.
.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ -CINEMA
-2-
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Προβολη
Η μηχανή προβολής άρχισε να γυρίζει.
Έξω έβρεχε.
Το πρόσωπό της φωτιζονταν από τη λάμψη τής προβολής.
Στην οθόνη εμφανίστηκε μια γυναίκα γυρισμένη πλάτη φορώντας λευκό φόρεμα.
Δεν θυμονταν πότε τραβήχτηκε εκείνη η σκηνή.
Η γυναικα γύρισε αργά το κεφάλι προς την κάμερα.Την κοιταζε.
Ήταν εκείνη.
Όταν ήταν μικρή ή μητέρα έκλεινε τη πόρτα στο δωματίο της.
Μια νύχτα σηκώθηκε και πήγε στη πόρτα.
Άκουγε τη μητέρα της που έκλαιγε.
-Δεν μπορώ να τη βλέπω,είπε.
Η μητέρα ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι,ανέπνεε δύσκολα,τα μάτια της μισοκλειστα,
-Ημουν δεκαεπτα,είπε,
φοβόμουν.Την άφησα να πεθάνει μόνη.
Η μηχανή προβολής πάγωσε σε εκείνη την εικόνα.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
3 Αντανακλάσεις
3 Reflections
(μια ασπρόμαυρη ταινία)
Σκηνή 1
μέσα σε ένα ημιφωτισμενο δωμάτιο μια γυναίκα είναι ξαπλωμένη στον καναπέ,
και ακούει μουσική,ένα παλιο ταγκο,από ένα γραμμόφωνο
στην οροφη είναι ένας μεγάλος καθρέφτης που καθρεφτίζει ολο το χώρο,
στον απέναντι τοίχο προβάλεται μια ταινία με άλογα που τρέχουν,
ένα μικρό κορίτσι μπαίνει μέσα στο δωμάτιο με ένα ποδήλατο,
-μαμά,φωνάζει,που ήσουνα;
και βγαίνει από το δωμάτιο,
η γυναίκα κλείνει τα μάτια.
Flou noir
Σκηνή 2
μέσα σε ένα ημιφωτισμενο δωμάτιο μια γυναίκα είναι ξαπλωμένη στον καναπέ,
και ακούει μουσική,ένα παλιο ταγκο,από ένα γραμμόφωνο
στην οροφη είναι ένας μεγάλος καθρέφτης που καθρεφτίζει ολο το χώρο,
στον απέναντι τοίχο προβάλεται η Σφίγγα τής ερήμου,
ένα μικρό κορίτσι μπαίνει μέσα στο δωμάτιο με ένα ποδήλατο,
-μαμά,φωνάζει,σ'αγαπώ,
και βγαίνει από το δωμάτιο,
η γυναίκα κλείνει τα μάτια.
Flou noir
Τελος
Σκηνή 3
μέσα σε ένα ημιφωτισμενο δωμάτιο μια γυναίκα είναι ξαπλωμένη στον καναπέ,
και ακούει μουσική,ένα παλιο ταγκο,από ένα γραμμόφωνο
στην οροφη είναι ένας μεγάλος καθρέφτης που καθρεφτίζει ολο το χώρο,
στον απέναντι τοίχο προβάλεται το πρόσωπο μιας γυναίκας σε αργό πολύ
κοντινό πλανο,
ένα μικρό κορίτσι μπαίνει μέσα στο δωμάτιο με ένα ποδήλατο,
-μαμά,φωνάζει,μεγαλωσα,
και βγαίνει από το δωμάτιο,
η γυναίκα κλείνει τα μάτια.
Flou noir
Τελος
.
.
.
3 Αντανακλάσεις
3 Reflections
(μια ασπρόμαυρη ταινία)
https://youtube.com/shorts/pQyZAVCGXs8?feature=shared
.
.
.
Cinephilie-χνκουβελης cncouvelis
https://youtu.be/ZVHA0qnCgC4?feature=shared
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Η Ηλικία του Λουτρού
(Ασπρόμαυρη ταινία μονοπλάνων)
ΠΡΩΤΟ ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
Μεσημερι,ακτη.
Η κάμερα προχωρά αργά δείχνοντας πάνω στην άμμο
αποτυπώματα γλάρων.
Η φωνή του αφηγητη off:
Σ' εκείνη την ακτή που βρέθηκα,έβλεπα τα πετρωμένα βήματα των γλάρων.
Η κάμερα σηκωνεται και δειχνει μια
γυναίκα να απομακρύνεται.
Η κάμερα στρέφεται αργά προς τον ελαιώνα.
Ένα άλογο χωρίς καβαλάρη περνά καλπάζοντας μέσα στις ελιες.
Η φωνή του αφηγητη off:
Ένα κόκκινο άλογο πέρασε μέσα στις ελιές.
Το άλογο εξαφανίζεται.
Flou white
Cut
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
Απογευμα,αυλή σπιτιου.
Η κάμερα δειχνει παιδιά να παίζουν.
Τα πρόσωπά τους είναι καλυμμένα με λευκό χαρτί.
Στο βάθος μια γυναίκα κρατά ένα τριαντάφυλλο.
Η φωνή του αφηγητη off:
Παιδιά, όσα προορίζονταν για το Θυέστειο δείπνο, έπαιζαν στην αυλή.
Η γυναίκα φωνάζει:
Ορέστη!Έλα σπίτι.
Νύχτωσε.
Ανοίγουν όλα τα παράθυρα του σπιτιού και από μέσα πετουν μικρά πουλιά.
Η κάμερα τα ακολουθεί καθώς διασκορπίζονται στον αέρα.
Flou white
Cut
ΤΡΙΤΟ ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
Εσωτερικο σπιτιου.
Η κάμερα εισέρχεται στο δωμάτιο.
Γύρω από ένα τραπέζι άδειες καρεκλες.
Η κάμερα κάνει κυκλικό τραβελινγκ και απομακρύνεται αργά.
Η φωνή του αφηγητη off:
Οι απόντες περίμεναν το δείπνο.
Ακούγεται από πολύ μακριά σφύριγμα τρένου.
Ακούγονται βήματα.
Μια ανδρική φωνή off:
Ώρα να φύγουμε.
Αρκετά γίναμε βάρος.
Η κάμερα δείχνει στο πάτωμα σκόρπιες φωτογραφίες.
Η κάμερα πλησιάζει σ'αυτες.
Πορτραίτα ανθρώπων.
Η κάμερα σηκώνεται και πάνω στο τραπέζι δείχνει σε κοντινό πλάνο μια γυάλα που μέσα της επιπλέουν δύο ανθρώπινοι οφθαλμοί.
Η κάμερα εξέρχεται από το δωμάτιο και δείχνει τον σκοτεινό διάδρομο
γεμάτο σκιές πάνω στους τοιχους που απομακρύνονται.
Flou black
Cut
ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
Νυχτα.
Η μητέρα του αφηγητή κάθεται στο πάτωμα.
Κόβει ψωμί.
Το αφήνει μπροστά σε άδειες θέσεις.
Η φωνή της:
Πολύ πείνασαν εδώ.
Η κάμερα ανυψώνεται και δείχνει στον τοίχο καρφωμένα ψάρια.
Ακούγονται κύματα.
Flou white
Cut
ΠΕΜΠΤΟ ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ
Ξημέρωμα.
Η κάμερα ακίνητη δείχνει την
Ηλεκτρα μπροστά στον καθρέφτη να χτενίζει αργά τα μαλλιά της.
Σιωπή.
Έπειτα η Ηλέκτρα σηκώνεται και βγαίνει στον κήπο.
Η κάμερα την ακολουθει
Ποτίζει τις γλάστρες.
Μπαίνει ξανά μέσα.
Ετοιμάζει το λουτρό.
Χωρίς να στραφεί προς τον αφηγητή ακούγεται να λέει:
Έχω την ηλικία του λουτρού.
Ο ατμός γεμίζει σιγά-σιγά όλο το πλανο
Η μορφή της εξαφανίζεται.
Η φωνή του αφηγητη off:
Τότε κατάλαβα,πως η αιωνιότητα που μας επιβλήθηκε
ήταν μνήμη.
Ο ατμός γίνεται λευκός.
Η εικόνα χάνεται.
Για αρκετά δευτερόλεπτα ακούγεται μόνο νερό που στάζει.
Flou white
Cut
Τέλος
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Tu me trouves jolie?
https://youtube.com/shorts/eykYlHF02bo?is=5Lmmhk3Hte6wLyYK
Η καμερα στο χερι ακολουθεί την Ελενη,μαύρο καρέ γυαλί, κόκκινο κραγιόν,μίνι φόρεμα Mondrian.Σπρώχνει άδειο ενα καρότσι.Ο ήχος από τα τακούνια της.
JUMP CUT.
Κοντινό στο πρόσωπό της. Κοιτάει κατευθείαν την κάμερα.
Ελενη
-Ξέρεις τι είναι η επανάσταση; Είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα.
JUMP CUT.
Ασπρόμαυρο πλάνο,προϊόντα στα ράφια.
Κόκκινο κειμενο πέφτει από πάνω:
LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE
Αντρας με εφημεριδα
-Είσαι ευτυχισμένη;
Η Ελένη,κοντινό στο πρόσωπο της,
μιλάει στην κάμερα.
-Όχι.Είμαι όμορφη.Έχει διαφορά.
JUMP CUT.
Pop art intertitle με κίτρινα γράμματα σε μπλε φόντο:
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ
Η Ελενη παίρνει ένα κουτί
μπισκοτα.Το γυρίζει.Η πίσω πλευρά έχει τυπωμένο το πρόσωπο της Giorgia Meloni.
Ελενη
-Ακόμα και το πρωινό μού κάνει προπαγάνδα.
Σιωπή.
Η Ελένη πλησιαζει την κάμερα μέχρι που το πρόσωπό της γεμίζει όλο το καρέ.
Τα χρώματα γίνονται υπερκορεσμένα,σαν πίνακας του Lichtenstein.
Ελενη
-Εσυ τι αγόρασες σήμερα για να νιώσεις ελεύθερος;
JUMP CUT σε μαυρο.
freeze frame
L'ART EST UNE ARME.
Cut
Η Ελένη βάφει έναν τοιχο κόκκινο.
Fin
Debut
Η Ελένη ,μπλε μαντήλι και μαύρο ζιβάγκο
eflatlectric blue → jump cut σε hot pink → acid yellow Halftone κουκκίδες.
Κοιτάει τη κάμερα,ανάβει τσιγάρο,απαγγέλλει Marx
-Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία που σαν βρικόλακας, ζει ρουφώντας ζωντανή εργασία.
Text Overplays:
LE CAPITAL EST UNE FICTION
TU ME TROUVES RÉVOLUTIONNAIRE?
Η ANNA με μπλε μαντήλι και ζιβάγκο κρατάει το περιοδικό La Vogue.
Εξώφυλλο σε Warhol flat χρώματα: electric blue, hot pink .
Το ξεφυλλιζει.
-Tu me trouves jolie?
4:3,16mm grain,στατικό πλάνο.
JUMP CUT
Close-up στα χέρια τής Ελενης.Κόκκινα νύχια. Κρατάει το La Vogue.
Ξεφυλλίζει το περιοδικ
JUMP CUT
Σελίδα περιοδικού.
Πορτρέτo Che Guevara σε acid yellow,
Mao σε lime green,
κονσέρβα Campbell's με ετικέτα REVOLUTION σε κόκκινο.
Text overplay λευκο:
LA MODE EST POLITIQUE
JUMP CUT
Η Ελένη σηκώνει το βλέμμα. Κοιτάει τη κάμερα. Μπλε μαντήλι,μαύρο ζιβάγκο, κόκκινα χείλη.
Ελενη
-Le capital(παύση,γυρίζει σελίδα)είναι νεκρή εργασία.
JUMP CUT
Extreme close-up στο μάτι της.
Φωνή off
-La Mode τυπώνει την επανάσταση.
Η επανάσταση φοράει La Mode.
Ποιος καταναλώνει ποιον;
JUMP CUT
Η Ελένη κλείνει το περιοδικό απότομα.
Text overplay hot pink:
ACHETEZ LA RÉVOLUTION
Η Ελένη κάθεται σε καφέ, jump cut στο προφίλ.
LA REGARDER
L'ARGENT
Μαύρο.
Η Ελένη μετράει χαρτονομισματα.
LA MONNAIE.
LA PHILOSOPHIE
Μπλε.
Σκηνή από το La Passion de Jeanne d'Arc του Carl Dreyer.
LE SILENCE
Κόκκινο.
Η Ελένη περπατάει στον δρόμο.
LA DANSE
Κίτρινο.
Χορεύει μόνη της.
LE CORPS.
Λευκό.
LA RENCONTRE
Μαύρο.
Η Ελένη μιλάει με άντρα.
LES MOTS.
Λευκό.
LE MIROIR
Μπλε.
Η Ελένη κοιτάζει στον καθρέφτη.
-Qui suis-je?
L'IMAGE
LA LECTURE
Κόκκινο.
Ελένη
-Διαβάζω Πλάτωνα.
Και πουλάω το σώμα μου.
L'AMOUR
LA MORT
Κίτρινο.
freeze frame στο πρόσωπό της.
FIN?
.
.
.
Μελέτη ανάλυση
Το «Tu me trouves jolie?» του χνκουβελη δεν λειτουργεί ως συμβατικό κινηματογραφικό σενάριο. Είναι ένα υβριδικό έργο ανάμεσα σε σενάριο, πολιτικό δοκίμιο, εικαστική εγκατάσταση και κινηματογραφικό μανιφέστο. Η γλώσσα του δεν οργανώνεται με βάση την πλοκή αλλά με βάση τη σύγκρουση εικόνων, χρωμάτων, συνθημάτων και θεωρητικών αναφορών. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν είναι η Ελένη· είναι η ίδια η εικόνα ως πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Η πρώτη εντύπωση είναι η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της αισθητικής της Jean-Luc Godard, ιδιαίτερα της περιόδου των ταινιών La Chinoise, Week-end και της πολιτικής φάσης του Groupe Dziga Vertov. Τα συνεχή jump cuts, τα intertitles, η απευθείας προσφώνηση προς την κάμερα, η αποσύνδεση εικόνας και λόγου, η χρήση χρωμάτων ως θεωρητικών σημείων και όχι ως φυσικής αναπαράστασης, όλα συγκροτούν μια σαφή συνομιλία με εκείνη την κινηματογραφική γλώσσα. Ωστόσο το έργο δεν αποτελεί απλή μίμηση. Ενσωματώνει στοιχεία του 21ου αιώνα —τη λογική των κοινωνικών δικτύων, της υπερκατανάλωσης και της αισθητικής της διαφήμισης— δημιουργώντας ένα είδος «μετα-Godard».
Η αρχική σκηνή μέσα στο σούπερ μάρκετ είναι ίσως η ισχυρότερη του έργου. Η Ελένη σπρώχνει άδειο καρότσι. Το καρότσι γίνεται σύμβολο μιας επιθυμίας που δεν έχει ακόμη αντικείμενο. Δεν αγοράζει· περιφέρεται. Η φράση:
«Η επανάσταση είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα»
συμπυκνώνει μια ολόκληρη κριτική του καταναλωτικού καπιταλισμού. Η ελευθερία εμφανίζεται ως ψευδαίσθηση επιλογής. Η αγορά προσφέρει άπειρες παραλλαγές του ίδιου προϊόντος, αλλά όχι πραγματική αυτονομία. Το άδειο καρότσι είναι ίσως η μοναδική πραγματική πράξη αντίστασης.
Η εμφάνιση του γαλλικού συνθήματος LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE παραπέμπει άμεσα στο έργο του Guy Debord. Δεν λειτουργεί απλώς ως αναφορά. Ολόκληρη η δομή του σεναρίου είναι οργανωμένη πάνω στη θεωρία του Debord. Οι άνθρωποι δεν σχετίζονται μεταξύ τους αλλά μέσω εικόνων. Η Ελένη δεν υπάρχει ως άνθρωπος· υπάρχει ως επιφάνεια προς θέαση.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές στη φράση:
«Όχι. Είμαι όμορφη. Έχει διαφορά.»
Εδώ ο συγγραφέας αντιστρέφει την παραδοσιακή σύνδεση της ομορφιάς με την ευτυχία. Η ομορφιά δεν είναι συναίσθημα αλλά κοινωνική λειτουργία. Είναι κοινωνικό κεφάλαιο. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Η ομορφιά δεν λυτρώνει· αντικαθιστά την ευτυχία.
Το intertitle:
«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ»
είναι ίσως η βασική θέση ολόκληρου του έργου. Εδώ η γυναικεία μορφή δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο επιθυμίας αλλά ως ιδεολογικό πεδίο μάχης. Το σώμα γίνεται αφίσα, σύνθημα, διαφήμιση και επαναστατικό έμβλημα ταυτόχρονα.
Η επιλογή της Giorgia Meloni πάνω στο κουτί των μπισκότων αποτελεί μία από τις πιο αιχμηρές ειρωνικές εικόνες. Η πολιτική μετατρέπεται σε εμπορικό λογότυπο. Η προπαγάνδα δεν έρχεται πλέον μόνο από τα μέσα ενημέρωσης αλλά από την ίδια τη συσκευασία των προϊόντων. Η καθημερινότητα γίνεται ιδεολογική κατανάλωση.
Εξαιρετική είναι επίσης η χρήση της Pop Art. Οι αναφορές στον Roy Lichtenstein και στον Andy Warhol δεν είναι διακοσμητικές. Ο Warhol είχε ήδη μετατρέψει την κονσέρβα σε έργο τέχνης. Εδώ η κονσέρβα γίνεται «REVOLUTION». Δηλαδή ακόμη και η επανάσταση μετατρέπεται σε καταναλωτικό προϊόν. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα εύστοχη μετανεωτερική ειρωνεία.
Η δεύτερη ενότητα, με το μπλε μαντήλι, το μαύρο ζιβάγκο και το απόσπασμα από τον Karl Marx, μεταφέρει το έργο από την κριτική της εικόνας στην κριτική της οικονομίας. Η φράση για το κεφάλαιο ως «νεκρή εργασία» δεν ακούγεται σαν πανεπιστημιακή διάλεξη. Τοποθετείται δίπλα σε περιοδικά μόδας και αισθητική Pop Art, δημιουργώντας μια έντονη αντίφαση. Η θεωρία καταναλώνεται όπως η μόδα.
Η ερώτηση:
«Tu me trouves jolie?»
είναι το σημαντικότερο μοτίβο του έργου. Επιφανειακά είναι ερωτική. Στην πραγματικότητα είναι πολιτική. Η Ελένη δεν ρωτά αν είναι όμορφη. Ρωτά αν μπορεί ακόμη να υπάρξει έξω από το βλέμμα του θεατή. Αναζητά αναγνώριση μέσα στο ίδιο σύστημα που την αντικειμενοποιεί.
Η εμφάνιση του Che Guevara, του Mao Zedong και της κονσέρβας Campbell δημιουργεί ένα εντυπωσιακό τρίγωνο. Η επανάσταση, η ιδεολογία και το εμπόρευμα αποκτούν την ίδια εικαστική αξία. Το έργο υπαινίσσεται ότι ο καπιταλισμός έχει ήδη εμπορευματοποιήσει ακόμη και τα σύμβολα της αντίστασης.
Ιδιαίτερη δύναμη έχει και η αναφορά στην The Passion of Joan of Arc του Carl Theodor Dreyer. Εκεί όπου ο Dreyer χρησιμοποιούσε το πρόσωπο ως τόπο πνευματικού μαρτυρίου, εδώ το πρόσωπο της Ελένης λειτουργεί ως επιφάνεια όπου προβάλλονται ιδεολογίες, επιθυμίες και εμπορεύματα. Το ιερό αντικαθίσταται από το πολιτικό.
Το τελευταίο μέρος αποτελεί σχεδόν κινηματογραφικό ποίημα. Οι λέξεις:
LA RENCONTRE
LES MOTS
LE MIROIR
L'IMAGE
L'AMOUR
LA MORT
δεν περιγράφουν σκηνές αλλά έννοιες. Θυμίζουν περισσότερο φιλοσοφικό λεξικό παρά σενάριο. Η αφήγηση διαλύεται και απομένει μόνο η ακολουθία σημαινόντων.
Η πιο τραγική ίσως φράση του έργου είναι:
«Διαβάζω Πλάτωνα. Και πουλάω το σώμα μου.»
Η αντίθεση είναι σκόπιμα βίαιη. Ο Πλατωνας εκπροσωπεί τον κόσμο των ιδεών. Το σώμα αντιπροσωπεύει την εμπορευματοποιημένη ύλη. Η Ελένη κατοικεί και στους δύο κόσμους χωρίς να ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν.
Το τελικό FIN? είναι από τις πιο εύστοχες επιλογές. Το ερωτηματικό ακυρώνει το τέλος. Όπως και η ταυτότητα της Ελένης, έτσι και η ταινία παραμένει ανοιχτή. Δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί ούτε η εικόνα ούτε η ιδεολογία ούτε η κατανάλωση ολοκληρώνονται.
Ως αισθητικό επίτευγμα, το έργο είναι εξαιρετικά συνεκτικό. Η εικονογραφία, τα χρώματα, οι γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά), οι πολιτικές αναφορές και ο ρυθμός υπηρετούν ένα ενιαίο όραμα. Δεν ενδιαφέρεται να αφηγηθεί ιστορία αλλά να παράγει σκέψη μέσω της σύγκρουσης εικόνων.
Συνολικά, το «Tu me trouves jolie?» είναι ένα φιλόδοξο μετακινηματογραφικό κολάζ που συνδυάζει τον πολιτικό μοντερνισμό του Godard, την κριτική του θεάματος του Debord, τη μαρξική θεωρία της εργασίας, την Pop Art και τη σύγχρονη κουλτούρα της κατανάλωσης. Πρόκειται για έργο που δεν επιδιώκει να συγκινήσει με την πλοκή, αλλά να προκαλέσει τον θεατή να αναρωτηθεί αν, στην εποχή της αδιάκοπης κυκλοφορίας εικόνων, είναι ακόμη δυνατό να υπάρξει μια εικόνα που να μην έχει ήδη μετατραπεί σε εμπόρευμα.
.
.
.
χνκουβελης
Οι 3 σεκανς της γυναίκας
1
Η γυναίκα κοιτάζει κατευθείαν τον φακό σχεδόν ακίνητη.Ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια, αναπνέει ηρεμα και στα χείλη της σχηματίζεται ενα πολύ ελαφρύ χαμόγελο. Μια απαλή κίνηση του κεφαλιού και των μαλλιών.
Ο φωτισμός παραμένει απαλός,με αισθητική φιλμ 35mm,ελαφρύ κόκκο,υψηλή αντίθεση και αργό κινηματογραφικό zoom-in διάρκειας 8 δευτερολέπτων,χωρίς διάλογο.
2
Διάρκεια: 10 δευτερόλεπτα.Ασπρόμαυρη αισθητική φιλμ 35mm με έντονο κόκκο και υψηλή αντίθεση. Η κάμερα ξεκινά με αργό,σχεδόν ανεπαίσθητο zoom-in στο πρόσωπο της γυναίκας. Εκείνη μένει σχεδόν ακίνητη, αναπνέει ήρεμα,ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια και στρέφει ελάχιστα το βλέμμα σαν να παρακολουθεί κάποιον πίσω από τον φακό.Μια δέσμη φωτός από περσίδες διασχίζει αργά το πρόσωπό της,ενώ οι σκιές μετακινούνται.
Τα μαλλιά της κινούνται ελάχιστα.Στο βάθος επικρατεί σκοτάδι και μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, δωμάτιο ξενοδοχείου της δεκαετίας του 1940.Η κάμερα σταματά σε κοντινό πλάνο καθώς εκείνη εχει ένα αδιόρατο,αινιγματικό χαμόγελο και η εικόνα σβήνει αργά στο μαύρο.
Διάρκεια 8 δευτερόλεπτα. Ασπρόμαυρο, κινηματογραφική αναλογία 4:3, φιλμ 35mm με εμφανή κόκκο,υψηλή αντίθεση και απαλό τρεμόπαιγμα παλιάς κόπιας.Η κάμερα αρχίζει με αργό dolly-in προς το πρόσωπο της γυναίκας. Εκείνη κοιτάζει απευθείας τον φακό με ήρεμη αλλά αινιγματική έκφραση. Ανοιγοκλείνει αργά τα μάτια, αναπνέει απαλα και γέρνει ανεπαίσθητα το κεφάλι.Μια λεπτή δέσμη φωτός από περσίδες κινείται αργά πάνω στο πρόσωπό της, ενώ το υπόλοιπο δωμάτιο παραμένει βυθισμένο στο σκοτάδι Ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα μετακινεί λίγο τα μαλλιά της.Στο φόντο αιωρείται καπνός.Στα τελευταία δευτερόλεπτα,το βλέμμα της γίνεται πιο έντονο και σχηματίζεται ένα σχεδόν ανεπαίσθητο, αινιγματικο χαμόγελο.Η εικόνα παγώνει για μια στιγμή και σβήνει αργά στο μαύρο.
Μουσική: χαμηλόφωνο σαξόφωνο,κοντραμπάσο και πιάνο.
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Σχεδιασμοί μιας avant garde ταινιας
Είδος: Avant-Garde Film
Φόρμα: Ασπρόμαυρο + εγχρωμο, 4:3 και 16:9 εναλλάξ, 35mm και VHS
Υπόθεση: Δύο σώματα προσπαθούν να ερωτευτούν μέσα σε μια πόλη που τους παρακολουθεί,τους καταγράφει.
1: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ - Το σώμα ως εικόνα
SEQUENCE 1 - INTRO / MANIFESTO
Μαύρο. Ακούγεται μόνο αναπνοή και scrolling σε κινητό.
Κείμενο στην οθόνη με γραφομηχανή: ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ,.
Κινηματογράφηση: Στατικό πλάνο.
Τεχνική: Το σώμα δεν είναι γυμνό, είναι εκτεθειμένο,σαν προϊόν στο σούπερ μάρκετ.
SEQUENCE 2 - Η ΠΟΛΗ
Εναέρια πλάνα της πόλης. Όλα από οθόνες. CCTV, drone, Google Maps, κάμερες ασφαλείας.
Οι δύο πρωταγωνιστές - Α (γυναίκα) και Β (άντρας) - δεν συναντιούνται ποτέ στο ίδιο κάδρο.Τους βλέπουμε σε split screen να κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα.Ξυπνάνε, πλένουν δόντια, ανοίγουν κινητό.
SEQUENCE 3 - ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ
Συναντιούνται σε μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης.
Avant garde τεχνική: Η κάμερα είναι κολλημένη στο χέρι του Α. Βλέπουμε μόνο χέρια. Όταν ο Β αγγίζει τον καρπό της Α, κοβεται ο ήχος για 10 δευτερόλεπτα. Απόλυτη σιωπή.
2: Ο ΕΡΩΤΑΣ - Το σώμα ως επανάσταση
SEQUENCE 4 - ΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ
Άσπροι τοίχοι γεμάτοι με προβολές: ειδήσεις, διαφημίσεις, πόλεμοι.
Κάνουν έρωτα αλλά η κάμερα δείχνει: τον ιδρώτα στο μέτωπο,το σημάδι από το λάστιχο της κάλτσαςσυο πόδι της Α,το μάτι της Α που κοιτάει την κάμερα ενώ φιλιέται.
Κινηματογράφηση 5 λεπτών
SEQUENCE 5 - Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
Μετά τον έρωτα, συζητάνε.
Αυτή λέει:Με απολύσανε
Αυτός λέει: Σ'αγαπάω
SEQUENCE 6 - Η ΜΟΝΤΕΡΝΙΚΟΤΗΤΑ
Είναι στο σούπερ μάρκετ. Φιλιούνται ανάμεσα στα ράφια. Σκάνερ barcode πανω στα χείλη τους.
Κάνουν live, αλλά με φίλτρο που τους κάνει αγάλματα.
Κείμενο παρεμβολή: ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΤΑΝ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΑΝΤΑ;
3: Η ΡΗΞΗ - Το σώμα ως πεδίο μάχης
SEQUENCE 7 - Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ
Ανακαλύπτουν ότι μια κάμερα ασφαλείας στο διαμέρισμα τους γράφει.
Αντί να την βγάλουν, αρχίζουν να παίζουν γι' αυτήν.
Κινηματογράφηση: Ξαφνικά αλλάζουμε σε 4:3, grainy VHS, σαν ερασιτεχνικό πορνό των 70s.
το ερωτικό γίνεται πολιτικό σχόλιο για την αυτο-επιτήρηση.
SEQUENCE 8 - Ο ΚΑΒΓΑΣ
Μια σκηνή, ένα πλάνο, 8 λεπτά.
Χωρισμένοι στο κάδρο από έναν τοίχο που προβάλλει ειδήσεις για έξωση, ακρίβεια, πόλεμο.
Ουρλιάζουν αλλά ο ήχος είναι χαμηλωμένος.
Τελειώνει όταν η Α σβήνει τον προτζέκτορα. Σκοτάδι.
SEQUENCE 9 - Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΪΟΝ
Ο Β φεύγει. Η Α μένει μόνη. Ανοίγει το κινητό. Ο αλγόριθμος της δείχνει: Ξέχνα τον πρώην σε 5 βήματα Αγόρασε αυτό το φόρεμα για να τον ξεπεράσεις.
Κινηματογράφηση: Extreme close up στο πρόσωπο της.
4: ΤΟ ΤΕΛΟΣ - Το σώμα ως μνήμη
SEQUENCE 10 - ΕΠΙΛΟΓΟΣ / UTOPIA
Μήνες μετά.
Οι δυο τους συναντιούνται τυχαία σε ένα άδειο δρομο. Χωρίς φίλτρα, χωρίς προβολές,χωρίς κάμερες.
Η κάμερα είναι στο χέρι,
Τρέμει λίγο.
Ηχος:αναπνοη ανθρώπου .
Τελευταίο πλάνο: Κοιτάνε απευθείας την κάμερα. Χαμογελάνε. Και την σκεπάζουν με ένα μαύρο πανί.
Cut μαυρο
ΤΕΛΟΣ.
Τίτλοι τέλους με punk τραγουδιού των 60s.
.
.
SEQUENCE 4.5 - INTERLUDE: ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ
Η Α και ο Β ξαπλωμένοι γυμνοί, αλλά καλυμμένοι με προβολές χαρτών.
Αυτή χαράζει με το δάχτυλο πάνω στην κοιλιά του μια διαδρομή.
Κινηματογράφηση: Macro φακός 100mm, f/2.8. Βλέπουμε τους πόρους του δέρματος
Ήχος:ψίθυρος .
SEQUENCE 6.5 - INTERLUDE: ΜΟΝΤΕΡΝΙΚΟΤΗΤΑΣ
Πάρτι σε loft. Όλοι νέοι,με mobile phone. Όλοι κάνουν ταυτόχρονα τρία πράγματα: φιλιούνται,μιλάνε για την κλιματική κρίση, τραβάνε story.
Η κάμερα: Steadicam
Ξαφνικά, όλοι παγώνουν.
SEQUENCE 10 - Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
Μαύρο για 30 δευτερόλεπτα.
Ξαφνικά, ήχος από φιλμ που καίγεται. Εμφανίζεται εικόνα:
Η Α μόνη της,χρόνια μετά,σε ένα σινεμά. Παίζει η ίδια τους η ταινία. Στην οθόνη είναι η σκηνή του έρωτα τους από τη SEQUENCE 4.
Κοιτάει την οθόνη. Σηκώνεται, πλησιάζει την οθόνη, και απλώνει το χέρι της στο είδωλο του Β πάνω στο πανί.
Cut λευκό.
.
.
SEQUENCE 4 - ΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ / "ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΟΘΟΝΗ"
ΕΣΩΤ. ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ - ΝΥΧΤΑ
Παράθυρα κλειστά. Ένας προτζέκτορας προβαλει εικόνες στους γυμνούς τοίχους.Ειδήσεις χωρίς ήχο, διαγράμματα χρηματιστηρίου,χάρτες πολέμου. Το φως αλλάζει συνέχεια.
Η Α και ο Β είναι στο πάτωμα. πάνω σε ένα στρώμα. Φοράνε εσώρουχα.ιδρωμένοι από τη ζέστη.Μια λάμπα φθορίου αναβοσβήνει.
Ήχος: Το βουητό του προτζέκτορα + το ψυγείο + μια ειδοποίηση από κινητό.
ΠΛΑΝΟ 1 - ΜΑΚΡΟ - ΔΕΡΜΑ - 100mm MACRO - 2 ΛΕΠΤΑ ΧΩΡΙΣ ΚΟΨΙΜΟ
Extreme close up στον ώμο της Α.
Ο Β ακουμπάει το δάχτυλο πανω του.
Β(ψιθυρίζει):
Εδώ μένουμε.
Η Α σηκώνεται και σκεπάζει τον προτζέκτορα με ένα σεντόνι.Το δωμάτιο γίνεται κόκκινο από το σεντόνι.
ΠΛΑΝΟ 3 - Η ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ - 35mm - ΧΕΙΡΟΚΙΝΗΤΗ ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
Πέφτουν στο στρώμα. Φιλιούνται.
ΟΔΗΓΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
Η κάμερα δείχνει:Το χέρι του Β που σφίγγει το σεντόνι.
Το σημάδι από το λάστιχο της κάλτσας στον αστράγαλο της Α.
Δύο μέτωπα που ακουμπάνε ιδρωμένα.
Το μάτι της Α που κοιτάει κατευθείαν στην κάμερα.
Ήχος:σιωπή
ΠΛΑΝΟ 4 - Η ΕΙΣΒΟΛΗ - 18mm.
Ξαφνικά, το κινητό του Β φωτίζει. Δόνηση. ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Η ΑΙΤΗΣΗ ΣΑΣ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ
Ο Β γυρίζει να κοιτάξει.
Η Α τον κοιταζει.
ΠΛΑΝΟ 5 - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ - ΣΤΑΤΙΚΟ 4:3 - ΣΑΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.
Ξαπλώνουν ανάσκελα, Κοιτάνε το ταβάνι.Το κόκκινο φως από το σεντόνι στον προτζέκτορα τους κάνει να φαίνονται σαν μέσα σε μήτρα.
Ο Β την αγκαλιάζει.Την σκεπάζει ολόκληρη με το σώμα του,σαν να την κρύβει από τις κάμερες.
Η κάμερα μένει εκεί σταθερή για 45 δευτερόλεπτα
FADE TO BLACK.
.
.
ΠΛΑΝΟ 5 - ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ
ΕΣΩΤ. ΑΣΑΝΣΕΡ - ΝΥΧΤΑ
Η Α στο ασανσέρ.Φως φθορίου.
Βγάζει το κινητό.Ανοίγει την κάμερα.Βγάζει selfie.
Σβήνει την κάμερα.
Ακουμπάει το κεφάλι στο μέταλλο του ασανσέρ. Κλείνει τα μάτια.
Η κάμερα στατική 45''.
.
.
.
Μελέτη Ανάλυση
Το κείμενο «Σχεδιασμοί μιας avant-garde ταινίας» του χνκουβελη δεν λειτουργεί ως συμβατικό σενάριο αλλά ως κινηματογραφικό μανιφέστο. Η μορφή του βρίσκεται ανάμεσα στο treatment, στο αισθητικό δοκίμιο, στην πολιτική διακήρυξη και στην εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης. Η αφήγηση δεν οργανώνεται γύρω από το ερώτημα «τι θα συμβεί», αλλά γύρω από το ερώτημα «πώς μπορεί ακόμη να κινηματογραφηθεί το σώμα σε μια εποχή όπου κάθε σώμα είναι ήδη εικόνα».
Η μορφή ως ιδεολογία
Το πρώτο στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι ότι οι τεχνικές οδηγίες δεν είναι ουδέτερες. Η εναλλαγή 35mm–VHS, 4:3–16:9, ασπρόμαυρου και έγχρωμου, δεν αποτελεί αισθητικό παιχνίδι αλλά μετατρέπεται σε φιλοσοφική θέση.
Το φιλμ αντιπροσωπεύει τη μνήμη και την υλικότητα της εικόνας. Το VHS παραπέμπει στην ιδιωτική καταγραφή, στην ερασιτεχνική οικειότητα αλλά και στη φθορά. Το ψηφιακό κάδρο αντιπροσωπεύει την εποχή της επιτήρησης. Έτσι κάθε αλλαγή φορμά σημαίνει αλλαγή τρόπου ύπαρξης.
Η μορφή δεν υπηρετεί την ιστορία· η μορφή είναι η ιστορία.
Το σώμα ως κεντρικός πρωταγωνιστής
Οι χαρακτήρες Α και Β δεν αποκτούν σχεδόν ποτέ ψυχολογικό βάθος.
Δεν γνωρίζουμε ηλικία. Δεν γνωρίζουμε επάγγελμα. Δεν γνωρίζουμε παρελθόν.
Αυτό είναι απολύτως συνειδητό.
Δεν είναι πρόσωπα.
Είναι δύο σώματα που δοκιμάζουν να υπάρξουν μέσα σε ένα καθεστώς διαρκούς θέασης.
Το έργο θυμίζει περισσότερο το έργο της μεταδομιστικής θεωρίας παρά το παραδοσιακό σινεμά.
Το σώμα περνά τέσσερις διαδοχικές καταστάσεις:
σώμα ως εικόνα
σώμα ως επανάσταση
σώμα ως πεδίο μάχης
σώμα ως μνήμη
Αυτή σχεδόν η διαλεκτική δομή δίνει στο έργο αυστηρή αρχιτεκτονική.
Η πόλη ως μηχανή επιτήρησης
Η πόλη δεν είναι σκηνικό.
Είναι ο πραγματικός ανταγωνιστής.
Δεν εμφανίζεται ως φυσικός χώρος.
Εμφανίζεται μέσα από:
CCTV
Google Maps
drones
κινητά
split screen
Ο θεατής βλέπει ήδη τον κόσμο μέσα από μηχανές.
Η πραγματικότητα υπάρχει μόνο επειδή έχει καταγραφεί.
Εδώ συναντά κανείς έντονα στοιχεία της σκέψης του Michel Foucault γύρω από την επιτήρηση, αλλά και του Gilles Deleuze σχετικά με τις κοινωνίες ελέγχου.
Η πολιτική του έρωτα
Το πιο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται στη σκηνή όπου μετά τον έρωτα η γυναίκα λέει:
«Με απολύσανε.»
και εκείνος απαντά:
«Σ' αγαπάω.»
Η ασυμμετρία των δύο προτάσεων αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους διαλόγους του κειμένου.
Δεν απαντούν ο ένας στον άλλον.
Οι δύο προτάσεις ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα πραγματικότητας.
Η εργασία. Η οικονομία. Η επιθυμία.
Η σκηνή συνοψίζει ολόκληρο το έργο.
Το σώμα ως οθόνη
Η μεγάλη σκηνή του διαμερίσματος αποτελεί ίσως την κορυφαία στιγμή του treatment.
Δεν βλέπουμε σχεδόν ποτέ την ερωτική πράξη.
Η κάμερα παρατηρεί:
τον ιδρώτα,
το σημάδι της κάλτσας,
τους πόρους,
το βλέμμα,
το χέρι,
την αναπνοή.
Η σκηνοθεσία αρνείται την αισθητικοποίηση του ερωτισμού.
Το σώμα δεν γίνεται αντικείμενο ηδονοβλεψίας.
Γίνεται τοπίο.
Γίνεται γεωγραφία.
Γίνεται επιφάνεια πάνω στην οποία προβάλλεται η ιστορία.
Το "Μάθημα Ανατομίας"
Η ενότητα αυτή είναι εξαιρετικά εύστοχη.
Οι προβολές χαρτών πάνω στο σώμα δημιουργούν μια αντιστροφή.
Συνήθως χαρτογραφούμε τον κόσμο.
Εδώ χαρτογραφείται το σώμα.
Το σώμα γίνεται χώρα.
Ο έρωτας γίνεται γεωγραφία.
Η σκηνή θυμίζει τα body maps της σύγχρονης περφόρμανς αλλά και έργα της βιντεοτέχνης της δεκαετίας του 1970.
Το σούπερ μάρκετ
Η σκηνή με το barcode πάνω στα χείλη είναι ίσως η πιο καθαρά πολιτική εικόνα του σεναρίου.
Το φιλί μετατρέπεται σε εμπόρευμα.
Η αγάπη σκανάρεται.
Η ανθρώπινη σχέση αποκτά τιμή.
Η εικόνα είναι σχεδόν μπρεχτική.
Δεν προκαλεί συγκίνηση.
Παράγει σκέψη.
Η αυτοεπιτήρηση
Η σημαντικότερη ίσως ιδέα του έργου είναι ότι όταν οι ήρωες ανακαλύπτουν την κάμερα, δεν τη σπάνε.
Παίζουν για αυτή.
Αυτό είναι βαθιά σύγχρονο.
Δεν υπάρχει πλέον μόνο η εξωτερική επιτήρηση.
Υπάρχει η εσωτερικευμένη επιτήρηση.
Οι άνθρωποι μαθαίνουν να σκηνοθετούν μόνοι τους τον εαυτό τους.
Το έργο μετατρέπεται έτσι σε σχόλιο για τα κοινωνικά δίκτυα και τη δημόσια αυτοπαρουσίαση.
Η αισθητική της σιωπής
Η συνεχής διακοπή του ήχου είναι εξαιρετικά λειτουργική.
Στις σημαντικότερες στιγμές:
το πρώτο άγγιγμα,
η σκηνή του έρωτα,
ο καβγάς,
κυριαρχεί είτε η σιωπή είτε ο υποτονικός ήχος.
Αυτό αντιστρέφει τον κανόνα του εμπορικού κινηματογράφου όπου η μουσική καθοδηγεί το συναίσθημα.
Εδώ η σιωπή γίνεται δραματουργία.
Η μετακινηματογραφική κατάληξη
Το τελευταίο μέρος, όπου η Α βλέπει χρόνια μετά την ίδια τους την ταινία, είναι ίσως η πιο ποιητική στιγμή.
Η ταινία κοιτά τον εαυτό της.
Η μνήμη γίνεται κινηματογράφος.
Ο κινηματογράφος γίνεται πένθος.
Το άπλωμα του χεριού προς την κινηματογραφική εικόνα θυμίζει τις μεγάλες μετακινηματογραφικές στιγμές δημιουργών όπως ο Theo Angelopoulos ή ο Chris Marker, όπου η εικόνα λειτουργεί ως φορέας απουσίας και ανάμνησης.
Ο συμβολισμός του ασανσέρ
Το στατικό πλάνο του ασανσέρ είναι μικρό αλλά ιδιαίτερα ουσιαστικό.
Η Α βγάζει selfie.
Τη διαγράφει.
Ακουμπά το κεφάλι στο μέταλλο.
Δεν μιλά.
Το ασανσέρ γίνεται ενδιάμεσος χώρος: ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε άνοδος ούτε κάθοδος. Η διαγραφή της selfie είναι μια σύντομη αλλά ισχυρή άρνηση της διαρκούς αυτοαναπαράστασης.
Το έργο διακρίνεται για
την ενότητα αισθητικής και ιδεολογίας,
την πρωτοτυπία των κινηματογραφικών εικόνων,
την χρήση της τεχνολογίας ως δραματουργικού στοιχείου,
την μετατροπή του έρωτα σε πολιτικό γεγονός,
την οικονομία των διαλόγων,
την έντονη οπτική φαντασία.
Οι «Σχεδιασμοί μιας avant-garde ταινίας» αποτελούν ένα συνεκτικό σχέδιο κινηματογραφικής πρωτοπορίας, όπου ο έρωτας, η επιτήρηση, η τεχνολογία και η πολιτική συνυφαίνονται σε μία ενιαία οπτικοακουστική γλώσσα. Το κείμενο δεν επιδιώκει να αφηγηθεί απλώς μια ερωτική ιστορία· επιδιώκει να διερευνήσει τι σημαίνει να αγαπά κανείς σε έναν κόσμο όπου κάθε βλέμμα μπορεί να καταγραφεί και κάθε στιγμή να μετατραπεί σε δεδομένο. Ως αισθητική πρόταση, παρουσιάζει υψηλή συνοχή, έντονη θεωρητική συνείδηση και μια ιδιαίτερα σύγχρονη κινηματογραφική φωνή, ικανή να σταθεί στον χώρο του πειραματικού και του καλλιτεχνικού κινηματογράφου.
.
.
.
χνκουβελης cncouvelis
Το Κόκκινο
(a movie)
ΣΕΚΑΝΣ 1:
Εξωτερικό,
κόκκινος τοίχος,εκείνη με λευκό μίνι και με μια κίτρινη τσάντα.
Εκείνος περνάει από μπροστά της 4 φορές στο ίδιο πλάνο.
Κείμενο στην οθόνη:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ;
Εκείνη κοιτάει κατευθείαν στην κάμερα:
-Με βλέπεις;
Εκείνος(φωνή off):Δεν σε βλέπω.Ειναι το ίδιο.
Cut up red
ΣΕΚΑΝΣ 2:
Μοντάζ με εικόνες από διαφημίσεις.
Εσωτερικό,διαμέρισμα.
Η καμερα ακίνητη δείχνει τον κόκκινο τοίχο.
Περνάει η γυναίκα γυμνή.
Από την άλλη πλευρά περνάει ο άντρας γυμνός.
Κοντινό στα πρόσωπα τους,κοιτούν κατευθείαν τη κάμερα.πίσω ο κόκκινος τοίχος.
Εκείνος:
-Η αγάπη είναι μια ιδέα που δουλεύει υπερωρίες για να φαίνεται φυσική.
Εκεινη:
Τότε ας την απολύσουμε.
Cut up red
ΣΕΚΑΝΣ 3:
Μια αίθουσα,με κοκκινους τοιχους.
Κάθονται ορθιοι ακινητοι σε κάποια απόσταση.
Μιλάνε ταυτοχρονα σε τρεις γλώσσες(Αγγλικά,Γαλλικά,Ιταλικά) λέγοντας το ιδιο.
THE TRUTH
LA VERITE.
LA VERITA
THE LIE
LE MENSONGE
LA MENSONGA
Κόκκινο φίλτρο.
Κοντινό στα χείλη της. Κοντινό στα χέρια του.
Εκείνη:
-Αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε,γιατί συνεχίζουμε να μιλάμε;
Cit up red
ΣΕΚΑΝΣ 4:
Εξωτερικό,διαδήλωση.
Λήξη ντοκυμενταριστικη.
Ένας αστυνομικός τους κοιτάει και προβάλει το όπλο του προς αυτους.
Εκείνος ρωτάει έναν διαδηλωτή;
-Για τι πράγμα διαμαρτύρεστε;
Διαδηλωτής απαντά:
-Για εσάς
Κείμενο στην οθόνη: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΙΛΜ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ
Cut up red
ΣΕΚΑΝΣ 5:
Νύχτα.Σε ένα μπαρ με τζουκ μποξ που παίζει Μπετόβεν,
5η Συμφωνία.
Είναι καθισμένοι στο ίδιο τραπέζι.Το τραπέζι είναι κόκκινο.
Εκείνη είναι με έναν άλλον άντρα.
Εκείνος είναι με μια άλλη γυναίκα.
Η κάμερα περιστρέφεται αργά γύρω τους,σταματώντας για 4 δευτερόλεπτα.
Εκείνη:
-Δεν σε απάτησα. Απάτησα την ιδέα που είχες για μένα.
Εκείνος:
-Η ιδέα ήταν καλύτερη από εσένα.
Cut up red
ΣΕΚΑΝΣ 6:
Εσωτερικό,διαμέρισμα(τής σεκάνς 2)
Εκείνη ακουμπισμένη στον κόκκινο τοίχο κρατάει ένα κιτρινο βιβλίο.
Εκείνος πηγαίνει και στέκεται δίπλα της.
Ακούγεται το κλικ μιας φωτογραφικής μηχανής.
Κείμενο στην οθόνη:
ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Cut up red
ΣΕΚΑΝΣ 7:
Εξωτερικό,κόκκινος τοίχος,εκείνη με λευκό μίνι και με μια κίτρινη τσάντα.
Ο άλλος αντρας περνάει από μπροστά της 4 φορές στο ίδιο πλάνο.
Κείμενο στην οθόνη:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ;
Εκείνη κοιτάει κατευθείαν στην κάμερα:
-Με βλέπεις;
Ο άλλος αντρας(φωνή off):
-Δεν σε βλέπω.Ειναι το ίδιο.
Cut up red
ΤΕΛΟΣ
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου