.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Η σκαλα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η σκάλα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Μπήκε στο κτίριο,σκοτεινό και υγρασία.
Αδύνατο να κατοικεί κάποιος,σκέφτηκε.
Τού είχαν πει πως εκεί βρίσκονταν το γραφείο για την υπόθεση του.
Ούτε όροφο,ήξερε.
Η σκάλα στενη,ανέβαινε ψηλά,δεν μπορούσε να διακρίνει.
Ανέβαινε.
Μέτρησε κάθε 30 σκαλοπάτια,υπήρχε πλατυσκαλο,πάλι 30 σκαλοπάτια ψηλότερα.
Ανέβαινε.
Είχε ζαλιστει.
Άκουσε από πάνω γέλια.
Εμφανίστηκαν να κατεβαίνουν τρία μικρά παιδιά,δύο αγόρια και ένα κορίτσι.
Τα ακολουθούσαν αλλά δύο κορίτσια με κορδέλες στα μαλλιά,και πιο πίσω ένα αγόρι που φυσούσε μια σφυρίχτρα.
-Πανω πάει,είπε ένα κορίτσι και τού έβγαλε τη γλωσσα,πάνω πάει.
Τα παιδιά χάθηκαν στο βάθος τής σκάλας.
Εκείνος συνέχιζε να ανεβαίνει,ανεπνεε δύσκολα.
Ήταν σχεδόν σκοτάδι.
Τώρα κατέβαινε.Δεν το καταλαβε.
Πραγματικά κατέβαινε.
Η σκάλα ήταν αρκετά κατηφορική,κινδύνευε να χάσει την ισορροπία του.
Κοιταξε κάτω,δεν έβλεπε το βάθος της.
Κατεβαίνοντας ξανασυναντησε τα παιδιά,κάθονταν στα σκαλοπάτια.Τα κορίτσια ανοίγωντας τα χερια δεν έκαναν χώρο να περάσει.
Τα έσπρωξε και πέρασε.
-Τον είδατε;,άκουσε πίσω του τη φωνή ενός αγοριου και τη σφυρίχτρα.
-Τον ειδαμε,τον είδαμε,είπαν εν χορώ τα κορίτσια και γέλασαν δυνατά.
Γύρισε και κοίταξε.
Το κορίτσι με την κόκκινη κορδέλα έσκυψε στο αυτι τού αγοριού με τη σφυρίχτρα και τού ψιθύρισε κάτι.
Το αγόρι άρχισε να σφυρίζει και το κορίτσι χόρευε.Τα άλλα παιδιά χτυπούσαν στο ρυθμό τα χέρια τους.
Εκείνος συνέχιζε να κατεβαίνει.
Να κατεβαίνει.
Σε ένα πλατυσκαλο,είδε αριστερά ένα στενό διάδρομο,ημιφωτισμενο. Πριν
που ανέβαινε δεν τον είχε δει.
Στο βάθος τού διαδρόμου δεξιά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε μια γυναίκα,
που τού έκανε νόημα με το χέρι.
Πήγε.
Η γυναίκα θα ήταν γύρω στα σαράντα,φορούσε ένα μαύρο κομπινεζον.
-Ελα μέσα,τού είπε,σε περίμενα.
Μπήκε.Η γυναίκα έκλεισε τη πόρτα.
-Έχω έρθει για το γραφείο,τής ειπε.
-Όλοι για εκεί έρχονται,τού είπε ή γυναίκα.
-Πρέπει να μάθω για την υπόθεσή μου,τής είπε.
-Πιστευεις ότι είσαι αθώος;,τον ρώτησε.
-Δεν ξέρω γιατι κατηγορούμαι,τής είπε.
Εκείνη χαμογέλασε.
-Τότε είσαι σαν όλους.
Έβγαλε έξω τα στήθη της.
Ήταν μεγάλα.
-Σου αρέσουν;τού είπε,τον πλησιασε,τα στήθη της τον άγγιζαν.
Το δωμάτιο είχε ένα κίτρινο χαμηλό φωτισμό.
Τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο στόμα.
-Παμε στο κρεβάτι,τού είπε.
Τον έγδυσε.Την ειδε να γδυνεται.
Η γυναίκα ξάπλωσε στο κρεβάτι,η ανάσα της τον έκαιγε.
Τον ξύπνησε η γυναίκα.
-Πρέπει να φύγεις τώρα, του είπε. Να μη σε δουν εδώ.
Σηκώθηκε,ντύθηκε.
- Όχι από τη σκάλα,από εδώ.
Η γυναίκα άνοιξε μια πόρτα,και βγήκε σε ένα διάδρομο.
-Δεν έχεις υπόθεση,τού είπε.
Να'ρθεις ξανά αύριο το βράδυ,θα μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να μας
ακούν.
Η πόρτα έκλεισε πίσω του.
Στο τέλος τού διαδρόμου ήταν μια μεταλλική πόρτα.
Την άνοιξε και βγήκε στο δρόμο.
Είχε νυχτώσει,ψιλοβρεχε,το κτίριο ως το τέλος του ψηλα διαλυμένο στην
ομίχλη.
.
.
The Staircase
He entered the building, dark and damp.
Impossible that anyone could live there, he thought.
They had told him the office for his case was inside.
He didn’t even know the floor.
The staircase was narrow, climbing high into darkness.
He began to ascend.
He counted: every thirty steps, a landing, and then thirty more rising above.
He kept climbing.
He was getting dizzy.
Laughter from above.
Three small children appeared, coming down—two boys and a girl.
Behind them two girls with ribbons in their hair, and further back a boy blowing a whistle.
“He’s going up,” one girl said, sticking out her tongue. “Up he goes.”
The children vanished into the depths of the staircase.
He kept ascending, breathing with difficulty.
Almost total darkness now.
He was going down. He hadn’t realized how.
He really was descending.
The stairs sloped sharply downhill and he risked losing his balance.
He looked down but couldn’t see the bottom.
Descending, he met the children again.
They were sitting on the steps.
The girls opened their arms to block his way.
He pushed them aside and passed through.
“Did you see him?” a boy’s voice called behind him, followed by the whistle.
“We saw him, we saw him!” the girls said in chorus, laughing loudly.
He turned to look.
The girl with the red ribbon bent to whisper into the ear of the boy with the whistle.
He began to whistle and the girl danced; the other children clapped to the rhythm.
He kept descending.
Descending.
On a landing he saw a narrow hallway to the left, half-lit.
He hadn’t noticed it while going up.
At its end a door opened to the right and a woman came out, beckoning him.
He went.
She must have been around forty, wearing a black slip.
“Come in,” she said. “I’ve been waiting for you.”
He entered. She closed the door.
“I’ve come for the office,” he said.
“Everyone comes for that,” she replied.
“I have to learn about my case,” he said.
“Do you believe you’re innocent?” she asked.
“I don’t even know what I’m accused of,” he answered.
She smiled.
“Then you’re like all the others.”
She bared her breasts. They were large.
“Do you like them?” she asked, drawing close; her breasts touched him.
The room glowed with a low yellow light.
She embraced him and kissed his mouth.
“Let’s go to bed,” she said.
She undressed him. He watched her undress.
She lay on the bed; her breath scorched him.
She woke him.
“You must leave now,” she said. “They mustn’t see you here.”
He got up, dressed.
“Not the staircase. This way.”
She opened a door into a corridor.
“You have no case,” she said.
“Come again tomorrow night. Then we can talk without being overheard.”
The door shut behind him.
At the end of the corridor was a metal door.
He opened it and stepped out into the street.
Night had fallen, a light drizzle.
The building dissolved into the fog, rising endlessly.
.
.
L’Escalier
Il entra dans l’immeuble, sombre et humide.
Impossible que quelqu’un y habite, pensa-t-il.
On lui avait dit que le bureau pour son affaire se trouvait là.
Il n’en connaissait même pas l’étage.
L’escalier était étroit, montant très haut dans l’obscurité.
Il commença à monter.
Il compta : tous les trente marches, un palier, puis encore trente marches plus haut.
Il montait toujours.
Il avait le vertige.
Des rires d’en haut.
Trois petits enfants apparurent, descendant : deux garçons et une fille.
Derrière eux, deux filles aux rubans dans les cheveux, et plus loin un garçon soufflant dans un sifflet.
« Il monte ! » dit une des filles en lui tirant la langue. « Il monte ! »
Les enfants disparurent dans la profondeur de l’escalier.
Il continuait de monter, respirant avec peine.
Presque le noir complet.
Il descendait maintenant. Sans savoir quand cela avait changé.
Il descendait vraiment.
L’escalier était fortement en pente ; il risquait de perdre l’équilibre.
Il regarda en bas : impossible de distinguer le fond.
En descendant, il rencontra de nouveau les enfants.
Assis sur les marches, les filles écartèrent les bras pour bloquer le passage.
Il les poussa et passa.
« Vous l’avez vu ? » cria derrière lui la voix d’un garçon, suivie du sifflet.
« On l’a vu, on l’a vu ! » répondirent les filles en chœur, riant aux éclats.
Il se retourna.
La fille au ruban rouge se pencha à l’oreille du garçon au sifflet et lui murmura quelque chose.
Il se mit à siffler et la fille dansa ; les autres enfants tapaient des mains en cadence.
Il descendait toujours.
Descendait.
Sur un palier, il vit à gauche un couloir étroit, mal éclairé.
Il ne l’avait pas remarqué en montant.
Au fond, une porte s’ouvrit à droite et une femme apparut. Elle lui fit signe.
Il y alla.
Elle devait avoir une quarantaine d’années, vêtue d’un simple fond de robe noir.
« Entre, » dit-elle. « Je t’attendais. »
Il entra. Elle referma la porte.
« Je viens pour le bureau, » dit-il.
« Tout le monde vient pour ça, » répondit-elle.
« Je dois connaître mon affaire. »
« Tu crois être innocent ? »
« Je ne sais même pas de quoi on m’accuse. »
Elle sourit.
« Alors tu es comme tous les autres. »
Elle découvrit sa poitrine, lourde.
« Tu aimes ? » dit-elle en s’approchant, ses seins le touchant déjà.
La chambre baignait dans une lumière jaune et basse.
Elle l’embrassa sur la bouche.
« Allons au lit. »
Elle le déshabilla. Il la vit se déshabiller.
Elle s’étendit sur le lit ; son souffle le brûlait.
Elle le réveilla.
« Il faut partir maintenant, » dit-elle. « Il ne faut pas qu’on te voie ici. »
Il se leva, s’habilla.
« Pas par l’escalier. Par ici. »
Elle ouvrit une porte donnant sur un couloir.
« Tu n’as pas d’affaire. »
« Reviens demain soir. Nous pourrons parler sans être entendus. »
La porte se referma derrière lui.
Au bout du couloir, une porte métallique.
Il l’ouvrit et sortit dans la rue.
La nuit était tombée, une fine pluie.
L’immeuble se dissolvait dans le brouillard, montant sans fin.
.
.
Die Treppe
Er betrat das Gebäude, dunkel und feucht.
Unmöglich, dass hier jemand wohnte, dachte er.
Man hatte ihm gesagt, dass dort das Büro für seinen Fall sei.
Er kannte nicht einmal das Stockwerk.
Die Treppe war eng und führte hoch in die Dunkelheit.
Er begann aufzusteigen.
Er zählte: alle dreißig Stufen ein Absatz, dann wieder dreißig höher.
Er stieg weiter.
Ihm wurde schwindlig.
Gelächter von oben.
Drei kleine Kinder erschienen, hinabsteigend—zwei Jungen und ein Mädchen.
Dahinter zwei Mädchen mit Schleifen im Haar; weiter hinten ein Junge mit einer Pfeife.
„Er geht hoch“, sagte eines der Mädchen und streckte ihm die Zunge heraus. „Er geht hoch!“
Die Kinder verschwanden im Treppenschacht.
Er stieg weiter, atmete schwer.
Fast völlige Dunkelheit.
Nun ging er hinunter. Ohne zu begreifen wie.
Er ging wirklich hinunter.
Die Treppe war steil abfallend; er drohte das Gleichgewicht zu verlieren.
Er sah hinab, aber konnte keinen Boden erkennen.
Beim Hinabsteigen traf er die Kinder erneut.
Sie saßen auf den Stufen.
Die Mädchen breiteten die Arme aus und versperrten ihm den Weg.
Er stieß sie zur Seite und ging durch.
„Habt ihr ihn gesehen?“, rief ein Junge hinter ihm, gefolgt von der Pfeife.
„Wir haben ihn gesehen, wir haben ihn gesehen!“, riefen die Mädchen und lachten laut.
Er drehte sich um.
Das Mädchen mit dem roten Band flüsterte dem Jungen mit der Pfeife etwas ins Ohr.
Er begann zu pfeifen und das Mädchen tanzte; die anderen klatschten im Takt.
Er ging weiter hinunter.
Hinunter.
Auf einem Absatz sah er links einen schmalen, halbdunklen Gang.
Beim Aufstieg war er ihm nicht aufgefallen.
Am Ende öffnete sich rechts eine Tür und eine Frau trat heraus und winkte ihm.
Er ging zu ihr.
Sie mochte um die vierzig sein, trug ein schwarzes Unterkleid.
„Komm herein“, sagte sie. „Ich habe auf dich gewartet.“
Er trat ein. Sie schloss die Tür.
„Ich komme wegen des Büros“, sagte er.
„Dafür kommen sie alle“, sagte sie.
„Ich muss über meinen Fall Bescheid wissen.“
„Glaubst du, dass du unschuldig bist?“
„Ich weiß nicht einmal, wessen man mich beschuldigt.“
Sie lächelte.
„Dann bist du wie all die anderen.“
Sie entblößte ihre schweren Brüste.
„Gefällt es dir?“, sagte sie, trat näher; ihre Brust berührte ihn.
Im Zimmer lag ein gelbliches, schummriges Licht.
Sie umarmte ihn und küsste ihn auf den Mund.
„Gehen wir ins Bett.“
Sie zog ihn aus. Er sah ihr beim Ausziehen zu.
Sie legte sich ins Bett; ihr Atem brannte.
Sie weckte ihn.
„Du musst jetzt gehen“, sagte sie. „Du darfst hier nicht gesehen werden.“
Er stand auf, zog sich an.
„Nicht die Treppe. Hier entlang.“
Sie öffnete eine Tür zu einem Gang.
„Du hast keinen Fall.“
„Komm morgen Nacht wieder. Dann können wir reden, ohne dass man uns belauscht.“
Die Tür schloss sich hinter ihm.
Am Ende des Gangs eine Metalltür.
Er öffnete sie und trat auf die Straße hinaus.
Es war Nacht, leichter Nieselregen.
Das Gebäude löste sich im Nebel auf, hoch empor.
.
.
La Scala
Entrò nell’edificio, buio e umido.
Impossibile che qualcuno ci abitasse, pensò.
Gli avevano detto che lì si trovava l’ufficio per il suo caso.
Non sapeva nemmeno il piano.
La scala era stretta, saliva alta nel buio.
Cominciò a salire.
Contò : ogni trenta gradini un pianerottolo, poi altri trenta più su.
Continuava a salire.
La testa gli girava.
Risa dall’alto.
Tre bambini apparvero scendendo—due maschi e una femmina.
Dietro due ragazzine con fiocchi nei capelli, e più indietro un ragazzo con un fischietto.
«Va su!», disse una delle bambine tirandogli la lingua. «Va su!»
Scomparvero nella tromba delle scale.
Continuava a salire, respirava con fatica.
Quasi buio totale.
Ora scendeva. Senza capire quando fosse accaduto.
Scendeva davvero.
La scala pendeva ripida e rischiava di perdere l’equilibrio.
Guardò in basso—non vedeva il fondo.
Scendendo incontrò di nuovo i bambini.
Erano seduti sui gradini.
Le bambine spalancarono le braccia per impedirgli il passaggio.
Le spinse e passò.
«L’avete visto?», chiese un ragazzo dietro di lui, seguito dal fischietto.
«L’abbiamo visto, l’abbiamo visto!», dissero le bambine ridendo forte.
Si voltò.
La bambina col fiocco rosso sussurrò qualcosa all’orecchio del ragazzo col fischietto.
Lui fischiò e la bambina danzò; gli altri battevano le mani al ritmo.
Continuava a scendere.
A scendere.
Su un pianerottolo vide a sinistra un corridoio stretto, mezz’illuminato.
Salendo non l’aveva visto.
In fondo, a destra, si aprì una porta e ne uscì una donna che gli fece cenno.
Andò da lei.
Avrà avuto quarant’anni, indossava una sottoveste nera.
«Entra,» disse. «Ti aspettavo.»
Entrò. Lei chiuse la porta.
«Sono venuto per l’ufficio,» disse.
«Vengono tutti per quello,» rispose lei.
«Devo sapere del mio caso.»
«Credi d’essere innocente?»
«Non so nemmeno di che cosa sono accusato.»
Lei sorrise.
«Allora sei come tutti gli altri.»
Scoprì il petto, pesante.
«Ti piacciono?» disse avvicinandosi; il petto lo sfiorò.
La stanza era immersa in luce giallastra e bassa.
Lo abbracciò e lo baciò sulla bocca.
«Andiamo a letto.»
Lo spogliò. Lui la vide spogliarsi.
Lei si sdraiò sul letto; il suo respiro lo bruciava.
Lo svegliò.
«Devi andare ora,» disse. «Non devono vederti qui.»
Si alzò, si vestì.
«Non per le scale. Di qua.»
Aprì una porta su un corridoio.
«Non hai nessun caso.»
«Torna domani notte. Potremo parlare senza essere ascoltati.»
La porta si chiuse dietro di lui.
In fondo c’era una porta metallica.
La aprì ed uscì in strada.
Era notte, piovigginava.
L’edificio svaniva nella nebbia, altissimo.
.
.
La Escalera
Entró al edificio, oscuro y húmedo.
Imposible que alguien viviera allí, pensó.
Le habían dicho que allí estaba la oficina para su caso.
Ni siquiera sabía el piso.
La escalera era estrecha y subía muy alto hacia la oscuridad.
Empezó a subir.
Contó: cada treinta escalones un rellano, y después otros treinta más arriba.
Seguía subiendo.
Se mareaba.
Risas desde arriba.
Aparecieron tres niños, bajando—dos varones y una niña.
Detrás dos niñas con cintas en el pelo, y más atrás un niño con un silbato.
«Sube, sube», dijo una de las niñas sacándole la lengua. «Sube.»
Los niños desaparecieron en la profundidad de la escalera.
Él seguía subiendo, respirando con dificultad.
Casi oscuridad total.
Ahora bajaba. Sin entender cómo había ocurrido.
Bajaba de verdad.
La escalera inclinaba con fuerza; casi perdió el equilibrio.
Miró hacia abajo y no vio fondo alguno.
Bajando volvió a encontrarse a los niños.
Estaban sentados en los peldaños.
Las niñas abrieron los brazos para impedirle el paso.
Las apartó y pasó.
«¿Lo vieron?», gritó un niño detrás, seguido del silbato.
«Lo vimos, lo vimos», dijeron las niñas riendo a carcajadas.
Se volvió.
La niña de la cinta roja susurró algo al niño del silbato.
Él silbó y la niña bailó; los otros niños aplaudían al ritmo.
Él seguía bajando.
Bajando.
En un rellano vio a la izquierda un pasillo angosto, medio iluminado.
Subiendo no lo había visto.
Al fondo, a la derecha, se abrió una puerta y apareció una mujer que le hizo señas.
Fue hacia ella.
Tendría unos cuarenta años, llevaba una combinación negra.
«Entra,» dijo. «Te esperaba.»
Entró. Ella cerró la puerta.
«Vengo por la oficina,» dijo.
«Todos vienen por eso,» respondió ella.
«Necesito saber sobre mi caso.»
«¿Crees que eres inocente?»
«Ni siquiera sé de qué me acusan.»
Ella sonrió.
«Entonces eres como los demás.»
Se descubrió el pecho, pesado.
«¿Te gusta?» dijo acercándose; su pecho lo tocó.
La habitación tenía una luz amarillenta, baja.
Lo abrazó y lo besó en la boca.
«Vamos a la cama.»
Lo desnudó. Él la vio desnudarse.
La mujer se recostó en la cama; su aliento lo quemaba.
Lo despertó.
«Debes irte ahora,» dijo. «No deben verte aquí.»
Se levantó, se vistió.
«No por la escalera. Por aquí.»
Ella abrió una puerta hacia un pasillo.
«No tienes caso.»
«Vuelve mañana por la noche. Podremos hablar sin que nos oigan.»
La puerta se cerró detrás de él.
Al fondo había una puerta metálica.
La abrió y salió a la calle.
Era de noche, lloviznaba.
El edificio se deshacía en la niebla, ascendiendo sin fin.
.
.
A Escada
Entrou no prédio, escuro e úmido.
Impossível que alguém morasse ali, pensou.
Tinham lhe dito que ali ficava o escritório do seu caso.
Nem o andar sabia.
A escada era estreita e subia alto na escuridão.
Ele começou a subir.
Contou: a cada trinta degraus um patamar, depois mais trinta acima.
Continuou subindo.
Sentiu tontura.
Risos lá de cima.
Três crianças apareceram descendo—dois meninos e uma menina.
Atrás vinham duas meninas com fitas no cabelo, e mais atrás um menino com um apito.
—Ele sobe —disse uma das meninas mostrando a língua—, ele sobe!
As crianças desapareceram na profundidade da escada.
Ele continuava subindo, respirando com dificuldade.
Quase escuridão total.
Agora descia. Sem perceber quando havia mudado.
Descia de verdade.
A escada inclinava com força; podia perder o equilíbrio.
Olhou para baixo—não via o fim.
Descendo encontrou novamente as crianças.
Estavam sentadas nos degraus.
As meninas abriram os braços para bloqueá-lo.
Ele as empurrou e passou.
—Vocês viram? —perguntou um menino atrás, seguido do apito.
—Vimos, vimos! —gritaram as meninas rindo alto.
Ele virou para olhar.
A menina da fita vermelha sussurrou algo ao menino do apito.
Ele apitou e ela dançou; as outras crianças batiam palmas no ritmo.
Ele continuava descendo.
Descendo.
Num patamar viu à esquerda um corredor estreito, meio iluminado.
Subindo não o tinha visto.
Ao fundo, à direita, abriu-se uma porta e saiu uma mulher chamando-o com a mão.
Ele foi.
Ela teria uns quarenta anos, usava uma combinação preta.
—Entre —disse—. Eu te esperava.
Ele entrou. Ela fechou a porta.
—Vim pelo escritório —disse ele.
—Todos vêm por isso —respondeu ela.
—Preciso saber do meu caso.
—Acredita que é inocente?
—Nem sei de que me acusam.
Ela sorriu.
—Então é como os outros.
Ela descobriu os seios, grandes.
—Gosta? —disse aproximando-se; os seios o tocaram.
O quarto tinha luz amarelada, baixa.
Ela o abraçou e beijou-o na boca.
—Vamos para a cama.
Ela o despiu. Ele a viu tirar a roupa.
Ela deitou-se; seu hálito queimava.
Ela o acordou.
—Você deve ir agora —disse—. Não podem te ver aqui.
Ele levantou-se, vestiu-se.
—Não pela escada. Por aqui.
Ela abriu uma porta para um corredor.
—Você não tem caso.
—Volte amanhã à noite. Poderemos conversar sem nos ouvirem.
A porta fechou-se atrás dele.
No fim do corredor uma porta metálica.
Ele abriu e saiu para a rua.
Era noite, garoava.
O prédio desaparecia na névoa, subindo sem fim.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου