.
.
-Εκ Χρέους Κειμενα
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Εκ Χρέους Κειμενα
μου'ρθε κι ένας βουλευτής γεμάτος ευγλωττία
Η πρόοδος! αναφώνησε.Η δόξα! Η ευημερία!
Όλα σε σένα είναι
από μένα χάρισμενα!
Κι εγώ ευτυς πέντε φάκελα
του'χαρισα μαζεμενα
.
.
Και συλλογίζομαι ότι ο κόσμος θα ήτο ίσως ολιγότερον γελοίος,
αν οι άνθρωποι εφρόντιζαν να είναι καλοί με την ιδίαν επιμέλειαν που φροντίζουν να φαίνονται καλοί.
Αλλά τούτο είναι δύσκολον έργον,
διότι η αρετή απαιτεί κόπον, ενώ η επίδειξις αρκείται εις τον καθρέπτην.
.
.
Επί του μικρού όρμου επικάθεται ήδη το δειλινόν.
Ως παλαιόν εφθαρμενον πορφυρόν πεπλον.
Η θάλασσα ήτο ήρεμος, σχεδόν ακίνητος και μόνον εις τα βράχια τού ακρωτηρίου ο αφρός σπαζοντας ηκουετο ως αναπνοή ανθρώπου κοιμωμένου.
Η γραία εκαθητο απο χρονων έξωθεν τής αυλής της και είχεν το βλέμμα εστραμμένο εις τον δρόμο που εμακρυνε.
Από εκεί είχεν αναχωρησει κάποτε ο γιός της,νέος ακόμη,διά να εύρη εργασίαν εις ξένον μακρυνον τόπον.Είχαν περάσει έτη πολλά.Επιστολαί ολίγαι Έπειτα σιωπή.
Κι όμως,τον επροσμενε και έλεγεβ πως δεν εχάθηκε.
-Ο Θεός θα δείξει εις τούς ανθρώπους τού τούς δρόμους να γυρίσουν.
Όταν οι σκιές τών δέντρων εμακρυναν εις την γην,και τα μάτια της πλέον εθολωναν,εισέρχονταν εις την οικίαν της.
Το δείπνο της πτωχόν,ολίγον ψωμί,ολιγαι ελαιαι μετρημεναι.
Έτρωγεν και έμεινεν και έδινεν και εις τον γάτον της να τραφει το ζωον.
Έπειτα εκάθησεν ως είχεν συνηθειαν πλησίον τού παραθύρου.
Έξω,ο άνεμος εσφύριζεν ανάμεσα εις τα πεύκα.
Η νύχτα πλέον εσκεπαζεν τον πόντο τού πελαγου.
-Δι'αυτο δεν τον βλέπω να έρχεται και ξημερώνοντας θα είναι εδώ στο σπίτι του,ελεγε.
Και με αυτήν την προσευχήν η αγαθή γραια εκοιμητο τον ύπνο τού δικαίου.
.
.
Ένα πρωί,δηλαδή την κακή συνήθεια τής μέρας να ξημερώνει βγήκα στον δρόμο και όλα ήταν αναποδα.
Τα σπίτια είχαν γυρίσει τα εξωτερικά τους και έδειχναν τα εσωτερικά τους σπλάχνα.
Στη γωνία στεκονταν ένας αστυφύλακας.Μαλλον,το πιθανότερο,μια κολόνα μεταμφιεσμένη σε αστυφύλακα.
Με κοίταξε καχύποπτα.
-Πού πηγαίνεις;
-Δεν ξέρω, τού είπα.Αν ήξερα,θα είχα ήδη φτάσει,και θα σε είχα πληροφορησει και σένα αν ήθελα,και ήμουν ρουφιάνος.
Μου εγνεψε πως είχα την άδεια να προχωρησω.
Αν και θα προτιμούσα να μού απαγόρευε,για να παραβιάσω το νόμο.
Στην άδεια αγορά ένας γέρος πουλούσε ένα ρολόι χωρίς δείκτες.
-Γιατί το πουλάς έτσι; ον ρώτησα.
-Επειδή αυτός είναι ο χρόνος μου,αχρηστος.
-Ποσο το πουλας;ρώτησα.
-Ενα δευτερόλεπτο,μου είπε.
Τού'δωσα τρία,άλλωστε είχα πολλά και περίσσευαν.Αχρηστα.
Αρχισε να βρέχει.
Στάθηκα κάτω από ένα υπόστεγο να προφυλαχτω και περίμενα.
Όταν βροχή σταμάτησε περπάτησα στο δρόμο.
Η πόλη είχε επανέλθει στον κανονικό πρόσωπο της.
Και το ρολόι,άκουσα,να χτυπά,τικ-τακ,στη τσέπη μου.
Και μάλιστα,είδα,έδειχνε τη σωστή ώρα μου.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου