.LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -ᛟᚱᛚᛁ -Orli (Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

.LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-ᛟᚱᛚᛁ -Orli

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Από το λιμάνι τού Γκέτεμποργκ ξεκινησε η ομίχλη νωρίς το απόγευμα και σκέπασε τη πόλη.

Η Arja Lindholm, εικοσιοκτώ ετών, ερευνήτρια εγκληματολογικής γλωσσολογίας τού πανεπιστημίου, περπατούσε βιαστικά.

Είχε περασει ώρες εξετάζοντας ένα παλιό χειρόγραφο που είχε βρεθεί στο υπογειο ενός προτεσταντικού ναού λίγα χιλιόμετρα βορειότερα.

Το χειρόγραφο περιείχε στίχους σε πρωτογερμανική διάλεκτο.

Στο τέλος του η ρουνικη γραφή:

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

Η λέξη δεν σήμαινε τίποτα γνωστό,ούτε όνομα θεότητας,ούτε τόπος,ούτε καποια τελετουργια.

Αρχισαν να τής συμβαίνουν διάφορα παράξενα:θόρυβοι,και περίεργα όνειρα με το βόρειο σελας,λύκους και μια σκοτεινή φιγούρα με οστεινη μάσκα και κέρατα.

Το βράδυ εκείνο βρήκε κάτω από τη πόρτα τού διαμερίσματος της μια επιστολή χωρίς να γράφει αποστολέα.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό κομμάτι υφάσματος,με την ρούνικη λέξη:Orli.

Η Arja δεν τρόμαξε,αν και είχε την αίσθηση πως η υπόθεση,οποια κι αν ήταν,την αφορούσε προσωπικά.

Την επόμενη μέρα πήγε στο Μουσείο Σκανδιναβικης Μυθολογιας.

Εκεί συναντήθηκε με τον καθηγητή της Halmberg,ειδικό σε ρουνικους κωδικες.

Όταν η Arja τού έδειξε το χειρόγραφο μαζί με το ύφασμα,το πρόσωπο του άλλαξε,εγινε σοβαρό

-Αν αυτό είναι αυθεντικό…

-Τι;

-Είναι κάλεσμα.

Ο Halmberg τής μίλησε για μια λατρευτική ομάδα πριν τον εκχριστιανισμό τής Σκανδιναβίας,που πίστευαν πως η ύλη τού κόσμου δεν εχει τρεις διαστάσεις,αλλά εννέα,όπως αναφέρει η Εντα. Asgard (θεοί), Midgard (άνθρωποι), Helheim/Niflheim (νεκροί), Alfheim (ξωτικά), Svartalfheim (νάνοι/σκοτεινά ξωτικά), Vanaheim (Vanir θεοί), Muspelheim (φωτιά) και Jotunheim (γίγαντες).

Η ομάδα αυτη δεν λάτρευε τον Όντιν ή τον Θωρ,αλλά έναν σκοτεινό μεσολαβητή που ονομαζόταν Orli,αυτός που περνά τις ομίχλες. .

-Αυτό το σύμβολο,είπε ο καθηγητης δείχνοντας το ύφασμα,εμφανίζεται ξανά κάθε τρεις αιώνες.

Λένε πως τότε κάποιος επιλέγεται για να τελειώσει κατι που δεν ολοκληρώθηκε.

-Τι;

-Να ανοίξει τον δρόμο.

Τη νύχτα

στο διαμέρισμα της η Arja ξυπνησε από οξύ θορυβο γυαλιού που εσπασε.Σηκωθηκε, άναψε το φως,στο μπάνιο ο καθρέφτης ειχε ραγίσει, σχηματίζοντας καθαρά την ρούνικη λέξη.ᛟᚱᛚᛁ -Orli.

Ύστερα άκουσε ψιθυρους:

Orli.Orli.

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο της στην άκρη τού κρεβατιού κάθονταν η φιγούρα με την οστέινη μάσκα.

-Τι θέλεις από μένα;ρώτησε η Arja.

-Εσυ τώρα ξέρεις,είπε η φιγούρα.Το Orli η ομίχλη να διαλυθεί.Να ανοίξει το πέρασμα τών εννέα διαστάσεων.Η επιστροφή εκείνων.

Η Arja κατάλαβε:ο ο.κοσμος αλλαζει,η' μένει ο ίδιος.

Έσκισε το ύφασμα.

Η φιγούρα χλωμιασε.

-Επελεξες τον ανθρώπινο κοσμο,είπε.

Και χάθηκε.

Το επόμενο πρωί το χειρόγραφο είχε εξαφανιστεί.

Ο καθηγητής Halmberg αγνοούσε την ύπαρξη του.

Μόνο η Arja το θυμόνταν.

Μερικές φορές άκουγε καθαρά τον ψιθυρο:Orli Orli

Κάποιος άλλος θα καλεστει μετά από αυτη διαμεσολαβητής για το πέρασμα.

Or: πέρασμα,πέραν,τής ομίχλης

li:εκείνος που προορίζεται

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

From the port of Gothenburg, the fog had risen early in the afternoon and covered the city.

Arja Lindholm, twenty-eight, a forensic linguistics researcher at the university, was walking quickly.

She had spent hours examining an old manuscript found in the basement of a Protestant church a few kilometers to the north.

The manuscript contained verses in a Proto-Germanic dialect.

At its end, a runic inscription:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

The word meant nothing known—neither deity nor place nor ritual.

Strange things began to happen to her: noises, and peculiar dreams of the northern lights, wolves, and a dark figure wearing a bone mask with horns.

That night she found an envelope under her apartment door, with no sender written.

Inside was a small piece of fabric bearing the runic word: Orli.

Arja did not panic, though she had the sense that the matter, whatever it was, concerned her personally.

The next day she went to the Museum of Scandinavian Mythology.

There she met with her professor, Halmberg, a specialist in runic codes.

When Arja showed him the manuscript along with the fabric, his face changed—became grave.

—If this is authentic…

—What?

—It is a calling.

Halmberg spoke to her of a pre-Christian cult in Scandinavia who believed that the matter of the world had not three dimensions but nine, as the Edda mentions: Asgard (gods), Midgard (humans), Helheim/Niflheim (the dead), Alfheim (elves), Svartalfheim (dwarves/dark elves), Vanaheim (Vanir gods), Muspelheim (fire), Jotunheim (giants).

This group did not worship Odin or Thor, but a dark intermediary called Orli, the one who walks through mists.

—This symbol, said the professor pointing at the fabric, reappears every three centuries.

They say that then someone is chosen to finish something left incomplete.

—What?

—To open the path.

That night, in her apartment, Arja awoke to the sharp sound of breaking glass. She got up, switched on the light: in the bathroom the mirror had cracked, forming clearly the runic word ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Then she heard whispers:

Orli. Orli.

When she returned to her room, the figure with the bone mask was sitting at the edge of her bed.

—What do you want from me? Arja asked.

—You know now, said the figure. For Orli the fog must part. The passage of the nine dimensions must open. Their return.

Arja understood: the world either changes, or remains the same.

She tore the fabric.

The figure paled.

—You chose the human world, it said.

And vanished.

The next morning the manuscript had disappeared.

Professor Halmberg denied knowing anything of it.

Only Arja remembered.

Sometimes she heard the whisper clearly: Orli. Orli.

Someone else would be chosen after her, mediator of the passage.

Or: beyond, passage, through the mist

li: the destined one

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Du port de Göteborg, le brouillard s’était levé tôt dans l’après-midi et avait recouvert la ville.

Arja Lindholm, vingt-huit ans, chercheuse en linguistique criminelle à l’université, marchait d’un pas pressé.

Elle avait passé des heures à examiner un ancien manuscrit retrouvé dans la cave d’un temple protestant situé à quelques kilomètres au nord.

Le manuscrit contenait des vers dans un dialecte proto-germanique.

À la fin, une inscription runique :

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Le mot ne signifiait rien de connu — ni nom de divinité, ni lieu, ni rituel.

Alors commencèrent à lui arriver diverses choses étranges : des bruits, et des rêves singuliers où apparaissaient les aurores boréales, des loups et une silhouette sombre portant un masque d’os orné de cornes.

Ce soir-là, elle trouva sous la porte de son appartement une lettre sans expéditeur.

À l’intérieur se trouvait un petit morceau de tissu, portant le mot runique : Orli.

Arja ne prit pas peur, bien qu’elle sentit que l’affaire, quelle qu’elle fût, la concernait personnellement.

Le lendemain, elle se rendit au Musée de Mythologie Scandinave.

Elle y rencontra son professeur, Halmberg, spécialiste des codes runiques.

Quand Arja lui montra le manuscrit avec le tissu, son visage changea — il devint grave.

— Si ceci est authentique…

— Quoi ?

— C’est un appel.

Halmberg lui parla d’un groupe cultuel pré-christianique de Scandinavie, qui croyait que la matière du monde ne possédait pas trois dimensions mais neuf, comme le mentionne l’Edda : Asgard (dieux), Midgard (hommes), Helheim/Niflheim (morts), Alfheim (elfes), Svartalfheim (nains/elfes sombres), Vanaheim (dieux Vanir), Muspelheim (feu) et Jotunheim (géants).

Ce groupe ne vénérait ni Odin ni Thor, mais un médiateur sombre appelé Orli, celui qui traverse les brumes.

— Ce symbole, dit le professeur en montrant le tissu, réapparaît tous les trois siècles.

On dit qu’alors quelqu’un est choisi pour achever quelque chose qui n’a pas été accompli.

— Quoi ?

— Ouvrir le passage.

Cette nuit-là, dans son appartement, Arja fut réveillée par le bruit aigu d’un verre qui se brisait. Elle se leva, alluma la lumière ; dans la salle de bain, le miroir était fendu, formant distinctement le mot runique ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Puis elle entendit des murmures :

— Orli. Orli.

Lorsqu’elle revint dans sa chambre, la silhouette au masque d’os était assise au bord du lit.

— Que veux-tu de moi ? demanda Arja.

— Tu sais maintenant, dit la silhouette. Pour Orli, la brume doit se dissiper. Le passage des neuf dimensions doit s’ouvrir. Leur retour.

Arja comprit : le monde change, ou il demeure le même.

Elle déchira le tissu.

La silhouette pâlit.

— Tu as choisi le monde des hommes, dit-elle.

Puis elle disparut.

Au matin, le manuscrit avait disparu.

Le professeur Halmberg nia connaître quoi que ce soit à son sujet.

Seule Arja s’en souvenait.

Parfois, elle entendait clairement le murmure : Orli. Orli.

Quelqu’un d’autre serait choisi après elle — médiateur du passage.

Or : au-delà, passage, à travers la brume

li : celui qui est destiné

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Vom Hafen Göteborgs zog der Nebel bereits am frühen Nachmittag auf und bedeckte die Stadt.

Arja Lindholm, achtundzwanzig Jahre alt und forensische Sprachforscherin an der Universität, ging eilig voran.

Stundenlang hatte sie ein altes Manuskript untersucht, das im Keller eines protestantischen Gotteshauses wenige Kilometer nördlich gefunden worden war.

Das Manuskript enthielt Verse in einem protogermanischen Dialekt.

Am Ende stand eine runische Inschrift:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Das Wort bedeutete nichts Bekanntes — weder eine Gottheit noch ein Ort noch irgendein Ritual.

Dann begannen ihr merkwürdige Dinge widerzufahren: Geräusche, und seltsame Träume von Nordlichtern, Wölfen und einer dunklen Gestalt mit einer Knochenmaske und Hörnern.

An jenem Abend fand sie unter der Tür ihrer Wohnung einen Brief ohne Absender.

Darin befand sich ein kleines Stück Stoff mit dem runischen Wort: Orli.

Arja erschrak nicht, obwohl sie das Gefühl hatte, dass die Angelegenheit — was immer sie war — sie persönlich betraf.

Am nächsten Tag besuchte sie das Museum für Skandinavische Mythologie.

Dort traf sie ihren Professor, Halmberg, einen Spezialisten für runische Codes.

Als Arja ihm das Manuskript zusammen mit dem Stoff zeigte, veränderte sich sein Gesicht — es wurde ernst.

— Wenn das authentisch ist …

— Was?

— Dann ist es ein Ruf.

Halmberg erzählte ihr von einer vorchristlichen Kultgemeinschaft in Skandinavien, die glaubte, dass die Materie der Welt nicht aus drei Dimensionen bestehe, sondern aus neun, wie die Edda berichtet: Asgard (Götter), Midgard (Menschen), Helheim/Niflheim (Tote), Alfheim (Elfen), Svartalfheim (Dunkelelfen/Zwerge), Vanaheim (Vanir-Götter), Muspelheim (Feuer) und Jotunheim (Riesen).

Diese Gruppe verehrte weder Odin noch Thor, sondern einen dunklen Mittler namens Orli, denjenigen, der durch die Nebel schreitet.

— Dieses Symbol, sagte der Professor und zeigte auf den Stoff, erscheint alle drei Jahrhunderte von Neuem.

Man sagt, dann werde jemand ausgewählt, um etwas zu vollenden, das nicht beendet wurde.

— Was?

— Den Weg zu öffnen.

In jener Nacht wurde Arja in ihrer Wohnung durch das scharfe Geräusch zerspringenden Glases geweckt. Sie stand auf, schaltete das Licht ein; im Badezimmer war der Spiegel gesprungen und formte deutlich das runische Wort ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Dann hörte sie ein Flüstern:

— Orli. Orli.

Als sie in ihr Zimmer zurückkehrte, saß die Gestalt mit der Knochenmaske am Rand des Bettes.

— Was willst du von mir? fragte Arja.

— Du weißt es jetzt, sagte die Gestalt. Für Orli muss der Nebel weichen. Der Durchgang der neun Dimensionen muss sich öffnen. Ihre Rückkehr.

Arja verstand: Die Welt verändert sich, oder sie bleibt dieselbe.

Sie riss den Stoff entzwei.

Die Gestalt erbleichte.

— Du hast die Welt der Menschen gewählt, sagte sie.

Und verschwand.

Am nächsten Morgen war das Manuskript verschwunden.

Professor Halmberg bestritt, jemals davon gewusst zu haben.

Nur Arja erinnerte sich.

Manchmal hörte sie deutlich das Flüstern: Orli. Orli.

Jemand anderes würde nach ihr berufen werden — Mittler des Durchgangs.

Or: jenseits, Durchgang, durch den Nebel

li: der Ausersehene

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Dal porto di Göteborg la nebbia era salita nel primo pomeriggio e aveva avvolto la città.

Arja Lindholm, ventotto anni, ricercatrice in linguistica forense presso l’università, camminava in fretta.

Aveva trascorso ore a esaminare un antico manoscritto ritrovato nel seminterrato di un tempio protestante a pochi chilometri a nord.

Il manoscritto conteneva versi in un dialetto protogermanico.

Alla fine vi era un’iscrizione runica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La parola non significava nulla di noto — né una divinità, né un luogo, né un rituale.

Poi cominciarono ad accaderle cose strane: rumori, e sogni peculiari con l’aurora boreale, lupi e una figura oscura con una maschera d’osso ornata di corna.

Quella sera trovò sotto la porta del suo appartamento una busta senza mittente.

Dentro c’era un piccolo pezzo di tessuto con la parola runica: Orli.

Arja non si spaventò, benché avesse la sensazione che la faccenda — qualunque fosse — la riguardasse personalmente.

Il giorno seguente si recò al Museo di Mitologia Scandinava.

Lì incontrò il suo professore, Halmberg, specialista in codici runici.

Quando Arja gli mostrò il manoscritto insieme al tessuto, il suo volto cambiò — si fece serio.

— Se questo è autentico…

— Che cosa?

— È una chiamata.

Halmberg le parlò di un gruppo cultuale precristiano della Scandinavia che credeva che la materia del mondo non avesse tre dimensioni bensì nove, come menziona l’Edda: Asgard (dei), Midgard (uomini), Helheim/Niflheim (morti), Alfheim (elfi), Svartalfheim (elfi oscuri/nani), Vanaheim (dei Vanir), Muspelheim (fuoco), Jotunheim (giganti).

Questo gruppo non venerava né Odino né Thor, ma un oscuro intermediario chiamato Orli, colui che attraversa le nebbie.

— Questo simbolo, disse il professore indicando il tessuto, riappare ogni tre secoli.

Si dice che allora qualcuno venga scelto per completare qualcosa rimasto incompiuto.

— Che cosa?

— Aprire il passaggio.

Quella notte, nel suo appartamento, Arja si svegliò per il rumore netto di un vetro infranto. Si alzò, accese la luce; nel bagno lo specchio era crepato, disegnando chiaramente la parola runica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Poi udì dei sussurri:

— Orli. Orli.

Quando tornò nella sua stanza, la figura con la maschera d’osso era seduta sul bordo del letto.

— Che cosa vuoi da me? chiese Arja.

— Ora lo sai, disse la figura. Per Orli la nebbia deve diradarsi. Deve aprirsi il passaggio delle nove dimensioni. Il loro ritorno.

Arja capì: il mondo cambia, oppure resta identico.

Strappò il tessuto.

La figura impallidì.

— Hai scelto il mondo degli uomini, disse.

E svanì.

La mattina seguente il manoscritto era scomparso.

Il professor Halmberg negò di averne mai saputo qualcosa.

Solo Arja lo ricordava.

A volte sentiva distintamente il sussurro: Orli. Orli.

Qualcun altro sarebbe stato scelto dopo di lei — mediatore del passaggio.

Or: oltre, passaggio, attraverso la nebbia

li: colui che è destinato

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Desde el puerto de Gotemburgo, la niebla había subido temprano por la tarde y cubierto la ciudad.

Arja Lindholm, veintiocho años, investigadora en lingüística forense de la universidad, caminaba con prisa.

Había pasado horas examinando un antiguo manuscrito hallado en el sótano de un templo protestante a pocos kilómetros al norte.

El manuscrito contenía versos en un dialecto protogermánico.

Al final aparecía una inscripción rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La palabra no significaba nada conocido — ni deidad, ni lugar, ni ritual alguno.

Entonces empezaron a sucederle cosas extrañas: ruidos, y sueños peculiares con la aurora boreal, lobos y una figura oscura con una máscara de hueso y cuernos.

Aquella noche encontró bajo la puerta de su apartamento una carta sin remitente.

Dentro había un pequeño trozo de tela con la palabra rúnica: Orli.

Arja no sintió miedo, aunque tenía la impresión de que el asunto — fuese lo que fuese — la involucraba personalmente.

Al día siguiente fue al Museo de Mitología Escandinava.

Allí se reunió con su profesor, Halmberg, especialista en códigos rúnicos.

Cuando Arja le mostró el manuscrito junto con la tela, su rostro cambió — se volvió serio.

— Si esto es auténtico…

— ¿Qué?

— Es una llamada.

Halmberg le habló de un grupo de culto precristiano en Escandinavia que creía que la materia del mundo no tenía tres dimensiones sino nueve, como menciona la Edda: Asgard (dioses), Midgard (hombres), Helheim/Niflheim (muertos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos oscuros/ enanos), Vanaheim (dioses Vanir), Muspelheim (fuego) y Jotunheim (gigantes).

Este grupo no veneraba ni a Odín ni a Thor, sino a un oscuro intermediario llamado Orli, aquel que atraviesa las brumas.

— Este símbolo —dijo el profesor señalando la tela— reaparece cada tres siglos.

Se dice que entonces alguien es elegido para terminar algo que quedó inconcluso.

— ¿Qué?

— Abrir el pasaje.

Esa noche, en su apartamento, Arja se despertó por el sonido nítido de un vidrio que se rompía. Se levantó, encendió la luz; en el baño, el espejo estaba resquebrajado formando claramente la palabra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Luego oyó susurros:

— Orli. Orli.

Cuando regresó a su habitación, la figura con la máscara de hueso estaba sentada al borde de la cama.

— ¿Qué quieres de mí? preguntó Arja.

— Ahora lo sabes —dijo la figura—. Para Orli, la niebla debe disiparse. El pasaje de las nueve dimensiones debe abrirse. Su regreso.

Arja comprendió: el mundo cambia, o permanece igual.

Rasgó la tela.

La figura palideció.

— Has elegido el mundo de los hombres —dijo.

Y desapareció.

A la mañana siguiente, el manuscrito había desaparecido.

El profesor Halmberg negó haber sabido jamás de su existencia.

Solo Arja lo recordaba.

A veces oía claramente el susurro: Orli. Orli.

Después de ella, alguien más sería elegido — mediador del pasaje.

Or: más allá, pasaje, a través de la niebla

li: el destinado

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Do porto de Gotemburgo, a névoa erguera-se no início da tarde e cobrira a cidade.

Arja Lindholm, vinte e oito anos, investigadora em linguística forense da universidade, caminhava apressadamente.

Passara horas a examinar um antigo manuscrito encontrado na cave de um templo protestante a alguns quilómetros a norte.

O manuscrito continha versos num dialecto protogermânico.

No final, uma inscrição rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

A palavra não significava nada conhecido — nem divindade, nem lugar, nem ritual.

Depois começaram a ocorrer-lhe coisas estranhas: ruídos, e sonhos peculiares com a aurora boreal, lobos e uma figura sombria com uma máscara de osso e cornos.

Nessa noite encontrou, debaixo da porta do seu apartamento, uma carta sem remetente.

Dentro havia um pequeno pedaço de tecido com a palavra rúnica: Orli.

Arja não se assustou, embora tivesse a sensação de que o assunto — fosse qual fosse — lhe dizia respeito pessoalmente.

No dia seguinte foi ao Museu de Mitologia Escandinava.

Lá encontrou o seu professor, Halmberg, especialista em códigos rúnicos.

Quando Arja lhe mostrou o manuscrito juntamente com o tecido, o seu rosto mudou — tornou-se sério.

— Se isto for autêntico…

— O quê?

— É um chamamento.

Halmberg falou-lhe de um grupo cultual pré-cristão na Escandinávia que acreditava que a matéria do mundo não possuía três dimensões, mas nove, como refere a Edda: Asgard (deuses), Midgard (homens), Helheim/Niflheim (mortos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos negros/ anões), Vanaheim (deuses Vanir), Muspelheim (fogo) e Jotunheim (gigantes).

Esse grupo não venerava Odin nem Thor, mas um intermediário sombrio chamado Orli, aquele que atravessa as brumas.

— Este símbolo — disse o professor indicando o tecido — volta a surgir de três em três séculos.

Diz-se que então alguém é escolhido para completar algo que ficou por concluir.

— O quê?

— Abrir a passagem.

Nessa noite, no seu apartamento, Arja acordou com o som nítido de vidro a partir-se. Levantou-se, acendeu a luz; na casa de banho, o espelho estava rachado, formando claramente a palavra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Depois ouviu sussurros:

— Orli. Orli.

Quando regressou ao quarto, a figura com a máscara de osso estava sentada à beira da cama.

— O que queres de mim? perguntou Arja.

— Agora sabes — disse a figura. Para Orli a névoa deve dissipar-se. A passagem das nove dimensões deve abrir-se. O regresso deles.

Arja compreendeu: o mundo muda, ou permanece o mesmo.

Rasgou o tecido.

A figura empalideceu.

— Escolheste o mundo humano — disse.

E desapareceu.

Na manhã seguinte, o manuscrito desaparecera.

O professor Halmberg negou alguma vez ter sabido da sua existência.

Só Arja se lembrava.

Por vezes ouvia claramente o sussurro: Orli. Orli.

Depois dela, alguém mais seria escolhido — mediador da passagem.

Or: para além, passagem, através da bruma

li: o destinado

.

.

.