.
.
-Τα 2:
THE KISS
(Gustav Klimt /cncouvelis)
χνκουβελης cncouvelis
Τα 2:
THE KISS
(Gustav Klimt /cncouvelis)
Οι δύο εικόνες του:The Kiss ανήκουν σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Η πρώτη είναι το περίφημο The Kiss του Gustav Klimt,ένα από τα εμβληματικότερα έργα της βιεννέζικης Secession και του ευρωπαϊκού συμβολισμού.
Η δεύτερη (τού cncouvelis) παίρνει το ίδιο θεμελιώδες θέμα ,την ερωτική ένωση δύο ανθρώπων,και το μεταφέρει σε ένα μοντέρνο,σχεδόν κινηματογραφικό, ασπρόμαυρο λεξιλόγιο,όπου η γεωμετρία, η μόδα, η φωτογραφική πόζα και η ένταση του σώματος αντικαθιστούν τη χρυσοποίκιλτη συμβολική επιφάνεια του Klimt.
Το ίδιο ανθρώπινο γεγονός,ένα φιλί, μεταμορφώνεται σε δύο διαφορετικές φιλοσοφίες της εικόνας.
Στον Klimt το φιλί είναι σχεδόν ένας μικρός μύθος.
Στον cncouvelis είναι μια στιγμή.
Στον Klimt οι δύο άνθρωποι μοιάζουν να έχουν βγει από τον χρόνο.
Στον cncouvelis μοιάζουν να βρίσκονται μέσα στον χρόνο,σε μια πόλη, σε μια κινηματογραφική σκηνή,σε μια μοντέρνα ερωτική ζωή.
.
Ο Klimt: το φιλί ως χρυσή τελετουργία
Στον πίνακα του Klimt,το ζευγάρι δεν βρίσκεται απλώς σε έναν χώρο.Βρίσκεται μέσα σε μια χρυσή κοσμική επιφάνεια.
Ο άνδρας σκύβει προς τη γυναίκα και την αγκαλιάζει. Εκείνη έχει κλειστά μάτια και το πρόσωπό της στρέφεται προς το φιλί.Η στάση της είναι περισσότερο παραδομένη παρά ενεργητική.Ο άνδρας γίνεται μια προστατευτική, σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή γύρω της.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο Klimt σχεδόν εξαφανίζει το φυσικό περιβάλλον.
Δεν έχουμε δωμάτιο.
Δεν έχουμε έπιπλα.
Δεν έχουμε αρχιτεκτονική.
Δεν έχουμε κοινωνικό πλαίσιο.
Έχουμε χρυσό.
Ο χρυσός λειτουργεί σαν να έχει καταργηθεί ο πραγματικός κόσμος.Το φιλί μετατρέπεται σε τελετουργία.
Η ερωτική πράξη δεν παρουσιάζεται ως ένα επεισόδιο της καθημερινότητας αλλά ως μια στιγμή που ξεφευγει από την καθημερινότητα.
Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα μυστικά του έργου.
Ο Klimt δεν ζωγραφίζει απλώς δύο ανθρώπους που φιλιούνται.
Ζωγραφίζει την επιθυμία του ανθρώπου να πιστέψει ότι ο έρωτας μπορεί να γίνει αιωνιότητα.
.
Το σώμα εξαφανίζεται μέσα στο στολίδι
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά στο:The Kiss του Klimt είναι η σύγκρουση ανάμεσα στο οργανικό σώμα και στη διακοσμητική επιφάνεια.
Τα πρόσωπα και τα χέρια είναι αναγνωρίσιμα ως ανθρώπινα,ευαίσθητα, θερμά.
Όμως τα ενδύματα μετατρέπονται σε σχεδόν αφηρημένες επιφάνειες.
Οι γεωμετρικές μορφές του ανδρικού ενδύματος και τα κυκλικά,φυτικά μοτίβα της γυναικείας πλευράς λειτουργούν σαν δύο διαφορετικοί κώδικες.
Η γεωμετρία και η καμπύλη.
Το αρσενικό και το θηλυκό.
Η δομή και η ανθοφορία.
Η αυστηρότητα και η αισθησιακή επανάληψη.
Η διακόσμηση δεν είναι απλό στολίδι.
Είναι γλώσσα.
Το ύφασμα μιλά για τους χαρακτήρες.
Το μοτίβο γίνεται ψυχολογία.
Η επιφάνεια γίνεται ερωτισμός.
.
Το φιλί του Klimt δεν είναι απλώς φιλί
Υπάρχει κάτι εξαιρετικά χαρακτηριστικό στη στάση των προσώπων.
Ο άνδρας φιλά τη γυναίκα από το πλάι.
Εκείνη έχει κλειστά μάτια.
Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι η γυναίκα βρίσκεται σε κατάσταση εσωτερικής παράδοσης.
Δεν παρακολουθεί τον κόσμο.
Δεν κοιτάζει τον θεατή.
Δεν ενδιαφέρεται για το τι υπάρχει έξω από την αγκαλιά.
Ο κόσμος έχει περιοριστεί σε δύο σώματα.
Αυτό είναι κρίσιμο για τη συμβολική λειτουργία του πίνακα:
ο έρωτας δημιουργεί έναν ιδιωτικό κόσμο μέσα στον δημόσιο κόσμο.
Και επιπλεον ο ιδιωτικός αυτός κόσμος δεν είναι απλώς ιδιωτικός.
Γίνεται ιερός.
Ο χρυσός τον κάνει να μοιάζει με εικόνα, λείψανο, βυζαντινό ψηφιδωτό, κόσμημα, τελετουργικό αντικείμενο.
Ο έρωτας γίνεται σχεδόν θρησκευτική εμπειρία.
.
Και στο:The Kiss τού cncouvelis αφαιρουνται σχεδόν όλα όσα κάνουν το έργο του Klimt να μοιάζει με όνειρο.
Εδώ το ζευγάρι βρίσκεται μπροστά μας με πολύ πιο άμεσο τρόπο.
Δεν υπάρχει χρυσή ατμόσφαιρα.
Δεν υπάρχει μυθολογική απόσταση.
Δεν υπάρχει η αίσθηση μιας ερωτικής αιωνιότητας.
Υπάρχει ασπρόμαυρο.
Και το ασπρόμαυρο αλλάζει τα πάντα.
.
Από τον χρυσό στο ασπρόμαυρο
Αν ο Klimt λέει:
-Ο έρωτας είναι αιωνιότητα.-
ο cncouvelis λέει:
-Ο έρωτας είναι μια στιγμή που συμβαίνει τώρα.-
Το ασπρόμαυρο δημιουργεί διαφορετική ψυχολογία.
Θυμίζει κινηματογράφο, φωτογραφία,αφίσα,μόδα,noir, παλιό περιοδικό,αστική κουλτούρα.
Το κόκκινο των χειλιών της γυναίκας αποτελεί μια πολύ μικρή αλλά εξαιρετικά δυνατή χρωματική παρέμβαση.
Και αυτή η λεπτομέρεια έχει μεγάλη σημασία.
Στον Klimt το χρώμα είναι παντού.
Στον cncouvelis το χρώμα συγκεντρώνεται σε ένα σημείο.
Τα χείλη.
Έτσι το κόκκινο γίνεται σχεδόν σημασιολογικό σύμβολο.
Δεν είναι απλώς χρώμα.
Είναι η ίδια η εστία του φιλιού.
.
Η γυναίκα στον cncouvelis
Η γυναίκα της δεύτερης εικόνας είναι εντυπωσιακά διαφορετική από τη γυναίκα του Klimt.
Η γυναίκα του Klimt είναι μέσα στην αγκαλιά του άνδρα.
Η γυναίκα του cncouvelis, αντίθετα, φαίνεται να συμμετέχει ενεργά στη σκηνή.
Το σώμα της έχει ισχυρή παρουσία.
Η στάση της είναι σύγχρονη, σχεδόν κινηματογραφική.
Το χτένισμα,η σιλουέτα και η ενδυματολογική αισθητική παραπέμπουν σε έναν κόσμο αστικής κομψότητας.
Δεν είναι μια μυθική γυναίκα.
Είναι μια γυναίκα που θα μπορούσε να υπάρχει σε μια πόλη.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της μεταμόρφωσης.
Ο Klimt παίρνει τον έρωτα από την πραγματικότητα και τον μετατρέπει σε σύμβολο.
Ο cncouvelis παίρνει το σύμβολο και το επιστρέφει στην πραγματικότητα.
.
Το ανδρικό σώμα
Και εδώ βρίσκεται μια ουσιώδης διαφορά.
Στον Klimt ο άνδρας είναι σχεδόν μυθολογικός.
Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η προσωπικότητά του.
Είναι ο Άνδρας.
Το αρσενικό αρχέτυπο.
Η αγκαλιά του σχηματίζει ένα περίβλημα γύρω από τη γυναίκα.
Στον cncouvelis,αντίθετα, ο άνδρας είναι πολύ πιο συγκεκριμένος.
Έχει πρόσωπο που θυμίζει κινηματογραφικό ή φωτογραφικό πορτρέτο.
Το χτένισμά του,το λευκό πουκάμισο,η στάση του σώματος,ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ακουμπά τη γυναίκα, δημιουργούν μια αναγνωρίσιμη σύγχρονη ανδρική εικόνα.
Είναι λιγότερο 'θεός' και περισσότερο άνδρας.
Και ακριβώς γι' αυτό η ερωτική σκηνή γίνεται πιο άμεση.
.
Η αγκαλιά ως σύνθεση
Στον Klimt η αγκαλιά είναι σχεδόν κάθετη και μνημειακή.
Το ζευγάρι σχηματίζει έναν ενιαίο χρυσό όγκο.
Στον cncouvelis η σύνθεση είναι πιο δυναμική.
Τα σώματα δημιουργούν μια διαγώνια σχέση.
Το κεφάλι της γυναίκας,το κεφάλι του άνδρα,οι ώμοι,τα χέρια και η κατεύθυνση των σωμάτων δημιουργούν μια αλυσίδα κινήσεων.
Η εικόνα θυμίζει κινηματογραφικό καρέ.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Ο Klimt θέλει να κοιτάζουμε.
Ο cncouvelis μοιάζει να θέλει να δούμε μια σκηνή.
Η πρώτη εικόνα είναι πίνακας.
Η δεύτερη είναι σχεδόν freeze-frame από μια ταινία που δεν βλέπουμε.
.
Ο χώρος: παράδεισος εναντίον πόλης
Η διαφορά του φόντου είναι επίσης ουσιαστικη.
Στον Klimt ο χώρος γίνεται διακοσμητικός και σχεδόν άχρονος.
Στον cncouvelis ο χώρος είναι γεωμετρικός και αστικός.
Οι χρωματικές επιφάνειες πίσω από το ζευγάρι θυμίζουν αρχιτεκτονική, αφίσα,μοντέρνο design.
Έτσι η σχέση των δύο ανθρώπων τοποθετείται σε έναν σύγχρονο πολιτισμό της εικόνας.
Ο Klimt δημιουργεί έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος χάνεται μέσα στη διακοσμητική ομορφιά.
Ο cncouvelis δημιουργεί έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος βρίσκεται μέσα σε ένα σύστημα εικόνων.
Και αυτή είναι μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις δύο εποχές.
Στον Klimt η διακόσμηση είναι η γλώσσα του αισθησιασμού.
Στον cncouvelis η γραφιστική και η γεωμετρία γίνονται η γλώσσα της σύγχρονης οπτικής κουλτούρας.
.
Από το Art Nouveau στο pop/noir
Ο Klimt ανήκει σε μια εποχή όπου η ζωγραφική βρίσκεται σε διάλογο με το Art Nouveau, τον συμβολισμό,τη διακοσμητική τέχνη και τη βιεννέζικη Secession.
Ο cncouvelis, αντίθετα, μοιάζει να συνομιλεί με πολύ μεταγενέστερα οπτικά συστήματα:
την κινηματογραφική αφίσα,
το noir,
τη φωτογραφία μόδας,
το pop art,
τη διαφήμιση,
το graphic design,
την ασπρόμαυρη κινηματογραφική εικόνα,
την αισθητική των περιοδικών,
την κουλτούρα της σύγχρονης ερωτικής εικόνας.
Επομένως το έργο δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί απλώς ως 'μοντέρνα εκδοχή' του Klimt.
Μάλλον πρεπει να το δούμε ως μεταφορά ενός ερωτικού αρχέτυπου από τον κόσμο του συμβολισμού στον κόσμο της μαζικής και κινηματογραφικής εικόνας.
.
Το φιλί ως αντικείμενο λατρείας και ως εικόνα επιθυμίας
Εδώ βρίσκεται ίσως η βαθύτερη διαφορά.
Ο Klimt κάνει το φιλί αντικείμενο λατρείας.
Ο cncouvelis κάνει το φιλί αντικείμενο επιθυμίας.
Στον Klimt ο θεατής αισθάνεται ότι παρακολουθεί κάτι σχεδόν απαγορευμένο αλλά ταυτόχρονα ιερό.
Στον cncouvelis ο θεατής αισθάνεται ότι παρακολουθεί μια σκηνή από μια ιστορία.
Ο πρώτος δημιουργεί απόσταση μέσω της ομορφιάς.
Ο δεύτερος δημιουργεί εγγύτητα μέσω της αναγνωρίσιμης ανθρώπινης σκηνής.
.
Το βλέμμα
Κανένας από τους δύο χαρακτήρες δεν κοιτάζει τον θεατή.
Αυτό είναι καθοριστικό.
Ο θεατής δεν γίνεται συνομιλητής.
Γίνεται μάρτυρας.
Στον Klimt η απουσία βλέμματος μας εισάγει σε έναν κλειστό, σχεδόν ιερό κύκλο.
Στον cncouvelis η ίδια απουσία λειτουργεί διαφορετικά.
Μας κάνει να αισθανόμαστε σαν να κοιτάζουμε ένα ζευγάρι που έχει ξεχάσει ότι υπάρχει κάμερα.
Η διαφορά είναι λεπτή αλλά σημαντική:
στον Klimt παρακολουθούμε μια τελετουργία· στον cncouvelis κρυφοκοιτάζουμε( μια στιγμή.
.
Η αισθητική της επιθυμίας
Το έργο του Klimt είναι εξαιρετικά αισθησιακό χωρίς να είναι ωμά ερωτικό.
Η επιθυμία είναι κρυμμένη μέσα στη διακόσμηση.
Το σώμα καλύπτεται.
Η επιφάνεια γίνεται το μέσο της αποκάλυψης.
Στον cncouvelis η επιθυμία είναι πιο άμεση.
Η φιγούρα της γυναίκας,το γυμνό της χέρι και η εγγύτητα των σωμάτων δεν κρύβονται πίσω από μια περίπλοκη συμβολική επιφάνεια.
Αλλά και εδώ δεν υπάρχει χυδαιότητα.
Το φιλί παραμένει αισθητικό γεγονός.
Αυτό είναι σημαντικό, γιατί η εικόνα κινείται πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ερωτική τέχνη και στην αισθητική της μόδας.
.
Η γεωμετρία στον cncouvelis
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της δεύτερης εικόνας είναι ότι τα σώματα δεν βρίσκονται σε ένα απλό φόντο.
Πλαισιώνονται από μεγάλες γεωμετρικές χρωματικές επιφάνειες.
Αυτό λειτουργεί σαν ένα είδος σύγχρονου εικαστικού μοντάζ.
Το σώμα είναι οργανικό.
Το φόντο είναι γεωμετρικό.
Το φιλί είναι συναισθηματικό.
Η σύνθεση είναι σχεδόν ψυχρή.
Έτσι δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα αντίθεση:
θερμότητα του σώματος — ψυχρότητα της εικόνας.
Και αυτή η αντίθεση κάνει το φιλί πιο έντονο.
.
Klimt: η συγχώνευση
Στον Klimt τα δύο σώματα σχεδόν παύουν να είναι δύο.
Γίνονται ένα διακοσμητικό σύνολο.
Αυτό είναι και ερωτικό και συμβολικό.
Ο έρωτας σημαίνει:
εγώ + εσύ = εμείς.
Η ατομικότητα υποχωρεί.
.
cncouvelis: η συνάντηση δύο ατομικοτήτων
Στον cncouvelis,αντίθετα,τα πρόσωπα παραμένουν σαφώς διακριτά.
Ο άνδρας είναι άνδρας.
Η γυναίκα είναι γυναίκα.
Δεν εξαφανίζονται ο ένας μέσα στον άλλον.
Συναντιούνται.
Αυτό δημιουργεί μια διαφορετική φιλοσοφία του έρωτα:
όχι τόσο συγχώνευση,όσο συνάντηση.
Και αυτό κάνει τη δεύτερη εικόνα περισσότερο σύγχρονη.
Ο μοντέρνος έρωτας δεν είναι υποχρεωτικά η απώλεια του εαυτού μέσα στον άλλο.
Μπορεί να είναι η έντονη συνύπαρξη δύο ξεχωριστών υπάρξεων.
.
Το φιλί ως 'καρέ'
Αν ο Klimt ζωγραφίζει έναν μύθο,ο cncouvelis ζωγραφίζει ένα καρέ.
Αυτό επιτρέπει να φανταστούμε τι συνέβη πριν και τι θα συμβεί μετά.
Πριν:
οι δύο άνθρωποι ίσως μιλούσαν.
Μετά:
θα απομακρυνθούν.
Ή θα μείνουν μαζί.
Ή θα φιληθούν ξανά.
Ή θα χωρίσουν.
Η εικόνα δεν μας δίνει την απάντηση.
Ακριβώς γι' αυτό δημιουργεί αφήγηση.
Ο Klimt έχει σχεδόν καταργήσει το 'πριν' και το 'μετά'.
Ο cncouvelis τα αφήνει να υπάρχουν ως πιθανότητες.
.
Η μεγάλη ειρωνεία του τίτλου
Το ενδιαφέρον της συνύπαρξης των δύο έργων κάτω από τον ίδιο τίτλο The Kiss βρίσκεται ακριβώς εδώ:
Ο τίτλος είναι ίδιος.
Το εικαστικό λεξιλόγιο είναι διαφορετικό.
Το ανθρώπινο γεγονός όμως είναι το ίδιο.
Ένα φιλί.
Και αυτό σημαίνει ότι ο cncouvelis δεν χρειάζεται να αντιγράψει τον Klimt για να συνομιλήσει μαζί του.
Αρκεί να πάρει το ίδιο αρχέτυπο.
Είναι σαν δύο σκηνοθέτες να κινηματογραφούν την ίδια σκηνή με εκατό χρόνια διαφορά.
Ο ένας χρησιμοποιεί χρυσό.
Ο άλλος χρησιμοποιεί ασπρόμαυρο.
Ο ένας μιλά για την αιωνιότητα.
Ο άλλος για τη στιγμή.
.
Η σχέση με την ποπ κουλτούρα
Η δεύτερη εικόνα έχει έντονο ποπ δυναμικό.
Το φιλί παρουσιάζεται με τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως:
εξώφυλλο περιοδικού,
κινηματογραφική αφίσα,
fashion image,
αφίσα μιας φανταστικής ταινίας,
εξώφυλλο μουσικού άλμπουμ,
εικόνα μιας ιστορίας noir.
Αυτό την απομακρύνει από την καθαρά 'ζωγραφική' αντίληψη και την εισάγει στον πολιτισμό της αναπαραγώγιμης εικόνας.
Και εδώ ο cncouvelis κάνει κάτι χαρακτηριστικά σύγχρονο:
ο έρωτας δεν είναι μόνο εμπειρία.
Είναι και εικόνα της εμπειρίας.
.
Ο Klimt και η αιωνιότητα
Ο Klimt μοιάζει να λέει:
ας σταματήσει ο χρόνος εδώ.
Ο cncouvelis μοιάζει να λέει:
ο χρόνος συνεχίζεται, αλλά ας κρατήσουμε αυτή τη στιγμή.
Αυτή ίσως είναι η πιο συμπυκνωμένη διαφορά ανάμεσα στα δύο έργα.
Ο πρώτος παγώνει την αιωνιότητα.
Ο δεύτερος παγώνει το στιγμιότυπο.
.
Η αισθητική της επιφάνειας
Υπάρχει ακόμη μια σημαντική διαφορά.
Ο Klimt αγαπά την επιφάνεια.
Η επιφάνεια είναι σχεδόν το ίδιο σημαντική με το σώμα.
Χρυσό, σχέδια, σπείρες, κύκλοι,τετράγωνα, λουλούδια.
Το σώμα γίνεται μέρος μιας τεράστιας διακοσμητικής μηχανής.
Στον cncouvelis η επιφάνεια είναι περισσότερο γραφιστική.
Οι επίπεδες χρωματικές ζώνες λειτουργούν σαν πλαίσια.
Η εικόνα θυμίζει έντυπο.
Και αυτή η διαφορά είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική:
Klimt = διακοσμητική ζωγραφική.
cncouvelis = ζωγραφική που συνομιλεί με τη γραφιστική και τον κινηματογράφο.
.
Η ψυχολογία
Στον Klimt η ψυχολογία είναι εσωτερική και ονειρική.
Τα κλειστά μάτια της γυναίκας υποδηλώνουν εσωτερική απόσυρση.
Στον cncouvelis η ψυχολογία είναι περισσότερο σωματική.
Βλέπουμε την εγγύτητα.
Την ένταση των χεριών.
Την επαφή των προσώπων.
Την ακριβή στιγμή πριν ή κατά τη διάρκεια του φιλιού.
Έτσι η ψυχολογία μεταφέρεται από την εσωτερικότητα στην πράξη.
.
Δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τον έρωτα
Θα μπορούσαμε να συμπυκνώσουμε τις δύο εικόνες ως εξής:
Gustav Klimt
cncouvelis
Έρωτας ως αιωνιότητα
Έρωτας ως στιγμή
Χρυσό
Ασπρόμαυρο
Μύθος
Αφήγηση
Τελετουργία
Σκηνή
Συγχώνευση
Συνάντηση
Διακοσμητικότητα
Γραφιστική
Συμβολισμός
Κινηματογραφικότητα
Αρχέτυπο
Σύγχρονο ζευγάρι
Όνειρο
Εικόνα
Ιερότητα
Επιθυμία
Ακινησία
Δυναμική
Αχρονικότητα
Χρονικότητα
.
Είναι ο cncouvelis απλώς 'επηρεασμένος' από τον Klimt;
Όχι με την απλή έννοια της μίμησης.
Η σχέση είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Ο τίτλος The Kiss λειτουργεί ως δήλωση διαλόγου.
Ο cncouvelis παίρνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ερωτικά αρχέτυπα της δυτικής τέχνης και το μεταφέρει σε έναν άλλο οπτικό πολιτισμό.
Αυτό μπορεί να ονομαστεί εικαστική μεταγραφή.
Δεν μεταγράφεται το σχέδιο.
Μεταγράφεται η ιδέα.
Το φιλί παραμένει.
Η τελετουργική χρυσή επιφάνεια εξαφανίζεται.
Στη θέση της εμφανίζεται η μοντέρνα αστική εικόνα.
.
Η μεγάλη δύναμη της σύγκρισης
Το σημαντικότερο επίτευγμα της δεύτερης εικόνας είναι ότι, όταν την κοιτάξουμε δίπλα στον Klimt, μας κάνει να ξαναδούμε και τον Klimt.
Ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι ο Klimt δεν ζωγραφίζει απλώς 'ένα ζευγάρι που φιλιέται'.
Ζωγραφίζει μια ιδέα του έρωτα.
Και ο cncouvelis κάνει το ίδιο από διαφορετικό δρόμο.
Δεν παρουσιάζει απλώς δύο ανθρώπους.
Παρουσιάζει μια σύγχρονη ιδέα του έρωτα:
κομψή,σωματική,φωτογενή, αστική,ελαφρώς κινηματογραφική και ταυτόχρονα αβέβαιη.
.
Το ουσιαστικό σημείο: από την αιωνιότητα στη φωτογραφία
Αν θέλαμε να γράψουμε μια ολόκληρη ιστορία της δυτικής ερωτικής εικόνας σε μία γραμμή,οι δύο πίνακες θα μπορούσαν να σταθούν ως δύο ακραίοι σταθμοί:
Klimt: ο έρωτας ως εικόνα που πρέπει να διαρκέσει για πάντα.
cncouvelis: ο έρωτας ως εικόνα που πρέπει να αποτυπωθεί τώρα.
Στον πρώτο,η εικόνα αντιστέκεται στον χρόνο.
Στον δεύτερο,η εικόνα είναι προϊόν του χρόνου.
Και αυτό κάνει τη δεύτερη εκδοχή όχι απλώς 'μοντέρνα', αλλά μεταμοντέρνα ως προς τη συνείδηση της εικόνας: γνωρίζει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει πλέον τον έρωτα μέσα από εικόνες, φωτογραφίες, κινηματογραφικά πρότυπα, μόδα,διαφήμιση και ποπ κουλτούρα.
.
Επομενως
τα δύο The Kiss δεν είναι δύο ανταγωνιστικές απεικονίσεις.
Είναι δύο διαφορετικές απαντήσεις στο ίδιο ερώτημα:
Τι είναι ένα φιλί;
Ο Klimt απαντά:
Είναι η στιγμή κατά την οποία δύο άνθρωποι ξεφεύγουν από τον κόσμο και γίνονται ένα.
Ο cncouvelis απαντά:
Είναι η στιγμή κατά την οποία δύο ξεχωριστοί άνθρωποι συναντιούνται μέσα στον κόσμο και,για μια ελάχιστη χρονική διάρκεια,ο κόσμος παύει να έχει σημασία.
Ο Klimt τυλίγει τον έρωτα με χρυσό για να τον κάνει αιώνιο.
Ο cncouvelis τον περιβάλλει με ασπρόμαυρη γεωμετρία για να τον κάνει σύγχρονο.
Ο Klimt ζωγραφίζει το φιλί σαν μύθο.
Ο cncouvelis το παρουσιάζει σαν κινηματογραφικό συμβάν.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα συγγένειά τους:
παρά την απόσταση ενός αιώνα και την τεράστια διαφορά αισθητικής,και οι δύο αρνούνται να αντιμετωπίσουν το φιλί ως κάτι ασήμαντο.
Το μεγεθύνουν.
Το απομονώνουν.
Το κάνουν κεντρικό γεγονός.
Ο Klimt το κάνει χρυσό.
Ο cncouvelis το κάνει εικόνα.
Και στις δύο περιπτώσεις,ο κόσμος γύρω από τους εραστές υποχωρεί.
Μένει μόνο η επαφή.
Ένα φιλί,δύο εποχές,δύο αισθητικές,μία ανθρώπινη χειρονομία.
.
.
.
