.
.
ο ανθρωπος που επεσε
-ο συγγραφέας στον καθρέφτη
-το βιβλιο
-το ασανσερ
-Η αταξια
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)
ο ανθρωπος που επεσε
Στο μετρό,ένας άνδρας έπεσε.Οι επιβάτες συνέχισαν να διαβάζουν, να κοιτούν
τα κινητά τους, να αγνοούν την πτώση του.
Μόνο εγώ φαίνεται ότι τον είδα.
Την επόμενη μέρα,η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε,με άλλον.
Οι επιβάτες στο βαγονι,εκτός από μένα,δεν το αντιλήφθηκαν.
Άρχισα να καταγράφω τις πτώσεις.
Χαρακτηριστικά άντρα,ώρα,αριθμός και φυλα επιβατών.
Και γράφω αυτή την ιστορία,γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα,το διαισθάνομαι,
αυτό να συμβεί και σε μένα.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)
ο συγγραφέας στον καθρέφτη
Είχε νυχτώσει όταν ειδε μέσα στον μεγάλο ορθογώνιο καθρέφτη τού γραφείου του
τον εαυτό του γηρασμένο,καθισμένο σε ένα γραφείο να γράφει.
Τον παραξένεψε η αίσθηση ότι η εικόνα τού ανθρώπου εκεί ήταν αληθινή,πραγματική,
ότι συνέβηκε.Τη θυμόνταν.
Τις επόμενες μέρες άρχισε να γράφει πυρετωδώς,να συνεχίζει εκεινο που το είδωλο του έγραφε στον καθρέφτη.
Όταν κάποτε τελείωσε ο καθρέφτης,είδε,τον έδειχνε όπως ακριβώς ήταν εκείνη τη
στιγμή.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)
το βιβλιο
Αγόρασε ένα βιβλίο,στη σελίδα 47 κατάλαβε ότι διάβαζε την ιστορία ενός ανθρώπου
που την έγραφε ένας άνθρωπος που διάβαζε ενα βιβλίο.
Στην τελευταία σελίδα τού αποκαλύφθηκε πως ο άνθρωπος εκείνος ήταν αυτός ο ίδιος
και το βιβλίο ήταν αυτό που διάβασε.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)
το ασανσερ
Αυτό ξεκίνησε από ενα λαθος.Στο κτίριο που εργαζομουν πάτησα στο ασανσέρ το 3,
τον όροφο τού γραφείου μου,και βγήκα στον 5ο οροφο.
Μετά από αυτό ήμουνα προσεκτικός.
Και τρεις μέρες μετά πατώντας το 3,όταν σταμάτησε το ασανσέρ άνοιξα τη πόρτα και βρέθηκα σε έναν διάδρομο που δεν είχα ξαναδεί.
Ξαναμπήκα στο ασανσέρ πάτησα το 3 και αυτή τη φορα βρεθηκα στον 3ο όροφο.
Αυτό τώρα συνέβαινε συχνά.Μετα την δικαιολογημένη μου ανησυχία και δυσφορία άρχισα να το διασκεδάζω, μού φαίνονταν όλο αυτό αστείο.
Έβαζα στοίχημα με τον εαυτό μου που θα σταματήσει,η' τι πιθανόν θα αντικρίσω όταν ανοίξω τη πόρτα.
Μια μερα πατώντας το 3 το ασανσέρ δεν κινήθηκε,δοκίμασα πάλι,ακίνητο.Ξαναπατησα,πάλι το το ιδιο.
Και ξαφνικα άνοιξε η πόρτα και είδα το εσωτερικό τού γραφείου μου και έναν άνθρωπο να κάθεται στο γραφείο μου.
Βγήκα από το ασανσέρ,ο άνθρωπος χωρίς να με κοιτάξει,ούτε να μού πει κάτι,σηκώθηκε και πήγε στο ασανσέρ.
Μπήκε μέσα,η πόρτα έκλεισε και είδα στο καντράν να ανεβαίνει στο 5,έπειτα να κατεβαίνει στο 1,έπειτα να ανεβαίνει και να είναι σταματημένο στο 6,μετά να κατεβαίνει στο 3,αλλά να μην τον βλέπω να βγαίνει στον όροφο τού γραφείου μου.
Χτύπησε το τηλέφωνο μου.Ενας πελάτης θα έρχονταν σε λίγο.Με τη δουλειά ξεχάστηκα μέχρι αργά το απογευμα.
Αυτό με το ασανσέρ σταμάτησε,δεν επαναληφθηκε.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μικρές ιστορίες τού Φανταστικου)
Η αταξια
Ο αδελφός μου ήταν άτακτος,και η γιαγιά είπε:όσα παιδιά είναι άτακτα,το σώμα τους αλλάζει τη νύχτα.
Ο αδελφός μου τη νύχτα έγινε ελάχιστα πιο μικρός.Αυτό συνεχίστηκε και σε λίγες μέρες τα ρούχα του ήταν χαλαρά.
Όταν έγινε πάρα πολύ μικρός οι γονείς μου τον έβαλαν μέσα σε ένα κουτί,
τη νύχτα το σκέπαζαν και μού είπαν κάθε πρωί να πηγαίνω να κοιτάζω.
Μια μέρα εκείνο το πρωί πήγα να κοιτάξω και μέσα δεν είδα τίποτα.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου