.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
η φανταστική μου συνέντευξη με την Marilyn Monroe
-Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου-
Η Marilyn απέναντι μου με διάφανο προσωπο.
-Ποια είστε όταν δεν σας βλέπει κανείς;
Marilyn: (χαμογελά ) η Norma Jeane,χωρίς σκηνοθεσία,χωρίς τον φόβο ότι κάθε μου κίνηση μετατρέπεται σε σύμβολο.
-Άρα αποδέχεστε ότι είστε σύμβολο;
Marilyn: Δεν το αποδέχομαι.Το υφίσταμαι. Είναι σαν μια γλώσσα που μιλούν οι άλλοι για μένα, Μια γλώσσα γεμάτη σημεία :κόκκινα χείλη, λευκά φορέματα, βλέμματα που υπόσχονται.Αλλά εγώ δεν τα επινόησα όλα αυτά.
-Μιλάτε σαν να είστε ένα κείμενο που ερμηνεύεται ανεξάρτητα από την πρόθεση τού συγγραφέα του.
Marilyn: Και ποιος είναι ο συγγραφέας μου;Το στούντιο;Το κοινό;Οι φωτογράφοι;Ή μήπως η μοναξιά;
-Ίσως όλοι μαζί.Κάθε πολιτισμικό προϊόν είναι ένα πλέγμα από ερμηνείες.Εσείς είστε ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα του 20ού αιώνα. Η εικόνα σας λειτουργεί όπως ένας μύθος.
Marilyn: Ένας μύθος χωρίς αλήθεια;
- Όχι ακριβώς.Ένας μύθος που αντικαθιστά την αλήθεια.Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για το τι είστε,αλλά για το τι σημαίνετε.
Marilyn:Και τι σημαίνω;
-Επιθυμία.Αθωότητα που έχει ήδη χαθεί.Το αίνιγμα του θηλυκού.Και ταυτόχρονα, μια θλίψη που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά.
Marilyn:(σιωπά για λίγο) Ξέρετε ποια είναι η ειρωνια; Όταν είμαι χωρίς μακιγιάζ,χωρίς όλα αυτά που με κάνουν 'Marilyn', τότε νιώθω πιο αληθινή. Και εκείνη τη στιγμή,ακριβώς,παύω να υπάρχω για τον κόσμο.
-Η απουσία σημείων οδηγεί στην απουσία ανάγνωσης.Χωρίς τα «σύμβολά» σας,οι άλλοι δεν ξέρουν πώς να σας διαβάσουν.
Marilyn:Άρα, για να υπάρχω, πρέπει να είμαι κατασκευή;
-Όλοι είμαστε.Απλώς σε εσάς η κατασκευή είναι ορατή και υπερτονισμένη.
Το φως πέφτει απαλά στα μάτια της.
Marilyn: Όταν ήμουν παιδί, δεν υπήρχε τίποτα από αυτά.Κανείς δεν με κοιτούσε έτσι,δεν υπήρχε αφήγηση.Μόνο σιωπή.
-Η σιωπή είναι κι αυτή ένα είδος λόγου.
Marilyn: Ίσως.Αλλά η σιωπή δεν πονά όσο η παρερμηνεία.
-Η παρερμηνεία είναι αναπόφευκτη.Ακόμα και τα πιο ξεκάθαρα μηνύματα αλλοιώνονται. Πόσο μάλλον μια ανθρώπινη ύπαρξη.
Marilyn:Τότε πείτε μου, υπάρχει τρόπος να με δουν όπως είμαι;
-Οχι πλήρως.Ίσως όταν είστε χωρίς μακιγιάζ. Ίσως όταν δεν παίζετε κανέναν ρόλο.
Marilyn:Αυτές είναι οι στιγμές που φοβάμαι περισσότερο.
-Γιατί;
Marilyn: Γιατί τότε δεν υπάρχει τίποτα να με προστατεύει.Ούτε η λάμψη,ούτε η επιθυμία τών άλλων.Μόνο εγώ.
-Η ομορφιά σας, όταν είναι «γυμνή»,όπως τη λέτε,έχει μια ιδιαίτερη δύναμη.Δεν είναι πια σημείο.Είναι παρουσία.
Marilyn: Και αυτή η παρουσία είναι αρκετή;
η φωτογραφία της:
Το 1943,ενα 17 χρόνο κορίτσι,η
Norma Jean,πριν γίνει η
Marilyn Monroe.
Marilyn:Γεννήθηκα το 1926,στο Λος Άντζελες. όχι ως Marilyn αλλά ω Norma Jeane Mortenson η' Baker.Ακόμα και το όνομά μου δεν ήταν σταθερό.
Η μητέρα μου δεν μπορούσε να με κρατήσει, μεγάλωσα σε ανάδοχες οικογένειες,σε ορφανοτροφεία.
-Άρα μάθατε να προσαρμόζεστε σε βλέμματα που άλλαζαν συνεχώς.
Marilyn: Μάλλον έμαθα να γίνομαι αυτό που περίμεναν,η' αυτό που δεν τρόμαζε.Ημουν ένα παιδί που προσπαθούσε να είναι εύκολο.
Η Marilyn κλείνει τα μάτια.
Marilyn:Στα 16 μου παντρεύτηκα,οχι από έρωτα,αλλά για να μην κλειστώ σε ίδρυμα,χώρισα,έπειτα
το εργοστάσιο,και κάποιος φωτογράφος με είδε,κάτι που μπορούσε να μετατραπεί σε κάτι άλλο,και από εκεί άρχισε η μετάλλαξη,βαμμένα μαλλιά,νέο όνομα, συμβόλαια,εκπαίδευση στο πώς να χαμογελώ,πώς να στέκομαι,πώς να είμαι επιθυμητή.
-Δημιουργήθηκε ένας χαρακτήρας.
Η Marilyn με κοιτάζει.
Marilyn:Οι ταινίες ήρθαν μετά,Μικροί ρόλοι στην αρχή,μετά μεγαλύτεροι. Gentlemen Prefer Blondes, Some Like It Hot,ολοι έβλεπαν την ίδια γυναίκα.
-Το κοινό προσκολλάται στο επαναλαμβανόμενο σημείο,γοητεύεται από αυτό.Η διαφοροποίηση το αποσταθεροποιεί.
Marilyn: Κι όμως,εγώ ήθελα να μάθω,διάβαζα, πήγα στο Actor’s Studio, ηθελα να είμαι καλή ηθοποιός,όχι απλώς εικόνα.
-Μια προσπάθεια να απαντήσετε τον έλεγχο τής αφήγησης σας
Marilyn(χαμογελα)Ναι,αλλα η αφήγηση είχε ήδη γραφτεί.
Σιωπή.
Marilyn:Να και η φωτογραφία μου που διαβάζω τον Ulysses τού James Joyce.
Ανοίγει το άλμπουμ,και μού δείχνει τη φωτογραφία.
Marilyn:θα ηθελα να παίξω το ρόλο τής Molly Bloom.
-η',θα σας ταιριαζε καλλίτερα,τής Gerty.
Marilyn:(χαμογελά)ναι,έχετε δίκιο,τής Gerty.
Σιωπή.
-Και η μοναξιά;
Σιωπη
Marilyn:Δεν ήταν αποτέλεσμα τής φήμης, ηταν ήδη εκεί,η φήμη απλώς την έκανε πιο ηχηρή.
Σιωπή
Marilyn:Οι γάμοι μου,
με τον Joe DiMaggio,με τον Arthur Miller ήταν προσπάθειες να αγγίξω κάτι σταθερό,αλλά ίσως εγώ δεν ήμουν σταθερή.
-επειδη το σύστημα γύρω σας δεν επέτρεπε τη σταθερότητα.
Η Marilyn κλείνει το άλμπουμ με τις φωτογραφίες.
Marilyn:Και μετά,το τέλος, η μάλλον,αυτό που οι άλλοι ονόμασαν τέλος,το 1962,ενα δωμάτιο,χάπια το τηλέφωνο,οι πολλές εκδοχές.
-παντα ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι ενα αίνιγμα,και ποσο μάλλον ο δικός σας θάνατος.
Marilyn:Και εκεί, επιτέλους,έπαψα να είμαι εικόνα.Η' ισως εγινα η πιο ισχυρή εικόνα από όλες.
-ποια;
Σιωπή
Marilyn: Εκείνο το κορίτσι χωρίς μακιγιάζ.Η Norma Jeane.Που δεν ήταν ακόμα τίποτα.
Σιωπή
Η Norma Jeane απέναντι μου με διάφανο προσωπο.
Σιωπή.
.
.
Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου.
.
.
-Πόσες γυναίκες θέλουν το πρόσωπο τής Marilyn Monroe που αυτή δεν ήθελε καθόλου-
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου