.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Μηδεια
Έφυγα νύχτα από τη Κόρινθο,κρυφά στα σκοτεινα.
Αφηνα πίσω τα παιδιά μου σκοτωμενα.
Δεν με κυνηγησαν.
Οι άνθρωποι φοβούνται το μίασμα,το θεωρούν κατάρα.
Ξημέρωσα στη θάλασσα,έπλυνα τα χέρια μου,όχι το αίμα δεν φεύγει με το νερό.
Ξάπλωσα στην άμμο,ο ήλιος ανέτειλε.Πληρης ακινησία.Συλλογιστικα τη μοίρα μιας ξένης,που καταντησε φόνισσα
Πολλοί,το ξέρω,θα με κατηγορήσουν.Μαγισσα στυγερή βαρβαρη.
Όμως πριν γίνω σύζυγος μάνα υπήρξα γυναίκα.
Περπατούσα μερες,κοντά στη θάλασσα,να μην χαθώ.Αληθεια,από τι να χαθώ;
Κοιμομουν ανάμεσα στα βράχια,τις νύχτες έκανε κρύο.Οι ψαράδες έτσι που μ'εβλεπαν
με λυποντουσαν,δεν με φοβονταν.
Ένας με ρώτησε ποια είμαι.
Δεν ξέρω,τού ειπα.
Την καημένη,άκουσα έναν να λέει,τρελλαθηκε.
Έψηναν ψάρια και μού εδιναν,νερό και επινα.
Μια μέρα ένας νεαρός μού εφερε φρέσκα σύκα.
-Εχεις άντρα;με ρώτησε.
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι.
-Πως σε λένε;
Δεν μίλησα.
-Εισαι όμορφη,μού είπε.
Τον κοίταξα.
-Κι εσύ όμορφος είσαι,τού είπα.
Τη νύχτα κοιμηθήκαμε μαζί.
Ξημερώματα,εκείνος κοιμόνταν,έφυγα.
Σ'ένα χωριό είδα παιδιά να τρέχουν στις αυλές,να φωνάζουν,να γελουν.
Σταθηκα και τα κοιτούσα.
Θυμόμουν τη Κολχίδα, τη μέρα που πρόδωσα τον πατέρα μου,τον αδελφό μου
να πνιγεται στη θάλασσα,
τους γάμους στην Ελλάδα.
Θυμόμουν τα παιδιά μου.
Τώρα περιπλανιέμαι μέσα στο σκοταδι.
Άδικη η εκδίκηση όταν είναι δίκαιη.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου