.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ένα απόγευμα με την Ελένη

Η Ελένη καθονταν δίπλα στό παράθυρο,στό τραπέζι υπήρχαν βιβλία ιστορίας τέχνης, σημειώσεις,τσιγάρα,μία κούπα καφέ πού είχε κρυώσει από ώρα.

Έγραφε μια εργασία γιά τό έργο τού Rembrandt van Rijn:Το Μάθημα Ανατομίας

τού Δρ. Τουλπ.

Αυτός ο πίνακας την τρομαζε,οχι ο νεκρός.αλλα οι ζωντανοί.

Εκείνα τά πρόσωπα πού σκύβουν πάνω από τό νεκρό σώμα 

σαν νά μήν εξετάζουν έναν νεκρό άνθρωπο αλλά τό μυστηριο τής ύπαρξης.

Η Ελένη σημείωσε:

Στον πίνακα:The Anatomy Lesson of Dr. Nicolaes Tulp ο Rembrandt δεν...

Σταμάτησε.

Έσβησε τήν πρόταση.

Από τό ανοιχτό παράθυρο ακούγονταν παιδιά πού έπαιζαν κάπου μακριά.

Απογευμα.

Σηκώθηκε.

Βγήκε έξω.

Στην στάση τού τραμ περίμενε ένας άντρας με γκρίζα γάντια.

Κρατούσε μιά εφημερίδα διπλωμένη.

-Πηγαίνετε κάπου συγκεκριμένα;τήν ρώτησε χωρίς να τήν κοιτάξει.

-Όχι,είπε εκείνη.

-Κανεις δεν είναι ελεύθερος να πάει κάπου, τής είπε.

Ήρθε το τραμ,μπήκε μέσα,απέναντι της κσθονταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που 

κοιτούσε το αριστερο της χερι.Σ'αυτο ο δείκτης και ο αντίχειρας ήταν ενωμένα με 

μια μεμβράνη.Ενιωσε ντροπή,έκλεισε τα δάκτυλα.Η γυναίκα έπαψε να κοιτάει.

Σκέφτηκε το χέρι τού νεκρού στον πίνακα,

τον τένοντα πού σηκώνει ο Δρ. Τουλπ.

Κατέβηκε και πήγε στη θάλασσα,από τα βράχια σηκώθηκαν οι γλάροι,

Μπροστα της πέρασε μια κοπελα κουτσαίνοντας ελαφρά.

Η Ελένη την παρακολούθησε.

 Η κοπέλα μπήκε στο νερό και σήκωσε τη φούστα της ψηλά για να μήν βραχεί.

Στάθηκε ακίνητη.

Η Ελένη θυμήθηκε την Gerty MacDowell από τον Ulysses.

Η Ελένη αισθάνθηκε ότι κάποιος τήν κοιτούσε.

Γύρισε.

Ένας άντρας στεκονταν πιο πέρα,μέσα στην ομίχλη.

Δεν μπορούσε να δει τό πρόσωπό του,αλλά αισθάνθηκε πάνω της τό βλέμμα του να 

τής αγγίζει τό σώμα.

Ντράπηκε.

Απομακρύνθηκε από την άλλη πλευρά.

Μπήκε σ’ένα μπαρ κοντά στό λιμάνι,ένα γραμμόφωνο έπαιζε ένα γερμανικό τραγουδι:

Muss i denn.

Όταν τα μάτια της συνήθισαν στο χαμηλό φωτισμό και στους καπνους είδε στο βάθος μια γυναίκα μονη.

Φορούσε καπέλο,μαύρα γάντια και καπνιζε.

Το πρόσωπό της είχε μια ψυχρή λάμψη.

Η Ελένη σκέφτηκε την Marlene Dietrich.

Η άγνωστη γυναικα τήν κάλεσε με ένα νεύμα.

Πήγε.

-Άργησες,τής είπε.

-Με ξέρετε;

-Όλοι γνωρίζουν κάποιον πριν τον συναντήσουν. Μετά απογοητεύονται.

Η φωνή της ήταν βραχνή. 

Η Ελένη κάθισε απέναντί της.

-Γιατι σε ενδιαφέρουν οι  νεκροί άντρες; είπε η γυναίκα.

Δεν απάντησε.

Η γυναίκα χαμογέλασε,ο καπνός τού τσιγάρο τής κάλυψε το πρόσωπο.

-Ξερεις γιατι; τής είπε,γιατί οι νεκροί αντρες δεν εγκαταλείπουν ποτέ μια γυναίκα.

Έξω,είδε στο τζάμι,είχε αρχίσει να βρέχει.

Η γυναικα άναψε τσιγάρο.

Λίγο αργότερα η Ελένη βρεθηκε μπροστά σ’ ένα τεράστιο κτίριο κοντά στο κέντρο.

Στην πόρτα είδε τον άντρα τού τραμ.

-Σας περιμένουν,τής ειπε,και αναμερισε να περάσει.

Η Ελένη μπήκε μέσα,ανέβηκε έναν οροφο,ένας μακρύς διάδρομος,άνοιξε μια πόρτα,

ένας άντρας έγραφε σε ένα γραφείο,

-Αργησατε,τής είπε χωρίς να σηκώσει το κεφαλι.

Αν καθίστε να ξερετε πως κανένας δεν θα σας καλέσει.

Κάθησε σε μια καρέκλα,στους τοίχους ήταν πορτραίτα ανθρώπων,για να περάσει 

η ώρα χαζευε με τα χαρακτηριστικά τους.

Άκουσε βήματα.

Ο άντρας με τά γκρίζα γάντια στεκόταν στην πόρτα.

-Πως βγαίνω;ρώτησε.

-Απο που;ρώτησε ο αντρας στο γραφείο.

Η Ελένη σηκώθηκε και βγήκε,εκείνος την ακολούθησε στον διάδρομο.

-Ξέρετε γιατί ο πίνακας τού Ρέμπραντ είναι τόσο τρομακτικός;τής είπε.

-Γιατί;ρώτησε εκείνη.

-Επειδή όλοι κοιτούν τον νεκρό,απάντησε εκείνος.

Εκτός από έναν,που μάς κοιτα.

Κατέβηκε τη σκαλα,στο διάδρομο άνοιξε μια πόρτα.

Στην αίθουσα είδε ένα νεκρό σώμα πάνω σε ένα τραπεζι,γύρω του σκυμμένοι άνθρωποι κρατούσαν σημειώσεις.

Παρατήρησε πως ο γιατρός ήταν ο αντρας τού τραμ με τα γκρίζα γάντια.

Είδε τη γυναίκα τού μπαρ να μπαίνει με τη κοπέλα τής παραλίας.

-Αυτο είναι ένα μάθημα ανατομίας,είπε στην Ελένη.

-Αυτος ο νεκρός αντρας είναι ο άντρας πού με κοιτούσε στη παραλία,

είπε η κοπέλα και σήκωσε ψηλά τη φούστα της.

-Ωραια,καλλιγραμμα ποδια,είπε εκείνος ο άντρας που τούς κοιτούσε. 

Οι μαθητές τής ανατομίας σήκωσαν τα κεφάλια τους  και γελασαν.

Όταν η Ελένη βγήκε τελικά από τό κτίριο είχε νυχτώσει.

Γύρισε σπίτι περπατώντας.

Ξενύχτησε γράφοντας την εργασία της.

.

.

.