

-Jeder Mensch ist ein Künstler-

Κάθε άνθρωπος είναι ενας καλλιτέχνης.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Οικολογικη Διασταση τού Joseph Beuys -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Οικολογικη Διασταση τού Joseph Beuys

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Joseph Beuys

χ.ν.κουβελης c n.couvelis

Η Οικολογικη Διασταση τού Joseph Beuys

Ο Joseph Beuys υπήρξε μία από τις πιο ιδιομορφες και ριζοσπαστικές μορφές τής ευρωπαϊκής τέχνης του 20ού αιώνα. 

Η οικολογική διάσταση του έργου του δεν αποτελεί ένα περιφερειακό ή διακοσμητικό στοιχείο τής δημιουργίας του, αντίθετα,βρίσκεται στον πυρήνα τής σκέψης του. Για τον Beuys,η φύση δεν ήταν απλώς θέμα αναπαράστασης αλλά ένας ζωντανός οργανισμός μέσα στον οποίο ο άνθρωπος συμμετέχει ηθικά, πολιτικά και πνευματικά. Η οικολογία,στην περίπτωσή του, συνδέεται με την κοινωνική αλλαγή,τη θεραπεία τής συλλογικής συνείδησης και την επανένωση ανθρώπου και κόσμου.

Η σκέψη τού Beuys διαμορφώθηκε μέσα από την εμπειρία τού πολέμου, τής καταστροφής και τής μεταπολεμικής αποξένωσης. 

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πολεμο.αντιλαμβανόταν τον δυτικό πολιτισμό ως έναν μηχανισμό που είχε αποκόψει τον άνθρωπο από τις οργανικές και πνευματικές του ρίζες. 

Η βιομηχανική κοινωνία,ο τεχνοκρατικός ορθολογισμός και ο καταναλωτισμός οδηγούσαν,κατά τη γνώμη του,όχι μόνο σε πολιτική βία αλλά και σε οικολογική ερήμωση. Έτσι,το καλλιτεχνικό του έργο απέκτησε χαρακτήρα σχεδόν 'θεραπευτικό':

η τέχνη όφειλε να επουλώσει τη ρήξη ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Beuys χρησιμοποιούσε υλικά οργανικά: 

λίπος,τσόχα,μέλι,κερί, ξύλο,αίμα,χώμα.

Τα υλικά αυτά δεν είχαν μόνο συμβολική σημασία αλλά λειτουργούσαν ως φορείς ενέργειας και μεταμόρφωσης.

Το λίπος,συμβόλιζε τη θερμότητα,τη ζωή και τη δυνατότητα αλλαγής μορφής.

Η τσόχα παρέπεμπε στην προστασία και τη διατήρηση της ζωτικής ενέργειας.

Ο καλλιτέχνης επιδίωκε να επαναφέρει στην τέχνη μία αίσθηση οργανικής ύλης,αντιπαραθέτοντας την ζωντανή μεταβλητότητα τής φύσης στην ψυχρή ακαμψία τής βιομηχανικής κοινωνίας.

Η οικολογική του σκέψη συνδέεται άμεσα με την έννοια της 'κοινωνικής γλυπτικής' Soziale Plastik. Σύμφωνα με αυτήν,κάθε άνθρωπος μπορεί να συμβάλει δημιουργικά στη διαμόρφωση τής κοινωνίας,όπως ο γλύπτης μορφοποιεί την ύλη.

Η κοινωνία ολόκληρη γίνεται ένα έργο τέχνης υπό διαρκή μετασχηματισμό.

Η οικολογία εδώ αποκτά βαθύ πολιτικό περιεχόμενο: 

η προστασία τής φύσης δεν είναι τεχνικό πρόβλημα αλλά πρόβλημα φαντασίας,συμμετοχής και συνείδησης.

Ο Beuys πίστευε ότι η οικολογική κρίση είναι ταυτόχρονα κρίση πνευματική.

Η κορυφαία έκφραση τής οικολογικής του αντίληψης υπήρξε το έργο:7000 Oaks,που παρουσιάστηκε στην documenta 7 στο Kassel. Ο Beuys ξεκίνησε τη φύτευση 7.000  βελανιδιών,δίπλα σε πέτρες βασάλτη.

Το έργο αυτό δεν ήταν ένα απλό περιβαλλοντικό happening ούτε μια συμβολική χειρονομία. Αποτελούσε μια μακροχρόνια διαδικασία μετασχηματισμού τού αστικού χώρου και της συλλογικής συνείδησης.

Η βελανιδιά, δέντρο αντοχής και ιστορικής μνήμης,λειτουργούσε ως σύμβολο αργής αλλά ουσιαστικής ανάπτυξης.

Ο βασάλτης,αντίθετα, παρέπεμπε στη σταθερότητα και στη γεωλογική διάρκεια.

Η συνύπαρξη οργανικού και ανόργανου στοιχείου εξέφραζε τη βαθιά αλληλεξάρτηση ανθρώπου, φύσης και ιστορίας.

Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο τουυ έργου ήταν η συμμετοχή της κοινότητας.

Πολίτες,εθελοντές και θεσμοί συνεργάστηκαν στη φύτευση τών δέντρων,μετατρέποντας το έργο σε συλλογική πράξη οικολογικής ευθύνης.

Ο Beuys δεν ήθελε να δημιουργήσει ένα αντικείμενο προς αισθητική κατανάλωση αλλά μια διαδικασία ενεργού μεταμόρφωσης τού κόσμου.

Με αυτή την έννοια,η τέχνη γίνεται οικολογική πράξη.

Η οικολογική στάση τού Beuys είχε επίσης σαφή πολιτική διάσταση. Συνδέθηκε με το γερμανικό οικολογικό κίνημα και υπήρξε από τους πρώτους δημόσιους διανοούμενους που υποστήριξαν το Die Grünen.Για εκείνον,η οικολογία δεν περιοριζόταν στην προστασία τού φυσικού περιβάλλοντος αλλά αφορούσε μια συνολική αναθεώρηση τής οικονομίας, της εκπαίδευσης και τής δημοκρατίας.

Η καταστροφή τής φύσης ήταν αποτέλεσμα ενός συστήματος που αντιμετώπιζε τον κόσμο αποκλειστικά ως αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Στο έργο τού Beuys διακρίνεται επίσης μια σχεδόν μυστικιστική αντίληψη τής φύσης. Επηρεασμένος από τον γερμανικό ρομαντισμό, την ανθρωποσοφία τού Rudolf Steiner και τις αρχαϊκές τελετουργικές παραδόσεις,έβλεπε τη φύση ως φορέα πνευματικής ενέργειας. Τα ζώα εμφανίζονται συχνά στις δράσεις του: λαγοί, κογιότ, ελάφια,

όχι ως διακοσμητικά μοτίβα αλλά ως σύμβολα μιας χαμένης επικοινωνίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το φυσικό σύμπαν.

Στην περίφημη performance:

I Like America and America Likes Me

η συμβίωσή του με ένα κογιότ μέσα σε γκαλερί λειτουργούσε ως αλληγορία συμφιλίωσης ανάμεσα στον σύγχρονο πολιτισμό και την άγρια φύση.

Η οικολογική διάσταση του έργου τού Beuys αποδείχθηκε εξαιρετικά προδρομική.

Πολύ πριν η κλιματική κρίση γίνει κεντρικό παγκόσμιο ζήτημα,ο ίδιος είχε ήδη αντιληφθεί ότι η καταστροφή τού περιβάλλοντος συνδέεται με την πνευματική απονέκρωση και την κοινωνική αλλοτρίωση.

Η τέχνη του δεν προτείνει απλώς μια αισθητική επιστροφή στη φύση, προτείνει έναν νέο τρόπο ύπαρξης μέσα στον κόσμο, όπου η δημιουργικότητα, η συλλογικότητα και η οικολογική συνείδηση αποτελούν αδιαχώριστες έννοιες.

Έτσι,ο Joseph Beuys δεν υπήρξε μόνο καλλιτέχνης της avant-garde αλλά και ένας από τους πρώτους μεγάλους οικολογικούς στοχαστές τής σύγχρονης τέχνης.

Η δημιουργία του εξακολουθεί να λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η οικολογία δεν είναι απλώς ζήτημα διαχείρισης φυσικών πόρων αλλά ζήτημα πολιτισμού,φαντασίας και ανθρώπινης ευθύνης.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -στιγμιότυπα -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-στιγμιότυπα

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c n.couvelis

στιγμιότυπα 

Κάθησε στο καφέ,

Άνοιξε την εφημερίδα.

Όλοι πεθαίνουν σαν διαφήμιση,σκέφτεται,

έπαιζε μουσική τζαζ,την είδε,καθόταν στο βάθος,

κοντά μαλλιά,λευκό πουκάμισο,διάβαζε ένα βιβλίο,κάθισε απέναντί της,

-παλι διαβάζεις μυθιστορήματα;είπε,

-μονο τα κακά,απάντησε,

-και πώς ξέρεις ποια είναι κακα πριν τα διαβάσεις;είπε,

-ολα είναι κακα,απάντησε,

εκείνη χαμογέλασε,

η σερβιτόρα έφερε τούς καφέδες,εκείνος άναψε τσιγάρο,

-θα φύγω,είπε εκείνη,

-που θα πας;ρώτησε εκείνος 

-Ίσως πουθενά,είπε εκεινη

-Δεν υπάρχει πουθενά,απάντησε εκεινος

-υπάρχει,εκεί ζούμε,είπε εκείνη, 

εκείνη γέλασε,

εξω άρχισε να βραδιάζει.,

σηκώθηκαν,βγήκαν έξω,

περπάτησαν,

στους τοίχους αφίσες:επαναστάσεις που είχαν γίνει διακόσμηση,

μίλησαν για την ταινία:'Με κομμένη την ανάσα' τού Γκονταρ,για τον Chet Baker 

που αυτοκτόνησε στο Άμστερνταμ,

-οι άνθρωποι θέλουν να κοιμουνται,

-κι εσύ τι θες;

-να μην βαρεθω,

-εισαι άθεος;

δεν απάντησε,

πήγαν στο διαμέρισμα της,έκανε ζέστη,πάτησε το κουμπί τού ανεμιστηρα,

στο πάτωμα δίσκοι βινυλίου,αποτσιγαρα,περιοδικά,

εκείνη ξάπλωσε στο κρεβατι,

εκείνος άνοιξε την τηλεόραση,

ενας πρωην μπόξερ λήστεψε ένα βενζινάδικο,

-για να νιώσει ότι δεν ξοφλησε,σχολίασε,

εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι γυμνή,

-σ'αγαπω,τού είπε,

ξάπλωσε δίπλα της,

-επειδη φοβάσαι,τής είπε,

-τι;τον ρώτησε,

-το κενό,τής είπε,

έξω ο θόρυβος τής πόλης,

κοιμήθηκαν,

εκείνη ξύπνησε πρώτη,

εκείνος κοιμόνταν,

τον παρατηρησε πολύ ώρα,σηκώθηκε,έβαλε το εσώρουχο της,πήγε στο σαλόνι,

χτυπησε το τηλέφωνο, 

απάντησε,το έκλεισε,

-ποιος ήταν;άκουσε,

γύρισε και τον είδε,

-κανεις,απάντησε εκείνη,

-ειναι γελοίο,είπε εκείνος,

-συμφωνώ,απάντησε εκείνος,

έφυγε,

η πόλη ξυπνούσε,

κάποιος φώναξε,ένας πυροβολισμός ακούστηκε,

ο πρωινός ήλιος πάνω στις προσόψεις τών κτιρίων,

εκείνη είδε το σώμα τού αντρα ξαπλωμένο στην άσφαλτο,γύρω ήταν αστυνομικοί,

ένας φωτογράφος τραβούσε φωτογραφίες,

κάποιος τη ρώτησε:

-τον ξέρατε;

Εκείνη  δεν απάντησε.

. 

.

.

GREEK POETRY -μεταφράζοντας Αριστοφάνης,Βατραχοι, στιχοι 1446-1459 -οι έντιμοι και πονηροί πολιτες POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-μεταφράζοντας

Αριστοφάνης,Βατραχοι,

στιχοι 1446-1459

-οι έντιμοι και πονηροί πολιτες

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Αριστοφάνης,Βατραχοι,

στιχοι 1446-1459

-οι έντιμοι και πονηροί πολιτες-

Ευριπιδης:

αν στους πολίτες σ'αυτούς που τώρα

εμπιστευομαστε 

σ'αυτούς δυσπιστησουμε 

και σ'αυτούς που δεν τους δίνουμε σημασία

σ'αυτούς δώσουμε σημασία

ίσως και να σωζομασταν,

αν τώρα πράγματι εξαιτίας αυτών δυστυχουμε,

τα ενάντια αν κάνοντας

δεν θα σωζομασταν;

Διόνυσος:

εύγε Παλαμήδη,πανσοφο μυαλό,

αυτά δω ποιος απ'τους δυό,εσύ ο ιδιος βρηκες

η' ο Κτησιφωντας;

Εὐριπίδης:

εγώ μόνος,αλλα τις κοφτερες ιδεες ο Κτησιφωντας,

κι εσύ λοιπον;τι λες;

Αἰσχύλος:

για τη πόλη τώρα πες μου,

πρώτα-πρωτα σε ποιους βασιζεται,

μήπως στούς έντιμους;

Διόνυσος:

κι από πού αυτό το λες;

τούς μισεί παρά πολυ.

Αἰσχύλος:

και με τούς πονηρούς λοιπον ευχαριστιεται;

Διόνυσος:

καθόλου βέβαια εκείνη,

αλλ'αυτούς απ'ανάγκη  

χρησιμοποιει.

Αἰσχύλος:

πώς λοιπόν μια τέτοια πόλη

κάποιος να σωσει θα μπουσε

στην οποία μήτε το παλτό 

μητε το χοντρόρουχο ταιριαζει;

Ευριπιδης:

εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν,

τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δ᾽ οὐ χρώμεθα,

τούτοισι χρησαίμεσθ᾽, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.

εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς

τἀναντί᾽ <ἂν> πράττοντες οὐ σῳζοίμεθ᾽ ἄν;1450

Διονυσος:

εὖ γ᾽ ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις.

ταυτὶ πότερ᾽ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;

Ευριπιδης:

ἐγὼ μόνος· τὰς δ᾽ ὀξίδας Κηφισοφῶν.

τί δαὶ σύ; τί λέγεις;

Αισχυλος:

τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον

πρῶτον τίσι χρῆται· πότερα τοῖς χρηστοῖς;

Διονυσος:

πόθεν;1455

μισεῖ κάκιστα.

Αισχυλος

τοῖς πονηροῖς δ᾽ ἥδεται;

Διονυσος:

οὐ δῆτ᾽ ἐκείνη γ᾽, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.

Αισχυλος:

πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν,

ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Το ματι -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Το ματι

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Enigma-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το ματι

Είδε στο ονειρο ένα μάτι,τεράστιο, αποκομμένο από πρόσωπο,να τον κοιτάζει από 

πολύ κοντα.

Ξύπνησε.

Σηκώθηκε,άναψε τσιγάρο και στάθηκε στο παράθυρο.

Η πόλη κοιμόνταν.

Ξάπλωσε,αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί. 

Ξημέρωσε.

Η πόλη απέκτησε τούς θορύβους της.

Ετοιμάστηκε να πάει στη δουλειά.

Δούλευε σε ένα  φωτογραφείο και αποκαθιστούσε παλιές εικόνες.

Έσβηνε γρατζουνιές,φανέρωνε  ξεθωριασμένα πρόσωπα.

Η εργασία αυτή τού άρεσε,ένιωθε ότι τούς αναγεννά.

Εκείνη την ημέρα τού δωσανε ένα φάκελο.

Τον άνοιξε,από μέσα έβγαλε τέσσερις ασπρομαυρες φωτογραφίες.

Στην πρώτη,ένα μάτι,το ίδιο μάτι,δεν έκανε λάθος, που είδε στο ονειρο του.

Στη δεύτερη,ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια.

Στην τρίτη,ένα στόμα μισάνοιχτο.

Στην τέταρτη,ένα γυναικείο πρόσωπο ανάποδα.

Στο πίσω μέρος κάθε φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία.Όλες ανήκαν στην ίδια χρονιά:2014.

Ήταν η χρονιά που πέθανε η μητέρα του.

Δεν θυμόταν πολλά από εκείνη την περίοδο,η μνήμη του ήταν γεμάτη κενά,σαν φωτογραφία που έχει ξεθωριάσει.

Θυμόνταν μόνο αποσπάσματα:ένα δωμάτιο,η μητέρα του τυφλή,αδύνατη,το χέρι της 

που κρατούσε το δικό του.

Και το βλέμμα της.

Εκείνο το βράδυ,πήρε τις φωτογραφίες στο σπίτι, τις άπλωσε στο τραπέζι και τις 

κοίταξε προσεκτικά.

Άναψε τσιγάρο.

Και τότε πρόσεξε κάτι που δεν είχε δει πριν. Στην άκρη τής φωτογραφίας με τα παπούτσια,σχεδόν αόρατη,υπήρχε μια μικρη γραμμή σαν ρωγμή,δεν ήταν σκισιμο.

Επίσης και στη φωτογραφία με το στόμα. υπήρχε η γραμμη 

Και στο πρόσωπο τής γυναίκας.

Και στο μάτι.

Ένωσε τις τέσσερις εικόνες,προσπαθώντας να τις τοποθετήσει έτσι ώστε οι γραμμές 

να ταιριαξουν.

Όταν το κατάφερε,τότε είδε ότι οι τέσσερις φωτογραφίες ήταν κομμάτια μια μεγαλύτερης εικόνας .

Σε ενα δωμάτιο,μια γυναίκα ξαπλωμένη,τα παπούτσια δίπλα στο κρεβάτι,το στόμα μισάνοιχτο.

Και το μάτι.

Θυμήθηκε την εικόνα.

Ήταν εκεί.Στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι,η μητέρα του δεν μιλούσε.

Εκείνος κοιτούσε.

Δεν ένιωθε φόβο.

Ήθελε να δει περισσότερο. 

Και τότε κατάλαβε,το βλέμμα στο όνειρο δεν ήταν κάποιου άλλου,ηταν το δικό του.

Έσβησε το τσιγάρο,πήγε στο παράθυρο,η πόλη έξω κοιμονταν.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - Για μια ψυχαναλυση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

- Για μια ψυχαναλυση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Enigma

-χ.ν.κουβελης c n couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Για μια ψυχαναλυση

Στις εικόνες κομμένες, ραμμένες,μετωπικές και ανεστραμμένες,δεν έχουμε απλώς αποσπάσματα σωμάτων, έχουμε θραύσματα μιας ψυχικής οικονομίας που αρνείται να σταθεροποιηθεί σε ενιαία μορφή.

Το μάτι,το παπούτσι,το στόμα,το πρόσωπο  ανάποδα,το χέρι με το τσιγάρο: 

όλα λειτουργούν σαν μετωνυμίες μιας επιθυμίας που δεν ανήκει σε κανένα πλήρες σώμα. Αυτό είναι η μετατόπιση από την αφήγηση τής προέλευσης προς τη χαρτογράφηση τών ιχνών.

Το ασυνείδητο δεν είναι μια αποθήκη απωθημένων περιεχομένων,αλλά ένα σύστημα εγγραφών, επανεγγραφών και καθυστερημένων σημασιών.

Το παρελθόν δεν προηγείται απλώς τού παρόντος,το κατασκευάζει εκ τών υστέρων. 

Έτσι,πρόσωπο που εμφανίζεται ανεστραμμένο δηλωνει την αδυναμία να οριστεί τι ακριβώς χάθηκε. 

Η μνήμη δεν ανακαλεί, επινοεί. 

Και η επινόηση αυτή οργανώνεται γύρω από μικρά,επίμονα αντικείμενα,εκείνα που με λακανική διατύπωση,θα ονομάσουμε objet petit α: το υπόλειμμα τής επιθυμίας που δεν μπορεί να συμβολοποιηθεί πλήρως.

Δύο παπούτσια σε παράλληλη διάταξη, αποκομμένα από το σώμα που τα φόρεσε,είναι αντικείμενα καθημερινά, αλλά εδώ αποκτούν μια περίεργη αυτονόμηση:δεν υπηρετούν την κίνηση, την υποκαθιστούν,έχουν αποσπαστεί τη λειτουργία τής βάδισης τού σώματος και εχουν μετατραπεί σε εικόνα.

Και εντάσσονται στον φετιχισμο: 

το παπούτσι ως υποκατάστατο ενός απωθημένου σημείου τού σώματος,ως αποφυγη απο το άγχος τού ευνουχισμού.

Επίσης το παπούτσι δεν καλύπτει απλώς μια έλλειψη,την εκθέτει. Είναι ένα σημάδι ότι η επιθυμία δεν βρίσκει ποτέ το αντικείμενό της,παρά μόνο κυκλώνει γύρω από υποκατάστατα που πολλαπλασιάζονται.

Το ίδιο συμβαίνει με το μάτι στην πρώτη εικόνα. Ένα μάτι που κοιτάζει, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει να έχει αποκοπεί από το πρόσωπο.Το βλέμμα εδώ δεν ανήκει σε κάποιον, είναι μια λειτουργία που αιωρείται.

Στον Lacan το βλέμμα δεν ταυτίζεται με την όραση, είναι αυτό που επιστρέφει από το ορατό πεδίο και συλλαμβάνει το υποκείμενο ως αντικείμενο.

-Δεν είμαι εγώ που βλέπω.

Είμαι αυτός που βλέπεται από ένα βλέμμα που δεν μπορώ να εντοπίσω. 

Ετσι,το μάτι στην εικόνα λειτουργεί ως σημείο αναστροφής:

εκεί όπου ο θεατής γίνεται θεαματικό αντικείμενο. 

Η ηδονοβλεπτική διάσταση,που υπαινίσσεται η έντονη εστίαση στο μάτι και στο στόμα,δεν είναι απλώς μια διεστραμμένη απόλαυση τού να κοιτάς. Είναι η αγωνιώδης εμπειρία τού να είσαι εκτεθειμένος σε ένα βλέμμα που σε υπερβαίνει.

Το στόμα,εν συνεχεία, εισάγει μια άλλη διάσταση: 

αυτή τής ομιλίας και τής σιωπής.

Η γλώσσα δεν είναι απλώς μέσο έκφρασης, είναι το ίδιο το πεδίο μέσα στο οποίο συγκροτείται το υποκείμενο. 

Το στόμα που εμφανίζεται αποκομμένο,φαινεται να δηλώνει μια ομιλία που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί,λόγια που έχουν ειπωθεί και ταυτόχρονα έχουν αποσπαστεί από τον ομιλητή τους. 

Εδώ αναδύεται η έννοια τής επανάληψης: 

το υποκείμενο επαναλαμβάνει όχι για να θυμηθεί,αλλά για να συναντήσει κάτι που δεν μπόρεσε ποτέ να εμφανισθεί,συμβεί, πλήρως.

Το στόμα ανοίγει,αλλά αυτό που αναδύεται δεν είναι νόημα,είναι ένα κενό που ζητά να γεμίσει και ποτέ δεν γεμίζει.

Το χέρι που κρατά το τσιγάρο εισάγει τη διάσταση τής πράξης.

Το τσιγάρο είναι ένα αντικείμενο κατανάλωσης,μια μικρή τελετουργία που επαναλαμβάνεται.

Αυτές οι  πράξεις μπορούν να ιδωθούν ως μορφές 'καθημερινών συμπτωμάτων': 

μικρές,φαινομενικά αθώες συμπεριφορές που όμως φέρουν το βάρος μιάς εσωτερικής έντασης. 

Το χέρι είναι σημαδεμένο, σαν να φέρει τα ίχνη μιάς εμπειρίας που δεν κατονομάζεται. 

Η πράξη τού καπνίσματος γίνεται έτσι ένας τρόπος να ρυθμιστεί το άγχος,να δοθεί μορφή σε κάτι άμορφο.

Δεν είναι τυχαίο ότι το τσιγάρο καίγεται:

η απόλαυση συνδέεται με τη φθορά,με μια αργή αυτοκαταστροφή που βιώνεται ως ανακούφιση.

Το πρόσωπο,που επανέρχεται ανεστραμμένο και στις δύο συνθέσεις,λειτουργεί ως άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα υπόλοιπα στοιχεία. 

Είναι ο τόπος όπου εγγράφονται οι  συγκρούσεις,οι απωθήσεις,οι  φαντασιώσεις,ηδη διαμεσολαβημένο από τις αφηγήσεις,τις επιθυμίες και τα άγχη τών άλλων. 

Οι ρωγμές πού παραπέμπουν σε σπασμένο γυαλί είναι η εικαστική απόδοση μιας ψυχικής κατάστασης: 

το υποκείμενο ως κάτι ραγισμένο,μη-ενιαίο,οτι η ενότητα τού Εγώ δεν θεωρείται δεδομένη, είναι ένα εύθραυστο κατασκεύασμα που απειλείται διαρκώς από τις δυνάμεις τού Αυτό (Id) και τις απαιτήσεις του Υπερεγώ. 

Οι ρωγμές δεν είναι παρεκκλίσεις από μια κανονικότητα,είναι η ίδια η κανονικότητα 

τού ψυχικού.

Το υποκείμενο υπάρχει ως ρήγμα.

Η προσπάθεια σύνθεσης μιάς 'ιστορίας'

από αυτά τα θραύσματα, θα αποτύχεναι,γιατί είναι αδυνατη μια συνεκτική αφήγηση 

που να τα εξηγεί.

Μόνο μια ανάγνωση,αναγνώριση, τών ασυνεχειων μπορεί να συμβεί.

Το μάτι,το παπούτσι,το στόμα,το προσωπο,το χέρι: 

δεν συνθέτουν μια γραμμική ιστορία,αλλά ένα δίκτυο επιθυμιών και απωθήσεων 

που αλληλοδιασταυρώνονται.

Τελικά,ίσως,αυτό που αναδύεται από αυτές τις εικόνες είναι μια μορφή σιωπηλής μαρτυρίας. 

Όχι για ένα συγκεκριμένο γεγονός,αλλά για τη δομή τής ίδιας τής επιθυμίας: πάντοτε ελλειμματική, πάντοτε σε αναζήτηση, πάντοτε καθηλωμένη σε αντικείμενα που δεν μπορούν να την ικανοποιήσουν.

Το βλέμμα που κοιτάζει και ταυτόχρονα κοιτάζεται,το στόμα που μιλά και ταυτόχρονα σιωπά,το σώμα που εμφανίζεται μόνο σε θραύσματα,όλα αυτά συνθέτουν μια τοπογραφία τού ασυνειδήτου όπου το νόημα δεν δίνεται,αλλά παράγεται μέσα από την ίδια την αποτυχία του να ολοκληρωθεί.

Και εκεί,μέσα σε αυτή την αποτυχία,αποκαλύπτεται ότι μέσα από τα θραύσματα,

και την επιστροφή τους,το υποκείμενο υπάρχει.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μια ασπρόμαυρη ταινία) το βλέμμα -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μια ασπρόμαυρη ταινία)

το βλέμμα 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης

c.n.couvelis

(μια ασπρόμαυρη ταινία)

το βλέμμα 

Πλάνο 1.

μια παραλία άδεια,

η ωρα στη δύση τού ήλιου,

ηχος κυμάτων,

παιδικές φωνες,

κάποιες φιγούρες ανθρώπων στο βάθος,

η κάμερα στρέφει και κινείται αργά προς μια νεαρη γυναίκα,

 

Flou white

Πλανο 2.

Η γυναίκα κάθεται σε μια πέτρα,

Η κάμερα σταθερή,

Flou white 

Πλανο 3.

ενας άνδρας κάθεται πιο πέρα,

δεν διακρίνεται καθαρά,

εναλλαγή γκρο-πλανων  στον άντρα και στη γυναίκα,

Flou white 

Πλάνο 4.

η γυναίκα σηκώνει το φόρεμα της πάνω από τα γόνατα,

Flou white 

Πλανο 5

πυροτεχνήματα στον ουρανο,

Flou white 

Πλανο 6.

ο άντρας κοιτάζει προς το μερος τής γυναίκας,

γκρο πλαν στο πρόσωπο του,

Flou white 

Πλανο 7.

τα δάκτυλα τής γυναίκας σφίγγουν ελαφρά το υφασμα τής φούστας της,

Flou white 

Πλανο 8.

η άδεια παραλία,

η φωνή τών παιδιών σβήνει,

τα κύματα που σκανε στην ακτη,

Πλάνο 9.

γκρο πλάνο στο προσωπο τής γυναίκας,

γκρο πλάνο στο πρόσωπο τού άντρα,

ο ουρανός γεμίζει πυροτεχνήματα,

Flou white 

η μορφή τού άντρα χάνεται στο βάθος τής παραλίας,

θολή ατμόσφαιρα,

έχει νυχτώσει,

Flou white 

Πλάνο 10.

η γυναίκα διορθώνει τη φούστα της,

σηκώνεται,

η κάμερα σταθερή,

η γυναίκα απομακρύνεται από την αντίθετη πλευρά που έφυγε ο άντρας,

ήχος:τα κύματα τής θάλασσας,

Flou noir

Τέλος

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Περι Έρωτος -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Περι Έρωτος 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Enigma 

-χνκουβελης cncouvelis

χνκουβελης cncouvelis

Περι Ερωτος

Το αίνιγμα που δεν λύνεται.

Επειδη είναι μισό σε αυτό που βλέπουμε και το άλλο μισό στη φαντασια.

Πάντα κάτι λείπει και αυτό το κενό είναι πάντα παρόν

Ένα σχήμα καρδιάς πάνω στον τοίχο,αδέξιο, παιδικό.Και πόσο  επιμονο. 

Ένα ίχνος:Ήμουνα εδώ,ένιωσα αυτο,σχεδίασα αυτό.

Μια σιωπή σε διαφορετικές κατευθύνσεις τού χρόνου.

Μια στιγμή που δεν ανήκει σε κανέναν ταυτόχρονα.

Ένα παρελθόν Ένα παρον Ένα μελλον.

Το-τώρα εδω-δεν υπάρχει.

Η ένωση και η απόσταση.

Κάθε πλησίασμα είναι μια απώλεια.

Κάθε βλέμμα τους είναι το αίνιγμα.

Στην ταυτόχρονη υπόσχεση και ματαίωση,

στην εγγύτητα που γεννά απόσταση,

στην επιθυμία να ενωθείς και στον φόβο ότι,αν συμβεί αυτό,κάτι από σένα 

θα χαθεί.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Περι Υπαρξης -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Περι Υπαρξης

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Enigma 

-χνκουβελης cncouvelis

χνκουβελης cncouvelis

Περί Υπαρξης 

το παιδί βλέπει την γιαγιά του που δεν υπάρχει πια

στην μορφή τού πουλιου.

Η γιαγιά κοιταζει το παρελθόν,

το πουλί κοιτάζει το παρόν τού παρελθόντος,

και το παιδι κοιτάζει το μέλλον τού παρόντος τού παρελθοντος.

 Η γιαγιά είναι ακόμα εκεί, το πουλί επίσης,τίποτα δεν έχει αλλάξει,που σημαίνει 

ότι όλα έχουν αλλάξει.

Και τότε το παιδί  παρακολουθεί τη σκηνή, και την επαναλαμβάνει.

Όλα συμβαίνουν για να  μπορεσει να εξηγήσει την ακινησία τους.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Την Πατρίδα χάσαμε (Μνημες -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Την Πατρίδα χάσαμε

(Μνημες

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Την Πατρίδα χάσαμε

(Μνημες)

την πατρίδα χάσαμε,τώρα εδώ στις λαμαρίνες,στη σκόνη,οι καμινάδες καπνίζουν 

νυχτα-μερα,

το σπίτι μας σανίδια πέτρες φύλλα τσιγκου,

η μάνα άναψε το καντήλι στο εικονοστάσι τού άγιου,-μανα, πού μας βοήθησε ο άγιος;,

-θα μάς βοηθήσει να ριζωσουμε εδώ,απάντησε η μάνα,τη νύχτα άκουγα που ξαγρυπνουσε,τι φοβόνταν;μην μάς πάρουν;

ο πατέρας στο χυτήριο έλιωνε σίδερο,λιγομίλητος,σοβαρός,ξερακιανός,-γιατι πατέρα 

δεν γελάς;ρώτησα,μου'δειξε τα χέρια,σκαμμένα,έβγαλε απ'τη τσέπη έξι δραχμές,

-η τιμή μας,είπε,

εμείς τα παιδιά τρέχαμε στα χώματα,γρατσουνισμενα πόδια,οι πατούσες μας γδαρμένες,από τενεκέδες φτιάχναμε καραβια,τα ρίχναμε στη θάλασσα,

-θα μάς γυρίσουν πίσω στη πατρίδα,λέγαμε,

ακούγαμε γυναίκες να τραγουδούν τα τραγούδια μας,

-Ρουμπαλια Γαρουφαλλια,

-αν μ'αγαπά κι είν' όνειρο, ποτέ σε μη ξυπνησω,

κι ένα που μ'αρεσε περισσότερο:

-δεν ειν'αυγη να σηκωθω

να μην αναστενάξω

έβγα ήλιε μου καρσί και μίλιε μου,

επειδή κρυφά την Κωνσταντίνα αγαπούσα,

ο δάσκαλος μάς μίλαγε για βυζαντινους αυτοκρατορους μοναχους,

και γράφαμε τα ονόματα μας

-ειναι αρχαία τα ονοματα μας,κύριε;ρωτησαμε,

-ειναι ελληνικά,απάντησε ο δασκαλος,να τα θυμαστε,

η μάνα έραβε τις νύχτες,τα παλιά ρούχα τα έκανε καινούργια,

-μανα,πως το κάνεις;ρωτουσε η μικρή μου αδελφή,

-ελα,να σού δείξω να το κάνεις κι εσύ όταν μεγαλώσεις,τής έλεγε,

ένα πρωί ήρθαν στον οικισμο,φορουσαν στολές,είχαν όπλα,

-ηρθαν να μας διώξουν,είπε ένας από μας,

-να φύγετε από δω,φώναξε ένας απ' αυτούς,η γη δεν είναι δική σας,τίποτα δεν φέρατε εδώ,δεν σας διώξαμε εμείς,

-απο'δω δεν φεύγουμε,είπε εκείνος ο άντρας,μόνο νεκροί,

εφυγαν,δεν μας ξαναπειραξαν,

η μικρή αδελφή θερμανθηκε,έκαιγε απ'τον πυρετό,ο γιατρός είπε:

-ελονοσια έχει το παιδί,είναι πολλά κουνούπια,να φυλαγεστε,

έδωσε στη μάνα κάτι κίτρινα χαπακια,

-το κινινο θα τη γιατρέψει,είπε,

η μάνα τής κρατούσε το χέρι,τη νύχτα τη νανουριζε με τα τραγούδια τής πατρίδας 

που χασαμε,

-Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, έλα πάρε και τούτο,

μικρό-μικρό σού το’δωσα, μεγάλο φέρε μου το,

μεγάλο σαν ψηλό βουνό, ίσιο σαν κυπαρίσσι,

κι οι κλώνοι του ν’ απλώνονται σ’ Ανατολή και Δύση.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Μονόπρακτο) Οι Καλεσμένοι -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Μονόπρακτο)

Οι Καλεσμένοι

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μονόπρακτο)

Οι Καλεσμένοι 

(Έσωτερικο δωματίου,ένας μεγάλος ορθογώνιος καθρέφτης,ένα ρολόι στον τοίχο 

δείχνει 2:15,ένας άντρας(Α) και μια γυναίκα(Γ))

Ήχος:ενός ποτηριού που σπάει.

Η γυναίκα,όρθια,ακίνητη, με το χέρι υψωμένο σαν να κρατούσε κάτι,που τώρα δεν υπάρχει.

Α:Πάντα το κάνεις αυτό.

Γ:Δεν υπήρχε ποτέ ποτήρι.

Σιωπή. 

Α:Θα έρθουν.Πρέπει να είμαστε έτοιμοι.Ειναι δυο και τέταρτο. 

Γ:Ποιοι;

Α:Οι καλεσμένοι μας.Δεν θυμάσαι; Εσύ τούς κάλεσες.

Η γυναίκα γελα.

Γ:Δεν καλώ ποτέ κανέναν. Δεν υπάρχει κανείς που να αντέχει εδώ.

Α:Κι όμως εμείς είμαστε εδώ;

Γ:Τότε γιατί κουράζομαι,γιατί θυμώνω,γιατί θέλω να φύγω;

Ήχος:το κουδούνι τής πόρτας χτυπά.

Α:Ήρθαν.

Σιωπή.

Α:Άνοιξε.

Ήχος:το κουδούνι τής πόρτας χτυπά.

Η γυναίκα ακίνητη.

Α:Άνοιξε.Περιμενουν.

Γ:Δεν θέλω.

Α:Πρέπει.

Ήχος:το κουδούνι τής πόρτας χτυπά.

Η γυναίκα  πηγαινει αργά στον καθρέφτη.

Γ:Δεν υπάρχει κανείς.

Εφυγαν.

Σιωπή.

Μέσα στον καθρεφτη,εσωτερικό δωματιου,ένα τραπέζι,ένα ποτήρι πάνω,

 ένας άντρας και μια γυναίκα κάθονται απέναντι.

Α:Κοίτα.Οι καλεσμένοι μας.

Ο άντρας στον καθρέφτη σηκώνεται και κινείται απειλητικά στη γυναίκα.

Γ:Σε μισώ.

Η γυναίκα στον καθρέφτη σηκώνεται παίρνει το ποτηρι στο χέρι και το σπάει.

Ήχος:ενός ποτηριού που σπάει.

Σιωπή.

Η εικόνα στον καθρέφτη θολώνει.

Α:Εμείς.

Σιωπή.

Ακούγεται το τικ-τακ τού ρολογιού,οι δείκτες του αρχίζουν να κινούνται από την ένδειξη 2:15.

Ο άντρας και η γυναίκα ακίνητοι.

Τέλος

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου) ο ανθρωπος που επεσε -ο συγγραφέας στον καθρέφτη -το βιβλιο -το ασανσερ -Η αταξια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

ο ανθρωπος που επεσε

-ο συγγραφέας στον καθρέφτη

-το βιβλιο

-το ασανσερ

-Η αταξια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

ο ανθρωπος που επεσε

Στο μετρό,ένας άνδρας έπεσε.Οι επιβάτες συνέχισαν να διαβάζουν, να κοιτούν 

τα κινητά τους, να αγνοούν την πτώση  του.

Μόνο εγώ φαίνεται ότι τον είδα.

Την επόμενη μέρα,η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε,με άλλον.

Οι επιβάτες στο βαγονι,εκτός από μένα,δεν το αντιλήφθηκαν.

Άρχισα να καταγράφω τις πτώσεις.

Χαρακτηριστικά άντρα,ώρα,αριθμός και φυλα επιβατών.

Και γράφω αυτή την ιστορία,γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα,το διαισθάνομαι,

αυτό να συμβεί και σε μένα.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

ο συγγραφέας στον καθρέφτη 

Είχε νυχτώσει όταν ειδε μέσα στον μεγάλο ορθογώνιο καθρέφτη τού γραφείου του 

τον εαυτό του γηρασμένο,καθισμένο σε ένα γραφείο να γράφει.

Τον παραξένεψε η αίσθηση ότι η εικόνα τού ανθρώπου εκεί ήταν αληθινή,πραγματική,

ότι συνέβηκε.Τη θυμόνταν.

Τις επόμενες μέρες άρχισε να γράφει πυρετωδώς,να συνεχίζει εκεινο που το είδωλο του έγραφε στον καθρέφτη.

Όταν κάποτε τελείωσε ο καθρέφτης,είδε,τον έδειχνε όπως ακριβώς ήταν εκείνη τη 

στιγμή.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

το βιβλιο

Αγόρασε ένα βιβλίο,στη σελίδα 47 κατάλαβε ότι διάβαζε την ιστορία ενός ανθρώπου 

που την έγραφε ένας άνθρωπος που διάβαζε ενα βιβλίο.

Στην τελευταία σελίδα τού αποκαλύφθηκε πως ο άνθρωπος εκείνος ήταν αυτός ο ίδιος 

και το βιβλίο ήταν αυτό που διάβασε.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

το ασανσερ

Αυτό ξεκίνησε από ενα λαθος.Στο κτίριο που εργαζομουν πάτησα στο ασανσέρ το 3,

τον όροφο τού γραφείου μου,και βγήκα στον 5ο οροφο.

Μετά από αυτό ήμουνα προσεκτικός.

Και τρεις μέρες μετά πατώντας το 3,όταν σταμάτησε το ασανσέρ άνοιξα τη πόρτα και βρέθηκα σε έναν διάδρομο που δεν είχα ξαναδεί.

Ξαναμπήκα στο ασανσέρ πάτησα το 3 και αυτή τη φορα βρεθηκα στον 3ο όροφο.

Αυτό τώρα συνέβαινε  συχνά.Μετα την δικαιολογημένη μου  ανησυχία και δυσφορία άρχισα να το διασκεδάζω, μού φαίνονταν όλο αυτό αστείο.

Έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου που θα σταματήσει,η' τι πιθανόν θα αντικρίσω όταν ανοίξω τη πόρτα.

Μια μερα πατώντας το 3 το ασανσέρ δεν κινήθηκε,δοκίμασα πάλι,ακίνητο.Ξαναπατησα,πάλι το το ιδιο.

Και ξαφνικα άνοιξε η πόρτα και είδα το εσωτερικό τού γραφείου μου και έναν άνθρωπο να κάθεται στο γραφείο μου.

Βγήκα από το ασανσέρ,ο άνθρωπος χωρίς να με κοιτάξει,ούτε να μού πει κάτι,σηκώθηκε και πήγε στο ασανσέρ.

Μπήκε μέσα,η πόρτα έκλεισε και είδα στο καντράν να ανεβαίνει στο 5,έπειτα να κατεβαίνει στο 1,έπειτα να ανεβαίνει και να είναι σταματημένο στο 6,μετά να κατεβαίνει στο 3,αλλά να μην τον βλέπω να βγαίνει στον όροφο τού γραφείου μου.

Χτύπησε το τηλέφωνο μου.Ενας πελάτης θα έρχονταν σε λίγο.Με τη δουλειά ξεχάστηκα μέχρι αργά το απογευμα.

Αυτό με το ασανσέρ σταμάτησε,δεν επαναληφθηκε.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)

Η αταξια

Ο αδελφός μου ήταν άτακτος,και η γιαγιά  είπε:όσα παιδιά είναι άτακτα,το σώμα τους αλλάζει τη νύχτα.

Ο αδελφός μου τη νύχτα έγινε ελάχιστα πιο μικρός.Αυτό συνεχίστηκε και σε λίγες μέρες τα ρούχα του ήταν χαλαρά.

Όταν έγινε πάρα πολύ μικρός οι γονείς μου τον έβαλαν μέσα σε ένα κουτί,

τη νύχτα το σκέπαζαν και μού είπαν κάθε πρωί να πηγαίνω να κοιτάζω.

Μια μέρα εκείνο το πρωί πήγα να κοιτάξω και μέσα δεν είδα τίποτα.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Τα αρνητικά -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Τα αρνητικά 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Helga Paris,photography 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα αρνητικά 

Στα αρνητικά του άνθρωποι που υπήρξαν αλλά δεν πρέπει να εμφανιστουν.

Ο ίδιος ήταν καταγεγραμμένος με έναν αριθμό άδειας φωτογραφου,η οποία σφραγίζονταν κάθε χρόνο εφόσον δεν 'παρεκλινε'.

Σε αυτό το καθεστώς τα πρόσωπα ανήκαν στο κράτος,η εικόνα τους ήταν επικίνδυνη αν δεν ελέγχονταν αυστηρά. 

Η πόλη ήταν γκρίζα.Επισης γκρίζα εκτός απο τα κτίρια,τους δρόμους,ήταν τα πρόσωπα,

τα ρούχα τους,οι κινήσεις τους.

Οι άνθρωποι γνώριζαν ότι κάποιος τούς κοιτά,αλλά δεν ήξεραν ποιος και πού είναι 

Εκείνος περπατούσε ανάμεσά τους με τη φωτογραφική μηχανή κρυμμένη μέσα στα 

ρούχα του.

Δεν φωτογράφιζε τις  παρελάσεις.

Αυτές είχαν την εγκεκριμένη τελειοτητα,γεμάτες σημαίες στολές,χαμογελα αισιοδοξίας για το μέλλον.

Προτιμούσε άλλες εικόνες.Εναν εργάτη που ακουμπά στον τοίχο,μια γυναίκα που κοιτά 

τη βιτρίνα,ένα παιδί που δεν σηκώνει το βλέμμα του.

Είχε ετοιμάσει μια σειρά από φωτογραφίες τής πόλης,για την πρώτη του εκθεση. 

Εικόνες σπιτιων να βυθίζονται στην ομίχλη,

πρόσωπα που κοίταζαν τον φακό με αμηχανια.

Την είχε ονομάσει: 'Πρόσωπα και Τοίχοι'.

Τρεις μέρες πριν τα εγκαίνια,τον κάλεσαν.

-Οι φωτογραφίες σας,τού είπαν,δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

-Αυτή είναι η πραγματικότητα, απάντησε ηρεμα.

-Οχι,τού είπαν.Είναι μια υποκειμενική εκδοχή της που δεν είναι επιθυμητή.

Τού ζήτησαν να παραδώσει τα αρνητικά και τις φωτογραφίες για να καταστραφούν.

Από εκείνη τη μέρα

εκρυβε τα φιλμ,μεσα σε βιβλία,κάτω από σανίδες, σε ξύλινα κουτιά Δημιουργούσε 

ένα αρχείο που δεν προοριζονταν για το παρόν,

αλλα για ένα μέλλον που ίσως αυτος δεν θα υπηρχε,δεν θα το έβλεπε.

Από έναν ασήμαντο άνθρωπο ζήτησε να κοιτάξει κατευθείαν τον φακό.

-Γιατί με φωτογραφίζεται; ρώτησε εκείνος.

-Για να μην χαθείτε,τού απάντησε.

Ο άντρας χαμογέλασε.

-Αληθεια,θα μας θυμηθουν ποτέ;

Σε μια έρευνα εκείνη η φωτογραφία βρέθηκε και κατασχέθηκε.

Τα χρόνια πέρασαν,το καθεστώς ήταν στο τέλος του.

Σε μια νύχτα κατέρρευσε σαν χάρτινος τοίχος.

Εκείνος ήταν ήδη μεγάλη ηλικία.

Άνοιξε τα κουτιά του,τα κρυμμένα αρνητικά εκτυπώθηκαν,εμφανίσθηκαν τα πρόσωπα,

τα κτίρια,οι δρόμοι,η πόλη.

Ότι θεωρηκε επικίνδυνο τώρα ήταν μαρτυρία.

Τού πρότειναν μια  έκθεση τους.

Δέχτηκε, αλλά με έναν όρο: καμία λεζάντα.

-Γιατί;τον ρώτησαν.

-Γιατι δεν θέλω να θεωρηθούν χαμένοι,απάντησε.

Την ημέρα τών εγκαινίων, 

πολύς κόσμος μέσα στην αίθουσα,ένιωσε αμήχανα,ήθελε να εξαφανισθεί.

Κάποιος τον ρώτησε:

-Ετσι ήταν;

Δεν απάντησε.

Σκέφτηκε πως η πραγματικότητα επιτελους υπηρξε και ήταν εκεί.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Μύθος) Μέρα τής Κρισης -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Μύθος)

Μέρα τής Κρισης

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μύθος)

Μέρα τής Κρισης

κάποτε πολύ παλιά σε μια αρχαία χώρα πολύ μακρυά από δω,άλλοι λένε πως ήταν πολύ κοντά εδώ σε μας,στο βασίλειο εκείνο ο βασιλιάς ήθελε την ειρήνη,τον πόλεμο δεν ήθελε,γιατί σκοτώνει ανθρώπους αφήνει ορφανα τα παιδιά,καίει τα δέντρα,αφανίζει τη γη,και μια μέρα ένας σύμβουλος του θύμισε τη προφητεια και πως έφτασε ο καιρός να εκπληρωθει,ένας ισχυρις στρατός θα εκστρατευσει εναντια στη χωρα,και τότε άρχισαν στο βασιλειο να ετοιμάζουν τα όπλα,στα σιδηρουργία οι σιδεράδες άναψαν τα καμίνια και χτυπούσαν τα μέταλλα να γίνουν κοφτερά σπαθιά και μαχαίρια,οι γυναίκες στους αργαλειούς ύφαιναν μανδυες για τούς στρατιώτες,κι όταν ο στρατός ήταν έτοιμος τη ο βασιλιάς ανέβηκε στο πιο ψηλό σημείο τού παλατιού,η νύχτα ήταν σκοτεινή,και τότε άκουσε τον άνεμο να έρχεται, πολλά βαριά βήματα ανθρωπων,και τον καλπασμό πολλών αλογων,τύμπανα που χτυπούσαν δυνατά,και ξημερώνοντας όλος ο στρατός τούς είδε να έρχονται,μυριάδες πολεμιστές με φτερά κι ατσάλινες πανοπλίες κοντάρια κι ασπιδες,κι έγινε φοβερή μάχη τρεις μέρες και τρεις νύχτες,και πολλοί τρελάθηκαν μέσα στο αίμα και στον σκοτωμό και φώναζαν,

-δεν είναι πόλεμος,είναι η μέρα τής κρίσης-

κι όταν τελείωσε η θύελλα τής μαχης ολα πάνω στη γη τους καταστράφηκαν και τίποτα δεν έμεινε να τους θυμίζει παρά μόνο αυτός ο μύθος,που σάς ειπα.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Προτάσεις Γλώσσας -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Προτάσεις Γλώσσας

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης 

c.n.couvelis

Προτάσεις Γλώσσας

Ο κόσμος είναι το σύνολο τών γεγονότων,όχι τών πραγμάτων.

1.1 Τα γεγονότα συνιστούν την ύπαρξη καταστάσεων πραγμάτων.

1.11 Η γλώσσα απεικονίζει τις καταστάσεις πραγμάτων μέσω προτάσεων.

Η πρόταση είναι μια λογική εικόνα τής πραγματικότητας.

2.1 Η δομή τής πρότασης αντιστοιχεί στη δομή τού γεγονότος που απεικονίζει.

2.11 Το όνομα αντιστοιχεί σε αντικείμενο.

2.12 Η σύνταξη τών ονομάτων συγκροτεί το νόημα.

Το νόημα μιας πρότασης είναι η δυνατότητα της να είναι αληθής ή ψευδής.

3.1 Μια πρόταση καθορίζει έναν λογικό χώρο δυνατοτήτων.

3.11 Το να κατανοούμε μια πρόταση σημαίνει να γνωρίζουμε υπό ποιες συνθήκες είναι αληθής.

Η λογική μορφή δεν λέγεται· δείχνεται.

4.1 Η μαθηματική λογική εκφράζει τις σχέσεις μορφής χωρίς να αναφέρεται σε περιεχόμενο.

4.11 Τα σύμβολα τής λογικής δεν περιγράφουν τον κόσμο· αποκαλύπτουν τη δομή του.

Η ταυτολογία είναι πάντοτε αληθής· η αντίφαση πάντοτε ψευδής.

5.1 Και οι δύο δεν λένε τίποτα για τον κόσμο.

5.11 Καθορίζουν τα όρια του λογικού χώρου.

Τα όρια τηςυ γλώσσας είναι τα όρια τού κόσμου.

6.1 Ό,τι μπορεί να ειπωθεί, μπορεί να ειπωθεί καθαρά.

6.11 Ό,τι δεν μπορεί να διατυπωθεί λογικά, σιωπάται.

Η μαθηματική λογική δεν προσθέτει γνώση για τον κόσμο·

7.1 καθιστά δυνατή την καθαρότητα τής έκφρασης.

7.11 Η βεβαιότητα της είναι τυπική, όχι εμπειρική.

Η αναπαράσταση είναι δυνατή μόνο εντός κοινής λογικής μορφής.

8.1 Η γλώσσα και ο κόσμος μοιράζονται αυτή τη μορφή.

8.11 Γι’ αυτό η πρόταση μπορεί να «εικονίζει» την πραγματικότητα.

Το υποκείμενο δεν ανήκει στον κόσμο· είναι το όριο του.

9.1 Δεν περιγράφεται· προϋποτίθεται.

Για όσα δεν μπορούν να διατυπωθούν με λογική μορφή,

10.1 πρέπει να σιωπούμε.

Ο κόσμος είναι το σύνολο τών γεγονότων.

1.1 Ο κόσμος διαιρείται σε γεγονότα.

1.11 Τα γεγονότα είναι η ύπαρξη καταστάσεων πραγμάτων.

1.12 Οι καταστάσεις πραγμάτων είναι συνδυασμοί αντικειμένων.

Τα αντικείμενα συγκροτούν την ουσία τού κόσμου.

2.1 Είναι απλά.

2.11 Η μορφή τους είναι η δυνατότητα σύνδεσης.

Η πρόταση είναι λογική εικόνα ενός γεγονότος.

3.1 Η πρόταση έχει δομή.

3.11 Η δομή τής πρότασης αντιστοιχεί στη δομή τής κατάστασης πραγμάτων.

3.12 Η αντιστοιχία αυτή είναι η απεικονιστική σχέση.

Το όνομα σημαίνει αντικείμενο.

4.1 Η πρόταση είναι συνάρτηση τών ονομάτων.

4.11 Η διάταξη τών ονομάτων καθορίζει το νόημα.

Το νόημα τής πρότασης είναι η αληθοσυνθήκη της.

5.1 Η πρόταση καθορίζει έναν χώρο δυνατών καταστάσεων.

5.11 Η κατανόηση είναι γνώση τών αληθοσυνθηκών.

Οι λογικές προτάσεις είναι ταυτολογίες ή αντιφάσεις.

6.1 Δεν περιγράφουν γεγονότα.

6.11 Δείχνουν τη λογική μορφή τού κόσμου.

Η λογική μορφή δεν εκφράζεται.

7.1 Μόνο απεικονίζεται.

Η μαθηματική λογική είναι τυπική.

8.1 Οι τύποι της δεν έχουν περιεχόμενο.

8.11 Εκφράζουν σχέσεις μορφής.

Η γλώσσα απεικονίζει τον κόσμο.

9.1 Τα όρια τής γλώσσας είναι τα όρια τού κόσμου.

Το υποκείμενο δεν είναι μέρος τού κόσμου.

10.1 Είναι το όριο τής αναπαράστασης.

Ό,τι μπορεί να λεχθεί, λέγεται με προτάσεις.

11.1 Ό,τι δεν μπορεί να λεχθεί, δεν είναι πρόταση.

Για ό,τι δεν μπορεί να διατυπωθεί λογικά,

12.1 πρέπει να σιωπούμε.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μια νουάρ ιστορία) Η αγριοτριανταφυλλια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μια νουάρ ιστορία)

Η αγριοτριανταφυλλια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια νουάρ ιστορία)

Η αγριοτριανταφυλλια 

Τον βρήκαν νεκρό μέσα στο δωμάτιο.Εκει ήταν μια παιδική κούνια,εφημεριδες παλιές.

Τα τελευταία του λογια ήταν:αγριοτριανταφυλλια 

Ανέλαβε την υπόθεση,χωρίς να τον ενδιαφέρει πραγματικά.

Ο φυσικός θάνατος ενός ιδιόμορφου μεγιστάνα.

-Βρες τι σημαίνει, τού είπε ο αρχισυντάκτης,ο κόσμος λατρεύει τα μυστήρια.

Είδε το σπίτι,το νεκρό σώμα,το δωμάτιο,τα αντικείμενα,όλα συσσωρευμένα να γεμίσουν ένα κενο.

Συνάντησε έναν παλιό του συνεργάτη 

 -Τον γνώρισα σχεδόν παιδί,είπε,από τότε ήθελε να κατακτήσει τα πάντα.

Τον  βοηθησε στην πρώτη του εφημερίδα,προκλητική,με καταγγελίες,αδιάφορη για την αληθεια.

-Τον ένοιαζε να τον διαβάζουν,τίποτα άλλο,είπε. 

Το σπίτι τής πρώτης γυναίκας του ήταν πολυτελες.

-Στην αρχή με γοήτευσε,είπε,σού έδινε την αίσθηση ότι είσαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο.

Μετά δεν υπήρχε παρά το κοινο του.

Όχι οι άνθρωποι.

Τις νύχτες ξενυχτουσε,άλλαζε συνεχώς τούς τιτλους,μέχρι να βρει τον κατάλληλο.

Τον άφησα όταν κατάλαβα,είπε,ότι αγαπούσε περισσότερο την εικόνα τού εαυτού του από οποιονδήποτε άνθρωπο.

Ο τρίτος μάρτυρας τού είπε για την αυτοκρατορία που έκτισε:

εφημερίδες,καναλια,ξενοδοχεία.

 Γι'αυτον δεν υπήρχε οριο.

Η δεύτερη γυναίκα του ήταν τραγουδίστρια,την συνάντησε στο καμαρίνι.

Εκεινη την ώρα ξεμακιγιαριζονταν,στην ομορφιά της υπήρχε κάτι σκοτεινό.

Ήθελε,είπε,να την μεταμορφώσει σε σταρ.

Πριν τον γνωρισει ήταν ασημη

-Πριν τον γνωρίσω δεν ήξερα ποια ήμουν,και μετά δεν ήξερα ποια ημουν μ'αυτον.

Όταν όλα κατέρρευσαν,απομωνομενη σε ενα τεράστιο σπίτι,έφυγα.

Πήγε στο σπίτι του,κάλεσε την οικονομο.

Τής ζήτησε να τού δείξει τη κούνια.

-Ηταν πάντα εδώ,είπε.

-Απο πότε;τη ρώτησε.

-Την έφερε από το σπιτι που γεννήθηκε,ειπε η οικονόμος 

Έφτασε απόγευμα στο πατρικό του σπίτι.

Το σπίτι ήταν ερειπωμένο,τα αγριόχορτα κάλυπταν το χώρο.

Κοίταξε γύρω.

Και τότε στο βάθος είδε την αγριοτριανταφυλλια.

Ένα ηλικιωμένος τον πλησίασε.

-Τι ψάχνεις;τον ρώτησε.

-Τον ήξερες;τού ειπε.

-Οταν ήταν μωρο,

απάντησε ο ηλικιωμένος,η μάνα του τον εβαζε στην κούνια κάτω από την αγριοτριανταφυλλια και τον νανουριζε.

Όταν επέστρεψε είχε νυχτώσει.

Στο ρεπορτάζ του δεν έγραψε για τη μουρια,αναφέρθηκε εκτενώς στην αυτοκρατορία του,στις γυναίκες,στη δύναμη και στη πτώση του

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -η φανταστική μου συνέντευξη με την Marilyn Monroe -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-η φανταστική μου συνέντευξη με την Marilyn Monroe

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

η φανταστική μου συνέντευξη με την Marilyn Monroe

-Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου-

Η Marilyn απέναντι μου με διάφανο προσωπο.

-Ποια είστε όταν δεν σας βλέπει κανείς;

Marilyn: (χαμογελά ) η Norma Jeane,χωρίς σκηνοθεσία,χωρίς τον φόβο ότι κάθε μου κίνηση μετατρέπεται σε σύμβολο.

 -Άρα αποδέχεστε ότι είστε σύμβολο;

Marilyn: Δεν το αποδέχομαι.Το υφίσταμαι. Είναι σαν μια γλώσσα που μιλούν οι άλλοι για μένα, Μια γλώσσα γεμάτη σημεία :κόκκινα χείλη, λευκά φορέματα, βλέμματα που υπόσχονται.Αλλά εγώ δεν τα επινόησα όλα αυτά.

-Μιλάτε σαν να είστε ένα κείμενο που ερμηνεύεται ανεξάρτητα από την πρόθεση τού συγγραφέα του.

Marilyn: Και ποιος είναι ο συγγραφέας μου;Το στούντιο;Το κοινό;Οι φωτογράφοι;Ή μήπως η μοναξιά;

-Ίσως όλοι μαζί.Κάθε πολιτισμικό προϊόν είναι ένα πλέγμα από ερμηνείες.Εσείς είστε ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα του 20ού αιώνα. Η εικόνα σας λειτουργεί όπως ένας μύθος.

Marilyn: Ένας μύθος χωρίς αλήθεια;

- Όχι ακριβώς.Ένας μύθος που αντικαθιστά την αλήθεια.Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για το τι είστε,αλλά για το τι σημαίνετε.

Marilyn:Και τι σημαίνω;

-Επιθυμία.Αθωότητα που έχει ήδη χαθεί.Το αίνιγμα του θηλυκού.Και ταυτόχρονα, μια θλίψη που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά.

Marilyn:(σιωπά για λίγο) Ξέρετε ποια είναι η ειρωνια; Όταν είμαι χωρίς μακιγιάζ,χωρίς όλα αυτά που με κάνουν 'Marilyn', τότε νιώθω πιο αληθινή. Και εκείνη τη στιγμή,ακριβώς,παύω να υπάρχω για τον κόσμο.

-Η απουσία σημείων οδηγεί στην απουσία ανάγνωσης.Χωρίς τα «σύμβολά» σας,οι άλλοι δεν ξέρουν πώς να σας διαβάσουν.

Marilyn:Άρα, για να υπάρχω, πρέπει να είμαι κατασκευή;

-Όλοι είμαστε.Απλώς σε εσάς η κατασκευή είναι ορατή και υπερτονισμένη.

Το φως πέφτει απαλά στα μάτια της.

Marilyn: Όταν ήμουν παιδί, δεν υπήρχε τίποτα από αυτά.Κανείς δεν με κοιτούσε έτσι,δεν υπήρχε αφήγηση.Μόνο σιωπή.

-Η σιωπή είναι κι αυτή ένα είδος λόγου.

Marilyn: Ίσως.Αλλά η σιωπή δεν πονά όσο η παρερμηνεία.

-Η παρερμηνεία είναι αναπόφευκτη.Ακόμα και τα πιο ξεκάθαρα μηνύματα αλλοιώνονται. Πόσο μάλλον μια ανθρώπινη ύπαρξη.

Marilyn:Τότε πείτε μου, υπάρχει τρόπος να με δουν όπως είμαι;

-Οχι πλήρως.Ίσως όταν είστε χωρίς μακιγιάζ. Ίσως όταν δεν παίζετε κανέναν ρόλο.

Marilyn:Αυτές είναι οι στιγμές που φοβάμαι περισσότερο.

-Γιατί;

Marilyn: Γιατί τότε δεν υπάρχει τίποτα να με προστατεύει.Ούτε η λάμψη,ούτε η επιθυμία τών άλλων.Μόνο εγώ.

-Η ομορφιά σας, όταν είναι «γυμνή»,όπως τη λέτε,έχει μια ιδιαίτερη δύναμη.Δεν είναι πια σημείο.Είναι παρουσία.

Marilyn: Και αυτή η παρουσία είναι αρκετή;

η φωτογραφία της:

Το 1943,ενα 17 χρόνο κορίτσι,η 

Norma Jean,πριν γίνει η

Marilyn Monroe.

Marilyn:Γεννήθηκα το 1926,στο Λος Άντζελες. όχι ως Marilyn αλλά ω Norma Jeane Mortenson  η' Baker.Ακόμα και το όνομά μου δεν ήταν σταθερό.

Η μητέρα μου δεν μπορούσε να με κρατήσει, μεγάλωσα σε ανάδοχες οικογένειες,σε ορφανοτροφεία. 

-Άρα μάθατε να προσαρμόζεστε σε βλέμματα που άλλαζαν συνεχώς.

Marilyn: Μάλλον έμαθα να γίνομαι αυτό που περίμεναν,η' αυτό που δεν τρόμαζε.Ημουν ένα παιδί που προσπαθούσε να είναι εύκολο.

Η Marilyn κλείνει τα μάτια.

Marilyn:Στα 16 μου παντρεύτηκα,οχι από έρωτα,αλλά για να μην κλειστώ σε ίδρυμα,χώρισα,έπειτα 

το εργοστάσιο,και κάποιος φωτογράφος με είδε,κάτι που μπορούσε να μετατραπεί σε κάτι άλλο,και από εκεί άρχισε η μετάλλαξη,βαμμένα μαλλιά,νέο όνομα, συμβόλαια,εκπαίδευση στο πώς να χαμογελώ,πώς να στέκομαι,πώς να είμαι επιθυμητή.

-Δημιουργήθηκε ένας χαρακτήρας.

Η Marilyn με κοιτάζει.

Marilyn:Οι ταινίες ήρθαν μετά,Μικροί ρόλοι στην αρχή,μετά μεγαλύτεροι. Gentlemen Prefer Blondes, Some Like It Hot,ολοι έβλεπαν την ίδια γυναίκα. 

-Το κοινό προσκολλάται στο επαναλαμβανόμενο σημείο,γοητεύεται από αυτό.Η διαφοροποίηση το αποσταθεροποιεί.

Marilyn: Κι όμως,εγώ ήθελα να μάθω,διάβαζα, πήγα στο Actor’s Studio, ηθελα να είμαι καλή ηθοποιός,όχι απλώς εικόνα.

-Μια προσπάθεια να απαντήσετε τον έλεγχο τής αφήγησης σας

Marilyn(χαμογελα)Ναι,αλλα η αφήγηση είχε ήδη γραφτεί.

Σιωπή.

Marilyn:Να και η φωτογραφία μου που διαβάζω τον Ulysses τού James Joyce.

Ανοίγει το άλμπουμ,και μού δείχνει τη φωτογραφία.

Marilyn:θα ηθελα να παίξω το ρόλο τής Molly Bloom.

-η',θα σας ταιριαζε καλλίτερα,τής Gerty.

Marilyn:(χαμογελά)ναι,έχετε δίκιο,τής Gerty.

Σιωπή. 

-Και η μοναξιά;

Σιωπη

Marilyn:Δεν ήταν αποτέλεσμα τής φήμης, ηταν ήδη εκεί,η φήμη απλώς την έκανε πιο ηχηρή.

Σιωπή

Marilyn:Οι γάμοι μου,

με τον Joe DiMaggio,με τον Arthur Miller ήταν προσπάθειες να αγγίξω κάτι σταθερό,αλλά ίσως εγώ δεν ήμουν σταθερή.

-επειδη το σύστημα γύρω σας δεν επέτρεπε τη σταθερότητα.

Η Marilyn κλείνει το άλμπουμ με τις φωτογραφίες.

Marilyn:Και μετά,το τέλος, η μάλλον,αυτό που οι άλλοι ονόμασαν τέλος,το 1962,ενα δωμάτιο,χάπια το τηλέφωνο,οι πολλές εκδοχές.

-παντα ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι ενα αίνιγμα,και ποσο μάλλον ο δικός σας θάνατος.

Marilyn:Και εκεί, επιτέλους,έπαψα να είμαι εικόνα.Η' ισως εγινα η πιο ισχυρή εικόνα από όλες.

-ποια;

Σιωπή 

Marilyn: Εκείνο το κορίτσι χωρίς μακιγιάζ.Η Norma Jeane.Που δεν ήταν ακόμα τίποτα.

Σιωπή

Η Norma Jeane απέναντι μου με διάφανο προσωπο.

Σιωπή.

.

.

Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου.

.

.

-Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου-

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η φωτογραφιση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η φωτογραφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η φωτογραφιση

Στη φωτογράφιση επιδίωκε η κομψότητα να συνυπαρχει με μια υπόγεια ένταση.

Τα μοντέλα έρχονταν με την αυτοπεποίθηση τού επαγγέλματος.

Αυτό καθόλου δεν τον ενδιέφερε.

-Μη σκέφτεσαι ότι ποζάρεις,είπε στην Ελένη.  Ψηλή,όμορφη,με πρόσωπο καθαρό,

αυστηρό.

Ίσως μια αμυντική κομσοτητα.

-Δεν θέλω να με ωραιοποιήσεις,

τού είπε. 

Εκείνος χαμογέλασε.

-Αυτη είναι εύκολο,απάντησε,και δεν ξέρω πως να το κάνω.

Έγινε η πρώτη λήψη:μαύρο φόντο,το μοντέλο κάθονταν σε ένα σκαμνι,το φως 

ενός προβολέα έπεφτε από πάνω.

-Αυτο που φωτογραφίζεται,τής είπε,δεν είναι αυτό που είσαι.

Στις επόμενες λήψεις τής ζήτησε να σταθεί όρθια,να περπατήσει,να σταματήσει 

στη μέση μιάς κίνησης.

-Σκεψου,τής είπε,ότι κάποιος σε κοιτάζει και δεν μπορεί να σε αγγίξει.

Η Ελένη τον κοίταξε.

-Εσυ είσαι αυτη,συνέχισε,που αποφασίζει για το βλέμμα.

Το μοντέλο αντιλήφθηκε ότι δεν τής ζητούσε να υποταχθεί,αλλά να συμμετάσχει.

Όταν εμφανίσθηκαν οι φωτογραφίες ή Ελένη δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει 

τον εαυτο της.

-Αυτο είναι που φοβοσουν να δείξεις,τής είπε,

Τής έδωσε τη φωτογραφική μηχανή.

-Τώρα,τής είπε,θα με φωτογραφίσεις εσύ.

Η Ελένη γέλασε.

-Δεν ξέρω να φωτογραφίζω,είπε.

-Ξέρεις να βλέπεις,τής είπε και στάθηκε μπροστά από τον προβολέα.

Η Ελένη σήκωσε τη μηχανή.

Είδε.

Πάτησε το κουμπί.   

Μια μέρα,καθώς κοίταζαν μαζί μια σειρά φωτογραφιών,εκείνη τον ρώτησε:

-Φοβάσαι;

-Τι;

 -Αυτο που θέλεις να δεις.

Ήρθε ένα άλλο μοντέλο.

Άρχισε τη φωτογράφιση.

Η Ελένη παρακολουθούσε.

Εκείνος ζήτησε μια πόζα προκλητική.Η κοπέλα υπάκουσε.

.

.

.

GREEK POETRY -Fragmenta POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Fragmenta 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta 

η επίμονη ανάμνηση τής βροχής

η αρχαία μοναξιά του

μια περίεργη συνύπαρξη

τα μεταλλικά ανάγλυφα τού χρόνου

η βροχή είχε σταματήσει 

.

η νύχτα χωρίς δραματικότητα

επιβεβαιώνει την απουσία τού σκοταδιού

Omnia mutantur,nihil interit

(Οβιδιος,Μεταμορφώσεις βιβλίο XV,στίχος 165) 

omnia mutantur,nihil interit

παρά μόνο το βάρος 

τής μνήμης μας

οι άνθρωποι είναι πια αναμνήσεις ενός άλλου κόσμου

HURRY UP PLEASE IT’S TIME

για την κατάρρευση τού χρόνου

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Υποψία τού Οδυσσεα (στο νησί τής Αιαιας τής Κιρκης) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Υποψία τού Οδυσσεα 

(στο νησί τής Αιαιας τής Κιρκης)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Υποψία τού Οδυσσεα 

(στο νησί τής Αιαιας τής Κιρκης)

Ο αέρας μέσα στην αίθουσα ήταν βαρύς από αρώματα και αποξηραμένα βότανα 

που κρέμονταν από τα δοκάρια της στέγης σε δεσμίδες..

Η Κίρκη καθόταν  πάνω σε λίθινο κάθισμα,και άπλωνε μπροστά της φύλλα,ρίζες 

και σπόρους. 

-Αυτό εδώ,είπε και σήκωσε ένα φύλλο λεπτό,δεν είναι επικίνδυνο από μόνο του. 

Μα αν το βράσεις σε νερό που έχει αίμα,τότε είναι.Οποιος το πιει θυμάται πράγματα που στη ζωή του τον φόβισαν.

Ο Οδυσσέας κάθονταν απέναντι της και την παρακολουθούσε. 

-Κι αυτό;ρώτησε δείχνοντας μια ρίζα σκοτεινή,σχεδόν μαύρη.

-Αυτό,απάντησε εκείνη,κάνει τον άνθρωπο ανίκανο να διηγηθεί ιστορίες.

Ο Οδυσσέας χαμογέλασε.

-Επικίνδυνο βότανο,είπε,πιο επικίνδυνο για μενα κι από τούς Κύκλωπες.

Στο άκουσμα τού ονόματος,η Κίρκη σήκωσε το βλέμμα.

-Τι συνεβει τότε σ'εκείνη τη σπηλιά; ρώτησε.

-Ο Κύκλωπας,είπε,ήταν ένα πλάσμα που δεν ήξερε την αμφιβολία.Οτι έβλεπε

το  πίστευε. Και γι’αυτό ήταν εύκολο να τον τυφλώσεις.Ποτε δεν αμφέβαλε για 

το ονομα:Ου-Τις.

Η Κίρκη χαμογέλασε.

-Κι εσύ τότε ήσουν η αλήθεια του;ρώτησε.

-Ημουν η απάτη του,απάντησε,που την θεωρούσε αλήθεια.

Ακολούθησε σιωπή.

Και ξαφνικά ο Οδυσσέας είπε:

-Υπάρχει όμως κάτι πιο ύπουλο από τους Κύκλωπες και τις θάλασσες.

-Και τι είναι αυτό;ρώτησε η Κίρκη.

-Η υποψία,απάντησε.

Η γυναίκα συγκρατήθηκε,δεν έδειξε την ανησυχία της.

-Εδώ,στο νησί τής Αιαιας,συνέχισε ο Οδυσσέας,υπάρχει ένας άνδρας.Ο Ελπήνορας.

Η Κίρκη γέλασε.

-Ένας από τους συντρόφους σου,άμυαλος,αλλά όχι επικίνδυνος,ειπε.

-Ακριβώς αυτό φοβάμαι,είπε ο Οδυσσέας,οι άμυαλοι καποτε γίνονται επικίνδυνοι.

Η Κίρκη τον κοίταξε.

-Μου λες λοιπόν ότι ζηλεύεις;»

Ο Οδυσσέας δεν απάντησε αμέσως. 

Έπιασε ένα μικρό κλαδί από ένα βότανο και το έσπασε στα δύο.

-Δεν ζηλεύω,είπε τελικά.Απλα βλέπω ό,τι κρύβεται.

Η Κίρκη σηκώθηκε.

-Και τι ακριβώς νομίζεις ότι κρύβεται;ρώτησε.

Εκείνος δεν μίλησε.

Η Κίρκη άγγιξε ένα-ενα τα κρεμασμένα βότανα.

-Ελα από αυτά θα επιλεχτεί,είπε ο Οδυσσέας.

Σιωπή.

Η μέρα αρχισε να γέρνει προς τη νύχτα.

Ο ήλιος είχε χαθεί όταν είδε τον Ελπήνορα έξω στην αυλή μεθυσμένο.

-Ολοι οι άνθρωποι δεν ανήκουν στις ιστορίες σου,τού είπε η Κίρκη.

Ο Οδυσσέας δεν απάντησε αμέσως. 

Ύστερα,είπε:

-Ομως κάποια ιστορία μπορει να εξελιχθεί όπως την φοβομαστε.

Η Κίρκη τον κοίταξε.

-Και σ'αυτη την  ιστορία,συνέχισε ο Οδυσσέας,εγώ θα είμαι ο δολοφονημένος.

Ειχε νυχτώσει.

Το μεθυσμένο γέλιο τού Ελπηνορα ακούστηκε πάλι.

Αιχμηρό.

Έπειτα ακολούθησε το επίμονο γαύγισμα ενός σκυλου.

.

.

.

GREEK POETRY -Τα Αρχιλοχικα -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis -μεταγραφη στα αρχαία ελληνικα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-Τα Αρχιλοχικα

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

-μεταγραφη στα αρχαία ελληνικα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα Αρχιλοχικα 

μεταγραφη στα αρχαία ελληνικα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

σαν τον άνεμο που σπάει τα πανιά

έτσι κι η ψυχή μου νόμους αψηφά 

πότε γελά,πότε τη μοίρα βρίζει 

αν πέσω δεκάρα δεν με νοιαζει 

στέκω πάλι όρθιος πανω με χώμα 

στα δόντια,σας το λέω καθαρα 

για ήσυχη ζωή εγω δεν ειμαι

ὥς τε ἄνεμος ὅς τε νηῶν ἱστία ῥήγνυσιν,

ὣς ἐμὴ θυμὸς νόμους οὐκ ἐθέλει πείθεσθαι·

ἄλλοτε μὲν γελᾷ, ἄλλοτε δὲ μοῖραν ὀνείδει,

καίπερ πεσὼν οὐδὲν με μέλει·

αὖτις δ’ ὀρθὸς ἵσταμαι, χθονὸς ἐκ κονίης

ἐν δονάκεσσιν εἶπον ἐτήτυμα πάντα

οὐκ ἐγὼ ἥσυχον βίον ἐράω.

τον φίλο λένε στο κρασί 

τον δοκιμάζεις

και στης μάχης την ανταρα

στο πρώτο όλος να γελά

μα αν στη δεύτερη να τρέμει

εγώ καθόλου δεν κατηγορώ

άλλωστε αν και κρασοκανατας

κάποτε ριψασπις υπηρξα

φασὶ φίλον γινώσκεσθαι ἐν οἴνῳ,

καὶ δοκιμάζειν αὐτὸν ἐν πολέμοιο θορύβῳ·

ὃς μὲν ἐν πρώτῃ ἀγορῇ γελᾷ,

ἐν δὲ δευτέρῃ τρόμος αἱρεῖ,

οὐκ ἐγὼ τοῦτον ψέγω·

καὶ γὰρ αν και οἰνοβαρὴς

αὐτὸς ποτὲ ἐγενόμην ριψασπις

 

να κλάψω αυτά που η τύχη πίσω πήρε

μεγάλη ανοησία είναι,δάνεια ήταν

οχι παντοτινά κτηματα

σήμερα φτωχός,αύριο,γιατί όχι,πλουσιος.

ολος κόσμος σαν τροχός γυρίζει

αυτό,φίλε,είναι νόμος και μην το ξεχνας

οὐκ ἄξιον κλαίειν τὰ ὅσσα τύχη ἀφείλετο·

δάνεια γάρ ἐστιν, οὐκ ἀΐδια κτήματα βροτῶν.

σήμερον μὲν πένης, αὔριον δ’ ἴσως πολυχρυσος·

τροχὸς γὰρ βίου πάντα περιτρέπεται ἀνθρώπων

τοῦτο, φίλε, νόμος ἐστὶ μέγας, μὴ λανθάνειν

τον εχθρό με λόγια κοφτερά έβρισα

κι αυτό πιο πολύ τον πειραξε

παρά αν στο χέρι κρατουσα μαχαίρι 

το σίδερο,να ξέρεις,δίχως νου

αξια καμιά δεν έχει,

καλλίτερα με γλώσσα πικρή να νικας

παρα με χέρι που απ'τον φόβο τρεμει

ἐχθρὸν μὲν λόγοισι δριμείοις ἐνείκασα,

καὶ μᾶλλον ἤλγησεν ἢ εἰ ξίφος ἔσχον·

σίδηρος γὰρ ἄνευ νόου οὐδὲν ἀλκὴν ἔχει.

βέλτερον γλώσσῃ πικρῇ νικᾶν ἢ χειρὶ τρέμουσῃ·

ἡ γλῶσσα γὰρ μάχης ἀνδρῶν ἀμείνων ὅπλον

ποτέ στον έρωτα όρκος δεν κρατά πίστη 

ευκαιρίες δευτερες παψε να δίνεις σ'απατες

αν το γυάλινο σπάσει κύπελλο ξανα

δεν γινεται

φυλαξου,γιατι τα θραύσματα του οποιος

τ'αγγιξει βαθια τον κοβουν

οὐκ ἔστιν ἔρως ὅστις ὅρκους ἀεὶ φυλάσσει·

μηκέτι δὲ δίδου καιρὸν δευτέρην ἀπάτῃ.

εἰ δὲ ποτὲ κύαθος κρυστάλλινος ῥαγῇ,

οὐκέτι συντίθεται οὐδὲ γίγνεται ἔμπαλιν.

φύλαξαι· τὰ γὰρ θραύσματα χεῖρας τέμνει

τῶν ἁπτομένων βαθέως

.

.

.

GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφραζοντας Όμηρος Ιλιαδα ραψωδία ω' στίχοι 200-216 -Ο λόγος τής Εκάβης στον Πριαμο,πριν εκείνος πάει στον Αχιλλέα να τον παρακαλέσει για να πάρει το νεκρό σώμα τού γιου του Εκτορα (με συντακτική ανάλυση και ετυμολογικό λεξικό) -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφραζοντας 

Όμηρος Ιλιαδα ραψωδία ω' στίχοι 200-216

-Ο λόγος τής Εκάβης στον Πριαμο,πριν εκείνος πάει στον Αχιλλέα να τον 

παρακαλέσει για να πάρει το νεκρό σώμα τού γιου του Εκτορα

(με συντακτική ανάλυση και ετυμολογικό λεξικό)

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

Εκαβη-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφραζοντας 

Όμηρος Ιλιαδα ραψωδία ω' στίχοι 200-216

-Ο λόγος τής Εκάβης στον Πριαμο,πριν εκείνος πάει στον Αχιλλέα να τον 

παρακαλέσει για να πάρει το νεκρό σώμα τού γιου του Εκτορα

(με συντακτική ανάλυση και ετυμολογικό λεξικό)

έτσι μίλησε,τότε δυνατα η γυναίκα θρηνησε

κι αποκριθηκε με λογο

ωιμε,που άραγε το μυαλό σου πήγε,

που πριν δοξαζονταν στους ανθρωπους 

ξένους και σ'όσους  βασιλεύεις;

πώς στών Αχαιών τα καράβια μόνος σου 

να πας θέλεις;

μπροστά στα μάτια ενος άντρα που πολλούς 

και γενναίους γιους σου σκότωσε τα όπλα αφαίροντας,

αλήθεια σίδερο η καρδιά σου,

γιατί αν σε πιάσει και σε δει στα μάτια του

ο ωμοφαγος κι αδιστακτος αυτός δω αντρας

δεν θα σε λυπηθει,

ούτε καθόλου θα σε σεβαστεί,

τώρα λοιπον από δω μακρυα ας κλαιμε

στο σπίτι καθισμένοι,

γιατί σ'αυτον έτσι κάποτε η ακατανίκητη Μοίρα

όταν γενιονταν

τού υφανε το νήμα,

όταν κι εγώ η ίδια τον γενουσα,

απ'τα γοργοποδα σκυλιά να κατασπαραχτει

μακρυά απ'τους δικούς του γονείς ,

στην εξουσία ενός άντρα κυριαρχου,

που αν εγώ μπορούσα το συκώτι μέσα του

ν'αρπαξω κολλώντας το στόμα μου να το φαω,

τότε ανταπόδοσης πράξεις για τον γιο μου θα γίνονταν,

αφού δειλιασμένον δεν τον σκοτωσε,

αλλά μπροστά στους Τρώες και στις βαθυκολπες Τρωαδιτισσες

ενώ στεκόνταν 

ούτε στο νου το φόβο να'χει ούτε τη φυγη

Ὣς φάτο, κώκυσεν δὲ γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύθῳ·200

«ὤ μοι, πῇ δή τοι φρένες οἴχονθ’, ᾗς τὸ πάρος περ

ἔκλε’ ἐπ’ ἀνθρώπους ξείνους ἠδ’ οἷσιν ἀνάσσεις;

πῶς ἐθέλεις ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος,

ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς

υἱέας ἐξενάριξε· σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ.205

εἰ γάρ σ’ αἱρήσει καὶ ἐσόψεται ὀφθαλμοῖσιν,

ὠμηστὴς καὶ ἄπιστος ἀνὴρ ὅ γε, οὔ σ’ ἐλεήσει,

οὐδέ τί σ’ αἰδέσεται. νῦν δὲ κλαίωμεν ἄνευθεν

ἥμενοι ἐν μεγάρῳ· τῷ δ’ ὥς ποθι Μοῖρα κραταιὴ

γιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκον αὐτή,210

ἀργίποδας κύνας ἆσαι ἑῶν ἀπάνευθε τοκήων,

ἀνδρὶ πάρα κρατερῷ, τοῦ ἐγὼ μέσον ἧπαρ ἔχοιμι

ἐσθέμεναι προσφῦσα· τότ’ ἄντιτα ἔργα γένοιτο

παιδὸς ἐμοῦ, ἐπεὶ οὔ ἑ κακιζόμενόν γε κατέκτα,

ἀλλὰ πρὸ Τρώων καὶ Τρωϊάδων βαθυκόλπων215

ἑσταότ’, οὔτε φόβου μεμνημένον οὔτ’ ἀλεωρῆς

.

.

.

Συντακτική αναλυση:

Ὣς φάτο

κώκυσεν δὲ γυνή

καὶ ἀμείβετο μύθῳ

τρεις κύριες προτάσεις σε παρατακτική σύνδεση:

Ὣς: τροπικό επιρρημα 

φάτο: ρημα,αόριστος μέσης φωνής, γ΄ ενικό)

κώκυσεν: ρήμα,αόριστος ενεργητικής φωνης

γυνή: υποκείμενο

δέ: αντιθετικός/

καί: συμπλεκτικός σύνδεσμος

ἀμείβετο: ρημα,παρατατικος μέσης φωνής

μύθῳ: δοτική οργάνου/τρόπου

ὤ μοι, πῇ δή τοι φρένες οἴχονθ’, ᾗς τὸ πάρος περ

ἔκλε’ ἐπ’ ἀνθρώπους ξείνους ἠδ’ οἷσιν ἀνάσσεις;

επιφωνηματική εισαγωγή:

ὤ: επιφώνημα θρήνου/οδύνης

μοι: δοτική προσωπική

κύρια ερωτηματική πρόταση:

πῇ: ερωτηματικό επίρρημα τόπου 

δή: μόριο έμφασης

τοι: δοτική προσωπική 

φρένες: υποκείμενο

οἴχονθ’ ,οἴχονται): ρήμα,

παρακείμενος με σημασία ενεστώτα

Αναφορική πρόταση:

ᾗς: αναφορική αντωνυμία ,δοτική πληθυντικού θηληκου γένους,

τὸ πάρος περ:

χρονικός προσδιορισμός

ἔκλε’ ,ἔκλεο):

ρήμα ,παρατατικός)

ἐπ’: πρόθεση + αιτιατική

ἀνθρώπους: αντικείμενο

ξείνους: επιθετικός προσδιορισμός

ἠδ’ ,καί): σύνδεσμος

οἷσιν: αναφορική αντωνυμία ,δοτική πληθυντικού

ἀνάσσεις: ρήμα

πῶς ἐθέλεις ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος,

ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς

υἱέας ἐξενάριξε·

κύρια ερωτηματική πρόταση:

πῶς: ερωτηματικό επίρρημα τρόπου 

ἐθέλεις: ρήμα 

ἐλθέμεν: απαρέμφατο αορίστου

αντικείμενο/συμπλήρωμα τού ἐθέλεις

οἶος: κατηγορηματικός προσδιορισμός στο υποκείμενο (εσύ)

προσδιορισμοί:

ἐπί + αιτιατική, κατεύθυνση

νῆας: αντικείμενο τής πρόθεσης

Ἀχαιῶν: γενική κτητική

δευτερεύουσα αναφορική πρόταση (ἐπεκτατική του 'ἀνδρός'):

ἀνδρός: γενική αντικειμενική (εξαρτάται από 'ἐς ὀφθαλμούς')

ἐς ὀφθαλμούς: εμπρόθετος προσδιορισμός

ὅς: αναφορική αντωνυμία (υποκείμενο)

τοι: δοτική προσωπική

πολέας τε καὶ ἐσθλούς υἱέας:

αντικείμενο τού ρήματος

πολέας ἐσθλούς : επιθετικοι προσδιορισμοι

ἐξενάριξε: ρήμα,

αόριστος ενεργητικής φωνης

σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ.

εἰ γάρ σ’ αἱρήσει καὶ ἐσόψεται ὀφθαλμοῖσιν,

ὠμηστὴς καὶ ἄπιστος ἀνὴρ ὅ γε, οὔ σ’ ἐλεήσει,

οὐδέ τί σ’ αἰδέσεται.

ἦτορ: υποκείμενο (ουδέτερο ενικου βαθμου)

σιδήρειον: κατηγορούμενο τουυ υποκειμένου

τοι: δοτική προσωπική 

νύ: επιρρηματικό μόριο έμφασης 

Υποθετικός λόγος:

εἰ: υποθετικός σύνδεσμος

γάρ: επεξηγηματικό μόριο 

Ρήματα υπόθεσης:

αἱρήσει: μέλλοντας 

ἐσόψεται: μέλλοντας μέσης φωνής

σ’: αντικείμενο και τών δύο ρημάτων

ὀφθαλμοῖσιν: δοτική τρόπου 

ἀνήρ: υποκείμενο

ὠμηστής: κατηγορούμενο 

ἄπιστος: κατηγορούμενο 

ὅ γε:

αναφορική αντωνυμία + μόριο έμφασης

οὔ: άρνηση

ἐλεήσει: ρήμα μέλλοντα 

σ’: αντικείμενο

υποκείμενο: εννοούμενο 'ἐκεῖνος ἀνήρ'

οὐδέ:αρνηση

τί: αόριστο αντωνυμικό μόριο 

σ’: αντικείμενο

αἰδέσεται: μέλλοντας μέσης φωνης 

νῦν δὲ κλαίωμεν ἄνευθεν

ἥμενοι ἐν μεγάρῳ· τῷ δ’ ὥς ποθι Μοῖρα κραταιὴ

γιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκον αὐτή

Προτρεπτική πρόταση:

Κύρια πρόταση

νῦν δὲ: χρονικό επίρρημα + μεταβατικό μόριο 

κλαίωμεν: ρήμα

υποτακτική προτρεπτική α΄ πληθυντικού

ἥμενοι: μετοχή παρακειμένου μέσης φωνής

κατηγορηματική μετοχή

συμφωνεί με το υποκείμενο (εννοούμενο 'ἡμεῖς')

ἐν μεγάρῳ:

εμπρόθετος προσδιορισμός τόπου

Επεξηγηματική / αιτιολογική αναφορά στη μοίρα.

τῷ: δοτική αναφοράς 

δ’: μεταβατικό μόριο

ὥς ποθι: χρονική αόριστη έκφραση 

Μοῖρα: υποκείμενο

κραταιὴ: επιθετικός προσδιορισμός (κατηγορούμενο)

γιγνομένῳ:

μετοχή ενεστώτα μέσης

δοτική ενικού

συμφωνεί με 'τῷ'

ἐπένησε:ρήμα αορίστου

κατηγόρημα

λίνῳ:δοτική οργάνου

ὅτε:χρονικός σύνδεσμος

μιν:αντικείμενο («τον»)

τέκον:ρήμα αορίστου 

αὐτή:υποκείμενο

ἀργίποδας κύνας ἆσαι ἑῶν ἀπάνευθε τοκήων,

ἀνδρὶ πάρα κρατερῷ, τοῦ ἐγὼ μέσον ἧπαρ ἔχοιμι

ἐσθέμεναι προσφῦσα·

Κύριο εξαρτώμενο σχήμα (από τη Μοίρα):

κύνας:αιτιατική πληθυντικού

αντικείμενο τού απαρεμφάτου

ἀργίποδας:επιθετικός προσδιορισμός

ἆσαι

απαρέμφατο αορίστου του ἄω

τελικό/συμπληρωματικό απαρέμφατο εξαρτώμενο από τη Μοίρα

συμπληρωματικές επεκτάσεις:

προσδιορισμός θανάτου: 

ἀπάνευθε τοκήων:

εμπρόθετος προσδιορισμός απομάκρυνσης

ἑῶν:γενική κτητική

προσδιορίζει το «'τοκήων'

προσδιορισμός τόπου/εξουσίας:

πάρα + δοτική:

εμπρόθετος προσδιορισμός

ἀνδρί:

δοτική (προσδιορισμός εξάρτησης)

κρατερῷ:επίθετο,δοτική,

κατηγορηματικός προσδιορισμός

'στην εξουσία ενός κυριαρχου άνδρα'

εκδικητική εικόνα,:

τοῦγενική αναφορική

εξαρτάται από το προηγούμενο «'ἀνδρός'

ἐγώ:υποκείμενο της ευκτικής

ἔχοιμι:ευκτική δυνητική α΄ ενικού 

ρήμα κύριας εξάρτησης

ἧπαρ: αντικείμενο 

μέσον: κατηγορηματικός προσδιορισμός

ἐσθέμεναι:απαρέμφατο αορίστου

προσφῦσα:μετοχή αορίστου

κατηγορηματική μετοχή τρόπου

τότ’ ἄντιτα ἔργα γένοιτο

παιδὸς ἐμοῦ, ἐπεὶ οὔ ἑ κακιζόμενόν γε κατέκτα,

ἀλλὰ πρὸ Τρώων καὶ Τρωϊάδων βαθυκόλπων215

ἑσταότ’, οὔτε φόβου μεμνημένον οὔτ’ ἀλεωρῆς

Κύρια πρόταση:

τότ’ ἄντιτα ἔργα γένοιτο

γένοιτο:ρήμα,ευκτική αορίστου

δυνητική /ευχετική

ἔργα:υποκείμενο

ἄντιτα:επιθετικός προσδιορισμός

τότε: χρονικό επίρρημα

παιδός:γενική

ἐμοῦ:γενική προσωπική, γενική ταυτότητας

Αιτιολογική δευτερεύουσα:

ἐπεὶ οὔ ἑ κακιζόμενόν γε κατέκτα.

κατέκτα:ρήμα αορίστου

υποκείμενο: εννοούμενο 'ἐγώ'

ἑ: αντικείμενο (τον)

κακιζόμενον:μετοχή παθητική

γε:μόριο έμφασης

ἐπεί:αιτιολογικός σύνδεσμος 

Αντιθετική / επεξηγηματική επέκταση

ἀλλὰ πρὸ Τρώων καὶ Τρωϊάδων βαθυκόλπων ἑσταότ'

ἀλλὰ πρὸ Τρώων καὶ Τρωϊάδων βαθυκόλπων:

εμπρόθετος προσδιορισμός:

πρό + γενική 

Τρώων: Τρώες (άνδρες)

Τρωϊάδων βαθυκόλπων: Τρωαδίτισσες (γυναίκες)

ἑσταότ’:μετοχή παρακειμένου του ἵστημι

κατηγορηματική μετοχή

Μετοχικές φράσεις:

οὔτε φόβου μεμνημένον οὔτ’ ἀλεωρῆς

μεμνημένον:

μετοχή παρακειμένου μέσης φωνης

φόβου / ἀλεωρῆς:

γενικές αντικειμενικές

δομή:

οὔτε + γενική + μετοχή + οὔτε + γενική

.

.

Ετυμολογικο λεξικό;

 Ὣς:

επίρρημα

από τη ρίζα σο- / ho-s (δεικτικό-αναφορικό)

συγγενές με:

λατ. sic (έτσι)

σημασία: έτσι

φάτο:

αόριστος μέσης φωνής του φημί

από ινδοευρωπαϊκή ρίζα bha-μιλώ, λέγω

συγγενή:

λατινικα. fari(ομιλώ)

αγγλικα. ban, fable (έμμεση συγγένεια)

κώκυσεν:

αόριστος του κωκύω, θρηνώ δυνατά

πιθανή ηχομιμητική ρίζα κωκ-/κωκυ-

συνδέεται με ήχους θρήνου (κωκ-ω)

δέ:

μεταθετικό μόριο

ινδοευρωπαϊκα de/deh  και, αλλά, τότε

γυνή:

από ινδοευρωπαϊκή ρίζα gwen-γυναίκα

συγγενικα:

αγγλικα.queen (ετυμολογικά ίδια ρίζα)

σανσκριτικά.gnā (γυναίκα, θεά)

καί:

από ινδοευρωπαϊκα kai  και,επίσης

συμπλεκτικός σύνδεσμος

ἀμείβετο:

μέσος παρατατικός του ἀμείβω

από ρίζα meib- / ameib- ανταλλάσσω

αρχική σημασία:

ανταλλάσσω ,απαντώ»

μύθῳ:

από μῦθος

ινδοευρωπαϊκηρίζα mew- / mu-μιλώ χαμηλόφωνα

αρχικά: λόγος, ομιλία

όχι 'μύθος' με την σύγχρονη έννοια

ὤ:

επιφώνημα

πιθανή προϊνδοευρωπαϊκή ηχομιμητική προέλευση

έκφραση πόνου/θρήνου

μοι:

δοτική προσωπική τής αντωνυμίας ἐγώ

από ινδοευρωπαϊκη me- εγω

πῇ:

από αναφορικό/ερωτηματικό επίρρημα

συγγενές με πού

ινδοευρωπαϊκη kwo-/kwi- ερωτηματική βάση

δή:

ενισχυτικό μόριο

πιθανή προέλευση από δείκτικο στοιχείο

σημασία:ακριβώς, λοιπόν

τοι:

δευτεροπρόσωπη δοτική

από ινδοευρωπαϊκη toi σου

φρένες:

από ινδοευρωπαϊκή ρίζα phrēn-

σημαίνει αρχικά: διάφραγμα, στήθος

και εξελίσσεται σε:

νους, σκέψη, συνείδηση

συγγενές:

αγγλικα. brain (έμμεση συγγένεια μέσω ινδοευρωπαϊκης)

οἴχονθ’:

παρακείμενος/ενεργητικός σχηματισμός του οἴχομαι

από ρίζα weik- / oik-  φεύγω, πηγαίνω

συγγενές:

λατινικα: veho μεταφέρω

ᾗς:

αναφορική αντωνυμία δοτική πληθυντικού 

από ινδοευρωπαϊκη yo-/i- αναφορική βάση

πάρος:

από επίρρημα χρόνου

ινδοευρωπαϊκη pro- = πριν, μπροστά

συγγενές με λατινικο  prius

περ:

επιτατικό μόριο

από αρχαίο δείκτη έμφασης

σημασία:ακριβώς, πράγματι

ἔκλε’:

παρατατικός του κλέος / κλείω 

από ρίζα kleu- ακούω φημίζομαι

συγγενές:

λατινικα:clueo

αγγλικα:listen (μακρινή ινδοευρωπαϊκή συγγένεια στο σημασιολογικό πεδίο)

ἐπί:

πρόθεση

ινδοευρωπαϊκη epi = πάνω σε, προς

ἀνθρώπους

από ἄνθρωπος

πιθανή σύνθεση:

ἀνήρ + ὤψ αυτός που έχει ανθρώπινο πρόσωπο

σημασία: άνθρωποι

ξείνους:

από ξένος

ινδοευρωπαϊκη ghseno- = ξένος, φιλοξενούμενος

συγγενές:

αγγλικα: guest (ίδια ρίζα ghos-ti-)

ἠδ’:

παραλλαγή του ἠδέ και

από ινδοευρωπαϊκη eti / ed (συμπλεκτικό)

οἷσιν:

αναφορική αντωνυμία (δοτική πληθ.)

από ινδοευρωπαϊκη yo- (όπως και ᾗς)

ἀνάσσεις:

από ἄναξ / ἀνάσσω

ινδοευρωπαϊκη ρίζα nek- / h nek- κυβερνώ

σημασία:εξουσιάζεις

πῶς:

από ινδοευρωπαϊκη ερωτηματική βάση kwo- / kwi-

συγγενές με λατινικο quo- (π.χ. quando)

σημασία: πώς

ἐθέλεις:

από ρήμα ἐθέλω / θέλω

πιθανή ινδοευρωπαϊκη ρίζα wel- θέλω, επιθυμώ

συγγενές:

λατινικα:volo θέλω

αγγλικα:will

ἐπί:

πρόθεση από ινδοευρωπαϊκη epi

σημασία:πάνω σε, προς

νῆας:

αιτιατική πληθυντικού του ναῦς

ινδοευρωπαϊκη ρίζα nau- πλοίο

συγγενές:

λατινικα:navis

αγγλικα:navy

Ἀχαιῶν:

από εθνικό Ἀχαιοί

πιθανή προελληνική (μη σαφής ινδοευρωπαϊκη ετυμολογία)

σημασία:Αχαιοί

ἐλθέμεν:

απαρέμφατο αορίστου του ἔρχομαι

ινδοευρωπαϊκη ρίζα ergh- / leudh- κίνησης

συγγενές:

αγγλικα:go (έμμεση εξελικτική σχέση μέσω ινδοευρωπαϊκής ρίζας κίνησης)

οἶος

από ινδοευρωπαϊκη αντωνυμική ρίζα oi- / h oi- μόνος

συγγενές:

αγγλικα. alone (με διπλή ετυμολογική εξέλιξη: all + one)

ἀνδρός:

από ἀνήρ

ινδοευρωπαϊκη ρίζα ner- = άνδρας, ισχυρός

συγγενές:

σανσκριτικά: nṛ-άνδρας

ἐς:

πρόθεση,παραλλαγή του εἰς

ινδοευρωπαϊκη en / es  μέσα σε, προς

ὀφθαλμοὺς:

από ὀφθαλμός

πιθανή σύνθεση:

ὄψ (όραση) + θάλλω/θαλμός (ανθίζω, ακμή)

σημασία:μάτια

ὅς:

αναφορική αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη ρίζα yo- / kwo- αναφορική βάση

τοι:

δευτεροπρόσωπη δοτική

ινδοευρωπαϊκη toi σε σένα

πολέας:

από πολύς

ινδοευρωπαϊκη ρίζα pleh-πολύς, πλήρης

συγγενές:

λατινικα. plenus γεμάτος

τε:

συμπλεκτικό μόριο

ινδοευρωπαϊκη kʷe  «και»

καί:

επίσης από ινδοευρωπαϊκη kai / kwe

σημασία: και

ἐσθλούς:

από ἐσθλός,καλός, γενναίος

ινδοευρωπαϊκη ρίζα es- / h es-είμαι άξιος/καλός

σημασία εξελικτική:

καλός → ηθικά άξιος → γενναίος

υἱέας:

από υἱός γιος

πιθανή ινδοευρωπαϊκη ρίζα suH-io- παιδί

συγγενές:

.sūnuḥ

ἐξενάριξε:

από ἐξεναρίζω

σύνθεση:

ἐξ- (έξω) + ἔναρα (όπλα τού νεκρού)

ινδοευρωπαϊκη ρίζα ner- / h ner- ανδρική δύναμη/όπλα

σημασία αρχικά:

αφαιρώ τα όπλα του νεκρού

έπειτα:

σκοτώνω στη μάχη

σιδήρειον:

από σίδηρος

πιθανή προελληνική λέξη

σημασία: από σίδηρο

νύ:

επιτατικό μόριο

πιθανή εξέλιξη από δείκτικο μόριο

σημασία:πράγματι

ἦτορ:

από ινδοευρωπαϊκη ρίζα h ētor / kḗr (καρδιά, εσωτερικό)

συγγενές:

λατινικα:cor καρδιά

αγγλικα:heart

εἰ:

υποθετικός σύνδεσμος

ινδοευρωπαϊκη ρίζα ei / h ei αν

συγγενές:

λατινικα:si αν

γάρ:

επεξηγηματικό μόριο

από ινδοευρωπαϊκο δείκτη αιτιολόγησης gar / ge-are

σημασία: διότι, πράγματι

σ’:

εγκλιτική αντωνυμία σε

από ινδοευρωπαϊκη te (β΄ ενικό)

αἱρήσει:

μέλλοντας του αἱρέω, πιάνω, συλλαμβάνω

ινδοευρωπαϊκη ρίζα ser- / sor-παίρνω, αρπάζω

συγγενές:

λατινικα:se- (in-serere)

καί:

από ινδοευρωπαϊκη kʷe = και

ἐσόψεται:

μέλλοντας μέσης φωνής τού ὁράω

ινδοευρωπαϊκη ρίζα wer- / or- βλέπω

συγγενές:

λατινικα:video βλέπω,ορω

ὀφθαλμοῖσιν:

από ὀφθαλμός

πιθανή σύνθεση:

ὄψ (όραση) + θαλμός (ακμή, άνθος)

σημασία: μάτια

ὠμηστής:

από ὠμός ,ωμός, άγριος + ἐσθίω ,τρώω

σημασία: ωμοφάγος, άγριος καταστροφέας

ινδοευρωπαϊκη ρίζα:

h em- (ωμός) + ed- (τρώω)

ἄπιστος:

α- (στερητικό) + πιστός

πιστός από ινδοευρωπαϊκη peith- πείθω

σημασία:αυτός που δεν εμπιστεύεται / αναξιόπιστος

ἀνήρ:

από ινδοευρωπαϊκη ρίζα ner-άνδρας, δυνατός

συγγενές:

σανσκριτικά:nṛ- άνδρας

ὅ γε:

αναφορική αντωνυμία + ενισχυτικό μόριο

ινδοευρωπαϊκη yo- αναφορικό στοιχείο

οὔ:

άρνηση

από ινδοευρωπαϊκη ne / ou ,αρνητικό μόριο

ἐλεήσει,:

μέλλοντας του ἐλεέω, λυπάμαι

από ἔλεος,οίκτος

ινδοευρωπαϊκη ρίζα el- σπλαχνίζομαι

οὐδέ:

οὐ + δέ ούτε

συνδυαστικό αρνητικό μόριο

τί:

αόριστη αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη kwi- / kwo-

αἰδέσεται:

μέλλοντας του αἰδέομαι, σέβομαι, ντρέπομαι

από ινδοευρωπαϊκη ρίζα aid-σεβασμός, ντροπή

νῦν:

από ινδοευρωπαϊκο δείκτη χρόνου nu τώρα

δέ:

μεταβατικό μόριο

ινδοευρωπαϊκη de και, αλλά

κλαίωμεν:

υποτακτική ενεστώτα τού κλαίω

ινδοευρωπαϊκη ρίζα kla- = κλαίω, θρηνώ

συγγενές:

λατινικα:clamare φωνάζω

ἄνευθεν:

επίρρημα

από ἀν- + ἔχω / ἔυ- (χωρίς)

σημασία: χωριστά, χωρίς παρουσία άλλων

ἥμενοι:

μετοχή παρακειμένου του ἧμαι,κάθομαι

ινδοευρωπαϊκη ρίζα sed- κάθομαι

συγγενές:

λατινικα:sedere

αγγλικα: sit

ἐν:

πρόθεση

ινδοευρωπαϊκη en μέσα σε

μεγάρῳ:

από μέγαρον ,παλάτι μεγάλη αίθουσα

πιθανή προελληνική ρίζα

σημασία: κεντρικός χώρος ανακτόρου

τῷ:

δοτική του άρθρου

ινδοευρωπαϊκη so/to- δεικτική βάση

λειτουργία: αναφορά (γι’ αυτόν)

δέ:

μεταβατικό μόριο

ινδοευρωπαϊκη de και, αλλά

ὥς:

από ινδοευρωπαϊκη so-/ho- αναφορική-δεικτική βάση

σημασία:έτσι

ποθι:

άτονη χρονική/τοπική αόριστη μορφή τού πού

ινδοευρωπαϊκη kwo- ερωτηματική ρίζα

Μοῖρα:

από ρίζα μείρομαι μοιράζω

ινδοευρωπαϊκη mer- «μερίζω, μοιράζω

σημασία:πεπρωμένο μερίδιο ζωής

κραταιὴ:

από ινδοευρωπαϊκη 

kret- δύναμη

συγγενές με:

κράτος εξουσία

σημασία: ισχυρή

γιγνομένῳ:

μετοχή μέσης φωνης τού γίγνομαι

ινδοευρωπαϊκη ρίζα gen-γεννώμαι, γίνομαι

συγγενές: 

αγγλικά:genesis 

ἐπένησε:

αόριστος τού πηνίζω/πηγνύω 

πιθανή ετυμολογία από ρίζα pen-/peg-υφαίνω, πλέκω

σημασία: ύφανε/όρισε

λίνῳ:

από λίνον ,νήμα, λινάρι

πιθανή προελληνική λέξη

σημασία: νήμα ζωής

ὅτε:

χρονικός σύνδεσμος

ινδοευρωπαϊκη kʷote  όταν

μιν:

εγκλιτική αντωνυμία: αυτόν

ινδοευρωπαϊκη men / min-αντωνυμική βάση

τέκον:

αόριστος τού τίκτω

ινδοευρωπαϊκη tek-/tok- γεννώ

συγγενές:

τεκνον,παιδί

αὐτή:

αντωνυμία έμφασης

ινδοευρωπαϊκη au- ίδιος

ἀργίποδας:

σύνθετο:

ἀργός ,γρήγορος/λαμπρός

πούς ,πόδι

ινδοευρωπαϊκη arg- + pod-

σημασία:γοργοπόδαρος

κύνας:

από ινδοευρωπαϊκη ḱuon- σκύλος

συγγενές:

λατινικα:canis,μυών

ἆσαι:

αόριστο απαρέμφατο του5 ἄω

πιθανή ρίζα as- κατασπαράζω

σημασία: να γίνει βορά

ἑῶν:

κτητική αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη swe- δικός του

ἀπάνευθε:

από ἀ- + ἄνευ

ινδοευρωπαϊκη neu- χωρίς

σημασία:μακριά απο

τοκήων:

από τίκτω ,γεννώ

ινδοευρωπαϊκη tek-

σημασία:γονείς

ἀνδρί:

από ἀνήρ

ινδοευρωπαϊκη ner- άνδρας

πάρα:

πρόθεση από παρά

ινδοευρωπαϊκη per- / para-δίπλα

κρατερῷ:

από κρατός ,κράτος

ινδοευρωπαϊκη kret- δύναμη

τοῦ:

γενική αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη to-

ἐγώ:

προσωπική αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη eg-εγώ

μέσον:

από μέσος

ινδοευρωπαϊκη medhyo- μέσος

ἧπαρ:

πιθανή ινδοευρωπαϊκη ρίζα h ep-σπλάχνο

συγγενές:

λατινικα:iecur ήπαρ

ἔχοιμι:

ευκτική τού ἔχω

ινδοευρωπαϊκη segh- κρατώ

συγγενές

αγγλικα:have

ἐσθέμεναι:

απαρέμφατο αορίστου του ἐσθίω

ινδοευρωπαϊκη ed- τρώω

συγγενές:

αγγλικά:eat 

προσφῦσα:

μετοχή αορίστου τού προσφύω

από πρός + φύω

ινδοευρωπαικη bheu- φυτρώνω,προσκολλώ

τότ’:

από τότε

ινδοευρωπαϊκη to + te τότε

ἄντιτα:

από ἀντί

ινδοευρωπαϊκη ant- απέναντι

ἔργα:

από ἔργον

ινδοευρωπαϊκη werg- έργο, πράξη

Συγγενες:

αγγλικά:work

γένοιτο:

ευκτική τού γίγνομαι

ινδοευρωπαϊκη gen- γίνομαι

παιδός:

από παῖς

ινδοευρωπαϊκη pa(i)- παιδί

ἐμοῦ:

αντωνυμία

ινδοευρωπαϊκη me-εγώ

κακιζόμενον:

από κακίζω

κακός + -ίζω

ινδοευρωπαϊκη kak-  κακός

κατέκτα:

αόριστος τού κατακτείνω

ινδοευρωπαϊκη kten- σκοτώνω

πρὸ:

πρόθεση

ινδοευρωπαϊκη pro-πριν, μπροστά

Τρώων:

πιθανή προελληνική ρίζα

εθνικό όνομα

Τρωϊάδων:

παράγωγο τού Τρώες

σημασία:γυναίκες της Τροίας

βαθυκόλπων:

βαρύ + κόλπος

ινδοευρωπαϊκη kolp- κόλπος, αγκαλιά

σημασία:με βαθύ κόρφο

ἑσταότ’:

μετοχή παρακειμένου τού ἵστημι

ινδοευρωπαϊκη sta- στέκομαι

φόβου:

από φόβος

ινδοευρωπαϊκη bhegw-  τρέπω σε φυγή

μεμνημένον:

παρακείμενος τού μιμνήσκω

ινδοευρωπαϊκη men- θυμάμαι

ἀλεωρῆς:

από ἀλεωρή φυγή αποφυγή

πιθανή προελληνική λέξη

σημασία: φυγής

.

.

.