.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Κασσάνδρα
ὀτοτοτοῖ πόποι δᾶ.
ὦπολλον ὦπολλον
Αισχύλου Αγαμέμνων,στίχοι 1072-73
μέσα στις πέτρες η νύχτα στις Μυκηνες
θαμενο ζώο που αιώνια αναπνεει
μη με κοιτάτε έτσι
όπως τότε στη Τροια που ξέφυγα
απ'τον ναό τού Απόλλωνα
γεματη φωνές
κι είδα τον γέροντα πατέρα μου βασιλιά Πριαμο
και τα σκυλιά να μυριζουν το αίμα του
κανείς δεν με πιστεύει
τα λόγια μου σαπιζουν
κοιτάξτε αυτό το σπίτι
κανείς δεν χτιζει έτσι σπιτια
μόνο ο φόβος τα χτίζει
με τέτοιες πελώριες πετρες
τούς ακούω τις νύχτες
τα δόντια τους στις παιδικές σάρκες
εδώ τα έσφαξαν τραβώντας τα απ'τα βυζιά
τών μανάδων τους
σέρνουν πάνω στις μαρμάρινες πλάκες
το δίχτυ με το νεκρό σώμα τυλιγμενο
κι εκείνη η λύκαινα η βασίλισσα
όταν με φίλησε ένιωσα τον αιχμηρό χαλκό
τών δοντιών της στο λαιμό μου
μ'εφερε εδω σαν λάφυρο
ο άντρας που κατέστρεψε τη πόλη μου
περνώντας τη θάλασσα ως το ελληνικό Αργος
στις Μυκηνες όταν φτάσαμε
δεν ειδα
ούτε τα κυκλώπεια τείχη
ούτε τις χρυσές προσωπίδες
ούτε τα μαρμάρινα λιονταρια
είδα τίς θνητές σκιές τους
είδα τον φόνο με άλλο φόνο να πληρωνεται
κάτω απ'τη γη τούς νεκρούς
και βλέπω ξανά το λουτρό
το νερό ν'αχνιζει
το δίχτυ να πέφτει
και να τυλίγει
το ψάρι να σπαρτά
τρεις φορές εκείνη να τον χτυπά
και σαν βόδι το πελέκι να τον κομματιαζει
να,δες τε το στόμα μου γέμισε φίδια
τα φίδια τού Απόλλωνα
ὀτοτοτοῖ πόποι δᾶ.
ὦπολλον ὦπολλον
αλίμονο σε μένα
ο Απόλλων μ'αφανισε
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου