.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η εξαφανιση
Ομίχλη,τα φώτα κίτρινα,οι δρόμοι άδειοι,ένα βρεγμένο σκυλί,μια γυναίκα στη στοά ακουμπισμένη σε μια βιτρίνα με γυμνά μενεκεν -κούκλες εβηχε,ένας μεθυσμένος κατουρούσε
στη μέση τού δρομου.
Άκουγε μέσα στη νύχτα βρισιές,μοτέρ.Ηταν σαν να ανοίγεις κοιλιά ανθρώπου.
Πίστευε πως ο κόσμος εχει σαπίσει από γελοιότητα.
Μέσα στο λεωφορείο γυρίζοντας απ'τη δουλειά είδε τα πρόσωπα τους,χλωμα,άδεια,κουρασμένα.Δουλευουν,τρωνε, ζευγάρωνουν,μια ανθρωπότητα πνιγμένη στη συνήθεια και τον φοβο.
Ξυπνούσε τις Κυριακές πριν ξημερώσει,έτρεχε ώρες δίπλα στη θάλασσα. Το κορμί υπερέχει.Το πνεύμα δεν αρκεί.Προδίδει.Το σώμα μόνο λέει την αλήθεια.
Ένας τού εξομολογήθηκε πως παρατηρούσε το πρόσωπό του πού γερνούσε,έβλεπε
μια ευγενικη παρακμή,το δέρμα γίνεται διάφανο,τα μάτια βυθίζονται,η αργή συντριβή,αυτη τουλάχιστον ήταν αληθινή,πραγματική,η νεότητα είναι γεμάτη
ψέματα και φιλοδοξίες.
Την γνώρισε σ'ένα υπόγειο μπαρ.
-εδω μέσα οι άνθρωποι έρχονται να εξαφανιστούν,τού είπε.
-εσυ;τής είπε.
Εκείνη χαμογέλασε.
-η εξαφανιση είναι ρομαντική υπόθεση,εγώ απλά βαριέμαι,είπε.
Πήγανε σπίτι της.
Του μίλησε για τον θάνατο,για τη σωματική δύναμη,για την αηδία τής σύγχρονης ζωής,πως ο κόσμος δεν είχε αισθητική,οι άνθρωποι ντύνονται άσχημα,μιλούν άσχημα,επιθυμούν άσχημα πραγματα.Συνεχως καταναλωνουν.
-Ακόμα και οι επαναστάτες μοιάζουν με υπαλλήλους,είπε.
Τής άρεσε να περπατάει
νύχτα στο λιμάνι,ανάμεσα σε γερανούς και αλυσίδες.Η θάλασσα ειναι μαύρη,μεταλλική.Εκει πηγαίνει με άντρες,τα χρήματα τα πετά στα νερά τής θάλασσας.
Μια νύχτα ήταν μαζί στο λιμάνι.
-το σώμα,τού είπε,πρέπει να πειθαρχεί.
Γδύθηκε.
-αυτο θέλουν να δουν,τού είπε γελώντας,αυτό δείχνω,κι εσύ αυτό θέλεις να δεις.
Ντύθηκε.
-ενας εξαγνισμός ήταν,το σώμα αποκτά βάρος,πραγματικότητα,είπε,
Ξημερώνοντας μπηκανε σ'ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι,σκουριασμένα σπασμένα παράθυρα,άδεια δωματια
-ολοι οι πολιτισμοί πεθαίνουν,είπε.
Μετά από εκείνη τη νύχτα άλλαξε,εγινε πιο σιωπηλη,εξαφανιζονταν μέρες.
Τη βρήκε στο υπόγειο μπαρ.
-ξέρεις τι μισώ περισσότερο;είπε.
τούς ανθρώπους που από δειλία συγχωρούν,όχι από αγάπη.
Είδε στο.λαιμο της μαυρα σημάδια.
Τον κοίταξε.
-υπαρχει κάτι επικίνδυνο τώρα μεσα μου,είπε,κάτι που πλησιάζει το σημείο θραύσης.
-και τι θέλεις να κάνεις; ρώτησε εκεινος.
Εκείνη δεν απάντησε.
Σηκώθηκε κι έφυγε.
Την ακολούθησε.Δεν την
πρόλαβε.
Ομίχλη.Η πόλη μέσα στην υγρασία.Στην αδιαφορια.
Η ίδια γυναίκα εβηχε στη στοά.Ο ίδιος μεθυσμένος κατουρουσε στη μέση τού δρομου.
Το ιδιο βρεγμένο σκυλί.
Ο ίδιος ανυπόφορος κόσμος.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου