LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφράζοντας Πλούταρχος, Βιοι Παράλληλοι, Πύρρος,34 -Ο θάνατος τού Πυρρου -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας 

Πλούταρχος, Βιοι Παράλληλοι, Πύρρος,34

-Ο θάνατος τού Πυρρου

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας 

Πλούταρχος, Βιοι Παράλληλοι, Πύρρος,34

-Ο θάνατος τού Πυρρου-

[34]Ο Πύρρος λοιπόν βλέποντας να τον περιζωνει  η καταιγιδα  και ο κλυδωνισμος τής μαχης,τη διακριτική στεφάνη απ'το κράνος αφαιρώντας 

έδωκε σε κάποιον απ'τους συμπολεμιστές,κι αυτός τ'αλογο κεντριζοντας 

κατά τών επιτεθεμενων εχθρών όρμησε,κι όταν με δόρατο χτυπήθηκε 

διαμεσου τού θώρακα,όχι θανάσιμο πλήγμα ούτε σοβαρό,έστρεψε κατ'αυτου 

που τον χτυπησε,που ένας Αργείος ήταν όχι απ'τους επιφανεις,αλλά μιας φτωχής και ηλικιωμένης γυναίκας γιος,αυτή τότε βλέποντας τη μάχη όπως 

και οι λοιπές γυναίκες απ'τη στέγη,όταν κατάλαβε πως συνεπλακει με τον 

Πύρρο ο γιος,τρομάζοντας απ' τον κίνδυνο,αφού σήκωσε με τα δυο της χέρια 

ένα κεραμίδι το πέταξε πάνω στον Πύρρο,κι όταν αυτό έπεσε στο κεφάλι 

στο κράνος,και οι σπονδυλοι στη βάση τού λαιμού συντρίφτηκαν,τα μάτια 

του θόλωσαν,και τα χαλινάρια γλυστρισαν απ'τα χέρια,κι ο ίδιος αφου γκρεμίστηκε εκεί κοντά στον ιερό περιβολο τού  Λικυμνίου επεσε,χωρίς 

να γίνει αντιληπτος απ'τους άλλους,

τότε κάποιος Ζωπυρος απ'αυτους που με τον Αντίγονο στράτευσαν και δυο

τρεις άλλοι έτρεξαν και καταλαβαίνοντας τι έγινε ,σε καποια αποθήκη

τον έσυραν,ενώ απ'το χτυπημα άρχιζε να συνέρχεται,κι όταν ο Ζωπυρος 

τράβηξε ενα  ιλλυρικό μαχαίρι για να τού κοψει το κεφάλι,τον κοιταξε τόσο φοβερα στα ματια,ώστε να κάνει τον Ζωπυρο να τρομαξει,και με τα χέρια 

να τρέμουν,ομως να το προσπαθουν,όντας συγχυσμένος και ταραγμενος,όχι ίσια,αλλά πλάγια απ'το στόμα και το πηγούνι να κόβει αργά και με δυσκολία 

να αποχωρίζει το κεφαλι,

ήδη όμως είχε γίνει φανερό το γεγονός σε πολλούς,και σπεύδοντας 

ο Αλκυονευς ζήτησε το κεφαλι για νά το εξετάσει,αφού λοιπόν το πήρε

κατέβηκε απ'τ'αλογο και στον πατέρα του που κάθονταν με φίλους παρουσιασε

όταν το είδε και το γνώρισε ο Αντίγονος,το γιο έδιωξε,χτυπώντας με

το ραβδί και αποκαλωντας τον βεβηλο και βάρβαρο,κι ο ίδιος φερνοντας τη 

χλαμυδα μπροστά στα μάτια δακρυσε,τον παππού Αντίγονο θυμήθηκε και τον

πατέρα του Δημητριο,τού σπιτιού του παραδειγματα για τη μεταβολή τής 

τύχης,κι αφού το κεφάλι και το σώμα του Πύρρου περιποιήθηκε τα εκαψε,

[34] Ὁ δὲ Πύρρος ἐφορῶν τὸν περιέχοντα χειμῶνα καὶ κλύδωνα, τὴν μὲν στεφάνην ᾗ διάσημον ἦν τὸ κράνος ἀφελὼν ἔδωκέ τινι τῶν ἑταίρων, αὐτὸς δὲ τῷ ἵππῳ πεποιθὼς εἰς τοὺς ἑπομένους τῶν πολεμίων ἐνέβαλε, καὶ δόρατι πληγεὶς διὰ τοῦ θώρακος οὐ καιρίαν πληγὴν οὐδὲ μεγάλην, ἐπέστρεψε κατὰ τοῦ πατάξαντος, ὃς ἦν Ἀργεῖος οὐ τῶν ἐπιφανῶν, ἀλλὰ πενιχρᾶς καὶ πρεσβυτέρας υἱὸς γυναικός. αὕτη τότε θεωμένη τὴν μάχην ὥσπερ αἱ λοιπαὶ γυναῖκες ἀπὸ τοῦ τέγους, ὡς ἐπέγνω συνεστῶτα τῷ Πύρρῳ τὸν υἱόν, ἐκπαθὴς γενομένη πρὸς τὸν κίνδυνον, ἄρασα κεραμίδα ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις ἀφῆκεν ἐπὶ τὸν Πύρρον. ἐμπεσούσης δὲ τῇ κεφαλῇ κατὰ τοῦ κράνους, καὶ τῶν σφονδύλων πρὸς τὴν βάσιν τοῦ τραχήλου συντριβέντων, αἵ τ' ὄψεις συνεχύθησαν αὐτοῦ, καὶ προήκαντο τὰς ἡνίας αἱ χεῖρες. αὐτὸς δὲ κατενεχθεὶς παρὰ τὸν τοῦ Λικυμνίου σηκὸν ἔπεσεν, ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀγνοούμενος. Ζώπυρος δέ τις τῶν παρ' Ἀντιγόνῳ στρατευομένων καὶ δύο ἢ τρεῖς ἕτεροι προσδραμόντες καὶ κατανοήσαντες, εἴς τινα θυρῶνα παρείλκυσαν αὐτόν, ἀρχόμενον ἐκ τῆς πληγῆς ἀναφέρεσθαι. σπασαμένου δὲ τοῦ Ζωπύρου μάχαιραν Ἰλλυρικὴν ὡς τὴν κεφαλὴν ἀποτεμοῦντος, ἐνέβλεψε δεινόν, ὥστε τὸν Ζώπυρον περίφοβον γενόμενον καὶ τὰ μὲν τρέμοντα ταῖς χερσί, τὰ δ' ἐπιχειροῦντα, θορύβου δὲ καὶ ταραχῆς μεστὸν ὄντα, μὴ κατ' ὀρθόν, ἀλλὰ παρὰ τὸ στόμα καὶ τὸ γένειον ἀποτέμνοντα βραδέως καὶ μόλις ἀποσπάσαι τὴν κεφαλήν.

Ἤδη δὲ σύνδηλον ἦν τὸ γεγονὸς πλείοσι, καὶ προσδραμὼν ὁ Ἀλκυονεὺς ᾔτησε τὴν κεφαλὴν ὡς κατανοήσων. λαβὼν δ' ἀφίππευσε πρὸς τὸν πατέρα καὶ καθεζομένῳ μετὰ τῶν φίλων προσέβαλε. θεασάμενος δὲ καὶ γνοὺς ὁ Ἀντίγονος, τὸν μὲν υἱὸν ἀπήλασε, τῇ βακτηρίᾳ παίων καὶ καλῶν ἐναγῆ καὶ βάρβαρον, αὐτὸς δὲ τὴν χλαμύδα προθέμενος τοῖς ὄμμασιν ἐδάκρυσεν, Ἀντιγόνου τοῦ πάππου μνησθεὶς καὶ Δημητρίου τοῦ πατρός, οἰκείων παραδειγμάτων εἰς τύχης μεταβολήν. τὴν μὲν οὖν κεφαλὴν καὶ τὸ σῶμα τοῦ Πύρρου κοσμήσας ἔκαυσεν.

.

.

.