LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Την Πατρίδα χάσαμε (Μνημες -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Την Πατρίδα χάσαμε

(Μνημες

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Την Πατρίδα χάσαμε

(Μνημες)

την πατρίδα χάσαμε,τώρα εδώ στις λαμαρίνες,στη σκόνη,οι καμινάδες καπνίζουν 

νυχτα-μερα,

το σπίτι μας σανίδια πέτρες φύλλα τσιγκου,

η μάνα άναψε το καντήλι στο εικονοστάσι τού άγιου,-μανα, πού μας βοήθησε ο άγιος;,

-θα μάς βοηθήσει να ριζωσουμε εδώ,απάντησε η μάνα,τη νύχτα άκουγα που ξαγρυπνουσε,τι φοβόνταν;μην μάς πάρουν;

ο πατέρας στο χυτήριο έλιωνε σίδερο,λιγομίλητος,σοβαρός,ξερακιανός,-γιατι πατέρα 

δεν γελάς;ρώτησα,μου'δειξε τα χέρια,σκαμμένα,έβγαλε απ'τη τσέπη έξι δραχμές,

-η τιμή μας,είπε,

εμείς τα παιδιά τρέχαμε στα χώματα,γρατσουνισμενα πόδια,οι πατούσες μας γδαρμένες,από τενεκέδες φτιάχναμε καραβια,τα ρίχναμε στη θάλασσα,

-θα μάς γυρίσουν πίσω στη πατρίδα,λέγαμε,

ακούγαμε γυναίκες να τραγουδούν τα τραγούδια μας,

-Ρουμπαλια Γαρουφαλλια,

-αν μ'αγαπά κι είν' όνειρο, ποτέ σε μη ξυπνησω,

κι ένα που μ'αρεσε περισσότερο:

-δεν ειν'αυγη να σηκωθω

να μην αναστενάξω

έβγα ήλιε μου καρσί και μίλιε μου,

επειδή κρυφά την Κωνσταντίνα αγαπούσα,

ο δάσκαλος μάς μίλαγε για βυζαντινους αυτοκρατορους μοναχους,

και γράφαμε τα ονόματα μας

-ειναι αρχαία τα ονοματα μας,κύριε;ρωτησαμε,

-ειναι ελληνικά,απάντησε ο δασκαλος,να τα θυμαστε,

η μάνα έραβε τις νύχτες,τα παλιά ρούχα τα έκανε καινούργια,

-μανα,πως το κάνεις;ρωτουσε η μικρή μου αδελφή,

-ελα,να σού δείξω να το κάνεις κι εσύ όταν μεγαλώσεις,τής έλεγε,

ένα πρωί ήρθαν στον οικισμο,φορουσαν στολές,είχαν όπλα,

-ηρθαν να μας διώξουν,είπε ένας από μας,

-να φύγετε από δω,φώναξε ένας απ' αυτούς,η γη δεν είναι δική σας,τίποτα δεν φέρατε εδώ,δεν σας διώξαμε εμείς,

-απο'δω δεν φεύγουμε,είπε εκείνος ο άντρας,μόνο νεκροί,

εφυγαν,δεν μας ξαναπειραξαν,

η μικρή αδελφή θερμανθηκε,έκαιγε απ'τον πυρετό,ο γιατρός είπε:

-ελονοσια έχει το παιδί,είναι πολλά κουνούπια,να φυλαγεστε,

έδωσε στη μάνα κάτι κίτρινα χαπακια,

-το κινινο θα τη γιατρέψει,είπε,

η μάνα τής κρατούσε το χέρι,τη νύχτα τη νανουριζε με τα τραγούδια τής πατρίδας 

που χασαμε,

-Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, έλα πάρε και τούτο,

μικρό-μικρό σού το’δωσα, μεγάλο φέρε μου το,

μεγάλο σαν ψηλό βουνό, ίσιο σαν κυπαρίσσι,

κι οι κλώνοι του ν’ απλώνονται σ’ Ανατολή και Δύση.

.

.

.