.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Helga Paris,photography
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Τα αρνητικά
Στα αρνητικά του άνθρωποι που υπήρξαν αλλά δεν πρέπει να εμφανιστουν.
Ο ίδιος ήταν καταγεγραμμένος με έναν αριθμό άδειας φωτογραφου,η οποία σφραγίζονταν κάθε χρόνο εφόσον δεν 'παρεκλινε'.
Σε αυτό το καθεστώς τα πρόσωπα ανήκαν στο κράτος,η εικόνα τους ήταν επικίνδυνη αν δεν ελέγχονταν αυστηρά.
Η πόλη ήταν γκρίζα.Επισης γκρίζα εκτός απο τα κτίρια,τους δρόμους,ήταν τα πρόσωπα,
τα ρούχα τους,οι κινήσεις τους.
Οι άνθρωποι γνώριζαν ότι κάποιος τούς κοιτά,αλλά δεν ήξεραν ποιος και πού είναι
Εκείνος περπατούσε ανάμεσά τους με τη φωτογραφική μηχανή κρυμμένη μέσα στα
ρούχα του.
Δεν φωτογράφιζε τις παρελάσεις.
Αυτές είχαν την εγκεκριμένη τελειοτητα,γεμάτες σημαίες στολές,χαμογελα αισιοδοξίας για το μέλλον.
Προτιμούσε άλλες εικόνες.Εναν εργάτη που ακουμπά στον τοίχο,μια γυναίκα που κοιτά
τη βιτρίνα,ένα παιδί που δεν σηκώνει το βλέμμα του.
Είχε ετοιμάσει μια σειρά από φωτογραφίες τής πόλης,για την πρώτη του εκθεση.
Εικόνες σπιτιων να βυθίζονται στην ομίχλη,
πρόσωπα που κοίταζαν τον φακό με αμηχανια.
Την είχε ονομάσει: 'Πρόσωπα και Τοίχοι'.
Τρεις μέρες πριν τα εγκαίνια,τον κάλεσαν.
-Οι φωτογραφίες σας,τού είπαν,δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
-Αυτή είναι η πραγματικότητα, απάντησε ηρεμα.
-Οχι,τού είπαν.Είναι μια υποκειμενική εκδοχή της που δεν είναι επιθυμητή.
Τού ζήτησαν να παραδώσει τα αρνητικά και τις φωτογραφίες για να καταστραφούν.
Από εκείνη τη μέρα
εκρυβε τα φιλμ,μεσα σε βιβλία,κάτω από σανίδες, σε ξύλινα κουτιά Δημιουργούσε
ένα αρχείο που δεν προοριζονταν για το παρόν,
αλλα για ένα μέλλον που ίσως αυτος δεν θα υπηρχε,δεν θα το έβλεπε.
Από έναν ασήμαντο άνθρωπο ζήτησε να κοιτάξει κατευθείαν τον φακό.
-Γιατί με φωτογραφίζεται; ρώτησε εκείνος.
-Για να μην χαθείτε,τού απάντησε.
Ο άντρας χαμογέλασε.
-Αληθεια,θα μας θυμηθουν ποτέ;
Σε μια έρευνα εκείνη η φωτογραφία βρέθηκε και κατασχέθηκε.
Τα χρόνια πέρασαν,το καθεστώς ήταν στο τέλος του.
Σε μια νύχτα κατέρρευσε σαν χάρτινος τοίχος.
Εκείνος ήταν ήδη μεγάλη ηλικία.
Άνοιξε τα κουτιά του,τα κρυμμένα αρνητικά εκτυπώθηκαν,εμφανίσθηκαν τα πρόσωπα,
τα κτίρια,οι δρόμοι,η πόλη.
Ότι θεωρηκε επικίνδυνο τώρα ήταν μαρτυρία.
Τού πρότειναν μια έκθεση τους.
Δέχτηκε, αλλά με έναν όρο: καμία λεζάντα.
-Γιατί;τον ρώτησαν.
-Γιατι δεν θέλω να θεωρηθούν χαμένοι,απάντησε.
Την ημέρα τών εγκαινίων,
πολύς κόσμος μέσα στην αίθουσα,ένιωσε αμήχανα,ήθελε να εξαφανισθεί.
Κάποιος τον ρώτησε:
-Ετσι ήταν;
Δεν απάντησε.
Σκέφτηκε πως η πραγματικότητα επιτελους υπηρξε και ήταν εκεί.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου