Π -Poetry Ποιηση -χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

 .

.

Π -Poetry Ποιηση

-χ,ν,κουβέλης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ποιητικά στιχαρια

Μα αν είναι ο έρωτας φωτιά

κι ο χωρισμός χαλάζι

τότε η καρδιά  ποτέ δεν ησυχάζει.

Γιατί όποιος αγάπη αληθινή

στα στήθια του φυλάξει,

και μες στον Άδη αν κατεβεί,

ξανά θα λάμψει.

.

.

Κι αν τού χειμώνα η παγωνιά

τα δέντρα ξεγυμνώσει,

μια σπίθα ανθού στην ερημιά

αρκεί την άνοιξη ν'ανθισει.

.

.

Κι η θάλασσα σκοτείνιασε

κι ο άνεμος εβογγα

κι εσταθει τ’ άστρο τ’ ουρανού

θλιμμένο και σβησμένο

κι η μάννα εθρηνα το παιδι

το κακοθανατισμενο

Παιδί μου,πού’ναι η ακριβή σου νιότη 

που'ναι τα γέλια κι οι χαρες;

Πού είν’η φωνουλα  σου

που δρόσιζε εμε τής άμοιρης 

τα σπλάχνα:

.

Μαύρη είν’η νύχτα στα βουνά

και σκοτεινιά στα δαση

γιατί με μπαμπεσια  λεβεντη εχτροί

λαβωσαν 

Πού πας,αντρειωμένε μου,

μαύρη νυχτιά χωρίς φεγγάρι;

μοιρολογά η ερμη μάνα 

τα στήθη δέρνοντας

και τα μαλλιά τραβωντας

κι εκείνος τ'αδερφια φώναξε

γύρω σιμα να έρθουν 

ορκο βαρύ να παρουν

σαν θα πεθάνω,αδέρφια μου,μην θυμιατισετε λιβάνι,

μον'δεντρο αγριελιάς στο τάφο μου φυτεψτε

να το χτυπά βοριάς βαρύς

νοτιας μην το λυγιζει

για να θυμούνται οι ζωντανοί περαστικοι

πως η ψυχή δεν χανεται

αλλά για πάντα μενει.

.

.

Μάνα,καλομανα,νερό να μην μού'δωσεις

μήτε ψωμί στο χέρι να'χω

γιατί'ναι πόλεμος πέρα στα μαύρα δαση

μον'την ευχη σου δώσε μου

και το χρυσό κοντάρι 

μαζί με το σπαθακι μου,

κι εκείνη αυτά τα λόγια τού'πε,

να'χεις,γιε μου,τ'αγριμιου τη δύναμη

και τ'αετου το ματι

κι η μάνα τρεις φορές 

τονε σταυρωνει

και τον φιλάει στο μέτωπο

κι ο Μαυριανος στα όρη όρμησε

σαν λύκος σαν άγριος λιοντας

κι ως ο ακρίτας πήγαινε στ’ ανήλιαγα περάσματα,

τα ψηλά δεντρά ελυγιζαν

εσειοντανε τα βράχια.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιδεομελα Ποιητικά

στο μπαλκονι ψηλά

ένα κόκκινο άλογο κρέμονταν

κανείς δεν ήξερε ποιος το έσφαξε

μόνο τη νύχτα

άκουγες τα πέταλά του

πάνω στις λαμαρίνες τ'ουρανού

και κάτω στη γη ενας άνθρωπος με χάρτινα χέρια

μοίραζε σπίρτα στους πεθαμένους

-θα κάνει κρύο απόψε,έλεγε,

ανάψτε τα

και μέσα σ'ένα σύννεφο.ασβεστη

αναληφθηκε

εκείνη ακριβώς την ώρα

που ένα παιδί 

στη γωνία τού δρόμου 

έκανε ακροβατικά με ένα κίτρινο πουλί 

δεμένο μ'ενα σπάγκο στο χέρι του

ύστερα είδαμε τη σκιά του πάνω στον τοίχο

και τα παράθυρα άνοιγαν 

με γυναίκες χωρίς προσωπα

να τιναζουν λευκά σεντόνια γεμάτα

οστά κυκνων

και τοτε βγήκε το φεγγάρι ανατολικά

σαν χρυσό δοντι

πάνω από τα όρθια κυπαρίσσια 

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιδεομελα Ποιητικά

Ελενη

Κάποτε,ξέρεις,νομίζαμε πως δεν θα συνέβαινε

κανένα κακό στη ζωή μας

Τώρα ακούω το νερό

που στάζει απ’ τη βρύση τής κουζίνας.

Κι όμως,αυτός ο ήχος

έχει κάτι από την επιμονή τού ανθρώπου.

Μη γελάς.

Τα πιο σπουδαία πράγματα τα μάθαμε

όταν τελείωσαν οι θόρυβοι.

Όταν έφυγαν οι φίλοι,

όταν έκλεισαν τα εργοστάσια,

όταν οι γυναίκες μάζευαν αργά τα πιάτα

και κοίταζαν απ’ το παράθυρο

λες και περίμεναν κάποιο τρένο

που είχε χαθεί απ’ τα δρομολόγια δεκαετίες πριν.

Εκείνος ο καθρέφτης απέναντι

κρατά ακόμη τη σκιά μου νεότερη.

Καμιά φορά περνώ μπροστά του επίτηδες.

Όχι από ματαιοδοξία,

από περιέργεια.

Να δω αν έμεινε κάτι αθικτο από μενα.

Τοτε δεν ήξερα ακόμη

πως η μεγαλύτερη ήττα 

είναι η ομορφιά. 

Χθες βράδυ άκουσα βήματα στη σκάλα.

Σηκώθηκα αμέσως.

Κανένας δεν χτύπησε τη πόρτα μου.

Ήταν ο γείτονας τού τρίτου

που βήχει πάντα πριν ανοίξει την πόρτα του.

Κι όμως, για μια στιγμή,

πίστεψα πως θα γύριζες.

Παράξενο πράγμα η καρδιά

κρατά ένα πείσμα σχεδόν γελοίο,

σαν γριά γυναίκα που ποτίζει βασιλικό

σε σπίτι ερειπωμένο

και δεν την ενδιαφέρει οτι μετά από εκείνη

θα μυρίζει ακομα.

Άφησα το φως αναμμένο ως το πρωί.

Επίτηδες, 

για να μην βλέπω.

Να κρυφτώ.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιδεομελα Ποιητικά 

στο χλωμό μετάξι τού ανέμου 

τα δέντρα είχαν τη σιωπή

τών πεθαμένων φυλλων

κι ένα πουλί στο γαλάζιο καλοκαίρι 

άγγιξε τα αλμυρα φύκια τών γυναικών

τότε κατάλαβα πως η λύπη μου 

καθρεφτίζει την αιωνιοτητα

ολόκληρη την άνοιξη καθώς μεγαλώνει 

το φως μέσα στο χωμα

με φτερούγισματα αρχαίων πουλιών

κι υστερα οταν βράδιασε

ενας-ενας οι νεκροί μας

η μάνα ο πατερας

βγήκαν να ποτίσουν τα βασιλικά στη αυλή

κι ας ξερω

πώς δεν επιστρέφει κανείς.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιδεομελα Ποιητικά 

Οδυσσει

κι εγώ κρατώ ένα κουπί στη μνήμη μου

και ταξιδεύω

σε νερά που έχουν τη γλώσσα τών ναυαγών

κάθε λέξη πέφτει στο νερό

και γίνεται κύκλος που δεν κλείνει ποτέ

κανείς,από μας,δεν θυμονταν την πατρίδα του

μόνο η ψυχή μας βαρενε 

και το ταξίδι

η επανάληψη τής απουσιας μας.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιδεομελα Ποιητικά 

Μου είπε:

Τα πράγματα δεν υπάρχουν.

Μόνο η απόσταση ανάμεσά τους.

Κι έπειτα χάθηκε.

Οχι το σώμα,

αλλά η ιδέα τού σώματος.

Και μια αντιστηξη φωνών.

Είμαι.

Δεν είσαι 

Κι ανάμεσά τους πέτρες.

δεν τελειώνει η νύχτα.

Στο μεταίχμιο

στέκονται οι νεκροί και περιμένουν

να αποφασίσουμε

αν υπήρξαν.

.

.

.