.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ιδεομελα Ποιητικά
στο μπαλκονι ψηλά
ένα κόκκινο άλογο κρέμονταν
κανείς δεν ήξερε ποιος το έσφαξε
μόνο τη νύχτα
άκουγες τα πέταλά του
πάνω στις λαμαρίνες τ'ουρανού
και κάτω στη γη ενας άνθρωπος με χάρτινα χέρια
μοίραζε σπίρτα στους πεθαμένους
-θα κάνει κρύο απόψε,έλεγε,
ανάψτε τα
και μέσα σ'ένα σύννεφο.ασβεστη
αναληφθηκε
εκείνη ακριβώς την ώρα
που ένα παιδί
στη γωνία τού δρόμου
έκανε ακροβατικά με ένα κίτρινο πουλί
δεμένο μ'ενα σπάγκο στο χέρι του
ύστερα είδαμε τη σκιά του πάνω στον τοίχο
και τα παράθυρα άνοιγαν
με γυναίκες χωρίς προσωπα
να τιναζουν λευκά σεντόνια γεμάτα
οστά κυκνων
και τοτε βγήκε το φεγγάρι ανατολικά
σαν χρυσό δοντι
πάνω από τα όρθια κυπαρίσσια
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ιδεομελα Ποιητικά
Ελενη
Κάποτε,ξέρεις,νομίζαμε πως δεν θα συνέβαινε
κανένα κακό στη ζωή μας
Τώρα ακούω το νερό
που στάζει απ’ τη βρύση τής κουζίνας.
Κι όμως,αυτός ο ήχος
έχει κάτι από την επιμονή τού ανθρώπου.
Μη γελάς.
Τα πιο σπουδαία πράγματα τα μάθαμε
όταν τελείωσαν οι θόρυβοι.
Όταν έφυγαν οι φίλοι,
όταν έκλεισαν τα εργοστάσια,
όταν οι γυναίκες μάζευαν αργά τα πιάτα
και κοίταζαν απ’ το παράθυρο
λες και περίμεναν κάποιο τρένο
που είχε χαθεί απ’ τα δρομολόγια δεκαετίες πριν.
Εκείνος ο καθρέφτης απέναντι
κρατά ακόμη τη σκιά μου νεότερη.
Καμιά φορά περνώ μπροστά του επίτηδες.
Όχι από ματαιοδοξία,
από περιέργεια.
Να δω αν έμεινε κάτι αθικτο από μενα.
Τοτε δεν ήξερα ακόμη
πως η μεγαλύτερη ήττα
είναι η ομορφιά.
Χθες βράδυ άκουσα βήματα στη σκάλα.
Σηκώθηκα αμέσως.
Κανένας δεν χτύπησε τη πόρτα μου.
Ήταν ο γείτονας τού τρίτου
που βήχει πάντα πριν ανοίξει την πόρτα του.
Κι όμως, για μια στιγμή,
πίστεψα πως θα γύριζες.
Παράξενο πράγμα η καρδιά
κρατά ένα πείσμα σχεδόν γελοίο,
σαν γριά γυναίκα που ποτίζει βασιλικό
σε σπίτι ερειπωμένο
και δεν την ενδιαφέρει οτι μετά από εκείνη
θα μυρίζει ακομα.
Άφησα το φως αναμμένο ως το πρωί.
Επίτηδες,
για να μην βλέπω.
Να κρυφτώ.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ιδεομελα Ποιητικά
στο χλωμό μετάξι τού ανέμου
τα δέντρα είχαν τη σιωπή
τών πεθαμένων φυλλων
κι ένα πουλί στο γαλάζιο καλοκαίρι
άγγιξε τα αλμυρα φύκια τών γυναικών
τότε κατάλαβα πως η λύπη μου
καθρεφτίζει την αιωνιοτητα
ολόκληρη την άνοιξη καθώς μεγαλώνει
το φως μέσα στο χωμα
με φτερούγισματα αρχαίων πουλιών
κι υστερα οταν βράδιασε
ενας-ενας οι νεκροί μας
η μάνα ο πατερας
βγήκαν να ποτίσουν τα βασιλικά στη αυλή
κι ας ξερω
πώς δεν επιστρέφει κανείς.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ιδεομελα Ποιητικά
Οδυσσει
κι εγώ κρατώ ένα κουπί στη μνήμη μου
και ταξιδεύω
σε νερά που έχουν τη γλώσσα τών ναυαγών
κάθε λέξη πέφτει στο νερό
και γίνεται κύκλος που δεν κλείνει ποτέ
κανείς,από μας,δεν θυμονταν την πατρίδα του
μόνο η ψυχή μας βαρενε
και το ταξίδι
η επανάληψη τής απουσιας μας.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ιδεομελα Ποιητικά
Μου είπε:
Τα πράγματα δεν υπάρχουν.
Μόνο η απόσταση ανάμεσά τους.
Κι έπειτα χάθηκε.
Οχι το σώμα,
αλλά η ιδέα τού σώματος.
Και μια αντιστηξη φωνών.
Είμαι.
Δεν είσαι
Κι ανάμεσά τους πέτρες.
δεν τελειώνει η νύχτα.
Στο μεταίχμιο
στέκονται οι νεκροί και περιμένουν
να αποφασίσουμε
αν υπήρξαν.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου