.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ποιητικά στιχαρια
Μα αν είναι ο έρωτας φωτιά
κι ο χωρισμός χαλάζι
τότε η καρδιά ποτέ δεν ησυχάζει.
Γιατί όποιος αγάπη αληθινή
στα στήθια του φυλάξει,
και μες στον Άδη αν κατεβεί,
ξανά θα λάμψει.
.
.
Κι αν τού χειμώνα η παγωνιά
τα δέντρα ξεγυμνώσει,
μια σπίθα ανθού στην ερημιά
αρκεί την άνοιξη ν'ανθισει.
.
.
Κι η θάλασσα σκοτείνιασε
κι ο άνεμος εβογγα
κι εσταθει τ’ άστρο τ’ ουρανού
θλιμμένο και σβησμένο
κι η μάννα εθρηνα το παιδι
το κακοθανατισμενο
Παιδί μου,πού’ναι η ακριβή σου νιότη
που'ναι τα γέλια κι οι χαρες;
Πού είν’η φωνουλα σου
που δρόσιζε εμε τής άμοιρης
τα σπλάχνα:
.
Μαύρη είν’η νύχτα στα βουνά
και σκοτεινιά στα δαση
γιατί με μπαμπεσια λεβεντη εχτροί
λαβωσαν
Πού πας,αντρειωμένε μου,
μαύρη νυχτιά χωρίς φεγγάρι;
μοιρολογά η ερμη μάνα
τα στήθη δέρνοντας
και τα μαλλιά τραβωντας
κι εκείνος τ'αδερφια φώναξε
γύρω σιμα να έρθουν
ορκο βαρύ να παρουν
σαν θα πεθάνω,αδέρφια μου,μην θυμιατισετε λιβάνι,
μον'δεντρο αγριελιάς στο τάφο μου φυτεψτε
να το χτυπά βοριάς βαρύς
νοτιας μην το λυγιζει
για να θυμούνται οι ζωντανοί περαστικοι
πως η ψυχή δεν χανεται
αλλά για πάντα μενει.
.
.
Μάνα,καλομανα,νερό να μην μού'δωσεις
μήτε ψωμί στο χέρι να'χω
γιατί'ναι πόλεμος πέρα στα μαύρα δαση
μον'την ευχη σου δώσε μου
και το χρυσό κοντάρι
μαζί με το σπαθακι μου,
κι εκείνη αυτά τα λόγια τού'πε,
να'χεις,γιε μου,τ'αγριμιου τη δύναμη
και τ'αετου το ματι
κι η μάνα τρεις φορές
τονε σταυρωνει
και τον φιλάει στο μέτωπο
κι ο Μαυριανος στα όρη όρμησε
σαν λύκος σαν άγριος λιοντας
κι ως ο ακρίτας πήγαινε στ’ ανήλιαγα περάσματα,
τα ψηλά δεντρά ελυγιζαν
εσειοντανε τα βράχια.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου