.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Μαρτυρία Συνδρόμου Στοκχόλμης
(Ελληνικά,English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
φωτογράφιση
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Μαρτυρία Συνδρόμου Στοκχόλμης
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Δεν ξύπνησα ένα πρωί αγαπώντας τον.Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να καταλάβουν όλοι.
Ήμουν τότε εικοσιενα χρινων
Σπούδαζα φιλοσοφία,ψυχολογία και ιστορία τέχνης.
Η οικογένειά μου είναι πολύ πλουσία.
Είχα τα πάντα,βαριόμουν τα πάντα.Την επικίνδυνη μονοτονία ενός κόσμου.
Ανεξαρτοποιηθηκα και ζούσα μόνη μου.
Το περιστατικό συνέβη Ιούνιο.
Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες τής απαγωγής,σε ανόητες πομπώδεις αφηγήσεις. Θυμάμαι μόνο την πρώτη στιγμή:τον ύπνο μου που διακόπηκε μέσα στη νυχτα,ένα χέρι που με τράβηξε από τα σεντόνια και το κρεβατι,και τη διαπεραστικη μυρωδια τού αναισθητικού στη μύτη μου,το αυτοκίνητο όπου με έσπρωξαν μέσα,πριν χάσω τις αισθήσεις.
Περισσότερα δεν χρειάζεται.
Μεσα στο σκοτάδι του χώρου που είχαν,μια σκιά αναψε ένα φακό,και τον είδα για πρώτη φορα.
Στεκονταν ακίνητος μπροστά μου.
-Δεν θα σου κάνω κακό αν
συνεργαστείς,είπε.
Δεν ήταν απειλή,ήταν εφαρμογη κανόνα.
Οι μέρες ήταν τρομερά παράλογες.
Στην αρχή ήθελα μόνο να καταλάβω.Ποιοι;Γιατί; Πόσο θα κρατήσει;Ποτ θα θα με βρουν;
Επειτα σταμάτησα τις ερωτήσεις,έγινα μια μηχανή μέτρησης κινδύνου.
Παρατηρούσα το βήμα του,την διάθεσή του,την ώρα που έτρωγε,τη στιγμή που κοιμόταν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκτη μέρα.
Είχα πυρετό.Δεν ξέρω από τι,ίσως από το άγχος, ίσως από το υπόγειο όπου με κρατούσε.
-Κρυώνω,είπα.
Δεν ήταν παράκληση. Εκείνος μετά από λίγο έφερε μια κουβέρτα και ένα ζεστό τσάι.
Έμεινε όρθιος στο τοίχο τού δωματίου με τη πλάτη γυρισμένη μέχρι να το πιώ.
Δεν μίλησε.Δεν με άγγιξε.
Εκείνη τη στιγμή μού συνέβη κάτι πιο επικίνδυνο απ’τον φόβο:
ένιωσα ευγνωμοσύνη.
Μια ευγνωμοσύνη που δεν τού άξιζε,αλλά γεννήθηκε επειδή κάποιος που μπορεί να σε σκοτώσει δεν σε σκότωσε.
Από εκεί ξεκίνησε η σχέση μας,αν μπορώ να τη λέω έτσι.
Μου παρείχε ασφάλεια από τούς 'αόρατους άλλους' συνεργατες.
Ήξερα γιατί με επιασε.
Χρειάζονταν τα λύτρα.
Μια μέρα που μού έφερε φαγητό και νερό,καθώς έφευγε τού είπα:
-Ευχαριστώ.
Γύρισε και με κοίταξε.
Τότε ήταν που άρχισα να φοβάμαι λιγότερο τους σκοπούς του και περισσότερο την επιστροφή στον κόσμο χωρίς αυτόν.
Παράξενο;Παράλογο;
Το σώμα ξέρει να προσκολλάται σε ό,τι εξασφαλίζει τη συνέχεια του,και εκείνος ήταν η συνέχεια για μένα.
Όταν,μετά από σχεδόν δύο μήνες,ήρθαν οι αστυνομικοί και με έβγαλαν από εκεί, φώναξα:
-Μην τού κάνετε κακό!
Δεν ηταν μεγαλοψυχία.
Εκείνος με είχε κρατήσει ζωντανή.
Στο δικαστήριο, όταν με ρώτησαν αν με χτύπησε, είπα:
-Οχι.
Αν με βιασε,είπα:
-Όχι
Οταν με ρώτησαν αν ήθελα να τον ξαναδώ,απάντησα:
-Ναι.
Όλο το ακροατήριο πάγωσε.
Οι εφημερίδες με αποκάλεσαν:
Η κοπέλα που αγάπησε τον απαγωγέα της.
Σήμερα είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν αγάπη,αλλά ένας μηχανισμός που μού κράτησε το φόβο σε καλή κατάσταση.
Δεν ήμουν τρελή,ούτε θύμα μιας ρομαντικής φαντασίωσης.
Ήμουν θύμα τής ανάγκης να επιβιώσω.
Το Σύνδρομο τής Στοκχόλμης δεν είναι έρωτας.
Είναι ένας παραξενος τρόπος που έχει βρει ο άνθρωπος για να μείνει ζωντανός.
.
.
Testimony of Stockholm Syndrome
I didn’t wake up one morning loving him.
That’s the first thing everyone must understand.
I was twenty-one at the time.
I was studying philosophy, psychology, and art history.
My family is very wealthy.
I had everything, I was bored by everything.
The dangerous monotony of a world.
I became independent and lived alone.
The incident happened in June.
I won’t describe the details of the kidnapping in some foolish, pompous narrative.
I remember only the first instant: my sleep interrupted in the night, a hand pulling me out of the sheets and the bed,
and the piercing smell of anesthetic in my nose, the car they pushed me into before I lost consciousness.
Nothing more is needed.
Inside the darkness of the place they kept me, a shadow switched on a flashlight, and I saw him for the first time.
He stood motionless in front of me.
— I won’t harm you if you cooperate, he said.
It wasn’t a threat, it was the application of a rule.
The days were terribly absurd.
At first I only wanted to understand.
Who? Why? How long would it last?
When would they find me?
Then I stopped asking questions.
I became a machine measuring danger.
I observed his step, his mood, the hour he ate, the moment he slept.
I will never forget the sixth day.
I had a fever.
I don’t know from what — perhaps anxiety, perhaps the basement where he kept me.
— I’m cold, I said.
It wasn’t a plea.
After a while he brought a blanket and hot tea.
He stood by the wall with his back turned until I drank it.
He didn’t speak.
He didn’t touch me.
At that moment something happened to me, more dangerous than fear:
I felt gratitude.
A gratitude he didn’t deserve, born because someone who can kill you didn’t kill you.
That’s where our relationship began, if I can call it that.
He provided me safety from the ‘invisible others,’ his accomplices.
I knew why he had taken me.
They needed the ransom.
One day, when he brought me food and water, as he was leaving I told him:
— Thank you.
He turned and looked at me.
That was when I began to fear less his intentions and more my return to the world without him.
Strange? Absurd?
The body knows how to attach itself to whatever ensures its continuity,
and he was continuity for me.
When, after nearly two months, the police came and pulled me out of there, I shouted:
— Don’t hurt him!
It wasn’t magnanimity.
He had kept me alive.
In court, when they asked if he had hit me, I said:
— No.
If he had raped me, I said:
— No.
When they asked if I wanted to see him again, I answered:
— Yes.
The courtroom froze.
The newspapers called me:
“The girl who loved her kidnapper.”
Today I am certain it wasn’t love, but a mechanism that kept my fear in a tolerable state.
I wasn’t mad, nor a victim of some romantic fantasy.
I was a victim of the need to survive.
Stockholm Syndrome is not love.
It is a strange way the human being has found to stay alive.
.
.
Témoignage du syndrome de Stockholm
Je ne me suis pas réveillée un matin en l’aimant.
C’est la première chose que tout le monde doit comprendre.
J’avais vingt-et-un ans à l’époque.
J’étudiais la philosophie, la psychologie et l’histoire de l’art.
Ma famille est très riche.
J’avais tout, et tout m’ennuyait.
La monotonie dangereuse d’un monde.
Je suis devenue indépendante et je vivais seule.
L’incident s’est produit en juin.
Je ne décrirai pas les détails de l’enlèvement dans un récit pompeux et stupide.
Je ne me souviens que du premier instant : mon sommeil interrompu dans la nuit, une main qui m’a tirée hors des draps et du lit, l’odeur pénétrante de l’anesthésiant dans mon nez, la voiture dans laquelle on m’a poussée avant que je perde connaissance.
On n’en a pas besoin de plus.
Dans l’obscurité de l’endroit où l’on me retenait, une ombre a allumé une lampe de poche, et je l’ai vu pour la première fois.
Il restait immobile devant moi.
— Je ne te ferai pas de mal si tu coopères, a-t-il dit.
Ce n’était pas une menace, c’était l’application d’une règle.
Les jours étaient terriblement absurdes.
Au début, je voulais seulement comprendre.
Qui ? Pourquoi ? Combien de temps cela durerait ?
Quand me retrouverait-on ?
Puis j’ai cessé de poser des questions.
Je suis devenue une machine à mesurer le danger.
J’observais sa démarche, son humeur, l’heure où il mangeait, le moment où il dormait.
Je n’oublierai jamais le sixième jour.
J’avais de la fièvre.
Je ne sais pas de quoi — peut-être de l’angoisse, peut-être du sous-sol où il me gardait.
— J’ai froid, ai-je dit.
Ce n’était pas une supplication.
Après un moment, il a apporté une couverture et un thé chaud.
Il est resté debout contre le mur, le dos tourné, jusqu’à ce que je le boive.
Il n’a pas parlé.
Il ne m’a pas touchée.
À ce moment-là, il m’est arrivé quelque chose de plus dangereux que la peur :
j’ai ressenti de la gratitude.
Une gratitude qu’il ne méritait pas, née du fait que quelqu’un qui peut te tuer ne t’a pas tuée.
C’est là que notre relation a commencé, si je peux l’appeler ainsi.
Il me fournissait une sécurité contre les « autres invisibles », ses complices.
Je savais pourquoi il m’avait prise.
Ils avaient besoin de la rançon.
Un jour, quand il m’a apporté de la nourriture et de l’eau, alors qu’il partait, je lui ai dit :
— Merci.
Il s’est retourné et m’a regardée.
C’est alors que j’ai commencé à craindre moins ses intentions et plus mon retour au monde sans lui.
Étrange ? Absurd?
Le corps sait s’attacher à ce qui assure sa continuité,
et il était la continuité pour moi.
Quand, après presque deux mois, la police est venue me sortir de là, j’ai crié :
— Ne lui faites pas de mal !
Ce n’était pas de la magnanimité.
Il m’avait gardée en vie.
Au tribunal, lorsqu’on m’a demandé s’il m’avait frappée, j’ai dit :
— Non.
S’il m’avait violée, j’ai dit :
— Non.
Quand on m’a demandé si je voulais le revoir, j’ai répondu :
— Oui.
La salle d’audience s’est figée.
Les journaux m’ont appelée :
« La fille qui a aimé son ravisseur. »
Aujourd’hui je suis certaine que ce n’était pas de l’amour, mais un mécanisme qui a maintenu ma peur dans un état supportable.
Je n’étais pas folle, ni victime d’une fantaisie romantique.
J’étais victime du besoin de survivre.
Le syndrome de Stockholm n’est pas de l’amour.
C’est une étrange façon qu’a trouvée l’être humain pour rester en vie.
.
.
Zeugnis eines Stockholm-Syndroms
Ich wachte nicht eines Morgens auf und liebte ihn.
Das ist das Erste, was alle verstehen müssen.
Ich war damals einundzwanzig Jahre alt.
Ich studierte Philosophie, Psychologie und Kunstgeschichte.
Meine Familie ist sehr wohlhabend.
Ich hatte alles, und alles langweilte mich.
Die gefährliche Monotonie einer Welt.
Ich wurde unabhängig und lebte allein.
Der Vorfall geschah im Juni.
Ich werde die Details der Entführung nicht in einer törichten, pompösen Erzählung schildern.
Ich erinnere mich nur an den ersten Moment: mein Schlaf wurde in der Nacht unterbrochen, eine Hand riss mich aus den Laken und aus dem Bett, der stechende Geruch des Betäubungsmittels in meiner Nase, das Auto, in das man mich stieß, bevor ich das Bewusstsein verlor.
Mehr braucht es nicht.
In der Dunkelheit des Ortes, an dem man mich festhielt, schaltete eine Gestalt eine Taschenlampe ein, und ich sah ihn zum ersten Mal.
Er stand reglos vor mir.
— Ich tu dir nichts, wenn du kooperierst, sagte er.
Es war keine Drohung, es war die Anwendung einer Regel.
Die Tage waren furchtbar absurd.
Zuerst wollte ich nur verstehen.
Wer? Warum? Wie lange?
Wann würde man mich finden?
Dann hörte ich auf zu fragen.
Ich wurde eine Maschine zur Messung von Gefahr.
Ich beobachtete seinen Schritt, seine Stimmung, die Stunde, in der er aß, den Moment, in dem er schlief.
Den sechsten Tag werde ich nie vergessen.
Ich hatte Fieber.
Ich weiß nicht wovon — vielleicht von der Angst, vielleicht vom Keller, in dem er mich festhielt.
— Mir ist kalt, sagte ich.
Es war keine Bitte.
Nach einer Weile brachte er eine Decke und heißen Tee.
Er blieb mit dem Rücken zur Wand stehen, bis ich getrunken hatte.
Er sprach nicht.
Er berührte mich nicht.
In diesem Moment geschah in mir etwas Gefährlicheres als Angst:
ich empfand Dankbarkeit.
Eine Dankbarkeit, die er nicht verdiente, geboren aus dem Umstand, dass jemand, der dich töten könnte, dich nicht tötet.
Dort begann unsere Beziehung, wenn ich sie so nennen kann.
Er bot mir Schutz vor den „unsichtbaren anderen“, seinen Komplizen.
Ich wusste, warum er mich genommen hatte.
Sie brauchten das Lösegeld.
Eines Tages, als er mir Essen und Wasser brachte, sagte ich, während er ging:
— Danke.
Er drehte sich um und sah mich an.
Da begann ich, weniger seine Absichten zu fürchten und mehr die Rückkehr in die Welt ohne ihn.
Seltsam? Absurd?
Der Körper weiß, wie er sich an das bindet, was seine Fortsetzung sichert,
und er war für mich die Fortsetzung.
Als nach fast zwei Monaten die Polizei kam und mich dort herausholte, rief ich:
— Tut ihm nichts!
Es war keine Großherzigkeit.
Er hatte mich am Leben gehalten.
Vor Gericht fragte man mich, ob er mich geschlagen habe.
— Nein.
Ob er mich vergewaltigt habe, sagte ich:
— Nein.
Als man mich fragte, ob ich ihn wiedersehen wolle, antwortete ich:
— Ja.
Der Gerichtssaal erstarrte.
Die Zeitungen nannten mich:
„Das Mädchen, das ihren Entführer liebte.“
Heute bin ich sicher, dass es keine Liebe war, sondern ein Mechanismus, der meine Angst in einem erträglichen Zustand hielt.
Ich war nicht verrückt, und auch kein Opfer einer romantischen Fantasie.
Ich war Opfer des Bedürfnisses, zu überleben.
Das Stockholm-Syndrom ist keine Liebe.
Es ist eine seltsame Art, die der Mensch gefunden hat, um am Leben zu bleiben.
.
.
Testimonianza della Sindrome di Stoccolma
Non mi sono svegliata una mattina amandolo.
Questa è la prima cosa che tutti devono capire.
All’epoca avevo ventun anni.
Studiavo filosofia, psicologia e storia dell’arte.
La mia famiglia è molto ricca.
Avevo tutto, e tutto mi annoiava.
La monotonia pericolosa di un mondo.
Sono diventata indipendente e vivevo da sola.
L’incidente avvenne in giugno.
Non descriverò i dettagli del rapimento in un racconto sciocco e pomposo.
Ricordo solo il primo istante: il mio sonno interrotto nella notte, una mano che mi tirò fuori dalle lenzuola e dal letto, l’odore pungente dell’anestetico nel naso, l’auto in cui mi spinsero prima che perdessi conoscenza.
Non serve altro.
Nel buio del luogo dove mi tenevano, un’ombra accese una torcia, e lo vidi per la prima volta.
Rimase immobile davanti a me.
— Non ti farò del male se collabori, disse.
Non era una minaccia, era l’applicazione di una regola.
I giorni erano terribilmente assurdi.
All’inizio volevo solo capire.
Chi? Perché? Per quanto tempo?
Quando mi avrebbero trovata?
Poi smisi di fare domande.
Diventai una macchina per misurare il pericolo.
Osservavo il suo passo, il suo umore, l’ora in cui mangiava, il momento in cui dormiva.
Non dimenticherò mai il sesto giorno.
Avevo la febbre.
Non so da cosa — forse dall’ansia, forse dal seminterrato dove mi teneva.
— Ho freddo, dissi.
Non era una supplica.
Dopo un po’ portò una coperta e del tè caldo.
Rimase in piedi contro il muro, di spalle, finché non bevvi.
Non parlò.
Non mi toccò.
In quel momento mi accadde qualcosa di più pericoloso della paura:
provai gratitudine.
Una gratitudine che non meritava, nata dal fatto che qualcuno che può ucciderti non ti ha uccisa.
Fu lì che iniziò la nostra relazione, se posso chiamarla così.
Mi offriva protezione dagli «altri invisibili», i suoi complici.
Sapevo perché mi aveva presa.
Avevano bisogno del riscatto.
Un giorno, quando mi portò cibo e acqua, mentre stava uscendo gli dissi:
— Grazie.
Si voltò e mi guardò.
Fu allora che iniziai a temere meno le sue intenzioni e più il ritorno al mondo senza di lui.
Strano? Assurdo?
Il corpo sa come attaccarsi a ciò che assicura la sua continuità,
e lui era la continuità per me.
Quando, dopo quasi due mesi, la polizia venne a tirarmi fuori, gridai:
— Non fategli del male!
Non era magnanimità.
Mi aveva mantenuta viva.
In tribunale, quando mi chiesero se mi avesse picchiata, dissi:
— No.
Se mi avesse violentata, dissi:
— No.
Quando mi chiesero se volevo rivederlo, risposi:
— Sì.
L’aula si gelò.
I giornali mi chiamarono:
«La ragazza che amò il suo rapitore.»
Oggi sono certa che non fosse amore, ma un meccanismo che teneva la mia paura in uno stato sopportabile.
Non ero pazza, né vittima di una fantasia romantica.
Ero vittima del bisogno di sopravvivere.
La sindrome di Stoccolma non è amore.
È un modo strano che l’essere umano ha trovato per rimanere vivo.
.
.
Testimonio del Síndrome de Estocolmo
No me desperté una mañana amándolo.
Eso es lo primero que todos deben comprender.
Tenía veintiún años en ese entonces.
Estudiaba filosofía, psicología e historia del arte.
Mi familia es muy rica.
Lo tenía todo, y todo me aburría.
La peligrosa monotonía de un mundo.
Me independicé y vivía sola.
El incidente ocurrió en junio.
No describiré los detalles del secuestro en una narración tonta y pomposa.
Solo recuerdo el primer instante: mi sueño interrumpido en la noche, una mano que me arrancó de las sábanas y de la cama, el olor penetrante del anestésico en mi nariz, el coche en el que me empujaron antes de perder el conocimiento.
No hace falta más.
En la oscuridad del lugar donde me mantenían, una sombra encendió una linterna y lo vi por primera vez.
Se quedó inmóvil frente a mí.
— No te haré daño si cooperas, dijo.
No fue una amenaza, sino la aplicación de una regla.
Los días fueron terriblemente absurdos.
Al principio solo quería entender.
¿Quiénes? ¿Por qué? ¿Cuánto duraría?
¿Cuándo me encontrarían?
Luego dejé de hacer preguntas.
Me convertí en una máquina de medir el peligro.
Observaba su paso, su humor, la hora en que comía, el momento en que dormía.
Nunca olvidaré el sexto día.
Tenía fiebre.
No sé de qué — quizá del miedo, quizá del sótano donde me tenía.
— Tengo frío, dije.
No era una súplica.
Al poco tiempo trajo una manta y té caliente.
Se quedó de pie contra la pared, de espaldas, hasta que terminé de beberlo.
No habló.
No me tocó.
En ese momento me ocurrió algo más peligroso que el miedo:
sentí gratitud.
Una gratitud que él no merecía, nacida del hecho de que alguien que puede matarte no te mata.
Ahí comenzó nuestra relación, si puedo llamarla así.
Me ofrecía seguridad contra los ‘otros invisibles’, sus cómplices.
Sabía por qué me había tomado.
Necesitaban el rescate.
Un día, cuando me trajo comida y agua, mientras salía le dije:
— Gracias.
Se volvió y me miró.
Entonces empecé a temer menos sus intenciones y más mi regreso al mundo sin él.
¿Extraño? ¿Absurdo?
El cuerpo sabe amarrarse a lo que asegura su continuidad,
y él era continuidad para mí.
Cuando, después de casi dos meses, la policía llegó y me sacó de allí, grité:
— ¡No le hagan daño!
No era magnanimidad.
Él me había mantenido viva.
En el tribunal, cuando me preguntaron si me había golpeado, dije:
— No.
Si me había violado, dije:
— No.
Cuando me preguntaron si quería volver a verlo, respondí:
— Sí.
La sala del tribunal se congeló.
Los periódicos me llamaron:
“La chica que amó a su secuestrador”.
Hoy estoy segura de que no fue amor, sino un mecanismo que mantuvo mi miedo en un estado tolerable.
No estaba loca, ni era víctima de una fantasía romántica.
Era víctima de la necesidad de sobrevivir.
El Síndrome de Estocolmo no es amor.
Es una forma extraña que el ser humano ha encontrado para seguir con vida.
.
.
Testemunho da Síndrome de Estocolmo
Eu não acordei um dia amando-o.
Essa é a primeira coisa que todos precisam entender.
Eu tinha vinte e um anos na época.
Estudava filosofia, psicologia e história da arte.
Minha família é muito rica.
Eu tinha tudo, e tudo me entediava.
A perigosa monotonia de um mundo.
Tornei-me independente e vivia sozinha.
O incidente aconteceu em junho.
Não vou descrever os detalhes do sequestro em uma narrativa tola e pomposa.
Só me lembro do primeiro instante: meu sono interrompido durante a noite, uma mão me puxando dos lençóis e da cama, o odor penetrante do anestésico no meu nariz, o carro no qual me empurraram antes de eu perder a consciência.
Nada mais é necessário.
Na escuridão do local onde me mantinham, uma sombra acendeu uma lanterna e eu o vi pela primeira vez.
Ele ficou parado diante de mim.
— Não vou te machucar se você cooperar, disse ele.
Não era uma ameaça, era a aplicação de uma regra.
Os dias foram terrivelmente absurdos.
No começo eu só queria entender.
Quem? Por quê? Por quanto tempo?
Quando iriam me encontrar?
Depois parei de perguntar.
Transformei-me numa máquina de medir perigo.
Observava seu passo, seu humor, a hora em que comia, o momento em que dormia.
Nunca esquecerei o sexto dia.
Eu estava com febre.
Não sei de quê — talvez da ansiedade, talvez do porão onde ele me mantinha.
— Estou com frio, eu disse.
Não era um pedido.
Depois de um tempo ele trouxe um cobertor e chá quente.
Ficou de pé encostado na parede, de costas, até eu terminar de beber.
Não falou.
Não me tocou.
Naquele momento aconteceu algo mais perigoso do que o medo:
senti gratidão.
Uma gratidão que ele não merecia, nascida do fato de que alguém capaz de te matar não te mata.
Foi ali que começou nossa relação, se posso chamá-la assim.
Ele me oferecia segurança contra os ‘outros invisíveis’, seus cúmplices.
Eu sabia por que ele tinha me levado.
Eles precisavam do resgate.
Um dia, quando ele trouxe comida e água, ao sair eu disse:
— Obrigada.
Ele se virou e me olhou.
Foi então que comecei a temer menos suas intenções e mais o retorno ao mundo sem ele.
Estranho? Absurdo?
O corpo sabe como se agarrar ao que garante sua continuidade,
e ele era continuidade para mim.
Quando, depois de quase dois meses, a polícia chegou para me tirar dali, eu gritei:
— Não façam mal a ele!
Não era magnanimidade.
Ele tinha me mantido viva.
No tribunal, quando me perguntaram se ele tinha me batido, eu disse:
— Não.
Se tinha me violentado, eu disse:
— Não.
Quando me perguntaram se eu queria revê-lo, respondi:
— Sim.
A sala do tribunal ficou em silêncio.
Os jornais me chamaram:
“A garota que amou seu sequestrador”.
Hoje tenho certeza de que não era amor, mas um mecanismo que manteve meu medo em um estado suportável.
Eu não estava louca, nem era vítima de uma fantasia romântica.
Era vítima da necessidade de sobreviver.
A Síndrome de Estocolmo não é amor.
É uma forma estranha que o ser humano encontrou para continuar vivo.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου