.
.
-Λίγο πριν
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Λίγο πριν
Στον τριτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας, ένας άντρας στεκόταν πίσω από την κουρτίνα κρατώντας ένα περίστροφο.
Έβλεπε κάτω στο δρόμο τους αστυνομικούς,
Απομακρύνθηκε απ’το παράθυρο.Στο πάτωμα, κοντά στο τραπέζι μια σπασμένη καρέκλα,και πιο πέρα το νεκρό σώμα ενός άντρα.
Το.προσωπο του ήταν μέσα στη σκιά
Άναψε τσιγάρο.
Κάθισε στο κρεβάτι και κοίταξε στον τοίχο απέναντι την φωτογραφία μιας γυναίκας που χαμογελούσε.
Την είχε γνωρίσει μια νύχτα σε μια υπόγεια αίθουσα χορού.Μεσα στο χαμηλό.φωτισμο.η ορχήστρα έπαιζε ταγκό και βάλς.
Εκείνη δούλευε εκεί ως χορευτρια.
Πήγαινε εκεί κάθε βράδυ.
Ένα βράδυ εκείνη πήγε στο τραπέζι του.
-Γιατί έρχεσαι εδώ αφού δεν χορεύεις;τού είπε.
-Για σένα,τής είπε.
Όταν σχολουσε περπατουσαν,η πόλη τοτε ήταν αδειασμένη.
Είχε, τού είπε,πριν λίγο καιρό μια σχέση με έναν μουσικό,δούλευε σε καμπαρέ,και εξαφανίστηκε.Δεν τον έψαξε.
-Οι άνθρωποι φεύγουν εύκολα, τού είπε.
Αγόρασε ένα λουλουδι από έναν πλανόδιο και τής το έδωσε.
Εκείνη χαμογέλασε.Το.μυρισε.
-Νομίζεις ότι τα λουλούδια σώζουν τούς ανθρώπους;τού είπε.
- Όχι.Αλλά ίσως τούς καθυστερούν λίγο πριν χαθούν.
Εκείνη τον φίλησε.
Ο άντρας που βρισκόταν τώρα νεκρός στο δωμάτιο είχε εμφανιστεί λίγες εβδομάδες αργότερα.
Φορούσε ακριβά ρούχα.
Έλεγε πως ήταν επιχειρηματίας.
-Μην τον εμπιστεύεσαι,τού είπε εκείνη.
-Γιατι;
-Φοβαμαι.ειπε.
Ο άντρας πήγε στο τραπέζι του.
-Οι άνθρωποι,τού είπε,χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Σ'εκείνους που χάνουν τις γυναίκες,και σ'εκεινους που τις κερδιζουν.
Κι εσύ ανήκεις σ'εκεινους που τις χάνουν.
-Αυτος είναι,τού είπε εκεινη,που εξαφανιστηκε.
-Τον αγάπησες;τη ρώτησε.
-Δεν ξέρω.Μερικοί άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή σου όπως μπαίνει η αρρώστια.
-Και τώρα;
-Τώρα θέλω μόνο να με αφήσει ησυχη
Εκείνος την ενοχλούσε επίμονα.
Από κάτω ακούστηκαν φωνές.
Πήγε στο παράθυρο,κοίταξε κάτω.
Οι αστυνομικοί ήταν εκεί.
Είχε αρχίσει να ξημερώνει.
Γύρισε και κοίταξε το νεκρό σώμα.
Εκείνη τη μέρα,το απόγευμα,χτύπησε η πόρτα.Ανοιξε.Ηταν εκείνος.
-Θα φύγει μαζί μου,τού είπε.
Μπήκε μέσα.
-Αυτές οι γυναίκες βαριου νται τους άντρες σαν και σένα.
-Φυγε,τού φώναξε.
Εκείνος έβγαλε από τη τσέπη του ένα γράμμα.
-Οριστε,τού είπε,διάβασε.
Ήταν εκείνης.
Λέξεις αγάπης. Υποσχέσεις.
-Βλέπεις;τού είπε,δεν ανήκει σε σένα.
Δεν θυμόταν ακριβώς τι έγινε μετά.
Η καρέκλα που έπεσε.
Το χέρι του να τον σπρώχνει.
Και το περίστροφο.
Ένας πυροβολισμός.
Ύστερα σιωπή.
Σαν να αδειασε ολόκληρη η πόλη.
Ξημέρωσε.
Είδε το πρωινο φως στις στέγες.
Κάθησε στη καρεκλα.
Ίσως εκείνη τη στιγμή εκείνη να ξυπνούσε.
Ακούστηκαν βήματα στην σκάλα.
Οι αστυνομικοί ανέβαιναν.
Πηγε
στο παράθυρο.
Ο θόρυβος γέμιζε τη πόλη.
Έσβησε το τσιγάρο.
Δεν φοβόνταν.
Σήκωσε αργά το περίστροφο.
Οταν οι αστυνομικοί έσπασαν την πόρτα,το φως τής μέρας είχε γεμίσει ήδη όλο το δωμάτιο.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου