LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Casta Diva ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

-Casta Diva 

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

Cecilia Bartoli-Casta Diva

https://youtu.be/rsjW7T1WrnA?is=oAaZ-YPh91KntJ7E

χνκουβελης cncouvelis

Casta Diva

Άνοιξε τη πόρτα στο διπλανό δωμάτιο.Ειδε μοσ γυναίκα να στέκεται όρθια.

Τραγουδούσε:τη Casta Diva,από την όπερα Norma τού Vincenzo Bellini.

Casta Diva,che inargenti...

Η φωνή ήταν mezzo soprano coloratura.

Η γυναίκα τελείωσε την αρια.

-Πόσες φορές την έχεις ακουσει;τον ρώτησε.

-Δεν ξέρω,απάντησε.

Η γυναίκα άνοιξε ένα φάκελο.

Υπήρχαν μέσα τρεις φωτογραφίες.

Η πρώτη:μια όπερα γεμάτη κόσμο.

Η δεύτερη:μια άδεια σκηνή.

Η τρίτη:η ίδια γυναίκα, στο ίδιο δωμάτιο.

-Αυτη είσαι εσύ;

-Όχι.

-Μοιάζεις.

-Όλοι μοιάζουμε με κάποιον που έχει πεθάνει.

Η γυναίκα  έκλεισε τον φάκελο.

-Ποια είσαι;

Η γυναίκα χαμογέλασε.

Δεν απάντησε.

Η γυναίκα άρχισε πάλι την αρια.

Αυτή τη φορά η φωνή ήταν χαμηλότερη.Πιο σκοτεινή.

Η γυναίκα τελείωσε.

Σιωπή.

Και τότε,για τριτη φορά,άκουσε τη φωνή της,

ηταν σχεδόν ψίθυρος.

Casta Diva, che inargenti

queste sacre antiche piante,

a noi volgi il bel sembiante

senza nube e senza vel.

Tempra, o Diva,

tempra tu de’ cori ardenti

tempra ancora lo zelo audace,

spargi in terra quella pace

che regnar tu fai nel ciel.

Fine al rito

e il sacro bosco

sia disgombro dai profani.

Quando il Nume irato e fosco,

chiegga il sangue dei Romani.

Dal Druidico delubro

La mia voce tuonerà.

Cadrà; punirlo io posso.

Ma, punirlo, il cor non sa.

Ah! bello a me ritorna

Del fido amor primiero;

E contro il mondo intiero

difesa a te sarò.

Ah! bello a me ritorna

Del raggio tuo sereno,

e vita nel tuo seno,

e patria e cielo avrò.

Ah, riedi ancora qual eri allora,

quando il cor ti diedi allora,

ah, riedi a me.

Όταν τελείωσε της ειπε:

-Τωρα που θα φύγεις σβήσε το φως.

Εσβησε το φως,στάθηκε λίγο στη πόρτα,μέσα στο σκοτάδι άκουγε την αναπνοή της.

Έκλεισε την πόρτα.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -συναντηση ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

-συναντηση 

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

φωτογραφιση-βιντεο

-cncouvelis

https://www.facebook.com/share/v/19ekA7Rigi/

χνκουβέλης cncouvelis

συνάντηση

Το Πριν

αυτό ήταν εργοστάσιο.

στις έξι το πρωί το σφύριγμα και εκατοντάδες πόδια περνούσαν από αυτόν ακριβώς τον κεντρικό άξονα. μυρωδιά από λάδι,καπνός, φωνές.

η ώρα της βαρδιας.

elle,c’était la comptable du troisième étage.

lui, le technicien des turbines. Ils ne se sont jamais parlé, mais chaque jour à 7h12, 

ils se croisaient ici.

elle serrait son manteau,

il gardait les mains dans les poches.

le bâtiment était si bruyant.

Das Jetzt 

dann kam die Stille. 

die Maschinen wurden abgebaut,die Fenster zugenagelt.

jahre lang war dieser Ort nur Beton und Schatten.

und jetzt,in diesem einen Foto, zwei Menschen

non sono più operai.

lei a sinistra,come se stesse per uscire. 

lui a destra,immobile.

in mezzo,quel corridoio infinito.

la fotografia cattura un momento.

este es el ahora.

no se hablan,no se acercan.

el pasillo central es demasiado largo,demasiado oscuro,demasiado lleno de historia,recuerda el roce de sus pasos de hace treinta años.

O Depois

ela vai dar o primeiro passo. Não em direção a ele,mas em direção ao centro, para a neblina no fundo.

ele vai entender e vai fazer o mesmo.

το εργοστάσιο δεν είναι πια ερείπιο,είναι σκηνή.

ακουγεται ξανά το σφύριγμα,

το γραμμα:

Αγάπη μου

Δεν ξέρω αν με θυμάσαι. Είμαι αυτός στα δεξιά της φωτογραφίας.Εσύ εισαι στα αριστερά.Τριάντα χρόνια πριν,περνούσες δίπλα μου κάθε πρωί στις 7:12.Δεν μιλήσαμε ποτέ.Τώρα το εργοστάσιο είναι άδειο, σκοτεινό.

Mon amour,j'ai toujours aimé la façon dont tu serrais ton manteau contre le froid.

Dans le bruit des machines,je n'osais pas te regarder trop longtemps.

Maintenant il n'y a que le silence.

Diese Distanz zwischen uns. Dieser endlose Gang aus Beton,der uns trennt.

Ich stehe hier und sehe deinen Schatten.Komm näher.

Amore mio,ho sognato tante volte questo posto.

Polvere nell'aria,le tue labbra socchiuse,le mie mani che finalmente escono dalle tasche.Voglio raggiungerti al centro,dove la luce diventa nebbia,e dirti il mio nome a un centimetro dalla tua pelle.

Antes,era el ruido.Ahora,eres tú,en todo este enorme edificio.

Quero te olhar.

Seremos nós dois,finalmente juntos.

Sempre teu

Ο άντρας στα δεξιά της φωτογραφίας.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ χνκουβέλης cncouvelis -Ο μονόλογος της γυναικας ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

χνκουβέλης cncouvelis

-Ο μονόλογος της γυναικας

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

φωτογραφιση-βιντεο

-χνκουβελης cncouvelis

https://www.facebook.com/share/r/1Hfvcg5K9V/

https://www.facebook.com/share/r/18Ps1KXdRL/

https://www.facebook.com/share/r/1B8wew2ZS8/

https://www.facebook.com/share/r/1FKCBipRYx/

https://www.facebook.com/share/r/18Pj8Tde5k/

χνκουβελης cncouvelis

Ο μονόλογος της γυναικας

[00:04-00:08] Aber du musst nicht sein ernsthaftes Gesicht dabei machen. Ich liebe dich ja..

[00:12-00:14] "Wie heißt es, wenn man einen Zweig abreißt?

Effi Briest(1974): Rainer Werner Fassbinder

Είναι πάλι πρωί.

Ο καφές κρυώνει.

Κρατάω το τηλέφωνο.Το σηκώνω ψηλά.Για σελφι. Κοιτάζω. Δεν είμαι πια ωραία.Δεν ξέρω αν υπάρχω ακόμα.Αν είμαι εδώ,μέσα 

σ'αυτό το δωμάτιο.

Χτενίζω τα μαλλιά μου με το χέρι.Μια κίνηση που έκανα πάντα πριν φύγω,πριν με δει κάποιος.Τώρα δεν υπάρχει κανεις.Ουτε εγώ.

Ακούω το θόρυβο του δρόμου.Της πόλης.Μακρυα.

Ο ήχος του ρολογιού.

Ο ρυθμός της ερημιάς.

Πότε έγινε το σπίτι τόσο μεγάλο;

Ποτέ μεγάλωσε τόσο πολύ η απόσταση ανάμεσα στις καρέκλες στο τραπέζι στο κρεβατι;

Όχι δεν είμαι λυπημένη,συνηθισα τη σιωπή.

Παίρνω τη φωτογραφία.Δεν έχω να τη στείλω πουθενά.

Και να είχα δεν θα ήθελα να τη στείλω.

Την σβηνω.

Γιατί να θυμάμαι ότι σήμερα είναι Τετάρτη,ότι έφτιαξα καφέ,

ότι έβαλα τα χέρια μου στα μαλλιά να τα χτενίσω,

ότι πάλι ένα ίδιο πρωί είναι;

.

.

.

6- χνκουβελης cncouvelis Ποιητική Poetica

 .

.

6-

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

paintings

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

Με Υλη το Φως οι Λεξεις μου

πηραμε το Φως και προχωρησαμε

στοιβαζοντας γαλαζιο μερες ανοιχτηκαμε

η φωνη

η φωνη σου ακουστηκε

ακουσα το νερο να περπαταει στα χαλικια

στην ακτη το κυλισμα της θαλασσας φορτωθηκε φωνες

τουτη, ακριβως,η εικονα ορμησε να σε βρει

ενα πουλι ενα φτερουγισμα

ενα ραγισμα ουρανου

ενα κυματισμα ενα τρικυμισμα

στον αερα

λοφοι και σπιτια μεχρι τις αντηχησεις των νερων

μεχρι τον ουρανο ο αργαλειος των δεντρων

στο γαλαζιο της εδω,υψωθηκε η θαλασσα

τα δεντρα ταιριαζουν στα χερια σου,ανοιγοντας τη χουφτα γεμιζουν πουλια .

Και τι επιθυμεις; Και τι μου ζητας για να ευτυχισεις για παντα; 

Την παρουσια σου,απαντησε

Ειδε ενα περιστερι ανεβασμενο σ'ενα συννεφο

να ριχνει κατω λευκα κομματια ασβεστη

Ακουστηκε παλι η φωνη

''Κοιταξε το πουλι στον ουρανο

ανοιγει πορτες και παραθυρα''

και το κρινακι λευκοτατο ανασαινει τον υπνο του στους βραχους,σκεφτηκε

η πεταλουδα σχεδιασε τη μερα της στα ανθη

με τα φτερα των πουλιων αποκτουμε την ιδεα της ανυψωσης

στο χορταρι αναμεσα στις πετρες πνεει την υπαρξη του ο κοσμος

ποση απο τη συμμετρια της μαργαριτας αγγιζει τον αερα

το φως που ελαμψε το ορυκτο της μερας

Μπορει να βλεπει την Ωραιοτητα

η ανωση των ψαριων χαραζεται στον ρυθμο των κυματων

πουλια ανεβαζουν με σκαλες λοφων τη θαλασσα

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως.

η Υπαρξη

και με τη γλωσσα του ειπε:''.ενα νευμα η ευτυχια''

ενα σημειο προσθετωντας, απο Εδω η Αιωνιοτητα

εχτισα το σπιτι μας

να'ναι κοκκινο στ'ανεβασμα του ηλιου

να'ναι πορτοκαλι στο κατεβασμα του ηλιου

να'ναι το σπιτι μας σε γαλαζια περιγιαλια

με κηπο ολογυρα φυτα και δεντρα

να'ναι με ηχους πουλιων

να'ναι στο φως

εχτισα το σπιτι μας

να κοιμηθουμε κλεισμενοι στα ροδα

πανω στ'ανοιχτο πελαγο με μικρες βαρκουλες αυλακωνουμε το ταξιδι μας

παφλασμοι κυματων και αερα στροβιλισμοι

τρεις ωρες αιωνιοτητα κι ενα τεταρτο η ευτυχια

βοτσαλα ηλιου ταξιδευουν μαζι μας

λαμπρα ηλιοτροπια τα προσωπα μας

Ποιο παιδι ταξιδευει μαζι μας και μεγαλωνει;

ενα ροδο και δυο μαργαριτες κιτρινες αθροιζουν το απειρο

κοχυλι εκλεισε τη θαλασσα και τη χυνει γαληνια στην αιωνιοτητα

με τοση ευνοια της Ανοιξης να περηφανευομαστε

 και σε σενα απευθυνουμαι:

''Με τι ρυθμο να συνεχισεις να αναπνεεις το φως''

και τοτε θα καθισω μαζι σου

να φαμε τα συμφωνα μας

στις ελιες το φως χτενιζει τα μαλλια της μερας

στην επιφανεια του κρινου χαραζει η μερα λευκη

η μορφη σου

ενα πληρες αιωνιοτητας

τεραστιο

Καθενας αναλογα μες την Αληθεια του

Εγω εντολοδοχος λουλουδιων διαιρω το λεξιλογιο μου

σε μονοκοτυληδωνα και δικοτυληδωνα

μνημη της παπαρουνας το Κοκκινο

υποσημειωση νερου η περκα

τα πουλια κυματισμα πτησεων τ' ουρανου

να πληρωθει το Χρωμα κατα την Αξια του

με τον ηχο των λεξεων και τον ρυθμο μοιρασε το φως

κρεμασε στα δεντρα το φως του νερου

οικοδομηματα χρωματων ομοιοκαταληκτα

Με Υλη το Φως οι Λεξεις μου

.

.

.

ισως στη πραγματικοτητα να συναντηθουμε γρηγοροτερα

Πανω σε καθρεφτες νερων νανουριστηκε με γαλαζιο ο υπνος του κυκνου

και σε λευκοτητα ξυπνησαν τα φτερα του

στρωματα θαλασσας κανονιζουν τους ρυθμους μου

Νερα που ρεουν σαν τις λεξεις που ανταλλαζουμε οταν κουβεντιαζουμε ηρεμα

MARE NOSTRUM θαλασσα μου ηχηεσων παφλασμων σε μεσημερια πετρας

πολλαπλασιαστικοι πληθωρισμοι φωτος στα δαχτυλα του χεριου σου

ανθη

τι εισαι τι δεν εισαι,

π.χ οταν χτενιζεις τα μαλλια

η' οταν προσμενεις το αγνωστο,

διαδρομη σ'ενα ουρανο που βουλιαζει γαλαζιος

σταζει το φυλλο,ακους;καθετες διαδρομες του νερου,

ειναι πολλοι οι δρομοι να φτασει το ποταμι στη θαλασσα και σε σενα εγω.

Πραξη Τρυφεροτητας. Πνεουσα χρωματοφορα ρηματα γεωγραφιας βλεφαρων

η φευγουσα γλωσσα των κρινων

το χερι μου ομοια σεληνοφωτο σε κλαδι αμυγδαλιας γλιστραει στο σωμα σου

και σκεπαζει τον υπνο σου

Ελαχιστοποιω την αποσταση

εκει στη ρεουσα σκια της βαρκας προβαλει το φεγγαρι

στο γλυκο ριγος της λεξης σου απαλο στομα

αγγιγμα εσωτερικο του ονειρου

εγγυτατα πνεουν τα λογια μου στην ανασα σου

φωνη

δαχτυλα ανασηκωνουν τα λευκα σεντονια της σαρκας σου

κοκκινο μηλο φωτια που δαγκωσαν χειλη

γεμισα τις τσεπες μου νερο, και σε χρονο τρεχουμενο το αδειασα

σε περισπωμενες ψαριων

στειλε μηνυμα

να μαθω για σενα,θα περιμενω

υγρος ανεμος φεγγαριου ανοιγει το παραθυρο.

ενα ασπρο συννεφο περασε πανω απ'τον ωμο σου

λαμπερη λευκοτητα

θυμασαι το σπιτι μας;

να υπαρχει αραγε η συκια κοντα στη στερνα;

Ωρα με την ωρα η νυχτα αποψε προχωραει φωτεινη γαληνη

Το δερμα της μερας κυματιζει τεντωμενο στα δεντρα,

ενα χερι ανοιξε τα δαχτυλα σου και πεταξαν φρρ πουλια

Απο τα φυλλα προερχεται η λεπτη καθαροτητα σου

.

.

.

μετραει ποσες λεξεις αποσταση ο ανθρωπος

ξυπνησαν με σωματα περιστεριων ασπρα στο καθρεφτη ο ουρανος

μια λεξη αποσταση το διαφανο χωρισαν τα χρωματα συμφωνα

με τις πραξεις τους το χερι ξεφυλλιζει το χρονο αδειαζει το απειρο

σε ενα ποτηρι ποτιζει τα πουλια στο κιτρινο δωματιο ενα παιδι

καρφωνει δεντρα στους τοιχους ριχνωντας ζαρια υπολογιζει

τα περιγραμματα των λοφων με πετρες θεμελιωνει το κυλισμα

του νερου στα κρυσταλλα του ελαχιστου πανω σε ενα χαλκινο

ποδηλατο στο αρχαιο θεατρο υποκρινεται τον Οιδιποδα οι θεατες

με κεφαλια ασπρων περιστεριων χειροκροτουν η θαλασσα ξυπνησε

τους γλαρους σε κηπους ιδεων ο ανθρωπος μετραει ποσες λεξεις

αποσταση η ποιηση

.

.

.

Σιγουρα η αισθητικη θα εκδικηθει τους καιροσκοπους

μια βαρκα βουλιαζει στο γαλαζιο

να δεις απ'το παραθυρο τον κηπο γεματο μηλιες

ενα βελος ειναι η αληθεια

πεφτοντας οι λεξεις /ενα πουλι ελαμψε για λιγο

στη ακρη της θαλασσας το φως /και μαθε πως η θαλασσα ειναι οι γαλαζιοι κηποι

εγραψε με ελληνικα γραμματα

Εξ Ισορροπου Φωτος Πλασμενη

σε γαλαζια νερα κρεμασμενες λεξεις

ενα πουλι συλλεγει ερωτηματα στη γλωσσα μας

δεν απορεις που η μερα εχει φως/με συμμετρια τα σχηματα μας

τα δεντρα σε  καθετη σταση

και με ονειρα τα περιστερια πεταξαν κι επεστρεψαν την ωραιοτητα

ακουσε τη μουσικη των συλλαβων σου

με λευκοτητα εναρμονια

εδω ν'αναπαυθεις στους μενεξεδες/εδω υπακουν οι λεξεις

μοιραστηκε η ψυχη τους τα σεντονια της θαλασσας

μεσα στο περιβολι ποτιζες με χρωματα τα λουλουδια

αυτη η γυναικα φυτευε κρινους στα αυτια της

η λαμπροτητα της αθωοτητας

αυτο το τοπιο πλασθηκε απο τη ψυχη τους

η μυρωδια των μελισσων ανθοφορει κρινους/αποκαλυπτεται η αληθεια

ευτυχως ευαναγνωστη

περα ο αερας χαραζει αναγλυφους κηπους στους αγρους των ουρανων

οι ταπεινοι εχοντες την τελειοτητα

μαρτυρας η αγρια μεντα και τα πορφυρα βατομουρα

ερριξε τα διχτυα των λογων του να πιασει πουλια

στον παροντα και στον μελλοντα χρονο των φυκιων

ενα υπεροχο αισθημα η γλυκυτητα του μηλου

κλινει ελαφρια προς τα δεξια

το  περιγραμμα του σωματος το στηθος και η κοιλια

ριχνοντας ενα ανθος γιασεμιου

και οι γλουτοι -

η ακτινοβολια του χιονιου

η ακρη του λαιμου γεμιζει το φεγγαρι

εκεινο το σωμα εκανε μια συσπαση πουλιου κι ανθισαν λευκοι οι κρινοι του

η οραση της φωνης /η πρωτη ιδεα της ομορφιας

και τη νυχτα ονειρευτηκε την ανασα του δελφινιου χρωματισμενη

το περιστερι τ'ουρανου το φεγγαρι

λευκαινει τα σπιτια τους και τα συκα φουσκωνουν χυμους

πως να ερμηνευσουμε τη ρυθμικοτητα της Ανοιξης στα φυλλα

αναρριχωμενη συμπλεκομενη

με τα χερια ανακατεψαμε τα νερα των γαλαξιων

τους σταλαγμιτες των ερωδιων

στα κυκλαμινα εισακουσθηκαν οι προσευχες μας

απο που προερχεται η ελξη μας

ζηλευω τους κοκκινους κρυσταλλους στα τριανταφυλλα

ευωδια ,καιρος να εξαπλωθει η ωραιοτητα στα κυκλαμινα και τα γιουλια

τα τρεμουλιασματα στα λογια 

ακουσαμε τον κελαηδισμο των νερων στα νουφαρα

και τα πουλια εχουν τα σπιτια τους στα δεντρα

η μερα γεμισμενη με τις φωνες των τζιτζικιων

το ψαρι κουβαλαει το ασημι του φεγγαριου στη πλατη του

κιτρινη πεταλουδα στ'ανθη λουσθηκε

.

.

.

Τωρα μπορουμε να πουμε:'' Εμεις θελουμε κατι  που σιγουρα να μας λεει την αληθεια ''

Χαιρε Δροσοσταλιδα της Φωνης

ολη τη νυχτα η πυγολαμπιδα σε φωτιζε

ασπρο εσκασε το κυμα στην αμμο/κυλλησε

το ποδι φτερουγισε απαλα στον αστραγαλο

ενα σμηνος απο πεταλουδες ανθιζε κατω απο τον ουρανο

του αρεσαν τα τριανταφυλλα το φως

της αρεσε να ταιζει με  βερυκοκκα  τ'αγριοπεριστερα

στη μυρωδια του γιασεμιου το γιασεμι ειναι

το ονειρο ας ειναι η γλωσσα μας

Χαιρε Υπερ Ολων Ωραιοτητα

το κυμα το ραγισμα του ψαριου στα νερα

η αηχη πανσεληνος το ανθος του στρειδιου

θροισμα χλοης πεταλουδα

η φωνη της θαλασσας

το πεπρωμενο της εισαι εσυ

η φωνη η φωνη σου η αρμυρα στο κορμι

στα πρασινα δεντρα συρθηκε το φως στις ακρες

Χαιρτε Γαλαζιο των Χρωματων

βελος ψυχης ματι

μια διαφανη λεξη σε φυλλο λεμονιας

πλησιασε το ματι στη χλοη ανεβασε το χερι στη κοιλια

κιτρινο ψαρι ζεστη αμμος ανθος των ποδιων

ελεγε:''η σοφια ειναι πεταγμα γλαρου ''

ελεγε.''συμφωνα μ'αυτο που ειμαστε αγαπαμε''

σ'αυτη την αποικια των γλαρων

σπιτια στους λοφους δεντρα στον ουρανο γαλαζιο το περασμα της σφυριδας

στερια χτισμενη στα ψαρια θαλασσα των ηχων

τιποτα αχρηστο

Χαιρε η Ενοραση των Γλαρων

και θαυμαζε γυρνωντας το βλεμμα του παντου

κοιμηθηκαν μαζι στο κυμα

σκεπαστηκε με φυλλα στον υπνο της

πρασινο βουνο στο ενυδρειο του ηλιου

εδειξε.''ενα ψαρι ακολουθει εναν ανθρωπο''ειπε

Εγω διαλεγω Εσενα

''Εγω θελω αυτο'' πως κοιταζει το ξημερωμα η αμυγδαλια

οι φθογγοι του στοματος ''συμφωνω να συμφωνει ο ενας με τον αλλον ''

ποσες πολλες ταλαντωσεις αυτη η νοτα το δακτυλο μου

τα κουπια εξαφανιστηκαν μεσα στα ροδα

το τοπιο : δυο δεντρα  στο απλετο  στο αμωμο φως

το τοπιο : ο ποταμος της  νυχτας κυλουσε το ασημι του φεγγαριου

το τοπιο :το μουσικο ειδωλο του πουλιου

και υστερα η ιδεα της ψυχης

Τωρα μπορουμε να πουμε:'' Εμεις θελουμε κατι  που σιγουρα να μας λεει την αληθεια''

η φαντασια ενας ορισμενος τροπος ελκυσης χταποδιων

Φαντασου

στο χερι του τυλιχτηκε το πρωτο πλοκαμι του χταποδιου

ξημερωσε/τη φωνη τ' αηδονιου τη λευκανε η δροσουλα

αποψε κοιμηθηκε στα γαλαζια οστρακα των ρομβων

οτι εμεις εχουμε ειναι η φαντασια 

Χαιρε Κοκκινο του Μηλου

Χαιρε Πρασινο της Χλοης

στα δυτικα η σταμνα του ηλιου γεμιζε αγριοπεριστερα

και το δελφινι καρφιτσωθηκε στα μαλλια της

ακουστηκε να επαναλάμβανει

Ειναι το μηλο  που πρεπει να αποδωσω ορατο

ολα εξαρτωνται με τον τροπο  που καποιος επιθυμει

κι ο ανεμος, που φυσηξε γυρισε τις πλατες των φυλλων προς την αθωοτητα

κι ειχε τα ματια κερηθρα μελι

οτι εμεις αντιλαμβανομαστε ειναι η πραγματικοτητα

ειμαστε τυχεροι εδω που ζουμε οι αποικιες των μελισσων στ'ανθη

κατεβαινουν στη θαλασσα

Τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων αδυνατο

τα περιττα πραγματα ν'αποβαλλεις

εκεινη την ωρα τα νερα της θαλασσας διεσχισαν ισχυρα βελη ψαριων

Χαιρε Γλωσσα Τεχνη των Παντων

Εγω ο Ισορροπιστης των Απειρων Κοκκων του Χρονου

ποιος ξερει σε ποια φαντασια ειμαι υπηρξα θα ειμαι

το μεσημερι ο ηλιος στοιβαχτηκε στις ελιες

στο εσωτερικο των κοχυλιων μεκινηθηκαν οι στεριες κι ακουσαμε

τον ηχο των κουπιων

πως τα πουλια κωπηλατουσαν στα νερα τ'ουρανου

παιρνοντας το νερο με τις χουχτες το κυλουσε στη κοιλια της,παρακατω τρυπωνε χρωματιστο στα φυκια

τοτε το ψαρι χωθηκε στη κρυψωνα του με τα φορτια των νερων που πιαστηκαν στα διχτυα του

εξω απ'τ'ανατολικο παραθυρο βολταριζε η σεληνη την ηχηρη σιωπη της

το πρωι οι βαρκες διαλυθηκαν στο γαλαζιο

Χαιρε η Αορατη των Λογισμων

Χαιρε η Επιστροφη της Ευτυχιας

Χαιρε η Πολυανθουσα τα Εγκοσμια

Αληθεια,πως να ονειρευεται στο θαλασσιο υπνο του βυθισμενο το ευτυχισμενο ψαρι;

πεταλουδα στο μεσο των αορατων

παπιες κολυμπανε γαληνιες στα ονειρα των κυκνων

μεγαλωσα εκατομυρια χρονια αναμεσα στα πολυκλαδα

ανοιγοκλεινοντας τα βελουδινα βλεφαρα  πληθαινεις τη μνημη μας

ακους το αεικινητο  περπατημα του αερα

βλεπεις το πρασινο να υπερηφανευεται στα αγκαλιασματα των δεντρων

γλυκεια η ωρα που ξυπνησες κι ημουν εκει

με το δακτυλο διεγραψε στην ακρη του το κλαδι του φρυδιου της

μεσα στα ρουχα κρατουσε τη δροσια των νερων της

ποιος ρυθμος συγκρατει την ανασα σου

τ' ασπρα ποδια σου θα μου ξεφυγουν σαν τ' αγριοπεριστερα

οταν θα σ' αγγιξω στον υπνο σου

Χαιρε Δωρο Ωραιοτητος

βλεμμα που υποχωρει απαλο οταν αισθανεται

τ'απογευματα οι γλαροι ξεφορτωνουν φορτια λευκων κρινων

με γελια περιφεραμε τα γυμνα ποδια μας στο γυαλο η μυρωδια μας εξαισια

σε ποια γλωσσα θα μιλησουμε για το μελλον μας;

η ψυχη μας ευκολα δεν συνειθιζει τη μετριοτητα/αντιστεκεται

η γλωσσα μας μ'αυτα τα μικρα αποσπασματα των λεξεων

ροδακινο απ'την ανασα σου

απ'το ανοιχτο παραθυρο ορμησαν μεσα στο δωματιο πουλια σε σχηματα αρπας

στο σχημα των χειλιων σχεδιασε το εψιλον ε,πανευτυχης για την εφευρεση

λατρευει τον δεικτη και τον παραμεσο,καθως προσαρμοζεται στα λογια της

που οσο την κοιταζω τοσο ομορφαινει,συλλογιστηκα:

'' Ειναι η ματια μας που ομορφαινει τον αλλον.Φυσικα αυτη η ευκαιρια

μας δινεται πολυ σπανια ''

τη γλωσσα αυτη προτιμω που βρισκεται η αληθεια

Εγω καλλιεργητης τριανταφυλλων

Εγω μηχανευομαι πολλουςς .τροπους να συλλαμβανω πουλια στους κηπους σου

το γελιο σου εψαχνε το μπρατσο μου

η ανασα του ταυρου .πυρωμενη την εκαιγε στο λαιμο

οπως ο καυτος λιβας κατακαιει τα δεντρα

σαν τη παπια κολυμπαγε

σαν  τη χηνα φτερουγιζε

σαν τη βιολα μυρωδιζε

σαν το ροδο κοκκινιζε

για πρωτη φορα φορα εμφανισθηκε η Εννοια της Ευτυχιας

το μεσημερι τα τζιτζικια στοιβαζουν φωνες

ειναι και τα πουλια που απεχθανονται τα τετριμμενα

Χαιρε Εσυ  η Πιο Ομορφη Απ 'Ολες Οσες Ειδα ως Τωρα

''Εγω ειμαι η Γλωσσα που θα ορμησει στην ωραιοτητα σου ''

αυτος ο κοσμος αξιζει το καλυτερο

.

.

.

η μερα μας εξαρταται απ'το φως

εξω πανσεληνος λαμπερη

γαληνη αποψε σαν νερο

απεραντη

θα'ρθει η μερα η ωρα να ξημερωσουν οι λεξεις των δεντρων

με τι ρυθμο να συνεχισεις να αναπνεεις το φως

σ'εναν ασπρο καμπο θαλασσας με λεπτομερειες φεγγαριου ονειρευτηκες

ησυχη και γαληνια φωνη απεραντη μεγαλη ελαχιστη ζωη

η ζωη μας

απαλη σκια πουλιου θρυματισε τη σταμνα του ηλιου

απο τις πρασινες αρτηριες των δεντρων

ο ανεμος ακουμπουσε τις ακρες των κυπαρισσιων κι απο κει χαμηλωνοντας

στις ελιες ξεφευγε κι εφθανε στη θαλασσα

ηταν η φυση υπεροχη και η θεα καταπληκτικη στη θαλασσα

περα στα νησια στους γυρω λοφους

ποικιλα χρωματα και καθαρη γαλαζια ατμοσφαιρα

δεντρα κυριως πευκα και ελιες και παπαρουνες ,κοκκινες παπαρουνες παντου

ενα λιγο ο ανθρωπος και συναντα το απειρο

στο κρυσταλλο ενος αλατιου η θαλασσα

η θαλασσα μας

σε θηλυκο σωμα οφειλονται οι εκκλειψεις μου

στο δικο σου

Το ειδαμε. δεν ηταν κινημα του νου ηταν η πραγματικοτητα

να χτισεις τη φωνη σου σαν σπιτι να χωρεσω μεσα

με σχηματα θαλασσας με μορφες κηπων και φωνες εγχρωμου αερα

μ'ενα λ ηλιου χρυσο

σε καθε λεμονια στη ριζα της σκαψε να με βρεις

και σε κηπο να διαβεις και να'χει βιολες κι ανθη να μοσχομυριστεις

να'χει και γελαστα νερα να'χει και μηλα στις μηλιες

και με τ'αηδονια τα πουλια να κρυφοκουβεντιασεις

να'χει ποικιλα ανθη

υακινθους και πληθωρα ασπρους κρινους

να σημειωνουν την αθωοτητατα της υπαρξης σου

το ανιδιοτελες το θαυμασιο

και η φωνη σου εναρμονια στην ωραιοτητα

αυτο ακουσθηκε καθαρο και λαμπρο και αιθεριο

ειναι το πεπρωμενο των ανθρωπων η συμμετρια

κι ως ανεμος σηκωσε και πηρε τα σκεπασματα της,εγω,

και την ειδε ροδο αμαραντο ασπρα βοτσαλα τα στηθη της

και ειδα,εγω,αναμεσα στα ποδια μεσα σε πυκνο φυλλωμα αναπνεε δοχειο καλλους

ν'ακουσω

ολοκληρο τ'ονομα σου να προφερεις μ'ολα τα φωνηεντα κι ολα τα συμφωνα σου

καθαρα

ο ανεμος σπρωχνει τα νερα της θαλασσας

και ανθρωπινες φωνες μας ξυπνουν ,οι φωνες μας,

και η μερα γελαστο φως

οι ελιες σε κινηση αριστερα δεξια προς τα πανω προς τα κατω

πουλια

πουλια

πουλια

ο χρονος μας

στη διαφανη αφη ανεμου

ξερουμε πως κανενα νομισμα δεν εξαγοραζει την αληθεια

''ακου τα τζιτζικια''την ακουσα να λεει,με χαμηλη φωνη,ψιθυριστη,

εσυ εσυ εσυ

επειτα σηκωσε το δεξι της χερι και με τον δειχτη διεγραψε τη τροχια ενος γλαρου

εγω

κρυβονταν κι εκει ζουσαν μαζι

''εγω''-''εσυ''

''παντα

ομορφια, η αποδειξη του θεου

ανα φυτο τα ανθη και τα φυλλα

ανα πτηνο τα φτερα και η φωνη

ανα ουρανο το φως

η μερα μας εξαρταται απ'το φως

εγω, το συμμετρικο του εσυ

εσυ,η αθωα δυναμη των λεξεων μου

στα ρουχα του αερα σκεπασθηκαν οι ψυχες να επιστρεψουν

οι ψυχες μας

ανοιξε η μελισσα τη σιωπη του ανθους σου

.

.

.

''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''

ειδε πολλα βοτσαλα στη παραλια

τα ματια τους στο φθαρτο δεν κουραστηκε

στο χερι μου το ξυπνημα της θαλασσας

και το κρινακι λευκοτατο πνεει τον υπνο των βραχων

με τα υπαρχοντα των πουλιων φυτεψαμε πρασινα δεντρα

το πνευμα της πεταλουδας σιμα στ'αγριολουλουδα

το αρχαικο μειδιαμα των νερων

τη νυχτα στα πληκτρα τ'ουρανου χτενιστηκε η σεληνη

απο ευστροφο πηλο τα σωματα μας

και αγγελος με ψηφιδωτο δελφινι φωτογραφιζεται

ακουσε να λεει:Ειμαι μια ευθεια ακρογυαλια ακονισμενη στο κυμα

ειπε:το κοχυλι ιδιωματικη συλλαβη απο χρωμα γαλαζιο

ειναι τα  λογια σου η υπαρξη σου

τη νυχτα τυλιχτηκε η σεληνη στα μαλλια σου

την αυγη στον ουρανο κολυμπουσαν γαλαζια ψαρια

η εννοια της αγαπης ειναι η χαρα

''οι πιο ομορφες στιγμες της ζωης της''

η θαλασσινη αυρα παρασερνε τα φυκια προς το φεγγαρι

την απαλοτητα στα χρωματα την αγγιξαμε σημερα στα δεντρα

ευτυχισμενα τα πλασματα που .ονειρευτηκαν στον ισκιο της τριανταφυλλιας

ευτυχισμενη η στιγμη της συγκομιδης στα δεντρα

ευτυχισμενη η ωρα της διαφανειας των αισθητων

ξεφυγε η σκεψη μου στα εσχατα της αληθειας

επεστρεψε η μελισσα κι αποτυπωσε στο μελι το ταξιδι της

θαυμασιο οραμα το βουητο της

η ωραιοτητα των αφθαρτων τον καθηλωσε

κοιταξε τα κοχυλια στο φως της σεληνης στην αμετρητη αμμο

η ιδεα του Χρονου

ενα δεντρο αντανακλα τη γυμνοτητα του νερου στους κυκλους του κορμου του

με το βαθυ βλεμμα και τη ψυχη τους η σπειροειδης εξελιξη του σωματος τους

 ''και η ψυχη τους;'' εφταχορδη λυρα

''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''

δεν εχω να παω παρα τριγυρω απο αυτο το''αποσπασμα''

κι απο αυτη την ''ιδεα'

.

.

.

ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης

ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης

το παθος που λατρευουμε

ζωη αναλογα με τα ποσοστα φωτος και χρωματων

ανθιζει πανεμορφη και αληθινη

με γαλαζια λογια κωπηλατουν δυο πουλια

το κιτρινο τεμαχιστηκε με ελικοειδες υφος

λυγιζε φωτεινος ο ανεμος

''Κοιταξε,ο ουρανος κοπηκε στα πεντε δακτυλα σου''

ενα δεντρο αισθητο γλυπτο

στις αγριοπαπιες λογοδοτησε το νερο

μιμηθηκε η περκα το κυμα και πληθυνθηκε

το διαφανο υφασμα της

και  ο ευρυχωρος χρονος της ορμης του

δυο βραχοι στ'ανοιχτα της αρμονιας

η χλοη που υφανε τα ορυκτο των κρυσταλλων της

το φως στα σμαραγδια της ιδεας

και τα αλανθαστα επιφωνηματα στην αναδυση της αληθειας

ακουαν τα πουλια να δραπετευουν στα δεντρα

ηξεραν πως η αληθεια αγαπαει τα λογια

αναρωτηθηκαν ποση αληθεια δικαιουται ο ανθρωπος

αναλαφρα συρθηκαν τα δεντρα στα φυλλα

το νερο στις πετρες μετεφερνε πρασινα τα λογια μας

απλα τα λογια της αληθειας

τα ταξιδια των συννεφων ονειρευονται τα συννεφα

τη νυχτα εδειξε την αρετη

ειπε:στα λουλουδια τρεφει τις μελισσες η γυρι

στο κηπο καρποφορων πυγολαμπιδων τα δεντρα τους

η βαρκα ερριξε τα διχτυα στα συννεφα και την αγκυρα  στη λευκοτητα

πληθος οστρακων σχηματιζε το προσωπο τους

ειπε:η ωραιοτητα ανηκει στο απεριττο

ροδινη εσπασε η αυγη στ'ακροδαχτυλα των δεντρων

σχηματα πουλιων και αντικατοπτρισμοι νερων στο λευκο

και ντυσανε τον υπνο τους με ρυθμους γλαρων

και τα πουλια μπορει να'ναι τα ψαρια τ'ουρανου,ειπε

τα πουλια Μαγνητικα Πεδια Λευκοτητας

εδειξε γυρω

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως

σηκωνοντας τις πετρες ανακαλυψε τετραγωνα γαλαζιο

ηξερε πως τα πουλια ηταν υπευθυνα γι'αυτο

μετρησε τις Ιδεες

ανοιγοντας τη χουχτα του  ειπε: ''Να,δεστε,σας εφερα Γαλαζιο,μοιραστητε το''

και στα χρωματα των φυλλων στοιβαχτηκε ο χρονος 

τρεξαμε να πιασουμε το φως μιας κιτρινης πεταλουδας

''Κοιταξε,τα φυλλα της ελιας ξεφυλλιζει ο ηλιος''

στον υπνο του ψαριου γαληνη

Σκεφτηκε,''τωρα η φωνη μας πυγολαμπιδα στο φως του φεγγαριου''

ο αερας χτενιζει τα συννεφα

καθως προχωρουσε η μερα το γαλαζιο κερδιζε τη θεση του στον ουρανο

με ελαχιστα λογια αυτοι οι ανθρωποι ντυνουν τα συναισθηματα τους

ουτε θελουν στα εργα τους να αποτυπωνεται η ματαιοδοξια

στο φως ειμαστε πιο φωτεινοι

.

.

.

Ασυμφορα

-Νικος Εγγονοπουλος

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

-Ενεστως Ελλαδος η Γλωσσα

-Ισοχρονοι Ανθρωπος Αιωνιοτητα

-Ο Ουρανος Μεταφυσικη Πουλιων

-Το Γεγονος Τι Δεν Ειναι Ιστορια

-Η Ευθεια Γραμμη τα Μαθηματικα του Χρονου

-Μαρτυρειτε Ελαχιστον Πλατωνα και Πτωχοπροδρομον

-Ασυμμετριες Ιδεων η Ανθρωποτητα

-Η Αληθεια Ψεμα Αντιστροφο

-Το Αρμυρο Διπλο Σιγμα της Θαλασσας

-Το Εξαιρετον Υφος του Απεριττου

-Η Βαρβαροτητα Antes Portas

.

.

.

ΣΑΠΦΩ

-...χρυση μελισσα

στ'αυτι της σκουλαρικι...

-...δεν κοιμαμαι,η μνημη με παιδευει...

-...απ'το τριανταφυλλο πιο τριανταφυλλενια

κι απ'το κρινο λευκοτερη...

-...η σεληνη στ'απαλο μετωπο σου

λαμπει...

-...ωραια μαλλια...

-..γλυκεια η φωνη σου...

τα λογια σου δροσια...

-...λειπεις και χαρα δεν εχω...

-...λουζεσαι...με αρωματα...πανεμορφη...

-...τα μελη μου διαλυει ο ερωτας

κι ο ποθος με κυβερναει...

-...να φιλησω...απαλο ευωδιαστο...

.

.

.

Παρενθεσεις

(η ευρυθμη θαλασσα η ηχοεσσα μερα(η αμειωτη γευση του ροδακινου

(το εκτυφλωτικο ξεσπασμα του τριανταφυλλου(χρυσα πορτοκαλια αναπνεει

ο αερας(μια φωνη αναβει τις κοκκινες παπαρουνες(και το διαφανο του νερου

ησυχαζει στον υπνο του(μια πυγολαμπιδα τονιζει τις λεξεις ακεραιες(χωρις

κενα συνεχιζεται ο κοσμος(

.

.

.

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

''Ποσειδωνιαται''

γυρισαμε,

εμας φωναζαν;ποιοι ηταν αυτοι;

τι σχεση εχουμε με τετοιους;

βαρβαρους η' οτι τελοσπαντων ηταν

Και τι αχρειοι ηταν να

μας ειρωνευτουν η'

και να μας προσβαλουν οι αχρειεστατοι

Α,να πανε,ποιος νοιαζεται

τα Παρελθοντα παρελθοντα

Τελος,

να ξεμπερδευουμε με δαυτα

.

.

.

.

Ελλαδα 31 Μαιου 2014 μ.Χ

Εξανθρωπισμος

Ξερεις τι σημαινει εξανθρωπισμος;

Σε σενα μιλαω που ανεβαινεις στο τρολει στο Συνταγμα

Ωρα 21:41 Ελλαδος μωρε

Κατεβηκα την Ερμου στα κωλοχανεια του μοδερνισμου

Αριστεροθεν Δεξιοθεν

ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΣ ΗΛΗΘΙΟΤΗΣ

Δολοφονημενοι Ελληνες στην Ομονοια και στα περιξ

Κατουρα Σκατα Απελπισια

Μοναξια ρε

Φωναζει

Δεν την ακους;

Η φωνη σου

Ποιος ειναι ο Κωστας ποιος ειναι ο Γιωργος ποια η Μαρια;

Γιατι ειναι πεθαμενοι;

Μερες μηνες τωρα

Στον Υπονομο της Ιστοριας μας

.

.

.

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ.ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΕΥΘΗΝΗΝ ΦΕΡΕΙΣ

γυρισε και μας κοιταξε,

γιατι

αποφυγαμε το βλεμμα του;

με ποια αχαριστια τον πληρωσαμε;

κλωτσωντας τη μερα σαν μπαλα

ποδοσφαιρου

την ανεβασε στον ουρανο.

Μην πεις τιποτα.

Συνεχισε τη ζωη σου.Ιδια.

Σιγα το προτυπο,που ηταν αυτος

ο ανθρωπος.

Χωρις επαρση πορευτηκε.

Και μεις θελουμε κερδος,

Οτιδηποτε βρε αδερφε.Να κερδισουμε.

Αυριο ποιος θα γραψει για μας και

τι καναμε;

Με αλλα γινεται η Ιστορια.

Τοσα χρονια[τι τοσα χρονια;αιωνες]κανεις

δεν αλλαξε τιποτα[η' μηπως αλλαξε;]

κι εμεις στις χρηματαγορες των Ιδεων

παζαρευουμε ειδικα τετοιους ανθρωπους.

Δεν ειναι λιγο,σε μια τετοια εποχη,να'χεις

πετυχει π.χ στον οικονομικο τομεα

και σε τοσους αλλους,περιττο να τους αναφερω.

Α.Προπαντων τυψεις να μην εχεις.

Καθενας διαλεγει τον δρομο του.

Εμεις δεν κερδισαμε,αλλα και δεν χασαμε.Δεν

ειναι λιγο αυτο.

Επειτα ποσοι ανθρωποι σαν αυτον υπηρξαν

στον κοσμο,απο αιωνες;Δυο-τρεις.Στα

δαχτυλα μετρημενοι.

Εχουμε παιδια εμεις,εχουμε γυναικες

εχουμε ευθηνη,η ανθρωποτητα απο μας

πληθαινει.

Θα μου πεις:Ετσι;

Ναι.Ετσι.Ειναι μια καποια θεση,εστω.

Και

που να τρεχουμε πισω απο την Αληθεια;δεν

λενε,και δεν ειναι ψεμμα,πως η αληθεια ειναι σκια;

και

πως κατω απο την αληθεια υπαρχει αλλη αληθεια;

Μια χαρα μας βολευουν τα ψεματα,[οχι τα λαθη,

αυτο ειναι διαφορετικη υποθεση].

Το Ψεμμα κατασκευασε αυτον τον κοσμο,

και τον αλλο τον προηγουμενο,και

φυσικα τον επομενο.Θα κατασκευασει.

Παρε την Ποιηση[κι αυτη εδω] .Μια Αυταπατη.

Ασχολια Ματαιοδοξων.Μη επικερδης.

Και κεινοι οι Ποιητες ;μηπως ειναι ποιητες;

Ριμαδοροι,φλυαροι προχειρολογοι,ου γαρ

οιδασι τι ποιουσιν,

και ο Εμπειρικος;

και ο Καλβος;

ο Σινοπουλος;ο Σαχτουρης;ο Εγγονοπουλος;

ο Σολωμος;

ο Αναγνωστακης;ο Κατσαρος;

ο Αλεξανδρου,ο Πατρικιος;

και ο Παλαμας;

και... [Φτανει μακρια τα χερια απ'αυτους.Θα

στα κοψω]

Ειπαμε.Δεν εισαι ελευθερος να κατουρας

οπου να'ναι.

Να,ας πουμε ,κατουρα το προσωπο σου και

των ομοιων σου τα προσωπα.

Τι θελεις;Εκεινοι σου φωναξαν

Να μην προδωσεις.Και προδωσες.

Να μην Αμελησεις.Κι αδιαφορησες.

Ν'Αντισταθεις.Και παραδωθηκες.

Τωρα τι θελεις;Κοιμου εν Ειρηνη.Και ασ'τους.

Μη φοβασαι.Η Ημερα της Κρισης ενα φριχτο

Επινοημα.Δεν εχεις να δωσεις σε Κανεναν Λογαριασμο.

ΟΙ ΦΤΩΧΕΥΣΑΝΤΕΣ ΦΤΩΧΕΥΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ

ΟΙ ΠΛΟΥΤΙΣΑΝΤΕΣ ΠΛΟΥΤΙΣΑΝΤΕΣ.

Μην Ανησυχεις.Ουδεμιαν ευθηνην φερεις.

Γυρισε και σε κοιταξε;Απεστρεψον το προσωπο σου.

Και συνεχισε τις προσφιλεις ασχολιες σου.

Χρονια ταξιδευουμε με τους δολοφονους,και

τα παμε μια χαρα.Ποιοι οι Αμνοι,ποιοι

οι Λυκοι;Τωρα,που να ξεχωριζουμε;

PAX CRIMINALS

ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ

Και η Ποιηση;Τι η Ποιηση;Ειναι

Να Πραγματοποιειται Να Μην Πραγματοποιειται.

Οπως τοσα στη ζωη σου.

Σκεψου.Ολο και κατι θα βρεις.

Να σε βασανιζει.

Το σαπιο δοντι που ποναει και δεν σ'αφηνει

να κοιμηθεις.

Το ενοικιο που δεν καταφερες να μαζεψεις

η' τη δοση του δανειου.

Το αυτοκινητο που λαχταρησες και δεν το αποκτησες

η' τη γυναικα που δεν εριξες στο κρεβατι σου,

Και τοσα αλλα,μια

απειρη σειρα Ηττες.

Νικησες με Ηττες.Προπαντων

Νικησες την Ποιηση.Και

Ηττηθηκες απο την Ποιηση.

Τι βαραινει περισσοτερο ;Εσυ να μου απαντησεις.

Με το χερι στη καρδια.Να απαντησεις.

Για κεινο ηταν που γυρισε

και σε κοιταξε.Τιποτα αλλο δεν εχει να

μοιρασει μαζι σου.

Απαντησε.Οχι με υπεκφυγες.

Απαντησε.Καθαρα.

Θα περιμενω.

.

.

.

Εις Παρθενον ο Μεγας Στιλβων Τραγος Αλαλαζων Ιμεροεντας Παιανας

Α ο θειος Τραγος του Εμπειρικου ο Μεγας Ψωλος μου εις εκτυφλωτικον ροδον

αιδοιου παρθενος πλεων περιπαθως λαμνοντας αλαλαζων ιμεροντας παιανας

εμπροσθωχωρησας λιαν ευμεγεθους ελευθεριας

μετα θερμοτατων εκπυρσοκροτησεων λευκοτατων πυροτεχνηματων

Ω Μεγα Ψωλε Τραγε Φαλε Πανυπερτε ος μυστικους κορφους κορασιδος

υγρους διαρρυγνυεις και διαστελεις

Εν Ελευθερια Νικηφορος

Εν Λαγνεια Υπεροπτης

Ο Μη Αιδους Αιχμαλωτισθεις

Ο Ασυστολος Ο Απροσμενως Επιπεσων

Ως καυτος Λιβας Καβλος Επερχομενος εις τους ευανθηρους και ευοσμους

λειμωνας παγκαλλου κορης μελαχροης η' ξανθιης χλοης εν τω μεσω

απαλοτατων μηρων ροδαλουντων εκπορθων Μεγας Πριαμος Απαστραπτων

.

.

.

με ποσες λεξεις εκφραζουμε το ψεμα;

σπαταληθηκαμε σε ρητορειες κενων λογων

αγνωμωνες και αμνημωνες

ειμαστε τα περττωματα των Ιδεων

ανοητα μειρακια του αιωνα

με πομπωδη αλαζονεια

οι δημαγωγοι του ψευδους

ακουστηκε

Πυρ: Αληθεια

Ελευθερια:Πυρ

Χαιρε Ψευδος

και η ερημια ,αυτη η κυνικη αντανακλαση του μηδενος

''Ιτε παιδες Ελληνων'' Ποιας Δημοκρατιας

ακουστηκε

''ψεματα,λενε ψεματα'' ,κουφια λογια

Ως ποτε τα αδικα επι των δικαιων

Ως ποτε η δυναστεια των αδικοπραχτων

ποσοι ανθρωποι χρειαζονται τη Δημοκρατια του Κλεισθενη;

Ισως,ειμαστε τα ανθρωπαρια των δυνατων

ειμαστε τα λεπιδοπτερα του κυνισμου

εγχρωμα μαλακια φωσφωριζοντα

Εμεις οι Δημοκρατικοι της Αρμονιας

αρνουμαστε να ζησουμε δυστυχισμενα

ας τ'ακουσουν καλα οι αχρειοι του παροντος και του μελλοντος αιωνα

Αυριο,θα εκδικηθουμε το αιμα των αθωων

με ποσες λεξεις εκφραζουμε το ψεμα;

Αραγε θα επανελθουν οι αντρειωμενοι;

.

.

.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

ARCHEOLOGY OF MOTS

comment vas tu?

bien

où habitez-vous?

et vous?

in Greece

ok

ok

What do you do for work?

i am homme

maintenant traduit l'Odyssée d'Homère à Kikones

RHAPSODY ι' verses 39-

in google earth i am looking the your city

where are you to see...you?

I see you still l have time for fun

Si vous souhaitez poursuivre αυτο it

what do you mean?

about funny

precisely

do you want come in Greεce?

I don't know

maybe

now

i am painting you and I send  it to you  in a little time.ok

ok let check your skill

non check.seriously I say it

I know I was funning

sorry if i hurt you

no.no.no.ok all.

so cute

Comme dit Picasso.sinon ressemble maintenant

Elle ressemblera à l'avenir

ok

thanks very

your welcome

and for your welcome

now I am reading about

and ?

what do you mean about it

are in the beautiful city hall good governors?or false?

about city.i know nothing .the cosmos is a little thing

come here to check

my Greece is all the university

1 History

1.1 Ancient and medieval history

1.2 Modern history

1.3 Sports

2 Climate

3 Demographics

4 Main sights

5 Art and Literature

6 Transport

7 Notable people

8 Twin towns

9 See also

10 References

11 External links

History[edit]

Scarce remains of pre-urban settlements . who lived in the area

was probably some kilometres south-east an amphitheatre  a forum, baths

and several sanctuaries. a temple consecrated to Venus, Diana, Minerva and Jupiter

near the modern cathedral.  a sign of its importance, at the peak of its splendour

in the late 3rd century it was increasingly abandoned,unsafe conditions

inhabited mainly  the  workers

of the walls can still be seen.

the popular quarters. massacred some 3,000 residents

account is described embroidered with much imaginary detail.

the town was regarded as unhealthy because of prostitution

The Marketplace

The remains of

a rock rich in fine, white clay which is used for making

walked all night in the next room

and learn a little, or more than a little,

I had a similar case at

There is

my greece is all the university

are they yours ?

all my own

I understand nothing at all

what about you?

toucher le bleu

et le ciel

mer

une ligne brisée

à rêver de mer

l'eau de lumière

sur le dos des poissons

bateau Sun dans le silence écoute.

que la lumière ?

élever l'heure blue

que l'eau ?

Vous avez  la symétrie

d'or eau respirant

eau hélice  deux syllabes mots transparence

le net sea suscité

à voler oiseaux de mer

baignade

do you live alone?

ok

une question

Des limousines proviennent de la

NO

it's nice

ok if thou say

ok

.

.

.

ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΙ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ

τι ειστε εσεις;

σε ποια εξορια Ιστοριας σας εστειλαν;

ποιος απο σας θυμαται εκεινον τον Αιαντα;

οι λεξεις η περιουσια μας

πρωτα συμβαινουν τα γεγονοτα και μετα τα αφηγουμαστε

γι'αυτο ολα Ιδεολογια

ο διαλογος λειτουργει με την συνεργασια δυο συνομιλητων

ποιοι οι πληρεξουσιοι της εξουσιας;

πανω στη σκηνη τα κουφια συμβολα πανηγυριζουν

Χρονος του Γεγονοτος-Χρονος της Αφηγησης-Χρονος της Ιστοριας

ρωτησα κι εμαθα τα ονοματα των δολοφονων

''Εχαθη σημερα Ανθρωπος''

Δημοκρατια Ειμαι Εγω

μαζι να επινοησουμε μια Ου-Τοπια

κι εμαθες την Πολιτικη ως συσχετισμο Δυναμεων

δυο φωνες διαφορετικες καμια συμβιβασμενη

αιτηματα Ελευθεριας και Καλλους

Εγω σε κοιταζω

γιατι χρειαζονται οι ανθρωποι;

με ποιο ονειρο να κοιμηθεις και να ξυπνησεις;

προσεξε καλα:Αυτος ο Ανθρωπος πουλιεται

πως μπορει να μην φωναξει την αδικια

κι η Γλωσσα μου να μορφωνεται στη Δημοκρατια

οτι εμεις Υπηρξαμε να θυμασαι

προσωπα στις παραλιες της Πατριδας

εραστες του Ελαχιστου

.

.

.

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΤΕΡΟΜΟΡΦΩΝ

-1-

η ατελειωτη συμμετρια των συλλαβων

καθως το κυμα σε λα ματζορε περιβρεχει τα κοχυλια

η πρασινη χλοη των Ιδεων λευκη ατμομηχανη γλαρων

υπερανω των υπερων των λοφων

ελαχιστα συννεφα

τονισμενα στο μετρο του ηλιου

ενω τ'ανθισμενα νησια στο βαζο

των ορμων

ειμαστε συνολο Ελληνων Ευγενων

Δημοκρατες Νομοθετες του Καλλους

στην οχταηχην παλιρροια του χταποδιου

αναδευουν οι βαρκες

το φως

ετερομορφος Χρονος γαληνης

στα γαλαζια σεντονια στεγνωνει ο ηλιος

την ατελειωτη συμμετρια των φωνων μας

-2-

στην οδο Αθηνας ξεντυθηκε το σωμα του,το'στρωσε διαπλατο

στο παγκο προς πωληση,διπλα του τοποθετησε το κεφαλι,οπως

επιδεξιος ζωγραφος σκηνοθετει νεκρη φυση,διαλαλησε στεντορειως:

"προς πωληση τα Υπαρχοντα του Ανθρωπου",συνερρευσαν πληθος

αγοραστες,μεγας συνωστισμος,μετα απο σκληρη δημοπρασια

το εξαιρετικο εμπορευμα δωθηκε σ'ενα δωδεκαχρονο παιδι,εκεινο

εκει ενωπιον τους φορεσε τα υπαρχοντα του ανθρωπου,εκεινοι

διαλυθηκαν σιωπηλα προς ολες τις παροδους

-3-

οι κρινοι τ'ουρανου οι γλαροι

κι ελικες των νερων στα δεντρα

το φως

αναδυθηκε

φως

η διαφανη χλοη των φωνηεντων

κι οι γεωμετρικες ελιες των συμφωνων

το φως

λουσθηκε

φως

η λευκοτητα του Χρονου το Απειρο

κι η αμμος οι στημονες των βηματων

το φως

μοιρασθηκε

φως

.

.

.

εγω ο Βινσεντ Βαν Γκογκ δεν ειμαι ο Vincent Van Gogh

[ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ]

[THOUGHTS ON THE VAN GOGH'S CASE]

I  Vincent Van Gogh am not  The  Vincent Van Gogh

το κιτρινο που εχω στη τσεπη του παντελονιου μου το βγαζω και το κραταω

στα χερια μου.το κοιταζω.το αισθανομαι λαμπερο.ακτινοβολο.το κολλαω

με μια ξαφνικη κινηση στα σταχια.ζωντανευουν φως.

εδω στην Αρλ το φως ειναι διαφορετικο απ'οτι ειναι στην Ελλαδα το φως.

εκει ξαπλωνεις στο χωμα και κοιμασαι.το χωμα εκει ειναι ζεστο.σε ζεσταινει.

ο ουρανος ειναι ενα ακινητο γαλαζιο.το δικο μου γαλαζιο στροβιλιζεται.

εκεινα τα ηλιοτροπια τα ζωγραφισα για τους μελλοντικους εμπορους.

προς πλουτισμο δηλαδη.κατα καποιο τροπο τους απατω.τους αιχμαλωτιζω

σε εναν φαυλο κυκλο.την αλλη μερα αφου σαπισαν τα λουλουδια στο

ανθοδοχειο και μυριζαν απαισια τα πεταξα εξω απ'το παραθυρο στον κηπο.

ο καλος μου ντοκτορ Gachet μου συνεστησε να προσεχω,να φροντιζω τον

εαυτο μου.σημερα νιωθω οργη θυμο και συναμα απελπισια.δεν ξερω τι

φταιει.δεν το θελω.ειμαι φυλακισμενος σε εναν κυκλο.αρχη τελος αρχη.

τι να καταλαβω απο αυτο που βλεπω;το δωματιο η καρεκλα το καδρο στον

τοιχο το παραθυρο ο δρομος εξω τα σπιτια οι ανθρωποι,ποσοι ειδων ανθρωποι

υπαρχουν;το μονοπατι αναμεσα στα οργωμενα χωραφια,τα πουλια στον

αερα ερχονται να τσιμπησουν σπορους,μια αναληψη βλαστησης,η μερα,

η μερα που νυχτωνει,η νυχτα,ο ουρανος πανω ,κατω απ'τους στροβιλισμους

των αστερισμων,αεικινητο τιποτα

σκληρη ,πολυ σκληρη,η ζωη των χωρικων.ανυποφορη.πως την αντεχουν;

πινακα δεν πουλησα,και πειναω,λιγα francs εχω στη τσεπη μου,

κιτρινα

γινομαι καθε μερα,καθε ωρα καθε λεπτο,ξενος προς τον εαυτο μου

τι αλλο μπορει καποιος να κανει;

σιωπη;

η'

ροχαλισμα;

καθως εγω δεν υπαρχω οπως τα πουλια δεν υπαρχουν

κατανοω τον κοσμο σημαινει τον φτυνω

ο κοσμος εχει τους Νομους του εγω τους Αγνοω

εγω ο Βενσεν Βαν Γκογκ δεν ειμαι ο Vincent Van Gogh

ειμαι σκυμενος και σκαβω να βρω

le jaune Je ai en la poche de mon pantalon, enlever et tenir

dans mes mains.

Je le regarde

Je le sente glamour.

rayonnement.

Je le colle

avec un mouvement brusque dans le ble.

se réanimer la lumière.

Ici, à Arles lumière est différente

que dans le Grèce la lumière

il allonge dans la sol et se endormirent.

Le sol y est chaud.

en chaleur.

Le ciel est une sans mouvement bleu tourbillonne.

Ces tournesols les peindre pour les marchants futurs.

ce est à dire à l'enrichissement.

Je quelque sorte les trompe

les capture dans un cercle vicieux.

Le lendemain, après avoir pourri fleurs

dans un vase

et sentait mauvais jeté dehors de la fenêtre dans le jardin.

Mon bon docteur Gachet

recommander

Prenez garde, prendre soin de moi.

Aujourd'hui je me sens la fureur la colère et le désespoir encore.

Je ne sais pas quel est le problème.

Je ne veux pas la

Je suis un prisonnier dans un cercle.

commence end commence

 que Je  comprenez de ce que vous voyez?

 la chambre ou le cadre de la chaise dans mur de la fenêtre

de la rue à l'extérieur des maisons du peuple, combien de sortes de gens

le chemin de là

 travers un champ labouré,

les oiseaux

en air viennent picorer les graines, une ascension de végétationt, jour,

Le jour commence à faire sombre, la nuit, le ciel au-dessus,

au-dessous tourbillon du constellations,

en infini mouvement rien

dur, très dur, la vie  des paysans.

insupportable.

comment résister?

Je

ne pas vendre une table,et Je ai faim, je ai peu francs dans ma poche,

jaune

je serai chaque jour, chaque heure chaque minute,

étranger à moi-même

quoi d'autre que peut-on faire?

silence?

ou

ronflement?

comme je ne exist pas en tant que  les oiseaux ne existent pas

comprendre le monde/signifie la cracher

Le monde a ses lois Je ignore ca

Je Vincent Van Gogh ne suis  pas la producton Vincent Van Gogh

je suis voûtee

et creuser pour trouver

.

.

.

ΟΡΕΣΤΗΣ

η Ηλεκτρα σαν σκυλα λυσσασμενη που αν δεν δαγκωσει δεν ησυχαζει

''εσυ ησουνα μικρος δεν καταλαβαινες,στα παιχνιδια σου αθωο παιδι

εγω ειδα

στο λουτρο τον εσφαξαν

με διχτυ τον τυλιξαν

μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθη.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθη

στα σιδερα τον επιασαν σαν αγριο θηριο,

και δεν κοιμαμαι τα βραδυα

τους ακουω να γελανε δυνατα,ξεδιαντροπα μπροστα μου ν'αγκαλιαζονται

η μανα με τον εραστη της,ντροπη που δεν αντεχω,μισος που με διαλυει''

σαν την μουδιαστρα της θαλασσας μ'αγγιξαν τα λογια της

και μουδιασαν το νου

να μην ημουν γενια του καταραμενου του Ατρεα που σκοτωσε τα παιδια

του Θυεστη και τα'δωσε σε δειπνο να τα φαει ο πατερας τους μαγειρεμενα

εγω τωρα πληρωνω τα κριματα

απ'το σπιτι μεσα ηρθε σε μενα  εμπιστος ανθρωπος και μου'πε τ'ονειρο

που'δε η μανα

πως ,ταχα,γεννησε φιδι και πως σαν παιδι το σπαργανωσε

και στο βυζι της το'βαλε να βυζαξει κι εκεινο μαυλισε γαλα μ'αιμα

τεκεῖν δράκοντ᾽ ἔδοξεν, ὡς αὐτὴ λέγει.

ἐν [ι] παιδὸς ὁρμίσαι δίκην.

αὐτὴ προσέσχε μαζὸν ἐν τὠνείρατι.

ὥστ᾽ ἐν γάλακτι θρόμβον αἵματος σπάσαι.

ἡ δ᾽ ἐξ ὕπνου κέκλαγγεν ἐπτοημένη.

κι απ'τον υπνο ξυπνησε τρομαγμενη κι ουρλιαξε

''Ορεστη.Ορεστη,παιδι μου,θα σκοτωσεις τη μανα;''

την ειδα,ολοζωντανη,να τρεμει και να μ'εκλιπαρει

σχιζοντας το ρουχο στο στηθος κι αρπαζοντας με τα δυο χερια

το βυζι της μου το'δειχνε

''να,μ'αυτο το στηθος σ'εθρεψα και σε μεγαλωσα''

κι επανελαβε με τρομερη φωνη

''κτενεῖν ἔοικας, ὦ τέκνον, τὴν μητέρα

ἐπίσχες, ὦ παῖ, τόνδε δ᾽ αἴδεσαι, τέκνον,

μαστόν, πρὸς ᾧ σὺ πολλὰ δὴ βρίζων ἅμα

οὔλοισιν ἐξήμελξας εὐτραφὲς γάλα.''

δειλιασα,εκανα να φυγω,κι ειδα πανω μου σαν σπαθια κοφτερα

να με καρφωνουν τα ματια της Ηλεκτρας,

σαν κεραυνοι πεσαν πανω μου

''μέμνησο λουτρῶν οἷς ἐνοσφίσθη.

μέμνησο δ᾽ ἀμφίβληστρον ὡς ἐκαίνισαν.

πέδαις δ᾽ ἀχαλκεύτοις ἐθηρεύθη''

σαν την μουδιαστρα της θαλασσας μ'αγγιξαν τα ματια της

και μουδιασαν το νου

ριχτηκα καταπανω της και στριβοντας το κοφτερο μαχαιρι στο στηθος της

σκοτωσα τη μανα λεγοντας

''σύ τοι σεαυτήν, οὐκ ἐγώ, κατακτενεῖς.

οι ντροπες σου σε σκοτωνουν κι οχι εγω ,μητερα''

και πριν ξεψυχηση την ακουσα αδυνατα πολυ να λεει

''εγω παιδι δεν γεννησα αλλα φιδι εθρεψα

οἲ ᾽γὼ τεκοῦσα τόνδ᾽ ὄφιν ἐθρεψάμην.''

οτι εγινε δεν γινεται να ξεγινει,και τι σημασια εχει

που καποτε κι εγω αδυνατο παιδι ημουνα μωρο στη κουνια

εκλαιγα και τρεχαν στη φωνη μου

πεινουσα και με ταιζαν  διψουσα και με ξεδιψαγαν

λερωνα και με καθαριζαν

οὐ γάρ τι φωνεῖ παῖς ἔτ᾽ ὢν ἐν σπαργάνοις,        755

εἰ λιμός, ἢ δίψη τις, ἢ λιψουρία

ἔχει

και μ'ειχανε εγνοια να μεγαλωσω

και να που μεγαλωσα και πληρωσα τον αρχαιο κυκλο

γυρισα προς το μερος της Ηλεκτρας κι ειπα

''Ηλεκτρα,ησυχασε,ολα τελειωσαν

αναψε το φως να κοιμηθεις''

και κοιμηθηκε η Ηλεκτρα κοντα μου

[τα αρχαια αποσπασματα απο τις Χοηφορες της Ορεστειας του Αισχυλου]

.

.

.

ΓΙΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙΣ ΑΠ'ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;

ξυπνησα και τον ειδα να καθεται στη καρεκλα απεναντι μου

στο τραπεζι με τ'ασπρο τραπεζομαντηλο και τ'ανθοδοχειο

λιγοστο φως στο δωματιο

το προσωπο του δεξια  φωτιζονταν απ'το παραθυρο

''πως ηρθες ως εδω;τι σ'εφερε;''ρωτησα

μου φανηκε συλλογισμενος κι αυστηρος

σιωπη,δεν ειναι ευκολα τα λογια

κι επειτα η σιωπη εσπασε οπως πετρα πεφτει σε στεκαμενα νερα

''Γιατι χαθηκες ;δεν ησουν στη Σταδιου,Ουτε στο Συνταγμα,ουτε στην Ερμου,

ουτε στην Αθηνας.Ουτε στις παροδους της Ομονοιας.

Γιατι πια δεν γυριζεις εκει;''

ειπε

δεν τολμησα να του πω πως λιγοψυχισα,πως δειλιασα

οπως αλλωστε τοσοι αλλοι

''γιατι λειπεις απ'την Ιστορια;την Ιστορια μας;''τον ακουσα  να λεει

σιωπη σαν να μεσολαβησε απειρος χρονος

και συνεχισε,ειπε ονοματα

αλλους τους ηξερα,αλλους δεν τους θυμομουν,αλλους δεν τους ηξερα

η φωνη του λυπημενη,καθολου ηρωικη

''αυτοι ακομα δεν εχουν γεννηθει''ειπε,κι αναφερε

δισυλλαβα τρισυλλαβα τετρασυλλαβα ονοματα

και καποια πεντασυλλαβα

μεσα σ'αυτα ακουσα και το δικο μου ονομα

σηκωθηκε να φυγει κι ειδα τη σκια του στον καθρεφτη

ν'απομακρυνεται

τα λογια του στο τραπεζι γυαλιζαν στο πρωινο φως

.

.

.

CONTINUOUS writing ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

nomismata κεφαλαιου PLANES

Air Αερας ΑνNEMOS

σωροι onton mAN

ISΤΟρεια

ΝΟΜΟΣ CAPITALISMUS

Levelι 1:SUPER MARIO IN JORGE LUIS BORGES METROPOLIS

Οδυσσεο

cell mind battery

ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΘΑΛΑΣΣΗΣ

Ελενη:'' ἀνδρὸς ἔπειτ᾽ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις''

Tarski:There is no L-formula True(n) that defines T*. That is, there is no L-formula

True(n) such that for every L-formula A, True(g(A)) ↔ A holds.

Eliot:In the room the women come and go

Talking of Michelangelo

Φως IS TIME

ΠΟΣΟΣΤΑ Ricco / Povero MANKIND

CONTINUOUS writing

.

.

.

Ηλεκτρα της Κλυταιμνηστρας  και του Αγαμεμνωνα

θυμασαι Χρυσοθεμη τον αδερφο μας τον Ορεστη;

η μικρη,το ηξερε,δεν συμφωνουσε μαζι της

γιατι τον περιμενεις;δεν προκειται να ερθει

την εκοψε

ακου τα γελια τους,μου τρυπουν τ'αφτια και δεν μπορω να κοιμηθω

η μικρη γελασε

τον πατερα τον εσφαξαν στο λουτρο,σωπα

σε φοβαμαι,της ειπε

καλυτερα να με φοβουνται οι δολοφονοι

ελα να κοιμηθεις

δεν θελω να κοιμηθω ,δεν θελω να ξεχασω

ακουστηκε σαν κατι να'σπασε,επειτα δυνατα γελια

ειναι μεθυσμενοι τους μισω

καθε βραδυ το ιδιο

σαν γουρουνια κυλιονται στις λασπες ακαθαρτοι

θα'ρθει ο Ορεστης,να το ξερεις ,θα'ρθει

και τοτε μαυρο φιδι που τους εφαγε,ολα,μα ολα,θα τα πληρωσουν

σου'χω πει χιλιες φορες δεν θελω λουλουδια στ'ανθοδοχειο

σαπιζουν και μυριζουν ασχημα,θα πνιγω,δεν μπορω ν'αναπνευσω

πεταξτα,

ποτε θα κλεισουν το φως,γιατι δεν σωπαινουν;σιχαμερα τα λογια τους

ξεδιαντροπα

να'ρθει ο Ορεστης να τους κλεισει το στομα μια και καλη

το μισος σε κυριεψε

το μισος μ'αναθρεψε

Χρυσοθεμη,να'ρθει ο Ορεστης επιτελους

γιατι δεν ερχεται;

.

.

.

Η Ελενη του Τυνδαρεως

''θυμαμαι μικρη στη Πλευρωνα που μας φιλοξενουσε ο Θεστιος

ειχαμε στο δωματιο που κοιμομασταν με την αδερφη μου την Κλυταιμνηστρα

εναν μεγαλο ορθογωνιο καθρεφτη,με τις ωρες καθομουν μπροστα του

η αδερφη μου ,ηταν σκληρη απο τοτε,με κοροιδευε,αλλα ουτε που μ'ενοιαζε''

κοιταξε απο το παραθυρο τη θαλασσα ,περα μακρυα,απεραντη

απνοια,τα τζιτζικια στα κλαδια των δεντρων και στους κορμους

''η μανα ηταν πανεμορφη,λευκα χερια,μαυρα μακρυα  μαλλια καταμαυρα

γυαλιζαν,οταν τα'λυνε εφταναν χαμηλα ως τη μεση''

η μερα ηταν πολυ ζεστη,μεσημερι,τελος Ιουλιου

παραθεριστες περνουσαν παρεες παρεες  για τη θαλασσα

''ο πατερας στεναχωριονταν πολυ,αναστεναζε πως να γυρισει στη πατριδα,

εκει κυβερνουσε ο Ιπποκοωντας,αφου τον ειχε εκδιωξει  εικοσι χρονια εμεινε

εξοριστος''

λιμαρε τα νυχια επειτα τα εβαψε γαλαζια με μια κιτρινη βουλα στο καθ'ενα

''απιστες και επιπολαιες να ειμαστε εγω και η Κλυταιμνηστρα,ετσι το θελησε η θεα''

φορεσε το κοκκινο φουστανι ,κοιταχτηκε στον καθρεφτη,

απο τον κηπο ακουγε καθαρα τις φωνες των μαστορων,καποιος ,μαλιστα,τραγουδησε,

ειχε ωραια φωνη

''δεν με νοιαζει που με θεωρουν τετοια'' κοιταξε τα ποδια της ''μ'αρεσουν τα ποδια μου''

απ'τ'αλλο δωματιο ακουστηκε το κλαμα του μωρου,μετα απο λιγο ησυχασε

''Η Ερμιονη μου'',χαμογελασε

''απιστη και επιπολαια

ο Μενελαος μ'αγαπουσε μενος του λαου η δυναμη του λαου και με κερδισε''

ειδε απ'τ'ανοιχτο παραθυρο να κυλαει ο ηλιος στον ουρανο λαμπρος κι ενδοξος

''συχνα βλεπω ενα ονειρο παντα το ιδιο με την ιδια σειρα συμβαινει

σε μια λιμνη κολυμπανε κυκνοι κι εξαφνα μεσα στην ησυχια σηκωνονται με θορυβο

μεγαλο και χυμανε πανω μου εγω τρομαγμενη φωναζω τη μανα μου ''μανα μανα''

κι εκει  ξυπναω''

τη νυχτα που εχει ολοκληρη σεληνη πως το φως της ακουμπαει στις ακρες

των φοινικιων;

και πως μπαινει στο δωματιο και τριγυρναει

.

.

.

ενα ειργω ελληνικο ο ανθρωπος

and the water a reflection in seagulls' voices a white blue flights

up and down light -the air is pale and transparent over my words -

απο το παραθυρο ειδε τη θαλασσα πρωι μια περισπωμενη στον καθρεφτη

οι βαρκες τα φυκια στα διχτυα τα δεντρα κολυμπουν σε τοιχογραφιες

τα δελφινια με τις λεξεις μας αραζουμε σε παραλια ενας χτυπος το νερο

σκαει στον υπνο της περκας κυλαει ο φιλοσοφος Ηρακλειτος αρρητα

ρεω ρει ερρεε ποση θεα ο κοσμος μου ο κοσμος σας ενα ειργω ελληνικο

ο ανθρωπος

.

.

.

Μετρω Υπογεια Πολιτισμου

Οδος Σταδιου

Μια οροσειρα ανθρωπων

Το αναστημα των λεξεων

Ελληνικα οξυτονα παραξυτονα ασυμφωνα

Η υποκωφη μερα των.τρολει

Κανενας Πλατωνας Κανενας Αριστοτελης

Συνταγμα

Κενο Ιστοριας

Αμετροεπεια

Ερμου Κερδοσκοπων

Ποσα πιανει αυτη η Ιδεα

Πριν περασει η μπογια της

Στα αζητητα

Ελευθερια κομματι παλιομοδιτικο

Τζαμπα πραμα βερεσε για πουλημα

Οδος Αθηνας

Εργοστασιο μεταχειρισμενων

Στιγμη Τιποτα

Απειρο Απατη

Ομονοια

Εμφυλιες εκδουλευσεις

Μετρω υπογεια πολιτισμου

Μηδαμινοτητα

Μοναξια

Αρα τι ειναι το υπαρχω

Αν.οχι Πληρης Υπαρξη

.

.

.

κατω απο επιφανειες ανθρωπων ζουμε

τι ειπε ο Τειρεσιας στον Οδυσσεα

[Ομηρου Οδυσσεια-ραψωδια λ' στιχοι 84-137]-μεταφραση χ.ν.κουβελης

φυτα σε Antonio Vivaldi for oboe andante πρασινη βλαστηση

απο λεξη σε λεξη η σιωπη κι ας ηχει

μια κυρτωμενη αιωρηση το απογευμα

ο ανθρωπος;τρισυλλαβο ον

κατω απο επιφανειες ανθρωπων ζουμε

τα μωρα του μηδομαι

πολυοματη οιηση

ξεκουμπωνοντας τα χωματα της γης αναδυεται η Περσεφονη

η βλαστηση κουρη Φερεφατα Δαματρης

γυμνα στηθη κρινων ομοια λευκων

στις ανεμωνες αιμοραγει ο Αδωνις

τοτε κρυφοβλεψε ο Τειρεσιας να λουζεται η Αρτεμις

πανσεληνος νυχτα ακτινοβολουσα στους ωμους

και στους μοιρους και στη κοιλια

η' η ωραιοτατη μηδουσα Αθηνη

και φυσικα τον τυφλωσαν

οταν πει τι ειδε να μην τον πιστεψουν στραβο ανθρωπο

κι ετσι τα θεια να μην διασαλευθουν

κι αργοτερα ,λενε,γυναικα τον εκαναν,

ετσι τον γελοιοποιησαν

ανδρογυνο

ειχε γυναικεια στηθη και γενια αντρα

αυτον τον Τειρεσια στη νεκυια της Ομηρου Οδυσσειας

κατεβηκε στον κατω κοσμο να τον συμβουλευτει ο Οδυσσεας

για καλο νοστο

ευνοστον

ραψωδια λ' νεκυια -στιχοι 84-137

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

''κι ηρθε σε μενα τοτε  της πεθαμενης μανας η ψυχη 84

η Αντικλεια του μεγαλοψυχου Αυτολυκου η θυγατερα

που στη ζωη την αφησα φευγοντας για το Ιλιο νεος

οταν  την ειδα δακρυσα και θλιφτηκε η καρδια μου

αλλ'ομως δεν την αφηνα πρωτη να'ρθει οσο κι αν πολυ θρηνουσα,

στο  αιμα κοντα,πριν τον Τειρεσια να ρωτησω

και τοτε κοντα σε μενα ηρθε η ψυχη του Θηβαιου Τειρεσια.

και το χρυσο σκηπτρο κρατουσε.αυτος με γνωρισε και μου'πε

''Θεογεννητε γιε του Λαερτη πολυμηχανε Οδυσσεα

γιατι παρατησες,δυστυχε,το φως του ηλιου κι ηρθες εδω

νεκρους να δεις και τον αχαρο τουτο τοπο;

απομακρυνσου απ'το λακκο,και τραβηξε περα το κοφτερο σπαθι σου

για να πιω αιμα κι επειτα να σου πω τ'αλαθητα λογια''

Αυτος ειπε,κι εγω αναμερισα μακρυα και στη θηκη χωνω

το σπαθι με τ'αργυρα καρφια,κι αιμα οταν ηπιε μαυρο

αυτα τα λογια μιλησε κι ειπε  ο αλανθαστος μαντις

''τον γλυκο γυρισμο ζητας λαμπρε Οδυσσεα

ομως σ'εναντιωνεται ο θεος και νομιζω πως δεν θα σ'αφησει

ο σειστης της γης που στη καρδια του για σενα εχει εκδικηση

και βραζει απο οργη που τον αγαπημενο γιο του τυφλωσες

αλλα παλι οσα κακα κι αν παθετε θα φτασετε αν θελησεις

να συγκρατηθεις εσυ κι οι συντροφοι σου,

οταν πλησιασετε με το καλοφκιαγμενο καραβι

στο νησι της Θρηνακιας  ξεφευγοντας το βιολετι πελαγος

να βοσκουν εκει θα βρητε βοδια και παχια προβατα

του Ηλιου ,π'ολα απο ψηλα τα βλεπει κι ολα τ'ακουει

αυτα αν δεν πειραξεις και το γυρισμο σκεφτεσε

οσα κακα κι αν παθετε στην Ιθακη θα φτασετε

αν ομως τα πειραξετε τοτε να περιμενετε καταστροφη

στο καραβι και στους συντροφους κι αν εσυ διασωθεις

με καθυστερηση κακα θα φτασεις χανοντας ολους τους συντροφους

με ξενο καραβι και θ'αντιμετωπισεις στο σπιτι συμφορες

αντρες ξιπασμενους που το βιος σου κατατρωγουν

ανταγωνιζονται την ισοθεη γυναικα  σου να παρουν και δινοντας δωρα

αλλ'ομως εκεινους  με τη βια θα τιμωρησεις

και σκοτωσεις με δολο η' στα φανερα με κοφτερο χαλκο

θ'αναχωρισεις επειτα παιρνωντας το καλοφκιαγμενο κουπι σου

να φτασεις σ'εκεινους που δεν γνωριζουν τη θαλασσα

ανθρωπους,ουτε μ'αλατι αναμειγμενη  τροφη τρωνε

ουτ'ακομα αυτοι γνωριζουν τα κοκκινοπλευρα καραβια

ουτε τα καλοφκιαγμενα κουπια,που'ναι φτερα των καραβιων

και σημαδι σου λεω πολυ καθαρο που δεν θα σου ξεφυγει

οποτε με σενα συναντηθει αλλος οδοιπορος

και πει πως δικριανι κρατας στον λαμπρο σου ωμο

τοτε στη γη μεσα στεριωσε το καλοφκιαγμενο κουπι

και κανε καλες θυσιες στον Ποσειδωνα τον βασιλια

κριαρι ταυρο κι απ'τους χοιρους βαρβατο καπρι

και στο σπιτι να επιστρεψεις  να κανεις θυσια εκατομβη

στους αθανατους θεους που τον πλατυ ουρανο κατεχουν

σ'ολους με τη σειρα.κι ο θανατος μακρυα απ'τη θαλασσα

πολυ ανωδυνος θα ερθει και θα σε πετυχει

στα γεραματα  ησυχα αποκαμωμενο.γυρω οι λαοι

ευτυχισμενοι θα'ναι,αυτα τ'αλανθαστα σε σενα λογια ειπα'' 137

''ἦλθε δ᾽ ἐπὶ ψυχὴ μητρὸς κατατεθνηυίης,84

Αὐτολύκου θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἀντίκλεια,

τὴν ζωὴν κατέλειπον ἰὼν εἰς Ἴλιον ἱρήν.

τὴν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε θυμῷ·

ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς εἴων προτέρην, πυκινόν περ ἀχεύων,

αἵματος ἆσσον ἴμεν, πρὶν Τειρεσίαο πυθέσθαι.

"ἦλθε δ᾽ ἐπὶ ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο

χρύσεον σκῆπτρον ἔχων, ἐμὲ δ᾽ ἔγνω καὶ προσέειπεν·

᾽διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν᾽ Ὀδυσσεῦ,

τίπτ᾽ αὖτ᾽, ὦ δύστηνε, λιπὼν φάος ἠελίοιο

ἤλυθες, ὄφρα ἴδῃ νέκυας καὶ ἀτερπέα χῶρον;

ἀλλ᾽ ἀποχάζεο βόθρου, ἄπισχε δὲ φάσγανον ὀξύ,

αἵματος ὄφρα πίω καί τοι νημερτέα εἴπω.᾽

"ὣς φάτ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἀναχασσάμενος ξίφος ἀργυρόηλον

κουλεῷ ἐγκατέπηξ᾽. ὁ δ᾽ ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν,

καὶ τότε δή μ᾽ ἐπέεσσι προσηύδα μάντις ἀμύμων·

"᾽νόστον δίζηαι μελιηδέα, φαίδιμ᾽ Ὀδυσσεῦ·

τὸν δέ τοι ἀργαλέον θήσει θεός· οὐ γὰρ ὀίω

λήσειν ἐννοσίγαιον, ὅ τοι κότον ἔνθετο θυμῷ

χωόμενος ὅτι οἱ υἱὸν φίλον ἐξαλάωσας.

ἀλλ᾽ ἔτι μέν κε καὶ ὣς κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε,

εἰ δέ κε σίνηαι, τότε τοι τεκμαίρομ᾽ ὄλεθρον,

νηί τε καὶ ἑτάροις. αὐτὸς δ᾽ εἴ πέρ κεν ἀλύξῃς,

ὀψὲ κακῶς νεῖαι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους,

νηὸς ἐπ᾽ ἀλλοτρίης· δήεις δ᾽ ἐν πήματα οἴκῳ,

ἄνδρας ὑπερφιάλους, οἵ τοι βίοτον κατέδουσι

μνώμενοι ἀντιθέην ἄλοχον καὶ ἕδνα διδόντες.

ἀλλ᾽ ἦ τοι κείνων γε βίας ἀποτίσεαι ἐλθών·

αὐτὰρ ἐπὴν μνηστῆρας ἐνὶ μεγάροισι τεοῖσι

κτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδὸν ὀξέι χαλκῷ,

ἔρχεσθαι δὴ ἔπειτα λαβὼν ἐυῆρες ἐρετμόν,

εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκηαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν

ἀνέρες, οὐδέ θ᾽ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·

οὐδ᾽ ἄρα τοί γ᾽ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους

οὐδ᾽ ἐυήρε᾽ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.

σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ᾽ ἀριφραδές, οὐδέ σε λήσει·

ὁππότε κεν δή τοι συμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης

φήῃ ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμῳ ὤμῳ,

καὶ τότε δὴ γαίῃ πήξας ἐυῆρες ἐρετμόν,

ῥέξας ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι,

ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τ᾽ ἐπιβήτορα κάπρον,

οἴκαδ᾽ ἀποστείχειν ἔρδειν θ᾽ ἱερᾶς ἑκατόμβας

ἀθανάτοισι θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,

πᾶσι μάλ᾽ ἑξείης. θάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ

ἀβληχρὸς μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ σε πέφνῃ

γήραι ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον· ἀμφὶ δὲ λαοὶ

ὄλβιοι ἔσσονται. τὰ δέ τοι νημερτέα εἴρω''.137

.

.

.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ 

χειμωνας

μεσα στην αδεια Ιστορια

ανθρωποι με

κομμενα χερια συντριμενα ποδια

ουτε αγαλματα ουτε ηρωες

''πως εφτασες ως εδω;πες μας ποιος εισαι; πες μας τι εγινε;''

ουτε αγαλμα ουτε ηρωας

σακατης

ρουφιανοι δολοφονοι με

πλαστογραφημενες Ιστοριες ενθεν και ενθεν πορνεια

η Ελλαδα

κενοδοξια ποιητων η ποιηση

η'

εκρηξη της γλωσσας

.

.

.

ΔΙΠΤΥΧΟ  ΑΡΣΕΝΙΚΟ - ΘHΛYΚΟ

προφιλ.το μετωπο.η καμπυλη.γραμμη της μυτης.το περιγραμμα των χειλιων.

το κυρτο σαγονι.η διαγωνια του λαιμου.''τα ματια''ακουστηκε η γυναικα''τα

ματια μου δεν τα βλεπεις;''.η αορατη φωνη.το πεπερασμενο.απειρες διχοτο-

μησεις.απειρες προσθεσεις.η φωνη που κινειται.το συναισθημα που αντιστοι-

χει.γυρισε το προσωπο .''στο χωρο υπαρχουμε;''την ακουσε παλι.''η' στο χρονο

υπαρχουμε;''δεν απαντησε.συμφυτος δυισμος.στοιβαζεται χωρος στον χρονο.

και χρονος στο χωρο.βεβαιοτητα.αοριστια.γυρισε το προσωπο προς το μερος

του.''ειναι μεσημερι''της ειπε.''βλεπω το φως''.βλεπω το φως σημαινει αισθα-

νομαι.ποση ωρα τον κοιτουσε;μια μικρη στιγμη,ελαχιστη.μια αιωνιοτητα.περι-

εργαστηκε εκεινο το προσωπο.''εκεινη τη μερα,θυμαμαι''.μιλησε για κεινη.

''θυμαμαι,τη μερα εκεινη''μιλησε για κεινον.ακουγε.ακουγανε.θυμαμαι σημαινει ξαναζω.επιθυμω.επεστρεψε το προσωπο σε προφιλ.η ιδια περιγραφη.αεικινητη

εντυπωση.''σε ειδα για πρωτη φορα''την ακουσε.περιμενε.συνεχισε.''σε ειδα πρωτη

φορα''.εκλεισε τη φωνη της σε κυκλο.την κοιτουσε.διαφανη.ωρα την κοιτουσε.

''βλεπεις τα ματια μου;''την ακουσε παλι.''τα ματια μου που σε κοιτανε''.τα ματια

που κοιτανε.κοιτανε.ο ενας τον αλλον.γυρισε και τον κοιταξε.''το ιδιο ποσες φορες;''.ρωτησε.ρωτησε.δεν απαντησε.εκλεισε τα ματια για να δει καλυτερα.ψιθυ-

ρισε.δεν ακουσε.αισθανθηκε.παλι το προσωπο προφιλ.''το γνωριζεις;''ρωτησε.

''το γνωριζω''απαντησε.

.

.

.

Η TOUR-SHOW RETOURN ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΩΝ 2014 μ.Χ

(Η ενσταντε φωτογραφια μιας ευτυχισμενης μερας ενος νεαρου δυτη

στην Ποσειδωνια το 480 π.Χ)

τον 7ο αι. ηρθαν οι Συβαριτες απογονοι αποικων Αχαιων απο την Ελικη

και Ιωνων της Τροιζηνας και αποικησαν στο Σαλερνο

εκει στον κολπο εχτισαν την Ποσειδωνια πολη λαμπρη και πλουσιωτατη

Μετεπειτα ιστορει ο Αριστοξενος ο Ταραντινος πως οι Λευκανοι

αφου εκμεταλλευτηκαν τους εμφυλιους των Ελληνων και με δολο

δολοφονησαν τον Αλεξανδρο Α' τον Μολοσσο κυριαρχησαν στην παλαι

ποτε ισχυρη πολιτεια και τους Ελληνες εξευτελιζαν να μην ομιλουν πλεον

την ελληνικην γλωσσα τους κι ουτε τα ελληνικα εθιμα να ακολουθουν

μοναχα τους επετρεψαν καθε χρονο μια φορα να συναθροιζονται

εντος των τειχων και να ενθυμουνται τα ελληνικα τα ονοματα

και τα ενδοξα προγονικα και να τους βλεπουν με τι πικρα και νοσταλγια

να οδυρονται -ενα εξοχον θεαμα γι'αυτους να διασκεδασουν την ανια τους

οπως στα θεατρα με ηθοποιους-ωσπου καταντησανε εν τελει τα ελληνικα

κενα γραμματα μη πλεον ενθυμουμενοι οι Ποσειδωνιαται τι εκφραζανε

και ποια ητανε η ουσια τους δι'αυτους

Και του Πυρρου καθολου δεν βοηθησαν οι νικες-αλλωστε πυρρειες νικες ηταν-

Το 273 επικρατουντες οι Ρωμαιοι την ονομασαν λατινικα το Paestum

και στην Αργεια Ηρα τωρα οι τουριστες βλεπουν τον Αιαντα τον Σαλαμινιο

να σκοτωνει τον εαυτο του ριχνοντας το βαρυ του σωμα στο ορθιο ξιφος

και περιφερονται με τις φωτογραφικες μηχανες στους τρεις  περιλαμπρους

περιπτερους αρχαιους ναους της Αθηνας της Ηρας και του Ποσειδωνα

μεσα στην τεραστια ερημια της πολης και της δοξας της -εσαει tour show πλεον-

στο ανοιχτο θεατρο Ιταλοι ηθοποιοι υποκρινονται τους Ελληνες. Ποσειδωνιατες

με ακριβειαν θεατρικην και δεξιοτεχνιαν χειροκροτουμενοι απο τους θεατας

Και στο βαθος της μνημης ο χρονος επιστρεφοντας σε καποιο μεσημερι

του 480 οταν νεαρος δυτης απο ψηλη εξεδρα καταδυεται με εξαισιον αλμα

στα νερα ποταμου μια λαμπρη μερα του ενδοξου ελληνισμου μας που-αλιμονο-

ανεπιστρεπτι χαθηκε

.

.

.

ΧΡΟΝΙΚΟ

Αιας και Τεκμησσα

12:58.νυχτα.η σκεψη επιμονη.για την Τεκμησσα.οὗτος δ' Αἴας ἐστὶ πελώριος

ἕρκος Ἀχαιῶν.15/14 ψηφοι.η ηττα.η ταπεινωση.ακουει.προβατα κι αρνια

κλεισμενα στα μαντρια.τωρα.η ωρα ειναι.ο Τευκτρος κοιμαται.ἀλλ᾽ ἢ καλῶς ζῆν

ἢ καλῶς τεθνηκέναι τὸν εὐγενῆ χρή[Αιας Σοφοκλη στιχ.479-480]η με τιμη

καλα να ζει η' με τιμη καλα να πεθαινει πρεπει ο αντρειωμενος.λογια.

η Τεκμησσα.ομορφη.γυναικα του.φωτεινος ωμος.λευκος λαιμος κυκνου.

η αναπνοη.σκεψη.επιμονη.''Εγω σηκωσα τον Αχιλλεα''.15/14 ψηφοι[Ζωγραφος

του[κεραμεα] Βρυγου-Κύλικα ύψος 11,4 εκ. διάμετρος 31,6 εκ. 480 π.Χ. The J. Paul

Getty Museum 86.AE.286]''Εγω αντιμετωπος του Εχτορα''.λογια.μηνις.η αρχαια

ανδρεια.ο νους.τωρα.

  ἀλλ᾽ εἰρκτέον τάδ᾽ ἐστίν· οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς        1250

οὐδ᾽ εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι,

ἀλλ᾽ οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ.

[αλλα τουτο αποφασιστηκε:δεν ειναι οι αντρες με τις πλατιες

και δυνατες πλατες αντρανταχτοι .αλλα οι εξυπνοι παντου

κυριαρχουν].οι εξυπνοι.''οι πονηροι''.ακουει.τον αγριο παφλασμο

των κυματων.Τέκμησσα.''Τεκμησσα μου''.

ἰώ μοί μοι.-τίνος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;-ἰὼ τλήμων.-τὴν δουρίληπτον΄ρον

νύμφην ὁρῶ Τέκμησσαν,[ο αερας να ξεριζωσει τα δεντρα] οἴκτῳ, τῷδε συγκεκραμένην.

895-ᾤχωκ᾽, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.[νυχτα.και το φεγγαρι κρυφτηκε]-τί δ᾽ ἔστιν;

-Αἴας ὅδ᾽ ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.-ὤμοι ἐμῶν

νόστων· 900 ὤμοι, κατέπεφνες, ἄναξ,τόνδε συνναύταν, τάλας ὦ ταλαίφρων γύναι·

-[τι δ'εστιν ;αιαζω τον Αιαντα.Σκοτωθηκε ο Αιας με τα ιδια του τα χερια.Και τι θα κανω;]

-ὡς ὧδε τοῦδ᾽ ἔχοντος αἰάζειν πάρα. 905 -τίνος ποτ᾽ ἆρ᾽ ἔπραξε χειρὶ δύσμορος;-αὐτὸς

πρὸς αὑτοῦ, δῆλον· ἐν γάρ οἱ χθονὶ πηκτὸν τόδ᾽ ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ. 910

[βλεπω.να μη βλεπω θελω.να μην ακουω θελω]-ὤμοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρ᾽ αἱμάχθης,

ἄφαρκτος φίλων·ἐγὼ δ᾽ ὁ πάντα κωφός, ὁ πάντ᾽ ἄϊδρις, κατημέλησα. πᾷ πᾷ

κεῖται ὁ δυστράπελος, δυσώνυμος Αἴας;-[τι δ'εστιν;τι εγινε;τι επαθε ο Αιας;]

[οὔτοι θεατός· ἀλλά νιν περιπτυχεῖ  915 φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ

οὐδεὶς ἄν, ὅστις καὶ φίλος, τλαίη βλέπειν φυσῶντ᾽ ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκ τε φοινίας

πληγῆς μελανθὲν αἷμ᾽ ἀπ᾽ οἰκείας σφαγῆς. 920 [πανω στο ορθο μαχαιρι επεσε

και καρφωθηκε το πελωριο σωμα και διαλυθηκε το ερκος Αχαιων]οἴμοι, τί δράσω;

τίς σε βαστάσει φίλων;ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖ᾽ ἄν, εἰ βαίη, μόλοι,[τι να κανω;

πως να το βασταξω;]πεπτῶτ᾽ ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.ὦ δύσμορ᾽ Αἴας,

οἷος ὢν οἵως ἔχεις,ὡς καὶ παρ᾽ ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν. 925-ἔμελλες, τάλας,

ἔμελλες χρόνῳ στερεόφρων ἄρ᾽ ἐξανύσσειν κακὰν μοῖραν ἀπειρεσίων πόνων. τοῖά μοι

930-[τα οπλα.τι τα'θελες τα οπλα;ανδρειος ησουν.δεντρο γερο κι ατρανταχτο.

τι τα χρειαζουν τα οπλα;]πάννυχα καὶ φαέθοντ᾽ ἀνεστέναζες ὠμόφρων ἐχθοδόπ᾽

Ἀτρείδαις οὐλίῳ σὺν πάθει.μέγας ἄρ᾽ ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος πημάτων, ἦμος

ἀριστόχειρ  935............ὅπλων ἔκειτ᾽ ἀγὼν πέρι.-ἰώ μοί μοι.-χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα,

γενναία δύη.-ἰώ μοί μοι.-οὐδέν σ᾽ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,  940τοιοῦδ᾽ ἀποβλα-

φθεῖσαν ἀρτίως φίλου.-[δεν αντεξες τη ντροπη.να χασεις εσυ τα μυαλα;να σφαξεις τα

προβατα;γιατι εχασες τον νου;Εγω η Τεκμησσα σου σου μιλαω.ελα ησυχασε.θα

περασει.εφιαλτης ειναι.θα διαλυθει στο φως.καπνος και θα καθαρισε]σοὶ μὲν δοκεῖν

ταῦτ᾽ ἔστ᾽, ἐμοὶ δ᾽ ἄγαν φρονεῖν.-ξυναυδῶ.-οἴμοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ

χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσιν σκοποί.945-ὤμοι, ἀναλγήτων δισσῶν ἐθρόησας

ἄναυδ᾽ἔργ᾽ Ἀτρειδᾶν τῷδ᾽ ἄχει.ἀλλ᾽ ἀπείργοι θεός.-[τωρα δουλα θα με συρουν.τη

γυναικα σου Αιαντα γλυκε μου θ'ατιμασουν.και συ δεν θα'σαι με προστατεψεις.

ερκος συ εμοι.σαν αδυνατο πουλακι]οὐκ ἂν τάδ᾽ ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα. 950-ἄγαν

ὑπερβριθὲς γὰρ ἄχθος ἤνυσαν.[ἄγαν γε λυπεῖς· οὐ κάτοισθ᾽ ἐγὼ θεοῖς ὡς οὐδὲν ἀρκεῖν

εἴμ᾽ ὀφειλέτης ἔτι;παρα πολυ με στεναχωρεις.δεν καταλαβαινεις πως εγω στους δυ-

νατους τιποτα  δεν χρωσταω]-τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς ἡ δεινὴ θεὸς Παλλὰς φυτεύει

πῆμ᾽ Ὀδυσσέως χάριν.-ἦ ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει πολύτλας ἀνήρ,  955γελᾷ

δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσιν πολὺν γέλωτα, [νους,το ξερω,δισσοις λογοις,να λες να

ξελες]φεῦ φεῦ,ξύν τε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες  Ἀτρεῖδαι.960-οἱ δ᾽ οὖν γελώντων

κἀπιχαιρόντων κακοῖς τοῖς τοῦδ᾽· ἴσως τοι, κεἰ βλέποντα μὴ ᾽πόθουν,θανόντ᾽ ἂν

οἰμώξειαν ἐν χρείᾳ δορός.οἱ γὰρ κακοὶ γνώμαισι τἀγαθὸν χεροῖν ἔχοντες οὐκ ἴσασι,

[τι δ'εστιν;ο Αιαντας δεν ειναι.τι εγινε;]πρίν τις ἐκβάλῃ.965 ἐμοὶ πικρὸς τέθνηκεν

ἢ κείνοις γλυκύς,αὑτῷ δὲ τερπνός·

ὧν γὰρ ἠράσθη τυχεῖν ἐκτήσαθ᾽ αὑτῷ, θάνατον ὅνπερ ἤθελεν.τί δῆτα τοῦδ᾽ ἐπεγ-

γελῷεν ἂν κάτα;θεοῖς τέθνηκεν οὗτος, οὐ κείνοισιν, οὔ.  970 πρὸς ταῦτ᾽ Ὀδυσσεὺς

ἐν κενοῖς ὑβριζέτω.Αἴας γὰρ αὐτοῖς οὐκέτ᾽ ἐστίν, ἀλλ᾽ ἐμοὶ λιπὼν ἀνίας καὶ γόους

διοίχεται.[τι δ'εστιν;τι εγινε;ρωτω.για κεινους τιποτα δεν ηταν .για μενα τα παντα]

Τεκμησσα.ησυχασε.ου τι εστιν.εδω κοντα σου ειμαι.κοιμασε και ξαγρυπνω.σαν

λιονταρι.ησυχασε]Τεκμησσα.βελουδινα βλεφαρα.τριανταφυλλενια μαγουλα.

αναπνοη.γαρυφαλλο.''Τεκμησα μου''.μνημη.τοτε.εστιν.Αιας.

Τὸ τρίτον αὖτ' Αἴαντα ἰδὼν ἐρέειν' ὃ γεραιός·

μολις ειδε τον Αιαντα ο σεβαστος γεροντας ρωτησε την Ελενη

για τριτη φορα

τίς τὰρ ὅδ' ἄλλος Ἀχαιὸς ἀνὴρ ἠΰς τε μέγας τε

ποιος ειν'αυτος ο αλλος Αχαιος αντρας γερος και μεγας

ἔξοχος Ἀργείων κεφαλήν τε καὶ εὐρέας ὤμους;

ξεχωριστος μεσα στους Αχαιους  στ'αναστημα και στους πλατιους

τους ωμους;

Τὸν δ' Ἑλένη τανύπεπλος ἀμείβετο δῖα γυναικῶν·

σ'αυτον απαντησε η πανεμορφη των γυναικων Ελενη με το φορεμα

π'ανεμιζε

οὗτος δ' Αἴας ἐστὶ πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν·

αυτος ο Αιας ειναι,γιγαντας και φραχτης των Αχαιων

[Ομηρου Ιλιαδα-ραψωδια γ' -στιχοι 225-229]

τι δ'εστιν;Τεκμησσα.''Τεκμησσα μου''.ο Αιας δ'εστιν.

3:37πμ

.

.

.

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΠΩΝ

οι λεξεις ελληνικες

η σκηνη της θαλασσας και αμφιθεατρικα

οι λοφοι

σαν πελωρια φωκια το βουνο,βαρκα

στη σκηνογραφια γαλαζια τα παραθυρα

κομματια κοκκινο στις γλαστρες,τα τριανταφυλλα

το κιτρινο φωτιζει τον καθρεφτη

ισκιος αχινου στο λουτρο της πεστροφας

στρειδι η κοιλια της αγαπης μου

στις ραχες δελφινιων φωτεινοι

ασυμμετροι αστεριες

η γλωσσα της θαλασσας ειναι τα κυματα της

τα δοντια της λευκα

στο ιωδιο παιζει τα πλοκαμια το χταποδι

η αμμος μετραει αριθμους του Χρονου

το στιλετο της σαρδελας,ο μυθος του Οδυσσεα

η Ιστορια του Ελπηνορα,αμμουδια με πευκα

κυπαρισσια,λιοφυτα,κηποι με αμυγδαλιες πιο πανω

αντιστροφα

στον εμφυλιο των Ιδεων χτυπηθηκε η ψυχη του

σαν χταποδι στο βραχο

ζωη,σε μεγαλες ποσοτητες ψαριων

τα αρχαια αποσπασματα κουρων

των ναυαγων ναυτιλων,

πυροφανι σεληνης η σκεψη

σχημα πετραλιθρας καταπινει την παλιροια

το αντιστροφο της αντανακλασης των νερων

ειναι η βαρκα,η αρμυρη ονομασια της πατριδας μου

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

Πως θα ηταν,τι θα ενιωθες

αν καποιος σου ελεγε

πως η Ακαδημια του Πλατωνα

και η Περιπατητικη Σχολη του Αριστοτελη

σημερα ειναι καποιο Καναλι η'

Ολα τα Καναλια της TV;

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ

επιστρεφει Καρυατιδα ομορφη

η Μαρια Καλλας ,θλιμενη Μαντονα

Mira,την Μηδεια [ Medea ]

θα ερθει το φεγγαρι στα νερα

κοκκινο

Μην την πιστευεται,δεν ψευδεται

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΡΥΘΜΩΝ

τα χερια γυριζουν του Γιαννη Τσαρουχη

το ζειμπεκικο

στο μπουζουκι

το πεδιο βαρυτητας του Βασιλη Τσιτσανη

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΟΜΗΡΟΥ

Τα φυλλα στο σωμα του Οδυσσεα

παραμερισε η Ναυσικα,το χερι τυφλωθηκε

απο την ηβη της,οριο θαλασσας η

μπαλα του κοριτσιου,το σωμα του ηρωα

κρεμαστηκε στον καθρεφτη της

ενδοξο υπεροχο ειδωλο

του ανθεστεριωνα της χαρταετος

νοτισθηκαν οι ηχοι της φωνης

στην αρμυρη πλευρα του ερωδιου

καποτε λογαριαζω το φως

με τμηματα κηπων

ρομβων ορθογωνιων

σεληνης απαλο διαλυμα

οξειας μνημης

σε νοτες πενταγραμμου ο Τζοις

συναντησε τον Οδυσσεα,ο Ολυσσες

ποσοστο ιδιοφυιας,σκοτωθηκαν

στον εμφυλιο των Ιδεων

ο Τακης Σινοπουλος

ο Τασος Λειβαδιτης

ο Μιχαλης Κατσαρος

ο Μανωλης Αναγνωστακης

ο Μιλτος Σαχτουρης

ο Νικηφορος Βρεττακος

ο Νικος Καρουζος

ο Νικολαος Καλλας

ο Ανδρεας Καλβος

ο Ρηγας Βελεστινλης Θετταλος

ο Γεωργιος Καραισκακης

ΙΣΟΡΡΟΠΑ ΚΥΚΛΩΝ

Στον αερα ηχος οξυς εξ αγγελου

ισχυρη φωνη

''Σκοτωσαν τον Γρηγορη Λαμπρακη''

Ουρλιαχτο

αρπα γυμνων οστεων η Χωρα μου

Ερημη ηρωων

Περα των κιονων συμμετριων

Περα του Αισχυλου Ορεστη

Ουρλιαχτο

''Μανα Φονισσα'' του Πατερα

Βασιλισσα Κλυταιμνηστρα

''Την Κορη μου θελω,πως μπορεσες

να τη σκοτωσεις;'' Ουρλιαχτο

της Ηλεκτρας η κραυγη ''Τον Αιγισθο,

Αυτον,Ορεστη'' τον σκοτωσαν τον Αιγισθο και

την Κλυταιμνηστρα,στο λουτρο ο πνιγμενος

Αγαμεμνωνας ''Παει ο Τρανος των Αχαιων''

Ουρλιαχτο

''Εγκλημα στη Μητροπολη''

μια μερα Ash-Wednesday

ισχυρη φωνη

στον αερα ηχος οξυς εξ αγγελου

.

.

.

Μηδεια

η θαλασσα [εκλεισε το παραθυρο]

ακουσε τον ανεμο[''να'ταν να μην ακουγα'']

μια φωνη -μια δευτερη φωνη

επειτα γελιο

[το μηλο παρατημενο πανω στο κιτρινο τραπεζι]

ειδε την εικονα της σχισμενη στον καθρεφτη

[[μήτηρ

κινεῖ κραδίαν͵ κινεῖ δὲ χόλον.]]

μια κουκλα με βγαλμενα ματια σπασμενα χερια

ενα ποδι ελειπε τραβηγμενα τα μαλλια

[η μνημη της πατριδας τοτε.ο πατερας πηγε να την εμποδισει]

[ἄγριον ἦθος στυγεράν τε φύσιν

φρενὸς αὐθάδους]

''ο ηλιος γιατι δεν δυει; ποτε να μην ξαναβγει.

σκοταδι θελω.γιατι με τυρανναει το φως;

τι μεγαλη μερα''

 [λύει δ΄ ἄλγος]

.

.

.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΝ/ΤΜΗΣΕΙΣ

τον ειδαμε,βγηκε στη σκηνη του θεατρου

φορουσε τη χρυση προσωπιδα

εμεις οι θεατες στις κερκιδες ρυθμικα ζητησαμε

να βγαλει την προσωπιδα

την εβγαλε,κι ειδαμε

ενας ενας

το κενο του αερα

μεσημερι κι η ασπιδα του ηλιου ελαμπε

περα ο κυματιστος καμπος με τις ελιες

και τα βουνα π'ανεβαιναν στη φωτεινη διαχυση

''Μηδεν Αγαν''

ακουσαμε να λεει

μεσα στην αψογη ακουστικη τελειοτητα

του θεατρου

ακτινωτα

Αθηνας Πειραιως Αγιου Κωνσταντινου Γ' Σεπτεμβριου

Πανεπιστημιου Σταδιου

ωρα 10.59 πμ

Απο τον Πικασο και τον Μπουζιανη

Προτιμω τον Μπουζιανη

σε ελληνικες λεξεις

τοτε ο ηρωας εφερε τον ταυρο στον ωμο του

ο ταυροφορος αρραβωνιαστικος της πεπλοφορας κορης

το 520 π.Χ  η πεπλοφορα προσωκρατικη κορη

ποζαρε για φωτογραφια εξω απ'τον λαβυρινθο της Σαμου

στον φωτογραφο Φωκη

''θυμαμαι στη Περσεπολη τον γλυπτη Τελεφανη απο τη Φωκιδα

ειχε ενα τουριστικο καταστημα με σουβενιρς''

.

.

.

Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥΣ

ο Οδυσσεας εφερε το βλεμμα του ολογυρα.η θαλασσα κατω απ'τη πιεση

του ηλιου επιπεδη.καθρεφτης αεικινητων γλαρων.και γαλαζιας ακινησιας ουρανου.

στις αδειες καρεκλες φανταστηκε τα σχηματα των.ανθρωπων.

μια συνομιλια που τελειωσε.μια λεξη που δεν ειπωθηκε.και αναβληθηκε.

μια σιωπη εκκοφαντικη.το παιδι που ρωτουσε κι επαιρνε ασαφεις απαντησεις.

η γυναικα που χαμογελασε.κι υστερα αινιγματικα κλειστηκε στη σιωπη της.

το γελιο που ξεσπασε αναιτιο.ενα αγγιγμα.του δεξιου χεριου στον.αριστερο ωμο.

στιγμιαια αιωρηση της αιωνιοτητας.ο εγκλειστος χρονος της αβεβαιοτητας.

η λαμπερη μερα.η ζεστη ατμοσφαιρα.οι σκιες των ανθρωπων που ηταν εδω

πριν λιγη ωρα και τωρα δεν ειναι.ειμαι κανενας,συλλογιστηκε,ο Οδυσσεας.

η' δεν ειμαι κανενας.το βλεμμα του ολογυρα.τι ειναι το βλεμμα.που βλεπει.

προς τα που.και τι .το παρελθον στο παρον.η' το παρον στο μελλον.

η' το παρελθον στο μελλον.δυαδικες σχεσεις υπαρξης η' μη υπαρξης.

πριν.αργοτερα.τωρα.κανενας.καποιος.κανενας.προχωροντας η ωρα

η θαλασσα δυει στον ηλιο.οι γλαροι συνεχιζουν να μεταφερνουν ασπρη λαμψη.

χρωματιζονται οι απεναντι λοφοι μ' αγριλιες και θαμνους.η φωνη

της βαρκας ξυπνα τα ψαρια απ'τον ησυχο ηρεμο υπνο τους.την ιδια ακριβως

ωρα ειδε ανθρωπους να πλησιαζουν και ν'απομακρυνονται.μαγνητικα πεδια.

δοχεια λεξεων που αδειαζουν και παλι γεμιζουν.γιατι μιλαω.ποιος ακουει.

και τι απαντα.και κυριως τι ρωταει.και τι τον ρωταω.εγω.κανενας δεν ειμαι.

εσυ κανενας δεν εισαι.επινοηση η' πραγματικοτητα.βλεπει γυρω του

την πραγματικοτητα.τις ιδεες της πραγματικοτητας.στον καθρεφτη της θσλασσας

οι ανθρωποι .τα ειδωλα τους.οι φωνες οι χειρονομιες τους.η ελαχιστη συνομιλια τους.

η ενωση και ο χωρισμος τους.η επ'απειρον συνευρεση τους.μια στιγμη.τα παντα.

.

.

.

VOICE

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:31 Μ.Μ.] You: βρεχει και ακουω τις σταλαγματιες σου

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:32 Μ.Μ.] You: βλεπω τα συμφωνα της φωνης σου

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:33 Μ.Μ.] You: η ενατη συμφωνια των ματιων σου

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:35 Μ.Μ.] You: στα χερια σου μενεξεδες πουλια αναπαυονται

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:36 Μ.Μ.] You: ευτυχια η μελισσα γυριζει μελι

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:37 Μ.Μ.] You: ο ωμος σου γλυκο μηλο που δαγκωνω

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:38 Μ.Μ.] You: τα χερια σου αρωματιζουν τον αερα

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:41 Μ.Μ.] You: το χαμογελο ανοιγει το παραθυρο στο γαλαζιο κηπο

[Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 2:43 Μ.Μ.] You: τα δαχτυλα σου ανακατευουν μυριστικα ανθη

it's raining

I hear the waterdrips

in you

under your voice

Iam seeing the Ninth Symphony of Your Eyes

in your hands flowers

violets birds resting

happiness bee spins honey

I sweet apple bite

flavored the air

the smile

opens in the blue garden

You  smells flowers

deine tropft

Ich höre

regnen

Siehe unter Ihre Stimme

Ich

Siehe unter Ihre Stimme

die Neunte Symphonie

von Deine Augen Vögel ruhen

Glück

dreht Honig

in Ihren Händen dein süß Apfel beißen

Geschmack die Luft das Lächeln

Fenster öffnet sich im blauen Garten

Geruch Blumen

Vos mains aromatisées l'air

Voir sous votre voix

pleuvoir je entends vos gouttes

bonheur tourne miel

sourire

Voir sous votre voix

la Neuvième Symphonie de vos yeux

dans vos mains violettes oiseaux perchés

bonheur tourne miel

la Neuvième Symphonie de vos yeux

de pomme douce

Vos mains aromatisées l'eaur

la fenêtre  se ouvre  fleurs odeur

dans le jardin bleu

Sento

piove le tue gocce

Vedere

dolce  di mela

sotto la voce

la Nona Sinfonia di  tuo occhi

in giardino azzuro

nelle vostre mani

dolce  di mela

viole uccelli di riposo

felicità  viole uccelli miele

dolce  di mela

Le tue mani aromatizzato l'aria

in giardino azzuro

loviendo oigo sus goteos

Véase bajo tu voz

la Novena Sinfonía de Sus Ojos

en sus manos violetas aves descansando

felicidad abeja gira miel

tu prima manzana mordida dulce

Sus manos con sabor del aire

la ventana sonrisa abre en el jardín azul

tuyo dedo de mano

rebuscó flores olor

βρεχει και ακουω τις σταλαγματιες σου

βλεπω τα συμφωνα της φωνης σου

η ενατη συμφωνια των ματιων σου

στα χερια σου μενεξεδες πουλια αναπαυονται

ευτυχια η μελισσα γυριζει μελι

ο ωμος σου γλυκο μηλο που δαγκωνω

τα χερια σου αρωματιζουν τον αερα

το χαμογελο ανοιγει το παραθυρο στο γαλαζιο κηπο

τα δαχτυλα σου ανακατευουν μυριστικα ανθη

.

.

.

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΗΝ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

[Δια-κειμενικη ποιηση]

πως εσυ ως εδω εφτασες;βασιλισσα η' σκλαβα;

σ'αυτο το σπιτι με τις θεορατες πετρες και τις πελωριες πυλες

και τα τεραστια τοξα  αρχαια εργα γιγαντων

και μισητα εργα ανθρωπων

σ'αυτο το σπιτι την εσυραν σε σφαγειο

εδω βρεφη τα σκοτωσαν ασπλαχνα και τα'ψησαν να τα φαει

φονιας πατερας

μιασματα

εδω καταγελασμενη γυρνω σαν τρελη

και με βριζουν με λογια μισητης σκυλας

ξενη δυστυχισμενη

θα'ρθει η μερα-προλεγω-για ολα να πληρωσουν

μεσα σε διχτυ χωρις περατα θα μπερδευτουν σαν ψαρια σφιχτα

θα σπαρταρουν και γλυτωμο δεν θα'χουν

η' στον ιστο αραχνης πιασμενοι να μην τους λυπασαι

εδω ειμαι σαν πουλι τρομαγμενο σε θαμνο λουφασμενη

τρεμω

καλα ξερω να μιλω τα ελληνικα

δεν χαιρουμαι πια ουτε η γλυκεια φωνη τ'αηδονιου στους κηπους

με τερπει

γιατι κανεις απ'τους ανθρωπους δεν τ'ακουει αυτα;γιατ'ειναι κουφοι;

τι ειναι η ευτυχια;

σκια και γρηγορα χανεται

κι η δυστυχια σφουγγαρι π'ολα τα σβυνει

η ανοητη εκεινη Ελενη φταιει-ολους μας κατεστρεψε

γιατι πανε χαμενες τοσες ψυχες ;

κι ο Ορεστης τωρα σε ποια μακρυνη χωρα βλεπει το φως ;

και γιατι ακομη δεν γυριζει;

οι αθωοι να πληρωνουν για τα κριματα των αλλων

 [τα δια-κειμενα απο την τραγωδια ''Αγαμεμνων'' του Αισχυλου]

ἆ ποῖ ποτ' ἤγαγές με; πρὸς ποίαν στέγην;

 ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πέδον ῥαντήριον.

κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγὰς

ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας.

ἰὼ ἰὼ λιγείας μόρον ἀηδόνος·

οὐκ οἶδεν οἵα γλῶσσα, μισητῆς κυνὸς

καταγελωμένην † μετὰ   φίλων ὑπ' ἐχθρῶν

φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια, πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην

φυγὰς δ' ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος κάτεισιν,

ἥκει τόδ' ἦμαρ

οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων.

 οὔτοι δυσοίζω, θάμνον ὡς ὄρνις, φόβῳ ἄλλως

βρότεια πράγματ'· εὐτυχοῦντα μὲν σκιᾷ τις ἂν πρέψειεν·

 εἰ δὲ δυστυχοῖ, βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὤλεσεν γραφήν.

 καὶ ταῦτ' ἐκείνων μᾶλλον οἰκτίρω πολύ.

ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,περιστιχίζω

 θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος

παράνους Ἑλένα [ἐφυμν. α   μία τὰς πολλάς, τὰς πάνυ πολλὰς

 ψυχὰς ὀλέσασ' ὑπὸ Τροίᾳ

κεῖσαι δ' ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῷδ'

Ὀρέστης ἆρά που βλέπει φάος,

 που φθογγῆς χαρᾷ

.

[Το επιγραμμα στο μνημα του Αισχυλου-γραμμενο απο τον ιδιο]

Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε κεῦθει

μνῆμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας·

ἀλκὴν δ' εὐδόκιμον Mαραθώνιον ἄλσος ἄν εἴποι

καὶ βαθυχαιτήεις Μῆδος ἐπιστάμενος.  

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Αυτο το μνημα κρυβει τον Αισχυλο του Ευφοριωνα Αθηναιον

που φθαρθηκε στη σιταροφορα Γελα

την γεναιοτητα το τιμημενο αλσος του Μαραθωνα θα πει

κι ο μακρυμαλλης Μηδος που  την ξερει καλα

.

.

.

πολυ πακτιδος αδυμελεστερα Σαπφω

πρεπει στις φιλες  που'ναι πιο δροσερες απ'τη χλοη

να τραγουδησει γλυκα τραγουδια

ταὶς κάλαισιν που πορφυρα φορανε ρουχα

η ομορφη Δικα με τ'απαλα χερακια κι οι αλλες κοπελλες

με στεφανια απο μενεξεδες και τριανταφυλλα πλεγμενα

στα μαλλια

ὦ κάλα, ὦ χαρίεσσα Ατθις

μονο η Ατθις γνωριζει πως μεσα της την τρωει η σκεψη

της Μνασιδικης που βρισκεται μακρυα περα στους Λυδους

και που σαν την σεληνη λαμπει οταν πεσει η νυχτα

και χυνει το φως της πανω στα νερα και μεσα στους

κηπους ολα τα φωτιζει δεντρα και λουλουδια

και μονη εδω η Ψαπφα ζει στο σκοταδι

παρατημενη

.

.

.

ΑΡΧΑΙΑΙ  ΜΥΚΗΝΑΙ  ΕΝΣΤΑΝΤΕ

η αγριοσυκια

και πιο κατω τα κιτρινα σταχια

και πιο περα η ασπιδα της θαλασσας

ολη τη μερα πασχιζαμε να τον συναντησουμε

ειτε στον κυματιστο ελαιωνα

ειτε στο αρχαιο θεατρο με την εκπληκτικη ακουστικη

εδω φωτογραφηθηκαμε

ενα απ'τα παιδια,το μικροτερο,μας φωναξε δειχνοντας

''να εκει ειναι''

κοιταξαμε-μας τυφλωνε ο λαμπερος ηλιος

''δεν βλεπουμε,προς τα που;''

η αγριοσυκια

και πιο κατω τα κιτρινα σταχια

και πιο περα η ασπιδα της θαλασσας

''να εκει''

.

.

.

Η ΔΑΜΟΚΛΕΙΟΣ ΣΠΑΘΗ

πολυ τον ενοχλουσε τον Διονυσιο τον Πρεσβυτερο η κολακεια,ανθρωπο εμπειρο,

και ειδικα η κολακεια του Δαμοκλη,φυσικα κι ηξερε πως ηταν  αριστος ποιητης

τελειωνει και τη  τραγωδια  του ''Εκτορος Λυτρα'',αριστουργημα διχως αλλο,

κι εκεινος συνεχιζει να παινευει την Αριστομαχη και τη Δωριχα ποσο ομορφες

και καλες και αξιες ειναι οι γυναικες του και πως τον στολιζουν τον δικαιο κυβερνητη

των Συρακουσων και πως ειχε πολυ δικιο να εκδιωξει τον Πλατωνα,ποιος ηταν εκεινος

να επικρινει αυτον και τι νομιζε πως με τις φιλοσοφιες του,τις μπουρδολογιες του δηλαδη,

το Αγαθον η  Αρετη κτλ,θ'αλλαζε την κοινωνια,ποσον μαλλον απαταται,

αυτον τον Δαμοκλη τον βαρεθηκε τις κολακειες του κι ηθελε ενα μαθημα να του δωσει

και τον καλεσε και του'πε πως για μια μερα θα γινει αυτος τυρρανος στη θεση του,

πως ελαμψε η φιλαυτια του,το ειδε στα ματια του,οταν τ'ακουσε ο ελαφρος,

το μεγα παθος της εξουσιας,η ανευ οριων απολαυση η ματαιοδοξια

και αληθεια τον εκανε τυρρανο στη θεση του και στη μεγαλη τραπεζαρια θρονιαστηκε

εν μεσω αφθονων λαχταριστων φαγητων παντοειδων  ποτων και μεθυστικων αρωματων

και απολαυμβανε υπνωτικα χαυνωτικα το χορο λαγνων ορχηστριδων και ετερπετο λιαν

οταν ξαφνικα πανω απο το στεφανωμενο κεφαλι  του ειδε το σπαθι να κρεμεται

ποσο τρομαξε τοτε ποσο φοβηθηκε μην σπασουν οι δυο-τρεις τριχες τ'αλογου

που'ταν δεμενο και πεσει με τρομερη δυναμη και του καρφωσει το στηθος

ισια στη καρδια τον τρυπησει και ρωτησε με σπασμενη φωνη λιγοθυμισμενη

τι σημαινε αυτο τ'αστειο κι ο Διονυσιος τ'απαντησε πως αν ο αρχοντας δεν προσεξει

παντα θα κινδυνευει κι ολα ειναι αιολα και τι απατηλη ειναι ολη αυτη η λαμψη

ποσο εφημερη η ευτυχια και πλανη η δυναμη και πως ατρανταχτη δεν ειναι η εξουσια

σαν κυβερνας ανθρωπους,ευκολα,αν δεν προσεξεις,ερχονται τα πανω κατω

κι η καταστροφη αναποφευκτη σε προσμενει

Αυτο το μαθημα πηρε ο κολακας Δαμοκλης απο τον τυρρανο Διονυσιο

τον Πρεσβυτερο

μια τοση δα λεπτη κλωστη χωριζει τη λαμψη της εξουσιας απο την οδυνηρη πτωση

την καταστροφη

ολ'αυτα τα αναφερει ο ρητορας Κικέρωνας στις "Ερωτήσεις Τυσκυλανές" του

.

.

.

Η ΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΟΜΗΡΟ

Ομηρου Οδυσσεια-ραψωδια ε'-στιχοι 476-482

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

[Οταν ο Οδυσσεας βρεθηκε ναυαγος στο νησι των Φαιακων κρυφθηκε να σωθει

απο ανθρωπους κι αγρια θηρια κατω απο μια ελια και μια αγριελια φυτρωμενες

μαζι]

476...................δοιοὺς δ᾽ ἄρ᾽ ὑπήλυθε θάμνους,

ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας· ὁ μὲν φυλίης, ὁ δ᾽ ἐλαίης.

τοὺς μὲν ἄρ᾽ οὔτ᾽ ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων,

οὔτε ποτ᾽ ἠέλιος φαέθων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,

οὔτ᾽ ὄμβρος περάασκε διαμπερές· ὣς ἄρα πυκνοὶ

ἀλλήλοισιν ἔφυν ἐπαμοιβαδίς· οὓς ὑπ᾽ Ὀδυσσεὺς

δύσετ᾽...................................................482

..................κατω απο δυο χαμηλα δεντρα τρυπωσε

που μαζι και τα δυο φυτρωναν,το'να αγριελια,τ'αλλο ελια

και δεν τα περνουσε η τρομερη υγρασια των ανεμων οταν φυσουσαν

ουτε ποτε ο λαμπερος ηλιος με τις ακτινες τα χτυπουσε

ουτε η βροχη τα διαπερνουσε .τοσο πυκνα πλεγμενα

το'να μετ'αλλο ηταν φυτρωμενα.εκει απο κατω ο Οδυσσεας

κρυφθηκε.............

.

.

.

ΑΜΕΤΡΟ ΚΑΛΛΟΣ ΥΠΕΡ

a full moon is rising from yellow

και μιλησε everything is you

η θαλασσα γαλαζιοι κηποι

and then went down to

η θαλασσα ειναι οι γαλαζιοι κηποι

and an apple in

a side of airy waters

και τα γεωμετρικα μοτιβα

σ' αρχαιο ελληνικο θεατρο

ενα πληθος γλαρων

να μετρησουμε τα κοκκινα τριανταφυλλα

ρα η γυναικα , η γλυκοφωνησα τωρα ηχει τις ωρες

ελαχιστο βλεμα

η εικονα των λοφων στο ξυλο αντηχει

αηχος συλλεκτης φυλλων

ο ποιητης υπολογισε το απειρο.

κέκλυτέ μευ μύθων

ἀμφὶ δέ μιν λύκοι ἦσαν ὀρέστεροι ἠδὲ λέοντες,

 να γνωρισουμε εναν ανθρωπο πως μας βλεπει

Καθισαμε

ειπαμε πολλα

να μην σκεφτονται ολοι με τον ιδιο τροπο

αλφαβητικα γαρυφαλλα

ὣς ἄρ᾽ ἐφώνησεν

λίγ᾽ ἄειδεν

ακουστηκε λογος

Let's discover a system among us

unknown words

τα ορυχεια των ανθρωπων

a lot of people

οι λεξεις ελληνικες

τα ορυχεια των λεξεων

αμφιβληστροειδης διαφανεια αερα

νερα from blue gardens

αμετρο καλλος

Υπερ

.

.

.

συν-τονισμοι

ενα πληθος γλαρων η λευκοτητα

μπροστα στον καθρεφτη αντιστρεφει τον χρονο

σ'ενα ρομβο συμμετρια λεξεων

απειρη αιωρηση σωματος

στο διχτυ των φυλλων

το πρασινο εσυρε κυκλο με τον διαβητη του κιτρινου

η διαφανεια ισορροπει στο λευκο σεντονι του αερα

με τετραγωνα γαλαζια

η επιδερμιδα της επιθυμιας σε τονισμους βιολοντσελου

το σωμα της φωνης

ο χρονος στους κυβους της θαλασσας

στα χρωματα τα βηματα των νερων

σε σχηματα πουλιων οι οφθαλμοι

με τους ελικες του αερα το φως  αποτειχιζει το τοπιο

το σωμα πεταλουδας σε σι ελασσονα συμμετρια

στ'αριστερο χερι της αγριας μεντας

.

.

.

βλεμμα Υπεροπτικον

βλεπω σημαινει επεμβαινω

βλεπω σημαινει γνωριζω

βλεπω σημαινει ερευνω

βλεπω σημαινει σκεφτομαι

η αποξενωση η αλλοτριωση η μοναξια

ειναι απαραιτητη η υπαρξη του ανθρωπου;

ανυδρη Ομονοια

ερημα Χαυτεια

πολιορκημενη Αθηνας

απελπισμενη Σταδιου

ασυναρτησια σωματων

σινεμασκοπ αιχμαλωτησιων

κουαρτετα ανωνυμιας

εκπτωση λεξεων

ποια θολη πραγματικοτητα και Ιστορια

η μεταφυσικη των γελοιων μοντερνισμων

.

.

.

ΑΧΙΛ[Λ]ΕΑΣ

Αχος+ιλλω->Αχιλλεας με δυο λαμδα

απ'τα βασανα περιπλανομενος

Αχος+λεως->Αχιλεας μ'ενα λαμδα

αυτος που στους λαους στους εχθρους προκαλει βασανα->ο ανικητος

διδασκε στη Βρισηιδα τα ελληνικα ο Αχιλ[λ]εας  και της εξηγουσε την ετυμολογια

του ονοματος του

αγνοουσε πως ο Χρυσης  ηταν στο δρομο προς τον Μυκηναιο

Αγαμεμνονα και τι θα επακολουθουσε απ'αυτη τη συναντηση

πως απ'το ελληνικο λεξικο θ'ανασυρονταν στη πληρη εννοια της

η λεξη ''μήνις''

μήνις θηλυκό (της μήνιος και μήνιδος)οργη θυμος

και φυσικα πληρως αγνοουσε  τους 15.693 στίχους

 .

.

.

Platon's Cleanness 

a praxis of a red apple

in the east fence of garden

sketching the stereos of Platon

in the bee's thoughting of

in rythming light noon

the ping pong of clean air

a color birds choreography

με μια πραξη το κοκκινο μηλο

στον ανατολικο φραχτη του κηπου

σκετσαρει τα στερεα του Πλατωνα

στους συλλογισμους της μελισσας

σε ρυθμικο φωτεινο μεσημερι

μεσα στο πινγκ πονγκ του καθαρου αερα

μια χορογραφια εγχρωμων πουλιων

.

.

.

ΚΛΙΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

στην Ερμου.ωρα 12:33 καποιος τον ρωτησε

-τι ωρα ειναι;

-Χρονος Αοριστος -απαντησε

αν απαντουσε-Χρονος Μελλοντος-ισως,τον ικανοποιουσε,

του εδωνε ελπιδα,προσδοκια

αν του απαντουσε-Χρονος-παρελθοντος-τοτε τον βυθιζε στη μνημη

μεχρι το Συνταγμα ανεβαινοντας συλλογισθηκε τον Χρονο

στα ζωα στα φυτα στις πετρες π.χ σ'ενα βοτσαλακι σ'εναν μικροσκοπικο

κοκκο αμμου κυλαει ο Χρονος διαφορετικα

στους ανθρωπους ενα αλυτο προβλημα,σημερα αυριο χθες

ενας ανθρωπος περασε,ηρθε απο μπροστα του ,περασε διπλα του,σχεδον

τον αγγιξε,και χαθηκε πισω του

τα χαραχτηριστικα του,υψος,χρωμα μαλλιων,ματιων,ρουχα,φυλο,ηληκια

για την ιστορια του,τη προσωπικη του ζωη,τα γεγονοτα που τον διαμορφωσαν

εχει πληρη αγνοια

απλα ενας ανθρωπος,ενας αριθμος,ενα συμβολο,μια ιδεολογια

ενα Ειναι Καπου

με ποση αγνοια και ποση ασαφεια δημιουργηται η κοινωνια και

θεσπιζονται τα πολιτευματα

εδω στην οδο του Κερδωου Ερμη οι ανθρωποι συναλλασονται

ποιες σκεψεις τους ενωνουν και ποιες τους διαχωριζουν

ποια ενδιαφεροντα

ποια ελξη ποια απωθηση

καποιος αλλος[η' ο ιδιος ανθρωπος]τον ρωτησε

-τι ωρα ειναι;

-12:52 Πραγματικος Χρονος-απαντησε

στα ματια του αλλου ειδε τη δυσπιστια

.

.

.

Δημητριος ο Φαληρευς

 ο διορισμενος στεητμαν του Κασσανδρου στην Αθηνα Δημητριος

πληρουσε ολα τα προσοντα του Πλατωνα

Φιλοσοφος Κυβερνητης

και σε πολλα εξωραισε την πολη

τοσον δε δημοφιλης ηταν που οι Αθηναιοι-που ευκολα διολου

δεν κολακευουν-του αφιερωσαν 360 ανδριαντες οσες οι μερες

του χρονου να τον τιμησουν

στα χρονια που τη Μεγαλη Αυτοκρατορια του Αλεξανδρου μοιραζαν

-τι μοιραζαν τεμαχιζαν-με Εμφυλιους και Δολοπλοκιες οι Επιφανεις Επιγονοι

απο αυτη τη δοξα και την υστεροφημια ηρθε να τον αποκαθηλωσει

ενας αλλος Δημητριος ο  Α' ο Πολιορκητης γιος του Αντιγονου του Μονοφθαλμου

τοτε αυτος κατεφυγε σ'αλλον συμμαχο τον Πτολεμαιο Α' στην Αλεξανδρεια

εκει δικο του εργο η φημισμενη Βιβλιοθηκη και με μεγιστη σχολαστικοτητα

ασκησε την Γραμματικη και την Φιλολογικη Επιστημη

και επιπλεον την Αποκωδικοποιηση των Ιερογλυφικων επιμεληθηκε

αλλ'ουτε απ'εδω γλυτωσε ο φιλοσοφος Δημητριος ο Φαληρευς

απο τους Εμφυλιους και τις Δολοπλοκιες των Σφετεριστων της Εξουσιας

ενας αλλος Πτολεμαιος  ο Β'-μη οντας πια αρεστος στο Νεο Καθεστως-

τον εξορισε στην Ανω Αιγυπτο

εκει το 283 π.Χ ενα φιδι-απ'αυτα τα δηλητηριωδη π'αφθονουν στην περιοχη-

τον τσιμπησε κι ετσι αφησε αυτον τον μικροψυχο και ματαιοδοξο κοσμο

που δεν χρειαζεται  κι αναγκη δεν εχει  καθολου τους φιλοσοφους

.

.

.

ΜΗ-ΓΡΑΜΜΙΚΕΣ ΣΥΝ/ΤΜΗΣΕΙΣ ΧΡΟΝΟΥ

για μια ελαχιστη στιγμη στο απειρο επιμενουμε

αναβει μια-μια τις λεξεις

το σπιτι κοντα στη θαλασσα

ανοιχτο το παραθυρο το φεγγαρι ξαπλωνει στο κρεβατι

διαφωτισμοι θερμου.ηχων υπερστροβιλισμος.

τοπολογια του εφελκιμου.ενεστως χρονος δαχτυλων.

συνπορφυρος ορμη.διαστολη χρονου.αμειωτο φως

(η ευρυθμη θαλασσα η ηχοεσσα μερα(η αμειωτη γευση του ροδακινου

(το εκτυφλωτικο ξεσπασμα του τριανταφυλλου(χρυσα πορτοκαλια αναπνεει

ο αερας(μια φωνη αναβει τις κοκκινες παπαρουνες(και το διαφανο του νερου

ησυχαζει στον υπνο του(μια πυγολαμπιδα τονιζει τις λεξεις ακεραιες(χωρις

κενα συνεχιζεται ο κοσμος]

ο ηχος των νερων του χρονου/τα ισοσκελη πουλια

μια προπαραληγουσα ουρανου

εικονα[χλοης χλωροτερα η ευτυχια]

ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης

το παθος που λατρευουμε

ζωη αναλογα με τα ποσοστα φωτος και χρωματων

ανθιζει πανεμορφη και αληθινη

με γαλαζια λογια κωπηλατουν δυο πουλια

το κιτρινο τεμαχιστηκε με ελικοειδες υφος

λυγιζε φωτεινος ο ανεμος

''Κοιταξε,ο ουρανος κοπηκε στα πεντε δακτυλα σου''

ενα δεντρο αισθητο γλυπτο

στις αγριοπαπιες λογοδοτησε το νερο

μιμηθηκε η περκα το κυμα και πληθυνθηκε

το διαφανο υφασμα της

και  ο ευρυχωρος χρονος της ορμης του

δυο βραχοι στ'ανοιχτα της αρμονιας

η χλοη που υφανε τα ορυκτο των κρυσταλλων της

το φως στα σμαραγδια της ιδεας

και τα αλανθαστα επιφωνηματα στην αναδυση της αληθειας

ακουαν τα πουλια να δραπετευουν στα δεντρα

ηξεραν πως η αληθεια αγαπαει τα λογια

αναρωτηθηκαν ποση αληθεια δικαιουται ο ανθρωπος

αναλαφρα συρθηκαν τα δεντρα στα φυλλα

το νερο στις πετρες μετεφερνε πρασινα τα λογια μας

απλα τα λογια της αληθειας

τα ταξιδια των συννεφων ονειρευονται τα συννεφα

τη νυχτα εδειξε την αρετη

ειπε:στα λουλουδια τρεφει τις μελισσες η γυρι

στο κηπο καρποφορων πυγολαμπιδων τα δεντρα τους

η βαρκα ερριξε τα διχτυα στα συννεφα και την αγκυρα  στη λευκοτητα

πληθος οστρακων σχηματιζε το προσωπο τους

ειπε:η ωραιοτητα ανηκει στο απεριττο

ροδινη εσπασε η αυγη στ'ακροδαχτυλα των δεντρων

σχηματα πουλιων και αντικατοπτρισμοι νερων στο λευκο

και ντυσανε τον υπνο τους με ρυθμους γλαρων

και τα πουλια μπορει να'ναι τα ψαρια τ'ουρανου,ειπε

τα πουλια Μαγνητικα Πεδια Λευκοτητας

εδειξε γυρω

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως

σηκωνοντας τις πετρες ανακαλυψε τετραγωνα γαλαζιο

ηξερε πως τα πουλια ηταν υπευθυνα γι'αυτο

μετρησε τις Ιδεες

ανοιγοντας τη χουφτα του  ειπε: ''Να,δεστε,σας εφερα Γαλαζιο,μοιραστητε το''

και στα χρωματα των φυλλων στοιβαχτηκε ο χρονος

τρεξαμε να πιασουμε το φως μιας κιτρινης πεταλουδας

''Κοιταξε,τα φυλλα της ελιας ξεφυλλιζει ο ηλιος''

στον υπνο του ψαριου γαληνη

ισως στη πραγματικοτητα να συναντηθουμε γρηγοροτερα

Πανω σε καθρεφτες νερων νανουριστηκε με γαλαζιο ο υπνος του κυκνου

και σε λευκοτητα ξυπνησαν τα φτερα του

στρωματα θαλασσας κανονιζουν τους ρυθμους μου

Νερα που ρεουν σαν τις λεξεις που ανταλλαζουμε οταν κουβεντιαζουμε ηρεμα

MARE NOSTRUM θαλασσα μου ηχηεσων παφλασμων σε μεσημερια πετρας

πολλαπλασιαστικοι πληθωρισμοι φωτος στα δαχτυλα του χεριου σου

ανθη

τι εισαι τι δεν εισαι,

π.χ οταν χτενιζεις τα μαλλια

η' οταν προσμενεις το αγνωστο,

διαδρομη σ'ενα ουρανο που βουλιαζει γαλαζιος

σταζει το φυλλο,ακους;καθετες διαδρομες του νερου,

ειναι πολλοι οι δρομοι να φτασει το ποταμι στη θαλασσα και σε σενα εγω.

Πραξη Τρυφεροτητας. Πνεουσα χρωματοφορα ρηματα γεωγραφιας βλεφαρων

η φευγουσα γλωσσα των κρινων

το χερι μου ομοια σεληνοφωτο σε κλαδι αμυγδαλιας γλιστραει στο σωμα σου

και σκεπαζει τον υπνο σου

Ελαχιστοποιω την αποσταση

εκει στη ρεουσα σκια της βαρκας προβαλει το φεγγαρι

στο γλυκο ριγος της λεξης σου απαλο στομα

αγγιγμα εσωτερικο του ονειρου

εγγυτατα πνεουν τα λογια μου στην ανασα σου

φωνη

δαχτυλα ανασηκωνουν τα λευκα σεντονια της σαρκας σου

κοκκινο μηλο φωτια που δαγκωσαν χειλη

γεμισα τις τσεπες μου νερο, και σε χρονο τρεχουμενο το αδειασα

σε περισπωμενες ψαριων

στειλε μηνυμα

να μαθω για σενα,θα περιμενω

υγρος ανεμος φεγγαριου ανοιγει το παραθυρο.

ενα ασπρο συννεφο περασε πανω απ'τον ωμο σου

λαμπερη λευκοτητα

θυμασαι το σπιτι μας;

να υπαρχει αραγε η συκια κοντα στη στερνα;

Ωρα με την ωρα η νυχτα αποψε προχωραει φωτεινη γαληνη

Το δερμα της μερας κυματιζει τεντωμενο στα δεντρα,

ενα χερι ανοιξε τα δαχτυλα σου και πεταξαν φρρ πουλια

Απο τα φυλλα προερχεται η λεπτη καθαροτητα σου

μεσα στο δεντρο ενα πουλι ξυπνησε και πεταξε μεσα στις λεξεις πρασινα φυλλα

ακους ενα ζευγαρι ασπροι κυκνοι να συνομιλουν

τα σωματα τους συνδεσμοι νερων και βλαστων

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,μπορεις ν'αναπνευσεις βαθεια μεσα σου

εδω γυρω η ζωη παραγει ζωη

ΣΕ ΣΕΝΑ Μιλω ο Εαυτος σου Ειναι Ο Κοσμος μου ο Εαυτος μου

πανω σε σιωπηλες αντανακλασεις νερων

οταν ο κυκλος του φεγγαριου κυλαει με λαμπερες φωνες

πως εφτασες εως εδω;ακεραιη ομορφια

στη θαλασσα σκαρφαλωνει ενας κελαηδισμος πουλιου σαν μια βαρκα φορτωμενη ηλιοτροπια

πανω κατω πανω κατω

εξισορροποντας περιστρεφομενους κωνους απελευθερωνεται ενα τοπιο θεμελιωμενο

σε γλαρους

τρεχοντας στα κρυσταλλα ενος δικυκλου ηλιου κατηφοριζοντας και συνεχως ανηφοριζοντας

στην κουπαστη της σεληνης υπερδιπλασιασμενα ανθη σε τοιχογραφια με διαφανα δελφινια

πανω σε λεπια νησιων

φυσαει φεγγαρι ατοφιο ασημι καληνυχτα

σαν η φωνη σου ακουσθει καθαρα σε κυκλους λεξεων ορατων και αορατων

ειναι αναλογα τα ποσοστα διαφανειας που προχωρει ο ανθρωπος απο ανθρωπο

σε ανθρωπο

Ποια εισαι; Ποια εισαι εσυ,που διαβαζεις αυτες τις λεξεις αυτην ακριβως τη στιγμη;

η νυχτα αποψε περπαταει στη γαληνη

κανενας ηχος εδω δεν ακουγεται,δεν φτανει να ταραξει τα νερα του αερα,

να τιναξει τα κλαδια της σιωπης,

πανω ψηλα κυλαει το φεγγαρι στα λευκα διαφανα σεντονια των συννεφων,

μια κρυβεται μια φαινεται,οπως παιδι που παιζει στα πρωτα τα μικρα χρονια του

με τη μανα του και δεν φοβαται,

κρυβομαι-βρες με,

τοσο κοντα η ευτυχια ,ενα βημα,να την μοιραστεις

οπως ζεστο ψωμι με αγαπημενο συντροφο, που ηρθε απο μακρυνο ταξιδι χρονια

στη ξενιτια,

το φεγγαρι αποψε κυλαει απαλα σ'ολους τους ουρανους,

σηκωσε ψηλα τα ματια να δεις,

πως ετσι ειναι, μηνυμα δυο ανθρωπων

σε σενα που καποια μερα θα σε φερω σ'αυτα εδω τα μερη τηε θαλασσας

της θαλασσας που δεν εξαντλειτε,

οπως η δροσια σου,κι οπως το ακαταπαυστο κυλισμα των ονειρων σου,

εκει στη χρυση αμμο στη δαντελα της ακτης στη γειτονια των γλαρων θα γραψω

το ονομα σου χρυσο.

Ειναι γιατι '' σ'αγαπω'' που μεταχειριζομαι αυτα τα ιδεογραμματα των εικονων,

γλωσσα να σε τυλιξει οπως η θαλασσα μας τυλιγει και παμε,

εδω που ειμαι,εκει που εισαι,παντου. .

τωρα απογευμα πεφτει ο ηλιος και το γαλαζιο απλωμενο να στεγνωσει στο συρμα

το ονομα σου

Ο ανεμος απ'τα μερη σου εδω εφτασε

και διακλαδωσε τη γραμματικη σου στα δεντρα του κηπου μου

και ανθισαν οι λεξεις,

τωρα συλλαβιζω το πρωτο γραμμα

η πρωτη λεξη ειναι τρισυλλαβη ,πεταξε πουλι και την σφυριξε τραγουδι

η δευτερη λεξη,χρωμα το ονομα σου,

απαλα πεταλουδα τρυφερη επνευσε σε ταπεινο χορταρι,

κι ο ισκιος της περισπωμενη αποψε σκεπασε τον υπνο σου,

ισως στο ονειρο να συναντηθουμε γρηγοροτερα

Σκεφτηκε,''τωρα η φωνη μας πυγολαμπιδα στο φως του φεγγαριου''

ο αερας χτενιζει τα συννεφα

καθως προχωρουσε η μερα το γαλαζιο κερδιζε τη θεση του στον ουρανο

με ελαχιστα λογια αυτοι οι ανθρωποι ντυνουν τα συναισθηματα τους

ουτε θελουν στα εργα τους να αποτυπωνεται η ματαιοδοξια

στο φως ειμαστε πιο φωτεινοι

μια φωνη δροσιζει το προσωπο

ενα πουλι σε λιβαδι

Ιδεων υποστυλωματα

ενα σπιτι στην ακρη της θαλασσας

η ιστορια ο χρονος της αμμου στα χερια

η φωνη των γλαρων

η ησυχια των ψαριων

και τ'αλογα βοσκουν σε τοπο ελευθερο

κοκκινες παπαρουνες και κιτρινες μαργαριτες

απο τον ουρανο φυσαει αερακι

και τρεμει η μικρη ελαχιστη χλοη

αυριο η λευκοτητα των κρινων

νυν η καθαροτητα των νερων

ο ανθρωπος αυτος ειναι ενα σπιτι μου .''εδω θα κατοικισουμε''.

 να  μαθουμε πως πετουν τα πουλια.

η ζωη σου αναπνεει.

ενδυματα κοχυλιων το φως φωτεινη φωνη φλουδα νερων ηλιου

παλμοι φωνων τα νερα

μεσα στα φυλλα βηματα ελαφρια

ησυχη αναπνοη

αδειαζει ο αερας

ενας ψιθυρος

φεγγει γαλαζιος

το χερι  προεκταση ροδων

παντου φως

εντελει η πραγματικοτητα υποχωρει στην ομορφια

η διαφανη πιεση των λεξεων

πατωντας στη πλατη αναδυομενου δελφινιου

φευγουσα ισορροπουσα

φωτεινο γαλαζιο εφαλτηριο γλαρων η θαλασσα μου

αναστραμενη χρωμογραφια Χρονου παραλια

ασυλληπτα Συλλαμβανομενα

ακροδαχτυλα κοχυλια

εναλιος ομφαλοφορος αχινος

περισπωμενες ψαριων

η Ομορφια ενα βημα πριν το Αορατο

ενδοξο στηθος λευκοτατου αλατιου

παλιρροια σωματων νερου

το Φως σαλευει ως οχταπους

συνορο ουρανου και θαλασσας το φεγγαρι

εναρμονιοι Αντιχτυποι Ηχων Κυματα

Ακροπρωρος Μνημης Εφαπτομενης Παφλαζουσας

το καρπουζι

εσκασε το φως σε φετες

κοκκινο

μια σταγονα νερου

σε κοκκινο τριανταφυλλο

ενα πουλι κοιμαται

στον ανθεστηρα των δεντρων

μια λεξη,η θαλασσα,ο ηλιος

ζεστος,στην αμμο το μεσημερι σε ρουφουσε ο χρονος,

ενα κοχυλι στα χερια,

στο καθρεφτη,το δωματιο,τα λουλουδια

στο τραπεζι,κοκκινα και ασπρα τριανταφυλλα,

στο παραθυρο το φως κοιτουσε.

η φωνη,συμφωνα και φωνηεντα κοκκινες

παπαρουνες,φυσουσε ελαφρο αερακι,η φωνη

το προσωπο,ενας κηπος

κοιμομαστε κι η θαλασσα μας ξυπναει

μεσα στον χρωματιστο βομβο των μελισσων

στη  παραλια  η ηλιοκαμενη  αιωρηση του Χρονου

οι μερες δοχεια κιτρινου φωτος

η αρχαια εικονα ο κυκλος του ηλιου

βρηκαμε το αγαλμα της γυναικας διπλα στο αγαλμα του αντρα

στα προτυπο της αρχαικης κουρης και του κουρου

αναμεσα στις συκιες στα πευκα και στις ελιες

το κυματισμα των πουλιων το ασπρο βελος του χρονου

ο ηλιος ψηλα γυρναει και μας θερμαινει

ο ανεμος επιμενει να βυζαινει  θαλασσινο νερο

μεσα σ'ενα προσωκρατικο περιβαλλον τα πρωτα αναγκαια

ταυτοχρονα το κυπαρισσι με τις ελιες ανεβαινουν στο στηθος του στρειδιου

καθαροτητα και το ιδιο τις αλλες μερες ξημερωνε

στη φαντασια του εικονες ισοδυναμες της απλοτητας

τυλιγμενος στ'αορατα των λεξεων προχωρουσε ο Ελληνας Ηρακλειτος

το γαλαζιο φτερουγισε επιστρεφοντας στην αιωνιοτητα

η μνημη πνεει σαν ανεμος εδω που ο Εμπεδοκλης αγορευει ''Περι το Μη-Αδικειν''

Το Ανοητον Νοητον εγεννηθει

Το Ακαταληπτον Καταληπτον εγεννετο

ενα φυλλο γαλαζιο ο ουρανος

εδω μπορω να δω τ'αλατι π'αφηνει ο ηλιος στα δεντρα

εκτυφλωτικος

την ηληκια των θαυματων

εδω μπορω να βλεπω την ωραιοτητα

φωνη με φωνη ακουστηκαν

πολλη αιωνιοτητα το μελλον

διαφανη λεξη η γαληνη

πληρης συμμετριων ο ανθρωπος

στο σχημα κοχυλιου

ετσι εξηγειτε ο κοσμος

το βλεμμα του ηλιου στο σωμα της περκας

η αντιστροφη φωνη που εχει το φως,

πληρωνω με γαλαζια νομισματα τον χρονο

τον εξατμιζω ν'αφησει το αλατι κοκκο κοκκο

στην ελαχιστη βουτια του καλοκαιριου

ο αστεριας πενταποδος σε πετρωματα χρησμων

κοιλω τα νερα στο εσωτερικο κοχυλιων

μια ιδεα και φτανει ο κοσμος να υπαρξει

ενας Sebastian Bach μας χρειαζεται ν'αρχισουμε τη fuga του μεταφυσικου

που κοιμασαι-σε θαλασσοσπηλια-κοχυλιου

Τι ξερεις-το φως των νερων-το πρωι

Μην ξυπνας-το σπιτι σου ανασαινει -

Μια κινηση-στην ανωση του ηλιου το σωμα

τα τζιτζικια στα δεντρα

''κοιταξτε το ηχηρο σιωπηλο σωμα μου''

καθρεφτιζεται στην εξοχη ρυμοτομια των λεξεων του

η σπονδυλικη στηλη των φωνηεντων και συμφωνων

ο ανθρωπος

στο βιολοντσελο παιζει τη λαμπροτητα πο'χει το φως

το απειρο λυγισμενο σε οξεια γωνια

τα εργαλεια της ανθρωποτητας απο στερεο σιδερο πουλιων

ατρανταχτο ερωτημα που ειναι ο ηλιος

πεφτοντας

στο φως

μεσα στις ανοιχτες παλαμες μας

ιδεα πλατωνικη ο κοσμος

Η αφη της μερας

Η γευση του αερα

Το βημα του Χρονου

καλα ξερω να μιλω τα ελληνικα

τι ειναι οι λεξεις

το περιγραμμα του προσωπου

οβαλ

βαζο με χρυσανθεμα-πινακας βαν Γκογκ

το δαχτυλο προεκταση της ερωτησης

τι ειναι;

[στο δωματιο η μοναξια κοιμαται]

[ξημερωμα]ηχοι στη θαλασσα

[ν'ακουω  τις λεξεις  ν'αναπνεουν]

τι ειναι;

ο χρονος

τα δεντρα φυτρωνουν πρασινα

οι ελικες του αερα

[μεσημερι και τα συκα φουσκωνουν]

[η φωνη μας]ακουστηκε

[''εδω ειμαστε'']

τι ειναι;

οι λεξεις

κοιταξαμε-μας τυφλωνε ο λαμπερος ηλιος

η αγριοσυκια

και πιο κατω τα κιτρινα σταχια

και πιο περα η ασπιδα της θαλασσας

''να εκει''

ωραια μεθυστικα μυριζαν στο βαζο τα λουλουδια

στα χωραφια ο ηλιος κοκκινιζε τις παπαρουνες

λαμπρο φως  και καθαρη ατμοσφαιρα

στο συρμα απλωμενα τ'ασπρα σεντονια λιαζονταν

στο ραδιοφωνο ενα capricio του Σοπεν

η σαλα στολισμενη

αναβει μια-μια τις λεξεις

L.v.Beethoven - Cello Sonata in F, Op.5, No.1 - 1.Adagio sostenuto-2.Allegro.

η σιωπη του νερου

ο μυστικος υπνος των νουφαρων

η διαφανη γαληνη των συμφωνων και φωνηεντων

που ανταλλαξαμε

τι ειναι η ευτυχια;

λογια απαλλαγμενα απο το βαρος τους

 κι ο αερας ειναι γεματος απο ανθη της αμυγδαλιας

τι νοημα εχει το γελιο αν δεν προοριζεται για εναν ανθρωπο;

τι ησυχια κραταει το φεγγαρι

τοσο απλη και ομορφη συνδιαλλαγη

και η φωνη στη θαλασσα:''γυρισε''

ειδες το φεγγαρι;

ρωταω:

πρεπει να γνωριζεις το φως

το βελος του

κοιταξε απο το παραθυρο τη θαλασσα ,περα μακρυα,απεραντη

απνοια,τα τζιτζικια στα κλαρια των δεντρων και στους κορμους

η μερα ηταν πολυ ζεστη,μεσημερι,τελος Ιουλιου

με τα διχτυα πιασαμε τη συμμετρια

και συναρμολογησαμε τις Ιδεες μας

σε ελικοειδεις κινησεις το φως

κατεγραψε τον Χρονο

πανω στα κεντητα των κοχυλιων

αμμος οι λεξεις μου

θαλασσα

απειροτητα ελαχιστη ο ανθρωπος

ηχος

το περασμα του λιθρινιου

ακου

το γυρισμα των νερων

παλι το φως

φως

ο Χρονος Χρονος

μετραει με τα δαχτυλα

αμμο την αμμο

παλι

παλιρροια

αναπνεουν τα κοχυλια

συμμετρια

απο το παραθυρο ειδε τη θαλασσα πρωι μια περισπωμενη στον καθρεφτη

οι βαρκες τα φυκια στα διχτυα τα δεντρα κολυμπουν σε τοιχογραφιες

τα δελφινια με τις λεξεις μας αραζουμε σε παραλια ενας χτυπος το νερο

σκαει στον υπνο της περκας κυλαει ο φιλοσοφος Ηρακλειτος αρρητα

ρεω ρει ερρεε ποση θεα ο κοσμος μου ο κοσμος σας ενα ειργω ελληνικο

ο ανθρωπος

''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''

ειδε πολλα βοτσαλα στη παραλια

τα ματια τους στο φθαρτο δεν κουραστηκε

στο χερι μου το ξυπνημα της θαλασσας

και το κρινακι λευκοτατο πνεει τον υπνο των βραχων

με τα υπαρχοντα των πουλιων φυτεψαμε πρασινα δεντρα

το πνευμα της πεταλουδας σιμα στ'αγριολουλουδα

το αρχαικο μειδιαμα των νερων

τη νυχτα στα πληκτρα τ'ουρανου χτενιστηκε η σεληνη

απο ευστροφο πηλο τα σωματα μας

και αγγελος με ψηφιδωτο δελφινι φωτογραφιζεται

ακουσε να λεει:Ειμαι μια ευθεια ακρογυαλια ακονισμενη στο κυμα

ειπε:το κοχυλι ιδιωματικη συλλαβη απο χρωμα γαλαζιο

ειναι τα  λογια σου η υπαρξη σου

τη νυχτα τυλιχτηκε η σεληνη στα μαλλια σου

την αυγη στον ουρανο κολυμπουσαν γαλαζια ψαρια

η εννοια της αγαπης ειναι η χαρα

''οι πιο ομορφες στιγμες της ζωης της''

η θαλασσινη αυρα παρασερνε τα φυκια προς το φεγγαρι

την απαλοτητα στα χρωματα την αγγιξαμε σημερα στα δεντρα

ευτυχισμενα τα πλασματα που .ονειρευτηκαν στον ισκιο της τριανταφυλλιας

ευτυχισμενη η στιγμη της συγκομιδης στα δεντρα

ευτυχισμενη η ωρα της διαφανειας των αισθητων

ξεφυγε η σκεψη μου στα εσχατα της αληθειας

επεστρεψε η μελισσα κι αποτυπωσε στο μελι το ταξιδι της

θαυμασιο οραμα το βουητο της

η ωραιοτητα των αφθαρτων τον καθηλωσε

κοιταξε τα κοχυλια στο φως της σεληνης στην αμετρητη αμμο

η ιδεα του Χρονου

ενα δεντρο αντανακλα τη γυμνοτητα του νερου στους κυκλους του κορμου του

με το βαθυ βλεμμα και τη ψυχη τους η σπειροειδης εξελιξη του σωματος τους

 ''και η ψυχη τους;'' εφταχορδη λυρα

''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''

δεν εχω να παω παρα τριγυρω απο αυτο το''αποσπασμα''

κι απο αυτη την ''ιδεα'

αγγιζω το γαλαζιο

το σηκωνω στα χερια μου

βαφω τους τοιχους

το μεσα μου

και τον ουρανο

βλεμμα γαλαζιο των λεξεων μου

θαλασσα

ο γλαρος

μια τεθλασμενη γραμμη

στο ονειρο της.

το νερο του φωτος αντηχειο

οι λευκες περισπωμενες των κυματων

το ακρωτηρι στη πλατη των ψαριων

δες

βαρκακι τον ηλιο ταξιδευει

στη βαθεια ησυχια του αστερια

ακου

που το φως ηρεμο προχωρα;

ποσο γαλαζιο γευματιζει ο Χρονος;

πως το νερο στα βραχια επιστρεφει;.

Θα νικησει η συμμετρια

Ασπρα υγρα χαλικια

Λαμπερο χρυσο ακρογυαλι

Αναπνεει το κοχυλι ελικες νερων

Σπαροι δισυλλαβες λεξεις

Στιξη γαλαζιου η διαφανεια

Αντιφωνο του καθαρου

πρωινο

και ξυπνησαμε

με γαλαζιες φτερουγες στις πλατες

να πεταξουμε

πουλια τ'ουρανου

η'

ψαρια της θαλασσας

να κολυμπησουμε

η θαλασσα κατω απ'τη πιεση του ηλιου επιπεδη.

καθρεφτης αεικινητων γλαρων.και γαλαζιας ακινησιας ουρανου.

στις αδειες καρεκλες φανταστηκε τα σχηματα των.ανθρωπων.

μια συνομιλια που τελειωσε.μια λεξη που δεν ειπωθηκε.και αναβληθηκε.

μια σιωπη εκκοφαντικη.το παιδι που ρωτουσε κι επαιρνε ασαφεις απαντησεις.

η γυναικα που χαμογελασε.κι υστερα αινιγματικα κλειστηκε στη σιωπη της.

το γελιο που ξεσπασε αναιτιο.ενα αγγιγμα.του δεξιου χεριου στον.αριστερο ωμο.

στιγμιαια αιωρηση της αιωνιοτητας.ο εγκλειστος χρονος της αβεβαιοτητας.

η λαμπερη μερα.η ζεστη ατμοσφαιρα.οι σκιες των ανθρωπων που ηταν εδω

πριν λιγη ωρα και τωρα δεν ειναι..το βλεμμα του ολογυρα.τι ειναι το βλεμμα.

που βλεπει.προς τα που.και τι .το παρελθον στο παρον.η' το παρον στο μελλον.

η' το παρελθον στο μελλον.δυαδικες σχεσεις υπαρξης η' μη υπαρξης.

πριν.αργοτερα.τωρα.κανενας.καποιος.κανενας.προχωροντας η ωρα

η θαλασσα δυει στον ηλιο.οι γλαροι συνεχιζουν να μεταφερνουν ασπρη λαμψη.

χρωματιζονται οι απεναντι λοφοι μ' αγριελιες και θαμνους.η φωνη

της βαρκας ξυπνα τα ψαρια απ'τον ησυχο ηρεμο υπνο τους.την ιδια ακριβως

ωρα ειδε ανθρωπους να πλησιαζουν και ν'απομακρυνονται.μαγνητικα πεδια.

δοχεια λεξεων που αδειαζουν και παλι γεμιζουν.γιατι μιλαω.ποιος ακουει.

και τι απαντα.και κυριως τι ρωταει.και τι τον ρωταω.εγω.κανενας δεν ειμαι.

εσυ κανενας δεν εισαι.επινοηση η' πραγματικοτητα.βλεπει γυρω του

την πραγματικοτητα.τις ιδεες της πραγματικοτητας.στον καθρεφτη της θσλασσας

οι ανθρωποι .τα ειδωλα τους.οι φωνες οι χειρονομιες τους.η ελαχιστη συνομιλια τους.

η ενωση και ο χωρισμος τους.η επ'απειρον συνευρεση τους.μια στιγμη.τα παντα.

φυτα σε Antonio Vivaldi for oboe andante πρασινη βλαστηση

Αληθεια τι θα κανουμε στο παραδεισο της Γλωσσας μας

ειμαστε το εργαλειο των ονειρων μας

''με το γαλαζιο να ποτισεις τις γλαστρες'' τον ακουσε

η θαλασσα του εντυπωνε την ιδεα της ωραιοτητος

τα πουλια πως σκεφτονται το φως τα κυριευει

κι εμεις εχουμε το φως κρυμμενο στις λεξεις μας

κοιταξα τη διαφανη μερα

χορευτικα ξαπλωθηκε η θαλασσα στ'αγγιγματα του ανεμου

να λεω την Αληθεια,θ'ακουσεις

οι αμυγδαλιες μ'ανθη θα νικησουν το σκοταδι

εκει απεναντι το γαλαζιο, λιτο και ελαχιστο

να δουμε το φως ,αγνοωντας το περιττο

Να λετε την Αληθεια , εχει Ενδιαφερον

το εναρμονιο μερος των λεξεων , και οι γραμμες των ηχων με φως στις ακρες

κι ενας ηχος διαφανος αφησε στο γαλαζιο το νοημα του .

εγραψα:Αισθανομαι,αρα Ευτυχω

το μετρο ενος ανθρωπου ειναι ο ανθρωπος που σταθηκε καποια στιγμη διπλα του

ο Ανθρωπος περιεχει τις Λεξεις του

μεσημερι,η αιωρηση του κιτρινου στη λεμονια

αυθορμητα ρωτησε που κατασκηνωνουν τα γιουλια τετοια εποχη

το δαχτυλο απεκτησε το σχημα του δειχνοντας

μπορει να βλεπει την ωραιοτητα

η ανασα των κοχυλιων

το ωμεγα των κρινων

και το τανγκο των πουλιων

απο λεξη σε λεξη η σιωπη κι ας ηχει

μια κυρτωμενη αιωρηση το απογευμα

ο ανθρωπος;τρισυλλαβο ον

κατω απο επιφανειες ανθρωπων ζουμε

γυμνα στηθη κρινων ομοια λευκων

πανσεληνος νυχτα ακτινοβολουσα στους ωμους

και στους μοιρους και στη κοιλια

βρεχει και ακουω τις σταλαγματιες σου

βλεπω τα συμφωνα της φωνης σου

η ενατη συμφωνια των ματιων σου

 στα χερια σου μενεξεδες πουλια αναπαυονται

 ευτυχια η μελισσα γυριζει μελι

ο ωμος σου γλυκο μηλο που δαγκωνω

 τα χερια σου αρωματιζουν τον αερα

 το χαμογελο ανοιγει το παραθυρο στο γαλαζιο κηπο

τα δαχτυλα σου ανακατευουν μυριστικα ανθη

γλυκεια η φωνουλα της.πως ψιθυριζει.τα  λαμδα και τα ρο της.ο κορφος

της μυριστικος κηπος.το κελαρυστο γελιο της πως με τρελενει.λεπτα τα

δαχτυλα των χεριων της .κρινοδαχτυλα.κι η φωνη μου πιανεται σαν μπαινει

μεσα στο δωματιο.εγω την κοιταζω  κρυφα και παει η καρδια μου να σπασει

στα στηθη μου.σαν τ'αστρα  που χανουν το φως τους γυρω απ'την σεληνη

σαν εκεινη βγαινει ολοφωτη στον σκοτεινο ουρανο κι ολα τα φωτιζει νερα

της θαλασσας μηλιες και δεντρα του κηπου.και το γυμνο ωμο της φωτιζει

αργυρο.''απ'τον ουρανο κατεβηκες,καλη μου;''την ρωταω και ταραζομαι.

τοτε  μου γελαει ευτυχισμενη.κάλαν σελάνναν.φάεννον εἶδος

μάλιστα λάμπης.και σηκωνεται.πως περπαταει η φιλη μου σαν περδικα.

θαυμασια βηματιζει ἔρατόν τε βᾶμα.στον καθρεφτη μπροστα πηγαινει και

καθεται.ισοθεη.κἀμάρυχμα λάμπρον ἴδην προσώπω.το φεγγοβολημα του

προσωπου της με μαγνητιζει.ο αρωματικος χειμμαρος των βοστρυχων της.

ο περηφανος ασπρος λαιμος της.τα τριανταφυλλα μαγουλα της.η κομψη

μυτουλα της.πως ολα αυτα τ'αγαπαω.

ἐν στήθεσιν καὶ στρώμναν ἐπὶ μολθάκαν ἀπάλαν...ἐξίης πόθον...

το φως απ' το φεγγαρι κυλουσε στο περιγραμμα των δεντρων

επειτα πηδησε στην αμμο της παραλιας εδειξε λευκο το γυμνο

ωμο κι απο ' κει με εξοχη βουτια βουτηξε στη θαλασσα σπαζοντας

το νερο σε χιλιαδες λαμψεις

Φως

Τα δεντρα με τα σχηματα των πουλιων

Η ανωση του αερα

Το βλεμμα των λεξεων

Το απεριττο

Μια απειρη κινηση προς τον Χρονο

η μερα μας εξαρταται απ'το φως

εξω πανσεληνος λαμπερη

γαληνη αποψε σαν νερο

απεραντη

θα'ρθει η μερα η ωρα να ξημερωσουν οι λεξεις των δεντρων

με τι ρυθμο να συνεχισεις να αναπνεεις το φως

σ'εναν ασπρο καμπο θαλασσας με λεπτομερειες φεγγαριου ονειρευτηκες

ησυχη και γαληνια φωνη απεραντη μεγαλη ελαχιστη ζωη

η ζωη μας

απαλη σκια πουλιου θρυματισε τη σταμνα του ηλιου

απο τις πρασινες αρτηριες των δεντρων

ο ανεμος ακουμπουσε τις ακρες των κυπαρισσιων κι απο κει χαμηλωνοντας

στις ελιες ξεφευγε κι εφθανε στη θαλασσα

ηταν η φυση υπεροχη και η θεα καταπληκτικη στη θαλασσα

περα στα νησια στους γυρω λοφους

ποικιλα χρωματα και καθαρη γαλαζια ατμοσφαιρα

δεντρα κυριως πευκα και ελιες και παπαρουνες ,κοκκινες παπαρουνες παντου

ενα λιγο ο ανθρωπος και συναντα το απειρο

στο κρυσταλλο ενος αλατιου η θαλασσα

η θαλασσα μας

σε θηλυκο σωμα οφειλονται οι εκλειψεις μου

στο δικο σου

Το ειδαμε. δεν ηταν κινημα του νου ηταν η πραγματικοτητα

να χτισεις τη φωνη σου σαν σπιτι να χωρεσω μεσα

με σχηματα θαλασσας με μορφες κηπων και φωνες εγχρωμου αερα

μ'ενα λ ηλιου χρυσο

σε καθε λεμονια στη ριζα της σκαψε να με βρεις

και σε κηπο να διαβεις και να'χει βιολες κι ανθη να μοσχομυριστεις

να'χει και γελαστα νερα να'χει και μηλα στις μηλιες

και με τ'αηδονια τα πουλια να κρυφοκουβεντιασεις

να'χει ποικιλα ανθη

υακινθους και πληθωρα ασπρους κρινους

να σημειωνουν την αθωοτητατα της υπαρξης σου

το ανιδιοτελες το θαυμασιο

και η φωνη σου εναρμονια στην ωραιοτητα

αυτο ακουσθηκε καθαρο και λαμπρο και αιθεριο

ειναι το πεπρωμενο των ανθρωπων η συμμετρια

κι ως ανεμος σηκωσε και πηρε τα σκεπασματα της,εγω,

και την ειδε ροδο αμαραντο ασπρα βοτσαλα τα στηθη της

και ειδα,εγω,αναμεσα στα ποδια μεσα σε πυκνο φυλλωμα αναπνεε δοχειο καλλους

ν'ακουσω

ολοκληρο τ'ονομα σου να προφερεις μ'ολα τα φωνηεντα κι ολα τα συμφωνα σου

καθαρα

ο ανεμος σπρωχνει τα νερα της θαλασσας

και ανθρωπινες φωνες μας ξυπνουν ,οι φωνες μας,

και η μερα γελαστο φως

οι ελιες σε κινηση αριστερα δεξια προς τα πανω προς τα κατω

πουλια

πουλια

πουλια

ο χρονος μας

στη διαφανη αφη ανεμου

ξερουμε πως κανενα νομισμα δεν εξαγοραζει την αληθεια

''ακου τα τζιτζικια''την ακουσα να λεει,με χαμηλη φωνη,ψιθυριστη,

εσυ εσυ εσυ

επειτα σηκωσε το δεξι της χερι και με τον δειχτη διεγραψε τη τροχια ενος γλαρου

εγω

κρυβονταν κι εκει ζουσαν μαζι

''εγω''-''εσυ''

''παντα

ομορφια, η αποδειξη του θεου

ανα φυτο τα ανθη και τα φυλλα

ανα πτηνο τα φτερα και η φωνη

ανα ουρανο το φως

η μερα μας εξαρταται απ'το φως

εγω, το συμμετρικο του εσυ

εσυ,η αθωα δυναμη των λεξεων μου

στα ρουχα του αερα σκεπασθηκαν οι ψυχες να επιστρεψουν

οι ψυχες μας

ανοιξε η μελισσα τη σιωπη του ανθους σου

προφιλ.το μετωπο.η καμπυλη.γραμμη της μυτης.το περιγραμμα των χειλιων.

το κυρτο σαγονι.η διαγωνια του λαιμου.''τα ματια''ακουστηκε η γυναικα''τα

ματια μου δεν τα βλεπεις;''.η αορατη φωνη.το πεπερασμενο.απειρες διχοτο-

μησεις.απειρες προσθεσεις.η φωνη που κινειται.το συναισθημα που αντιστοι-

χει.γυρισε το προσωπο .''στο χωρο υπαρχουμε;''την ακουσε παλι.''η' στο χρονο

υπαρχουμε;''δεν απαντησε.συμφυτος δυισμος.στοιβαζεται χωρος στον χρονο.

και χρονος στο χωρο.βεβαιοτητα.αοριστια.γυρισε το προσωπο προς το μερος

του.''ειναι μεσημερι''της ειπε.''βλεπω το φως''.βλεπω το φως σημαινει αισθα-

νομαι.ποση ωρα τον κοιτουσε;μια μικρη στιγμη,ελαχιστη.μια αιωνιοτητα.περι-

εργαστηκε εκεινο το προσωπο.''εκεινη τη μερα,θυμαμαι''.μιλησε για κεινη.

''θυμαμαι,τη μερα εκεινη''μιλησε για κεινον.ακουγε.ακουγανε.θυμαμαι σημαινει ξαναζω.επιθυμω.επεστρεψε το προσωπο σε προφιλ.η ιδια περιγραφη.αεικινητη

εντυπωση.''σε ειδα για πρωτη φορα''την ακουσε.περιμενε.συνεχισε.''σε ειδα πρωτη

φορα''.εκλεισε τη φωνη της σε κυκλο.την κοιτουσε.διαφανη.ωρα την κοιτουσε.

''βλεπεις τα ματια μου;''την ακουσε παλι.''τα ματια μου που σε κοιτανε''.τα ματια

που κοιτανε.κοιτανε.ο ενας τον αλλον.γυρισε και τον κοιταξε.''το ιδιο ποσες φορες;''.ρωτησε.ρωτησε.δεν απαντησε.εκλεισε τα ματια για να δει καλυτερα.ψιθυ-

ρισε.δεν ακουσε.αισθανθηκε.παλι το προσωπο προφιλ.''το γνωριζεις;''ρωτησε.

''το γνωριζω''απαντησε.

το τριανταφυλλο που με ξυπναει

το ματι που κολυμπαει στο ματι

τα δαχτυλα που κρατουν το μηλο

τα βηματα που χαραζονται στην αμμο

η ισορροπια του λευκου

το αεροθουμενο του πουλιου

το ευλυγιστο των χειλιων

η λεξη της συμμετριας

πληρες αρωματων

ευηχο βλεμματος

αναπνοη κρινων

φλογα φωνης

διαφανο

απαλο

ανθος

πνοη

ησυχο

γυμνο

νερο

φως

ακουω Johann.Sebastian Bach νερα

ν'ανεβαινουν στα βιολοντσελα των δεντρων

και τα γεωμετρικα μοτιβα σχηματιζουν το προσωπο του

το αινιγμα του ατελειωτου λαβυρινθου που'ναι το λεμονι

και δυο πορτοκαλια στο σχημα ενος δεντρου

ακουσε το παιδι πως προχωραει κυλωντας τα ερωτηματα

ειδε τη λευκοτητα να ανατελει ,

κι υστερα ακολουθησε ενα πληθος γλαρων

το φως μια μεγαλη εκρηξη πολυχρωμων κυβων

εγραψε:''το Τετραγωνο η Ουτοπια του Πολυγωνου''

σε απταιστα ελληνικα

προεκταση κηπου στη θαλασσα

η φωνη του βλεματος

συμμετρια λεξεων

απειρη αιωρηση σωματος

κι αυτο το δεντρο στην υπερβολικη γεωμετρια

κυκλος αμφιβληστροειδης

τα νερα του Χρονου διαφανα

ανεβηκαμε στα πουλια

το φως αρτιος αριθμος

η γλωσσα της ανθοφοριας της Ανοιξης

και το διχτυ των αποσιωπητικων των φυλλων

και η σιωπη των λωτων

γαλαζιο αμετρο καλλος

αλατι γυμνο ποιηση

ηρεμουσε το λαδι της σεληνης

ενα κανονικο στερεο φως

ισορροπει το λευκο σεντονι του αερα

οι λεξεις ελληνικες

η σκηνη της θαλασσας και αμφιθεατρικα

οι λοφοι

σαν πελωρια φωκια το βουνο,βαρκα

στη σκηνογραφια γαλαζια τα παραθυρα

κομματια κοκκινο στις γλαστρες,τα τριανταφυλλα

το κιτρινο φωτιζει τον καθρεφτη

ισκιος αχινου στο λουτρο της πεστροφας

στρειδι η κοιλια της αγαπης μου

στις ραχες δελφινιων φωτεινοι

ασυμμετροι αστεριες

η γλωσσα της θαλασσας ειναι τα κυματα της

τα δοντια της λευκα

στο ιωδιο παιζει τα πλοκαμια το χταποδι

η αμμος μετραει αριθμους του Χρονου

το στιλετο της σαρδελας,αμμουδια με πευκα

κυπαρισσια,λιοφυτα,κηποι με αμυγδαλιες πιο πανω

αντιστροφα στον εμφυλιο των Ιδεων  χταποδι στο βραχο

ζωη,σε μεγαλες ποσοτητες ψαριων

πυροφανι σεληνης η σκεψη

σχημα πετραλιθρας καταπινει την παλιρροια

το αντιστροφο της αντανακλασης των νερων

ειναι η βαρκα,η αρμυρη ονομασια της πατριδας μου

επιστρεφει Καρυατιδα ομορφη

θα ερθει το φεγγαρι στα νερα

κοκκινο

τα φυλλα στο σωμα της

παραμερισε το χερι τυφλωθηκε

απο την ηβη της,οριο θαλασσας η

μπαλα του κοριτσιου,το σωμα του

κρεμαστηκε στον καθρεφτη της

ενδοξο υπεροχο ειδωλο

του ανθεστεριωνα της χαρταετος

νοτισθηκαν οι ηχοι της φωνης

στην αρμυρη πλευρα του ερωδιου

καποτε λογαριαζω το φως

με τμηματα κηπων

ρομβων ορθογωνιων

σεληνης απαλο διαλυμα

ενα κομματι θαλασσας στον καθρεφτη και διαγωνια τοπιο με νερα

ο χρονος της χλοης διακλαδιζεται σε ακρωτηρια

που σαν δαχτυλα ανοιγουν και κλεινουν

να περασει διαυγες το νερο σε συμμετρικα κοχυλια

αιτηματα Ελευθεριας και Καλλους

η ατελειωτη συμμετρια των συλλαβων

καθως το κυμα σε λα ματζορε περιβρεχει τα κοχυλια

η πρασινη χλοη των Ιδεων λευκη ατμομηχανη γλαρων

υπερανω των υπερων των λοφων

ελαχιστα συννεφα

τονισμενα στο μετρο του ηλιου

ενω τ'ανθισμενα νησια στο βαζο

των ορμων

στην οχταηχην παλιρροια του χταποδιου

αναδευουν οι βαρκες

το φως

ετερομορφος Χρονος γαληνης

στα γαλαζια σεντονια στεγνωνει ο ηλιος

την ατελειωτη συμμετρια των φωνων μας

οι κρινοι τ'ουρανου οι γλαροι

κι ελικες των νερων στα δεντρα

το φως

αναδυθηκε

φως

η διαφανη χλοη των φωνηεντων

κι οι γεωμετρικες ελιες των συμφωνων

το φως

λουσθηκε

φως

η λευκοτητα του Χρονου το Απειρο

κι η αμμος οι στημονες των βηματων

το φως

μοιρασθηκε

φως

διαφανεια αρρητου αριθμου θαλασσινών ηχων περκας

πεντατονικη βλαστηση κυβων νερου αιωρηση γαλαζιου αερα

εγχρωμη διαστολη συμμετριας απεραντο τοπιο αστερια

πλανοδιας γαληνης ελαχιστη αντιστροφή ουρανου

η αμειωτη ανωση του ηλιου ανεβαζει τα πρασινα φυλλα των δεντρων

ξυπνησαν με σωματα περιστεριων ασπρα στο καθρεφτη ο ουρανος

μια λεξη αποσταση το διαφανο χωρισαν τα χρωματα συμφωνα

με τις πραξεις τους το χερι ξεφυλλιζει το χρονο αδειαζει το απειρο

σε ενα ποτηρι ποτιζει τα πουλια στο κιτρινο δωματιο ενα παιδι

καρφωνει δεντρα στους τοιχους ριχνωντας ζαρια υπολογιζει

τα περιγραμματα των λοφων με πετρες θεμελιωνει το κυλισμα

του νερου στα κρυσταλλα του ελαχιστου πανω σε ενα χαλκινο

ποδηλατο στο αρχαιο θεατρο υποκρινεται τον Οιδιποδα οι θεατες

με κεφαλια ασπρων περιστεριων χειροκροτουν η θαλασσα ξυπνησε

τους γλαρους σε κηπους ιδεων ο ανθρωπος μετραει ποσες λεξεις

αποσταση η ποιηση

πηραμε το Φως και προχωρησαμε

στοιβαζοντας γαλαζιο μερες ανοιχτηκαμε

η φωνη

η φωνη σου ακουστηκε

ακουσα το νερο να περπαταει στα χαλικια

στην ακτη το κυλισμα της θαλασσας φορτωθηκε φωνες

τουτη, ακριβως,η εικονα ορμησε να σε βρει

ενα πουλι ενα φτερουγισμα

ενα ραγισμα ουρανου

ενα κυματισμα ενα τρικυμισμα

στον αερα

λοφοι και σπιτια μεχρι τις αντηχησεις των νερων

μεχρι τον ουρανο ο αργαλειος των δεντρων

στο γαλαζιο της εδω,υψωθηκε η θαλασσα

τα δεντρα ταιριαζουν στα χερια σου,ανοιγοντας τη χουφτα γεμιζουν πουλια .

Και τι επιθυμεις; Και τι μου ζητας για να ευτυχισεις για παντα;

Την παρουσια σου,απαντησε

Ειδε ενα περιστερι ανεβασμενο σ'ενα συννεφο

να ριχνει κατω λευκα κομματια ασβεστη

Ακουστηκε παλι η φωνη

''Κοιταξε το πουλι στον ουρανο

ανοιγει πορτες και παραθυρα''

και το κρινακι λευκοτατο ανασαινει τον υπνο του στους βραχους,σκεφτηκε

η πεταλουδα σχεδιασε τη μερα της στα ανθη

με τα φτερα των πουλιων αποκτουμε την ιδεα της ανυψωσης

στο χορταρι αναμεσα στις πετρες πνεει την υπαρξη του ο κοσμος

ποση απο τη συμμετρια της μαργαριτας αγγιζει τον αερα

το φως που ελαμψε το ορυκτο της μερας

Μπορει να βλεπει την Ωραιοτητα

η ανωση των ψαριων χαραζεται στον ρυθμο των κυματων

πουλια ανεβαζουν με σκαλες λοφων τη θαλασσα

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως.

η Υπαρξη

και με τη γλωσσα του ειπε:''.ενα νευμα η ευτυχια''

ενα σημειο προσθετωντας, απο Εδω η Αιωνιοτητα

εχτισα το σπιτι μας

να'ναι κοκκινο στ'ανεβασμα του ηλιου

να'ναι πορτοκαλι στο κατεβασμα του ηλιου

να'ναι το σπιτι μας σε γαλαζια περιγιαλια

με κηπο ολογυρα φυτα και δεντρα

να'ναι με ηχους πουλιων

να'ναι στο φως

εχτισα το σπιτι μας

να κοιμηθουμε κλεισμενοι στα ροδα

πανω στ'ανοιχτο πελαγο με μικρες βαρκουλες αυλακωνουμε το ταξιδι μας

παφλασμοι κυματων και αερα στροβιλισμοι

τρεις ωρες αιωνιοτητα κι ενα τεταρτο η ευτυχια

βοτσαλα ηλιου ταξιδευουν μαζι μας

λαμπρα ηλιοτροπια τα προσωπα μας

Ποιο παιδι ταξιδευει μαζι μας και μεγαλωνει;

ενα ροδο και δυο μαργαριτες κιτρινες αθροιζουν το απειρο

κοχυλι εκλεισε τη θαλασσα και τη χυνει γαληνια στην αιωνιοτητα

με τοση ευνοια της Ανοιξης να περηφανευομαστε

 και σε σενα απευθυνουμαι:

''Με τι ρυθμο να συνεχισεις να αναπνεεις το φως''

και τοτε θα καθισω μαζι σου

να φαμε τα συμφωνα μας

στις ελιες το φως χτενιζει τα μαλλια της μερας

στην επιφανεια του κρινου χαραζει η μερα λευκη

η μορφη σου

ενα πληρες αιωνιοτητας

τεραστιο

Καθενας αναλογα με την Αληθεια του

Εγω εντολοδοχος λουλουδιων διαιρω το λεξιλογιο μου

σε μονοκοτυληδωνα και δικοτυληδωνα

μνημη της παπαρουνας το Κοκκινο

υποσημειωση νερου η περκα

τα πουλια κυματισμα πτησεων τ' ουρανου

να πληρωθει το Χρωμα κατα την Αξια του

με τον ηχο των λεξεων και τον ρυθμο μοιρασε το φως

κρεμασε στα δεντρα το φως του νερου

οικοδομηματα χρωματων ομοιοκαταληκτα

Με Υλη το Φως οι Λεξεις μου

κοντα μια στιγμη μια ελαχιστη στιγμη στο απειρο

ειμαστε

.

.

.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΑΣ

ανοικτο παραθυρο ανατολικα

νυχτα πανσεληνος

πυγολαμπιδες στον κηπο

η Φαιδρα ''τ'αηδονι αποψε τονιζει τις ωρες.καποτε στα μαλλια ειχα τριανταφυλλα.

απο τη μανα Πασιφαη κληρονομησα το παθος.με τις κοπελες μαζευα κροκους"

στο γυαλι το χρυσοψαρο λαμπηριζει αμετοχο

ακουει τ'αλογα στους σταυλους ανησυχα

χτυπουν τα ποδια στο χωμα

στο θεατρο φορουσε ενα κοκκινο φουστανι

ηταν νεα και ωραια

"εισαι φωτια και μ'εκαψες''ακουσε τα λογια στ'αυτι της

ψευτικα κι απατηλα που λησμονηθηκαν

ποσο τολμηρη μπορει να'ναι μια γυναικα οταν θελει τον αντρα

κι αυτη εξευτελιστηκε

την κατηγορησε διαστραμενη

δεν της εμενε αλλο  παρα να τον καταδωσει

να τιμωρησει την νεανικη αλλαζονια

κοιταζει στον καθρεφτη το προσωπο της ''το προσωπο μου μασκα'' κραυγης

''το σφριγηλο σωμα καταρρεει η λαμπερη απαλη επιδερμιδα θαμπωνει και σκληραινει ''

το αντρικο σωμα πεφτοντας τσακιστηκε στα βραχια

τ'αλογο χλιμιτριζοντας αγριεμενο εξαφανιστηκε

''δεν ωφελει να λυπασαι αφου τιποτα δεν μπορεις να εμποδισεις''

πρεπει να ξεχασει

δεν χρειαζεται να προκαλει την κοινη γνωμη

ενα ατυχο γεγονος ηταν

περασε

πες πως πληγωθηκε ο εγωισμος της

ανοιχτο παραθυρο ανατολικα

περασμενη νυχτα πανσεληνος

πυγολαμπιδες στον κηπο

''τ'αηδονι αποψε τονιζει τις πτυχες της ιστοριας μου''

την υποθεση της

.

.

.

Κλυταιμνηστρα

στη σάλα πάνω στο τραπέζι η γυάλα με το μικρό ψάρι απο το ραδιόφωνο ακούγεται ένα

τραγούδι του Αττικ μαραμένα τα γιουλια με τη φωνή της Δαναης κοιτάζει τα δάχτυλα

του δεξιού χεριού της πέντε δάχτυλα σε τι χρειάζονται τα δάχτυλα επιμηκύνουν το σώμα

μπορεί να τα στολισεις με δαχτυλίδια να σηκώσεις το νερό και να πέσει στη λεκάνη

ομοκεντροι κύκλοι ο Αγαμεμνωνας γύρισε σέρνει κοντά του αμοροζα μια Κασσανδρα

λέει πως είναι μάγισσα αυτά σοφιζονται οι απατεωνισες να τρώνε τα λεφτά του αφελη

κοσμάκη αν προβλέπε θα προβλεπτε κι αυτά που μελλονται να τους συμβουν μαύρα

σκοτάδια έχει για το λουτρό για το δίχτυ για την εκδίκηση έπειτα τι φταίει αυτή άπραγη

κοπέλα μου λέτε να σας πω συνέχεια στο ράδιο κοιτάζει στο καθρέφτη το πρόσωπο της

αδιαφανο μάσκα σκληρών συμβαντων μικρό κορίτσι φορούσε γαλάζια πόδια κι άσπρη

πλατιά κορδέλα στα μαλλιά κι έπαιρνε μέρος στις παρελάσεις των εθνικών γιορτών γιατί

να γιορτάζουμε τους εμφυλίους μας θυμάται και τα καλοκαίρια στη θάλασσα τις παρέες

με  τις κοπέλες κάθε μια χάθηκε όλες στην ανωνυμία μια Ελενη με μακριά μαύρα μαλλιά

μια Κωνσταντινα με ωραίο χαμόγελο που να τρώνε τις μέρες τους κοίταξε το μεγάλο

ρολόι στον τοίχο απέναντι απ' τ ' ανατολικό παράθυρο η ώρα πέρασε ο Αιγισθος δεν

γύρισε φοβήθηκε μήπως του'στησαν ενέδρα και τον ξεκαναν άκουσε τη φωνή του Ορεστη

πηγε στο παράθυρο είδε το παιδί έπαιζε μ'αλλά παιδιά κλωτσουσαν μια μπάλα πολύ ζωηρό

αυτό το παιδί την είδε και την χαιρέτησε ένιωσε μέσα της λύπη τι θα συμβεί στο μέλλον

πιασμένοι σφιχτά στο δίχτυ της Ιστορίας

.

.

.

ON-IN WOMAN

in/on into/out towards fromwards between

insights thinging of

η συμμετοχη του αορατου η ενδιπλωση[αναδιπλωση/εκδιπλωση του αφατου

ο εκλεκτικος ελκυστης του απροσδιοριστου

η εκδηλος υπεκφυγη της αθωοτητας

το εξαισιον α-τελες in seduction η απορρυθμιση της ηθικης η ακριβης ωρα

της αντιστροφης εντροπιας το λαμπρο

εφελκυμο της υλης η γεωμετρικη τοπολογια

της ορασης το εγγενες αυτο-αυτο ειναι εκει που αυτο ειναι -η πληθωριστικη

ακριβολογεια του ελαχιστου-το ευ δεινον της δημιουργιας-

η ρυθμικη υπεραπλουστευση

.

.

.

Δοξα σοι η Αγορα

η Αγορα βιοτεχνια Δημοκρατιας -λεω λεγεις λεω/ακουω ακουεις ακουω/

κρινω κρινεις κρινω/κρινομαι κρινεσαι κρινομαι/ συνεχεις προεκτασεις λογων/

διακλαδωσεις σχεσεων-εγω εσυ αυτος εμεις εσεις αυτοι ολοι/ορεγομαι κατα

φυσιν την κοινωνιαν-την Πολιτειαν-συνομιλια/συνθεσις-φιλοτης-στην Αγορα-

η Αλγεβρα της Αγορας:αντιμεταθετικοτητα:ο Α με τον Β με τον Γ-ο Β με τον Α

με τον Γ-ο Γ με τον Β με τον Α-ο Α με τον Γ με τον Β-...-μεταβατικοτητα :ο Α με

τον Β ,ο Β με τον Γ ,τοτε ο Α με τον Γ - προσεταιριστικοτητα:ο Α με τους Β και Γ

τοτε ο Α με τον Β και ο Α με τον Γ-η Αντιστηξη της Αγορας:πολυφωνια/συγκλι-

νουσα ακολουθια λογων/η οργανικη συνεκδηλωση δια-φωνιων/η Αρχη της Δια-

τηρησης της Κοινωνιας/η Αντιστροφη Εντροπια/Συν-Υπαρξη σε Πλατωνικους

Διαλογους:να εξετασουμε τι ειναι το Α,ειναι Β ; η' μηπως δεν ειναι Β;αν ειναι Β

τοτε ειναι Γ; η' οχι Γ;...αν δεν ειναι Β τοτε ειναι Δ;η' οχι Δ;.../ η μαιευτικη Μεθοδος

της Δημοκρατιας/η ατερμονη αντιφατικοτητα/Συμπτωσεις-Ασυμπτωσεις-Συμ-

πτωσεις/Δοξα-ΑντιΔοξα/Δοξα σοι η Αγορα

.

.

.