.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η Εξέταση
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Εξέταση
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Τον έφεραν στην αίθουσα τής ανακρισης.Ενα μονο μικρό παράθυρο υπήρχε ψηλά.
Σχεδόν σκοτάδι.
Τον κάθισαν σε μια καρέκλα στο κέντρο και τον έδεσαν σφιχτά.
Ο ιεροεξεταστής,ενας ψηλός αδύνατος άντρας,με οστεωδη πρόσωπο,μπήκε μέσα.
Φορούσε μαύρη ενδυμασία.Σταθηκε όρθιος μπροστά του.
-Γιατι σε κατηγορούν;τον ρώτησε.
Δεν απαντησε.
Ο ιεροεξεταστής πήγε αριστερά του.
-Είναι αλήθεια,ότι έγραψες ότι ο Θεος δεν είναι παντοδύναμος,αλλά υπόλογος στους ανθρώπους;
-Ειναι αλήθεια,απάντησε.
Αυτό είναι ερώτηση.
Ο ιεροεξεταστής πήγε πίσω του.
-Οι ερωτήσεις όμως δεν είναι αθώες,είπε ο ιερος ανακριτής,όλες οι αιρέσεις ξεκινούν από ερωτήσεις.
Δεν απαντησε.
Ο ιεροεξεταστης πήγε δεξιά του.
-Τι επιδιώκεις; Ποιος σε καθοδηγεί;
-Κανείς,απάντησε,μόνο η απορία.
-Η απορία είναι μορφή αλαζονείας,είπε ο ιεροεξεταστής.
Το να ρωτάς όταν η Εκκλησία έχει ήδη απαντήσει είναι σαν να προσπαθείς να διορθώσεις τον Θεό.
-Αληθεια είναι,απάντησε,
αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα χρειαζόταν διόρθωση.
-Ποιος είσαι για να το αναρωτηθείς;ακούστηκε σκληρή η φωνή τού ιεροεξεταστη
-Ένας άνθρωπος,απάντησε.
Ο ιεροεξεταστης πήγε μπροστά του.
-Δεν φοβάσαι;τον ρώτησε.
-Φοβάμαι,απάντησε,αλλά δεν μετατρέπω τον φόβο σε υπακοή.
-Αρκετα,φώναξε ο ιεροεξεταστης,πάρτε τον.
Τον έφεραν σε ένα πολύ στενό χώρο.Εδεσαν τους καρπούς του σφιχτά με σχοινί και τον κρέμασαν
ψηλά σε ένα γάντζο.
Απο τα πόδια του κρέμασαν σιδερένια βαρη.
Τον άφησαν στο σκοτάδι.
Έκλεισαν τη πόρτα.
Το τρομερό βάρος εξαρθρωνε το σώμα του.
Απο ανοιγμα πανω τού έρριχναν παγωμένο νερό.
Πέρασαν ώρες,μερες.
Η πόρτα άνοιξε.Ερριξαν φως πάνω του.Τυφλωθηκε.
Άκουσε τη φωνή τού ιεροεξεταστη:
-αρκεί η ομολογία τής αίρεσης σου
-Η πίστη σας ζητάει ομολογία,τού απάντησε,η δική μου ζητάει αλήθεια.
Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.
Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.
Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.
Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.
Κάποιος εντεταλμένος τους πάνω σε ξύλινο ψηλό βαθρο για είναι ορατός διάβασε:
'Εις το όνομα τής καθαρότητας τής πίστεως και τής σωτηρίας τών ψυχών
ο κατηγορούμενος καταδικάζεται εις το πυρ.'
Άναψαν τη φωτιά.
Οι φλόγες τον έκαιγαν.
Ο αιρετικος έγινε στάχτη.
Λενε πως στα χειρόγραφα τής υπόθεσης,που βρέθηκαν πολύ αργότερα,ο ιεροεξεταστης είχε σημειώσει:
Ο άνθρωπος ρώτησε γιατί ο Θεός δεν διορθώνεται.
Και ίσως η μόνη απάντηση είναι πως ο Θεός δεν διορθώνεται,
αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν ίσως πρέπει.
.
.
The Examination
They brought him into the interrogation room.
There was only a small window high up.
Almost darkness.
They sat him on a chair in the center and tied him tight.
The inquisitor, a tall thin man with a bony face, entered.
He wore black garments. He stood in front of him.
“Why are you accused?” he asked.
He did not answer.
The inquisitor moved to his left.
“Is it true that you wrote that God is not almighty, but accountable to men?”
“It is true,” he answered.
“That is a question.”
The inquisitor went behind him.
“But questions are not innocent,” said the holy examiner. “All heresies begin with questions.”
He did not answer.
The inquisitor moved to his right.
“What do you seek? Who guides you?”
“No one,” he answered, “only doubt.”
“Doubt is a form of arrogance,” said the inquisitor.
“To ask when the Church has already answered is like trying to correct God.”
“It is true,” he answered,
“I wonder if God would need correction.”
“And who are you to wonder?” came the harsh voice of the inquisitor.
“A man,” he answered.
The inquisitor came before him.
“Are you not afraid?” he asked.
“I am afraid,” he replied, “but I do not turn fear into obedience.”
“Enough!” shouted the inquisitor. “Take him.”
They brought him into a very narrow space.
They tied his wrists tightly with rope and hung him from a hook high above.
From his feet they hung iron weights.
They left him in the dark.
They closed the door.
The terrible weight dislocated his body.
From an opening above they poured cold water over him.
Hours passed, days.
The door opened. They threw light upon him. He was blinded.
He heard the inquisitor’s voice:
“Your confession of heresy is sufficient.”
“Your faith demands confession,” he replied, “mine demands truth.”
They tied him on the pile of wood.
The crowd was gathered around.
An official, standing on a high wooden platform to be seen, read:
“In the name of the purity of the faith and the salvation of souls,
the accused is condemned to fire.”
They lit the flames.
The fire consumed him.
The heretic turned to ash.
They say that in the manuscripts of the case, found much later, the inquisitor had noted:
“The man asked why God is not corrected.
And perhaps the only answer is that God is not corrected,
but those who serve Him perhaps should be.”
.
.
L’Examen
On l’amena dans la salle d’interrogatoire.
Il n’y avait qu’une petite fenêtre en hauteur.
Presque l’obscurité.
On le fit asseoir sur une chaise au centre et on l’attacha fermement.
L’inquisiteur, un homme grand et mince au visage osseux, entra.
Il portait un vêtement noir. Il resta debout devant lui.
« De quoi t’accuse-t-on ? » demanda-t-il.
Il ne répondit pas.
L’inquisiteur passa à sa gauche.
« Est-il vrai que tu as écrit que Dieu n’est pas tout-puissant, mais redevable aux hommes ? »
« C’est vrai », répondit-il.
« Ceci est une question. »
L’inquisiteur se plaça derrière lui.
« Mais les questions ne sont pas innocentes, dit l’examinateur sacré. Toutes les hérésies commencent par des questions. »
Il ne répondit pas.
L’inquisiteur passa à sa droite.
« Que cherches-tu ? Qui te guide ? »
« Personne, répondit-il, seulement l’étonnement. »
« L’étonnement est une forme d’arrogance, dit l’inquisiteur.
Questionner lorsque l’Église a déjà répondu, c’est vouloir corriger Dieu. »
« C’est vrai, répondit-il,
je me demande si Dieu aurait besoin d’être corrigé. »
« Qui es-tu pour te le demander ? » lança la voix dure de l’inquisiteur.
« Un homme », répondit-il.
L’inquisiteur revint devant lui.
« N’as-tu pas peur ? » demanda-t-il.
« J’ai peur, répondit-il, mais je ne transforme pas la peur en obéissance. »
« Assez ! » cria l’inquisiteur. « Emmenez-le. »
On le conduisit dans un espace très étroit.
On lui lia les poignets avec une corde serrée et on le suspendit à un crochet en hauteur.
À ses pieds on accrocha des poids de fer.
On le laissa dans le noir.
On ferma la porte.
Le poids terrible disloquait son corps.
Par une ouverture au-dessus on lui versait de l’eau glacée.
Des heures passèrent, des jours.
La porte s’ouvrit. On jeta de la lumière sur lui. Il fut aveuglé.
Il entendit la voix de l’inquisiteur :
« Il suffit de ta confession d’hérésie. »
« Votre foi exige une confession, répondit-il, la mienne exige la vérité. »
On l’attacha au bûcher.
La foule était rassemblée autour.
Un officier, sur un haut estrade de bois pour être visible, lut :
« Au nom de la pureté de la foi et du salut des âmes,
l’accusé est condamné au feu. »
On mit le feu.
Les flammes le brûlèrent.
L’hérétique devint cendre.
On dit que dans les manuscrits du dossier, retrouvés bien plus tard, l’inquisiteur avait noté :
« L’homme a demandé pourquoi Dieu ne se corrige pas.
Et peut-être que la seule réponse est que Dieu ne se corrige pas,
mais que ceux qui le servent devraient peut-être le faire. »
.
.
Die Untersuchung
Sie brachten ihn in den Verhörraum.
Es gab nur ein kleines Fenster weit oben.
Fast völlige Dunkelheit.
Sie setzten ihn auf einen Stuhl in der Mitte und banden ihn fest.
Der Inquisitor, ein großer, dünner Mann mit knochigem Gesicht, trat ein.
Er trug schwarze Kleidung. Er stellte sich vor ihn.
„Warum wirst du angeklagt?“, fragte er.
Er antwortete nicht.
Der Inquisitor ging zu seiner linken Seite.
„Stimmt es, dass du geschrieben hast, Gott sei nicht allmächtig, sondern den Menschen gegenüber rechenschaftspflichtig?“
„Es stimmt“, antwortete er.
„Das ist eine Frage.“
Der Inquisitor ging hinter ihn.
„Aber Fragen sind nicht unschuldig“, sagte der heilige Prüfer. „Alle Häresien beginnen mit Fragen.“
Er antwortete nicht.
Der Inquisitor ging zu seiner rechten Seite.
„Was suchst du? Wer leitet dich?“
„Niemand“, antwortete er, „nur das Staunen.“
„Staunen ist eine Form von Arroganz“, sagte der Inquisitor.
„Zu fragen, wenn die Kirche bereits geantwortet hat, heißt, Gott korrigieren zu wollen.“
„Es stimmt“, antwortete er,
„ich frage mich, ob Gott eine Korrektur bräuchte.“
„Wer bist du, um das zu fragen?“, ertönte die harte Stimme des Inquisitors.
„Ein Mensch“, antwortete er.
Der Inquisitor trat wieder vor ihn.
„Hast du keine Angst?“
„Ich habe Angst“, antwortete er, „aber ich verwandle Angst nicht in Gehorsam.“
„Genug!“, rief der Inquisitor. „Nehmt ihn mit.“
Sie brachten ihn in einen sehr engen Raum.
Sie banden seine Handgelenke mit einem Seil fest und hängten ihn hoch an einen Haken.
An seine Füße hängten sie eiserne Gewichte.
Sie ließen ihn in der Dunkelheit zurück.
Sie schlossen die Tür.
Das schreckliche Gewicht verrenkte seinen Körper.
Durch eine Öffnung oben gossen sie eiskaltes Wasser über ihn.
Stunden vergingen, Tage.
Die Tür öffnete sich. Licht fiel auf ihn. Er wurde geblendet.
Er hörte die Stimme des Inquisitors:
„Dein Bekenntnis der Häresie genügt.“
„Euer Glaube verlangt ein Bekenntnis,“ antwortete er, „mein Glaube verlangt Wahrheit.“
Sie banden ihn auf den Holzstoß.
Das Volk stand ringsherum.
Ein Beauftragter, auf einem hohen hölzernen Podest, damit er sichtbar sei, las:
„Im Namen der Reinheit des Glaubens und des Heils der Seelen
wird der Angeklagte zum Feuer verurteilt.“
Sie zündeten das Feuer an.
Die Flammen fraßen ihn.
Der Ketzer wurde zu Asche.
Man sagt, dass in den Akten des Falls, die viel später gefunden wurden, der Inquisitor notiert hatte:
„Der Mensch fragte, warum Gott nicht korrigiert wird.
Und vielleicht ist die einzige Antwort, dass Gott nicht korrigiert wird,
aber diejenigen, die ihm dienen, vielleicht sollten.“
.
.
L’Esame
Lo portarono nella sala degli interrogatori.
C’era solo una piccola finestra in alto.
Quasi buio.
Lo fecero sedere su una sedia al centro e lo legarono strettamente.
L’inquisitore, un uomo alto e magro dal volto ossuto, entrò.
Indossava un abito nero. Si fermò davanti a lui.
«Perché sei accusato?» chiese.
Non rispose.
L’inquisitore si spostò alla sua sinistra.
«È vero che hai scritto che Dio non è onnipotente, ma responsabile davanti agli uomini?»
«È vero», rispose.
«Questa è una domanda.»
L’inquisitore si spostò dietro di lui.
«Ma le domande non sono innocenti,» disse l’esaminatore sacro. «Tutte le eresie cominciano dalle domande.»
Non rispose.
L’inquisitore si spostò alla sua destra.
«Che cosa cerchi? Chi ti guida?»
«Nessuno,» rispose, «solo la meraviglia.»
«La meraviglia è una forma di arroganza,» disse l’inquisitore.
«Domandare quando la Chiesa ha già risposto è come voler correggere Dio.»
«È vero,» rispose,
«mi chiedo se Dio avrebbe bisogno di correzione.»
«Chi sei tu per chiedertelo?» si udì la voce dura dell’inquisitore.
«Un uomo,» rispose.
L’inquisitore tornò davanti a lui.
«Non hai paura?»
«Ho paura,» rispose, «ma non trasformo la paura in obbedienza.»
«Basta!» gridò l’inquisitore. «Portatelo via.»
Lo condussero in uno spazio molto stretto.
Gli legarono i polsi con una corda e lo appesero in alto a un gancio.
Ai suoi piedi attaccarono pesi di ferro.
Lo lasciarono nel buio.
Chiusero la porta.
Il terribile peso gli slogava il corpo.
Da un’apertura sopra gli versavano acqua gelata.
Passarono ore, giorni.
La porta si aprì. Gli gettarono luce addosso. Fu accecato.
Udì la voce dell’inquisitore:
«Basta la tua confessione d’eresia.»
«La vostra fede chiede confessione,» rispose, «la mia chiede verità.»
Lo legarono alla catasta di legna.
La folla era tutt’intorno.
Un incaricato, su un alto palco di legno per essere visibile, lesse:
«In nome della purezza della fede e della salvezza delle anime
l’imputato è condannato al fuoco.»
Accesero il fuoco.
Le fiamme lo bruciarono.
L’eretico divenne cenere.
Si dice che nei manoscritti del caso, ritrovati molto più tardi, l’inquisitore avesse annotato:
«L’uomo ha domandato perché Dio non venga corretto.
E forse l’unica risposta è che Dio non viene corretto,
ma coloro che lo servono, forse sì.»
.
.
El Examen
Lo llevaron a la sala de interrogatorios.
Solo había una pequeña ventana en lo alto.
Casi oscuridad.
Lo sentaron en una silla en el centro y lo ataron con fuerza.
El inquisidor, un hombre alto y delgado de rostro huesudo, entró.
Vestía de negro. Se quedó de pie frente a él.
—¿De qué te acusan? —preguntó.
Él no respondió.
El inquisidor pasó a su izquierda.
—¿Es verdad que escribiste que Dios no es todopoderoso, sino responsable ante los hombres?
—Es verdad —respondió.
—Esa es una pregunta.
El inquisidor se colocó detrás de él.
—Pero las preguntas no son inocentes —dijo el examinador sagrado—, todas las herejías comienzan con preguntas.
Él no respondió.
El inquisidor pasó a su derecha.
—¿Qué buscas? ¿Quién te guía?
—Nadie —respondió—, solo la duda.
—La duda es una forma de arrogancia —dijo el inquisidor—.
Preguntar cuando la Iglesia ya ha respondido es como intentar corregir a Dios.
—Es verdad —respondió—,
me pregunto si Dios necesitaría corrección.
—¿Quién eres tú para preguntarlo? —se oyó la voz dura del inquisidor.
—Un hombre —respondió.
El inquisidor volvió a ponerse frente a él.
—¿No tienes miedo? —preguntó.
—Tengo miedo —respondió—, pero no convierto el miedo en obediencia.
—¡Basta! —gritó el inquisidor—, lleváoslo.
Lo llevaron a un espacio muy estrecho.
Le ataron las muñecas con una cuerda y lo colgaron de un gancho en lo alto.
A sus pies colgaron pesas de hierro.
Lo dejaron en la oscuridad.
Cerraron la puerta.
El peso terrible dislocaba su cuerpo.
Desde una abertura arriba le vertían agua helada.
Pasaron horas, días.
La puerta se abrió. Le arrojaron luz encima. Quedó cegado.
Oyó la voz del inquisidor:
—Basta con tu confesión de herejía.
—Vuestra fe exige confesión —respondió—, la mía exige verdad.
Lo ataron a la hoguera.
La multitud estaba alrededor.
Un funcionario, sobre una alta plataforma de madera para ser visto, leyó:
«En nombre de la pureza de la fe y de la salvación de las almas,
el acusado es condenado al fuego.»
Encendieron las llamas.
El fuego lo consumió.
El hereje se volvió ceniza.
Dicen que en los manuscritos del caso, encontrados mucho más tarde, el inquisidor había anotado:
«El hombre preguntó por qué Dios no se corrige.
Y quizá la única respuesta sea que Dios no se corrige,
pero tal vez quienes le sirven sí deberían.»
.
.
O Exame
Levaram-no à sala de interrogatório.
Havia apenas uma pequena janela lá em cima.
Quase escuridão.
Sentaram-no numa cadeira ao centro e o amarraram com força.
O inquisidor, um homem alto e magro de rosto ossudo, entrou.
Vestia roupas negras. Ficou de pé diante dele.
—De que é acusado? —perguntou.
Ele não respondeu.
O inquisidor foi para o seu lado esquerdo.
—É verdade que escreveste que Deus não é todo-poderoso, mas responsável perante os homens?
—É verdade —respondeu.
—Isto é uma pergunta.
O inquisidor foi para trás dele.
—Mas as perguntas não são inocentes —disse o examinador sagrado—, todas as heresias começam com perguntas.
Ele não respondeu.
O inquisidor foi para o seu lado direito.
—O que procuras? Quem te orienta?
—Ninguém —respondeu—, apenas a dúvida.
—A dúvida é uma forma de arrogância —disse o inquisidor—.
Perguntar quando a Igreja já respondeu é como tentar corrigir Deus.
—É verdade —respondeu—,
pergunto-me se Deus precisaria de correção.
—Quem és tu para te perguntares isso? —soou a voz dura do inquisidor.
—Um homem —respondeu.
O inquisidor voltou a ficar diante dele.
—Não tens medo? —perguntou.
—Tenho medo —respondeu—, mas não transformo o medo em obediência.
—Chega! —gritou o inquisidor—, levem-no.
Levaram-no para um espaço muito estreito.
Amarraram-lhe os pulsos com uma corda e o penduraram num gancho alto.
Nos pés, penduraram pesos de ferro.
Deixaram-no na escuridão.
Fecharam a porta.
O peso terrível deslocava o seu corpo.
Por uma abertura acima derramavam-lhe água gelada.
Passaram-se horas, dias.
A porta abriu-se. Lançaram luz sobre ele. Ficou cego.
Ouviu a voz do inquisidor:
—Basta a tua confissão de heresia.
—A vossa fé exige confissão —respondeu—, a minha exige verdade.
Amarraram-no à fogueira.
O povo estava à volta.
Um oficial, sobre um alto estrado de madeira para ser visível, leu:
«Em nome da pureza da fé e da salvação das almas,
o acusado é condenado ao fogo.»
Atearam fogo.
As chamas o queimaram.
O herege virou cinza.
Dizem que nos manuscritos do caso, encontrados muito mais tarde, o inquisidor anotara:
«O homem perguntou por que Deus não é corrigido.
E talvez a única resposta seja que Deus não é corrigido,
mas aqueles que o servem talvez devessem ser.»
.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου