Ο- Literature Λογοτεχνία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ο-

Literature Λογοτεχνία

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Την συνάντησα τυχαία το μεσημερι,χθες επέστρεψε από ένα ταξίδι.

Τιποτα.αλλο δεν μού είπε.

Οι περαστικοί περνούσαν και κανένας δεν μάς εβλεπε.

-Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει,μου είπε και εφυγε

Το απόγευμα τη συνάντησα ξανά.Κρατούσε το κασκόλ σφιχτά.

-Άργησα,είπε.

Το πρόσωπο της σοβαρεψε.

-Θα φύγω πάλι,είπε,πρέπει.

Δεν την ρώτησα 'που;' ούτε 'γιατι;'.

.

.

.

 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

(Ελληνικά, English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Ο ντετέκτιβ Κ.ειδοποιήθηκε για τον φόνο.

Το ατελιέ ήταν γεμάτο αντικείμενα, ρόδες ποδηλάτου, σκαμνιά, μπουκάλια, συρτάρια, χαρτιά.

Στη μέση υπήρχε μια ξύλινη καρέκλα,πάνω της ένα νεκρό σώμα,και στο.

κεφάλι του μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου.

Στο πάτωμα υπήρχε ενας πορσελάνινος ουροτηρας με υπογραφή στο 

R. Mutt 1917.

-Είναι έργο τέχνης,τού είπαν.

Πολύ περισσότερο τον ενδιέφερε η δολοφονία ενος ανθρώπου παρά

αν ο ουρητηρας ηταν έργο τέχνης.

-Ποιος είναι ο νεκρός;ρώτησε.

-Ονομάζεται Marcel Duchamp. Ζωγράφος,τού είπαν.

Κοίταξε τη σκηνή τού φόνου.

Κάποιος την είχε σκηνοθετήσει.

Σε ένα χαρτί,που βρεθηκε πάνω στο τραπέζι τού ατελιέ,ήταν γραμμένο

καλλιγραφικα.

La poésie devra survivre aux machines.

-Φαινεται όταν έχουμε να κάνουμε με δολοφόνο που γράφει μανιφέστα,είπε.

Πήρε το χαρτί και το εβαλε στη τσέπη του.

Την ίδια μέρα, στις έξι το απόγευμα,ο ντετέκτιβ Κ ανέβηκε στον δεύτερο 

όροφο ενός κτιρίου.

Guillaume Apollinaire

Το όνομα στην πόρτα γραμμένο καλλιγραφικα.

Χτύπησε.

-Ο Marcel Duchamp είναι νεκρός,είπε στον άντρα που άνοιξε τη πόρτα.

Το πρόσωπο τού Apollinaire ανέκφραστο.

-Και τι σχέση έχω εγώ;ρώτησε.

Ο Κ.μπηκε μέσα στο διαμέρισμα.

-Βρεθηκε στο ατελιέ του νεκρός.Σαν έργο,σκηνοθετημένο,είπε.

-Και τι ακριβώς θέλετε από μένα;ρώτησε ο ποιητής.

Ο ντετέκτιβ έβγαλε από την τσέπη το χαρτί.

-Αυτο είναι δικό σας.Η καλλιγραφίας σας.Το στυλ σας.

Διάβασε:La poésie devra survivre aux machines.

-Του το είχα γράψει κάποτε,είπε ο Guillaume Apollinaire,σ'έναν καυγά μας.

Ο ντετέκτιβ Κ. πηγε στο.παραθυρο.

Η πόλη τούς περικυκλωνε.

-Πότε τον είδατε τελευταία φορά;

-Πριν περίπου δύο εβδομάδες.Διαφωνήσαμε για το μέλλον τής τέχνης.

Εκείνος ήθελε να την εξαφανίσει.

-Και τον απειλήσατε;

Ο Apollinaire δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα η έρευνα τον οδήγησε στον καλλιτεχνικό κύκλο..

Οι περισσότεροι μίλησαν προσβλητικά για τον Duchamp,λίγοι τον θαύμαζαν.

Σε ένα μικρό καφέ ένας νεαρός με χοντρά γυαλιά,ζωγράφος κυβιστής,

τού είπε:

-Αυτοί οι δυο ήταν σαν δυο πλανήτες που δεν ήθελαν να μοιραστούν τον ίδιο ήλιο.

-Ποιος ήταν ο ήλιος;ρώτησε ο Κ.

-Η πρωτοπορία,απάντησε ο ζωγράφος.

Ξέρετε τι μου είπε ο Apollinaire;Πως ο Duchamp δεν δημιουργεί έργα. Δημιουργεί εγκλήματα.

-Πιστεύετε πως ο Apollinaire μπορούσε να τον σκοτώσει;ρώτησε ο Κ..

-Ο Apollinaire σκοτώνει με ιδέες,απάντησε ο.ζωγραφος.

Κάποιος άλλος τον σκότωσε,και το έκανε για κείνον.

Ο Marcel Duchamp στο σημείο αυτό σταματησε να γράφει το διήγημα τής δολοφονίας του:

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

Σηκώθηκε,πήρε μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου και κάθισε στη καρέκλα 

στη μέση τού ατελιέ.

Στερεωσε τη ρόδα στο κεφάλι και πήρε τη στάση τού νεκρού σώματος,

κάτω στο.πατωμα ήταν ο ουρητηρας R Mutt 1917.

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp:

Αυτό ειναι το νέο του έργο που θα εκθέσει.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire: Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Detective K. was notified of the murder. The studio was full of objects: bicycle wheels, stools, bottles, drawers, papers. In the middle there was a wooden chair, on it a dead body, and on his head a small steel bicycle wheel. On the floor there was a porcelain urinal signed R. Mutt 1917. “It’s a work of art,” they told him. He was far more interested in the murder of a man than in whether the urinal was a work of art. “Who is the dead man?” he asked. “His name is Marcel Duchamp. A painter,” they said. He looked at the crime scene. Someone had staged it. On a piece of paper found on the studio table it was written, in calligraphy: La poésie devra survivre aux machines. “It seems we’re dealing with a murderer who writes manifestos,” he said. He took the paper and put it in his pocket.

That same day, at six in the afternoon, Detective K. went up to the second floor of a building. Guillaume Apollinaire The name on the door written in calligraphy. He knocked. “Marcel Duchamp is dead,” he said to the man who opened the door. Apollinaire’s face was expressionless. “And what does that have to do with me?” he asked. K. entered the apartment. “He was found dead in his studio. As an artwork, staged,” he said. “And what exactly do you want from me?” asked the poet. The detective took the paper out of his pocket. “This is yours. Your calligraphy. Your style.” He read aloud: La poésie devra survivre aux machines. “I once wrote it to him,” said Guillaume Apollinaire, “during an argument.” Detective K. went to the window. The city surrounded them. “When was the last time you saw him?” “About two weeks ago. We disagreed about the future of art. He wanted to make it disappear.” “And did you threaten him?” Apollinaire did not answer.

The next day the investigation led him into the artistic circle. Most spoke insultingly of Duchamp, few admired him. In a small café a young man with thick glasses, a cubist painter, told him: “Those two were like planets that refused to share the same sun.” “And what was the sun?” asked K. “The avant-garde,” answered the painter. “You know what Apollinaire told me? That Duchamp doesn’t create artworks. He creates crimes.” “Do you believe Apollinaire could have killed him?” asked K. “Apollinaire kills with ideas,” answered the painter. “Someone else killed him, and did it for him.”

At that point Marcel Duchamp stopped writing the story of his own murder: The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp. He stood up, took a small steel bicycle wheel and sat in the chair in the middle of the studio. He fixed the wheel on his head and assumed the posture of the dead body. On the floor, the R. Mutt 1917 urinal. The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp: This was his new work that he would exhibit.

Marcel Duchamp: Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire :

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Le détective K. fut averti du meurtre.

L’atelier était rempli d’objets : roues de bicyclette, tabourets, bouteilles, tiroirs, papiers.

Au centre se trouvait une chaise en bois, dessus un corps sans vie, et sur la tête une petite roue de bicyclette en acier.

Sur le sol, un urinoir en porcelaine signé R. Mutt 1917.

— C’est une œuvre d’art, lui dirent-ils.

Il s’intéressait bien davantage au meurtre d’un homme qu’à savoir si l’urinoir était une œuvre d’art.

— Qui est le mort ? demanda-t-il.

— Il s’appelle Marcel Duchamp. Peintre, lui répondit-on.

Il observa la scène du crime.

Quelqu’un l’avait mise en scène.

Sur une feuille trouvée sur la table de l’atelier, on avait écrit en belle calligraphie :

La poésie devra survivre aux machines.

— On dirait que nous avons affaire à un meurtrier qui écrit des manifestes, dit-il.

Il prit la feuille et la glissa dans sa poche.

Le même jour, à six heures de l’après-midi, le détective K. monta au deuxième étage d’un immeuble.

Guillaume Apollinaire

Le nom sur la porte, tracé en calligraphie.

Il frappa.

— Marcel Duchamp est mort, dit-il à l’homme qui ouvrit.

Le visage d’Apollinaire resta impassible.

— Et qu’ai-je à voir avec cela ? demanda-t-il.

K. entra dans l’appartement.

— On l’a trouvé mort dans son atelier. Comme une œuvre, mise en scène, dit-il.

— Et qu’attendez-vous de moi ? demanda le poète.

Le détective sortit la feuille de sa poche.

— Ceci est à vous. Votre calligraphie. Votre style.

Il lut : La poésie devra survivre aux machines.

— Je lui avais écrit cela autrefois, dit Guillaume Apollinaire, lors d’une dispute.

Le détective K. se posta à la fenêtre.

La ville les encerclait.

— Quand l’avez-vous vu pour la dernière fois ?

— Il y a environ deux semaines. Nous n’étions pas d’accord sur l’avenir de l’art.

Lui voulait le faire disparaître.

— Et vous l’avez menacé ?

Apollinaire ne répondit pas.

Le lendemain, l’enquête le mena dans le cercle artistique.

La plupart parlaient de Duchamp avec mépris, peu l’admiraient.

Dans un petit café, un jeune homme aux grosses lunettes, peintre cubiste, lui dit :

— Ces deux-là étaient comme deux planètes refusant de partager le même soleil.

— Et quel était le soleil ? demanda K.

— L’avant-garde, répondit le peintre.

Vous savez ce qu’Apollinaire m’a dit ? Que Duchamp ne crée pas des œuvres. Il crée des crimes.

— Croyez-vous qu’Apollinaire aurait pu le tuer ? demanda K.

— Apollinaire tue avec des idées, répondit le peintre.

Quelqu’un d’autre l’a tué, et l’a fait pour lui.

À ce moment-là, Marcel Duchamp s’interrompit dans l’écriture de l’histoire de son propre meurtre :

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Il se leva, prit une petite roue de bicyclette en acier et s’assit sur la chaise au centre de l’atelier.

Il fixa la roue sur sa tête et prit la pose du cadavre.

Sur le sol, l’urinoir R. Mutt 1917.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp :

C’était sa nouvelle œuvre qu’il allait exposer.

Marcel Duchamp :

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Der Detektiv K. wurde über den Mord informiert.

Das Atelier war voller Gegenstände: Fahrradreifen, Hocker, Flaschen, Schubladen, Papiere.

In der Mitte stand ein Holzstuhl, darauf ein Leichnam, und auf seinem Kopf ein kleiner Fahrradreifen aus Stahl.

Auf dem Boden lag ein Porzellanurinbecken, signiert R. Mutt 1917.

„Das ist ein Kunstwerk“, sagte man ihm.

Er interessierte sich jedoch viel mehr für den Mord an einem Menschen, als dafür, ob das Urinal Kunst sei.

„Wer ist der Tote?“ fragte er.

„Er heißt Marcel Duchamp. Ein Maler“, antwortete man ihm.

Er betrachtete den Tatort.

Jemand hatte ihn inszeniert.

Auf einem Blatt Papier, das auf dem Tisch des Ateliers gefunden wurde, stand in Kalligraphie geschrieben:

La poésie devra survivre aux machines.

„Anscheinend haben wir es mit einem Mörder zu tun, der Manifeste schreibt“, sagte er.

Er steckte das Blatt in seine Tasche.

Am selben Tag um sechs Uhr abends stieg Detektiv K. in den zweiten Stock eines Gebäudes.

Guillaume Apollinaire

Der Name an der Tür, kalligraphisch geschrieben.

Er klopfte.

„Marcel Duchamp ist tot“, sagte er dem Mann, der öffnete.

Apollinaires Gesicht blieb ausdruckslos.

„Und was hat das mit mir zu tun?“ fragte er.

K. betrat die Wohnung.

„Man fand ihn in seinem Atelier tot. Wie ein Kunstwerk, inszeniert“, sagte er.

„Und was genau wollen Sie von mir?“ fragte der Dichter.

Der Detektiv zog das Blatt aus seiner Tasche.

„Das ist von Ihnen. Ihre Kalligraphie. Ihr Stil.“

Er las: La poésie devra survivre aux machines.

„Ich habe es ihm einmal geschrieben“, sagte Guillaume Apollinaire, „bei einem Streit.“

Detektiv K. trat ans Fenster.

Die Stadt umschloss sie.

„Wann haben Sie ihn zuletzt gesehen?“

„Vor etwa zwei Wochen. Wir stritten über die Zukunft der Kunst.

Er wollte sie verschwinden lassen.“

„Und haben Sie ihn bedroht?“

Apollinaire antwortete nicht.

Am nächsten Tag führte die Untersuchung ihn in den künstlerischen Kreis.

Die meisten sprachen verächtlich über Duchamp, wenige bewunderten ihn.

In einem kleinen Café sagte ihm ein junger Mann mit dicker Brille, ein kubistischer Maler:

„Die beiden waren wie zwei Planeten, die sich weigerten, dieselbe Sonne zu teilen.“

„Und was war die Sonne?“ fragte K.

„Die Avantgarde“, antwortete der Maler.

„Wissen Sie, was Apollinaire mir sagte? Daß Duchamp keine Werke schafft. Er schafft Verbrechen.“

„Glauben Sie, Apollinaire hätte ihn töten können?“ fragte K.

„Apollinaire tötet mit Ideen“, antwortete der Maler.

„Jemand anderes hat ihn getötet — und für ihn.“

An diesem Punkt hörte Marcel Duchamp auf, die Geschichte seines eigenen Mordes zu schreiben:

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Er stand auf, nahm einen kleinen Fahrradreifen aus Stahl und setzte sich auf den Stuhl in der Mitte des Ateliers.

Er befestigte das Rad auf seinem Kopf und nahm die Haltung des Leichnams ein.

Auf dem Boden das Urinal R. Mutt 1917.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp:

Das war sein neues Werk, das er ausstellen würde.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Il detective K. fu avvisato dell’omicidio.

Lo studio era pieno di oggetti: ruote di bicicletta, sgabelli, bottiglie, cassetti, fogli.

Al centro c’era una sedia di legno; sopra di essa un corpo senza vita, e sulla testa una piccola ruota di bicicletta d’acciaio.

Sul pavimento c’era un orinatoio di porcellana firmato R. Mutt 1917.

«È un’opera d’arte», gli dissero.

A lui importava molto di più l’assassinio di un uomo che la questione se l’orinatoio fosse un’opera d’arte.

«Chi è il morto?» chiese.

«Si chiama Marcel Duchamp. Un pittore», gli dissero.

Esaminò la scena del crimine.

Qualcuno l’aveva messa in scena.

Su un foglio trovato sul tavolo dello studio era scritto, in bella calligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

«Pare che abbiamo a che fare con un assassino che scrive manifesti,» disse.

Prese il foglio e se lo mise in tasca.

Lo stesso giorno, alle sei del pomeriggio, il detective K. salì al secondo piano di un edificio.

Guillaume Apollinaire

Il nome sulla porta, scritto in calligrafia.

Bussò.

«Marcel Duchamp è morto,» disse all’uomo che aprì.

Il volto di Apollinaire rimase inespressivo.

«E cosa c’entro io?» chiese.

K. entrò nell’appartamento.

«È stato trovato morto nel suo studio. Messo in scena come un’opera,» disse.

«E cosa volete da me esattamente?» chiese il poeta.

Il detective tirò fuori dalla tasca il foglio.

«Questo è vostro. La vostra calligrafia. Il vostro stile.»

Lesse: La poésie devra survivre aux machines.

«Glielo avevo scritto una volta,» disse Guillaume Apollinaire, «durante una lite.»

Il detective K. si avvicinò alla finestra.

La città li circondava.

«Quando l’avete visto per l’ultima volta?»

«Circa due settimane fa. Non eravamo d’accordo sul futuro dell’arte.

Lui voleva farla scomparire.»

«E l’avete minacciato?»

Apollinaire non rispose.

Il giorno seguente l’indagine lo portò nel circolo artistico.

La maggior parte parlava male di Duchamp, pochi lo ammiravano.

In un piccolo caffè, un giovane con occhiali spessi, pittore cubista, gli disse:

«I due erano come due pianeti che rifiutavano di condividere lo stesso sole.»

«E quale era il sole?» chiese K.

«L’avanguardia,» rispose il pittore.

«Sapete cosa mi ha detto Apollinaire? Che Duchamp non crea opere. Crea crimini.»

«Credete che Apollinaire avrebbe potuto ucciderlo?» chiese K.

«Apollinaire uccide con le idee,» rispose il pittore.

«Qualcun altro l’ha ucciso, e l’ha fatto per lui.»

A quel punto Marcel Duchamp smise di scrivere il racconto del proprio omicidio:

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Si alzò, prese una piccola ruota di bicicletta d’acciaio e si sedette sulla sedia al centro dello studio.

Fissò la ruota sulla testa e assunse la posizione del cadavere.

Sul pavimento l’orinatoio R. Mutt 1917.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp:

Quella era la sua nuova opera che avrebbe esposto.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

El detective K. fue avisado del asesinato.

El taller estaba lleno de objetos: ruedas de bicicleta, taburetes, botellas, cajones, papeles.

En medio había una silla de madera; encima de ella un cuerpo sin vida, y en su cabeza una pequeña rueda de bicicleta de acero.

En el suelo había un urinario de porcelana firmado R. Mutt 1917.

— Es una obra de arte —le dijeron.

A él le interesaba mucho más el asesinato de un hombre que si el urinario era una obra de arte.

— ¿Quién es el muerto? —preguntó.

— Se llama Marcel Duchamp. Pintor —le dijeron.

Observó la escena del crimen.

Alguien la había escenificado.

En un papel encontrado sobre la mesa del taller se había escrito, con bella caligrafía:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que tenemos un asesino que escribe manifiestos —dijo.

Tomó el papel y se lo guardó en el bolsillo.

Ese mismo día, a las seis de la tarde, el detective K. subió al segundo piso de un edificio.

Guillaume Apollinaire

El nombre en la puerta, escrito en caligrafía.

Llamó.

— Marcel Duchamp está muerto —dijo al hombre que abrió.

El rostro de Apollinaire quedó inexpresivo.

— ¿Y qué tengo yo que ver con eso? —preguntó.

K. entró en el apartamento.

— Lo encontraron muerto en su taller. Como una obra, escenificado —dijo.

— ¿Y qué quiere usted exactamente de mí? —preguntó el poeta.

El detective sacó el papel del bolsillo.

— Esto es suyo. Su caligrafía. Su estilo.

Leyó: La poésie devra survivre aux machines.

— Se lo escribí una vez —dijo Guillaume Apollinaire—, en una discusión.

El detective K. fue a la ventana.

La ciudad los rodeaba.

— ¿Cuándo fue la última vez que lo vio?

— Hace unas dos semanas. No estábamos de acuerdo sobre el futuro del arte.

Él quería hacerlo desaparecer.

— ¿Y lo amenazó?

Apollinaire no respondió.

Al día siguiente la investigación lo llevó al círculo artístico.

La mayoría hablaba insultantemente de Duchamp; pocos lo admiraban.

En un pequeño café un joven de gafas gruesas, pintor cubista, le dijo:

— Esos dos eran como dos planetas que no querían compartir el mismo sol.

— ¿Y cuál era el sol? —preguntó K.

— La vanguardia —respondió el pintor.

¿Sabe lo que me dijo Apollinaire? Que Duchamp no crea obras; crea crímenes.

— ¿Cree que Apollinaire pudo haberlo matado? —preguntó K.

— Apollinaire mata con ideas —respondió el pintor.

Otro lo mató, y lo hizo por él.

En ese punto Marcel Duchamp dejó de escribir la historia de su propio asesinato:

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Se levantó, tomó una pequeña rueda de bicicleta de acero y se sentó en la silla en medio del taller.

Fijó la rueda sobre su cabeza y adoptó la postura del cadáver.

En el suelo el urinario R. Mutt 1917.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esa era su nueva obra que iba a exponer.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

O detetive K. foi informado do assassinato.

O ateliê estava cheio de objetos: rodas de bicicleta, bancos, garrafas, gavetas, papéis.

No centro havia uma cadeira de madeira; sobre ela um corpo sem vida, e na cabeça uma pequena roda de bicicleta de aço.

No chão havia um urinól de porcelana assinado R. Mutt 1917.

— É uma obra de arte —disseram-lhe.

Ele se interessava muito mais pelo assassinato de um homem do que pelo fato de o urinól ser ou não uma obra de arte.

— Quem é o morto? —perguntou.

— Chama-se Marcel Duchamp. Pintor —responderam-lhe.

Observou a cena do crime.

Alguém a havia encenado.

Num papel encontrado sobre a mesa do ateliê estava escrito em bela caligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que temos um assassino que escreve manifestos —disse.

Pegou o papel e o guardou no bolso.

No mesmo dia, às seis da tarde, o detetive K. subiu ao segundo andar de um prédio.

Guillaume Apollinaire

O nome na porta, escrito em caligrafia.

Bateu.

— Marcel Duchamp está morto —disse ao homem que abriu.

O rosto de Apollinaire ficou inexpressivo.

— E o que eu tenho a ver com isso? —perguntou.

K. entrou no apartamento.

— Foi encontrado morto no ateliê. Como uma obra, encenado —disse.

— E o que exatamente o senhor quer de mim? —perguntou o poeta.

O detetive tirou o papel do bolso.

— Isto é seu. Sua caligrafia. Seu estilo.

Leu: La poésie devra survivre aux machines.

— Eu escrevi isso para ele uma vez —disse Guillaume Apollinaire—, durante uma discussão.

O detetive K. foi até a janela.

A cidade os cercava.

— Quando foi a última vez que o viu?

— Há cerca de duas semanas. Discordávamos quanto ao futuro da arte.

Ele queria fazê-la desaparecer.

— E o ameaçou?

Apollinaire não respondeu.

No dia seguinte a investigação o levou ao círculo artístico.

A maioria falava de Duchamp com desprezo; poucos o admiravam.

Num pequeno café um jovem de óculos grossos, pintor cubista, disse-lhe:

— Aqueles dois eram como dois planetas que não queriam compartilhar o mesmo sol.

— E qual era o sol? —perguntou K.

— A vanguarda —respondeu o pintor.

Sabe o que Apollinaire me disse? Que Duchamp não cria obras: cria crimes.

— Acredita que Apollinaire poderia tê-lo matado? —perguntou K.

— Apollinaire mata com ideias —respondeu o pintor.

Alguém o matou, e o fez por ele.

Nesse momento Marcel Duchamp parou de escrever a história do seu próprio assassinato:

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Levantou-se, pegou uma pequena roda de bicicleta de aço e sentou-se na cadeira no centro do ateliê.

Fixou a roda na cabeça e assumiu a postura do cadáver.

No chão o urinól R. Mutt 1917.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esta era sua nova obra que iria expor.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η σκάλα

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μπήκε στο κτίριο,σκοτεινό και υγρασία.

Αδύνατο να κατοικεί κάποιος,σκέφτηκε.

Τού είχαν πει πως εκεί βρίσκονταν το γραφείο για την υπόθεση του.

Ούτε όροφο,ήξερε.

Η σκάλα στενη,ανέβαινε ψηλά,δεν μπορούσε να διακρίνει.

Ανέβαινε.

Μέτρησε κάθε 30 σκαλοπάτια,υπήρχε πλατυσκαλο,πάλι 30 σκαλοπάτια ψηλότερα.

Ανέβαινε.

Είχε ζαλιστει.

Άκουσε από πάνω γέλια.

Εμφανίστηκαν να κατεβαίνουν τρία μικρά παιδιά,δύο αγόρια και ένα κορίτσι.

Τα ακολουθούσαν αλλά δύο κορίτσια με κορδέλες στα μαλλιά,και πιο πίσω ένα αγόρι που φυσούσε μια σφυρίχτρα.

-Πανω πάει,είπε ένα κορίτσι και τού έβγαλε τη γλωσσα,πάνω πάει.

Τα παιδιά χάθηκαν στο βάθος τής σκάλας.

Εκείνος συνέχιζε να ανεβαίνει,ανεπνεε δύσκολα.

Ήταν σχεδόν σκοτάδι.

Τώρα κατέβαινε.Δεν το καταλαβε.

Πραγματικά κατέβαινε.

Η σκάλα ήταν αρκετά κατηφορική,κινδύνευε να χάσει την ισορροπία του.

Κοιταξε κάτω,δεν έβλεπε το βάθος της.

Κατεβαίνοντας ξανασυναντησε τα παιδιά,κάθονταν στα σκαλοπάτια.Τα κορίτσια ανοίγωντας τα χερια δεν έκαναν χώρο να περάσει.

Τα έσπρωξε και πέρασε.

-Τον είδατε;,άκουσε πίσω του τη φωνή ενός αγοριου και τη σφυρίχτρα.

-Τον ειδαμε,τον είδαμε,είπαν εν χορώ τα κορίτσια και γέλασαν δυνατά.

Γύρισε και κοίταξε.

Το κορίτσι με την κόκκινη κορδέλα έσκυψε στο  αυτι τού αγοριού με τη σφυρίχτρα και τού ψιθύρισε κάτι.

Το αγόρι άρχισε να σφυρίζει και το κορίτσι χόρευε.Τα άλλα παιδιά χτυπούσαν στο ρυθμό τα χέρια τους.

Εκείνος συνέχιζε να κατεβαίνει.

Να κατεβαίνει.

Σε ένα πλατυσκαλο,είδε αριστερά ένα στενό διάδρομο,ημιφωτισμενο. Πριν 

που ανέβαινε δεν τον είχε δει.

Στο βάθος τού διαδρόμου δεξιά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε μια γυναίκα,

που τού έκανε νόημα με το χέρι.

Πήγε.

Η γυναίκα θα ήταν γύρω στα σαράντα,φορούσε ένα μαύρο κομπινεζον.

-Ελα μέσα,τού είπε,σε περίμενα.

Μπήκε.Η γυναίκα έκλεισε τη πόρτα.

-Έχω έρθει για το γραφείο,τής ειπε.

-Όλοι για εκεί έρχονται,τού είπε ή γυναίκα.

-Πρέπει να μάθω για την υπόθεσή μου,τής είπε.

-Πιστευεις ότι είσαι αθώος;,τον ρώτησε.

 -Δεν ξέρω γιατι κατηγορούμαι,τής είπε.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Τότε είσαι σαν όλους.

Έβγαλε έξω τα στήθη της.

Ήταν μεγάλα.

-Σου αρέσουν;τού είπε,τον πλησιασε,τα στήθη της τον άγγιζαν.

Το δωμάτιο είχε ένα κίτρινο χαμηλό φωτισμό.

Τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο στόμα.

-Παμε στο κρεβάτι,τού είπε.

Τον έγδυσε.Την ειδε να γδυνεται.

Η γυναίκα ξάπλωσε στο κρεβάτι,η ανάσα της τον έκαιγε.

Τον ξύπνησε η γυναίκα.

-Πρέπει να φύγεις τώρα, του είπε. Να μη σε δουν εδώ.

Σηκώθηκε,ντύθηκε.

- Όχι από τη σκάλα,από εδώ.

Η γυναίκα άνοιξε μια πόρτα,και βγήκε σε ένα διάδρομο.

-Δεν έχεις υπόθεση,τού είπε.

Να'ρθεις ξανά  αύριο το βράδυ,θα μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να μας 

ακούν.

Η πόρτα έκλεισε πίσω του.

Στο τέλος τού διαδρόμου ήταν μια μεταλλική πόρτα.

Την άνοιξε και βγήκε στο δρόμο.

Είχε νυχτώσει,ψιλοβρεχε,το κτίριο ως το τέλος του ψηλα διαλυμένο στην

ομίχλη.

.

.

The Staircase

He entered the building, dark and damp.

Impossible that anyone could live there, he thought.

They had told him the office for his case was inside.

He didn’t even know the floor.

The staircase was narrow, climbing high into darkness.

He began to ascend.

He counted: every thirty steps, a landing, and then thirty more rising above.

He kept climbing.

He was getting dizzy.

Laughter from above.

Three small children appeared, coming down—two boys and a girl.

Behind them two girls with ribbons in their hair, and further back a boy blowing a whistle.

“He’s going up,” one girl said, sticking out her tongue. “Up he goes.”

The children vanished into the depths of the staircase.

He kept ascending, breathing with difficulty.

Almost total darkness now.

He was going down. He hadn’t realized how.

He really was descending.

The stairs sloped sharply downhill and he risked losing his balance.

He looked down but couldn’t see the bottom.

Descending, he met the children again.

They were sitting on the steps.

The girls opened their arms to block his way.

He pushed them aside and passed through.

“Did you see him?” a boy’s voice called behind him, followed by the whistle.

“We saw him, we saw him!” the girls said in chorus, laughing loudly.

He turned to look.

The girl with the red ribbon bent to whisper into the ear of the boy with the whistle.

He began to whistle and the girl danced; the other children clapped to the rhythm.

He kept descending.

Descending.

On a landing he saw a narrow hallway to the left, half-lit.

He hadn’t noticed it while going up.

At its end a door opened to the right and a woman came out, beckoning him.

He went.

She must have been around forty, wearing a black slip.

“Come in,” she said. “I’ve been waiting for you.”

He entered. She closed the door.

“I’ve come for the office,” he said.

“Everyone comes for that,” she replied.

“I have to learn about my case,” he said.

“Do you believe you’re innocent?” she asked.

“I don’t even know what I’m accused of,” he answered.

She smiled.

“Then you’re like all the others.”

She bared her breasts. They were large.

“Do you like them?” she asked, drawing close; her breasts touched him.

The room glowed with a low yellow light.

She embraced him and kissed his mouth.

“Let’s go to bed,” she said.

She undressed him. He watched her undress.

She lay on the bed; her breath scorched him.

She woke him.

“You must leave now,” she said. “They mustn’t see you here.”

He got up, dressed.

“Not the staircase. This way.”

She opened a door into a corridor.

“You have no case,” she said.

“Come again tomorrow night. Then we can talk without being overheard.”

The door shut behind him.

At the end of the corridor was a metal door.

He opened it and stepped out into the street.

Night had fallen, a light drizzle.

The building dissolved into the fog, rising endlessly.

.

.

L’Escalier

Il entra dans l’immeuble, sombre et humide.

Impossible que quelqu’un y habite, pensa-t-il.

On lui avait dit que le bureau pour son affaire se trouvait là.

Il n’en connaissait même pas l’étage.

L’escalier était étroit, montant très haut dans l’obscurité.

Il commença à monter.

Il compta : tous les trente marches, un palier, puis encore trente marches plus haut.

Il montait toujours.

Il avait le vertige.

Des rires d’en haut.

Trois petits enfants apparurent, descendant : deux garçons et une fille.

Derrière eux, deux filles aux rubans dans les cheveux, et plus loin un garçon soufflant dans un sifflet.

« Il monte ! » dit une des filles en lui tirant la langue. « Il monte ! »

Les enfants disparurent dans la profondeur de l’escalier.

Il continuait de monter, respirant avec peine.

Presque le noir complet.

Il descendait maintenant. Sans savoir quand cela avait changé.

Il descendait vraiment.

L’escalier était fortement en pente ; il risquait de perdre l’équilibre.

Il regarda en bas : impossible de distinguer le fond.

En descendant, il rencontra de nouveau les enfants.

Assis sur les marches, les filles écartèrent les bras pour bloquer le passage.

Il les poussa et passa.

« Vous l’avez vu ? » cria derrière lui la voix d’un garçon, suivie du sifflet.

« On l’a vu, on l’a vu ! » répondirent les filles en chœur, riant aux éclats.

Il se retourna.

La fille au ruban rouge se pencha à l’oreille du garçon au sifflet et lui murmura quelque chose.

Il se mit à siffler et la fille dansa ; les autres enfants tapaient des mains en cadence.

Il descendait toujours.

Descendait.

Sur un palier, il vit à gauche un couloir étroit, mal éclairé.

Il ne l’avait pas remarqué en montant.

Au fond, une porte s’ouvrit à droite et une femme apparut. Elle lui fit signe.

Il y alla.

Elle devait avoir une quarantaine d’années, vêtue d’un simple fond de robe noir.

« Entre, » dit-elle. « Je t’attendais. »

Il entra. Elle referma la porte.

« Je viens pour le bureau, » dit-il.

« Tout le monde vient pour ça, » répondit-elle.

« Je dois connaître mon affaire. »

« Tu crois être innocent ? »

« Je ne sais même pas de quoi on m’accuse. »

Elle sourit.

« Alors tu es comme tous les autres. »

Elle découvrit sa poitrine, lourde.

« Tu aimes ? » dit-elle en s’approchant, ses seins le touchant déjà.

La chambre baignait dans une lumière jaune et basse.

Elle l’embrassa sur la bouche.

« Allons au lit. »

Elle le déshabilla. Il la vit se déshabiller.

Elle s’étendit sur le lit ; son souffle le brûlait.

Elle le réveilla.

« Il faut partir maintenant, » dit-elle. « Il ne faut pas qu’on te voie ici. »

Il se leva, s’habilla.

« Pas par l’escalier. Par ici. »

Elle ouvrit une porte donnant sur un couloir.

« Tu n’as pas d’affaire. »

« Reviens demain soir. Nous pourrons parler sans être entendus. »

La porte se referma derrière lui.

Au bout du couloir, une porte métallique.

Il l’ouvrit et sortit dans la rue.

La nuit était tombée, une fine pluie.

L’immeuble se dissolvait dans le brouillard, montant sans fin.

.

.

Die Treppe

Er betrat das Gebäude, dunkel und feucht.

Unmöglich, dass hier jemand wohnte, dachte er.

Man hatte ihm gesagt, dass dort das Büro für seinen Fall sei.

Er kannte nicht einmal das Stockwerk.

Die Treppe war eng und führte hoch in die Dunkelheit.

Er begann aufzusteigen.

Er zählte: alle dreißig Stufen ein Absatz, dann wieder dreißig höher.

Er stieg weiter.

Ihm wurde schwindlig.

Gelächter von oben.

Drei kleine Kinder erschienen, hinabsteigend—zwei Jungen und ein Mädchen.

Dahinter zwei Mädchen mit Schleifen im Haar; weiter hinten ein Junge mit einer Pfeife.

„Er geht hoch“, sagte eines der Mädchen und streckte ihm die Zunge heraus. „Er geht hoch!“

Die Kinder verschwanden im Treppenschacht.

Er stieg weiter, atmete schwer.

Fast völlige Dunkelheit.

Nun ging er hinunter. Ohne zu begreifen wie.

Er ging wirklich hinunter.

Die Treppe war steil abfallend; er drohte das Gleichgewicht zu verlieren.

Er sah hinab, aber konnte keinen Boden erkennen.

Beim Hinabsteigen traf er die Kinder erneut.

Sie saßen auf den Stufen.

Die Mädchen breiteten die Arme aus und versperrten ihm den Weg.

Er stieß sie zur Seite und ging durch.

„Habt ihr ihn gesehen?“, rief ein Junge hinter ihm, gefolgt von der Pfeife.

„Wir haben ihn gesehen, wir haben ihn gesehen!“, riefen die Mädchen und lachten laut.

Er drehte sich um.

Das Mädchen mit dem roten Band flüsterte dem Jungen mit der Pfeife etwas ins Ohr.

Er begann zu pfeifen und das Mädchen tanzte; die anderen klatschten im Takt.

Er ging weiter hinunter.

Hinunter.

Auf einem Absatz sah er links einen schmalen, halbdunklen Gang.

Beim Aufstieg war er ihm nicht aufgefallen.

Am Ende öffnete sich rechts eine Tür und eine Frau trat heraus und winkte ihm.

Er ging zu ihr.

Sie mochte um die vierzig sein, trug ein schwarzes Unterkleid.

„Komm herein“, sagte sie. „Ich habe auf dich gewartet.“

Er trat ein. Sie schloss die Tür.

„Ich komme wegen des Büros“, sagte er.

„Dafür kommen sie alle“, sagte sie.

„Ich muss über meinen Fall Bescheid wissen.“

„Glaubst du, dass du unschuldig bist?“

„Ich weiß nicht einmal, wessen man mich beschuldigt.“

Sie lächelte.

„Dann bist du wie all die anderen.“

Sie entblößte ihre schweren Brüste.

„Gefällt es dir?“, sagte sie, trat näher; ihre Brust berührte ihn.

Im Zimmer lag ein gelbliches, schummriges Licht.

Sie umarmte ihn und küsste ihn auf den Mund.

„Gehen wir ins Bett.“

Sie zog ihn aus. Er sah ihr beim Ausziehen zu.

Sie legte sich ins Bett; ihr Atem brannte.

Sie weckte ihn.

„Du musst jetzt gehen“, sagte sie. „Du darfst hier nicht gesehen werden.“

Er stand auf, zog sich an.

„Nicht die Treppe. Hier entlang.“

Sie öffnete eine Tür zu einem Gang.

„Du hast keinen Fall.“

„Komm morgen Nacht wieder. Dann können wir reden, ohne dass man uns belauscht.“

Die Tür schloss sich hinter ihm.

Am Ende des Gangs eine Metalltür.

Er öffnete sie und trat auf die Straße hinaus.

Es war Nacht, leichter Nieselregen.

Das Gebäude löste sich im Nebel auf, hoch empor.

.

.

La Scala

Entrò nell’edificio, buio e umido.

Impossibile che qualcuno ci abitasse, pensò.

Gli avevano detto che lì si trovava l’ufficio per il suo caso.

Non sapeva nemmeno il piano.

La scala era stretta, saliva alta nel buio.

Cominciò a salire.

Contò : ogni trenta gradini un pianerottolo, poi altri trenta più su.

Continuava a salire.

La testa gli girava.

Risa dall’alto.

Tre bambini apparvero scendendo—due maschi e una femmina.

Dietro due ragazzine con fiocchi nei capelli, e più indietro un ragazzo con un fischietto.

«Va su!», disse una delle bambine tirandogli la lingua. «Va su!»

Scomparvero nella tromba delle scale.

Continuava a salire, respirava con fatica.

Quasi buio totale.

Ora scendeva. Senza capire quando fosse accaduto.

Scendeva davvero.

La scala pendeva ripida e rischiava di perdere l’equilibrio.

Guardò in basso—non vedeva il fondo.

Scendendo incontrò di nuovo i bambini.

Erano seduti sui gradini.

Le bambine spalancarono le braccia per impedirgli il passaggio.

Le spinse e passò.

«L’avete visto?», chiese un ragazzo dietro di lui, seguito dal fischietto.

«L’abbiamo visto, l’abbiamo visto!», dissero le bambine ridendo forte.

Si voltò.

La bambina col fiocco rosso sussurrò qualcosa all’orecchio del ragazzo col fischietto.

Lui fischiò e la bambina danzò; gli altri battevano le mani al ritmo.

Continuava a scendere.

A scendere.

Su un pianerottolo vide a sinistra un corridoio stretto, mezz’illuminato.

Salendo non l’aveva visto.

In fondo, a destra, si aprì una porta e ne uscì una donna che gli fece cenno.

Andò da lei.

Avrà avuto quarant’anni, indossava una sottoveste nera.

«Entra,» disse. «Ti aspettavo.»

Entrò. Lei chiuse la porta.

«Sono venuto per l’ufficio,» disse.

«Vengono tutti per quello,» rispose lei.

«Devo sapere del mio caso.»

«Credi d’essere innocente?»

«Non so nemmeno di che cosa sono accusato.»

Lei sorrise.

«Allora sei come tutti gli altri.»

Scoprì il petto, pesante.

«Ti piacciono?» disse avvicinandosi; il petto lo sfiorò.

La stanza era immersa in luce giallastra e bassa.

Lo abbracciò e lo baciò sulla bocca.

«Andiamo a letto.»

Lo spogliò. Lui la vide spogliarsi.

Lei si sdraiò sul letto; il suo respiro lo bruciava.

Lo svegliò.

«Devi andare ora,» disse. «Non devono vederti qui.»

Si alzò, si vestì.

«Non per le scale. Di qua.»

Aprì una porta su un corridoio.

«Non hai nessun caso.»

«Torna domani notte. Potremo parlare senza essere ascoltati.»

La porta si chiuse dietro di lui.

In fondo c’era una porta metallica.

La aprì ed uscì in strada.

Era notte, piovigginava.

L’edificio svaniva nella nebbia, altissimo.

.

.

La Escalera

Entró al edificio, oscuro y húmedo.

Imposible que alguien viviera allí, pensó.

Le habían dicho que allí estaba la oficina para su caso.

Ni siquiera sabía el piso.

La escalera era estrecha y subía muy alto hacia la oscuridad.

Empezó a subir.

Contó: cada treinta escalones un rellano, y después otros treinta más arriba.

Seguía subiendo.

Se mareaba.

Risas desde arriba.

Aparecieron tres niños, bajando—dos varones y una niña.

Detrás dos niñas con cintas en el pelo, y más atrás un niño con un silbato.

«Sube, sube», dijo una de las niñas sacándole la lengua. «Sube.»

Los niños desaparecieron en la profundidad de la escalera.

Él seguía subiendo, respirando con dificultad.

Casi oscuridad total.

Ahora bajaba. Sin entender cómo había ocurrido.

Bajaba de verdad.

La escalera inclinaba con fuerza; casi perdió el equilibrio.

Miró hacia abajo y no vio fondo alguno.

Bajando volvió a encontrarse a los niños.

Estaban sentados en los peldaños.

Las niñas abrieron los brazos para impedirle el paso.

Las apartó y pasó.

«¿Lo vieron?», gritó un niño detrás, seguido del silbato.

«Lo vimos, lo vimos», dijeron las niñas riendo a carcajadas.

Se volvió.

La niña de la cinta roja susurró algo al niño del silbato.

Él silbó y la niña bailó; los otros niños aplaudían al ritmo.

Él seguía bajando.

Bajando.

En un rellano vio a la izquierda un pasillo angosto, medio iluminado.

Subiendo no lo había visto.

Al fondo, a la derecha, se abrió una puerta y apareció una mujer que le hizo señas.

Fue hacia ella.

Tendría unos cuarenta años, llevaba una combinación negra.

«Entra,» dijo. «Te esperaba.»

Entró. Ella cerró la puerta.

«Vengo por la oficina,» dijo.

«Todos vienen por eso,» respondió ella.

«Necesito saber sobre mi caso.»

«¿Crees que eres inocente?»

«Ni siquiera sé de qué me acusan.»

Ella sonrió.

«Entonces eres como los demás.»

Se descubrió el pecho, pesado.

«¿Te gusta?» dijo acercándose; su pecho lo tocó.

La habitación tenía una luz amarillenta, baja.

Lo abrazó y lo besó en la boca.

«Vamos a la cama.»

Lo desnudó. Él la vio desnudarse.

La mujer se recostó en la cama; su aliento lo quemaba.

Lo despertó.

«Debes irte ahora,» dijo. «No deben verte aquí.»

Se levantó, se vistió.

«No por la escalera. Por aquí.»

Ella abrió una puerta hacia un pasillo.

«No tienes caso.»

«Vuelve mañana por la noche. Podremos hablar sin que nos oigan.»

La puerta se cerró detrás de él.

Al fondo había una puerta metálica.

La abrió y salió a la calle.

Era de noche, lloviznaba.

El edificio se deshacía en la niebla, ascendiendo sin fin.

.

.

A Escada

Entrou no prédio, escuro e úmido.

Impossível que alguém morasse ali, pensou.

Tinham lhe dito que ali ficava o escritório do seu caso.

Nem o andar sabia.

A escada era estreita e subia alto na escuridão.

Ele começou a subir.

Contou: a cada trinta degraus um patamar, depois mais trinta acima.

Continuou subindo.

Sentiu tontura.

Risos lá de cima.

Três crianças apareceram descendo—dois meninos e uma menina.

Atrás vinham duas meninas com fitas no cabelo, e mais atrás um menino com um apito.

—Ele sobe —disse uma das meninas mostrando a língua—, ele sobe!

As crianças desapareceram na profundidade da escada.

Ele continuava subindo, respirando com dificuldade.

Quase escuridão total.

Agora descia. Sem perceber quando havia mudado.

Descia de verdade.

A escada inclinava com força; podia perder o equilíbrio.

Olhou para baixo—não via o fim.

Descendo encontrou novamente as crianças.

Estavam sentadas nos degraus.

As meninas abriram os braços para bloqueá-lo.

Ele as empurrou e passou.

—Vocês viram? —perguntou um menino atrás, seguido do apito.

—Vimos, vimos! —gritaram as meninas rindo alto.

Ele virou para olhar.

A menina da fita vermelha sussurrou algo ao menino do apito.

Ele apitou e ela dançou; as outras crianças batiam palmas no ritmo.

Ele continuava descendo.

Descendo.

Num patamar viu à esquerda um corredor estreito, meio iluminado.

Subindo não o tinha visto.

Ao fundo, à direita, abriu-se uma porta e saiu uma mulher chamando-o com a mão.

Ele foi.

Ela teria uns quarenta anos, usava uma combinação preta.

—Entre —disse—. Eu te esperava.

Ele entrou. Ela fechou a porta.

—Vim pelo escritório —disse ele.

—Todos vêm por isso —respondeu ela.

—Preciso saber do meu caso.

—Acredita que é inocente?

—Nem sei de que me acusam.

Ela sorriu.

—Então é como os outros.

Ela descobriu os seios, grandes.

—Gosta? —disse aproximando-se; os seios o tocaram.

O quarto tinha luz amarelada, baixa.

Ela o abraçou e beijou-o na boca.

—Vamos para a cama.

Ela o despiu. Ele a viu tirar a roupa.

Ela deitou-se; seu hálito queimava.

Ela o acordou.

—Você deve ir agora —disse—. Não podem te ver aqui.

Ele levantou-se, vestiu-se.

—Não pela escada. Por aqui.

Ela abriu uma porta para um corredor.

—Você não tem caso.

—Volte amanhã à noite. Poderemos conversar sem nos ouvirem.

A porta fechou-se atrás dele.

No fim do corredor uma porta metálica.

Ele abriu e saiu para a rua.

Era noite, garoava.

O prédio desaparecia na névoa, subindo sem fim.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τελος

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Όταν έφτασα σ'αυτή τη πόλη έβρεχε.Μεσα χειμώνα.

Νοικιασα ενα διαμέρισμα.Το θεωρούσα καταφύγιο μου.Δεν.ειχα όρεξη για 

πολλά.Εβγαινα ελάχιστα.

Την πρωτοείδα σε ένα σκοτεινό μπαρ στο κεντρο.Καθονταν μόνη στη μπαρα.

Με κοίταξε.

-Θελεις να καθίσεις κοντά μου;,είπε.

Διέκρινα τα κόκκινα χείλη της.Δεν είχα διάθεση.Εκεινη χαμογέλασε.

-Δεν θα είμαι επικίνδυνη για σενα,μου είπε.

Το αποφάσισα.Μια ομορφη γυναίκα.Μια περιπετεια.

Της είπα το όνομα μου.Ενα ψεύτικο.

-Οχι ονόματα,είπε,είναι πιο καλά έτσι.

Ζήτησα ποτό.Εκεινη δεν θυμάμαι τι ποτο επινε.

Καθίσαμε μέχρι να ξημερώσει. 

Μου πρότεινε να πάμε στο διαμέρισμα ενός φίλου της που έλειπε ταξίδι. 

Εκείνη ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Μια γυναίκα,είπε,και ένας άντρας.

Δεν θέλω ονόματα,ούτε ιστορίες.

Δεν πηγαιναμε ποτέ πουθενά μαζί. Δεν περπατούσαμε στους δρόμους.

Συναντιομασταν πάντα στο διαμέρισμα.

-Οταν είμαι εδώ, μού είπε,είμαι παντού.

Όταν δεν είναι εδώ,δεν υπάρχω πουθενά.Ουτε κι εσύ.

Ένα μεγάλο διάστημα εξαφανίστηκε.

Όταν την ξαναείδα μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα μού είπε.

-Αυτο πρέπει να τελειώσει.

Δεν την ξαναείδα από τότε.

Το μπαρ όπου την πρωτοειδα έκλεισε.Η πολυκατοικία που ήταν το

διαμέρισμα γκρεμίστηκε για να γίνει ξενοδοχείο.Τιποτα δεν έμεινε που

να πιστοποιεί ότι υπήρξαμε.

.

.

The End

When I arrived in this city, it was raining. In the middle of winter.

I rented an apartment. I considered it my refuge. I wasn’t in the mood for much. I went out very little.

I first saw her in a dark bar downtown. She was sitting alone at the bar.

She looked at me.

“Do you want to sit near me?” she said.

I noticed her red lips. I wasn’t in the mood. She smiled.

“I won’t be dangerous for you,” she said.

I decided. A beautiful woman. An adventure.

I told her my name. A fake one.

“No names,” she said, “it’s better this way.”

I asked for a drink. I don’t remember what she drank.

We stayed until dawn.

She suggested we go to a friend’s apartment who was away on a trip.

There she lay on the bed.

A woman, she said, and a man.

I don’t want names, nor stories.

We never went anywhere together. We didn’t walk the streets.

We always met in the apartment.

“When I’m here,” she said, “I am everywhere. When I’m not here, I don’t exist anywhere. Neither do you.”

She disappeared for a long time.

When I saw her again in that apartment she told me:

“This must end.”

I never saw her again.

The bar where I first saw her closed. The building that housed the apartment was demolished for a hotel. Nothing remained to prove we existed.

.

.

La Fin

Quand je suis arrivé dans cette ville, il pleuvait. En plein hiver.

J’ai loué un appartement. Je le considérais comme mon refuge. Je n’avais pas envie de grand-chose. Je sortais très peu.

Je l’ai vue pour la première fois dans un bar sombre du centre-ville. Elle était assise seule au comptoir.

Elle m’a regardé.

« Veux-tu t’asseoir près de moi ? » dit-elle.

J’ai remarqué ses lèvres rouges. Je n’étais pas d’humeur. Elle a souri.

« Je ne serai pas dangereuse pour toi », dit-elle.

J’ai décidé. Une belle femme. Une aventure.

Je lui ai donné mon nom. Un faux.

« Pas de noms », dit-elle, « c’est mieux ainsi. »

J’ai demandé un verre. Je ne me souviens pas de ce qu’elle buvait.

Nous sommes restés jusqu’à l’aube.

Elle a proposé d’aller dans l’appartement d’un ami qui était en voyage.

Là, elle s’est allongée sur le lit.

Une femme, dit-elle, et un homme.

Je ne veux ni noms ni histoires.

Nous n’allions jamais nulle part ensemble. Nous ne marchions pas dans les rues.

Nous nous rencontrions toujours dans l’appartement.

« Quand je suis ici, dit-elle, je suis partout. Quand je ne suis pas ici, je n’existe nulle part. Toi non plus. »

Elle a disparu pendant longtemps.

Quand je l’ai revue dans cet appartement, elle m’a dit :

« Cela doit se terminer. »

Je ne l’ai jamais revue.

Le bar où je l’ai vue pour la première fois a fermé. L’immeuble de l’appartement a été démoli pour faire un hôtel. Rien ne restait pour prouver que nous avons existé.

.

.

Das Ende

Als ich in dieser Stadt ankam, regnete es. Mitten im Winter.

Ich mietete eine Wohnung. Ich betrachtete sie als mein Zufluchtsort. Ich hatte auf nichts Lust. Ich ging kaum hinaus.

Ich sah sie zum ersten Mal in einer dunklen Bar im Zentrum. Sie saß allein an der Theke.

Sie sah mich an.

„Willst du dich neben mich setzen?“ sagte sie.

Ich bemerkte ihre roten Lippen. Ich hatte keine Lust. Sie lächelte.

„Ich werde nicht gefährlich für dich sein“, sagte sie.

Ich entschied mich. Eine schöne Frau. Ein Abenteuer.

Ich nannte ihr meinen Namen. Einen falschen.

„Keine Namen“, sagte sie, „so ist es besser.“

Ich bestellte ein Getränk. Ich erinnere mich nicht, was sie trank.

Wir blieben bis zum Morgengrauen.

Sie schlug vor, in die Wohnung eines Freundes zu gehen, der verreist war.

Dort legte sie sich auf das Bett.

Eine Frau, sagte sie, und ein Mann.

Ich will keine Namen, keine Geschichten.

Wir gingen nie irgendwohin zusammen. Wir gingen nicht durch die Straßen.

Wir trafen uns immer in der Wohnung.

„Wenn ich hier bin“, sagte sie, „bin ich überall. Wenn ich nicht hier bin, existiere ich nirgends. Du auch nicht.“

Sie verschwand für lange Zeit.

Als ich sie wieder in dieser Wohnung sah, sagte sie:

„Das muss enden.“

Ich habe sie nie wieder gesehen.

Die Bar, in der ich sie zuerst sah, schloss. Das Gebäude, in dem die Wohnung war, wurde für ein Hotel abgerissen. Nichts blieb übrig, um zu beweisen, dass wir existiert haben.

.

.

La Fine

Quando arrivai in questa città, pioveva. In pieno inverno.

Affittai un appartamento. Lo consideravo il mio rifugio. Non avevo voglia di molto. Uscivo pochissimo.

La vidi per la prima volta in un bar buio nel centro. Era seduta da sola al bancone.

Mi guardò.

“Vuoi sederti vicino a me?” disse.

Notai le sue labbra rosse. Non avevo voglia. Lei sorrise.

“Non sarò pericolosa per te”, disse.

Decisi. Una donna bella. Un’avventura.

Le dissi il mio nome. Uno falso.

“Niente nomi”, disse, “è meglio così.”

Chiesi da bere. Non ricordo cosa beveva.

Rimanemmo fino all’alba.

Mi propose di andare nell’appartamento di un amico che era in viaggio.

Lì si sdraiò sul letto.

Una donna, disse, e un uomo.

Non voglio nomi, né storie.

Non andavamo mai da nessuna parte insieme. Non passeggiavamo per le strade.

Ci incontravamo sempre nell’appartamento.

“Quando sono qui”, disse, “sono ovunque. Quando non sono qui, non esisto da nessuna parte. Neanche tu.”

Sparì per un lungo periodo.

Quando la rividi in quell’appartamento, mi disse:

“Questo deve finire.”

Non la rividi mai più.

Il bar dove l’avevo vista per la prima volta chiuse. L’edificio dove c’era l’appartamento fu demolito per costruire un hotel. Non rimase nulla a testimoniare che eravamo esistiti.

.

.

El Fin

Cuando llegué a esta ciudad, llovía. En pleno invierno.

Alquilé un apartamento. Lo consideraba mi refugio. No tenía ganas de mucho. Salía muy poco.

La vi por primera vez en un bar oscuro del centro. Estaba sentada sola en la barra.

Me miró.

“¿Quieres sentarte cerca de mí?” dijo.

Noté sus labios rojos. No tenía ganas. Ella sonrió.

“No seré peligrosa para ti”, dijo.

Decidí. Una mujer hermosa. Una aventura.

Le dije mi nombre. Uno falso.

“No nombres”, dijo, “es mejor así.”

Pedí una bebida. No recuerdo qué bebía ella.

Nos quedamos hasta el amanecer.

Me propuso ir al apartamento de un amigo que estaba de viaje.

Allí se acostó en la cama.

Una mujer, dijo, y un hombre.

No quiero nombres, ni historias.

Nunca íbamos a ningún lugar juntos. No caminábamos por las calles.

Siempre nos encontrábamos en el apartamento.

“Cuando estoy aquí”, dijo, “estoy en todas partes. Cuando no estoy aquí, no existo en ninguna parte. Ni tú.”

Desapareció por un largo tiempo.

Cuando la vi de nuevo en ese apartamento me dijo:

“Esto debe terminar.”

Nunca la volví a ver.

El bar donde la vi por primera vez cerró. El edificio donde estaba el apartamento fue demolido para construir un hotel. No quedó nada que probara que existimos.

.

.

O Fim

Quando cheguei a esta cidade, estava chovendo. No meio do inverno.

Aluguei um apartamento. Considerava-o meu refúgio. Não tinha vontade de muita coisa. Saía muito pouco.

Vi-a pela primeira vez num bar escuro no centro. Estava sentada sozinha no balcão.

Olhou para mim.

“Queres sentar-te perto de mim?” disse.

Percebi os seus lábios vermelhos. Não estava com vontade. Ela sorriu.

“Não serei perigosa para ti”, disse.

Decidi. Uma mulher bonita. Uma aventura.

Disse-lhe o meu nome. Um falso.

“Sem nomes”, disse, “é melhor assim.”

Pedi uma bebida. Não me lembro do que ela bebia.

Ficámos até ao amanhecer.

Propôs irmos ao apartamento de um amigo que estava de viagem.

Lá deitou-se na cama.

Uma mulher, disse, e um homem.

Não quero nomes, nem histórias.

Nunca íamos a lugar algum juntos. Não caminhávamos pelas ruas.

Encontrávamo-nos sempre no apartamento.

“Quando estou aqui”, disse, “estou em todo o lado. Quando não estou aqui, não existo em lado nenhum. Nem tu.”

Desapareceu por um longo período.

Quando a vi novamente nesse apartamento disse-me:

“Isto tem de acabar.”

Nunca mais a vi.

O bar onde a vi pela primeira vez fechou. O prédio onde ficava o apartamento foi demolido para fazer um hotel. Nada restou para provar que existimos.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία noir)

Η Δολοφονια

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη 

Σκηνή 1 

Εξωτερική λήψη σε δρόμο μιας πόλης.

Ξημέρωμα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα κάνει ένα ψηλό κυκλικό πλάνο στα κτίρια.

Ήχος:ακούγεται ήχος αυτoκινητου.

Η κάμερα κατεβαίνει και δείχνει ένα αυτοκίνητο με χρώμα μαύρο 

να έρχεται από το βάθος τού δρόμου.

Jump cut,flou noir

Η κάμερα μέσα στο αυτοκίνητο,

πλάνο:τα χέρια τού οδηγού στο τιμόνι.

Jump cut,flou noir 

Σκηνη 2

Η κάμερα μέσα από το αυτοκίνητο δείχνει δύο άντρες που πετάγονται 

ξαφνικά από τη μια και την άλλη άκρη τού δρόμου κρατωντας όπλα.

Οι σφαίρες χτυπούν το παρμπρίζ τού αυτοκινήτου που σπάει.

Πλάνο 7 δευτερόλεπτα.

Ήχος:πυροβολισμών,σπάσιμο τζαμιών.

Jump cut,flou noir 

ζούμ στα μάτια τού δολοφονημένου,10 δευτερόλεπτα.

Jump cut, flou noir 

Σκηνή 3

Hand-held κάμερα.

Οι δολοφόνοι εξαφανίζονται τρέχοντας στο βάθος τού δρόμου.

Πλάνο 7 δευτερόλεπτα.

Ήχος:κανένας ήχος.

Η κάμερα γυρίζει και δείχνει το πυροβολημένο αυτοκίνητο πλησιάζοντας 

αργά,30 δευτερόλεπτα.

Ήχος:η μηχανή τού αυτοκινητου.

Jump cut, flou noir 

Σκηνή 4

Η κάμερα σε αργό κυκλικό πλάνο στα κτίρια,3 λεπτά.

Μια γυναίκα ανοίγει το παράθυρο.

Η κάμερα εστιάζει στο πρόσωπο της,1 λεπτο.

Η κάμερα συνεχίζει το αργο κυκλικό της πλάνο

Ήχος:φωνές ανθρώπων,

κανένας ήχος.

Jump cut, flou noir 

Τέλος

.

.

.

R.MUTT 1917 Enigma-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

R.MUTT 1917 FOUNTAIN 

(Ελληνικά,English,Francais,Italiano,Spanish,Portuguese)

Οι επισκέπτες της έκθεσης περιστρέφονταν γύρω από τον ουρητηρα,

την Fountain τού Marcel Duchamp.

Κάποιος λέει σε μια κυρία δίπλα του:

-Μαντάμ,πρόκειται για αστειο.

Η γυναίκα γέλασε και πλησιάζοντας τον ουρητηρα στέκεται πάνω του με 

ανοιχτά τα πόδια,σηκώνει το φόρεμα της και κατουράει μέσα.

Ακούγεται το σφύριγμα τής ορμής τού νερού.

Οι επισκέπτες παγώνουν,νιώθουν.αμηχανια,κάποιοι γελούν νευρικα,κάποιοι απομακρυνονται κρατώντας τη μύτη τους.

Ένας λέει: -είναι αηδιαστικο.

Μια κυρία με γούνινο παλτο χειροκροτεί.

-Μα είναι υπέροχο.Η τέχνη δεν είναι αντικείμενο. Η τέχνη είναι πράξη.

Η Fountain R.MUTT 1917 τού Marcel Duchamp στο κέντρο τής αίθουσας 

λαμπυρίζει.

Την φωτογραφίζουν.Ποζαρουν δίπλα της.

-Είναι η σύγχρονη Mona Lisa,λέει η ίδια κυρία με το γούνινο παλτό.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

The visitors of the exhibition revolved around the urinal, Marcel Duchamp’s Fountain. Someone says to a lady beside him: 

“Madam, this is a joke.” 

The woman laughs and, approaching the urinal, stands over it with her legs apart, lifts her dress and urinates inside. 

The whistle of the rushing water is heard. 

The visitors freeze, feel awkward; some laugh nervously, others move away holding their noses. 

One says: “It’s disgusting.” 

A lady in a fur coat applauds. 

“But it’s marvelous. Art is not an object. Art is an act.” 

Duchamp’s Fountain R.MUTT 1917 in the center of the hall glitters. 

They photograph it. They pose next to it. 

“It’s the modern Mona Lisa,” says the same lady in the fur coat.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Les visiteurs de l’exposition tournaient autour de l’urinoir, la Fountain de Marcel Duchamp. 

Quelqu’un dit à une dame près de lui : 

« Madame, c’est une plaisanterie. » 

La femme rit, s’approche de l’urinoir, se place au-dessus, les jambes écartées, soulève sa robe et urine dedans. 

On entend le sifflement de l’eau jaillissante. 

Les visiteurs se figent, gênés ; certains rient nerveusement, d’autres s’éloignent 

en se bouchant le nez. 

L’un dit : « C’est répugnant. » 

Une dame en manteau de fourrure applaudit. 

« Mais c’est merveilleux. 

L’art n’est pas un objet. L’art est un acte. » 

La Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp au centre de la salle scintille. 

On la photographie. On pose à côté. 

« C’est la Mona Lisa moderne », dit la même dame en fourrure.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Die Besucher der Ausstellung kreisten um das Urinal, Duchamps Fountain. 

Jemand sagt zu einer Dame neben ihm: 

„Gnädige Frau, das ist ein Witz.“ 

Die Frau lacht, geht auf das Urinal zu, stellt sich breitbeinig darüber, hebt ihr Kleid und uriniert hinein. 

Man hört das Zischen des strömenden Wassers. 

Die Besucher erstarren, fühlen sich verlegen; einige lachen nervös, andere entfernen sich und halten sich die Nase zu. 

Einer sagt: „Das ist widerlich.“ 

Eine Dame im Pelzmantel klatscht. 

„Aber es ist großartig. Kunst ist kein Objekt. Kunst ist eine Handlung.“ 

Duchamps Fountain R.MUTT 1917 in der Mitte des Saales glänzt. 

Man fotografiert sie. Man posiert daneben. 

„Die moderne Mona Lisa“, sagt dieselbe Dame im Pelz.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

I visitatori della mostra giravano attorno all’orinatoio, la Fountain di Marcel Duchamp. 

Qualcuno dice a una signora accanto a lui: 

«Madame, è uno scherzo.» 

La donna ride, si avvicina all’orinatoio, si mette sopra a gambe aperte, solleva il vestito e urina dentro. 

Si sente il sibilo dell’acqua che scorre. 

I visitatori si bloccano, imbarazzati; alcuni ridono nervosamente, altri si allontanano tappandosi il naso. 

Uno dice: «È disgustoso.» 

Una signora con il cappotto di pelliccia applaude. 

«Ma è meraviglioso. L’arte non è un oggetto. L’arte è un atto.» 

La Fountain R.MUTT 1917 di Duchamp al centro della sala brilla. 

La fotografano. Posano accanto. 

«È la Gioconda moderna,» dice la stessa signora in pelliccia.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Los visitantes de la exposición rodeaban el urinario, la Fountain de Marcel Duchamp. 

Alguien dice a una señora a su lado: 

«Madame, esto es una broma.» 

La mujer se ríe y, acercándose al urinario, se coloca encima con las piernas 

abiertas, levanta el vestido y orina dentro. 

Se oye el silbido del agua que cae. 

Los visitantes se quedan inmóviles, incómodos; algunos ríen nerviosamente, otros se alejan tapándose la nariz. 

Uno dice: «Es asqueroso.» 

Una señora con abrigo de piel aplaude. 

«Pero es magnífico. El arte no es un objeto. El arte es un acto.» 

La Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp en el centro de la sala resplandece. 

La fotografían. Posan junto a ella. 

«Es la Mona Lisa moderna,» dice la misma señora con pieles.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Os visitantes da exposição giravam ao redor do urinól, a Fountain de Marcel Duchamp. 

Alguém diz a uma senhora ao lado: 

«Madame, isto é uma piada.» 

A mulher ri, aproxima-se do urinól, coloca-se por cima com as pernas abertas, levanta o vestido e urina dentro. 

Ouve-se o assobio da água a correr. 

Os visitantes congelam, sentem-se embaraçados; alguns riem nervosos, outros afastam-se tapando o nariz. 

Um diz: «É nojento.» 

Uma senhora com casaco de pele aplaude. 

«Mas é magnífico. A arte não é objeto. A arte é ato.» 

A Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp no centro da sala brilha. 

Fotografam-na. Posam ao lado. 

«É a Mona Lisa moderna,» diz a mesma senhora com pele.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

THIS IS NOT 

(PERFORMANCE)

Διάρκεια 70 λεπτά.

Μακροστενη αίθουσα.

Οι θεατές στις δύο απέναντι μεγαλύτερες πλευρές.

Ο ένας τοίχος είναι καθρέφτης,και ο αλλος απέναντι οθόνη προβολής live

video που καταγράφει το σώμα τών performers πολύ κοντά.

Δύο performers,άντρας και γυναίκα.

Ο.αντρας φοράει μαύρο κουστούμι με κόκκινη γραβάτα,η γυναίκα κοντό διάφανο

κομπινεζον,μαύρα εσώρουχα,είναι ξυπολητη

Στέκονται απέναντι.Πλησιαζουν αργά.Ακουγονται οι αναπνοές τους.

Συναντιούνται στο κέντρο.Αγγίζονται.Ο.αντρας γδυνει αργά τη γυναίκα.

Επαναλαμβανουν λεξεις:ME / YOU / BODY / IMAGE / LOOK 

Προχωρούν προς καθρέφτη.Εκει η γυναίκα είναι γυμνή.Η κάμερα καταγράφει

και προβάλει στον τοίχο οθόνη κοντινά τού σώματός της γυναίκας:

τα ματια,τα χείλη,το στήθος,τις θηλες,τη κοιλιά,το αιδοίο.

Ο άντρας βγάζει ένα μπουκάλι γάλα και το χύνει αργά πανω στο σώμα τής γυναίκας.

Η κάμερα κάνει κοντινά στη ροή τού γάλατος στο σώμα της.

Η γυναίκα αρχίζει να γδυνει τον άντρα.

Απομακρύνονται από τον καθρέφτη.Ο φωτισμός τής αίθουσας χαμηλώνει,

μεχρι να γίνει σκοτάδι.Ακουγονται οι αναπνοές τού άντρα και της γυναίκας.

Και οι  ψίθυροι τους:

look at me

imaging the body

i want to see myself seeing

Ο φωτισμος στην αίθουσα μεγαλώνει,μέχρι να γίνει κανονικός.

Ο άντρας και η γυναίκα είναι γυμνοί αγκαλιασμενοι στο δάπεδο.

Η κάμερα αργά κινείται.πολυ κοντά στα σώματα τους.Αυτο προβαλεται

στην οθόνη.

Η οθόνη θολώνει,γίνεται μαύρη,πάνω της αναβοσβηνει 3 φορές:

THIS IS NOT

και ακολουθει

PORN

Μετά ένα διάστημα 7 δευτερολέπτων γράφεται:

THIS IS IMAGE

Τέλος performance 

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η παράσταση τής Πενθεσίλειας

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Έφτασαν με το αυτοκίνητο της,πρωί παγωμένο,ο πάγος τής λίμνης γυαλίζει κάτω από τον ήλιο.

Κατέβηκαν.Εκεινη φορούσε τα λεπτά μαύρα γάντια τής Πενθεσίλειας.

-Εδω είναι ήσυχα,είπε εκείνος.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Ναι,είναι,είπε.

Κανείς δεν υπάρχει μόνο εμείς οι δυο.

Είχε περάσει μήνες με την αρρώστια,πυρετοί,πόνοι,

αιμορραγίες,προγνώσεις που έμοιαζαν με ανακοινώσεις πρόβας: ίσως σε έξι μήνες,ίσως λιγότερο. 

Η ασθένεια τής είχε αποστερήσει τούς μελλοντικους χρόνους: 

θα αγαπήσω,θα ταξιδέψω, θα ζήσω.

Στο σακίδιο της είχε το κοστούμι τής Penthesilea.

Εκείνος στο δικό του σακίδιο είχε το θεατρικό έργο τού Χάινριχ φον Κλάιστ.

Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης.

Όταν εκείνη κουράστηκε κάθισαν σε έναν ξερό κορμό δέντρου.

Εκείνη πέταξε μια πέτρα στη λίμνη,η πέτρα έσπασε τον πάγο.

-Αν ήμασταν στον πόλεμο, είπε εκεινη,θα ήμουν η Penthesilea κι εσύ ο Αχιλλέας.

Σηκώθηκαν και περπάτησαν πάλι.

-Και πάλι θα σε άφηνα να με σκοτώσεις,τού είπε.

-Προσεξες,τής είπε εκείνος,οτι δεν υπάρχουν πουλιά.Εξαφανιστηκαν.

Εκείνη γέλασε.

-Θα είμαστε χωρίς κοινό.

Επέστρεψαν.Ηταν μεσημέρι.

Εκείνος έβγαλε από το αυτοκίνητο τον τρίποδα,τον έστησε και πάνω του στήριξε την κάμερα.

Πάτησε το video record.

-Το έργο,είπε,θα παιχτει εδώ.

Εκείνη φόρεσε το κοστούμι τής  Πενθεσίλειας με αργές κινήσεις 

Το κορμί της αδύνατο από την αρρώστια.

Άρχισαν να παίζουν.

Εκείνος ήταν ο Αχιλλέας.

Εκείνη ήταν η Αμαζόνα Πενθεσίλεια.

Στη σκηνή που ο Αχιλλέας  την τραυματίζει θανάσιμα και βγάζει τη μάσκα της εκείνη λέει:

-Αυτός που τώρα με βλέπει να πεθαίνω με ερωτεύεται.

Εκείνη έκλεισε τα μάτια.

-Δεν θέλω να με αφήσεις να λιώσω στο κρεβάτι,τού είπε.

Εκείνος δεν απάντησε.

Πήγε στη κάμερα και πάτησε το stop.

Η ομίχλη άρχισε να τους κυκλώνει.Βραδυαζε.

Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης σιωπηλοί.

Στάθηκαν.

-Εδω είναι το μέρος,είπε εκείνη.

Εβγαλε τα παπούτσια και μπήκε στη λιμνη,τα γυμνα πόδια της έσπαγαν τον πάγο.

-Πιστευεις πως ο άνθρωπος πεθαίνει μόνος;τού φώναξε.

Εκείνος άγγιξε το περίστροφο στη τσέπη του.Το μέταλλο ψυχρό.

Εκείνη στάθηκε,γύρω της ο σπασμένος πάγος.

-Μη φοβηθείς,τού είπε. Εγώ ήδη εχω πεθανει τη μέρα που μου ανακοίνωσαν το τέλος.

Εκείνος έβγαλε το περίστροφο.

Εκείνη τη στιγμή πάνω από τη λίμνη ξαφνικά φύσηξε δυνατός άνεμος.

Είδε την Πενθεσίλεια να πέφτει στα κρύσταλλα τού πάγου.

Ο άνεμος σώπασε.

Εκεινος έβαλε το περίστροφο στο μέτωπο του.

-Επιτελους δεν φοβάμαι,είπε.

Πάτησε την σκανδάλη.

Ένα τρομακτικό φως.

Και αμέσως ο δυνατός κρότος,όπως το χειροκρότημα στο τέλος μιάς παράστασης.

Όταν την άνοιξη βρέθηκαν τα νεκρά σώματα τους ο πάγος στη λιμνη ειχε λιώσει.

Καταγραφηκε ως: τραγικό επεισόδιο.

οι εφημερίδες έγραψαν: ρομαντική αυτοχειρία.

Κάποιοι είπαν:πράξη τρέλλας.

Ένας θεατρολόγος είδε το βίντεο.

Προβληθηκε σε ένα μικρό φεστιβάλ.

Το κοινό έμεινε αμήχανο.

Οι κριτικοί αδιαφόρησαν.

.

.

The Performance of Penthesilea

They arrived in her car, a frozen morning, the ice of the lake glistening under the sun.

They got out. She was wearing Penthesilea’s thin black gloves.

“It’s quiet here,” he said.

She smiled.

“Yes, it is,” she said.

No one was there, only the two of them.

Months had passed with the illness—fevers, pains, bleeding, prognoses that resembled rehearsal announcements: perhaps in six months, perhaps less.

The disease had deprived her of the future tenses:

I will love, I will travel, I will live.

In her backpack she had Penthesilea’s costume.

In his own backpack he carried Heinrich von Kleist’s play.

They walked along the edge of the lake.

When she became tired they sat on a dry tree trunk.

She threw a stone into the lake, the stone shattered the ice.

“If we were at war,” she said, “I would be Penthesilea and you Achilles.”

They stood and walked again.

“And again I would let you kill me,” she said.

“Did you notice,” he said, “that there are no birds? They vanished.”

She laughed.

“We shall be without an audience.”

They returned. It was noon.

He took the tripod out of the car, set it up, and mounted the camera.

He pressed video record.

“The play,” he said, “will be performed here.”

She put on Penthesilea’s costume with slow movements.

Her body, weakened by the illness.

They began to act.

He was Achilles.

She was the Amazon Penthesilea.

In the scene where Achilles wounds her mortally and removes her mask, she says:

“He who now sees me dying falls in love with me.”

She closed her eyes.

“I don’t want you to let me melt away in a bed,” she told him.

He didn’t answer.

He walked to the camera and pressed stop.

The fog began to surround them. It was getting dark.

They walked in silence along the edge of the lake.

They stopped.

“Here is the place,” she said.

She took off her shoes and entered the lake, her bare feet breaking the ice.

“Do you believe that one dies alone?” she shouted to him.

He touched the pistol in his pocket. The metal cold.

She stood still, shattered ice around her.

“Don’t be afraid,” she said. “I already died the day they announced the end.”

He took out the pistol.

At that moment a strong wind suddenly blew over the lake.

He saw Penthesilea fall on the crystals of ice.

The wind fell silent.

He placed the pistol against his forehead.

“At last I am not afraid,” he said.

He pulled the trigger.

A terrifying light.

And immediately the loud bang, like applause at the end of a performance.

When their dead bodies were found in spring, the ice on the lake had melted.

It was recorded as: tragic incident.

The newspapers wrote: romantic suicide.

Some said: an act of madness.

A theatre scholar watched the video.

It was screened at a small festival.

The audience remained embarrassed.

The critics were indifferent.

.

.

La Représentation de Penthésilée

Ils arrivèrent dans sa voiture, un matin glacé, la glace du lac brillant sous le soleil.

Ils descendirent. Elle portait les fins gants noirs de Penthésilée.

« Ici, c’est calme », dit-il.

Elle sourit.

« Oui, ça l’est », dit-elle.

Il n’y avait personne, seulement eux deux.

Des mois s’étaient écoulés avec la maladie — fièvres, douleurs, hémorragies, pronostics ressemblant à des annonces de répétition : peut-être dans six mois, peut-être moins.

La maladie l’avait privée des temps futurs :

j’aimerai, je voyagerai, je vivrai.

Dans son sac à dos, elle avait le costume de Penthésilée.

Dans le sien, il transportait la pièce de Heinrich von Kleist.

Ils marchèrent au bord du lac.

Quand elle se fatigua, ils s’assirent sur un tronc sec.

Elle lança une pierre dans le lac ; la pierre brisa la glace.

« Si nous étions en guerre, dit-elle, je serais Penthésilée et toi Achille. »

Ils se relevèrent et marchèrent encore.

« Et de nouveau, je te laisserais me tuer », dit-elle.

« As-tu remarqué, dit-il, qu’il n’y a pas d’oiseaux ? Ils ont disparu. »

Elle rit.

« Nous serons sans public. »

Ils revinrent. C’était midi.

Il sortit le trépied de la voiture, le monta et fixa la caméra.

Il appuya sur video record.

« La pièce, dit-il, sera jouée ici. »

Elle enfila le costume de Penthésilée avec des gestes lents.

Son corps, affaibli par la maladie.

Ils commencèrent à jouer.

Il était Achille.

Elle était l’Amazone Penthésilée.

Dans la scène où Achille la blesse mortellement et retire son masque, elle dit :

« Celui qui me voit mourir à présent tombe amoureux de moi. »

Elle ferma les yeux.

« Je ne veux pas que tu me laisses fondre dans un lit », lui dit-elle.

Il ne répondit pas.

Il alla vers la caméra et appuya sur stop.

Le brouillard commença à les entourer. La nuit tombait.

Ils marchèrent en silence au bord du lac.

Ils s’arrêtèrent.

« Ici est l’endroit », dit-elle.

Elle retira ses chaussures et entra dans le lac, ses pieds nus brisant la glace.

« Crois-tu que l’homme meurt seul ? » lui cria-t-elle.

Il toucha le pistolet dans sa poche. Le métal froid.

Elle se figea, la glace brisée autour d’elle.

« N’aie pas peur, dit-elle. Je suis déjà morte le jour où l’on m’a annoncé la fin. »

Il sortit le pistolet.

À cet instant un vent violent souffla soudain au-dessus du lac.

Il vit Penthésilée tomber sur les cristaux de glace.

Le vent se tut.

Il posa le pistolet contre son front.

« Enfin je n’ai plus peur », dit-il.

Il pressa la détente.

Une lumière terrifiante.

Puis aussitôt le bruit, comme des applaudissements à la fin d’une représentation.

Au printemps, lorsque l’on retrouva leurs corps, la glace du lac avait fondu.

On nota : épisode tragique.

Les journaux écrivirent : suicide romantique.

Certains dirent : acte de folie.

Un théâtrologue visionna la vidéo.

Elle fut projetée dans un petit festival.

Le public resta gêné.

Les critiques furent indifférents.

.

.

Die Aufführung der Penthesilea

Sie kamen mit ihrem Auto an, ein gefrorener Morgen, das Eis des Sees glänzte unter der Sonne.

Sie stiegen aus. Sie trug die dünnen schwarzen Handschuhe der Penthesilea.

„Hier ist es ruhig“, sagte er.

Sie lächelte.

„Ja, das ist es“, sagte sie.

Niemand war da, nur sie beide.

Monate waren mit der Krankheit vergangen – Fieber, Schmerzen, Blutungen, Prognosen, die wie Probenankündigungen klangen: vielleicht sechs Monate, vielleicht weniger.

Die Krankheit hatte ihr die Zukunftsformen genommen:

ich werde lieben, ich werde reisen, ich werde leben.

In ihrem Rucksack hatte sie das Kostüm der Penthesilea.

In seinem trug er das Theaterstück von Heinrich von Kleist.

Sie gingen am Ufer des Sees entlang.

Als sie müde wurde, setzten sie sich auf einen trockenen Baumstamm.

Sie warf einen Stein in den See, der Stein zerbrach das Eis.

„Wenn wir im Krieg wären“, sagte sie, „wäre ich Penthesilea und du Achilleus.“

Sie standen auf und gingen weiter.

„Und wieder würde ich dich mich töten lassen“, sagte sie.

„Hast du bemerkt“, sagte er, „dass es keine Vögel gibt? Sie sind verschwunden.“

Sie lachte.

„Wir werden ohne Publikum sein.“

Sie kehrten zurück. Es war Mittag.

Er nahm das Stativ aus dem Auto, stellte es auf und befestigte die Kamera.

Er drückte Record.

„Das Stück“, sagte er, „wird hier gespielt.“

Sie zog langsam das Kostüm der Penthesilea an.

Ihr Körper, von der Krankheit geschwächt.

Sie begannen zu spielen.

Er war Achilleus.

Sie war die Amazone Penthesilea.

In der Szene, in der Achilleus sie tödlich verwundet und ihre Maske entfernt, sagt sie:

„Der, der mich jetzt sterben sieht, verliebt sich in mich.“

Sie schloss die Augen.

„Ich will nicht, dass du mich im Bett dahinschmelzen lässt“, sagte sie zu ihm.

Er antwortete nicht.

Er ging zur Kamera und drückte auf Stop.

Der Nebel begann sie zu umhüllen. Es wurde dunkel.

Schweigend gingen sie am Rand des Sees entlang.

Sie blieben stehen.

„Hier ist der Ort“, sagte sie.

Sie zog ihre Schuhe aus und ging in den See, ihre nackten Füße zerschlugen das Eis.

„Glaubst du, dass der Mensch allein stirbt?“ rief sie ihm zu.

Er berührte die Pistole in seiner Tasche. Das Metall kalt.

Sie stand still, das gebrochene Eis um sie herum.

„Fürchte dich nicht“, sagte sie. „Ich bin bereits an dem Tag gestorben, als man mir das Ende erklärte.“

Er zog die Pistole heraus.

In diesem Moment wehte plötzlich ein starker Wind über den See hinweg.

Er sah Penthesilea auf die Eiskristalle fallen.

Der Wind verstummte.

Er setzte sich die Pistole an die Stirn.

„Endlich habe ich keine Angst mehr“, sagte er.

Er drückte den Abzug.

Ein furchtbares Licht.

Und sofort darauf der laute Knall, wie Applaus am Ende einer Vorstellung.

Als man im Frühling ihre toten Körper fand, war das Eis des Sees geschmolzen.

Vermerkt wurde: tragischer Vorfall.

Die Zeitungen schrieben: romantischer Doppelselbstmord.

Manche sagten: Akt des Wahnsinns.

Ein Theaterwissenschaftler sah sich das Video an.

Es wurde auf einem kleinen Festival gezeigt.

Das Publikum blieb verlegen.

Die Kritiker waren gleichgültig.

.

.

La Rappresentazione di Pentesilea

Arrivarono con la sua automobile, una mattina gelata, il ghiaccio del lago luccicava sotto il sole.

Scesero. Lei indossava i sottili guanti neri di Pentesilea.

«Qui è tranquillo», disse lui.

Lei sorrise.

«Sì, lo è», disse.

Non c’era nessuno, solo loro due.

Erano passati mesi con la malattia — febbri, dolori, emorragie, prognosi che sembravano annunci di prove: forse sei mesi, forse meno.

La malattia le aveva tolto i tempi futuri:

amerò, viaggerò, vivrò.

Nel suo zaino aveva il costume di Pentesilea.

Nel suo, lui portava il dramma di Heinrich von Kleist.

Camminarono lungo il bordo del lago.

Quando lei si stancò si sedettero su un tronco secco.

Lei lanciò un sasso nel lago, il sasso spezzò il ghiaccio.

«Se fossimo in guerra», disse, «io sarei Pentesilea e tu Achille.»

Si alzarono e ricominciarono a camminare.

«E di nuovo ti lascerei uccidermi», disse lei.

«Hai notato», disse lui, «che non ci sono uccelli? Sono scomparsi.»

Lei rise.

«Saremo senza pubblico.»

Tornarono. Era mezzogiorno.

Lui tirò fuori il treppiede dall’auto, lo sistemò e vi montò la videocamera.

Premette record.

«Il dramma», disse, «si reciterà qui.»

Lei indossò lentamente il costume di Pentesilea.

Il suo corpo, indebolito dalla malattia.

Cominciarono a recitare.

Lui era Achille.

Lei era l’Amazzone Pentesilea.

Nella scena in cui Achille la ferisce mortalmente e le toglie la maschera, lei dice:

«Colui che ora mi vede morire si innamora di me.»

Lei chiuse gli occhi.

«Non voglio che tu mi lasci sciogliere in un letto», gli disse.

Lui non rispose.

Andò verso la videocamera e premette stop.

La nebbia cominciò a circondarli. Si faceva buio.

Camminarono in silenzio lungo il bordo del lago.

Si fermarono.

«Qui è il luogo», disse lei.

Si tolse le scarpe ed entrò nel lago, i piedi nudi che rompevano il ghiaccio.

«Credi che l’uomo muoia da solo?» gli gridò.

Lui toccò la pistola in tasca. Il metallo era freddo.

Lei rimase immobile, il ghiaccio spezzato attorno.

«Non aver paura», disse. «Sono già morta il giorno in cui mi hanno annunciato la fine.»

Lui estrasse la pistola.

In quel momento un vento forte soffiò all’improvviso sul lago.

Vide Pentesilea cadere sui cristalli di ghiaccio.

Il vento tacque.

Lui puntò la pistola alla fronte.

«Finalmente non ho paura», disse.

Premette il grilletto.

Una luce terribile.

E subito dopo lo sparo fragoroso, come l’applauso alla fine di una rappresentazione.

Quando in primavera ritrovarono i loro corpi, il ghiaccio del lago si era sciolto.

Fu registrato come: episodio tragico.

I giornali scrissero: suicidio romantico.

Alcuni dissero: atto di follia.

Un teatrologo vide il video.

Fu proiettato in un piccolo festival.

Il pubblico rimase a disagio.

I critici furono indifferenti.

.

.

La Representación de Pentesilea

Llegaron en su coche, una mañana helada, el hielo del lago brillaba bajo el sol.

Bajaron. Ella llevaba los finos guantes negros de Pentesilea.

—Aquí está tranquilo —dijo él.

Ella sonrió.

—Sí, lo está —dijo.

No había nadie, sólo ellos dos.

Habían pasado meses con la enfermedad —fiebres, dolores, hemorragias, pronósticos que sonaban como anuncios de ensayo: quizá seis meses, quizá menos.

La enfermedad le había arrebatado los tiempos futuros:

amaré, viajaré, viviré.

En su mochila ella llevaba el traje de Pentesilea.

En la suya él llevaba la obra teatral de Heinrich von Kleist.

Caminaron por la orilla del lago.

Cuando ella se cansó, se sentaron sobre un tronco seco.

Ella arrojó una piedra al lago; la piedra rompió el hielo.

—Si estuviéramos en guerra —dijo ella— yo sería Pentesilea y tú Aquiles.

Se levantaron y siguieron caminando.

—Y de nuevo te permitiría matarme —dijo ella.

—¿Te fijaste —dijo él— que no hay pájaros? Han desaparecido.

Ella rió.

—Estaremos sin público.

Regresaron. Era mediodía.

Él sacó el trípode del coche, lo instaló y montó la cámara.

Pulsó record.

—La obra —dijo— se representará aquí.

Ella se puso el traje de Pentesilea con movimientos lentos.

Su cuerpo, debilitado por la enfermedad.

Comenzaron a actuar.

Él era Aquiles.

Ella era la amazona Pentesilea.

En la escena en la que Aquiles la hiere de muerte y le quita la máscara, ella dice:

—Aquel que ahora me ve morir se enamora de mí.

Ella cerró los ojos.

—No quiero que me dejes deshacerme en una cama —le dijo.

Él no respondió.

Fue hacia la cámara y pulsó stop.

La niebla comenzó a rodearlos. Anochecía.

Caminaron en silencio por la orilla del lago.

Se detuvieron.

—Aquí es el lugar —dijo ella.

Se quitó los zapatos y entró en el lago, sus pies desnudos rompiendo el hielo.

—¿Crees que el ser humano muere solo? —le gritó.

Él tocó el revólver en su bolsillo. El metal, frío.

Ella se detuvo, el hielo roto a su alrededor.

—No tengas miedo —dijo—. Yo ya morí el día en que me anunciaron el final.

Él sacó el revólver.

En ese instante un viento fuerte sopló de golpe sobre el lago.

Vio a Pentesilea caer sobre los cristales de hielo.

El viento calló.

Él colocó el revólver en su frente.

—Por fin no tengo miedo —dijo.

Apretó el gatillo.

Una luz terrible.

Y enseguida el estruendo, como los aplausos al final de una representación.

Cuando en primavera encontraron sus cuerpos, el hielo del lago se había derretido.

Se registró como: episodio trágico.

Los periódicos escribieron: suicidio romántico.

Algunos dijeron: acto de locura.

Un especialista en teatro vio el vídeo.

Se proyectó en un pequeño festival.

El público quedó incómodo.

Los críticos fueron indiferentes.

.

.

A Performance de Pentesiléia

Chegaram no carro dela, numa manhã gelada, o gelo do lago brilhava sob o sol.

Desceram. Ela usava as finas luvas pretas de Pentesiléia.

—Aqui está tranquilo —disse ele.

Ela sorriu.

—Sim, está —disse ela.

Não havia ninguém, apenas os dois.

Meses se passaram com a doença — febres, dores, hemorragias, prognósticos que pareciam anúncios de ensaio: talvez em seis meses, talvez menos.

A doença lhe havia roubado os tempos futuros:

amarei, viajarei, viverei.

Na sua mochila ela carregava o traje de Pentesiléia.

Na dele, ele trazia a peça de teatro de Heinrich von Kleist.

Caminharam pela beira do lago.

Quando ela se cansou, sentaram-se sobre um tronco seco.

Ela lançou uma pedra no lago; a pedra quebrou o gelo.

—Se estivéssemos em guerra —disse ela— eu seria Pentesiléia e você Aquiles.

Levantaram-se e continuaram a caminhar.

—E novamente eu o deixaria me matar —disse ela.

—Você percebeu —disse ele— que não há pássaros? Eles desapareceram.

Ela riu.

—Estaremos sem público.

Voltaram. Era meio-dia.

Ele tirou o tripé do carro, montou-o e colocou a câmera.

Pressionou gravar.

—A peça —disse ele— será apresentada aqui.

Ela vestiu o traje de Pentesiléia com movimentos lentos.

Seu corpo, enfraquecido pela doença.

Começaram a atuar.

Ele era Aquiles.

Ela era a amazona Pentesiléia.

Na cena em que Aquiles a fere mortalmente e tira sua máscara, ela diz:

—Aquele que agora me vê morrer se apaixona por mim.

Ela fechou os olhos.

—Não quero que me deixe derreter na cama —disse a ele.

Ele não respondeu.

Foi até a câmera e pressionou parar.

O nevoeiro começou a envolvê-los. Anoitecia.

Caminharam em silêncio pela beira do lago.

Pararam.

—Aqui é o lugar —disse ela.

Ela tirou os sapatos e entrou no lago, seus pés descalços quebrando o gelo.

—Você acredita que o homem morre sozinho? —gritou ela.

Ele tocou no revólver em seu bolso. O metal frio.

Ela ficou parada, cercada pelo gelo quebrado.

—Não tenha medo —disse—. Eu já morri no dia em que me anunciaram o fim.

Ele pegou o revólver.

Naquele instante, um vento forte soprou de repente sobre o lago.

Ele viu Pentesiléia cair sobre os cristais de gelo.

O vento se acalmou.

Ele colocou o revólver na testa.

—Finalmente não tenho medo —disse ele.

Apertou o gatilho.

Uma luz terrível.

E imediatamente o estrondo, como aplausos no fim de uma apresentação.

Quando, na primavera, encontraram seus corpos, o gelo do lago havia derretido.

Foi registrado como: episódio trágico.

Os jornais escreveram: suicídio romântico.

Alguns disseram: ato de loucura.

Um estudioso de teatro assistiu ao vídeo.

Foi exibido em um pequeno festival.

O público ficou constrangido.

Os críticos permaneceram indiferentes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα Μεταφυσικά

(εις τον κυρ Αλέξανδρον Παπαδιαμάντην)

1.

εις έρημον τοπον απεμακρυνθη,

και εις μικρήν καλύβην διεμενεν,

τον ετυπτεν η πριν ωμότητα τής καρδιας του,

αγρυπνουσε όταν εφάνη παραξενον φως,ουδέ εκ λύχνου,ουδέ εξ ηλιου,αλλά

φως αυλον,άσαρκον και ηκουσεν

φωνήν λέγουσα:

Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

την επαύριον εγερθεις

τον κόσμον ησθανθη ως φωνὴ αὔρας λεπτῆς.

2.

ήτον ταπεινός και ελάχιστος,το πρόσκαιρον τού ανθρώπου λίαν τον εθλιβεν

και έζησεν βίον αθορυφον,

όταν τα έτη του ήλθον εις τέλος οι άνθρωποι

εύρον εις την οικίαν του

πλήθος ξύλων όπου έκαστον έφερεν ανεγεγραμενον ένδον εν ονομα,τών πτωχών,

τών χηρευοντων, τών νοσουντων,

και είπον:

ούτος ο δίκαιος άνθρωπος έγραψεν τας προσευχας αυτού εν ξύλω.

3.

χήρα και έρημος,και εργαυρια πτωχοτερα πάντων,

ηκουσεν βαθειαν νυχτερινήν ώραν χτυπον επί τής θύρας αυτης,

ηνοιξεν και είδεν εις το σκότος άνθρωπον πτωχόν

ανεστιον,και εδωκεν εις αυτόν τροφή και

έστρωσε κλινην

ίνα αναπαυθεί εκ του κόπου σώματος και ψυχής,

και δεν εφοβηθη

ότι θα εκακολογουντο σφοδρα ως αμαρτωλος γυναίκα ξένον άντραν

νύχταν εις την οικίαν της να κοιμιση.

καὶ ἔλεγεν πρὸς ἑαυτήν:

Ὁ Θεός Ημών ορα τὸ κρυπτόν.

και είπη:

Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων,

ἐμοὶ ἐποιήσατε.

4.

εις γέρων ανθρωπων άδοξος και σιωπων,

επι τεσσαράκοντα ετη εσκαπτεν εἰς τον ξηρον αγρον αυτου ζητων υδωρ,

καὶ πάντες αυτον ἐχλεύαζον λέγοντες: Οὔτε ἄνθρωπος,οὔτε ἄγγελος ἐπῖεν

ἐκ ταύτης τῆς γῆς.

Ο γέρων καθ'ημεραν εν τοίς κτυποις τής σκαπάνης εψελνεν:

Πρὸς σὲ διψᾷ ἡ ψυχή μου, ὡς γῆ ἀνύδρος.

Και μια νυκτί επληρωθη ύδατος το φρέαρ.

Πάντες δε οι περίγυροι εξεπλάγησαν και είπαν:

Ἰδοὺ ὁ Κύριος,ὁ ποιῶν θαυμαστὰ.

Και πάντας εξεδιψασαν εκ τού ύδατος τούτου.

Και εγραφει δια το ενθυμιον:

Ἐδόθη αὐτῷ τὸ ὕδωρ τῆς ἐπιμονῆς.

5.

πλησίον τῶν ἀμπελώνων εδιέμενεν γηραιος αντρας και ελεγεν:

-Θὰ ἔλθῃ.

-Τίς;

Ἐρωτῶσιν οἱ γεωργοι.

Καὶ εκεινος ἔσκυπτεν τὴν κεφαλήν εν ταπεινωση λέγων:

-Ὁ Ἐρχόμενος

Κατὰ τὸν ἐνιαυτόν εκείνον ἦλθεν πόλεμος, λιμός,λοιμός,καὶ φόβος

επι παντα.

Οι άνθρωποι εδυστυχησαν,πολλοί ἔφυγον,ἄλλοι ἀπέθανον.

Ο γέρων εμεινεν.

Και όταν εφάνη ο άνθρωπος επί τής θύρας αυτού είπεν:

Κύριε, νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου ἐν εἰρήνῃ.

Τη νυκτί εκείν εκοιμήθη,

ἐλυθήσετο ὡς κλῆμα ἐκ τῆς ἄμπελου.

6.

Ἐν τη ἄνω συνοικίᾳ ἦτο γυνὴ πρεσβυτέρα, γραφουσα τα ονοματα τῶν κεκοιμημένων

εἰς βιβλίον μέγαν.

Ἐκείνη ἔλεγε: Ἐπιμελοῦμαι τὰ πρόβατα, ὅσα ἐδόθησαν.

Και ήλθεν ημέρα και ουκ καὶ εἶχεν μονον μιαν λευκήν σελιδαν.

Τῇ νυκτί εγραψεν εις τὸ βιβλίον το ονομα αυτης.

Πρωινή δε ωραν ευρέθη η γυναίκα εν τή κλίνη ήσυχη.

Αποθαμενη.

7.

επάνω εις βράχον εις αγνάντιον τής θαλάσσης εκάθητο έως ενυχτωνεν,

οι άνθρωποι τόν έλεγαν

μελαγχολικόν και πως εψηλωσεν ο νους του,αλλ'εκεινος

δεν τούς εκακιζεν,

έλεγαν πως παλαιότερα είχε δυο υιούς,και ότι και οι δύο πήραν τους δρόμους

τής θαλασσας,

ο ένας ποτέ δεν επέστρεψεν,εχάθη εις την ξένην γην,

ο άλλος επέστρεψεν γρήγορα μέσα εις ξύλινον κιβωτιον,ναυαγός τών κυμάτων.

Από τότε ο ερμος πατερας εστράφη εις την θάλασσαν,εις τα πέρατα και τα βάθη της.

Και όταν τον ερωτούσαν τι βλέπει εκεί πέρα, απεκρίνετο:

Τους λογαριασμούς που κάμνει ο Θεός,και ο Θεός ουδέποτε λανθανει,εν καιρώ αποδίδει

τα πάντα δικαίως.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Από το λιμάνι τού Γκέτεμποργκ ξεκινησε η ομίχλη νωρίς το απόγευμα και σκέπασε τη πόλη.

Η Arja Lindholm, εικοσιοκτώ ετών, ερευνήτρια εγκληματολογικής γλωσσολογίας τού πανεπιστημίου, περπατούσε βιαστικά.

Είχε περασει ώρες εξετάζοντας ένα παλιό χειρόγραφο που είχε βρεθεί στο υπογειο ενός προτεσταντικού ναού λίγα χιλιόμετρα βορειότερα.

Το χειρόγραφο περιείχε στίχους σε πρωτογερμανική διάλεκτο.

Στο τέλος του η ρουνικη γραφή:

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

Η λέξη δεν σήμαινε τίποτα γνωστό,ούτε όνομα θεότητας,ούτε τόπος,ούτε καποια τελετουργια.

Αρχισαν να τής συμβαίνουν διάφορα παράξενα:θόρυβοι,και περίεργα όνειρα με το βόρειο σελας,λύκους και μια σκοτεινή φιγούρα με οστεινη μάσκα και κέρατα.

Το βράδυ εκείνο βρήκε κάτω από τη πόρτα τού διαμερίσματος της μια επιστολή χωρίς να γράφει αποστολέα.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό κομμάτι υφάσματος,με την ρούνικη λέξη:Orli.

Η Arja δεν τρόμαξε,αν και είχε την αίσθηση πως η υπόθεση,οποια κι αν ήταν,την αφορούσε προσωπικά.

Την επόμενη μέρα πήγε στο Μουσείο Σκανδιναβικης Μυθολογιας.

Εκεί συναντήθηκε με τον καθηγητή της Halmberg,ειδικό σε ρουνικους κωδικες.

Όταν η Arja τού έδειξε το χειρόγραφο μαζί με το ύφασμα,το πρόσωπο του άλλαξε,εγινε σοβαρό

-Αν αυτό είναι αυθεντικό…

-Τι;

-Είναι κάλεσμα.

Ο Halmberg τής μίλησε για μια λατρευτική ομάδα πριν τον εκχριστιανισμό τής Σκανδιναβίας,που πίστευαν πως η ύλη τού κόσμου δεν εχει τρεις διαστάσεις,αλλά εννέα,όπως αναφέρει η Εντα. Asgard (θεοί), Midgard (άνθρωποι), Helheim/Niflheim (νεκροί), Alfheim (ξωτικά), Svartalfheim (νάνοι/σκοτεινά ξωτικά), Vanaheim (Vanir θεοί), Muspelheim (φωτιά) και Jotunheim (γίγαντες).

Η ομάδα αυτη δεν λάτρευε τον Όντιν ή τον Θωρ,αλλά έναν σκοτεινό μεσολαβητή που ονομαζόταν Orli,αυτός που περνά τις ομίχλες. .

-Αυτό το σύμβολο,είπε ο καθηγητης δείχνοντας το ύφασμα,εμφανίζεται ξανά κάθε τρεις αιώνες.

Λένε πως τότε κάποιος επιλέγεται για να τελειώσει κατι που δεν ολοκληρώθηκε.

-Τι;

-Να ανοίξει τον δρόμο.

Τη νύχτα

στο διαμέρισμα της η Arja ξυπνησε από οξύ θορυβο γυαλιού που εσπασε.Σηκωθηκε, άναψε το φως,στο μπάνιο ο καθρέφτης ειχε ραγίσει, σχηματίζοντας καθαρά την ρούνικη λέξη.ᛟᚱᛚᛁ -Orli.

Ύστερα άκουσε ψιθυρους:

Orli.Orli.

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο της στην άκρη τού κρεβατιού κάθονταν η φιγούρα με την οστέινη μάσκα.

-Τι θέλεις από μένα;ρώτησε η Arja.

-Εσυ τώρα ξέρεις,είπε η φιγούρα.Το Orli η ομίχλη να διαλυθεί.Να ανοίξει το πέρασμα τών εννέα διαστάσεων.Η επιστροφή εκείνων.

Η Arja κατάλαβε:ο ο.κοσμος αλλαζει,η' μένει ο ίδιος.

Έσκισε το ύφασμα.

Η φιγούρα χλωμιασε.

-Επελεξες τον ανθρώπινο κοσμο,είπε.

Και χάθηκε.

Το επόμενο πρωί το χειρόγραφο είχε εξαφανιστεί.

Ο καθηγητής Halmberg αγνοούσε την ύπαρξη του.

Μόνο η Arja το θυμόνταν.

Μερικές φορές άκουγε καθαρά τον ψιθυρο:Orli Orli

Κάποιος άλλος θα καλεστει μετά από αυτη διαμεσολαβητής για το πέρασμα.

Or: πέρασμα,πέραν,τής ομίχλης

li:εκείνος που προορίζεται

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

From the port of Gothenburg, the fog had risen early in the afternoon and covered the city.

Arja Lindholm, twenty-eight, a forensic linguistics researcher at the university, was walking quickly.

She had spent hours examining an old manuscript found in the basement of a Protestant church a few kilometers to the north.

The manuscript contained verses in a Proto-Germanic dialect.

At its end, a runic inscription:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

The word meant nothing known—neither deity nor place nor ritual.

Strange things began to happen to her: noises, and peculiar dreams of the northern lights, wolves, and a dark figure wearing a bone mask with horns.

That night she found an envelope under her apartment door, with no sender written.

Inside was a small piece of fabric bearing the runic word: Orli.

Arja did not panic, though she had the sense that the matter, whatever it was, concerned her personally.

The next day she went to the Museum of Scandinavian Mythology.

There she met with her professor, Halmberg, a specialist in runic codes.

When Arja showed him the manuscript along with the fabric, his face changed—became grave.

—If this is authentic…

—What?

—It is a calling.

Halmberg spoke to her of a pre-Christian cult in Scandinavia who believed that the matter of the world had not three dimensions but nine, as the Edda mentions: Asgard (gods), Midgard (humans), Helheim/Niflheim (the dead), Alfheim (elves), Svartalfheim (dwarves/dark elves), Vanaheim (Vanir gods), Muspelheim (fire), Jotunheim (giants).

This group did not worship Odin or Thor, but a dark intermediary called Orli, the one who walks through mists.

—This symbol, said the professor pointing at the fabric, reappears every three centuries.

They say that then someone is chosen to finish something left incomplete.

—What?

—To open the path.

That night, in her apartment, Arja awoke to the sharp sound of breaking glass. She got up, switched on the light: in the bathroom the mirror had cracked, forming clearly the runic word ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Then she heard whispers:

Orli. Orli.

When she returned to her room, the figure with the bone mask was sitting at the edge of her bed.

—What do you want from me? Arja asked.

—You know now, said the figure. For Orli the fog must part. The passage of the nine dimensions must open. Their return.

Arja understood: the world either changes, or remains the same.

She tore the fabric.

The figure paled.

—You chose the human world, it said.

And vanished.

The next morning the manuscript had disappeared.

Professor Halmberg denied knowing anything of it.

Only Arja remembered.

Sometimes she heard the whisper clearly: Orli. Orli.

Someone else would be chosen after her, mediator of the passage.

Or: beyond, passage, through the mist

li: the destined one

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Du port de Göteborg, le brouillard s’était levé tôt dans l’après-midi et avait recouvert la ville.

Arja Lindholm, vingt-huit ans, chercheuse en linguistique criminelle à l’université, marchait d’un pas pressé.

Elle avait passé des heures à examiner un ancien manuscrit retrouvé dans la cave d’un temple protestant situé à quelques kilomètres au nord.

Le manuscrit contenait des vers dans un dialecte proto-germanique.

À la fin, une inscription runique :

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Le mot ne signifiait rien de connu — ni nom de divinité, ni lieu, ni rituel.

Alors commencèrent à lui arriver diverses choses étranges : des bruits, et des rêves singuliers où apparaissaient les aurores boréales, des loups et une silhouette sombre portant un masque d’os orné de cornes.

Ce soir-là, elle trouva sous la porte de son appartement une lettre sans expéditeur.

À l’intérieur se trouvait un petit morceau de tissu, portant le mot runique : Orli.

Arja ne prit pas peur, bien qu’elle sentit que l’affaire, quelle qu’elle fût, la concernait personnellement.

Le lendemain, elle se rendit au Musée de Mythologie Scandinave.

Elle y rencontra son professeur, Halmberg, spécialiste des codes runiques.

Quand Arja lui montra le manuscrit avec le tissu, son visage changea — il devint grave.

— Si ceci est authentique…

— Quoi ?

— C’est un appel.

Halmberg lui parla d’un groupe cultuel pré-christianique de Scandinavie, qui croyait que la matière du monde ne possédait pas trois dimensions mais neuf, comme le mentionne l’Edda : Asgard (dieux), Midgard (hommes), Helheim/Niflheim (morts), Alfheim (elfes), Svartalfheim (nains/elfes sombres), Vanaheim (dieux Vanir), Muspelheim (feu) et Jotunheim (géants).

Ce groupe ne vénérait ni Odin ni Thor, mais un médiateur sombre appelé Orli, celui qui traverse les brumes.

— Ce symbole, dit le professeur en montrant le tissu, réapparaît tous les trois siècles.

On dit qu’alors quelqu’un est choisi pour achever quelque chose qui n’a pas été accompli.

— Quoi ?

— Ouvrir le passage.

Cette nuit-là, dans son appartement, Arja fut réveillée par le bruit aigu d’un verre qui se brisait. Elle se leva, alluma la lumière ; dans la salle de bain, le miroir était fendu, formant distinctement le mot runique ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Puis elle entendit des murmures :

— Orli. Orli.

Lorsqu’elle revint dans sa chambre, la silhouette au masque d’os était assise au bord du lit.

— Que veux-tu de moi ? demanda Arja.

— Tu sais maintenant, dit la silhouette. Pour Orli, la brume doit se dissiper. Le passage des neuf dimensions doit s’ouvrir. Leur retour.

Arja comprit : le monde change, ou il demeure le même.

Elle déchira le tissu.

La silhouette pâlit.

— Tu as choisi le monde des hommes, dit-elle.

Puis elle disparut.

Au matin, le manuscrit avait disparu.

Le professeur Halmberg nia connaître quoi que ce soit à son sujet.

Seule Arja s’en souvenait.

Parfois, elle entendait clairement le murmure : Orli. Orli.

Quelqu’un d’autre serait choisi après elle — médiateur du passage.

Or : au-delà, passage, à travers la brume

li : celui qui est destiné

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Vom Hafen Göteborgs zog der Nebel bereits am frühen Nachmittag auf und bedeckte die Stadt.

Arja Lindholm, achtundzwanzig Jahre alt und forensische Sprachforscherin an der Universität, ging eilig voran.

Stundenlang hatte sie ein altes Manuskript untersucht, das im Keller eines protestantischen Gotteshauses wenige Kilometer nördlich gefunden worden war.

Das Manuskript enthielt Verse in einem protogermanischen Dialekt.

Am Ende stand eine runische Inschrift:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Das Wort bedeutete nichts Bekanntes — weder eine Gottheit noch ein Ort noch irgendein Ritual.

Dann begannen ihr merkwürdige Dinge widerzufahren: Geräusche, und seltsame Träume von Nordlichtern, Wölfen und einer dunklen Gestalt mit einer Knochenmaske und Hörnern.

An jenem Abend fand sie unter der Tür ihrer Wohnung einen Brief ohne Absender.

Darin befand sich ein kleines Stück Stoff mit dem runischen Wort: Orli.

Arja erschrak nicht, obwohl sie das Gefühl hatte, dass die Angelegenheit — was immer sie war — sie persönlich betraf.

Am nächsten Tag besuchte sie das Museum für Skandinavische Mythologie.

Dort traf sie ihren Professor, Halmberg, einen Spezialisten für runische Codes.

Als Arja ihm das Manuskript zusammen mit dem Stoff zeigte, veränderte sich sein Gesicht — es wurde ernst.

— Wenn das authentisch ist …

— Was?

— Dann ist es ein Ruf.

Halmberg erzählte ihr von einer vorchristlichen Kultgemeinschaft in Skandinavien, die glaubte, dass die Materie der Welt nicht aus drei Dimensionen bestehe, sondern aus neun, wie die Edda berichtet: Asgard (Götter), Midgard (Menschen), Helheim/Niflheim (Tote), Alfheim (Elfen), Svartalfheim (Dunkelelfen/Zwerge), Vanaheim (Vanir-Götter), Muspelheim (Feuer) und Jotunheim (Riesen).

Diese Gruppe verehrte weder Odin noch Thor, sondern einen dunklen Mittler namens Orli, denjenigen, der durch die Nebel schreitet.

— Dieses Symbol, sagte der Professor und zeigte auf den Stoff, erscheint alle drei Jahrhunderte von Neuem.

Man sagt, dann werde jemand ausgewählt, um etwas zu vollenden, das nicht beendet wurde.

— Was?

— Den Weg zu öffnen.

In jener Nacht wurde Arja in ihrer Wohnung durch das scharfe Geräusch zerspringenden Glases geweckt. Sie stand auf, schaltete das Licht ein; im Badezimmer war der Spiegel gesprungen und formte deutlich das runische Wort ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Dann hörte sie ein Flüstern:

— Orli. Orli.

Als sie in ihr Zimmer zurückkehrte, saß die Gestalt mit der Knochenmaske am Rand des Bettes.

— Was willst du von mir? fragte Arja.

— Du weißt es jetzt, sagte die Gestalt. Für Orli muss der Nebel weichen. Der Durchgang der neun Dimensionen muss sich öffnen. Ihre Rückkehr.

Arja verstand: Die Welt verändert sich, oder sie bleibt dieselbe.

Sie riss den Stoff entzwei.

Die Gestalt erbleichte.

— Du hast die Welt der Menschen gewählt, sagte sie.

Und verschwand.

Am nächsten Morgen war das Manuskript verschwunden.

Professor Halmberg bestritt, jemals davon gewusst zu haben.

Nur Arja erinnerte sich.

Manchmal hörte sie deutlich das Flüstern: Orli. Orli.

Jemand anderes würde nach ihr berufen werden — Mittler des Durchgangs.

Or: jenseits, Durchgang, durch den Nebel

li: der Ausersehene

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Dal porto di Göteborg la nebbia era salita nel primo pomeriggio e aveva avvolto la città.

Arja Lindholm, ventotto anni, ricercatrice in linguistica forense presso l’università, camminava in fretta.

Aveva trascorso ore a esaminare un antico manoscritto ritrovato nel seminterrato di un tempio protestante a pochi chilometri a nord.

Il manoscritto conteneva versi in un dialetto protogermanico.

Alla fine vi era un’iscrizione runica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La parola non significava nulla di noto — né una divinità, né un luogo, né un rituale.

Poi cominciarono ad accaderle cose strane: rumori, e sogni peculiari con l’aurora boreale, lupi e una figura oscura con una maschera d’osso ornata di corna.

Quella sera trovò sotto la porta del suo appartamento una busta senza mittente.

Dentro c’era un piccolo pezzo di tessuto con la parola runica: Orli.

Arja non si spaventò, benché avesse la sensazione che la faccenda — qualunque fosse — la riguardasse personalmente.

Il giorno seguente si recò al Museo di Mitologia Scandinava.

Lì incontrò il suo professore, Halmberg, specialista in codici runici.

Quando Arja gli mostrò il manoscritto insieme al tessuto, il suo volto cambiò — si fece serio.

— Se questo è autentico…

— Che cosa?

— È una chiamata.

Halmberg le parlò di un gruppo cultuale precristiano della Scandinavia che credeva che la materia del mondo non avesse tre dimensioni bensì nove, come menziona l’Edda: Asgard (dei), Midgard (uomini), Helheim/Niflheim (morti), Alfheim (elfi), Svartalfheim (elfi oscuri/nani), Vanaheim (dei Vanir), Muspelheim (fuoco), Jotunheim (giganti).

Questo gruppo non venerava né Odino né Thor, ma un oscuro intermediario chiamato Orli, colui che attraversa le nebbie.

— Questo simbolo, disse il professore indicando il tessuto, riappare ogni tre secoli.

Si dice che allora qualcuno venga scelto per completare qualcosa rimasto incompiuto.

— Che cosa?

— Aprire il passaggio.

Quella notte, nel suo appartamento, Arja si svegliò per il rumore netto di un vetro infranto. Si alzò, accese la luce; nel bagno lo specchio era crepato, disegnando chiaramente la parola runica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Poi udì dei sussurri:

— Orli. Orli.

Quando tornò nella sua stanza, la figura con la maschera d’osso era seduta sul bordo del letto.

— Che cosa vuoi da me? chiese Arja.

— Ora lo sai, disse la figura. Per Orli la nebbia deve diradarsi. Deve aprirsi il passaggio delle nove dimensioni. Il loro ritorno.

Arja capì: il mondo cambia, oppure resta identico.

Strappò il tessuto.

La figura impallidì.

— Hai scelto il mondo degli uomini, disse.

E svanì.

La mattina seguente il manoscritto era scomparso.

Il professor Halmberg negò di averne mai saputo qualcosa.

Solo Arja lo ricordava.

A volte sentiva distintamente il sussurro: Orli. Orli.

Qualcun altro sarebbe stato scelto dopo di lei — mediatore del passaggio.

Or: oltre, passaggio, attraverso la nebbia

li: colui che è destinato

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Desde el puerto de Gotemburgo, la niebla había subido temprano por la tarde y cubierto la ciudad.

Arja Lindholm, veintiocho años, investigadora en lingüística forense de la universidad, caminaba con prisa.

Había pasado horas examinando un antiguo manuscrito hallado en el sótano de un templo protestante a pocos kilómetros al norte.

El manuscrito contenía versos en un dialecto protogermánico.

Al final aparecía una inscripción rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La palabra no significaba nada conocido — ni deidad, ni lugar, ni ritual alguno.

Entonces empezaron a sucederle cosas extrañas: ruidos, y sueños peculiares con la aurora boreal, lobos y una figura oscura con una máscara de hueso y cuernos.

Aquella noche encontró bajo la puerta de su apartamento una carta sin remitente.

Dentro había un pequeño trozo de tela con la palabra rúnica: Orli.

Arja no sintió miedo, aunque tenía la impresión de que el asunto — fuese lo que fuese — la involucraba personalmente.

Al día siguiente fue al Museo de Mitología Escandinava.

Allí se reunió con su profesor, Halmberg, especialista en códigos rúnicos.

Cuando Arja le mostró el manuscrito junto con la tela, su rostro cambió — se volvió serio.

— Si esto es auténtico…

— ¿Qué?

— Es una llamada.

Halmberg le habló de un grupo de culto precristiano en Escandinavia que creía que la materia del mundo no tenía tres dimensiones sino nueve, como menciona la Edda: Asgard (dioses), Midgard (hombres), Helheim/Niflheim (muertos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos oscuros/ enanos), Vanaheim (dioses Vanir), Muspelheim (fuego) y Jotunheim (gigantes).

Este grupo no veneraba ni a Odín ni a Thor, sino a un oscuro intermediario llamado Orli, aquel que atraviesa las brumas.

— Este símbolo —dijo el profesor señalando la tela— reaparece cada tres siglos.

Se dice que entonces alguien es elegido para terminar algo que quedó inconcluso.

— ¿Qué?

— Abrir el pasaje.

Esa noche, en su apartamento, Arja se despertó por el sonido nítido de un vidrio que se rompía. Se levantó, encendió la luz; en el baño, el espejo estaba resquebrajado formando claramente la palabra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Luego oyó susurros:

— Orli. Orli.

Cuando regresó a su habitación, la figura con la máscara de hueso estaba sentada al borde de la cama.

— ¿Qué quieres de mí? preguntó Arja.

— Ahora lo sabes —dijo la figura—. Para Orli, la niebla debe disiparse. El pasaje de las nueve dimensiones debe abrirse. Su regreso.

Arja comprendió: el mundo cambia, o permanece igual.

Rasgó la tela.

La figura palideció.

— Has elegido el mundo de los hombres —dijo.

Y desapareció.

A la mañana siguiente, el manuscrito había desaparecido.

El profesor Halmberg negó haber sabido jamás de su existencia.

Solo Arja lo recordaba.

A veces oía claramente el susurro: Orli. Orli.

Después de ella, alguien más sería elegido — mediador del pasaje.

Or: más allá, pasaje, a través de la niebla

li: el destinado

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Do porto de Gotemburgo, a névoa erguera-se no início da tarde e cobrira a cidade.

Arja Lindholm, vinte e oito anos, investigadora em linguística forense da universidade, caminhava apressadamente.

Passara horas a examinar um antigo manuscrito encontrado na cave de um templo protestante a alguns quilómetros a norte.

O manuscrito continha versos num dialecto protogermânico.

No final, uma inscrição rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

A palavra não significava nada conhecido — nem divindade, nem lugar, nem ritual.

Depois começaram a ocorrer-lhe coisas estranhas: ruídos, e sonhos peculiares com a aurora boreal, lobos e uma figura sombria com uma máscara de osso e cornos.

Nessa noite encontrou, debaixo da porta do seu apartamento, uma carta sem remetente.

Dentro havia um pequeno pedaço de tecido com a palavra rúnica: Orli.

Arja não se assustou, embora tivesse a sensação de que o assunto — fosse qual fosse — lhe dizia respeito pessoalmente.

No dia seguinte foi ao Museu de Mitologia Escandinava.

Lá encontrou o seu professor, Halmberg, especialista em códigos rúnicos.

Quando Arja lhe mostrou o manuscrito juntamente com o tecido, o seu rosto mudou — tornou-se sério.

— Se isto for autêntico…

— O quê?

— É um chamamento.

Halmberg falou-lhe de um grupo cultual pré-cristão na Escandinávia que acreditava que a matéria do mundo não possuía três dimensões, mas nove, como refere a Edda: Asgard (deuses), Midgard (homens), Helheim/Niflheim (mortos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos negros/ anões), Vanaheim (deuses Vanir), Muspelheim (fogo) e Jotunheim (gigantes).

Esse grupo não venerava Odin nem Thor, mas um intermediário sombrio chamado Orli, aquele que atravessa as brumas.

— Este símbolo — disse o professor indicando o tecido — volta a surgir de três em três séculos.

Diz-se que então alguém é escolhido para completar algo que ficou por concluir.

— O quê?

— Abrir a passagem.

Nessa noite, no seu apartamento, Arja acordou com o som nítido de vidro a partir-se. Levantou-se, acendeu a luz; na casa de banho, o espelho estava rachado, formando claramente a palavra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Depois ouviu sussurros:

— Orli. Orli.

Quando regressou ao quarto, a figura com a máscara de osso estava sentada à beira da cama.

— O que queres de mim? perguntou Arja.

— Agora sabes — disse a figura. Para Orli a névoa deve dissipar-se. A passagem das nove dimensões deve abrir-se. O regresso deles.

Arja compreendeu: o mundo muda, ou permanece o mesmo.

Rasgou o tecido.

A figura empalideceu.

— Escolheste o mundo humano — disse.

E desapareceu.

Na manhã seguinte, o manuscrito desaparecera.

O professor Halmberg negou alguma vez ter sabido da sua existência.

Só Arja se lembrava.

Por vezes ouvia claramente o sussurro: Orli. Orli.

Depois dela, alguém mais seria escolhido — mediador da passagem.

Or: para além, passagem, através da bruma

li: o destinado

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Συνεβει

Χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνή 1

εξωτερική λήψη,πρωί,επίπεδη επιφανεια τοπίου.

Μονοπλάνο 5 λεπτα.

Δύο άντρες και μια γυναίκα στη μέση

προχωρούν στο βάθος τού τοπίου.

Οι σκιές τους επιμηκεις.

Η κάμερα τούς ακολουθεί από πίσω σε απόσταση,σταματάει,τούς ακολουθεί,...

Ήχος:άνεμος.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 2

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Μεσημερι.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Και οι τρεις στέκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους απέναντι από τη κάμερα.

Η κάμερα είναι σταθερή.

Έπειτα η κάμερα πλησιάζει και κάνει ζουμ στα πρόσωπα τους

κινούμενη από τον αντρα αριστερά,στη γυναίκα στη μέση,και στον α ντρα δεξιά.

Ήχος:

σιωπή

φωνή άντρα αριστερά:

Εκείνη τη μέρα μάς έφεραν εδώ.

σιωπή.

φωνή γυναίκας:είδαμε κι άλλους.

σιωπή

φωνή άντρα δεξιά:ειμασταν αμίλητοι.

σιωπή.

Η κάμερα κινείται και στέκει στην αρχική της θέση.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 3.

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Απογευμα

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Και οι τρεις είναι ξαπλωμένοι στο χώμα,ευθεία γραμμή προς τον ορίζοντα.

Η κάμερα ακίνητη.

Ήχος:

σιωπή.

φωνή άντρα:κάποιους δεν τους ξαναείδαμε.

σιωπή.

φωνή γυναίκας:είδα ένα αντρα να τον κλωτσούν και να τον σερνουν στις πέτρες,να βριζουν.

σιωπή

φωνή αντρα:αυτός ο

αντρας ήμουνα εγώ.

σιωπή.

Η κάμερα κινείται,στέκεται ανάμεσα τους στη μέση,και κάνει τρία χαμηλά κυκλικά πλάνα γύρω τους

δείχνωντας τα ξαπλωμένα σώματα τους.

Ήχος:σιωπή.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 4.

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Εχει νυχτώσει

Μονοπλανο 5 λεπτά.

Το τοπίο άδειο.

Η κάμερα ακίνητη,κινείται,ακίνητη,κινείται.

Ήχος:

σιωπή.

φωνή άντρα off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

φωνή γυναίκας off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

φωνή άντρα off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

Η κάμερα χαμηλώνει,κινείται και δείχνει πολύ κοντά το χώμα.

Jump cut,flou noir

Τέλος

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιστορίες

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

1.

Γυρίζοντας από τη δουλειά εκείνη τη μέρα,ανοιξε τη πόρτα τού διαμερίσματος του,και βρήκε άλλους να μένουν εκεί μέσα,

ζήτησε συγνώμη για την ενόχληση και έφυγε.

2.

επιβιβάστηκε στο τρένο μαζί με πολλούς άλλους,οι πόρτες έκλεισαν και το τρένο ξεκίνησε,βγαίνοντας από την πόλη έξω απο τα παράθυρα και στις δύο πλευρές έβλεπε μια απέραντη επίπεδη επιφάνεια,απέναντι του στο βαγόνι κάθονταν μια γυναίκα,η οποία κοιτούσε συνεχεια αριστερά στο παραθυρο,

μετά από ώρα ο άντρας σηκώθηκε,βγήκε στο διάδρομο,δεν είδε κανέναν,και τα βαγόνια τού τρένου όλα ήταν αδεια,

φοβήθηκε για τη γυναίκα,γύρισε γρήγορα στο βαγόνι του,εκείνη ήταν εκεί στη ίδια στάση,κοιτούσε έξω,κάθισε στη θέση του,δεν τής είπε τίποτα,πως είναι οι μοναδικοί επιβάτες τού τρένου,σε κάποιο σταθμό η γυναίκα κατέβηκε,έμεινε μόνος στο βαγόνι,κοιμήθηκε,τον ξύπνησε θόρυβος,τρεις επιβάτες,ένας άντρας κάθονταν δίπλα του,και μια γυναίκα με ένα μικρό παιδι απέναντι του,η γυναίκα τού χαμογελασε και κοίταξε αριστερά στο παραθυρο,έξω δεν έβλεπε πια την απέραντη επίπεδη επιφάνεια,σηκώθηκε και βγήκε από το βαγόνι στο διάδρομο,εκεί και μέσα στα βαγόνια ήταν επιβάτες,όταν μπήκε στο βαγόνι η γυναίκα γύρισε και τον κοίταξε και επέστρεψε στη σταση της,κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

3.

κάθε μέρα λάβαινε γράμματα,απαντήσεις σε γράμματα,που δεν είχε στείλει,

όταν μετά από πολύ καιρό σταμάτησαν,

τότε άρχισε αυτός κάθε μερα να γράφει γράμματα απαντησεις και να τα στέλνει σε χωρίς όνομα αποδεκτη.

4.

διορίστηκε φύλακας φακέλων,κάθε μέρα τού έφερναν κλειστούς φακέλους,τού είπαν πως ήταν πολύ κρίσιμοι,αφορούν υποθέσεις διαφόρων ανθρώπων,και πως κάποια στιγμή θα ανοιχτούν για να εκδικαστούν,τα χρόνια περνούσαν οι φάκελοι πλήθαιναν και κανένας δεν τούς ζήτησε,

εκείνος είχε γεράσει,τα πόδια του αδύναμα,με δυσκολία κινούνταν,τα μάτια του θόλωσαν,για να μην μετακινείται ζήτησε και έμενε εκεί στην αίθουσα μέρα και νυχτα,εκεί κοιμόνταν σε ένα κρεβάτι,η αίθουσα των φακέλων είχε γίνει το σπίτι του,έπειτα έπαψαν να τού φέρνουν φακέλους,και έρχονταν μια γυναίκα κάθε μέρα την ίδια ωρα και του έφερνε φαγητό,νερό,ρούχα,καθάριζε το χώρο,ποτέ δεν μίλησαν,

καταλάβαινε το τέλος του,ποτέ δεν είχε ανοίξει έναν από τους φακέλους,τώρα το αποφασισε,άνοιξε έναν,με τη βοήθεια

μεγεθυντικου φακου δύσκολα διάβασε,ο φάκελος έγραγε για υπόθεση δική του,άνοιξε και άλλους φακέλους,συνέχεια άνοιγε,όλοι ήταν για την υποθεση του.

5.

κάθε μέρα την ίδια ωρα πήγαινε στον σιδηροδρομικό σταθμό,κάθονταν σε ένα παγκακι στην αποβάθρα,και περίμενε να έρθει το τρένο,

το τρένο έφτανε,οι πόρτες άνοιγαν,και μέσα στους επιβάτες κοιτούσε να δει τον άνθρωπο που περίμενε,ποτέ δεν τον είδε,και πάντα έφευγε με την ελπίδα να τον συναντήσει με το τρένο τής επόμενης μέρας,

περασαν τα χρόνια και ποτε δεν τον ειδε,

κάποτε τελείωσε και η ζωή του,

και μια μέρα από το τρένο κατέβηκε ο άνθρωπος που περίμενε,μια γυναίκα,

η γυναίκα πήγε στο μέρος που κάθονταν,το παγκάκι ήταν άδειο,ένιωσε θλίψη,

κάθισε στο παγκάκι και αισθάνθηκε τη θερμότητα στο ξύλο από το σώμα ενός ανθρώπου που κάθονταν πριν.

6.

ξαφνικά κατάλαβε πως σε οποιους μιλούσε κανένας δεν τον άκουγε,ούτε φαίνονταν να αισθάνεται την παρουσία του,

γρήγορα κατάλαβε ότι πλέον δεν ήταν ζωντανος

7.

εξεδωσε το νέο βιβλίο του,

οι 350 σελίδες του ήταν λευκες,αγραφες.

Η επιτυχία τού βιβλιου ήταν τεράστια,εμπορική και κριτική.

Γράφτηκαν διθύραμβοι για τη γραφή του,το ύφος,τη γλώσσα,τη πλοκή,την τεχνική αφήγησης.

Ενας λογοτεχνικός θρίαμβος.

.

.

Stories

1

Coming back from work that day, he opened the door of his apartment and found others living inside.

He apologized for the inconvenience and left.

2

He boarded the train with many others. The doors closed and the train departed. Leaving the city, outside the windows on both sides he saw an endless flat surface. Opposite him in the carriage sat a woman who kept looking left, out the window.

After a long while the man stood up, went to the corridor, saw no one, and all the train carriages were empty.

He became afraid for the woman, hurried back to his carriage. She was still there in the same posture, looking outside. He sat down, said nothing to her about how they were the only passengers.

At some station the woman got off. He remained alone in the carriage. He fell asleep.

A noise woke him: three passengers. A man sat beside him, and a woman with a small child sat opposite. The woman smiled at him and looked left toward the window. Outside he no longer saw the endless flat surface.

He got up, went to the corridor; there were passengers there and in the carriages. When he returned, the woman turned, looked at him, and resumed her posture, staring out the window.

3

Every day he received letters—replies to letters he had never sent.

When after a long time they stopped, then he began every day to write letters of reply and send them to a recipient without a name.

4

He was appointed keeper of files. Every day they brought him sealed folders, telling him they were very critical, concerning the cases of various people, and that one day they would be opened to be judged.

Years passed, the files multiplied, and no one ever asked for them.

He had grown old, his legs weak, moving with difficulty, his eyes clouded. So he asked to remain in that hall day and night, without having to move. He slept on a bed there; the hall of the files had become his home.

Then they stopped bringing files. A woman came every day at the same hour bringing him food, water, clothes, cleaning the place. They never spoke.

He sensed his end. He had never opened a single file. Now he decided. He opened one and, with the help of a magnifying glass, barely read: the file concerned his own case.

He opened more. He kept opening. All of them concerned his case.

5

Every day at the same hour he went to the railway station, sat on a bench on the platform, and waited for the train.

The train arrived, the doors opened, and among the passengers he looked for the person he awaited. He never saw him. And always he left with the hope of meeting him on the train of the next day.

Years passed and he never saw him.

Eventually his life ended.

And one day the person he awaited got off the train — a woman.

She went to the place where he used to sit. The bench was empty. She felt sadness.

She sat on the bench and felt the warmth in the wood from the body of someone who had been sitting there moments ago.

6

Suddenly he understood that no one he spoke to could hear him, nor did they seem to feel his presence.

He quickly realized he was no longer alive.

7

He published his new book.

Its 350 pages were blank, unwritten.

Its success was enormous — both commercial and critical.

Eulogies were written about his writing, his style, his language, his plot, his narrative technique.

A literary triumph.

.

.

Histoires

1

En rentrant du travail ce jour-là, il ouvrit la porte de son appartement et trouva d’autres personnes qui y habitaient.

Il s’excusa pour le dérangement et partit.

2

Il monta dans le train avec beaucoup d’autres. Les portes se fermèrent et le train démarra. En quittant la ville, il vit par les fenêtres, des deux côtés, une surface plate infinie. En face de lui, dans le wagon, était assise une femme qui regardait sans cesse à gauche, par la fenêtre.

Après longtemps, il se leva, sortit dans le couloir, ne vit personne, et tous les wagons du train étaient vides.

Il eut peur pour la femme, retourna en hâte au wagon. Elle était toujours là dans la même posture, regardant dehors. Il s’assit sans lui dire qu’ils étaient les seuls passagers.

À une gare la femme descendit. Il resta seul. Il s’endormit.

Un bruit le réveilla : trois passagers. Un homme s’assit à côté de lui et une femme avec un petit enfant en face. La femme lui sourit et regarda à gauche par la fenêtre. Dehors il ne voyait plus la surface plate.

Il se leva, alla dans le couloir ; il y avait des passagers. En revenant, la femme se tourna, le regarda, puis reprit sa posture en regardant dehors.

3

Chaque jour il recevait des lettres — des réponses à des lettres qu’il n’avait jamais envoyées.

Quand elles cessèrent après longtemps, il commença alors à écrire chaque jour des lettres de réponse et à les envoyer à un destinataire sans nom.

4

Il fut nommé gardien de dossiers. Chaque jour on lui apportait des dossiers scellés. On lui dit qu’ils étaient très importants, qu’ils concernaient les affaires de diverses personnes, et qu’un jour ils seraient ouverts pour être jugés.

Les années passèrent, les dossiers se multiplièrent, et personne ne vint jamais les réclamer.

Il avait vieilli, ses jambes étaient faibles, il se déplaçait avec difficulté, sa vue se troubla. Pour ne pas avoir à se déplacer il demanda à rester là, dans la salle, jour et nuit. Il dormait sur un lit, la salle des dossiers était devenue sa maison.

Puis on cessa de lui apporter des dossiers. Une femme venait chaque jour à la même heure lui apporter de la nourriture, de l’eau, des vêtements, et nettoyer le lieu. Ils ne parlèrent jamais.

Il sentit sa fin venir. Il n’avait jamais ouvert un seul dossier. Maintenant il se décida. Il en ouvrit un et, avec l’aide d’une loupe, lut avec difficulté : le dossier concernait sa propre affaire.

Il en ouvrit d’autres. Il continua d’ouvrir. Tous concernaient son affaire.

5

Chaque jour, à la même heure, il allait à la gare, s’asseyait sur un banc du quai et attendait le train.

Le train arrivait, les portes s’ouvraient, et parmi les passagers il cherchait la personne qu’il attendait. Il ne la vit jamais. Et il repartait toujours avec l’espoir de la rencontrer dans le train du lendemain.

Les années passèrent et il ne la vit jamais.

Un jour sa vie s’acheva.

Et un jour la personne qu’il attendait descendit du train — une femme.

Elle alla à l’endroit où il s’asseyait. Le banc était vide. Elle sentit de la tristesse.

Elle s’assit et sentit dans le bois la chaleur du corps de quelqu’un qui venait de s’y asseoir.

6

Soudain il comprit que personne à qui il parlait ne l’entendait, ni ne semblait percevoir sa présence.

Il comprit vite qu’il n’était plus vivant.

7

Il publia son nouveau livre.

Ses 350 pages étaient blanches, non écrites.

Le succès fut énorme, commercial et critique.

On écrivit des dithyrambes sur son écriture, son style, sa langue, son intrigue, sa technique narrative.

Un triomphe littéraire.

.

.

Geschichten

1

Als er an jenem Tag von der Arbeit zurückkam, öffnete er die Tür zu seiner Wohnung und fand andere Menschen, die dort wohnten.

Er entschuldigte sich für die Störung und ging.

2

Er stieg zusammen mit vielen anderen in den Zug. Die Türen schlossen sich und der Zug fuhr ab. Als sie die Stadt verließen, sah er aus den Fenstern auf beiden Seiten eine endlose flache Fläche.

Im Abteil ihm gegenüber saß eine Frau, die unaufhörlich nach links aus dem Fenster blickte.

Nach langer Zeit stand der Mann auf, ging auf den Gang, sah niemanden, und alle Waggons waren leer.

Er bekam Angst um die Frau, eilte zurück in sein Abteil. Sie saß noch immer in derselben Haltung, blickte hinaus. Er setzte sich, ohne ihr zu sagen, dass sie die einzigen Fahrgäste waren.

An irgendeinem Bahnhof stieg die Frau aus. Er blieb allein im Abteil. Er schlief ein.

Ein Geräusch weckte ihn: drei Fahrgäste. Ein Mann setzte sich neben ihn, und eine Frau mit einem kleinen Kind gegenüber. Die Frau lächelte ihn an und blickte nach links aus dem Fenster. Draußen sah er nicht mehr die endlose Fläche.

Er stand auf, ging in den Gang; dort und in den Abteilen waren Fahrgäste. Als er zurückkam, drehte sich die Frau zu ihm, sah ihn an, und nahm wieder dieselbe Haltung ein, blickend nach draußen.

3

Jeden Tag erhielt er Briefe — Antworten auf Briefe, die er nie geschrieben hatte.

Als sie nach langer Zeit aufhörten, begann er selbst täglich Antwortbriefe zu schreiben und sie an einen namenlosen Empfänger zu schicken.

4

Er wurde zum Hüter der Akten ernannt. Täglich brachte man ihm versiegelte Aktenordner. Man sagte ihm, sie seien äußerst wichtig, beträfen die Angelegenheiten verschiedener Menschen und würden eines Tages geöffnet werden, um verhandelt zu werden.

Die Jahre vergingen, die Akten häuften sich, und niemand verlangte je danach.

Er war alt geworden, seine Beine schwach, seine Augen trübe. Um sich nicht bewegen zu müssen, bat er darum, Tag und Nacht in jenem Saal bleiben zu dürfen. Er schlief auf einem Bett dort; der Saal der Akten war zu seinem Zuhause geworden.

Dann brachte man keine Akten mehr. Eine Frau kam jeden Tag zur selben Stunde und brachte ihm Essen, Wasser, Kleidung, reinigte den Raum. Sie sprachen nie.

Er spürte sein Ende. Er hatte nie eine einzige Akte geöffnet. Nun beschloss er es. Er öffnete eine und las mit Hilfe einer Lupe mühsam: Die Akte betraf seinen eigenen Fall.

Er öffnete weitere. Immer weiter. Alle betrafen seinen Fall.

5

Jeden Tag zur selben Stunde ging er zum Bahnhof, setzte sich auf eine Bank am Bahnsteig und wartete auf den Zug.

Der Zug kam an, die Türen öffneten sich, und unter den Fahrgästen suchte er den Menschen, den er erwartete. Er sah ihn nie. Und stets ging er mit der Hoffnung weg, ihn im Zug des nächsten Tages zu treffen.

Die Jahre vergingen, und er sah ihn nie.

Eines Tages endete sein Leben.

Und eines Tages stieg der Mensch, den er erwartet hatte, aus dem Zug — eine Frau.

Sie ging zu dem Platz, wo er stets gesessen hatte. Die Bank war leer. Sie fühlte Traurigkeit.

Sie setzte sich und spürte im Holz die Wärme vom Körper eines Menschen, der kurz zuvor dort gesessen hatte.

6

Plötzlich begriff er, dass niemand, zu dem er sprach, ihn hörte oder seine Gegenwart wahrnahm.

Er erkannte schnell, dass er nicht mehr lebte.

7

Er veröffentlichte sein neues Buch.

Seine 350 Seiten waren weiß und unbeschrieben.

Der Erfolg war gewaltig, kommerziell wie kritisch.

Es wurden Lobeshymnen über sein Schreiben, seinen Stil, seine Sprache, seine Handlung, seine Erzähltechnik verfasst.

Ein literarischer Triumph.

.

.

Storie

1

Tornando dal lavoro quel giorno, aprì la porta del suo appartamento e trovò altre persone che abitavano lì.

Si scusò per il disturbo e se ne andò.

2

Salì sul treno insieme a molti altri. Le porte si chiusero e il treno partì. Uscendo dalla città, vide dai finestrini, su entrambi i lati, una superficie piatta senza fine.

Davanti a lui, nel vagone, sedeva una donna che guardava continuamente a sinistra, fuori dal finestrino.

Dopo molto tempo l’uomo si alzò, uscì nel corridoio, non vide nessuno e tutti i vagoni erano vuoti.

Ebbi paura per la donna, tornò di corsa nel suo vagone. Lei era ancora lì nella stessa posizione, guardando fuori. Si sedette, senza dirle che erano gli unici passeggeri.

A una stazione la donna scese. Rimase solo. Si addormentò.

Un rumore lo svegliò: tre passeggeri. Un uomo si sedette accanto a lui, e una donna con un bambino piccolo di fronte. La donna gli sorrise e guardò a sinistra verso il finestrino. Fuori non vide più la superficie infinita.

Si alzò, uscì nel corridoio; lì e nei vagoni c’erano passeggeri. Quando rientrò, la donna si girò, lo guardò e riprese la sua postura, fissando fuori dal finestrino.

3

Ogni giorno riceveva lettere — risposte a lettere che non aveva mai scritto.

Quando dopo molto tempo smisero di arrivare, allora cominciò lui a scrivere ogni giorno lettere di risposta e a spedirle a un destinatario senza nome.

4

Fu nominato custode dei fascicoli. Ogni giorno gli portavano fascicoli sigillati. Gli dissero che erano molto importanti, riguardavano le cause di varie persone e che un giorno sarebbero stati aperti per essere giudicati.

Gli anni passarono, i fascicoli si moltiplicarono e nessuno li richiese mai.

Era invecchiato, le gambe deboli, la vista offuscata. Per non spostarsi chiese di rimanere nella sala giorno e notte. Dormiva lì, su un letto; la sala dei fascicoli era diventata la sua casa.

Poi smisero di portare fascicoli. Una donna veniva ogni giorno alla stessa ora a portargli cibo, acqua, vestiti, a pulire. Non parlarono mai.

Sentì avvicinarsi la fine. Non aveva mai aperto un solo fascicolo. Ora decise. Ne aprì uno e, con una lente d’ingrandimento, lesse a fatica: il fascicolo riguardava il suo caso.

Ne aprì altri. Continuò. Tutti riguardavano il suo caso.

5

Ogni giorno alla stessa ora andava alla stazione ferroviaria, si sedeva su una panchina sul binario e aspettava il treno.

Il treno arrivava, le porte si aprivano, e tra i passeggeri cercava la persona che aspettava. Non la vide mai. E sempre se ne andava con la speranza di incontrarla sul treno del giorno dopo.

Gli anni passarono e non la vide mai.

Alla fine la sua vita terminò.

E un giorno la persona che aspettava scese dal treno — una donna.

Andò nel luogo dove lui si sedeva. La panchina era vuota. Provò tristezza.

Si sedette e sentì nel legno il calore del corpo di qualcuno che era seduto lì poco prima.

6

All’improvviso capì che nessuno a cui parlava poteva sentirlo, né sembrava percepirne la presenza.

Capì presto che non era più vivo.

7

Pubblicò il suo nuovo libro.

Le sue 350 pagine erano bianche, non scritte.

Il successo fu enorme, commerciale e critico.

Si scrissero elogi sul suo stile, sulla sua lingua, sulla trama, sulla tecnica narrativa.

Un trionfo letterario.

.

.

Historias

1

Al volver del trabajo aquel día, abrió la puerta de su apartamento y encontró a otras personas viviendo allí.

Se disculpó por la molestia y se fue.

2

Subió al tren junto con muchos otros. Las puertas se cerraron y el tren partió. Al salir de la ciudad, vio por las ventanas, a ambos lados, una superficie plana interminable.

En el vagón, frente a él, estaba sentada una mujer que miraba continuamente hacia la izquierda, por la ventana.

Después de mucho tiempo el hombre se levantó, salió al pasillo, no vio a nadie y todos los vagones estaban vacíos.

Sintió miedo por la mujer, volvió apresuradamente a su vagón. Ella seguía allí en la misma postura, mirando afuera. Se sentó sin decirle que eran los únicos pasajeros.

En una estación la mujer bajó. Él quedó solo. Se durmió.

Un ruido lo despertó: tres pasajeros. Un hombre se sentó a su lado, y una mujer con un niño pequeño frente a él. La mujer le sonrió y miró hacia la izquierda, hacia la ventana. Afuera ya no vio la superficie interminable.

Se levantó, salió al pasillo; allí y en los vagones había pasajeros. Cuando volvió, la mujer se giró, lo miró y retomó su postura, mirando hacia afuera.

3

Cada día recibía cartas — respuestas a cartas que él nunca había enviado.

Cuando después de mucho tiempo dejaron de llegar, entonces él empezó cada día a escribir cartas de respuesta y a enviarlas a un destinatario sin nombre.

4

Fue nombrado guardián de expedientes. Cada día le traían carpetas selladas. Le dijeron que eran muy importantes, que trataban de los casos de diversas personas y que un día serían abiertas para ser juzgadas.

Los años pasaron, los expedientes se multiplicaron y nadie los pidió jamás.

Envejeció, sus piernas se debilitaron, su vista se nubló. Para no tener que moverse, pidió quedarse en la sala día y noche. Dormía allí; la sala de los expedientes se convirtió en su casa.

Después dejaron de traer expedientes. Una mujer venía cada día a la misma hora a traerle comida, agua, ropa, a limpiar. Nunca hablaron.

Sintió el final acercarse. Nunca había abierto un solo expediente. Ahora decidió. Abrió uno y, con la ayuda de una lupa, leyó con dificultad: el expediente trataba de su propio caso.

Abrió otros. Siguió abriendo. Todos trataban de su caso.

5

Cada día a la misma hora iba a la estación, se sentaba en un banco del andén y esperaba el tren.

El tren llegaba, las puertas se abrían, y entre los pasajeros buscaba a la persona que esperaba. Nunca la vio. Y siempre se iba con la esperanza de encontrarla en el tren del día siguiente.

Pasaron los años y nunca la vio.

Finalmente su vida terminó.

Y un día la persona que esperaba bajó del tren — una mujer.

Fue al lugar donde él se sentaba. El banco estaba vacío. Sintió tristeza.

Se sentó y sintió en la madera el calor del cuerpo de alguien que se había sentado allí poco antes.

6

De pronto comprendió que nadie a quien hablaba podía oírlo, ni parecía sentir su presencia.

Comprendió rápidamente que ya no estaba vivo.

7

Publicó su nuevo libro.

Sus 350 páginas estaban en blanco, sin escribir.

El éxito fue enorme, tanto comercial como crítico.

Se escribieron elogios sobre su escritura, su estilo, su lengua, su trama y su técnica narrativa.

Un triunfo literario.

.

.

Histórias

1

Voltando do trabalho naquele dia, abriu a porta do seu apartamento e encontrou outras pessoas morando ali.

Pediu desculpas pelo incômodo e foi embora.

2

Entrou no trem junto com muitos outros. As portas se fecharam e o trem partiu. Ao deixar a cidade, viu pelas janelas, de ambos os lados, uma superfície plana infinita.

No vagão, à sua frente, estava sentada uma mulher que olhava continuamente para a esquerda, pela janela.

Depois de muito tempo o homem se levantou, foi ao corredor, não viu ninguém e todos os vagões estavam vazios.

Ficou com medo pela mulher, voltou depressa ao seu vagão. Ela ainda estava ali na mesma postura, olhando para fora. Sentou-se, sem lhe dizer que eram os únicos passageiros.

Em uma estação a mulher desceu. Ele ficou sozinho. Adormeceu.

Um barulho o acordou: três passageiros. Um homem sentou-se ao seu lado e uma mulher com uma criança pequena ficou em frente. A mulher sorriu para ele e olhou para a esquerda, para a janela. Lá fora já não viu a superfície infinita.

Levantou-se, foi ao corredor; ali e nos vagões havia passageiros. Quando voltou, a mulher se virou, olhou para ele e retomou sua postura, olhando para fora.

3

Todos os dias recebia cartas — respostas a cartas que nunca havia enviado.

Quando, depois de muito tempo, deixaram de chegar, então ele começou a escrever todos os dias cartas-resposta e enviá-las a um destinatário sem nome.

4

Foi nomeado guardião de arquivos. Todos os dias lhe traziam pastas lacradas. Disseram-lhe que eram muito importantes, tratando de casos de diversas pessoas, e que um dia seriam abertas para julgamento.

Os anos passaram, os arquivos se multiplicaram e ninguém jamais os pediu.

Ele envelheceu, as pernas ficaram fracas, a visão turva. Para não ter de se mover, pediu para ficar ali dia e noite. Dormia ali; a sala dos arquivos tornou-se sua casa.

Depois pararam de trazer arquivos. Uma mulher vinha todos os dias à mesma hora para trazer-lhe comida, água, roupas, e limpar. Nunca conversaram.

Sentiu o fim aproximar-se. Nunca tinha aberto um único arquivo. Agora decidiu. Abriu um e, com a ajuda de uma lupa, leu com dificuldade: o arquivo tratava de seu próprio caso.

Abriu outros. Continuou abrindo. Todos tratavam de seu caso.

5

Todos os dias à mesma hora ia à estação ferroviária, sentava-se num banco da plataforma e esperava o trem.

O trem chegava, as portas se abriam, e entre os passageiros procurava a pessoa que esperava. Nunca a viu. E sempre ia embora com a esperança de encontrá-la no trem do dia seguinte.

Os anos passaram e nunca a viu.

Um dia sua vida terminou.

E um dia a pessoa que esperava desceu do trem — uma mulher.

Ela foi ao lugar onde ele se sentava. O banco estava vazio. Sentiu tristeza.

Sentou-se e sentiu na madeira o calor do corpo de alguém que estivera sentado ali pouco antes.

6

De repente percebeu que ninguém a quem falava podia ouvi-lo, nem parecia sentir sua presença.

Percebeu rapidamente que já não estava vivo.

7

Publicou seu novo livro.

Suas 350 páginas estavam em branco, não escritas.

O sucesso foi enorme, comercial e crítico.

Escreveram-se elogios sobre sua escrita, seu estilo, sua língua, sua trama e sua técnica narrativa.

Um triunfo literário.

.

.

.

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Λευκη Διαδρομη

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Εκείνη τη μέρα φορούσε το αγαπημένο της λευκό φόρεμα και κρατούσε μια τσάντα.

Είχε μια συνάντηση,με την εταιρεία που ήθελε να την κάνει πρόσωπο της νέας της καμπάνιας: Cosmopolis is a state of mind.

Και στις 09:47 το πρωί υπέγραψε το συμβόλαιο.

Ένα σκάνδαλο την απογείωσε.

Σε ένα roof party χορεύει πάνω σε ένα τραπέζι μεθυσμένη,και τραγουδά

με βαμπ ύφος:

Rien n’est éternel même les étoiles και γελά.

Τα tabloids άναψαν φωτιά:

Η Μούσα τής NovaLux είναι απείθαρχη.

Σκάνδαλο στο Jet-Set.

Απείθαρχη Ακριβώς αυτό θέλουμε.

Αυτή ήταν η αντίδραση τής εταιρείας.

This is not a problem,this is an asset.

Όλοι την ήθελαν.

Φωτογραφισεις,ταξίδια,

πολυτελή ξενοδοχεία,

ακριβά δωρα,έρωτες.

Σε ένα launch event την πλησίασε ένας δημοσιογράφος,

-Σας λένε Fashion Culture

Garbo,τής είπε,τι γνώμη έχετε;

-Η Garbo ήθελε να μείνει μόνη,απάντησε χαμογελώντας αινιγματικά.

Στα 23 της,μετά από 2 χρόνια pop-girl υπερταχύτητας,

αποφάσισε να σταματήσει πριν την σταματήσουν.

Ακύρωσε όλες τις εμφανίσεις.

I’m switching format.No more campaigns for now.

Για ένα μήνα έκλεισε δωμάτιο.σε ένα μικρό ξενοδοχείο,να εξαφανισθει.

Όλα ήθελε να αρχίσουν χωρίς φλας.

.

.

White Route

That day she wore her favorite white dress and carried a bag.

She had a meeting with the company that wanted to make her the face of their new campaign: Cosmopolis is a state of mind.

At 09:47 in the morning she signed the contract.

A scandal launched her.

At a roof party she danced on a table, drunk, and sang in a vamp tone:

Rien n’est éternel même les étoiles and she laughed.

The tabloids went wild:

NovaLux’s Muse is unruly.

Scandal in the Jet-Set.

Unruly is exactly what we want.

That was the company’s reaction.

This is not a problem, this is an asset.

Everybody wanted her.

Photoshoots, trips,

luxury hotels,

expensive gifts, affairs.

At a launch event a journalist approached her:

— They call you Fashion Culture Garbo, he told her. What do you think?

— Garbo wanted to be alone, she answered with an enigmatic smile.

At 23, after two years of pop-girl hyper-speed,

she decided to stop before they stopped her.

She canceled all appearances.

I’m switching format. No more campaigns for now.

For a month she booked a room in a small hotel to disappear.

She wanted everything to begin without flashes.

.

.

Parcours Blanc

Ce jour-là, elle portait sa robe blanche préférée et tenait un sac.

Elle avait un rendez-vous avec la compagnie qui voulait faire d’elle le visage de sa nouvelle campagne : Cosmopolis is a state of mind.

À 09h47 du matin, elle signa le contrat.

Un scandale l’a propulsée.

Lors d’un roof party, elle danse ivre sur une table et chante d’une voix de vamp :

Rien n’est éternel même les étoiles et elle rit.

Les tabloïds s’enflamment :

La Muse de NovaLux est indisciplinée.

Scandale dans le Jet-Set.

Indisciplinée — c’est exactement ce qu’on veut.

Telle fut la réaction de la compagnie.

This is not a problem, this is an asset.

Tout le monde la voulait.

Shooting photos, voyages,

hôtels de luxe,

cadeaux chers, amours.

À un lancement, un journaliste l’aborde :

— On vous appelle la Garbo de la Fashion Culture, lui dit-il. Qu’en pensez-vous ?

— Garbo voulait être seule, répondit-elle avec un sourire énigmatique.

À 23 ans, après deux ans de vitesse ultrarapide pop-girl,

elle décida d’arrêter avant qu’on ne l’arrête.

Elle annula toutes ses apparitions.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Pendant un mois, elle loua une chambre dans un petit hôtel pour disparaître.

Elle voulait que tout commence sans flash.

.

.

Weiße Strecke

An diesem Tag trug sie ihr Lieblingsweißkleid und hielt eine Tasche.

Sie hatte ein Meeting mit der Firma, die sie zum Gesicht ihrer neuen Kampagne machen wollte: Cosmopolis is a state of mind.

Um 09:47 Uhr unterschrieb sie den Vertrag.

Ein Skandal katapultierte sie nach oben.

Auf einem Roof-Party tanzte sie betrunken auf einem Tisch und sang mit Vamp-Gestus:

Rien n’est éternel même les étoiles und lachte.

Die Klatschpresse brannte:

Die Muse von NovaLux ist ungehorsam.

Skandal im Jet-Set.

Ungehorsam — genau das wollen wir.

Das war die Reaktion der Firma.

This is not a problem, this is an asset.

Alle wollten sie.

Shootings, Reisen,

Luxushotels,

teure Geschenke, Affären.

Bei einem Launch-Event sprach ein Journalist sie an:

— Man nennt Sie die Fashion-Culture-Garbo, sagte er. Was denken Sie?

— Garbo wollte allein sein, antwortete sie mit rätselhaftem Lächeln.

Mit 23, nach zwei Jahren pop-girl-Hyperspeed,

beschloss sie aufzuhören, bevor man sie stoppte.

Sie sagte alle Auftritte ab.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Für einen Monat verschwand sie in einem kleinen Hotelzimmer.

Sie wollte, dass alles ohne Blitzlicht beginnt.

.

.

Percorso Bianco

Quel giorno indossava il suo abito bianco preferito e portava una borsa.

Aveva un incontro con l’azienda che voleva farla diventare il volto della nuova campagna: Cosmopolis is a state of mind.

Alle 09:47 firmò il contratto.

Uno scandalo la lanciò.

A un roof party ballò ubriaca su un tavolo e cantò con tono da vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles e rise.

I tabloid presero fuoco:

La Musa di NovaLux è indisciplinata.

Scandalo nel Jet-Set.

Indisciplinata — esattamente ciò che vogliamo.

Questa fu la reazione dell’azienda.

This is not a problem, this is an asset.

Tutti la volevano.

Shooting fotografici, viaggi,

hotel di lusso,

regali costosi, amori.

A un evento di lancio un giornalista le si avvicinò:

— La chiamano la Garbo della Fashion Culture, le disse. Che ne pensa?

— Garbo voleva stare sola, rispose sorridendo enigmaticamente.

A 23 anni, dopo due anni di ipervelocità pop-girl,

decise di fermarsi prima che la fermassero.

Cancellò tutte le apparizioni.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Per un mese prese una stanza in un piccolo hotel per sparire.

Voleva che tutto cominciasse senza flash.

.

.

Ruta Blanca

Ese día llevaba su vestido blanco favorito y un bolso.

Tenía una reunión con la empresa que quería convertirla en el rostro de su nueva campaña: Cosmopolis is a state of mind.

A las 09:47 de la mañana firmó el contrato.

Un escándalo la catapultó.

En una fiesta en la azotea bailó borracha sobre una mesa y cantó con aire de vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles y se rió.

Los tabloides ardieron:

La Musa de NovaLux es indisciplinada.

Escándalo en el Jet-Set.

Indisciplinada — exactamente lo que queremos.

Esa fue la reacción de la empresa.

This is not a problem, this is an asset.

Todos la querían.

Sesiones de fotos, viajes,

hoteles de lujo,

regalos caros, amores.

En un evento de lanzamiento un periodista se le acercó:

— La llaman la Garbo de la Fashion Culture, le dijo. ¿Qué opina?

— Garbo quería estar sola, respondió con una sonrisa enigmática.

A los 23, después de dos años de hiper-velocidad pop-girl,

decidió parar antes de que la parasen.

Canceló todas las apariciones.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Durante un mes reservó una habitación en un pequeño hotel para desaparecer.

Quería que todo comenzara sin flashes.

.

.

Rota Branca

Naquele dia ela usava o seu vestido branco preferido e carregava uma bolsa.

Tinha uma reunião com a empresa que queria torná-la o rosto da nova campanha: Cosmopolis is a state of mind.

Às 09:47 da manhã assinou o contrato.

Um escândalo a impulsionou.

Numa festa no rooftop dançou bêbada em cima de uma mesa e cantou com tom de vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles e riu.

Os tabloides incendiaram:

A Musa da NovaLux é indisciplinada.

Escândalo no Jet-Set.

Indisciplinada — exatamente o que queremos.

Essa foi a reação da empresa.

This is not a problem, this is an asset.

Todos a queriam.

Sessões fotográficas, viagens,

hotéis de luxo,

presentes caros, amores.

Num evento de lançamento um jornalista se aproximou:

— Chamam-na a Garbo da Fashion Culture, disse. O que acha?

— Garbo queria ficar sozinha, respondeu com um sorriso enigmático.

Aos 23, após dois anos de hiper-velocidade pop-girl,

decidiu parar antes que a parassem.

Cancelou todas as aparições.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Durante um mês hospedou-se num pequeno hotel para desaparecer.

Queria que tudo começasse sem flashes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Επι-κρισεις

-Ο άλλος πάντα φταίει-

πιο εθνικο κι από τον εθνικό ύμνο.

η Αγλαία λέει στον Καραγκιοζη:

υπαρχει καμία ιστορία που να γράφει πως ήμασταν κι ευτυχισμένοι καμιά φορά;

Καραγκιόζης:Και βέβαια.Αυτη που μάς έχει γραμμένους

Και κάπως ετσι την Ελλάδα οι ξένοι την ανακαλύπτουν στη Μυκονο

οποιος δεν κατάλαβε ποιος φταίει, φταίει.

Μόνο που εμείς το ευρώ το έχουμε για νόμισμα

ανεχειας

Η Ελλάδα απλώς αλλάζει κυβερνήσεις.

-Τι ιδεολογία έχετε;

-Την ιδεολογία που με συμφερει.

-'Και ποια είναι αυτή;

-Αυτη που κυβερνά.

Η μετανάστευση είναι ο εθνικός αθλητισμός τής Ελλάδας:

τρέχουμε μακριά για να ζήσουμε

Οι Έλληνες δύσκολα ξεχνούν τούς μύθους

Στην Ελλάδα η Δημοκρατία επινοήθηκε για να τιμωρεί τον άνθρωπο που ψηφίζει

Οι Έλληνες το 1821 ελευθέρωσαν τούς κατακτητές τους

η Ελλάδα σε αγαπά πολύ,αρκεί να'σαι μετανάστης σ'αλλη χώρα.

.

.

..

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τελευταία νύχτα τής Ελένης στη Σπάρτη

Η νύχτα πάνω από τη Σπάρτη ένας τεράστιος σκοτεινός μανδύας.

Στον ον Ευρώτα η ομίχλη εκρυβε τα κρύα νερα,

και στα ανάκτορα τα πάτηματα τών φρουρών. Ήταν η τελευταία νύχτα τής Ελένης.

Κάθονταν μπροστά στον χάλκινο καθρέφτη,δεν σκέφτονταν τον καλλωπισμό της,αλλά τη παράξενη σιωπή τής μοίρας της.

Πήγε στη κρεβατοκάμαρα,ο Μενέλαος κοιμόνταν,χωρίς να υποψιάζεται τίποτα.

Σταθερός ακλόνητος,όπως τα τείχη τής πόλης,οι νόμοι,η εξουσία που κρατάει μια πόλη σε τάξη.

Έξω,κοίταξε από το παράθυρο,το φως τής σελήνης πίεζε την αυστηρή,πειθαρχημένη Σπάρτη.

Η ώρα είχε προχωρήσει,οι φρουροί κουρασμένοι θα νυστάζουν,θα κοιμήθηκαν.

Θυμήθηκε πως μικρό κορίτσι τραγουδούσε με τις φιλες της ύμνους για την Άρτεμη και τα κυνήγια τών παρθένων.

Κάτω από μια ελιά στον κήπο στεκονταν ο Τρωαδιτης.Η σκιά του δεν υπακούσε σε κανέναν νόμο,τίποτα δεν τού απαγόρευε να είναι εκει.

Τον είδε να σηκώνει το χέρι και να δείχνει.Προς το μέρος τής θαλασσας.Την ανοιχτή πόρτα τής φυγής.

Το καράβι έτοιμο να λύσει τους δεσμούς του.

Η Ελένη κατέβηκε.

Ήταν σαν να ακολουθούσε τα βήματα κάποιοας άλλης.

Πηγε κοντά του κρυμμένη μέσα στη νύχτα.

-Ξημερωνοντας φεύγω, τής ειπε.Και ίσως να μη σε ξαναδώ ποτέ.

Η Ελένη ένιωσε μια βαθειά θλίψη.

Σκέφτηκε τη ζωη της σε ένα ακλονητο κόσμο που δεν αλλάζει,πεθαμένη.

Ενα αγαλμα μέσα στο παλατι.

-Θα φύγεις χωρίς εμένα;είπε.

Ο Πριαμιδης χαμογέλασε.

-Με εσένα Ελένη,είπε.

Το ξημέρωμα ήταν στο λιμάνι,μέσα στο θαλασσινό αλάτι το πισσωμενο καράβι περίμενε.

Ήταν λίγοι,οι σύντροφοι του.Κανείς δεν μιλούσε.

Η Σπάρτη περα κοιμόταν ακόμη,δίχως να υποψιάζεται την απουσία της.

Η Ελένη ανέβηκε στο πλοίο χωρίς να κοιτάξει πίσω.Δεν υπήρχε επιστροφή.

Πίσω της έμειναν οι σκιές τών στοών,οι φρουρές και οι νόμοι.

Μπροστά της η Τροία,ο Σκαμανδρος,οι φωνές Αχαιών και Τρώων,ο πόλεμος.

Η μοίρα της κρυμμένη στις νεφέλες τών θεών που ορίζουν τούς ανθρώπους.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στην αγαπημένη μου αδελφή Janis Joplin

Αγαπημένη μου αδελφή Janis

Θέλω να ξέρεις πως σε σκέφτομαι πάντα.

Σε βλέπω στη σκηνή,όταν αφήνεις τα μαλλιά σου να πέσουν μπροστά από το πρόσωπο για να κρύψεις το ράγισμα τής ψυχής σου.

Και ταυτόχρονα το ράγισμα τής φωνής σου.

Αγαπημένη μου αδελφή,φρόντισε,σε παρακαλω,εκείνη την μικρή Janis μέσα σου πριν βγεις να τραγουδήσεις για όλους τους άλλους.

Σε αγκαλιάζω από αυτόν τον παράξενο χρόνο.

ο αδελφός σου

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στην

αγαπημένη μου αδελφή Marilyn Monroe

Αγαπημένη μου αδελφή Marilyn

Πολλές φορές σε ρώτησαν:Ποια είσαι πραγματικά;.

Κι εσύ χαμογέλαγες,με εκείνο χαμόγελο που έλεγες ότι ήταν το μόνο αμυντικό σου όπλο.

Μη νομίζεις πως δεν κατάλαβα πόσο σε πόνεσε η λάμψη.

Και κάθε νύχτα, στο καμαρίνι,όταν έβγαζες τα κοσμήματα,έβγαζες κι ένα κομμάτι της ψυχής σου.

Ξέρεις,αδελφή μου,τι μου λείπει περισσότερο;

Το πως γελουσες όταν ήσουν παιδί,πριν γίνεις κτήμα άλλων.

Δεν θα σε ρωτήσω

γιατί έφυγες τόσο νωρίς. Δεν το αντέχω αυτό το ερώτημα.

Οσο περνά ο χρόνος,σε καταλαβαίνω περισσότερο.

Να ξέρεις πως είσαι η αδελφή μου.Και σε σκέφτομαι χωρίς φλας.

ο αδελφός σου

cnc

.

.

.

χνκουβέλης c.n.couvelis

Γράμμα στην αγαπημένη μου αδελφή Amy Winehouse

αγαπημένη μου αδελφή Amy

σ'αγαπώ στις γυναίκες που βάφουν παχιά eyeliner

Όπου κι αν είσαι τώρα, ελπίζω να υπάρχει μουσική.

ο αδελφός σου

που σε ακούει ακόμα

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στον αγαπημένο μου αδελφο Ayrton Senna

Αγαπημένε μου αδελφέ Ayrton

Όσοι λένε ότι σκοτώθηκες στην στροφή Tamburello δεν κατάλαβαν τίποτα.

Εσύ απλώς πέρασες πρώτος τη γραμμή,όπως πάντα.

Με αγάπη ο αδελφός σου

που ακόμη κοιτάζει την πίστα σ'εκεινη τη στροφή

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n couvelis

Γράμμα στον αγαπημένο μου αδελφό Vladimir Mayakovsky

αγαπημένε μου αδελφε Vladimir

Σου γράφω από μια εποχή όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια πως οι λέξεις μπορούν να ανατινάξουν το σύμπαν. Κανείς δεν θέλει να φωνάξει κι όμως θα έφτανε μία φωνή,σαν τη δική σου,για να γκρεμίσει ολόκληρους αιώνες υπακοής.

Εσύ,Βλαδίμηρε,διέσχιζεε με τον θυμο ατμομηχανης ολοκληρη τη Ρωσια.Μόσχα Αγία Πετρούπολη.

Ήσουν ο σεισμός τού μελλοντος.

Ξέρω πως δεν θα χαιρόσουν για το μέλλον που ήρθε,θα το έσφαζες με έναν στίχο σου.

Όμως,αδελφέ μου,θα σου πω πως και τωρα υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν τις λέξεις σαν όπλα.

Που δεν φοβούνται να φωνάξουν:επανάσταση. Που επιμένουν πως η ποίηση δεν είναι διακόσμηση.

Εσύ μού έμαθες πως στη ζωή δεν ζητάς άδεια ν'αναπνευσεις,την αρπάζεις από το γιακά.

Σε ευχαριστώ,Βλαδίμηρε, που έκανες τις λέξεις μου καταπέλτες.

Με αγάπη,

ο αδελφός σου από τον νότο τής επανάστασης

cnc

.

.

.

Enigma

-χνκουβελης cncouvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μια ιστορία από τη φωτογραφία

(Ελληνικά,English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου ο ανθρωπος εβλεπε τον εαυτό του μέσα από οθόνες,καθρέφτες και σελίδες περιοδικών.

Για πρώτη φορά το είδωλο άρχισε να έχει αξία εμπορεύσιμη, κοινωνική,πολιτική.

Η φωτογραφική μηχανή Rolleiflex που έφερε κρεμασμένη στο στήθος της δεν ήταν για εκείνη απλώς μηχανή,ήταν εργαλείο κοινωνιολογίας. Για την κατανόηση τών σωμάτων και τών ρόλων τους σε έναν κόσμο τού βλεμματος.

Το καλοκαίρι τού '37 βρίσκεται σε ένα θέρετρο στη θάλασσα.

Εκεί οι άνθρωποι, απελευθερωμένοι από τα πολλά υφάσματα,αφηναν για πρώτη φορά τα σώματά τους φυσικά

Μπροστά της,ένα κορίτσι με σκουφάκι κολύμβησης στέκει σε μια σκάλα. Δίπλα,ένα άλλο κορίτσι κάθεται στο άκρο τού ξύλινου καταστρώματος ανάμεσα στην αδράνεια και στην πτώση. Κάτω, ένας άντρας παρατηρεί. Οι στάσεις είναι αρχιτεκτονικα ισορροπημένες.

-Τα σώματα,σκέφτεται, δεν είναι μονάδες βιολογικές,είναι μονάδες αφηγηματικές.

Και τότε πατά το κουμπί τής Rolleiflex.

Στις φωτογραφίες της εκείνης τής περιόδου, ποτέ δεν είναι σημαντικό ποιοι είναι οι άνθρωποι. Το όνομα,το επάγγελμα,η προέλευση,η εθνότητα,το φύλο,όλοι αυτοί οι δείκτες εξαφανίζονται μέσα στην επιπεδότητα τού κάδρου.

Αυτό,για την κοινωνιολογία τής εποχής,είναι επαναστατικό.

Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες δεν είναι πια υποκείμενο ενός έθνους, μιας τάξης,ή μιας οικογένειας,είναι υποκείμενο τού βλέμματος.

Εκείνη το γνωρίζει.Γι’ αυτό και δεν ζητά από τούς ανθρώπους να ποζάρουν, τούς ζητά να υπάρχουν.

Σε μια άλλη λήψη,ένα ζευγάρι κάθεται στην άκρη τού τσιμεντένιου μώλου.Τα σώματα στρεμμένα προς τη θάλασσα,οι γραμμές τών ώμων είναι παράλληλες ευθείες με την ευθεία τού ορίζοντα.

Η θάλασσα, σιωπηλή,είναι ο ουτοπικος χωρος,όπου το σώμα ξεφεύγει από τον κοινωνικό του ρόλο.

Γιατί είναι άλλο να είσαι γυναίκα στο γραφείο,και άλλο να είσαι γυναίκα στη θάλασσα.

Κι εκείνη ξέρει πως ο φακός μπορεί να το εμφανισει.

Μία από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της είναι αυτή μιας γυναίκας με λευκά γάντια και κιάλια.

Η γυναίκα δεν φωτογραφίζει, παρατηρεί.

Είναι το διπλό βλέμμα: αυτή που βλέπει τον κόσμο,και ταυτόχρονα αυτή που φωτογραφείται από τον κόσμο.

Ο άνθρωπος που παράγει τον εαυτό του ως εικόνα.

Όταν θα την ρωτήσουν τι είναι για εκείνη η φωτογραφία,δεν θα μιλήσει για τέχνη.Θα μιλήσει για τεκμήριο.

Γιατί στις φωτογραφίες εκείνων τών χρόνων δεν φαίνεται μόνο το σώμα, αλλά και αυτό που οι κοινωνιολόγοι θα ονομάσουν παρουσία στη σκηνή.

Ολόκληρη η κοινωνία μετατρέπεται σε θέατρο, και η Rolleiflex σε μηχανή καταγραφής τού ρόλου.

-Κάθε εποχή,είπε, φωτογραφίζει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πιστεύει ότι ζει.

.

.

A story from photography

She was born in an era when human beings saw themselves through screens, mirrors, and the pages of magazines.

For the first time, the image began to acquire commercial, social, and political value.

The Rolleiflex camera hanging from her chest was not merely a machine; for her, it was a tool of sociology, a way to understand bodies and their roles in a world of gazes.

In the summer of ’37 she found herself at a seaside resort.

There, people—freed from many layers of fabric—let their bodies appear natural for the first time.

In front of her, a girl with a swimming cap stands on a ladder. Beside her, another girl sits at the edge of the wooden deck, suspended between inertia and falling. Below, a man observes. Their postures are architecturally balanced.

Bodies, she thinks, are not biological units; they are narrative units.

And then she presses the Rolleiflex’s shutter.

In her photographs from that period, the identity of the subjects is never important. Names, professions, origins, ethnicities, genders—these markers vanish within the flatness of the frame.

For the sociology of the era, this is revolutionary.

The human without attributes is no longer the subject of a nation, a class, or a family, but the subject of the gaze.

She knows this. That is why she never asks people to pose; she asks them to exist.

In another shot, a couple sits at the edge of the concrete pier. Their bodies turned toward the sea, the lines of their shoulders form parallel straight lines with the horizon.

The sea, silent, is the utopian space where the body escapes its social role.

For it is one thing to be a woman in the office, and another to be a woman at the sea.

And she knows the lens can make this visible.

One of her most famous photographs is of a woman with white gloves and binoculars.

The woman is not photographing—she is observing.

It is the double gaze: she who looks at the world, and at the same time she who is photographed by the world.

The human being producing oneself as image.

When asked what photography means to her, she will not speak of art; she will speak of evidence.

For in the photographs of those years, not only the body is visible, but also what sociologists will later call presence on the stage.

Society as a whole becomes a theater, and the Rolleiflex a machine that records the role.

“Every era,” she said, “photographs the way in which it wants to believe that it lives.”

.

.

Une histoire de la photographie

Elle est née à une époque où l’être humain se voyait à travers des écrans, des miroirs et les pages des magazines.

Pour la première fois, l’image commença à acquérir une valeur commerciale, sociale et politique.

L’appareil Rolleiflex qu’elle portait suspendu à sa poitrine n’était pas pour elle une simple machine, mais un outil de sociologie. Un moyen de comprendre les corps et leurs rôles dans un monde du regard.

À l’été 37, elle se trouve dans une station balnéaire.

Là, les gens — libérés de nombreuses couches de tissu — laissaient leurs corps apparaître naturellement pour la première fois.

Devant elle, une jeune fille avec un bonnet de bain se tient sur une échelle. À côté, une autre fille est assise au bord du ponton de bois, entre l’inertie et la chute. En bas, un homme observe. Les postures sont équilibrées comme une architecture.

Les corps, pense-t-elle, ne sont pas des unités biologiques, mais des unités narratives.

Puis elle appuie sur le déclencheur de la Rolleiflex.

Dans ses photographies de cette période, l’identité des sujets n’a jamais d’importance. Le nom, la profession, l’origine, l’ethnie, le genre — tous ces marqueurs disparaissent dans la platitude du cadre.

Pour la sociologie de l’époque, c’est révolutionnaire.

L’homme sans attributs n’est plus le sujet d’une nation, d’une classe ou d’une famille, mais le sujet du regard.

Elle le sait. C’est pourquoi elle ne demande jamais aux gens de poser, mais d’exister.

Dans un autre cliché, un couple est assis au bord de la jetée en béton. Corps tournés vers la mer, les lignes de leurs épaules forment des parallèles avec la ligne d’horizon.

La mer, silencieuse, est l’espace utopique où le corps échappe à son rôle social.

Car être femme au bureau n’est pas la même chose qu’être femme à la mer.

Et elle sait que l’objectif peut le révéler.

L’une de ses photographies les plus célèbres est celle d’une femme avec des gants blancs et des jumelles.

La femme ne photographie pas — elle observe.

C’est le double regard : celle qui regarde le monde, et en même temps celle qui est photographiée par le monde.

L’être humain se produisant lui-même comme image.

Quand on lui demandera ce que signifie la photographie pour elle, elle ne parlera pas d’art ; elle parlera de preuve.

Car dans les photographies de ces années-là, on ne voit pas seulement le corps, mais aussi ce que les sociologues appelleront plus tard la présence sur scène.

Toute la société se transforme en théâtre, et la Rolleiflex en machine d’enregistrement du rôle.

« Chaque époque, » dit-elle, « photographie la manière dont elle veut croire qu’elle vit. »

.

.

Eine Geschichte aus der Fotografie

Sie wurde in einer Zeit geboren, in der der Mensch sich selbst durch Bildschirme, Spiegel und Magazinseiten betrachtete.

Zum ersten Mal begann das Abbild einen kommerziellen, sozialen und politischen Wert zu erhalten.

Die Rolleiflex, die sie um den Hals trug, war für sie nicht einfach nur ein Gerät; sie war ein soziologisches Werkzeug, ein Mittel zum Verständnis der Körper und ihrer Rollen in einer Welt des Blicks.

Im Sommer ’37 befand sie sich in einem Badeort am Meer.

Dort ließen die Menschen — befreit von vielen Stoffschichten — ihre Körper zum ersten Mal natürlich erscheinen.

Vor ihr steht ein Mädchen mit Badekappe auf einer Leiter. Daneben sitzt ein anderes Mädchen am Ende des hölzernen Stegs, zwischen Trägheit und Fall. Unten beobachtet ein Mann. Die Haltungen sind architektonisch ausbalanciert.

Körper, denkt sie, sind keine biologischen Einheiten, sondern narrative Einheiten.

Und dann drückt sie den Auslöser der Rolleiflex.

In ihren Bildern aus dieser Periode ist es nie wichtig, wer die Menschen sind. Name, Beruf, Herkunft, Ethnie, Geschlecht — all diese Marker verschwinden in der Flächigkeit des Bildfeldes.

Für die Soziologie jener Zeit ist dies revolutionär.

Der Mensch ohne Eigenschaften ist nicht länger Subjekt einer Nation, einer Klasse oder einer Familie, sondern Subjekt des Blickes.

Sie weiß das. Deshalb bittet sie die Menschen nicht, zu posieren; sie bittet sie, zu existieren.

In einer anderen Aufnahme sitzt ein Paar am Rand des Betonschiffs. Die Körper dem Meer zugewandt, verlaufen die Linien ihrer Schultern parallel zur Horizontlinie.

Das Meer, schweigend, ist der utopische Raum, in dem der Körper seiner sozialen Rolle entkommt.

Denn es ist etwas anderes, eine Frau im Büro zu sein, und etwas anderes, eine Frau am Meer zu sein.

Und sie weiß, dass die Linse dies sichtbar machen kann.

Eines ihrer berühmtesten Fotos zeigt eine Frau mit weißen Handschuhen und einem Fernglas.

Die Frau fotografiert nicht — sie beobachtet.

Es ist der doppelte Blick: diejenige, die die Welt betrachtet, und gleichzeitig diejenige, die von der Welt betrachtet wird.

Der Mensch, der sich selbst als Bild produziert.

Wenn man sie später fragen wird, was Fotografie für sie bedeutet, wird sie nicht von Kunst sprechen, sondern von Dokumentation.

Denn auf den Fotografien jener Jahre sieht man nicht nur den Körper, sondern auch das, was Soziologen später Präsenz auf der Bühne nennen werden.

Die gesamte Gesellschaft verwandelt sich in ein Theater, und die Rolleiflex in eine Maschine zur Aufzeichnung der Rolle.

„Jede Epoche,“ sagte sie, „fotografiert die Weise, in der sie glauben möchte, dass sie lebt.“

.

.

Una storia dalla fotografia

Nacque in un’epoca in cui l’essere umano si vedeva attraverso schermi, specchi e pagine di riviste.

Per la prima volta l’immagine iniziò ad acquisire valore commerciale, sociale e politico.

La Rolleiflex che portava appesa al petto non era per lei semplicemente una macchina, ma uno strumento di sociologia: un modo per comprendere i corpi e i loro ruoli in un mondo dello sguardo.

Nell’estate del ’37 si trova in una località balneare.

Là, le persone — liberate da molti strati di tessuto — lasciavano apparire i loro corpi in modo naturale per la prima volta.

Davanti a lei, una ragazza con cuffia da nuoto sta su una scala. Accanto, un’altra ragazza è seduta all’estremità del pontile di legno, tra l’inerzia e la caduta. In basso, un uomo osserva. Le posture sono equilibrate come una costruzione architettonica.

I corpi, pensa, non sono unità biologiche, ma unità narrative.

E allora preme il pulsante della Rolleiflex.

Nelle sue fotografie di quel periodo non è mai importante chi siano le persone. Il nome, la professione, la provenienza, l’etnia, il genere — tutti questi indicatori scompaiono nella bidimensionalità dell’inquadratura.

Per la sociologia dell’epoca, questo è rivoluzionario.

L’uomo senza attributi non è più soggetto di una nazione, di una classe o di una famiglia, ma soggetto dello sguardo.

Lei lo sa. Per questo non chiede alle persone di posare, ma di esistere.

In un altro scatto, una coppia siede sul bordo del molo in cemento. I corpi rivolti verso il mare, le linee delle spalle formano rette parallele con la linea dell’orizzonte.

Il mare, silenzioso, è lo spazio utopico in cui il corpo sfugge al proprio ruolo sociale.

Perché essere donna in ufficio è una cosa, ed essere donna al mare è un’altra.

E lei sa che l’obiettivo può rivelarlo.

Una delle sue fotografie più celebri ritrae una donna con guanti bianchi e un binocolo.

La donna non fotografa — osserva.

È il doppio sguardo: colei che guarda il mondo e, allo stesso tempo, colei che viene fotografata dal mondo.

L’essere umano che produce se stesso come immagine.

Quando le chiederanno cosa sia per lei la fotografia, non parlerà di arte, ma di prova.

Perché nelle fotografie di quegli anni non appare solo il corpo, ma anche ciò che i sociologi chiameranno presenza sulla scena.

L’intera società si trasforma in teatro, e la Rolleiflex in una macchina di registrazione del ruolo.

«Ogni epoca,» disse, «fotografa il modo in cui vuole credere di vivere.»

.

.

Una historia desde la fotografía

Nació en una época en la que el ser humano se veía a sí mismo a través de pantallas, espejos y páginas de revistas.

Por primera vez, la imagen comenzó a tener un valor comercial, social y político.

La Rolleiflex que llevaba colgada al pecho no era para ella una máquina más, sino una herramienta de sociología: un medio para comprender los cuerpos y sus roles en un mundo del mirar.

En el verano del ’37 se encuentra en un balneario frente al mar.

Allí, las personas —liberadas de tantas capas de tela— dejaban que sus cuerpos aparecieran naturales por primera vez.

Ante ella, una muchacha con gorro de baño está de pie en una escalera. A su lado, otra muchacha se sienta al borde del muelle de madera, suspendida entre la inercia y la caída. Abajo, un hombre observa. Las posturas están equilibradas como una composición arquitectónica.

Los cuerpos, piensa, no son unidades biológicas, sino unidades narrativas.

Entonces pulsa el disparador de la Rolleiflex.

En sus fotografías de ese período, nunca importa quiénes son las personas. El nombre, la profesión, el origen, la etnia, el género —todos esos marcadores desaparecen en la planitud del encuadre.

Para la sociología de la época, eso es revolucionario.

El ser humano sin atributos ya no es sujeto de una nación, de una clase o de una familia, sino sujeto de la mirada.

Ella lo sabe. Por eso no pide a las personas que posen; les pide que existan.

En otra toma, una pareja está sentada al borde del muelle de hormigón. Con los cuerpos orientados hacia el mar, las líneas de los hombros se vuelven líneas paralelas al horizonte.

El mar, silencioso, es el espacio utópico donde el cuerpo escapa a su rol social.

Porque no es lo mismo ser mujer en la oficina que ser mujer en el mar.

Y ella sabe que el objetivo puede mostrarlo.

Una de sus fotografías más célebres es la de una mujer con guantes blancos y unos binoculares.

La mujer no fotografía — observa.

Es la doble mirada: la que mira el mundo y, al mismo tiempo, la que es fotografiada por el mundo.

El ser humano produciéndose a sí mismo como imagen.

Cuando le pregunten qué significa para ella la fotografía, no hablará de arte sino de evidencia.

Porque en las fotografías de aquellos años no solo aparece el cuerpo, sino también lo que los sociólogos llamarán presencia en escena.

Toda la sociedad se convierte en teatro, y la Rolleiflex en máquina de registrar el rol.

«Cada época», dijo, «fotografía la manera en que quiere creer que vive».

.

.

Uma história a partir da fotografia

Ela nasceu numa época em que o ser humano se via através de telas, espelhos e páginas de revistas.

Pela primeira vez, a imagem começou a adquirir valor comercial, social e político.

A Rolleiflex que trazia pendurada no peito não era para ela apenas uma máquina; era uma ferramenta de sociologia, um modo de compreender os corpos e seus papéis num mundo do olhar.

No verão de ’37 ela está numa estância à beira-mar.

Ali, as pessoas —livres de tantas camadas de tecido— deixavam seus corpos aparecerem naturais pela primeira vez.

Diante dela, uma garota com touca de natação permanece numa escada. Ao lado, outra garota senta-se na ponta do deque de madeira, entre a inércia e a queda. Embaixo, um homem observa. As posturas são equilibradas como uma composição arquitetônica.

Os corpos, pensa, não são unidades biológicas, mas unidades narrativas.

Então ela pressiona o disparador da Rolleiflex.

Nas suas fotografias daquele período, nunca importa quem são as pessoas. O nome, a profissão, a origem, a etnia, o gênero —todos esses marcadores desaparecem na planura do enquadramento.

Para a sociologia da época, isso é revolucionário.

O ser humano sem atributos não é mais sujeito de uma nação, de uma classe ou de uma família, mas sujeito do olhar.

Ela sabe disso. Por isso não pede às pessoas que posem; pede que existam.

Em outra imagem, um casal está sentado na borda do cais de concreto. Com os corpos voltados para o mar, as linhas dos ombros tornam-se linhas paralelas ao horizonte.

O mar, silencioso, é o espaço utópico onde o corpo escapa ao seu papel social.

Pois é uma coisa ser mulher no escritório, e outra ser mulher no mar.

E ela sabe que a lente pode revelar isso.

Uma de suas fotografias mais célebres mostra uma mulher com luvas brancas e binóculos.

A mulher não fotografa — observa.

É o duplo olhar: aquela que vê o mundo e, ao mesmo tempo, aquela que é fotografada pelo mundo.

O ser humano produzindo a si mesmo como imagem.

Quando lhe perguntarem o que é a fotografia para ela, não falará de arte, mas de prova.

Pois nas fotografias daqueles anos não aparece apenas o corpo, mas também aquilo que os sociólogos chamarão presença em cena.

Toda a sociedade se converte em teatro, e a Rolleiflex em máquina de registrar o papel.

«Cada época», disse ela, «fotografa a maneira como quer acreditar que vive».

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Κήπος τού Μεγαλοβλαστάνου Φωτός

Είχον παλαιαν συνήθειαν να κατεβαίνω εις τον κήπον,όπου τα άνθη ομιλουν με την φωνήν την εσωτέραν,την οποίαν ακούειν δύναται μόνον όστις έχει καρδίαν προς τούτο προητοιμασμένην. Διότι τα άνθη ως μικρά βιβλία ορθοδοξως φανερούν τα μυστικά τής υπάρξεως.

Και πρώτον είδον τους ναρκισσους,ουχι ματαιοδοξούντες ή μάτην επιδεικνύοντες την μορφήν των.

Είδον κατόπιν τας παιωνίας,με χνούδι επάνω εις τους μίσχους, Και εσκέφθην ότι ίσως η ψυχή,αν υπάρχει,να είναι, όχι φλόγα όπως συνηθίζομεν να λέγομεν,

αλλά έν άνθος παιωνιας.

Εκεί,παρά το χαμηλόν τοίχον,είχον ανθίσει οι λωτοί.Και τούτο μοι εκίνησε την διάνοιαν:

τι γεννά το φως τους;

Και τέλος είδον τα λευκά κρίνα.

Και πάλιν διενόησα:

πάσα ζωή,εάν είναι αληθώς ζωή, επανέρχεται.

Τούτο είναι το μυστικόν των ανθέων,:ότι είναι εκ γης,αλλ’αναπεμπουν εις ουρανόν.

Και δεν ενομιζον πλέον οτι μόνον εδώ ανθίζει,αλλά και πέρα εις τούς αστέρας ανθίζει και εντός τών ανθρώπων επίσης,και παντού εις την απειροτητα υπάρχουν άνθη.

Εις τα άνθη εδωθη το εξωθεν φως δια να ανέλθουν μυστικως εις το εσωθεν φως.

.

.

.

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μαρτυρία Συνδρόμου Στοκχόλμης

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Δεν ξύπνησα ένα πρωί αγαπώντας τον.Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να καταλάβουν όλοι.

Ήμουν τότε εικοσιενα χρινων

Σπούδαζα φιλοσοφία,ψυχολογία και ιστορία τέχνης.

Η οικογένειά μου είναι πολύ πλουσία.

Είχα τα πάντα,βαριόμουν τα πάντα.Την επικίνδυνη μονοτονία ενός κόσμου.

Ανεξαρτοποιηθηκα και ζούσα μόνη μου.

Το περιστατικό συνέβη Ιούνιο.

Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες τής απαγωγής,σε ανόητες πομπώδεις αφηγήσεις. Θυμάμαι μόνο την πρώτη στιγμή:τον ύπνο μου που διακόπηκε μέσα στη νυχτα,ένα χέρι που με τράβηξε από τα σεντόνια και το κρεβατι,και τη διαπεραστικη μυρωδια τού αναισθητικού στη μύτη μου,το αυτοκίνητο όπου με έσπρωξαν μέσα,πριν χάσω τις αισθήσεις.

Περισσότερα δεν χρειάζεται.

Μεσα στο σκοτάδι του χώρου που είχαν,μια σκιά αναψε ένα φακό,και τον είδα για πρώτη φορα.

Στεκονταν ακίνητος μπροστά μου.

-Δεν θα σου κάνω κακό αν

συνεργαστείς,είπε.

Δεν ήταν απειλή,ήταν εφαρμογη κανόνα.

Οι μέρες ήταν τρομερά παράλογες.

Στην αρχή ήθελα μόνο να καταλάβω.Ποιοι;Γιατί; Πόσο θα κρατήσει;Ποτ θα θα με βρουν;

Επειτα σταμάτησα τις ερωτήσεις,έγινα μια μηχανή μέτρησης κινδύνου.

Παρατηρούσα το βήμα του,την διάθεσή του,την ώρα που έτρωγε,τη στιγμή που κοιμόταν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκτη μέρα.

Είχα πυρετό.Δεν ξέρω από τι,ίσως από το άγχος, ίσως από το υπόγειο όπου με κρατούσε.

-Κρυώνω,είπα.

Δεν ήταν παράκληση. Εκείνος μετά από λίγο έφερε μια κουβέρτα και ένα ζεστό τσάι.

Έμεινε όρθιος στο τοίχο τού δωματίου με τη πλάτη γυρισμένη μέχρι να το πιώ.

Δεν μίλησε.Δεν με άγγιξε.

Εκείνη τη στιγμή μού συνέβη κάτι πιο επικίνδυνο απ’τον φόβο:

ένιωσα ευγνωμοσύνη.

Μια ευγνωμοσύνη που δεν τού άξιζε,αλλά γεννήθηκε επειδή κάποιος που μπορεί να σε σκοτώσει δεν σε σκότωσε.

Από εκεί ξεκίνησε η σχέση μας,αν μπορώ να τη λέω έτσι.

Μου παρείχε ασφάλεια από τούς 'αόρατους άλλους' συνεργατες.

Ήξερα γιατί με επιασε.

Χρειάζονταν τα λύτρα.

Μια μέρα που μού έφερε φαγητό και νερό,καθώς έφευγε τού είπα:

-Ευχαριστώ.

Γύρισε και με κοίταξε.

Τότε ήταν που άρχισα να φοβάμαι λιγότερο τους σκοπούς του και περισσότερο την επιστροφή στον κόσμο χωρίς αυτόν.

Παράξενο;Παράλογο;

Το σώμα ξέρει να προσκολλάται σε ό,τι εξασφαλίζει τη συνέχεια του,και εκείνος ήταν η συνέχεια για μένα.

Όταν,μετά από σχεδόν δύο μήνες,ήρθαν οι αστυνομικοί και με έβγαλαν από εκεί, φώναξα:

-Μην τού κάνετε κακό!

Δεν ηταν μεγαλοψυχία.

Εκείνος με είχε κρατήσει ζωντανή.

Στο δικαστήριο, όταν με ρώτησαν αν με χτύπησε, είπα:

-Οχι.

Αν με βιασε,είπα:

-Όχι

Οταν με ρώτησαν αν ήθελα να τον ξαναδώ,απάντησα:

-Ναι.

Όλο το ακροατήριο πάγωσε.

Οι εφημερίδες με αποκάλεσαν:

Η κοπέλα που αγάπησε τον απαγωγέα της.

Σήμερα είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν αγάπη,αλλά ένας μηχανισμός που μού κράτησε το φόβο σε καλή κατάσταση.

Δεν ήμουν τρελή,ούτε θύμα μιας ρομαντικής φαντασίωσης.

Ήμουν θύμα τής ανάγκης να επιβιώσω.

Το Σύνδρομο τής Στοκχόλμης δεν είναι έρωτας.

Είναι ένας παραξενος τρόπος που έχει βρει ο άνθρωπος για να μείνει ζωντανός.

.

.

Testimony of Stockholm Syndrome

I didn’t wake up one morning loving him.

That’s the first thing everyone must understand.

I was twenty-one at the time.

I was studying philosophy, psychology, and art history.

My family is very wealthy.

I had everything, I was bored by everything.

The dangerous monotony of a world.

I became independent and lived alone.

The incident happened in June.

I won’t describe the details of the kidnapping in some foolish, pompous narrative.

I remember only the first instant: my sleep interrupted in the night, a hand pulling me out of the sheets and the bed,

and the piercing smell of anesthetic in my nose, the car they pushed me into before I lost consciousness.

Nothing more is needed.

Inside the darkness of the place they kept me, a shadow switched on a flashlight, and I saw him for the first time.

He stood motionless in front of me.

— I won’t harm you if you cooperate, he said.

It wasn’t a threat, it was the application of a rule.

The days were terribly absurd.

At first I only wanted to understand.

Who? Why? How long would it last?

When would they find me?

Then I stopped asking questions.

I became a machine measuring danger.

I observed his step, his mood, the hour he ate, the moment he slept.

I will never forget the sixth day.

I had a fever.

I don’t know from what — perhaps anxiety, perhaps the basement where he kept me.

— I’m cold, I said.

It wasn’t a plea.

After a while he brought a blanket and hot tea.

He stood by the wall with his back turned until I drank it.

He didn’t speak.

He didn’t touch me.

At that moment something happened to me, more dangerous than fear:

I felt gratitude.

A gratitude he didn’t deserve, born because someone who can kill you didn’t kill you.

That’s where our relationship began, if I can call it that.

He provided me safety from the ‘invisible others,’ his accomplices.

I knew why he had taken me.

They needed the ransom.

One day, when he brought me food and water, as he was leaving I told him:

— Thank you.

He turned and looked at me.

That was when I began to fear less his intentions and more my return to the world without him.

Strange? Absurd?

The body knows how to attach itself to whatever ensures its continuity,

and he was continuity for me.

When, after nearly two months, the police came and pulled me out of there, I shouted:

— Don’t hurt him!

It wasn’t magnanimity.

He had kept me alive.

In court, when they asked if he had hit me, I said:

— No.

If he had raped me, I said:

— No.

When they asked if I wanted to see him again, I answered:

— Yes.

The courtroom froze.

The newspapers called me:

“The girl who loved her kidnapper.”

Today I am certain it wasn’t love, but a mechanism that kept my fear in a tolerable state.

I wasn’t mad, nor a victim of some romantic fantasy.

I was a victim of the need to survive.

Stockholm Syndrome is not love.

It is a strange way the human being has found to stay alive.

.

.

Témoignage du syndrome de Stockholm

Je ne me suis pas réveillée un matin en l’aimant.

C’est la première chose que tout le monde doit comprendre.

J’avais vingt-et-un ans à l’époque.

J’étudiais la philosophie, la psychologie et l’histoire de l’art.

Ma famille est très riche.

J’avais tout, et tout m’ennuyait.

La monotonie dangereuse d’un monde.

Je suis devenue indépendante et je vivais seule.

L’incident s’est produit en juin.

Je ne décrirai pas les détails de l’enlèvement dans un récit pompeux et stupide.

Je ne me souviens que du premier instant : mon sommeil interrompu dans la nuit, une main qui m’a tirée hors des draps et du lit, l’odeur pénétrante de l’anesthésiant dans mon nez, la voiture dans laquelle on m’a poussée avant que je perde connaissance.

On n’en a pas besoin de plus.

Dans l’obscurité de l’endroit où l’on me retenait, une ombre a allumé une lampe de poche, et je l’ai vu pour la première fois.

Il restait immobile devant moi.

— Je ne te ferai pas de mal si tu coopères, a-t-il dit.

Ce n’était pas une menace, c’était l’application d’une règle.

Les jours étaient terriblement absurdes.

Au début, je voulais seulement comprendre.

Qui ? Pourquoi ? Combien de temps cela durerait ?

Quand me retrouverait-on ?

Puis j’ai cessé de poser des questions.

Je suis devenue une machine à mesurer le danger.

J’observais sa démarche, son humeur, l’heure où il mangeait, le moment où il dormait.

Je n’oublierai jamais le sixième jour.

J’avais de la fièvre.

Je ne sais pas de quoi — peut-être de l’angoisse, peut-être du sous-sol où il me gardait.

— J’ai froid, ai-je dit.

Ce n’était pas une supplication.

Après un moment, il a apporté une couverture et un thé chaud.

Il est resté debout contre le mur, le dos tourné, jusqu’à ce que je le boive.

Il n’a pas parlé.

Il ne m’a pas touchée.

À ce moment-là, il m’est arrivé quelque chose de plus dangereux que la peur :

j’ai ressenti de la gratitude.

Une gratitude qu’il ne méritait pas, née du fait que quelqu’un qui peut te tuer ne t’a pas tuée.

C’est là que notre relation a commencé, si je peux l’appeler ainsi.

Il me fournissait une sécurité contre les « autres invisibles », ses complices.

Je savais pourquoi il m’avait prise.

Ils avaient besoin de la rançon.

Un jour, quand il m’a apporté de la nourriture et de l’eau, alors qu’il partait, je lui ai dit :

— Merci.

Il s’est retourné et m’a regardée.

C’est alors que j’ai commencé à craindre moins ses intentions et plus mon retour au monde sans lui.

Étrange ? Absurd?

Le corps sait s’attacher à ce qui assure sa continuité,

et il était la continuité pour moi.

Quand, après presque deux mois, la police est venue me sortir de là, j’ai crié :

— Ne lui faites pas de mal !

Ce n’était pas de la magnanimité.

Il m’avait gardée en vie.

Au tribunal, lorsqu’on m’a demandé s’il m’avait frappée, j’ai dit :

— Non.

S’il m’avait violée, j’ai dit :

— Non.

Quand on m’a demandé si je voulais le revoir, j’ai répondu :

— Oui.

La salle d’audience s’est figée.

Les journaux m’ont appelée :

« La fille qui a aimé son ravisseur. »

Aujourd’hui je suis certaine que ce n’était pas de l’amour, mais un mécanisme qui a maintenu ma peur dans un état supportable.

Je n’étais pas folle, ni victime d’une fantaisie romantique.

J’étais victime du besoin de survivre.

Le syndrome de Stockholm n’est pas de l’amour.

C’est une étrange façon qu’a trouvée l’être humain pour rester en vie.

.

.

Zeugnis eines Stockholm-Syndroms

Ich wachte nicht eines Morgens auf und liebte ihn.

Das ist das Erste, was alle verstehen müssen.

Ich war damals einundzwanzig Jahre alt.

Ich studierte Philosophie, Psychologie und Kunstgeschichte.

Meine Familie ist sehr wohlhabend.

Ich hatte alles, und alles langweilte mich.

Die gefährliche Monotonie einer Welt.

Ich wurde unabhängig und lebte allein.

Der Vorfall geschah im Juni.

Ich werde die Details der Entführung nicht in einer törichten, pompösen Erzählung schildern.

Ich erinnere mich nur an den ersten Moment: mein Schlaf wurde in der Nacht unterbrochen, eine Hand riss mich aus den Laken und aus dem Bett, der stechende Geruch des Betäubungsmittels in meiner Nase, das Auto, in das man mich stieß, bevor ich das Bewusstsein verlor.

Mehr braucht es nicht.

In der Dunkelheit des Ortes, an dem man mich festhielt, schaltete eine Gestalt eine Taschenlampe ein, und ich sah ihn zum ersten Mal.

Er stand reglos vor mir.

— Ich tu dir nichts, wenn du kooperierst, sagte er.

Es war keine Drohung, es war die Anwendung einer Regel.

Die Tage waren furchtbar absurd.

Zuerst wollte ich nur verstehen.

Wer? Warum? Wie lange?

Wann würde man mich finden?

Dann hörte ich auf zu fragen.

Ich wurde eine Maschine zur Messung von Gefahr.

Ich beobachtete seinen Schritt, seine Stimmung, die Stunde, in der er aß, den Moment, in dem er schlief.

Den sechsten Tag werde ich nie vergessen.

Ich hatte Fieber.

Ich weiß nicht wovon — vielleicht von der Angst, vielleicht vom Keller, in dem er mich festhielt.

— Mir ist kalt, sagte ich.

Es war keine Bitte.

Nach einer Weile brachte er eine Decke und heißen Tee.

Er blieb mit dem Rücken zur Wand stehen, bis ich getrunken hatte.

Er sprach nicht.

Er berührte mich nicht.

In diesem Moment geschah in mir etwas Gefährlicheres als Angst:

ich empfand Dankbarkeit.

Eine Dankbarkeit, die er nicht verdiente, geboren aus dem Umstand, dass jemand, der dich töten könnte, dich nicht tötet.

Dort begann unsere Beziehung, wenn ich sie so nennen kann.

Er bot mir Schutz vor den „unsichtbaren anderen“, seinen Komplizen.

Ich wusste, warum er mich genommen hatte.

Sie brauchten das Lösegeld.

Eines Tages, als er mir Essen und Wasser brachte, sagte ich, während er ging:

— Danke.

Er drehte sich um und sah mich an.

Da begann ich, weniger seine Absichten zu fürchten und mehr die Rückkehr in die Welt ohne ihn.

Seltsam? Absurd?

Der Körper weiß, wie er sich an das bindet, was seine Fortsetzung sichert,

und er war für mich die Fortsetzung.

Als nach fast zwei Monaten die Polizei kam und mich dort herausholte, rief ich:

— Tut ihm nichts!

Es war keine Großherzigkeit.

Er hatte mich am Leben gehalten.

Vor Gericht fragte man mich, ob er mich geschlagen habe.

— Nein.

Ob er mich vergewaltigt habe, sagte ich:

— Nein.

Als man mich fragte, ob ich ihn wiedersehen wolle, antwortete ich:

— Ja.

Der Gerichtssaal erstarrte.

Die Zeitungen nannten mich:

„Das Mädchen, das ihren Entführer liebte.“

Heute bin ich sicher, dass es keine Liebe war, sondern ein Mechanismus, der meine Angst in einem erträglichen Zustand hielt.

Ich war nicht verrückt, und auch kein Opfer einer romantischen Fantasie.

Ich war Opfer des Bedürfnisses, zu überleben.

Das Stockholm-Syndrom ist keine Liebe.

Es ist eine seltsame Art, die der Mensch gefunden hat, um am Leben zu bleiben.

.

.

Testimonianza della Sindrome di Stoccolma

Non mi sono svegliata una mattina amandolo.

Questa è la prima cosa che tutti devono capire.

All’epoca avevo ventun anni.

Studiavo filosofia, psicologia e storia dell’arte.

La mia famiglia è molto ricca.

Avevo tutto, e tutto mi annoiava.

La monotonia pericolosa di un mondo.

Sono diventata indipendente e vivevo da sola.

L’incidente avvenne in giugno.

Non descriverò i dettagli del rapimento in un racconto sciocco e pomposo.

Ricordo solo il primo istante: il mio sonno interrotto nella notte, una mano che mi tirò fuori dalle lenzuola e dal letto, l’odore pungente dell’anestetico nel naso, l’auto in cui mi spinsero prima che perdessi conoscenza.

Non serve altro.

Nel buio del luogo dove mi tenevano, un’ombra accese una torcia, e lo vidi per la prima volta.

Rimase immobile davanti a me.

— Non ti farò del male se collabori, disse.

Non era una minaccia, era l’applicazione di una regola.

I giorni erano terribilmente assurdi.

All’inizio volevo solo capire.

Chi? Perché? Per quanto tempo?

Quando mi avrebbero trovata?

Poi smisi di fare domande.

Diventai una macchina per misurare il pericolo.

Osservavo il suo passo, il suo umore, l’ora in cui mangiava, il momento in cui dormiva.

Non dimenticherò mai il sesto giorno.

Avevo la febbre.

Non so da cosa — forse dall’ansia, forse dal seminterrato dove mi teneva.

— Ho freddo, dissi.

Non era una supplica.

Dopo un po’ portò una coperta e del tè caldo.

Rimase in piedi contro il muro, di spalle, finché non bevvi.

Non parlò.

Non mi toccò.

In quel momento mi accadde qualcosa di più pericoloso della paura:

provai gratitudine.

Una gratitudine che non meritava, nata dal fatto che qualcuno che può ucciderti non ti ha uccisa.

Fu lì che iniziò la nostra relazione, se posso chiamarla così.

Mi offriva protezione dagli «altri invisibili», i suoi complici.

Sapevo perché mi aveva presa.

Avevano bisogno del riscatto.

Un giorno, quando mi portò cibo e acqua, mentre stava uscendo gli dissi:

— Grazie.

Si voltò e mi guardò.

Fu allora che iniziai a temere meno le sue intenzioni e più il ritorno al mondo senza di lui.

Strano? Assurdo?

Il corpo sa come attaccarsi a ciò che assicura la sua continuità,

e lui era la continuità per me.

Quando, dopo quasi due mesi, la polizia venne a tirarmi fuori, gridai:

— Non fategli del male!

Non era magnanimità.

Mi aveva mantenuta viva.

In tribunale, quando mi chiesero se mi avesse picchiata, dissi:

— No.

Se mi avesse violentata, dissi:

— No.

Quando mi chiesero se volevo rivederlo, risposi:

— Sì.

L’aula si gelò.

I giornali mi chiamarono:

«La ragazza che amò il suo rapitore.»

Oggi sono certa che non fosse amore, ma un meccanismo che teneva la mia paura in uno stato sopportabile.

Non ero pazza, né vittima di una fantasia romantica.

Ero vittima del bisogno di sopravvivere.

La sindrome di Stoccolma non è amore.

È un modo strano che l’essere umano ha trovato per rimanere vivo.

.

.

Testimonio del Síndrome de Estocolmo

No me desperté una mañana amándolo.

Eso es lo primero que todos deben comprender.

Tenía veintiún años en ese entonces.

Estudiaba filosofía, psicología e historia del arte.

Mi familia es muy rica.

Lo tenía todo, y todo me aburría.

La peligrosa monotonía de un mundo.

Me independicé y vivía sola.

El incidente ocurrió en junio.

No describiré los detalles del secuestro en una narración tonta y pomposa.

Solo recuerdo el primer instante: mi sueño interrumpido en la noche, una mano que me arrancó de las sábanas y de la cama, el olor penetrante del anestésico en mi nariz, el coche en el que me empujaron antes de perder el conocimiento.

No hace falta más.

En la oscuridad del lugar donde me mantenían, una sombra encendió una linterna y lo vi por primera vez.

Se quedó inmóvil frente a mí.

— No te haré daño si cooperas, dijo.

No fue una amenaza, sino la aplicación de una regla.

Los días fueron terriblemente absurdos.

Al principio solo quería entender.

¿Quiénes? ¿Por qué? ¿Cuánto duraría?

¿Cuándo me encontrarían?

Luego dejé de hacer preguntas.

Me convertí en una máquina de medir el peligro.

Observaba su paso, su humor, la hora en que comía, el momento en que dormía.

Nunca olvidaré el sexto día.

Tenía fiebre.

No sé de qué — quizá del miedo, quizá del sótano donde me tenía.

— Tengo frío, dije.

No era una súplica.

Al poco tiempo trajo una manta y té caliente.

Se quedó de pie contra la pared, de espaldas, hasta que terminé de beberlo.

No habló.

No me tocó.

En ese momento me ocurrió algo más peligroso que el miedo:

sentí gratitud.

Una gratitud que él no merecía, nacida del hecho de que alguien que puede matarte no te mata.

Ahí comenzó nuestra relación, si puedo llamarla así.

Me ofrecía seguridad contra los ‘otros invisibles’, sus cómplices.

Sabía por qué me había tomado.

Necesitaban el rescate.

Un día, cuando me trajo comida y agua, mientras salía le dije:

— Gracias.

Se volvió y me miró.

Entonces empecé a temer menos sus intenciones y más mi regreso al mundo sin él.

¿Extraño? ¿Absurdo?

El cuerpo sabe amarrarse a lo que asegura su continuidad,

y él era continuidad para mí.

Cuando, después de casi dos meses, la policía llegó y me sacó de allí, grité:

— ¡No le hagan daño!

No era magnanimidad.

Él me había mantenido viva.

En el tribunal, cuando me preguntaron si me había golpeado, dije:

— No.

Si me había violado, dije:

— No.

Cuando me preguntaron si quería volver a verlo, respondí:

— Sí.

La sala del tribunal se congeló.

Los periódicos me llamaron:

“La chica que amó a su secuestrador”.

Hoy estoy segura de que no fue amor, sino un mecanismo que mantuvo mi miedo en un estado tolerable.

No estaba loca, ni era víctima de una fantasía romántica.

Era víctima de la necesidad de sobrevivir.

El Síndrome de Estocolmo no es amor.

Es una forma extraña que el ser humano ha encontrado para seguir con vida.

.

.

Testemunho da Síndrome de Estocolmo

Eu não acordei um dia amando-o.

Essa é a primeira coisa que todos precisam entender.

Eu tinha vinte e um anos na época.

Estudava filosofia, psicologia e história da arte.

Minha família é muito rica.

Eu tinha tudo, e tudo me entediava.

A perigosa monotonia de um mundo.

Tornei-me independente e vivia sozinha.

O incidente aconteceu em junho.

Não vou descrever os detalhes do sequestro em uma narrativa tola e pomposa.

Só me lembro do primeiro instante: meu sono interrompido durante a noite, uma mão me puxando dos lençóis e da cama, o odor penetrante do anestésico no meu nariz, o carro no qual me empurraram antes de eu perder a consciência.

Nada mais é necessário.

Na escuridão do local onde me mantinham, uma sombra acendeu uma lanterna e eu o vi pela primeira vez.

Ele ficou parado diante de mim.

— Não vou te machucar se você cooperar, disse ele.

Não era uma ameaça, era a aplicação de uma regra.

Os dias foram terrivelmente absurdos.

No começo eu só queria entender.

Quem? Por quê? Por quanto tempo?

Quando iriam me encontrar?

Depois parei de perguntar.

Transformei-me numa máquina de medir perigo.

Observava seu passo, seu humor, a hora em que comia, o momento em que dormia.

Nunca esquecerei o sexto dia.

Eu estava com febre.

Não sei de quê — talvez da ansiedade, talvez do porão onde ele me mantinha.

— Estou com frio, eu disse.

Não era um pedido.

Depois de um tempo ele trouxe um cobertor e chá quente.

Ficou de pé encostado na parede, de costas, até eu terminar de beber.

Não falou.

Não me tocou.

Naquele momento aconteceu algo mais perigoso do que o medo:

senti gratidão.

Uma gratidão que ele não merecia, nascida do fato de que alguém capaz de te matar não te mata.

Foi ali que começou nossa relação, se posso chamá-la assim.

Ele me oferecia segurança contra os ‘outros invisíveis’, seus cúmplices.

Eu sabia por que ele tinha me levado.

Eles precisavam do resgate.

Um dia, quando ele trouxe comida e água, ao sair eu disse:

— Obrigada.

Ele se virou e me olhou.

Foi então que comecei a temer menos suas intenções e mais o retorno ao mundo sem ele.

Estranho? Absurdo?

O corpo sabe como se agarrar ao que garante sua continuidade,

e ele era continuidade para mim.

Quando, depois de quase dois meses, a polícia chegou para me tirar dali, eu gritei:

— Não façam mal a ele!

Não era magnanimidade.

Ele tinha me mantido viva.

No tribunal, quando me perguntaram se ele tinha me batido, eu disse:

— Não.

Se tinha me violentado, eu disse:

— Não.

Quando me perguntaram se eu queria revê-lo, respondi:

— Sim.

A sala do tribunal ficou em silêncio.

Os jornais me chamaram:

“A garota que amou seu sequestrador”.

Hoje tenho certeza de que não era amor, mas um mecanismo que manteve meu medo em um estado suportável.

Eu não estava louca, nem era vítima de uma fantasia romântica.

Era vítima da necessidade de sobreviver.

A Síndrome de Estocolmo não é amor.

É uma forma estranha que o ser humano encontrou para continuar vivo.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Συνέχειες Ιστοριών

η νύχτα είχε καταπιεί τα πάντα.

Σκοτεινη ύπαρξη

κάτω από τη σιωπή.

παγιδευμένη στο κορμί τής πόλης.

Το βλεμμα της τσακισμενο.

Περιέφερνε την πληγή τής ψυχής της που δεν

επουλώνεται.

τα χρόνια της είχαν πέρασει,κουβαλούσε ένα σκελετό ονείρων.

Ενιωσε ένα ρίγος.

στα σκοτεινα,ανάμεσα στα τσιμεντένια κτίρια,

πνιγμενη στη μοναξια.

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα της,ο οδηγος τη ρώτησε:-ποσο.παει;

-σχολασα,φίλε,τού είπε,τερμα.

Ενα αδέσποτο σκυλί την ακολούθησε,μια άγρια, πικρή ζωή.

Εβγαλε απ'τη τσάντα της ένα σάντουιτς,έσκυψε το άφησε κάτω,να το φαει.

Έφυγε,εξαφανίστηκε στη νύχτα.

ξάπλωσε στο κρεβατι της,

τα πόδια της πονούσαν,βαρύ σαν πέτρα το κορμί της,

έκλεισε τα μάτια,

ένιωσε ότι συνθλιβεται,

το τίποτα να την γεμίζει.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fado Menor στη Mouraria Lisboa

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η Inês de Moura στη Mouraria ηταν

a voz da sombra η φωνή τής σκιάς.

Τραγουδούσε fado menor, στο μικρό casa de fado O Gato Azul στη Rua do Capelão,εκεί όπου παλιά τραγουδούσε η Maria Severa Onofriana.

Η μητέρα της ήταν άρρωστη,η υγρασία είχε πειράξει τα πνευμόνια της.

Τον πατέρα της,ήταν μικρό κορίτσι τότε,μια νύχτα τον συνέλαβαν,τον φυλάκισαν και τον εκτέλεσαν.

Ένα βράδυ με πυκνή ομίχλη μπήκε μέσα στο O Gato Azul ένας ναυτικός,ο

Miguel.

Είχε ταξιδέψει από το Macau τής Κίνας ως το Santos τής Βραζιλιας.

Παρήγγειλε Vinho Verde.

Οταν άκουσε την Inês να τραγουδάει:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Στη σιωπή τής νύχτας τραγουδώ,

η saudade στην καρδιά μου με μαχαιρώνει.

Το φεγγάρι φωτίζει τα δάκρυά μου,

και τα κύματα έρχονται να πάρουν το fado μου.

ένιωσε πως:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz,

Ο ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς όσο ο πόνος τής φωνής της

Στο διάλειμμα τη κέρασε ενα Ginjinha,λικέρ κερασιού.

Η Inês και ο Miguel άρχισαν να συναντιούνται. Εκείνος τής μιλούσε για την Σαγκάη,την Αβάνα,το Recife τής Βραζιλιας,τα κανάλια τις γέφυρες του,τη μουσική το χορο

frevo, maracatu,το καρναβάλι.

Εκείνη τού μιλούσε για τη δύσκολη επιβίωση,τη μητέρα που δύσκολευται ν'αναπνευσει,τη Mouraria που είχε γεμίσει σκιές,ανθρώπους τους,πληροφοριοδότες,

χαφιέδες.

Κάθε νύχτα έρχονταν ασφαλιτες στο casa de fado O Gato Azul και παρακολουθούσαν.

Ο Miguel τής εκμυστηρεύτηκε πως είχε μυστικές συνδέσεις

με εξόριστους αντιφρονούντες στα λιμάνια.

Η Inês δεν ήταν γραμμένη σε καμιά παράνομη μυστικη πολιτική οργάνωση.

Όμως στα fados της υπόγεια,με υπαινιγμους,έλεγε για την τυραννια,τις διωξεις.

Και ο κόσμος καταλάβαινε.

Τού απέκρυψε τη σχέση της με έναν πλούσιο.επιχειρηματια,

που την ήθελε ερωμένη του με αντάλλαγμα τα φάρμακα τής μητέρας της,χρήματα,ασφαλεια.

Όταν ο.επιχειρημστιας έμαθε για τον Miguel θύμωσε και τής ζήτησε να τον χωρίσει.

Η Inês αρνήθηκε.

Τότε ο επιχειρηματίας απευθύνθηκε στους φίλους του στο καθεστως

και εκεινοι έστειλαν και τον συνέλαβαν μέσα στο O Gato Azul τη στιγμή που η Inês τραγουδούσε:

A minha cidade deixou de sonhar

η πόλη μου σταμάτησε

πια να ονειρευτεται

Η Inês πάγωσε,τρελάθηκε.

Όταν αναστατωμένη γύριζε σπίτι της,είδε μέσα στην ομιχλη τον τεράστιο όγκο τού επιχειρηματία να τής κλείνει το δρόμο.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui,na escuridão.

το fado σου,μικρή μου,τελειώνει εδώ,στο σκοτάδι.

Ο πυροβολισμός τής εσπασε τη καρδιά.

Ο Miguel έμαθε τον θάνατό της μήνες αργότερα στο κελί τής φυλακής του.

Όταν αποφυλακίστηκε έφυγε για τη Βραζιλια και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Ποτέ δεν ξέχασε την Inês του,τη a voz da sombra.

Και μέσα στην ομιχλη τής Mauraria άκουγεται το fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua

η φωνή τής σκιάς χωρις τέλος,

η saudade σχίζει την ψυχή μου,

οποιος την ακούει νιώθει το κρύο τής μοίρας στη σιωπή τού δρόμου.

.

.

Σημείωση:

Maria Severa Onofriana(Λισαβόνα 1820-1846),

μια από τις πρώτες τραγουδίστριες τού fado.

Στη Mouraria,τη παλιά πόλη τής Λισαβόνας,που εζησε στην Rua do Capelão στη Mouraria υπάρχει σήμερα το Largo da Severa με την Casa da Severa.

.

.

Fado Menor in Mouraria, Lisbon

Inês de Moura in Mouraria was a voz da sombra, the voice of the shadow.

She sang fado menor at the small casa de fado O Gato Azul on Rua do Capelão, where Maria Severa Onofriana once sang.

Her mother was ill; the dampness had affected her lungs.

Her father—she was a little girl then—was captured one night, imprisoned, and executed.

One foggy evening, a sailor entered O Gato Azul—Miguel.

He had traveled from Macau, China, to Santos, Brazil.

He ordered Vinho Verde.

When he heard Inês sing:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

In the silence of the night I sing,

saudade in my heart cuts me.

The moon illuminates my tears,

and the waves come to take my fado.

He felt that:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

The ocean is not as deep as the pain in her voice.

During the break, he offered her a Ginjinha, cherry liqueur.

Inês and Miguel began meeting. He spoke of Shanghai, Havana, Recife in Brazil, its canals and bridges, the music, the dance—frevo, maracatu, carnival.

She spoke of her hard survival, her mother struggling to breathe, Mouraria full of shadows, informants, spies.

Every night, agents came to O Gato Azul to watch.

Miguel confided that he had secret connections with exiled dissidents in the ports.

Inês was not part of any illegal secret political organization. Yet in her fados, subtly, through allusions, she sang of tyranny and persecution. People understood.

She hid from him her affair with a wealthy businessman, who wanted her as a mistress in exchange for her mother’s medicine, money, and security.

When the businessman learned of Miguel, he became angry and demanded she leave him. Inês refused.

The businessman then turned to his regime friends, who sent men to arrest Miguel inside O Gato Azul while Inês sang:

A minha cidade deixou de sonhar

My city has stopped

dreaming.

Inês froze, lost her mind.

When she returned home, distressed, she saw in the fog the enormous figure of the businessman blocking her way.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Your fado, my little one, ends here, in the darkness.

The shot shattered her heart.

Miguel learned of her death months later in his prison cell.

When he was released, he went to Brazil and never returned.

He never forgot his Inês, a voz da sombra.

And in the fog of Mouraria, the fado menor is still heard:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

The voice of the shadow without end,

saudade tears my soul,

whoever hears it feels the chill of fate in the silence of the street.

.

.

Fado Menor à Mouraria, Lisbonne

Inês de Moura à Mouraria était a voz da sombra, la voix de l’ombre.

Elle chantait le fado menor dans le petit casa de fado O Gato Azul sur la Rua do Capelão, là où Maria Severa Onofriana chantait autrefois.

Sa mère était malade ; l’humidité avait abîmé ses poumons.

Son père—elle était encore une petite fille—fut capturé une nuit, emprisonné et exécuté.

Un soir brumeux, un marin entra dans O Gato Azul—Miguel.

Il avait voyagé de Macao, en Chine, à Santos, au Brésil.

Il commanda du Vinho Verde.

Quand il entendit Inês chanter :

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Dans le silence de la nuit je chante,

la saudade dans mon cœur me transperce.

La lune éclaire mes larmes,

et les vagues viennent emporter mon fado.

Il ressentit que :

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

L’océan n’est pas aussi profond que la douleur de sa voix.

Pendant la pause, il lui offrit une Ginjinha, liqueur de cerise.

Inês et Miguel commencèrent à se voir. Il lui parlait de Shanghai, La Havane, Recife au Brésil, de ses canaux et ponts, de la musique, de la danse—frevo, maracatu, carnaval.

Elle lui parlait de sa survie difficile, de sa mère qui peine à respirer, de Mouraria remplie d’ombres, d’informateurs, d’espions.

Chaque nuit, des agents venaient à O Gato Azul pour surveiller.

Miguel lui confiait qu’il avait des liens secrets avec des dissidents exilés dans les ports.

Inês n’appartenait à aucune organisation politique secrète illégale. Pourtant, dans ses fados, subtilement, par des allusions, elle chantait la tyrannie et les persécutions.

Le public comprenait.

Elle lui cachait sa relation avec un riche homme d’affaires, qui voulait d’elle qu’elle devienne sa maîtresse en échange des médicaments de sa mère, de l’argent, et de la sécurité.

Quand l’homme d’affaires apprit l’existence de Miguel, il se fâcha et exigea qu’elle rompe avec lui. Inês refusa.

L’homme d’affaires fit alors appel à ses amis du régime, qui envoyèrent des hommes pour arrêter Miguel à l’intérieur de O Gato Azul alors qu’Inês chantait :

A minha cidade deixou de sonhar

Ma ville a cessé

de rêver.

Inês se figea, devint folle.

De retour chez elle, bouleversée, elle vit dans la brume l’énorme silhouette de l’homme d’affaires lui bloquer le passage.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Ton fado, ma petite, s’achève ici, dans l’obscurité.

Le coup de feu brisa son cœur.

Miguel apprit sa mort des mois plus tard dans sa cellule.

À sa libération, il partit pour le Brésil et ne revint jamais.

Il n’oublia jamais son Inês, a voz da sombra.

Et dans la brume de Mouraria, le fado menor se fait encore entendre :

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voix de l’ombre sans fin,

la saudade déchire mon âme,

qui l’entend ressent le froid du destin dans le silence de la rue.

.

.

Fado Menor in Mouraria, Lissabon

Inês de Moura in Mouraria war a voz da sombra, die Stimme des Schattens.

Sie sang fado menor im kleinen casa de fado O Gato Azul in der Rua do Capelão, wo einst Maria Severa Onofriana sang.

Ihre Mutter war krank; die Feuchtigkeit hatte ihre Lungen beeinträchtigt.

Ihr Vater – sie war noch ein kleines Mädchen – wurde eines Nachts gefangen genommen, eingesperrt und hingerichtet.

An einem nebligen Abend betrat ein Seemann O Gato Azul – Miguel.

Er war von Macau, China, nach Santos, Brasilien, gereist.

Er bestellte Vinho Verde.

Als er Inês singen hörte:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Im Schweigen der Nacht singe ich,

saudade in meinem Herzen schneidet mich.

Der Mond erleuchtet meine Tränen,

und die Wellen kommen, um mein Fado zu tragen.

Er fühlte:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

Der Ozean ist nicht so tief wie der Schmerz in ihrer Stimme.

In der Pause schenkte er ihr eine Ginjinha, Kirschlikör.

Inês und Miguel begannen sich zu treffen. Er erzählte ihr von Shanghai, Havanna, Recife in Brasilien, von Kanälen, Brücken, Musik, Tanz – Frevo, Maracatu, Karneval.

Sie erzählte ihm von ihrem harten Überleben, von ihrer Mutter, die schwer atmete, von Mouraria voller Schatten, Informanten, Spitzel.

Jede Nacht kamen Beamte ins O Gato Azul, um zuzusehen.

Miguel vertraute ihr an, dass er geheime Verbindungen zu exilierten Dissidenten in den Häfen hatte.

Inês war keiner illegalen geheimen politischen Organisation angeschlossen. Doch in ihren Fados sang sie, versteckt, durch Andeutungen, über Tyrannei und Verfolgung. Die Menschen verstanden.

Sie verbarg vor ihm ihre Beziehung zu einem reichen Geschäftsmann, der sie als Geliebte wollte im Austausch für die Medikamente ihrer Mutter, Geld und Sicherheit.

Als der Geschäftsmann von Miguel erfuhr, wurde er wütend und forderte sie auf, ihn zu verlassen. Inês weigerte sich.

Der Geschäftsmann wandte sich dann an seine Freunde im Regime, die Männer schickten und Miguel im O Gato Azul verhafteten, während Inês sang:

A minha cidade deixou de sonhar

Meine Stadt hat aufgehört

zu träumen.

Inês erstarrte, verlor den Verstand.

Als sie aufgebracht nach Hause ging, sah sie im Nebel die gewaltige Gestalt des Geschäftsmannes, der ihr den Weg versperrte.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Dein Fado, mein Kleines, endet hier, in der Dunkelheit.

Der Schuss zerbrach ihr Herz.

Miguel erfuhr Monate später in seiner Gefängniszelle von ihrem Tod.

Nach seiner Entlassung ging er nach Brasilien und kehrte nie zurück.

Er vergaß seine Inês nie, a voz da sombra.

Und im Nebel von Mouraria ist der fado menor noch zu hören:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

Die Stimme des Schattens ohne Ende,

saudade zerreißt meine Seele,

wer sie hört, spürt die Kälte des Schicksals in der Stille der Straße.

.

.

Fado Menor a Mouraria, Lisbona

Inês de Moura a Mouraria era a voz da sombra, la voce dell’ombra.

Cantava fado menor nel piccolo casa de fado O Gato Azul in Rua do Capelão, dove un tempo cantava Maria Severa Onofriana.

Sua madre era malata; l’umidità aveva danneggiato i suoi polmoni.

Suo padre – era ancora una bambina – fu catturato una notte, imprigionato ed eseguito.

Una sera nebbiosa, un marinaio entrò in O Gato Azul – Miguel.

Aveva viaggiato da Macao, Cina, a Santos, Brasile.

Ordinò Vinho Verde.

Quando sentì cantare Inês:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Nel silenzio della notte canto,

saudade nel mio cuore mi trafigge.

La luna illumina le mie lacrime,

e le onde vengono a portare il mio fado.

Sentì che:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

L’oceano non è profondo quanto il dolore nella sua voce.

Durante l’intervallo, le offrì una Ginjinha, liquore di ciliegie.

Inês e Miguel cominciarono a incontrarsi. Lui le parlava di Shanghai, L’Avana, Recife in Brasile, dei suoi canali e ponti, della musica, della danza – frevo, maracatu, carnevale.

Lei gli parlava della sua dura sopravvivenza, della madre che faticava a respirare, di Mouraria piena di ombre, informatori, spie.

Ogni notte, agenti venivano a O Gato Azul per osservare.

Miguel le confidò di avere connessioni segrete con dissidenti esiliati nei porti.

Inês non apparteneva a nessuna organizzazione politica segreta illegale. Eppure nei suoi fados, in modo sotterraneo, attraverso allusioni, cantava di tirannia e persecuzioni.

La gente capiva.

Le nascondeva la relazione con un ricco uomo d’affari, che la voleva come amante in cambio dei farmaci per la madre, soldi e sicurezza.

Quando l’uomo d’affari venne a sapere di Miguel, si arrabbiò e le chiese di lasciarlo. Inês rifiutò.

L’uomo d’affari allora si rivolse ai suoi amici del regime, che inviarono uomini per arrestare Miguel dentro O Gato Azul mentre Inês cantava:

A minha cidade deixou de sonhar

La mia città ha smesso

di sognare.

Inês si bloccò, impazzì.

Tornando a casa sconvolta, vide nella nebbia l’enorme figura dell’uomo d’affari che le sbarrava la strada.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Il tuo fado, piccola mia, finisce qui, nell’oscurità.

Lo sparo le spezzò il cuore.

Miguel apprese della sua morte mesi dopo nella sua cella.

Quando fu liberato, partì per il Brasile e non tornò mai.

Non dimenticò mai la sua Inês, a voz da sombra.

E nella nebbia di Mouraria si ode ancora il fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voce dell’ombra senza fine,

la saudade lacera la mia anima,

chi l’ascolta sente il freddo del destino nel silenzio della strada.

.

.

Fado Menor en Mouraria, Lisboa

Inês de Moura en Mouraria era a voz da sombra, la voz de la sombra.

Cantaba fado menor en la pequeña casa de fado O Gato Azul en la Rua do Capelão, donde alguna vez cantó Maria Severa Onofriana.

Su madre estaba enferma; la humedad había afectado sus pulmones.

Su padre —ella era una niña entonces— fue capturado una noche, encarcelado y ejecutado.

Una noche con densa niebla entró en O Gato Azul un marinero: Miguel.

Había viajado desde Macao, China, hasta Santos, Brasil.

Pidió Vinho Verde.

Cuando escuchó cantar a Inês:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

En el silencio de la noche canto,

la saudade en mi pecho me atraviesa.

La luna ilumina mis lágrimas,

y las olas vienen a llevar mi fado.

Sintió que:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

El océano no es tan profundo como el dolor de su voz.

En el descanso, le ofreció una Ginjinha, licor de cereza.

Inês y Miguel comenzaron a encontrarse. Él le hablaba de Shanghái, La Habana, Recife en Brasil, de sus canales y puentes, de la música y el baile —frevo, maracatu, carnaval.

Ella le hablaba de su difícil supervivencia, de su madre que apenas podía respirar, de Mouraria llena de sombras, informantes, espías.

Cada noche llegaban agentes al O Gato Azul para observar.

Miguel le confesó que tenía conexiones secretas con disidentes exiliados en los puertos.

Inês no pertenecía a ninguna organización política secreta ilegal. Pero en sus fados, de manera subterránea, con insinuaciones, cantaba sobre la tiranía y la persecución.

La gente entendía.

Ella le ocultaba su relación con un empresario rico, que la quería como amante a cambio de los medicamentos de su madre, dinero y seguridad.

Cuando el empresario se enteró de Miguel, se enfadó y le pidió que lo dejara. Inês se negó.

Entonces, el empresario recurrió a sus amigos del régimen, quienes enviaron hombres y arrestaron a Miguel dentro de O Gato Azul mientras Inês cantaba:

A minha cidade deixou de sonhar

Mi ciudad ha dejado de

soñar.

Inês se paralizó, enloqueció.

Cuando, angustiada, regresaba a casa, vio en la niebla la enorme figura del empresario bloqueándole el camino.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Tu fado, pequeña mía, termina aquí, en la oscuridad.

El disparo le rompió el corazón.

Miguel se enteró de su muerte meses después en su celda de prisión.

Al salir, se fue a Brasil y nunca regresó.

Nunca olvidó a su Inês, a voz da sombra.

Y en la niebla de Mouraria todavía se escucha el fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voz de la sombra sin fin,

la saudade rasga mi alma,

quien la escucha siente el frío del destino en el silencio de la calle.

.

.

Fado Menor na Mouraria, Lisboa

Inês de Moura na Mouraria era a voz da sombra, a voz da sombra.

Cantava fado menor na pequena casa de fado O Gato Azul na Rua do Capelão, onde Maria Severa Onofriana cantava antigamente.

A mãe dela estava doente; a humidade tinha prejudicado os seus pulmões.

O pai dela —ela era uma menina então— foi preso uma noite, encarcerado e executado.

Numa noite com neblina densa, entrou no O Gato Azul um marinheiro: Miguel.

Tinha viajado de Macau, China, até Santos, Brasil.

Pediu Vinho Verde.

Quando ouviu Inês cantar:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Sentiu que:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

No intervalo, ofereceu-lhe uma Ginjinha, licor de cereja.

Inês e Miguel começaram a encontrar-se. Ele falava-lhe de Xangai, Havana, Recife no Brasil, dos canais e pontes, da música e da dança — frevo, maracatu, carnaval.

Ela falava-lhe da difícil sobrevivência, da mãe que tinha dificuldade em respirar, da Mouraria cheia de sombras, informantes, espiões.

Todas as noites chegavam agentes ao O Gato Azul para observar.

Miguel confidenciou-lhe que tinha ligações secretas com dissidentes exilados nos portos.

Inês não estava inscrita em nenhuma organização política secreta ilegal. Mas nos seus fados, de forma subterrânea, com insinuações, cantava sobre a tirania e a perseguição.

O público entendia.

Ela ocultava a relação com um empresário rico, que a queria como amante em troca dos remédios da mãe, dinheiro e segurança.

Quando o empresário soube de Miguel, ficou zangado e pediu-lhe para o deixar. Inês recusou.

Então, o empresário recorreu aos amigos do regime, que enviaram homens e prenderam Miguel dentro do O Gato Azul enquanto Inês cantava:

A minha cidade deixou de sonhar

Inês ficou paralisada, enlouqueceu.

Quando, perturbada, voltava para casa, viu na neblina a enorme figura do empresário a bloquear-lhe o caminho.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

O tiro partiu-lhe o coração.

Miguel soube da sua morte meses depois, na sua cela de prisão.

Quando foi libertado, foi para o Brasil e nunca mais voltou.

Nunca esqueceu a sua Inês, a voz da sombra.

E na neblina da Mouraria ainda se ouve o fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Εξέταση

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Τον έφεραν στην αίθουσα τής ανακρισης.Ενα μονο μικρό παράθυρο υπήρχε ψηλά.

Σχεδόν σκοτάδι.

Τον κάθισαν σε μια καρέκλα στο κέντρο και τον έδεσαν σφιχτά.

Ο ιεροεξεταστής,ενας ψηλός αδύνατος άντρας,με οστεωδη πρόσωπο,μπήκε μέσα.

Φορούσε μαύρη ενδυμασία.Σταθηκε όρθιος μπροστά του.

-Γιατι σε κατηγορούν;τον ρώτησε.

Δεν απαντησε.

Ο ιεροεξεταστής πήγε αριστερά του.

-Είναι αλήθεια,ότι έγραψες ότι ο Θεος δεν είναι παντοδύναμος,αλλά υπόλογος στους ανθρώπους;

-Ειναι αλήθεια,απάντησε.

Αυτό είναι ερώτηση.

Ο ιεροεξεταστής πήγε πίσω του.

-Οι ερωτήσεις όμως δεν είναι αθώες,είπε ο ιερος ανακριτής,όλες οι αιρέσεις ξεκινούν από ερωτήσεις.

Δεν απαντησε.

Ο ιεροεξεταστης πήγε δεξιά του.

-Τι επιδιώκεις; Ποιος σε καθοδηγεί;

-Κανείς,απάντησε,μόνο η απορία.

-Η απορία είναι μορφή αλαζονείας,είπε ο ιεροεξεταστής.

Το να ρωτάς όταν η Εκκλησία έχει ήδη απαντήσει είναι σαν να προσπαθείς να διορθώσεις τον Θεό.

-Αληθεια είναι,απάντησε,

αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα χρειαζόταν διόρθωση.

-Ποιος είσαι για να το αναρωτηθείς;ακούστηκε σκληρή η φωνή τού ιεροεξεταστη

-Ένας άνθρωπος,απάντησε.

Ο ιεροεξεταστης πήγε μπροστά του.

-Δεν φοβάσαι;τον ρώτησε.

-Φοβάμαι,απάντησε,αλλά δεν μετατρέπω τον φόβο σε υπακοή.

-Αρκετα,φώναξε ο ιεροεξεταστης,πάρτε τον.

Τον έφεραν σε ένα πολύ στενό χώρο.Εδεσαν τους καρπούς του σφιχτά με σχοινί και τον κρέμασαν

ψηλά σε ένα γάντζο.

Απο τα πόδια του κρέμασαν σιδερένια βαρη.

Τον άφησαν στο σκοτάδι.

Έκλεισαν τη πόρτα.

Το τρομερό βάρος εξαρθρωνε το σώμα του.

Απο ανοιγμα πανω τού έρριχναν παγωμένο νερό.

Πέρασαν ώρες,μερες.

Η πόρτα άνοιξε.Ερριξαν φως πάνω του.Τυφλωθηκε.

Άκουσε τη φωνή τού ιεροεξεταστη:

-αρκεί η ομολογία τής αίρεσης σου

-Η πίστη σας ζητάει ομολογία,τού απάντησε,η δική μου ζητάει αλήθεια.

Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.

Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.

Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.

Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.

Κάποιος εντεταλμένος τους πάνω σε ξύλινο ψηλό βαθρο για είναι ορατός διάβασε:

'Εις το όνομα τής καθαρότητας τής πίστεως και τής σωτηρίας τών ψυχών

ο κατηγορούμενος καταδικάζεται εις το πυρ.'

Άναψαν τη φωτιά.

Οι φλόγες τον έκαιγαν.

Ο αιρετικος έγινε στάχτη.

Λενε πως στα χειρόγραφα τής υπόθεσης,που βρέθηκαν πολύ αργότερα,ο ιεροεξεταστης είχε σημειώσει:

Ο άνθρωπος ρώτησε γιατί ο Θεός δεν διορθώνεται.

Και ίσως η μόνη απάντηση είναι πως ο Θεός δεν διορθώνεται,

αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν ίσως πρέπει.

.

.

The Examination

They brought him into the interrogation room.

There was only a small window high up.

Almost darkness.

They sat him on a chair in the center and tied him tight.

The inquisitor, a tall thin man with a bony face, entered.

He wore black garments. He stood in front of him.

“Why are you accused?” he asked.

He did not answer.

The inquisitor moved to his left.

“Is it true that you wrote that God is not almighty, but accountable to men?”

“It is true,” he answered.

“That is a question.”

The inquisitor went behind him.

“But questions are not innocent,” said the holy examiner. “All heresies begin with questions.”

He did not answer.

The inquisitor moved to his right.

“What do you seek? Who guides you?”

“No one,” he answered, “only doubt.”

“Doubt is a form of arrogance,” said the inquisitor.

“To ask when the Church has already answered is like trying to correct God.”

“It is true,” he answered,

“I wonder if God would need correction.”

“And who are you to wonder?” came the harsh voice of the inquisitor.

“A man,” he answered.

The inquisitor came before him.

“Are you not afraid?” he asked.

“I am afraid,” he replied, “but I do not turn fear into obedience.”

“Enough!” shouted the inquisitor. “Take him.”

They brought him into a very narrow space.

They tied his wrists tightly with rope and hung him from a hook high above.

From his feet they hung iron weights.

They left him in the dark.

They closed the door.

The terrible weight dislocated his body.

From an opening above they poured cold water over him.

Hours passed, days.

The door opened. They threw light upon him. He was blinded.

He heard the inquisitor’s voice:

“Your confession of heresy is sufficient.”

“Your faith demands confession,” he replied, “mine demands truth.”

They tied him on the pile of wood.

The crowd was gathered around.

An official, standing on a high wooden platform to be seen, read:

“In the name of the purity of the faith and the salvation of souls,

the accused is condemned to fire.”

They lit the flames.

The fire consumed him.

The heretic turned to ash.

They say that in the manuscripts of the case, found much later, the inquisitor had noted:

“The man asked why God is not corrected.

And perhaps the only answer is that God is not corrected,

but those who serve Him perhaps should be.”

.

.

L’Examen

On l’amena dans la salle d’interrogatoire.

Il n’y avait qu’une petite fenêtre en hauteur.

Presque l’obscurité.

On le fit asseoir sur une chaise au centre et on l’attacha fermement.

L’inquisiteur, un homme grand et mince au visage osseux, entra.

Il portait un vêtement noir. Il resta debout devant lui.

« De quoi t’accuse-t-on ? » demanda-t-il.

Il ne répondit pas.

L’inquisiteur passa à sa gauche.

« Est-il vrai que tu as écrit que Dieu n’est pas tout-puissant, mais redevable aux hommes ? »

« C’est vrai », répondit-il.

« Ceci est une question. »

L’inquisiteur se plaça derrière lui.

« Mais les questions ne sont pas innocentes, dit l’examinateur sacré. Toutes les hérésies commencent par des questions. »

Il ne répondit pas.

L’inquisiteur passa à sa droite.

« Que cherches-tu ? Qui te guide ? »

« Personne, répondit-il, seulement l’étonnement. »

« L’étonnement est une forme d’arrogance, dit l’inquisiteur.

Questionner lorsque l’Église a déjà répondu, c’est vouloir corriger Dieu. »

« C’est vrai, répondit-il,

je me demande si Dieu aurait besoin d’être corrigé. »

« Qui es-tu pour te le demander ? » lança la voix dure de l’inquisiteur.

« Un homme », répondit-il.

L’inquisiteur revint devant lui.

« N’as-tu pas peur ? » demanda-t-il.

« J’ai peur, répondit-il, mais je ne transforme pas la peur en obéissance. »

« Assez ! » cria l’inquisiteur. « Emmenez-le. »

On le conduisit dans un espace très étroit.

On lui lia les poignets avec une corde serrée et on le suspendit à un crochet en hauteur.

À ses pieds on accrocha des poids de fer.

On le laissa dans le noir.

On ferma la porte.

Le poids terrible disloquait son corps.

Par une ouverture au-dessus on lui versait de l’eau glacée.

Des heures passèrent, des jours.

La porte s’ouvrit. On jeta de la lumière sur lui. Il fut aveuglé.

Il entendit la voix de l’inquisiteur :

« Il suffit de ta confession d’hérésie. »

« Votre foi exige une confession, répondit-il, la mienne exige la vérité. »

On l’attacha au bûcher.

La foule était rassemblée autour.

Un officier, sur un haut estrade de bois pour être visible, lut :

« Au nom de la pureté de la foi et du salut des âmes,

l’accusé est condamné au feu. »

On mit le feu.

Les flammes le brûlèrent.

L’hérétique devint cendre.

On dit que dans les manuscrits du dossier, retrouvés bien plus tard, l’inquisiteur avait noté :

« L’homme a demandé pourquoi Dieu ne se corrige pas.

Et peut-être que la seule réponse est que Dieu ne se corrige pas,

mais que ceux qui le servent devraient peut-être le faire. »

.

.

Die Untersuchung

Sie brachten ihn in den Verhörraum.

Es gab nur ein kleines Fenster weit oben.

Fast völlige Dunkelheit.

Sie setzten ihn auf einen Stuhl in der Mitte und banden ihn fest.

Der Inquisitor, ein großer, dünner Mann mit knochigem Gesicht, trat ein.

Er trug schwarze Kleidung. Er stellte sich vor ihn.

„Warum wirst du angeklagt?“, fragte er.

Er antwortete nicht.

Der Inquisitor ging zu seiner linken Seite.

„Stimmt es, dass du geschrieben hast, Gott sei nicht allmächtig, sondern den Menschen gegenüber rechenschaftspflichtig?“

„Es stimmt“, antwortete er.

„Das ist eine Frage.“

Der Inquisitor ging hinter ihn.

„Aber Fragen sind nicht unschuldig“, sagte der heilige Prüfer. „Alle Häresien beginnen mit Fragen.“

Er antwortete nicht.

Der Inquisitor ging zu seiner rechten Seite.

„Was suchst du? Wer leitet dich?“

„Niemand“, antwortete er, „nur das Staunen.“

„Staunen ist eine Form von Arroganz“, sagte der Inquisitor.

„Zu fragen, wenn die Kirche bereits geantwortet hat, heißt, Gott korrigieren zu wollen.“

„Es stimmt“, antwortete er,

„ich frage mich, ob Gott eine Korrektur bräuchte.“

„Wer bist du, um das zu fragen?“, ertönte die harte Stimme des Inquisitors.

„Ein Mensch“, antwortete er.

Der Inquisitor trat wieder vor ihn.

„Hast du keine Angst?“

„Ich habe Angst“, antwortete er, „aber ich verwandle Angst nicht in Gehorsam.“

„Genug!“, rief der Inquisitor. „Nehmt ihn mit.“

Sie brachten ihn in einen sehr engen Raum.

Sie banden seine Handgelenke mit einem Seil fest und hängten ihn hoch an einen Haken.

An seine Füße hängten sie eiserne Gewichte.

Sie ließen ihn in der Dunkelheit zurück.

Sie schlossen die Tür.

Das schreckliche Gewicht verrenkte seinen Körper.

Durch eine Öffnung oben gossen sie eiskaltes Wasser über ihn.

Stunden vergingen, Tage.

Die Tür öffnete sich. Licht fiel auf ihn. Er wurde geblendet.

Er hörte die Stimme des Inquisitors:

„Dein Bekenntnis der Häresie genügt.“

„Euer Glaube verlangt ein Bekenntnis,“ antwortete er, „mein Glaube verlangt Wahrheit.“

Sie banden ihn auf den Holzstoß.

Das Volk stand ringsherum.

Ein Beauftragter, auf einem hohen hölzernen Podest, damit er sichtbar sei, las:

„Im Namen der Reinheit des Glaubens und des Heils der Seelen

wird der Angeklagte zum Feuer verurteilt.“

Sie zündeten das Feuer an.

Die Flammen fraßen ihn.

Der Ketzer wurde zu Asche.

Man sagt, dass in den Akten des Falls, die viel später gefunden wurden, der Inquisitor notiert hatte:

„Der Mensch fragte, warum Gott nicht korrigiert wird.

Und vielleicht ist die einzige Antwort, dass Gott nicht korrigiert wird,

aber diejenigen, die ihm dienen, vielleicht sollten.“

.

.

L’Esame

Lo portarono nella sala degli interrogatori.

C’era solo una piccola finestra in alto.

Quasi buio.

Lo fecero sedere su una sedia al centro e lo legarono strettamente.

L’inquisitore, un uomo alto e magro dal volto ossuto, entrò.

Indossava un abito nero. Si fermò davanti a lui.

«Perché sei accusato?» chiese.

Non rispose.

L’inquisitore si spostò alla sua sinistra.

«È vero che hai scritto che Dio non è onnipotente, ma responsabile davanti agli uomini?»

«È vero», rispose.

«Questa è una domanda.»

L’inquisitore si spostò dietro di lui.

«Ma le domande non sono innocenti,» disse l’esaminatore sacro. «Tutte le eresie cominciano dalle domande.»

Non rispose.

L’inquisitore si spostò alla sua destra.

«Che cosa cerchi? Chi ti guida?»

«Nessuno,» rispose, «solo la meraviglia.»

«La meraviglia è una forma di arroganza,» disse l’inquisitore.

«Domandare quando la Chiesa ha già risposto è come voler correggere Dio.»

«È vero,» rispose,

«mi chiedo se Dio avrebbe bisogno di correzione.»

«Chi sei tu per chiedertelo?» si udì la voce dura dell’inquisitore.

«Un uomo,» rispose.

L’inquisitore tornò davanti a lui.

«Non hai paura?»

«Ho paura,» rispose, «ma non trasformo la paura in obbedienza.»

«Basta!» gridò l’inquisitore. «Portatelo via.»

Lo condussero in uno spazio molto stretto.

Gli legarono i polsi con una corda e lo appesero in alto a un gancio.

Ai suoi piedi attaccarono pesi di ferro.

Lo lasciarono nel buio.

Chiusero la porta.

Il terribile peso gli slogava il corpo.

Da un’apertura sopra gli versavano acqua gelata.

Passarono ore, giorni.

La porta si aprì. Gli gettarono luce addosso. Fu accecato.

Udì la voce dell’inquisitore:

«Basta la tua confessione d’eresia.»

«La vostra fede chiede confessione,» rispose, «la mia chiede verità.»

Lo legarono alla catasta di legna.

La folla era tutt’intorno.

Un incaricato, su un alto palco di legno per essere visibile, lesse:

«In nome della purezza della fede e della salvezza delle anime

l’imputato è condannato al fuoco.»

Accesero il fuoco.

Le fiamme lo bruciarono.

L’eretico divenne cenere.

Si dice che nei manoscritti del caso, ritrovati molto più tardi, l’inquisitore avesse annotato:

«L’uomo ha domandato perché Dio non venga corretto.

E forse l’unica risposta è che Dio non viene corretto,

ma coloro che lo servono, forse sì.»

.

.

El Examen

Lo llevaron a la sala de interrogatorios.

Solo había una pequeña ventana en lo alto.

Casi oscuridad.

Lo sentaron en una silla en el centro y lo ataron con fuerza.

El inquisidor, un hombre alto y delgado de rostro huesudo, entró.

Vestía de negro. Se quedó de pie frente a él.

—¿De qué te acusan? —preguntó.

Él no respondió.

El inquisidor pasó a su izquierda.

—¿Es verdad que escribiste que Dios no es todopoderoso, sino responsable ante los hombres?

—Es verdad —respondió.

—Esa es una pregunta.

El inquisidor se colocó detrás de él.

—Pero las preguntas no son inocentes —dijo el examinador sagrado—, todas las herejías comienzan con preguntas.

Él no respondió.

El inquisidor pasó a su derecha.

—¿Qué buscas? ¿Quién te guía?

—Nadie —respondió—, solo la duda.

—La duda es una forma de arrogancia —dijo el inquisidor—.

Preguntar cuando la Iglesia ya ha respondido es como intentar corregir a Dios.

—Es verdad —respondió—,

me pregunto si Dios necesitaría corrección.

—¿Quién eres tú para preguntarlo? —se oyó la voz dura del inquisidor.

—Un hombre —respondió.

El inquisidor volvió a ponerse frente a él.

—¿No tienes miedo? —preguntó.

—Tengo miedo —respondió—, pero no convierto el miedo en obediencia.

—¡Basta! —gritó el inquisidor—, lleváoslo.

Lo llevaron a un espacio muy estrecho.

Le ataron las muñecas con una cuerda y lo colgaron de un gancho en lo alto.

A sus pies colgaron pesas de hierro.

Lo dejaron en la oscuridad.

Cerraron la puerta.

El peso terrible dislocaba su cuerpo.

Desde una abertura arriba le vertían agua helada.

Pasaron horas, días.

La puerta se abrió. Le arrojaron luz encima. Quedó cegado.

Oyó la voz del inquisidor:

—Basta con tu confesión de herejía.

—Vuestra fe exige confesión —respondió—, la mía exige verdad.

Lo ataron a la hoguera.

La multitud estaba alrededor.

Un funcionario, sobre una alta plataforma de madera para ser visto, leyó:

«En nombre de la pureza de la fe y de la salvación de las almas,

el acusado es condenado al fuego.»

Encendieron las llamas.

El fuego lo consumió.

El hereje se volvió ceniza.

Dicen que en los manuscritos del caso, encontrados mucho más tarde, el inquisidor había anotado:

«El hombre preguntó por qué Dios no se corrige.

Y quizá la única respuesta sea que Dios no se corrige,

pero tal vez quienes le sirven sí deberían.»

.

.

O Exame

Levaram-no à sala de interrogatório.

Havia apenas uma pequena janela lá em cima.

Quase escuridão.

Sentaram-no numa cadeira ao centro e o amarraram com força.

O inquisidor, um homem alto e magro de rosto ossudo, entrou.

Vestia roupas negras. Ficou de pé diante dele.

—De que é acusado? —perguntou.

Ele não respondeu.

O inquisidor foi para o seu lado esquerdo.

—É verdade que escreveste que Deus não é todo-poderoso, mas responsável perante os homens?

—É verdade —respondeu.

—Isto é uma pergunta.

O inquisidor foi para trás dele.

—Mas as perguntas não são inocentes —disse o examinador sagrado—, todas as heresias começam com perguntas.

Ele não respondeu.

O inquisidor foi para o seu lado direito.

—O que procuras? Quem te orienta?

—Ninguém —respondeu—, apenas a dúvida.

—A dúvida é uma forma de arrogância —disse o inquisidor—.

Perguntar quando a Igreja já respondeu é como tentar corrigir Deus.

—É verdade —respondeu—,

pergunto-me se Deus precisaria de correção.

—Quem és tu para te perguntares isso? —soou a voz dura do inquisidor.

—Um homem —respondeu.

O inquisidor voltou a ficar diante dele.

—Não tens medo? —perguntou.

—Tenho medo —respondeu—, mas não transformo o medo em obediência.

—Chega! —gritou o inquisidor—, levem-no.

Levaram-no para um espaço muito estreito.

Amarraram-lhe os pulsos com uma corda e o penduraram num gancho alto.

Nos pés, penduraram pesos de ferro.

Deixaram-no na escuridão.

Fecharam a porta.

O peso terrível deslocava o seu corpo.

Por uma abertura acima derramavam-lhe água gelada.

Passaram-se horas, dias.

A porta abriu-se. Lançaram luz sobre ele. Ficou cego.

Ouviu a voz do inquisidor:

—Basta a tua confissão de heresia.

—A vossa fé exige confissão —respondeu—, a minha exige verdade.

Amarraram-no à fogueira.

O povo estava à volta.

Um oficial, sobre um alto estrado de madeira para ser visível, leu:

«Em nome da pureza da fé e da salvação das almas,

o acusado é condenado ao fogo.»

Atearam fogo.

As chamas o queimaram.

O herege virou cinza.

Dizem que nos manuscritos do caso, encontrados muito mais tarde, o inquisidor anotara:

«O homem perguntou por que Deus não é corrigido.

E talvez a única resposta seja que Deus não é corrigido,

mas aqueles que o servem talvez devessem ser.»

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μεσαιωνική Ιστορία)

Η ντονα Ισαβέλλα και τα κλειδια

Στη Φλωρεντία τη χρονιά τού 1490,στο μοναστήρι Santa Croce ασκούνταν,τρόπος τού λέγειν,

ένας Φραγκισκανος καλόγερος,ονόματι αδελφός Γουλιέλμος,

με τα μάτια χαμηλά από ταπεινότητα για το θεαθειναι.Τον θεωρούσαν υπόδειγμα εγκράτειας,

κατά τα φαινόμενα,προσευχή και νηστεία,ιδιαιτέρως εμφανής όταν τον έβλεπαν.

Τότε είχε χηρευσει πρόσφατα και η ντονα Ισαβέλλα,νεοτάτη,και δεν ήταν δυνατόν να

τιθασεύσει τις ορμές τής φύσης,πόσο μάλλον κρυφίως που έπρεπε για να μην θεαθειναι.

Αυτες οι σωματικές αναταραχές τής προκαλουσαν ψυχολογικες διαταραχές και νια να

τις κατευνάσει ηθικώς κατέφυγε που αλλού εις τα θεία.

Εις τα θεία ήταν και ο αδελφός Γουλιέλμος που την καλοβλεπε πριν καταλήξει στα θεία

και μοναχευσει.

Στις λειτουργίες τον έβλεπε και από τα ολίγα που τού έδινε να καταλάβει,κατάλαβε και

μια μέρα τής πρότεινε,ψιθυριστά,γιατί οι άγιοι ακούνε,και κυρίως οι άνθρωποι ώτα έχουσιν,

να συζητήσουν ιδιαιτέρως στο κελί του στο μοναστήρι όπου θα την εξομολογήσει ταυτοχρόνως.

Εκείνη ερυθριαζουσα απο εντροπή εις την όψιν φανερως,και κρυφίωςτρέμουσα εις το σώμα,

εδέχθη και όρισαν την ώρα,βραδυνή, σκοτεινή το αριστοτερον.

Και πήγε η ντονα Ισαβέλλα στο κελί του μοναχου Γουλιέλμου και εκλεισθηκαν εντός του.

Μόνος όρος,αυτό απαιτησε η ντονα με άκρα αξιοπρέπεια φύλλου και θέσης,ειδάλλως εισέρχεται

δια την εξομολόγησην,να κρατάει όλη την ώρα τής συνεύρεσης τους,τα κλειδιά τού κελιού και

τής εξώπορτας τού μοναστηριού,δια να μην κλειστεί και αναγκαστει δώσει λόγον ενώπιον

ανθρώπων και θεού.

Να είναι ανά πάσαν στιγμή έτοιμη να διαφύγει τής ηθικής εξέτασης.

Ο αδελφός Γουλιέλμος,συμφώνησε,

πράγμα εύκολον.

Τι ειπώθηκε εκεί μέσα δεν το έμαθε ποτέ κανείς.

Το βέβαιον είναι ότι η ντονα Ισαβέλλα όταν εξήλθεν το πρόσωπο της ήταν γαλήνιο,το σώμα

της ανάλαφρον και τερμάτισαν δεοντως οι ψυχολογικές διαταραχές.

Ο δε Φραγκισκανος αδελφός Γουλιέλμος δεν είχε χρόνο να τον απασχολεί η εγκράτεια,ειδικώς

και γενικώς,ας ενδιατριψει περαιτέρω μετά τής ντονας εις τα εγκόσμια,άλλωστε λίαν συντόμως,

δεν θα έχει το ελεύθερον,ακούγεται πως ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα θα επιπεσει ως πανώλη στη Φλωρεντία,θα εξορισθουν οι Μεδικοι,και αντίο πλέον η τρυφηλοτητα και φυσικά η ντονα.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Δεν θυμάμαι

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνη 1

Εσωτερικό μπαρ,νύχτα,

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα στο χέρι κινείται αργα,αριστερά δεξιά πάνω κάτω, φλουταρει,δειχνει

στιγμιαία πολύ κοντινά,σε πρόσωπα,χέρια,ποτήρια,σταματά στο πρόσωπο τού αντρα,

προφίλ.

Ήχος:μουσική jazz Miles Davis So What,

ένα γέλιο που κόβεται αποτομα

Jump cut,flou noir

Σκηνη 2

Εξωτερικο δρόμου,νυχτα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Ή κάμερα μπροστά,σταθερή.

Ο άντρας βγαίνει από το μπαρ τον ακολουθεί η γυναίκα.

Περνούν μπροστά από τη κάμερα,η κάμερα γυρίζει και τούς ακολουθεί,τρέμει,σταθεροποιείται,τρέμει.

Ο άντρας και η γυναίκα διασχίζουν το δρόμο γεμάτο αυτοκίνητα.

Η καμερα σταματά,σταθερή.

Ο άντρας και γυναίκα χάνονται μέσα στο πλήθος.

Ήχος:αυτοκίνητα,κορναρισματα,

φωνή άντρα off:-γιατι ήρθες;

Φωνή γυναίκας off:-δεν θυμάμαι.

Jump cut,flou noir

Σκηνη 3

Εσωτερικο διαμερισματος,αργά τη νύχτα,

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

H κάμερα σταθερή.

Η γυναίκα κάθεται στον καναπε.

Η κάμερα κινειται αργά κανει ζουμ στο πρόσωπο της.

Ήχος:φωνή άντρα off:θέλεις να σου πω...

Φωνή γυναίκας off:-την αληθεια.

Ήχος σιωπή.

Η κάμερα κάνει αργά πίσω,στρέφει και δείχνει τον άντρα να μπαίνει στο δωμάτιο.

Ο άντρας πλησιάζει τη γυναίκα.

Ο άντρας βγαίνει από το δωμάτιο.

Ήχος:σιωπή

Jump cut,flou noir.

Σκηνη 4

Εσωτερικο υπνοδωματίου,πριν το ξημέρωμα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η γυναίκα κάθεται στο κρεβάτι.

Ήχος:

σιωπή.

Jazz Miles Davis So what.

σιωπή.

Jump cut,flou noir.

Τέλος.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τετραπλή ιστορία στο Σινικό Τείχο

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Από την απέραντη έκταση τής αυτοκρατορίας,ένα φθινόπωρο τής ύστερης εποχή τής δυναστείας Μινγκ,το 1611,φύσαγε αέρας σε όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν αέρας Δράκου.

Ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ είχε σταλεί στο Τείχος για να επιβλέπει τις αποθήκες και να υπολογίζει τις προμήθειες.

Ομως τον απασχολουσε ένα θεώρημα

Υπολοίπων,από το αρχαίο μαθηματικό κειμενο 孫子算經 Sunzi Suanjing, περιπου. 3ος–5ος αι. μ.Χ.

Δίνεται ένας αριθμός χ τέτοιος ώστε:

.όταν διαιρείται με 3 αφήνει υπόλοιπο 2.

.όταν διαιρείται με 5 αφήνει υπόλοιπο 3.

.όταν διαιρείται με 7 αφήνει υπόλοιπο 2.

Στο ίδιο μέρος τού Τείχους περαστικός ήταν ο Τσι Ζου φιλόσοφος και μαθητής τού Λαό Τσε,

που ήρθε στη ζωή,όπως υποστήριζε,να μην κάνει τίποτα.Του άρεσε να παρατηρεί τη πέτρα,

μια μορφή μη-δρασης,έλεγε.

Το Σινικό Τείχος είναι το Μεγάλο Παράδειγμα με πέτρες.Αμετακίνητες.Αδιαφορες στις Επιθέσεις.

Τότε εμφανίστηκε η Μει Λιν,μια γυναίκα ηθοποιός σε έναν περιπλανώμενο μικρό θιασο,που είχε λάβει άδεια να παίξει για τούς αξιωματούχους τού Τείχους.

Στη σκηνή ήταν αυτοκράτειρα και εκτός σκηνής μια γυναίκα που γνώριζε πως κάθε ρόλος είναι προσωρινός.

Ένας γραφέας ιερογλυφικων τού Τείχους,ο Ζαο Λι γοητεύτηκε απο την ομορφιά της.

Στο Τείχος κατέγραφε επισκευές,ημερομηνίες, ονόματα αξιωματικών και κρυφά,μικρά ποιήματα για τη Μέι Λιν, γραμμένα με χαρακτήρες τόσο αρχαιους που κανείς άλλος δεν μπορούσε να τούς διαβάσει.

Ένα βράδυ,μετά την παράσταση,κάθισαν και οι τέσσερις κοντά στη φωτιά.

Ο Σεν Γκουανγκ χάραξε στην άμμο αριθμούς και εξηγούσε το θεώρημα.

Ο Τσι Ζου χαμογέλασε.

Η απόδειξη τής ματαιοδοξίας τού ανθρώπου,είπε.

Η Μέι Λιν ρώτησε αν ο έρωτας είναι κάτι που γραφεται.

Ο Ζαο Λι απάντησε:

Αν χαρακτει θα είναι αδύνατος.

Και χάραξε στην άμμο ένα κείμενο σε άγνωστα ιερογλυφικά.

Ο άνεμος πέρασε πάνω από όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν ανάσα τού Δράκου.

Ένας αριθμός λύση είναι το 23,αλλά ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ δεν το ανέφερε.

Ξημερώνοντας ο θίασος έφυγε.

Ο χαράκτης Ζαο Λι ακολούθησε την Μει Λιν.

Ο φίλοσοφος Τσι Ζου απομακρύνθηκε από το Τείχος,η Κίνα μια απέραντη έκταση μη-δρασης.

Μόνο ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ έμεινε να υπολογίζει στο Τείχος.

.

.

The Quadruple Story at the Great Wall of China

From the vast expanse of the empire, in an autumn of the late Ming dynasty, in 1611, a wind blew along the entire length of the Great Wall like the breath of a Dragon.

The mathematician Shen Guang had been sent to the Wall to supervise the warehouses and calculate supplies.

But his mind was occupied by a theorem of remainders, from the ancient mathematical text Sunzi Suanjing (3rd–5th century AD).

A number x is given such that:

– when divided by 3 it leaves a remainder of 2,

– when divided by 5 it leaves a remainder of 3,

– when divided by 7 it leaves a remainder of 2.

At the same section of the Wall, passing by, was Qi Zhu, a philosopher and disciple of Laozi,

who claimed he had come into life to do nothing. He liked to observe stone,

a form of non-action, he said.

The Great Wall is the supreme example made of stones: immovable, indifferent to attacks.

Then Mei Lin appeared, a woman actress in a small wandering troupe, who had been granted permission to perform for the Wall’s officials.

On stage she was an empress; off stage, a woman who knew every role is temporary.

A hieroglyphic scribe of the Wall, Zhao Li, was enchanted by her beauty.

On the Wall he recorded repairs, dates, names of officials, and secretly small poems for Mei Lin, written in characters so ancient that no one else could read them.

One evening, after the performance, the four of them sat by the fire.

Shen Guang traced numbers in the sand and explained the theorem.

Qi Zhu smiled.

“Proof of human vanity,” he said.

Mei Lin asked whether love is something that can be written.

Zhao Li replied:

“If it is carved, it will be indelible.”

And he carved in the sand a text in unknown hieroglyphs.

The wind passed over the entire length of the Great Wall like the breath of the Dragon.

One solution number is 23, but the mathematician Shen Guang did not mention it.

At dawn, the troupe departed.

The engraver Zhao Li followed Mei Lin.

The philosopher Qi Zhu moved away from the Wall, China an immense expanse of non-action.

Only the mathematician Shen Guang remained, calculating upon the Wall.

.

.

L’histoire quadruple sur la Grande Muraille de Chine

Depuis l’immense étendue de l’empire, en un automne de la fin de la dynastie Ming, en 1611, un vent soufflait sur toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle d’un Dragon.

Le mathématicien Shen Guang avait été envoyé à la Muraille pour superviser les entrepôts et calculer les provisions.

Mais son esprit était absorbé par un théorème des restes, tiré de l’ancien texte mathématique Sunzi Suanjing (IIIe–Ve siècle apr. J.-C.).

On donne un nombre x tel que :

– divisé par 3, il laisse un reste de 2,

– divisé par 5, il laisse un reste de 3,

– divisé par 7, il laisse un reste de 2.

Au même endroit de la Muraille passait Qi Zhu, philosophe et disciple de Laozi,

qui affirmait être venu au monde pour ne rien faire. Il aimait observer la pierre,

une forme de non-action, disait-il.

La Grande Muraille est le Grand Exemple fait de pierres : immobiles, indifférentes aux attaques.

Puis apparut Mei Lin, une actrice d’une petite troupe itinérante, autorisée à jouer pour les officiers de la Muraille.

Sur scène, elle était impératrice ; hors scène, une femme qui savait que chaque rôle est provisoire.

Un scribe hiéroglyphique de la Muraille, Zhao Li, fut fasciné par sa beauté.

Sur la Muraille, il consignait réparations, dates, noms d’officiers, et secrètement de courts poèmes pour Mei Lin, écrits dans des caractères si anciens que nul autre ne pouvait les lire.

Un soir, après la représentation, tous les quatre s’assirent près du feu.

Shen Guang traça des nombres dans le sable et expliqua le théorème.

Qi Zhu sourit.

« Preuve de la vanité humaine », dit-il.

Mei Lin demanda si l’amour est quelque chose qui s’écrit.

Zhao Li répondit :

« S’il est gravé, il sera indélébile. »

Et il grava dans le sable un texte en hiéroglyphes inconnus.

Le vent parcourut toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle du Dragon.

Un nombre solution est 23, mais le mathématicien Shen Guang ne le mentionna pas.

À l’aube, la troupe partit.

Le graveur Zhao Li suivit Mei Lin.

Le philosophe Qi Zhu s’éloigna de la Muraille, la Chine vaste étendue de non-action.

Seul le mathématicien Shen Guang resta à calculer sur la Muraille.

.

.

Die vierfache Geschichte an der Großen Chinesische Mauer

Mauer

Aus der unermesslichen Weite des Reiches, in einem Herbst der späten Ming-Dynastie, im Jahr 1611, wehte ein Wind über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem eines Drachen.

Der Mathematiker Shen Guang war an die Mauer geschickt worden, um die Lager zu überwachen und die Vorräte zu berechnen.

Doch sein Geist beschäftigte sich mit einem Restsatz aus dem alten mathematischen Text Sunzi Suanjing (3.–5. Jh. n. Chr.).

Gegeben ist eine Zahl x, sodass:

– bei Division durch 3 der Rest 2 ist,

– bei Division durch 5 der Rest 3 ist,

– bei Division durch 7 der Rest 2 ist.

Am selben Abschnitt der Mauer befand sich auf der Durchreise Qi Zhu, Philosoph und Schüler von Laozi,

der behauptete, ins Leben gekommen zu sein, um nichts zu tun. Er beobachtete gern den Stein,

eine Form des Nicht-Handelns, sagte er.

Die Große Mauer ist das große Beispiel aus Steinen: unbeweglich, gleichgültig gegenüber Angriffen.

Dann erschien Mei Lin, eine Schauspielerin eines kleinen wandernden Ensembles, das die Erlaubnis erhalten hatte, für die Beamten der Mauer zu spielen.

Auf der Bühne war sie Kaiserin, außerhalb der Bühne eine Frau, die wusste, dass jede Rolle vorübergehend ist.

Ein Hieroglyphenschreiber der Mauer, Zhao Li, war von ihrer Schönheit bezaubert.

An der Mauer verzeichnete er Reparaturen, Daten, Namen von Beamten und heimlich kleine Gedichte für Mei Lin, geschrieben in so alten Zeichen, dass niemand sonst sie lesen konnte.

Eines Abends nach der Aufführung saßen alle vier am Feuer.

Shen Guang zeichnete Zahlen in den Sand und erklärte den Satz.

Qi Zhu lächelte.

„Der Beweis der menschlichen Eitelkeit“, sagte er.

Mei Lin fragte, ob Liebe etwas sei, das man schreiben könne.

Zhao Li antwortete:

„Wenn sie eingraviert wird, ist sie unauslöschlich.“

Und er ritzte einen Text in unbekannten Hieroglyphen in den Sand.

Der Wind zog über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem des Drachen.

Eine Lösung ist die Zahl 23, doch der Mathematiker Shen Guang erwähnte sie nicht.

Bei Tagesanbruch zog das Ensemble weiter.

Der Graveur Zhao Li folgte Mei Lin.

Der Philosoph Qi Zhu entfernte sich von der Mauer, China eine unendliche Weite des Nicht-Handelns.

Nur der Mathematiker Shen Guang blieb zurück und rechnete an der Mauer.

.

.

La storia quadruplice sulla Grande Muraglia Cinese

Dall’immensa estensione dell’impero, in un autunno della tarda dinastia Ming, nel 1611, un vento soffiava lungo tutta la Grande Muraglia come il respiro di un Drago.

Il matematico Shen Guang era stato inviato alla Muraglia per supervisionare i magazzini e calcolare le provviste.

Ma la sua mente era occupata da un teorema dei resti, tratto dall’antico testo matematico Sunzi Suanjing (III–V secolo d.C.).

È dato un numero x tale che:

– diviso per 3 lascia resto 2,

– diviso per 5 lascia resto 3,

– diviso per 7 lascia resto 2.

Nello stesso tratto della Muraglia passava Qi Zhu, filosofo e discepolo di Laozi,

che sosteneva di essere venuto al mondo per non fare nulla. Amava osservare la pietra,

una forma di non-azione, diceva.

La Grande Muraglia è il grande esempio fatto di pietre: immobili, indifferenti agli attacchi.

Poi apparve Mei Lin, un’attrice di una piccola compagnia itinerante, autorizzata a recitare per gli ufficiali della Muraglia.

In scena era un’imperatrice, fuori scena una donna che sapeva che ogni ruolo è temporaneo.

Uno scriba geroglifico della Muraglia, Zhao Li, rimase affascinato dalla sua bellezza.

Sulla Muraglia registrava riparazioni, date, nomi di ufficiali e segretamente piccoli poemi per Mei Lin, scritti in caratteri così antichi che nessun altro poteva leggerli.

Una sera, dopo lo spettacolo, i quattro si sedettero vicino al fuoco.

Shen Guang tracciò numeri nella sabbia e spiegò il teorema.

Qi Zhu sorrise.

«La prova della vanità umana», disse.

Mei Lin chiese se l’amore sia qualcosa che si scrive.

Zhao Li rispose:

«Se viene inciso, sarà indelebile.»

E incise nella sabbia un testo in geroglifici sconosciuti.

Il vento passò su tutta la lunghezza della Grande Muraglia come il respiro del Drago.

Una soluzione è il numero 23, ma il matematico Shen Guang non lo menzionò.

All’alba la compagnia partì.

L’incisore Zhao Li seguì Mei Lin.

Il filosofo Qi Zhu si allontanò dalla Muraglia, la Cina un’immensa estensione di non-azione.

Solo il matematico Shen Guang rimase a calcolare sulla Muraglia.

.

.

La historia cuádruple en la Gran Muralla China

Desde la inmensa extensión del imperio, en un otoño de la última época de la dinastía Ming, en 1611, un viento soplaba a lo largo de toda la Gran Muralla como el aliento de un Dragón.

El matemático Shen Guang había sido enviado a la Muralla para supervisar los almacenes y calcular las provisiones.

Pero su mente estaba ocupada por un teorema de residuos, del antiguo texto matemático Sunzi Suanjing (siglos III–V d.C.).

Se da un número x tal que:

– al dividirlo por 3 deja residuo 2,

– al dividirlo por 5 deja residuo 3,

– al dividirlo por 7 deja residuo 2.

En el mismo tramo de la Muralla pasaba Qi Zhu, filósofo y discípulo de Laozi,

que afirmaba haber venido a la vida para no hacer nada. Le gustaba observar la piedra,

una forma de no-acción, decía.

La Gran Muralla es el Gran Ejemplo hecho de piedras: inmóviles, indiferentes a los ataques.

Entonces apareció Mei Lin, una actriz de una pequeña compañía itinerante, autorizada a actuar para los oficiales de la Muralla.

En escena era emperatriz; fuera de escena, una mujer que sabía que todo papel es temporal.

Un escriba jeroglífico de la Muralla, Zhao Li, quedó cautivado por su belleza.

En la Muralla registraba reparaciones, fechas, nombres de oficiales y en secreto pequeños poemas para Mei Lin, escritos con caracteres tan antiguos que nadie más podía leerlos.

Una noche, después de la función, los cuatro se sentaron junto al fuego.

Shen Guang trazó números en la arena y explicó el teorema.

Qi Zhu sonrió.

«La prueba de la vanidad humana», dijo.

Mei Lin preguntó si el amor es algo que se escribe.

Zhao Li respondió:

«Si se graba, será imborrable.»

Y grabó en la arena un texto en jeroglíficos desconocidos.

El viento recorrió toda la longitud de la Gran Muralla como el aliento del Dragón.

Un número solución es el 23, pero el matemático Shen Guang no lo mencionó.

Al amanecer la compañía partió.

El grabador Zhao Li siguió a Mei Lin.

El filósofo Qi Zhu se alejó de la Muralla, China una vasta extensión de no-acción.

Solo el matemático Shen Guang permaneció calculando en la Muralla.

.

.

A história quádrupla na Grande Muralha da China

Da imensa extensão do império, num outono do final da dinastia Ming, em 1611, um vento soprava por toda a extensão da Grande Muralha como o sopro de um Dragão.

O matemático Shen Guang fora enviado à Muralha para supervisionar os armazéns e calcular os mantimentos.

Mas sua mente estava ocupada por um teorema dos restos, do antigo texto matemático Sunzi Suanjing (séculos III–V d.C.).

Dá-se um número x tal que:

– quando dividido por 3 deixa resto 2,

– quando dividido por 5 deixa resto 3,

– quando dividido por 7 deixa resto 2.

No mesmo trecho da Muralha passava Qi Zhu, filósofo e discípulo de Laozi,

que afirmava ter vindo à vida para não fazer nada. Gostava de observar a pedra,

uma forma de não-ação, dizia.

A Grande Muralha é o grande exemplo feito de pedras: imóveis, indiferentes aos ataques.

Então surgiu Mei Lin, uma atriz de uma pequena companhia itinerante, autorizada a se apresentar para os oficiais da Muralha.

No palco era imperatriz; fora do palco, uma mulher que sabia que todo papel é temporário.

Um escriba hieroglífico da Muralha, Zhao Li, encantou-se com sua beleza.

Na Muralha registrava reparos, datas, nomes de oficiais e, em segredo, pequenos poemas para Mei Lin, escritos em caracteres tão antigos que ninguém mais podia lê-los.

Numa noite, após a apresentação, os quatro sentaram-se junto ao fogo.

Shen Guang traçou números na areia e explicou o teorema.

Qi Zhu sorriu.

«A prova da vaidade humana», disse.

Mei Lin perguntou se o amor é algo que se escreve.

Zhao Li respondeu:

«Se for gravado, será indelével.»

E gravou na areia um texto em hieróglifos desconhecidos.

O vento percorreu toda a extensão da Grande Muralha como o sopro do Dragão.

Um número solução é 23, mas o matemático Shen Guang não o mencionou.

Ao amanhecer, a companhia partiu.

O gravador Zhao Li seguiu Mei Lin.

O filósofo Qi Zhu afastou-se da Muralha, a China uma imensa extensão de não-ação.

Apenas o matemático Shen Guang permaneceu, calculando sobre a Muralha.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από το κεφάλαιο 13 Ναυσικά, τού Ulysses τού Joyce

Τα δίδυμα τώρα όπως τ'αδελφια κανονικά έπαιζαν

μέχρι που ο μικρός κυριουλης Τζακι,σκανδαλιαρης και ζωηρός όπως ήταν,έδωσε επιτηδες όσο μπορούσε μια γερή κλωτσιά στη μπάλα και την πέταξε μακριά στα βράχια με τα φύκια.

Ο καημενος ο Τόμι αμέσως έδειξε την αγανάκτηση του,αλλά ευτυχώς ο κύριος με τα μαύρα που κάθονταν εκεί μόνος του έτρεξε ευγενικά για βοήθεια και σταμάτησε τη μπάλα.

Οι δυο πρωταθλητές φώναξαν με δυνατές φωνές για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους και για ν'αποφυγει τη φασαρία η Σισι Κάφρι ζήτησε από τον κύριο να τής τη ρίξει αν έχει την καλωσυνη.

Ο κύριος ελέγχει τη μπάλα μια δυο φορες και κατόπιν την πεταξε πάνω στη παραλία προς τη Σισι Κάφρι,αλλά εκείνη κυλησε στη κατηφόρα και σταμάτησε ακριβώς κάτω απ'τη φούστα τής Γκερτι κοντά στη λιμνούλα δίπλα στο βράχο.

Τα δίδυμα πάλι άρχιζαν να φωνάζουν γι'αυτη και η Σίσι τής είπε να την κλωτσήσει μακριά και να τ'αφησουν να παλεύουν γι'αυτη,έτσι η Γκερτι τραβηξε πίσω το πόδι της,αλλά ευχονταν η βρωμο μπάλα τους να μην είχε κυλήσει σ'αυτη

και έδωσε μια κλωτσιά αλλά αστόχησε και η Εντι και η Σίσι γέλασαν.

-Αν αποτύχεις,ξαναπροσπαθησε,είπε η Εντι Μπορντμαν.

Η Γκερτι χαμογέλασε υπακούοντας και δάγκωσε τα χείλη της.

Ένα απαλό ροζ απλώθηκε στ'ομορφο μαγουλο της,

αλλά ήταν αποφασισμένη να τους αφήσει να δουν,

έτσι σήκωσε λίγο τη φούστα της,αλλά τόσο οσο ακριβως χρειάζονταν,

και αφού σημάδεψε καλά, έδωσε στη μπάλα μια γερή καλή κλωτσιά κι εκείνη πήγε πέρα μακριά και τα δίδυμα πίσω της προς την αμμουδιά.

Φυσικά καθαρη ζήλεια,τίποτα άλλο,για να τραβήξει δίχως άλλο τη προσοχή τού κυρίου απέναντι να την κοιτάξει.

Ένιωσε μια καυτη έξαψη,ένα σημάδι προειδοποίησης πάντοτε για τη Γκερτι ΜακΝταουελ,να την πλημμυρίζει και να φλογίζει τα μάγουλα της.

Μέχρι τότε είχαν ανταλλάξει μόνο τυχαία βλέμματα,αλλά τώρα κάτω απ'το γύρο τού καινουργιου της καπέλου τολμησε να τον κοιτάξει.

The twins were now playing in the most approved brotherly fashion till at last Master Jacky who was really as bold as brass there was no getting behind that deliberately kicked the ball as hard as ever he could down towards the seaweedy rocks. Needless to say poor Tommy was not slow to voice his dismay but luckily the gentleman in black who was sitting there by himself came gallantly to the rescue and intercepted the ball. Our two champions claimed their plaything with lusty cries and to avoid trouble Cissy Caffrey called to the gentleman to throw it to her please. The gentleman aimed the ball once or twice and then threw it up the strand towards Cissy Caffrey but it rolled down the slope and stopped right under Gerty’s skirt near the little pool by the rock. The twins clamoured again for it and Cissy told her to kick it away and let them fight for it so Gerty drew back her foot but she wished their stupid ball hadn’t come rolling down to her and she gave a kick but she missed and Edy and Cissy laughed.

—If you fail try again, Edy Boardman said.

Gerty smiled assent and bit her lip. A delicate pink crept into her pretty cheek but she was determined to let them see so she just lifted her skirt a little but just enough and took good aim and gave the ball a jolly good kick and it went ever so far and the two twins after it down towards the shingle. Pure jealousy of course it was nothing else to draw attention on account of the gentleman opposite looking. She felt the warm flush, a danger signal always with Gerty MacDowell, surging and flaming into her cheeks. Till then they had only exchanged glances of the most casual but now under the brim of her new hat she ventured a look at him,

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από την Αποκάλυψη τού Ιωάννου

[17.1-6]

και ήρθε ένας απο τους επτα αγγέλους που τις επτά φιαλες κρατούσαν

και μου μίλησε λεγοντας:

έλα,να σου δείξω τη κρίση

τής μεγάλης πόρνης που πάνω σε πολλά κάθεται νερά,

με την οποία πορνευσαν οι βασιλιάδες τής γης,

και μέθυσαν αυτοί που την γη κατοικούν

απ'το κρασι τής πορνείας της,

και με μετεφερε στην έρημο με φύσημα,

και είδα γυναίκα που κάθονταν πάνω σε θηρίο κόκκινο,

γεμάτο με ονόματα βλαστημιας,

επτά κεφάλια έχοντας και κερατα δεκα,

και η γυναίκα ήταν ντυμένη με ρούχο πορφυρό και κόκκινο,

και ολοχρυσωμενη με χρυσό και πολύτιμους.λιθους και μαργαριτάρια,

που στο χέρι της κρατούσε ποτήρι χρυσό γεμάτο βδελυγματα και

τις ακαθαρσίες τής πορνειας τής,

και πάνω στο μέτωπο της

όνομα ήταν γραμμενο,αποκρυφο:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ,

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

και είδα τη γυναίκα να μεθά από το αίμα τών αγίων

και από το αίμα τών μαρτύρων του Ιησού.

Και τρόμαξα βλέπωντας την μέγα τρόμο.

[17.1]καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησεν μετ᾽ ἐμοῦ λέγων· δεῦρο, δείξω σοι τὸ κρίμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν,

[17.2] μεθ᾽ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς.

[17.3] καὶ ἀπήνεγκέν με εἰς ἔρημον ἐν Πνεύματι. καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχoν κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα.

[17.4] καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς γέμον βδελυγμάτων καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας αὐτῆς,

[17.5] καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον, μυστήριον· ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ, Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

[17.6] καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων Ἰησοῦ. Καὶ ἐθαύμασα ἰδὼν αὐτὴν θαῦμα μέγα.

.

.

.

 

Η Δαναιδα Υπερμνηστρα

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από τη Βιβλιοθήκη τού Απολλωνιου,βιβλίο β',

-οι Γάμοι τών 50 Δαναιδων και η Υπερμνηστρα)

Οι γιοι τού Αιγύπτου αφού ήρθαν στο Άργος και την έχθρα παρακάλεσαν να παύσει

και τις θυγατέρες του σε γάμο ζητησαν.

Ο Δαναός όμως ενώ από τη μια δεν πιστευε στις εξαγγελίες τους,κι από την άλλη

ενιωθε πικρα για την εξορία,συμφώνησε στους γάμους και μοίρασε τις κόρες.

Την Ὑπερμνήστρα λοιπόν την μεγαλύτερη την έδωσε στον Λυγκεα και την Γοργοφόνη

στον Πρωτεα,γιατι αυτοί από βασιλική γυναίκα,την Αργυφία,είχαν γεννηθεί στον Αίγυπτο.

Απο τους υπόλοιπους ο Βούσιρις και ο Ἐγκέλαδος και ο Λύκος και ο Δαΐφρωνας έλαχαν

αυτές που στον Δαναο γεννήθηκαν από την Ευρώπη,την Αὐτομάτη την Ἀμυμώνη

την Αγαυή την Σκαιή.

Αυτές από απο βασιλική γενιά αποκτήθηκαν στον Δαναο,από την Ἐλεφαντίδα η Γοργοφόνη

καὶ η Ὑπερμνήστρα,

ο Ἴστρος την Ἱπποδάμεια, ο Χαλκώδωνας την Ῥοδία,ο Ἀγήνωρας την Κλεοπάτραν,ο Χαῖτος

την Ἀστερία,ο Διοκορυστὴς την Ἱπποδαμεία,ο Ἄλκης την Γλαύκη,ο Ἀλκμήνωρας την Ἱππομέδουσα,ο Ἱππόθοος την Γόργη,ο Εὐχήνωρας την Ἰφιμέδουσα, ο Ἱππόλυτος την Ῥόδη.

Αυτοι λοιπόν ο δέκα από γυναίκα τής Αραβίας,και οι παρθένες από Αμαδρυάδες νύμφες,

καποιες από την Ἀτλαντεία,άλλες απο τη Φοίβη.

Ο Ἀγαπτόλεμος ελαχε την Πειρήνη,ο Κερκέτης την Δώρια,ο Εὐρυδάμας την Φάρτη,ο Αἴγιος

την Μνήστρα,ο Ἄργιος την Εὐίππη,ο Ἀρχέλαος την Ἀναξιβίη,ο Μενέμαχος την Νηλώ,οι επτά

από γυναίκα τής Φοινίκης,και οι παρθένες από την Αἰθιοπίδα.

Χωρίς κλήρο πηραν λόγω της συνωνυμίας από τις Μέμφιδας αυτοί της Τυρου,ο Κλειτὸς

την Κλειτή,ο Σθένελος την Σθενέλη,ο Χρύσιππος την Χρυσίππη.

Οι γιοι από την νύμφη Καλιάδνη παιδιά δωδεκα κληρώθηκαν με τις κόρες από τη νύμφη Πολυξω,

και τα παιδιά ήταν ο Εὐρύλοχος ο Φάντης ο Περισθένης ο Ἕρμος ο Δρύας ο Ποταμὼνας

ο Κισσεας ο Λίξος ο Ἴμβρος ο Βρομίος ο Πολύκτωρας ο Χθονίος,και οι κόρες η Αὐτονόη η Θεανὼ

η Ἠλέκτρα η Κλεοπάτρα η Εὐρυδίκη η Γλαυκίππη η Ἀνθήλεια η Κλεοδώρη η Εὐίππη η Ἐρατὼ

η Στύγνη η Βρύκη.

Κι αυτοί που απο τη Γοργόνα στον Αἰγύπτο.γεννηθηκαν κληρώθηκαν με αυτές από την Πιερία, καὶ έλαχε λοιπόν ο Περίφας την Ἀκταίη, ο Οἰνεας την. Ποδάρκη,ο Αἴγυπτος την Διωξίππη,

ο Μενάλκης την Ἀδίτη,ο Λάμπος την Ὠκυπέτη,ο Ἴδμωνας την Πυλάργη.

Αυτοί είναι οι πιο νέοι:

ο Ἴδας την Ἱπποδίκη,ο Δαΐφρωνας την Ἀδιάντη

(αυτες γεννήθηκαν από μητέρα την Ἕρση),ο Πανδίωνας την Καλλιδίκη,ο Ἄρβηλος την Οἴμη,ο Ὑπέρβιος την Κελαινώ,ο Ἱπποκορυστὴς την Ὑπερίππη,αυτοί από την Ἡφαιστίνη,αυτές από

την Κρινώ.

Μόλις λοιπόν κληρώθηκαν οι γάμοι,αφού ετοίμασε δείπνο μαχαίρια έδωσε στις θυγατερες.

Κι αυτές κοιμισμένους τους γαμπρούς σκότωσαν πλην τής Ὑπερμνήστρας,γιατί αυτή τον

Λυγκέα διέσωσε που δεν τής χάλασε τη παρθενιά,γι'αυτό αφού την έδεσε ο Δαναός την φυλακισε.

Οι άλλες τού Δαναου θυγατέρες τα κεφαλια τών γαμπρων μέσα στη Λέρνῃ τα'ριξαν,

και τα σώματα έξω από τη πολη κήδευψαν.

Κι αυτές καθάρισαν από το φόνο και η Αθηνά και ο Ερμής με εντολή τού Δια.

Κι ο Δαναος ύστερα την Ὑπερμνήστρν με τον Λυγκεα άφησε να μείνουν μαζί,τις δε

υπολοιπες θυγατέρες σε γυμνικὸν αγωνα σ'αυτούς που νίκησαν εδωκε.

[Β 1,5] οἱ δὲ Αἰγύπτου παῖδες ἐλθόντες εἰς Ἄργος τῆς τε ἔχθρας παύσασθαι παρεκάλουν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτοῦ γαμεῖν ἠξίουν. Δαναὸς δὲ ἅμα μὲν ἀπιστῶν αὐτῶν τοῖς ἐπαγγέλμασιν, ἅμα δὲ καὶ μνησικακῶν περὶ τῆς φυγῆς, ὡμολόγει τοὺς γάμους καὶ διεκλήρου τὰς κόρας. Ὑπερμνήστραν μὲν οὖν τὴν πρεσβυτέραν ἐξεῖλον Λυγκεῖ καὶ Γοργοφόνην Πρωτεῖ· οὗτοι γὰρ ἐκ βασιλίδος γυναικὸς Ἀργυφίης ἐγεγόνεισαν Αἰγύπτῳ. τῶν δὲ λοιπῶν ἔλαχον Βούσιρις μὲν καὶ Ἐγκέλαδος καὶ Λύκος καὶ Δαΐφρων τὰς Δαναῷ γεννηθείσας ἐξ Εὐρώπης Αὐτομάτην Ἀμυμώνην Ἀγαυὴν Σκαιήν. αὗται δὲ ἐκ βασιλίδος ἐγένοντο Δαναῷ, ἐκ δὲ Ἐλεφαντίδος Γοργοφόνη καὶ Ὑπερμνήστρα. Ἴστρος δὲ Ἱπποδάμειαν, Χαλκώδων Ῥοδίαν, Ἀγήνωρ Κλεοπάτραν, Χαῖτος Ἀστερίαν, Διοκορυστὴς Ἱπποδαμείαν, Ἄλκης Γλαύκην, Ἀλκμήνωρ Ἱππομέδουσαν, Ἱππόθοος Γόργην, Εὐχήνωρ Ἰφιμέδουσαν, Ἱππόλυτος Ῥόδην. οὗτοι μὲν οἱ δέκα ἐξ Ἀραβίας γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι ἐξ Ἁμαδρυάδων νυμφῶν, αἱ μὲν Ἀτλαντείης, αἱ δὲ ἐκ Φοίβης. Ἀγαπτόλεμος δὲ ἔλαχε Πειρήνην, Κερκέτης δὲ Δώριον, Εὐρυδάμας Φάρτιν, Αἴγιος Μνήστραν, Ἄργιος Εὐίππην, Ἀρχέλαος Ἀναξιβίην, Μενέμαχος Νηλώ, οἱ <μὲν> ἑπτὰ ἐκ Φοινίσσης γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι Αἰθιοπίδος. ἀκληρωτὶ δὲ ἔλαχον δι᾽ ὁμωνυμίαν τὰς Μέμφιδος οἱ ἐκ Τυρίας, Κλειτὸς Κλειτήν, Σθένελος Σθενέλην, Χρύσιππος Χρυσίππην. οἱ δὲ ἐκ Καλιάδνης νηίδος νύμφης παῖδες δώδεκα ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πολυξοῦς νηίδος νύμφης· ἦσαν δὲ οἱ μὲν παῖδες Εὐρύλοχος Φάντης Περισθένης Ἕρμος Δρύας Ποταμὼν Κισσεὺς Λίξος Ἴμβρος Βρομίος Πολύκτωρ Χθονίος, αἱ δὲ κόραι Αὐτονόη Θεανὼ Ἠλέκτρα Κλεοπάτρα Εὐρυδίκη Γλαυκίππη Ἀνθήλεια Κλεοδώρη Εὐίππη Ἐρατὼ Στύγνη Βρύκη. οἱ δὲ <ἐκ> Γοργόνος Αἰγύπτῳ γενόμενοι ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πιερίας, καὶ λαγχάνει Περίφας μὲν Ἀκταίην, Οἰνεὺς δὲ Ποδάρκην, Αἴγυπτος Διωξίππην, Μενάλκης Ἀδίτην, Λάμπος Ὠκυπέτην, Ἴδμων Πυλάργην. οὗτοι δέ εἰσι νεώτατοι· Ἴδας Ἱπποδίκην, Δαΐφρων Ἀδιάντην (αὗται δὲ ἐκ μητρὸς ἐγένοντο Ἕρσης), Πανδίων Καλλιδίκην, Ἄρβηλος Οἴμην, Ὑπέρβιος Κελαινώ, Ἱπποκορυστὴς Ὑπερίππην· οὗτοι ἐξ Ἡφαιστίνης, αἱ δὲ ἐκ Κρινοῦς.

ὡς δὲ ἐκληρώσαντο τοὺς γάμους, ἑστιάσας ἐγχειρίδια δίδωσι ταῖς θυγατράσιν. αἱ δὲ κοιμωμένους τοὺς νυμφίους ἀπέκτειναν πλὴν Ὑπερμνήστρας· αὕτη γὰρ Λυγκέα διέσωσε παρθένον αὐτὴν φυλάξαντα· διὸ καθείρξας αὐτὴν Δαναὸς ἐφρούρει. αἱ δὲ ἄλλαι τῶν Δαναοῦ θυγατέρων τὰς μὲν κεφαλὰς τῶν νυμφίων ἐν τῇ Λέρνῃ κατώρυξαν, τὰ δὲ σώματα πρὸ τῆς πόλεως ἐκήδευσαν. καὶ αὐτὰς ἐκάθηραν Ἀθηνᾶ τε καὶ Ἑρμῆς Διὸς κελεύσαντος. Δαναὸς δὲ ὕστερον Ὑπερμνήστραν Λυγκεῖ συνῴκισε, τὰς δὲ λοιπὰς θυγατέρας εἰς γυμνικὸν ἀγῶνα τοῖς νικῶσιν ἔδωκεν.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο γάμος τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

τού ηλιου το φως στις κολώνες

τ'αρχαιου ναου γλυστρα

και τα λευκά λάμπουν μάρμαρα

στους γάμους τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

και τού Λυγκεα

ο χορος τών παρθένων τους ρυθμικα κυκλωνει.

κι είναι το φόρεμα τής νυφης σαν τού νερού

τη λαμψη καθώς η σελήνη τ'αγγιζει

στα τραπέζια άρτοι κρασί

απλώθηκαν και μελι

κι όταν η νύχτα έπεσε κι ο ουρανός

μ'αστρα γεμιζει

η Υπερμνηστρα το μαχαίρι στο χέρι της κραταει

τού πατέρα της για το γάμο δώρο,

όχι,αυτόν τον πλαγιασμενο στο κρεβάτι της

όμορφο άντρα

τον αγαπάει,δεν θα τον σκοτωσει.

.

.

.

 .

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγραφοντας

από το Χρονικό τού Λεοντίου Μαχαιρά,βιβλιο I.

-Η συνομωσία κατά τού ρηγα τής Κύπρου Πέτρου Α΄ Λουζινιάν-

Την ίδια Τρίτη,στις 26 τ'Απριλη,το 1366,τελικά πάρθηκαν οι αποφασεις και πήγε

ο μισέρ Αμαρύ ντε Λουζινιάν, ο αφεντης τής Τύρου,και ο ἀφέντης ο Χαμερὴν ο κοντοσταυλής

ο στρατιωτικός διοικητης τής Κύπρου ο ἀδελφός του

και ο μισὲρ Παλίαν πρίντζης τής Γαλιλαίας ο γαμπρός του,

και όσοι ήσαν τής βρώμικης συνομωσίας στο λουτρό,και μπήκαν μεσα

κι εκεί όλοι μαζί γευματισαν και λουστηκαν στο λουτρό τού σερ Χίου Περιστερών,

κι όταν απόφαγαν,έστειλε και τούς κάλεσε,όλους τούς δικούς υποτελεις,τούς ιππότες

και στρατιωτες όσους στη Λευκωσία βρίσκονταν και τους έβαλε να ορκιστούν,

και ορκίστηκαν μερικοι με τη θέληση τους και μερικοί χωρίς το θέλημα τους

κι ο όρκος ήταν τούτος:

Μόνο στα άγια τού Θεού ευαγγελια

Στα μάτια να'χω τον ἀφέντη τής Τύρου

μπροστά από κάθε άνθρωπο,

βάζοντας σε κίνδυνο το κορμί τού αφέντη μας τού ρηγα,που μ'αυτον ορκος μάς κρατά

Και σ' αυτά όλα δεν ήταν ο άνωτατος διοικητής τής βασιλικής αυλης

κι όταν το'μαθε στ'αλογο ανέβηκε,και η αδελφή του η ρηγαινα η μητέρα τού ρηγα

και πήγαν να επαναφέρουν τη τάξη στο γιο της και τούς άρχοντες,

και μπαίνοντας βρήκαν όλους τούς ιπποτες,τούς πεζικάριους,τούς μισθοφόρους,τους αστούς,τούς δικούς υποτελεις μαζεμενους,

και η ρηγαινα τούς παρακάλεσε,και τους κατηγόρησε να μεταστραφούν απ'τη μεριά τού ρηγα.

Και δεν σας τιμάει,παρά ειναι ολοτελα ντροπή σας,και αμαρτία,και πάτε κατά το πρόσωπο τού Θεού και τού αφέντη σας,και βάζετε το νησί τούτο σε αναταραχή,και αφήνεται ανοικτα

τα αμυντικά φρούρια τού λαου και να επαναστατησουν,

μην πάτε ενάντια τού προσώπου τού καλού σας αφέντη τού ρηγα και στους όρκους σας.

Τότε όλοι είπαν:

Μη κακό δεν πρεπει να κάνωμε στο πρόσωπο τού

αφέντη μας.

§44.-Τὴν α(ὐ)τὴν τρίτην κϚʹ ἀπρίλλην ͵ατϚʹ ἐτελειώθησαν οἱ βουλές, καὶ ἐπῆγεν ὁ μισὲρ Ἀμαρὴν τε Λουζουνία ὁ ἀφέντης τῆς Τύρου, καὶ ὁ ἀφέντης ὁ Χαμερὴν ὁ κοντοσταύλης τῆς Κύπρου ὁ ἀδελφός του, καὶ ὁ μισὲρ Παλίαν πρίντζης τῆς Γαλιλαίας ὁ γαμπρός του, καὶ ὅσοι ἦσαν τῆς βρωμισμένης βουλῆς εἰς τὸ λουτρόν, καὶ ἐστράφησαν ἔσσω του, καὶ ἐφάγαν γιόμαν ὅλοι ἀντάμα καὶ ἐλούθησαν εἰς τὸ λουτρὸν τοῦ σὶρ Χίου Περιστερῶν. Καὶ ἅνταν ἀποφάγαν, ἔπεψεν καὶ ἐκράξεν τους, ὅλους τοὺς λιζίους καὶ καβαλλάρους καὶ σορδάτους ὅσοι εὑρίσκουνταν εἰς τὴν Λευκωσίαν, καὶ ἐβάλαν τους καὶ ὠμόσαν· καὶ ὠμόσαν μερτικὸν θεληματικῶς, καὶ μερτικὸν χωρὶς τὸ θέλημάν τους· καὶ ὁ ὅρκος ἔνε τοῦτος: «Μόννω εἰς τὰ ἅγια τοῦ θεοῦ εὐαγγέλια νὰ βλεπίσω [ὡς ὅσον ἦτον ἀφέντης μας,] τὸν ἀφέντην τῆς Τύρου κατὰ πρόσωπα πᾶσα ἀνθρώπου, ἐβγάλλοντα τὸ κορμὶν τοῦ ἀφέντη μας τοῦ ρηγός, τοῦ ποίου εἴμεστεν κρατούμενοι μὲ ὅρκον.»

§45.-Καὶ εἰς τοῦτα οὗλα ὁ σινεσκάρδος δὲν ἦτον, καὶ μανθάνοντά τον ἐκαβαλλίκευσεν, καὶ ἡ ἀδελφή του ἡ ρήγαινα ἡ μητέρα τοῦ ρηγὸς καὶ ἐπῆγα ν᾿ ἀποτζακκίσουν τὸν υἱόν της καὶ τοὺς ἄρχοντες· καὶ ἐμπαίνοντα ηὗραν οὕλ(ους) τοὺς καβαλάριδες, ψουμάτους, σορδιέριδες, πουρζέζιδες, λιζίους σωρεμένους, καὶ ἡ ρήγαινα ἐπαρακάλεσέν τους, καὶ ἐκατηγορῆσεν τους νὰ στραφοῦν ἀπὲ τὴν μερίαν τοῦ ρηγός: «Καὶ δὲν εἶνε τιμή σας, παρὰ πάντα ἀντροπή σας, καὶ κρίμαν· καὶ πᾶτε κατὰ πρόσωπα τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ ἀφέντη σας, καὶ βάλλετε τὸ νησσὶν τοῦτον εἰ(ς) σκά(ν)ταλον, καὶ ἀνοίγετε τ᾿ ἀμματία τοῦ λαοῦ καὶ νὰ ρεβελιάσουν· μηδὲν πᾶτε κατὰ πρόσωπα τοῦ καλοῦ σας ἀφέντη τοῦ ρηγὸς καὶ τούς ὅρκου(ς) σας!» Τότε οὗλοι εῖπαν: «Μὶ κακὸ νὰ πᾶμεν κατὰ πρόσωπα τοῦ ἀφέντη μας.»

.

.

.

Φωτογράφιση

-τραγουδωντας jazz-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Σκιές τής Jazz

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μετά το φως το σκοτάδι ακουμπά τα πρόσωπα τών θαμώνων στο κλαμπ.

Η φωνή τής γυναίκας μετά την είδηση τής δολοφονίας τού Λουθερ Μάρτιν Κινγκ.

Η jazz της θρυμματίζεται σε φόβο,θυμο.και θλιψη.

Η βροχή στους δρόμους τού Chigaco.

Στο μικρό club η

η Αλίσια ειχε τα μάτια κλειστά,η φωνή της τούς κρατούσε ζωντανούς,

Κάποιος,σκοτεινός μια σκιά,μπήκε στο club και ψιθύρισε:

Τον σκότωσαν,σκότωσαν τον Μάρτιν.

Σαν σφαίρα διαδόθηκε η είδηση.

Η Αλίσια δεν άνοιξε τα μάτια.

Οι ακροατες ένιωσαν το.λυγμο τη κραυγη το πένθος.

Έξω η βροχή συνέχιζε να πέφτει αδυσώπητη.

Η φωνή τής Αλίσια μέσα στο club,το σαξόφωνο,τον κρατούσαν ζωντανό.

Η Αλίσια βγήκε απ'το club,

η βροχή τής τρυπούσε τη ψυχή.

Περασμένη νύχτα,οι δρόμοι άδειοι.

Η jazz τής δολοφονίας του μέσα της.

Η πόλη ήταν

βουβή,αδιάφορη.

Ξημέρωνε.

Στο βάθος.ακούστηκε ο μονότονος ήχος τού μετρό.

Η Αλίσια,προχωρούσε αργά,αφήνοντας τη θλίψη τής βροχής να πέφτει πάνω της.

Άνοιξε το στόμα της,ένας ψίθυρος,μια προσευχή,

η Jazz αντιμετωπίζει το θάνατο,τη φωνή τής αντίστασης ενός ανθρώπου,όλων τών ανθρώπων.

.

.

.

Shadows of Jazz

After the light, darkness touches the faces of the patrons in the club.

The woman’s voice after the news of Luther Martin King’s assassination.

Her jazz shatters into fear, anger, and sorrow.

The rain falls on the streets of Chicago.

In the small club, Alicia had her eyes closed; her voice kept them alive.

Someone, dark, a shadow, entered the club and whispered:

"They killed him, they killed Martin."

The news spread like a bullet.

Alicia did not open her eyes.

The listeners felt the sob, the cry, the grief.

Outside, the rain continued to fall mercilessly.

Alicia’s voice inside the club, the saxophone, kept him alive.

Alicia stepped out of the club,

the rain piercing her soul.

Late night, the streets empty.

The jazz of his assassination inside her.

The city was

silent, indifferent.

Dawn was breaking.

In the distance, the monotonous sound of the metro.

Alicia walked slowly, letting the sadness of the rain fall upon her.

She opened her mouth, a whisper, a prayer,

Jazz confronting death, the voice of one man’s resistance, of all humans.

.

.

Ombres du Jazz

Après la lumière, l’obscurité touche les visages des habitués du club.

La voix de la femme après la nouvelle de l’assassinat de Luther Martin King.

Son jazz se brise en peur, colère et tristesse.

La pluie tombe sur les rues de Chicago.

Dans le petit club, Alicia avait les yeux fermés ; sa voix les gardait vivants.

Quelqu’un, sombre, une ombre, entra dans le club et murmura :

"Ils l’ont tué, ils ont tué Martin."

La nouvelle se répandit comme une balle.

Alicia n’ouvrit pas les yeux.

Les auditeurs ressentirent le sanglot, le cri, le deuil.

Dehors, la pluie continuait de tomber sans pitié.

La voix d’Alicia à l’intérieur du club, le saxophone, le maintenaient vivant.

Alicia sortit du club,

la pluie transperçant son âme.

Tard dans la nuit, les rues étaient vides.

Le jazz de son assassinat en elle.

La ville était

silencieuse, indifférente.

L’aube se levait.

Au loin, le son monotone du métro.

Alicia avançait lentement, laissant la tristesse de la pluie tomber sur elle.

Elle ouvrit la bouche, un murmure, une prière,

Le jazz affrontant la mort, la voix de la résistance d’un homme, de tous les hommes.

.

.

Schatten des Jazz

Nach dem Licht berührt die Dunkelheit die Gesichter der Gäste im Club.

Die Stimme der Frau nach der Nachricht von der Ermordung von Luther Martin King.

Ihr Jazz zerbricht in Angst, Wut und Trauer.

Der Regen fällt auf die Straßen von Chicago.

Im kleinen Club hatte Alicia die Augen geschlossen; ihre Stimme hielt sie am Leben.

Jemand, dunkel, ein Schatten, betrat den Club und flüsterte:

"Sie haben ihn getötet, sie haben Martin getötet."

Die Nachricht verbreitete sich wie eine Kugel.

Alicia öffnete die Augen nicht.

Die Zuhörer fühlten das Schluchzen, den Schrei, die Trauer.

Draußen fiel der Regen unbarmherzig weiter.

Alicias Stimme im Club, das Saxophon, hielten ihn am Leben.

Alicia trat aus dem Club,

der Regen durchbohrte ihre Seele.

Späte Nacht, leere Straßen.

Der Jazz seines Mordes in ihr.

Die Stadt war

still, gleichgültig.

Die Morgendämmerung brach an.

In der Ferne war das monotone Geräusch der Metro zu hören.

Alicia ging langsam, ließ die Traurigkeit des Regens auf sich fallen.

Sie öffnete den Mund, ein Flüstern, ein Gebet,

Jazz konfrontiert den Tod, die Stimme des Widerstands eines Menschen, aller Menschen.

.

.

Ombre del Jazz

Dopo la luce, l’oscurità tocca i volti dei clienti del club.

La voce della donna dopo la notizia dell’assassinio di Luther Martin King.

Il suo jazz si frantuma in paura, rabbia e dolore.

La pioggia cade sulle strade di Chicago.

Nel piccolo club, Alicia aveva gli occhi chiusi; la sua voce li teneva vivi.

Qualcuno, oscuro, un’ombra, entrò nel club e sussurrò:

"L’hanno ucciso, hanno ucciso Martin."

La notizia si diffuse come un proiettile.

Alicia non aprì gli occhi.

Gli ascoltatori sentirono il singhiozzo, il grido, il lutto.

Fuori la pioggia continuava a cadere senza pietà.

La voce di Alicia dentro il club, il sassofono, lo tenevano vivo.

Alicia uscì dal club,

la pioggia le trapassava l’anima.

Notte inoltrata, strade vuote.

Il jazz del suo assassinio dentro di lei.

La città era

silenziosa, indifferente.

Stava sorgendo l’alba.

In lontananza, il monotono suono della metropolitana.

Alicia camminava lentamente, lasciando che la tristezza della pioggia cadesse su di lei.

Aprì la bocca, un sussurro, una preghiera,

Il jazz affronta la morte, la voce della resistenza di un uomo, di tutti gli uomini.

.

.

Sombras del Jazz

Después de la luz, la oscuridad toca los rostros de los clientes en el club.

La voz de la mujer después de la noticia del asesinato de Luther Martin King.

Su jazz se fragmenta en miedo, ira y tristeza.

La lluvia cae sobre las calles de Chicago.

En el pequeño club, Alicia tenía los ojos cerrados; su voz los mantenía vivos.

Alguien, oscuro, una sombra, entró al club y susurró:

"Lo mataron, mataron a Martin."

La noticia se propagó como una bala.

Alicia no abrió los ojos.

Los oyentes sintieron el sollozo, el grito, el duelo.

Afueras, la lluvia seguía cayendo sin piedad.

La voz de Alicia dentro del club, el saxofón, lo mantenían vivo.

Alicia salió del club,

la lluvia le perforaba el alma.

Noche avanzada, calles vacías.

El jazz de su asesinato dentro de ella.

La ciudad estaba

silenciosa, indiferente.

Amanece.

A lo lejos, se escuchó el sonido monótono del metro.

Alicia caminaba despacio, dejando que la tristeza de la lluvia cayera sobre ella.

Abrió la boca, un susurro, una oración,

El jazz enfrenta la muerte, la voz de la resistencia de un hombre, de todos los hombres.

.

.

Sombras do Jazz

Depois da luz, a escuridão toca os rostos dos frequentadores do clube.

A voz da mulher após a notícia do assassinato de Luther Martin King.

Seu jazz se fragmenta em medo, raiva e tristeza.

A chuva cai nas ruas de Chicago.

No pequeno clube, Alicia tinha os olhos fechados; sua voz os mantinha vivos.

Alguém, escuro, uma sombra, entrou no clube e sussurrou:

"Matou-o, mataram o Martin."

A notícia se espalhou como uma bala.

Alicia não abriu os olhos.

Os ouvintes sentiram o soluço, o grito, o luto.

Lá fora, a chuva continuava a cair impiedosamente.

A voz de Alicia dentro do clube, o saxofone, o mantinham vivo.

Alicia saiu do clube,

a chuva perfurava sua alma.

Noite avançada, ruas vazias.

O jazz do seu assassinato dentro dela.

A cidade estava

silenciosa, indiferente.

O amanhecer chegava.

Ao longe, ouviu-se o som monótono do metrô.

Alicia caminhava devagar, deixando que a tristeza da chuva caísse sobre ela.

Ela abriu a boca, um sussurro, uma oração,

O jazz enfrenta a morte, a voz da resistência de um homem, de todos os homens.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Jump cut

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνή 1.

Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά από έναν λευκό τοίχο κοιτάζοντας κατευθείαν την κάμερα.

Μονοπλάνο 5 λεπτα.

Η κάμερα σταθερή,

κινείται αργά,ζουμ στο προσωπο τής γυναίκα,κινείται αριστερά στο λευκό τού τοίχου.

Jump cut,

Η γυναίκα σηκώνεται.

Jump cut.

Η γυναίκα κάθεται στη καρεκλα.

Η γυναίκα σηκώνεται.

Jump cut.

Ο λευκός τοίχος.

Ήχος:σιωπή,βήματα που πλησιάζουν ,πόρτα που ανοίγει,πόρτα που κλείνει,βήματα που απομακρυνονται,σιωπη

Jump cut,flou noir

Σκηνή 2.

Η γυναίκα στο βάθος περπατά κατά μήκος μιας μεγαλης παραλίας.

Μονοπλάνο 7 λεπτά.

Η κάμερα την ακολουθεί από μακρυά.

Η κάμερα πλησιάζει αργα,χαμηλώνει και κινειται δείχνοντας την άμμο,σταματά,σηκώνεται,στρεφεται και δείχνει από το.αλλο μέρος στο βαθος τού πλάνου έναν άντρα να απομακρύνεται.

Η κάμερα στρέφει αργα,η παραλια άδεια.

Ήχος:κύματα,βήματα,μια φωνή γυναίκας ακαθόριστη,σιωπή,κύματα

Jump cut, flou noir

Σκηνή 3.

Μονοπλάνα

2'+2'+2'+2' λεπτά.

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από πίσω.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:ψίθυροι.

Jump cut.

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από μπροστα.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο με καρεκλες.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:πιανο

Jump cut

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από πίσω.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο άδειο.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:ψίθυροι.

Jump cut

Η γυναίκα ανοίγει μια πόρτα,στέκεται στο άνοιγμα της.

Η κάμερα μπροστα πλησιάζει αργα στο πρόσωπο τής γυναίκας.

Ήχος:πιάνο.

Jump cut,flou noir

Σκηνή 3.

Φιλμ που κόβεται και καίγεται.

Μαυρο.

Jump cut.

Ακούγεται ο ηχος μηχανής προβολής.

Jump cut.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Η κάμερα σταθερή.

Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά από έναν λευκό τοίχο κοιτάζοντας κατευθείαν την κάμερα.

Μια σκιά(τού άντρα)πέφτει περιοδικά πάνω της.

Ήχος:σιωπή,φωνή γυναίκας:-τι κοιτας;

Jump cut.

Ο λευκός τοίχος.

Ήχος:σιωπή,φωνή γυναίκας:-δεν υπαρχω όταν με κοιτάς.

σιωπή.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 4.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Η ίδια παραλία.

Η κάμερα σταθερή,μακρυνή λήψη.

η γυναίκα μπαίνει στο πλανο από αριστερά,περπατά κατά μήκος τής παραλίας,

όταν φτάνει στη μέση,το πλάνο παγώνει(freeze)

Ήχος:κύματα,σιωπή,ψίθυροι,σιωπή,πιάνο,σιωπή,κύματα,σιωπή.

Jump cut, flou noir

Τέλος

.

.

.

 .

χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

Ο φακός τού Bento de Spinoza

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese,)

Το χειμώνα τού 1676 η υγρασία στη Χάγη τρυπουσε τα κόκαλα.

Ο Σπινόζα ζούσε σ'ένα μικρό δωμάτιο στον πάνω όροφο τού σπιτιού τού Χέντρικ φαν ντερ Σπάικ, κοντά στη κεντρική πλατεία Πλέιν.

Ενα κρεβάτι,ένα τραπέζι, βιβλία και,δίπλα στο παράθυρο,τα εργαλεία του για τη λείανση φακών.

Το πρωί εκείνο ξύπνησε με δυσκολία.Ο βήχας τον είχε ταλαιπωρήσει όλη τη νύχτα,επίμονος,από τα πνευμόνια,μια υπενθύμιση τής φθοράς.

Δεν φόβονταν,είχε συνειθισει τα πάθη τού σώματος να τα υποτάζει στη διάνοια.

Αργότερα ο ταχυδρόμος τού έφερε ένα γράμμα από τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς,που τον είχε επισκεφθεί λίγους μήνες νωρίτερα.

Το γράμμα ήταν επιφυλακτικό,χωρίς φιλοφρονήσεις.

Ερωτήσεις,και επιφυλάξεις για το έργο που ο Σπινόζα έγραφε.

Την Ηθικη.

Ο Λάιμπνιτς τον προέτρεπε να αναβάλει τη δημοσίευση.'Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος', έγραφε.,'Η ταύτιση τού Θεού με τη Φύση,Deus Sive Natura,θα παρεξηγηθεί.Θα σε καταστρέψει.'

Ο Σπινόζα αφού το διάβασε το άφησε πάνω στο τραπέζι.

Δεν ένιωθε θυμό,ούτε φόβο.Σκεφτηκε πως: οι άνθρωποι φοβούνται τις συνέπειες τών ιδεών πάνω στη ζωή τους.

Το μεσημέρι πηγε στο εργαστήριό του. Έβαλε το γυαλί στον μηχανισμό και άρχισε να το λειαίνει με σταθερές,κυκλικές κινήσεις.

Η εργασία αυτή δεν ήταν για εκείνον μονο βιοπορισμός.Ήταν άσκηση τού νου μέσα από το σώμα:ακρίβεια,υπομονή, αποδοχή τών αναγκαιοτήτων τής ύλης.

Καθώς δούλευε, σκεφτόταν ένα από τα τελευταία αξιώματα τής Ηθικής:

Η ελευθερία δεν είναι η απουσία αναγκαιότητας, αλλά η κατανόησή της.

Άρχισε να βήχει.Σκουπηστηκε.

Στο μαντήλι ειδε αίμα.

Το κοίταξε χωρίς να ταραχθεί.

Το σώμα του,όπως κάθε ουσία,υπάκουε στους νόμους του.

Δεν υπήρχε εδώ αδικία,να παραπονεθεί,μόνο αιτιότητα.

Το απόγευμα τον επισκέφθηκε ο Γιάριχ Γιέλλες,παλιός φίλος και έμπορος.

Εκείνος τού μίλησε για θεολόγους που τον αποκαλούσαν άθεο, διαφθορέα τής ηθικής.

-Μπαρούχ,του είπε,αν την δημοσιεύσεις,θα σε αφανίσουν.

Ο Σπινόζα χαμογέλασε.

-'Αυτο που γράφτηκε,η Ηθική μου,είναι αναγκαίο.

Όταν έμεινε μόνος,πήγε στο δωμάτιό του και άνοιξε το χειρόγραφο.

Ήξερε ότι δεν θα προλάβαινε να δει τις συνέπειές του

Τον Φεβρουάριο τού 1677, η υγεία του επιδεινώθηκε απότομα.Έμεινε στο κρεβάτι για μέρες.Οι φίλοι του τον φρόντιζαν.

Δεν εξέφραζε φόβο για τον θάνατο.Ειχε την ήρεμη βεβαιότητα ότι η ζωή του είχε υπάρξει σύμφωνη με τη νόηση.

Την τελευταία νύχτα, ζήτησε να τού φέρουν έναν από τους φακούς που είχε τελειώσει πρόσφατα.

Τον κράτησε μπροστά στο μάτι του.

Λίγο πριν πεθάνει ψιθυρισε:

-ο θανατος είναι το πέρασμα σε μεγαλύτερη τελειότητα.

Το πρωί τής 21ης Φεβρουαρίου,ο Μπαρούχ Σπινόζα πέθανε ήσυχα.

Λίγους μήνες αργότερα,η Ηθική εκδόθηκε. Καταδικάστηκε, απαγορεύτηκε, παρεξηγήθηκε.

Όμως έμεινε όπως καθετί που είναι αναγκαιο.

Ο φακός τού Bento de Spinoza,να δεις.

.

.

Bento de Spinoza’s Lens

In the winter of 1676, the dampness in The Hague gnawed at the bones.

Spinoza lived in a small room on the upper floor of Hendrik van der Spaik’s house, near the central Plein square.

A bed, a table, books, and, next to the window, his tools for grinding lenses.

That morning he woke with difficulty. Coughing had troubled him all night, persistent, from the lungs, a reminder of decay.

He was not afraid; he was accustomed to submitting the passions of the body to the mind.

Later, the postman brought him a letter from Gottfried Wilhelm Leibniz, who had visited him a few months earlier.

The letter was cautious, without flattery.

Questions, and reservations about the work Spinoza was writing: The Ethics.

Leibniz urged him to postpone its publication. “The world is not ready,” he wrote. “The identification of God with Nature, Deus Sive Natura, will be misunderstood. It will destroy you.”

Spinoza, after reading it, left it on the table.

He felt neither anger nor fear. He thought: people fear the consequences of ideas on their lives.

At noon, he went to his workshop. He placed the glass on the mechanism and began grinding it with steady, circular motions.

This work was not merely a livelihood for him. It was an exercise of the mind through the body: precision, patience, acceptance of the necessities of matter.

As he worked, he reflected on one of the last axioms of The Ethics:

Freedom is not the absence of necessity, but the understanding of it.

He began to cough. He wiped himself.

In the handkerchief, he saw blood.

He looked at it without disturbance.

His body, like every substance, obeyed its laws.

There was no injustice here to complain about, only causality.

In the afternoon, Jarich Jelles, an old friend and merchant, visited him.

He spoke of theologians who called him an atheist, a corrupter of morals.

“Baruch,” he said, “if you publish it, they will destroy you.”

Spinoza smiled.

“What is written—my Ethics—is necessary.”

When he was alone, he went to his room and opened the manuscript.

He knew he would not live to see its consequences.

In February 1677, his health declined sharply. He stayed in bed for days. His friends cared for him.

He expressed no fear of death. He had the calm certainty that his life had been in accordance with reason.

On the last night, he asked to have one of the lenses he had recently finished brought to him.

He held it before his eye.

Just before dying, he whispered:

“Death is the passage to greater perfection.”

On the morning of February 21, Baruch Spinoza died peacefully.

A few months later, The Ethics was published. It was condemned, banned, misunderstood.

Yet it remained, as everything necessary remains.

Bento de Spinoza’s lens—you see.

.

La Lentille de Bento de Spinoza

À l’hiver de 1676, l’humidité à La Haye pénétrait jusqu’aux os.

Spinoza vivait dans une petite chambre à l’étage supérieur de la maison de Hendrik van der Spaik, près de la place centrale Plein.

Un lit, une table, des livres, et, près de la fenêtre, ses outils pour polir les lentilles.

Ce matin-là, il se réveilla avec difficulté. La toux l’avait tourmenté toute la nuit, persistante, venant des poumons, un rappel de la dégradation.

Il n’avait pas peur ; il était habitué à soumettre les passions du corps à l’esprit.

Plus tard, le facteur lui apporta une lettre de Gottfried Wilhelm Leibniz, qui l’avait visité quelques mois auparavant.

La lettre était prudente, sans flatterie.

Des questions et des réserves sur l’œuvre que Spinoza écrivait : L’Éthique.

Leibniz l’exhortait à reporter sa publication. « Le monde n’est pas prêt », écrivait-il. « L’identification de Dieu à la Nature, Deus Sive Natura, sera mal comprise. Cela te détruira. »

Spinoza, après l’avoir lue, la laissa sur la table.

Il ne ressentait ni colère ni peur. Il pensa : les gens craignent les conséquences des idées sur leur vie.

À midi, il se rendit à son atelier. Il plaça le verre sur le mécanisme et commença à le polir avec des mouvements circulaires et réguliers.

Ce travail n’était pas seulement pour subsister. C’était un exercice de l’esprit à travers le corps : précision, patience, acceptation des nécessités de la matière.

En travaillant, il réfléchissait à l’un des derniers axiomes de L’Éthique :

La liberté n’est pas l’absence de nécessité, mais la compréhension de celle-ci.

Il commença à tousser. Il s’essuya.

Dans son mouchoir, il vit du sang.

Il le regarda sans agitation.

Son corps, comme toute substance, obéissait à ses lois.

Il n’y avait pas d’injustice ici dont se plaindre, seulement la causalité.

L’après-midi, Jarich Jelles, un vieil ami et commerçant, lui rendit visite.

Il parla des théologiens qui le traitaient d’athée, corrupteur de la morale.

« Baruch, » dit-il, « si tu le publies, ils te détruiront. »

Spinoza sourit.

« Ce qui est écrit—mon Éthique—est nécessaire. »

Lorsqu’il se retrouva seul, il alla dans sa chambre et ouvrit le manuscrit.

Il savait qu’il ne verrait pas les conséquences.

En février 1677, sa santé se détériora brutalement. Il resta alité pendant des jours. Ses amis prenaient soin de lui.

Il n’éprouvait aucune peur de la mort. Il avait la certitude tranquille que sa vie avait été conforme à la raison.

La dernière nuit, il demanda qu’on lui apporte l’une des lentilles qu’il avait récemment terminées.

Il la tint devant son œil.

Juste avant de mourir, il murmura :

« La mort est le passage vers une plus grande perfection. »

Le matin du 21 février, Baruch Spinoza mourut paisiblement.

Quelques mois plus tard, L’Éthique fut publiée. Elle fut condamnée, interdite, mal comprise.

Pourtant, elle demeura, comme tout ce qui est nécessaire.

La lentille de Bento de Spinoza, tu vois.

.

.

Bento de Spinozas Linse

Im Winter 1676 nagte die Feuchtigkeit in Den Haag an den Knochen.

Spinoza lebte in einem kleinen Zimmer im Obergeschoss des Hauses von Hendrik van der Spaik, nahe dem zentralen Plein-Platz.

Ein Bett, ein Tisch, Bücher und neben dem Fenster seine Werkzeuge zum Schleifen von Linsen.

An diesem Morgen erwachte er schwerfällig. Der Husten hatte ihn die ganze Nacht geplagt, hartnäckig, aus der Lunge, eine Erinnerung an den Verfall.

Er fürchtete sich nicht; er war es gewohnt, die Leidenschaften des Körpers dem Geist zu unterwerfen.

Später brachte ihm der Postbote einen Brief von Gottfried Wilhelm Leibniz, der ihn einige Monate zuvor besucht hatte.

Der Brief war vorsichtig, ohne Schmeichelei.

Fragen und Vorbehalte über das Werk, das Spinoza schrieb: Die Ethik.

Leibniz drängte ihn, die Veröffentlichung zu verschieben. „Die Welt ist nicht bereit“, schrieb er. „Die Identifikation Gottes mit der Natur, Deus Sive Natura, wird missverstanden werden. Es wird dich zerstören.“

Spinoza legte den Brief nach dem Lesen auf den Tisch.

Er empfand weder Zorn noch Angst. Er dachte: Menschen fürchten die Folgen von Ideen auf ihr Leben.

Mittags ging er in seine Werkstatt. Er legte das Glas auf den Mechanismus und begann, es mit gleichmäßigen, kreisenden Bewegungen zu schleifen.

Diese Arbeit war für ihn nicht nur Lebensunterhalt. Sie war Übung des Geistes durch den Körper: Präzision, Geduld, Akzeptanz der Notwendigkeiten der Materie.

Während er arbeitete, dachte er über eines der letzten Axiome der Ethik nach:

Freiheit ist nicht die Abwesenheit von Notwendigkeit, sondern deren Verständnis.

Er begann zu husten. Er wischte sich ab.

Im Taschentuch sah er Blut.

Er betrachtete es unerschüttert.

Sein Körper, wie jede Substanz, gehorchte seinen Gesetzen.

Hier gab es keine Ungerechtigkeit, über die man klagen könnte, nur Kausalität.

Am Nachmittag besuchte ihn Jarich Jelles, ein alter Freund und Händler.

Er sprach von Theologen, die ihn Atheisten nannten, Verderber der Moral.

„Baruch“, sagte er, „wenn du es veröffentlichst, werden sie dich vernichten.“

Spinoza lächelte.

„Was geschrieben steht – meine Ethik – ist notwendig.“

Als er allein war, ging er in sein Zimmer und öffnete das Manuskript.

Er wusste, dass er die Folgen nicht mehr erleben würde.

Im Februar 1677 verschlechterte sich sein Gesundheitszustand abrupt. Er blieb tagelang im Bett. Seine Freunde pflegten ihn.

Er zeigte keine Angst vor dem Tod. Er hatte die ruhige Gewissheit, dass sein Leben im Einklang mit der Vernunft verlaufen war.

In der letzten Nacht bat er, ihm eine der kürzlich fertigen Linsen zu bringen.

Er hielt sie vor sein Auge.

Kurz vor seinem Tod flüsterte er:

„Der Tod ist der Übergang zu größerer Vollkommenheit.“

Am Morgen des 21. Februar starb Baruch Spinoza friedlich.

Einige Monate später wurde Die Ethik veröffentlicht. Sie wurde verurteilt, verboten, missverstanden.

Doch sie blieb, wie alles, was notwendig ist.

Bento de Spinozas Linse, siehst du.

.

.

La Lente di Bento de Spinoza

Nell’inverno del 1676, l’umidità all’Aia penetrava nelle ossa.

Spinoza viveva in una piccola stanza al piano superiore della casa di Hendrik van der Spaik, vicino alla piazza centrale Plein.

Un letto, un tavolo, libri e, accanto alla finestra, i suoi strumenti per levigare le lenti.

Quella mattina si svegliò con difficoltà. La tosse lo aveva tormentato tutta la notte, persistente, dai polmoni, un promemoria della decadenza.

Non aveva paura; era abituato a sottomettere le passioni del corpo alla mente.

Più tardi il postino gli portò una lettera di Gottfried Wilhelm Leibniz, che lo aveva visitato qualche mese prima.

La lettera era cauta, senza adulazioni.

Domande e riserve sull’opera che Spinoza stava scrivendo: L’Etica.

Leibniz lo esortava a rimandare la pubblicazione. «Il mondo non è pronto», scriveva. «L’identificazione di Dio con la Natura, Deus Sive Natura, sarà fraintesa. Ti distruggerà.»

Spinoza, dopo averla letta, la lasciò sul tavolo.

Non provava né rabbia né paura. Pensò: le persone temono le conseguenze delle idee sulla loro vita.

A mezzogiorno andò nel suo laboratorio. Mise il vetro sul meccanismo e iniziò a levigarlo con movimenti circolari e costanti.

Questo lavoro non era solo sostentamento. Era esercizio della mente attraverso il corpo: precisione, pazienza, accettazione delle necessità della materia.

Mentre lavorava, rifletteva su uno degli ultimi assiomi dell’Etica:

La libertà non è l’assenza di necessità, ma la comprensione di essa.

Cominciò a tossire. Si asciugò.

Nel fazzoletto vide del sangue.

Lo guardò senza turbamento.

Il suo corpo, come ogni sostanza, obbediva alle leggi.

Non c’era ingiustizia di cui lamentarsi, solo causalità.

Nel pomeriggio lo visitò Jarich Jelles, vecchio amico e mercante.

Parlò di teologi che lo chiamavano ateo, corruttore della morale.

«Baruch», disse, «se lo pubblichi, ti distruggeranno.»

Spinoza sorrise.

«Ciò che è scritto—la mia Etica—è necessario.»

Quando rimase solo, andò nella sua stanza e aprì il manoscritto.

Sapeva che non avrebbe visto le conseguenze.

Nel febbraio 1677, la sua salute peggiorò rapidamente. Rimase a letto per giorni. Gli amici si prendevano cura di lui.

Non mostrava paura della morte. Aveva la tranquilla certezza che la sua vita fosse stata conforme alla ragione.

L’ultima notte chiese di portargli una delle lenti che aveva finito di recente.

La tenne davanti all’occhio.

Poco prima di morire, sussurrò:

«La morte è il passaggio a una maggiore perfezione.»

La mattina del 21 febbraio, Baruch Spinoza morì serenamente.

Qualche mese dopo, L’Etica fu pubblicata. Fu condannata, vietata, fraintesa.

Eppure rimase, come tutto ciò che è necessario.

La lente di Bento de Spinoza, vedi.

.

.

La Lente de Bento de Spinoza

En el invierno de 1676, la humedad en La Haya calaba los huesos.

Spinoza vivía en una pequeña habitación en el piso superior de la casa de Hendrik van der Spaik, cerca de la plaza central Plein.

Una cama, una mesa, libros y, junto a la ventana, sus herramientas para pulir lentes.

Esa mañana se despertó con dificultad. La tos lo había atormentado toda la noche, persistente, desde los pulmones, un recordatorio de la decadencia.

No sentía miedo; estaba acostumbrado a someter las pasiones del cuerpo a la mente.

Más tarde, el cartero le trajo una carta de Gottfried Wilhelm Leibniz, que lo había visitado unos meses antes.

La carta era cautelosa, sin adulaciones.

Preguntas y reservas sobre la obra que Spinoza estaba escribiendo: La Ética.

Leibniz le instaba a posponer la publicación. «El mundo no está preparado», escribía. «La identificación de Dios con la Naturaleza, Deus Sive Natura, será malinterpretada. Te destruirá.»

Spinoza, después de leerla, la dejó sobre la mesa.

No sentía ira ni miedo. Pensó: la gente teme las consecuencias de las ideas sobre sus vidas.

Al mediodía fue a su taller. Colocó el vidrio en el mecanismo y comenzó a pulirlo con movimientos circulares y constantes.

Este trabajo no era solo sustento. Era un ejercicio de la mente a través del cuerpo: precisión, paciencia, aceptación de las necesidades de la materia.

Mientras trabajaba, pensaba en uno de los últimos axiomas de La Ética:

La libertad no es la ausencia de necesidad, sino la comprensión de ella.

Comenzó a toser. Se limpió.

En el pañuelo vio sangre.

Lo miró sin alterarse.

Su cuerpo, como toda sustancia, obedecía sus leyes.

No había injusticia aquí de la que quejarse, solo causalidad.

Por la tarde, Jarich Jelles, viejo amigo y comerciante, lo visitó.

Habló de teólogos que lo llamaban ateo, corruptor de la moral.

«Baruch», dijo, «si lo publicas, te destruirán.»

Spinoza sonrió.

«Lo que está escrito—mi Ética—es necesario.»

Cuando estuvo solo, fue a su habitación y abrió el manuscrito.

Sabía que no viviría para ver sus consecuencias.

En febrero de 1677, su salud empeoró repentinamente. Permaneció en cama durante días. Sus amigos lo cuidaban.

No expresó miedo a la muerte. Tenía la tranquila certeza de que su vida había estado conforme a la razón.

En la última noche, pidió que le trajeran una de las lentes que había terminado recientemente.

La sostuvo frente a su ojo.

Poco antes de morir, susurró:

«La muerte es el paso hacia una mayor perfección.»

En la mañana del 21 de febrero, Baruch Spinoza murió en paz.

Unos meses más tarde, La Ética fue publicada. Fue condenada, prohibida, malinterpretada.

Sin embargo, permaneció, como todo lo necesario.

La lente de Bento de Spinoza, ya verás.

.

.

A Lente de Bento de Spinoza

No inverno de 1676, a umidade em Haia penetrava nos ossos.

Spinoza vivia em um pequeno quarto no andar superior da casa de Hendrik van der Spaik, perto da praça central Plein.

Uma cama, uma mesa, livros e, junto à janela, suas ferramentas para polir lentes.

Naquela manhã, acordou com dificuldade. A tosse o havia atormentado a noite toda, persistente, vinda dos pulmões, um lembrete da decadência.

Não sentia medo; estava acostumado a submeter as paixões do corpo à mente.

Mais tarde, o carteiro trouxe-lhe uma carta de Gottfried Wilhelm Leibniz, que o havia visitado alguns meses antes.

A carta era cautelosa, sem elogios.

Perguntas e reservas sobre a obra que Spinoza estava escrevendo: A Ética.

Leibniz o …exortava a adiar a publicação. “O mundo não está pronto”, escreveu. “A identificação de Deus com a Natureza, Deus Sive Natura, será mal compreendida. Isso vai destruí-lo.”

Spinoza, depois de lê-la, deixou-a sobre a mesa.

Não sentia raiva nem medo. Pensou: as pessoas temem as consequências das ideias em suas vidas.

Ao meio-dia, foi para seu ateliê. Colocou o vidro no mecanismo e começou a polir com movimentos circulares e constantes.

Este trabalho não era apenas um meio de sustento. Era um exercício da mente através do corpo: precisão, paciência, aceitação das necessidades da matéria.

Enquanto trabalhava, refletia sobre um dos últimos axiomas de A Ética:

A liberdade não é a ausência de necessidade, mas a compreensão dela.

Começou a tossir. Limpou-se.

No lenço viu sangue.

Olhou para ele sem perturbação.

Seu corpo, como toda substância, obedecia às suas leis.

Não havia injustiça aqui de que se lamentar, apenas causalidade.

À tarde, Jarich Jelles, velho amigo e comerciante, visitou-o.

Falou de teólogos que o chamavam de ateu, corruptor da moral.

“Baruch”, disse, “se você publicar, vão destruí-lo.”

Spinoza sorriu.

“O que está escrito—minha Ética—é necessário.”

Quando ficou sozinho, foi ao seu quarto e abriu o manuscrito.

Sabia que não viveria para ver suas consequências.

Em fevereiro de 1677, sua saúde se deteriorou abruptamente. Ficou de cama por dias. Seus amigos cuidavam dele.

Não expressava medo da morte. Tinha a tranquila certeza de que sua vida havia sido conforme à razão.

Na última noite, pediu que lhe trouxessem uma das lentes que havia terminado recentemente.

Segurou-a diante do olho.

Pouco antes de morrer, sussurrou:

“A morte é a passagem para uma maior perfeição.”

Na manhã de 21 de fevereiro, Baruch Spinoza morreu pacificamente.

Poucos meses depois, A Ética foi publicada. Foi condenada, proibida, mal compreendida.

Ainda assim, permaneceu, como tudo que é necessário.

A lente de Bento de Spinoza, você verá..

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n couvelis

μεταφράζοντας

από την Βιβλιοθήκη τού Απολλωνιου,βιβλίο Α',1 4.

Αστερια-Λητω-Αρτεμη-

Απολλων-Δελφοι-Τιτυος.

Από τού Κοίου τις θυγατέρες η Ἀστερία λοιπον αφού μεταμορφώθηκε σε ορτύκι ρίχτηκε

στη θάλασσα,για ν'αποφυγει την ερωτική συνεύρεση με τον Δία,

και μια πόλη από εκείνη Αστέρια αφού πρωτα ονομάσθηκε,ύστερα Δηλος.

Η Λητώ αφού ερωτικά συνέρχεται με τον Δία σ'ολη τη γη απ'την Ηρα καταδιώκονταν,

μέχρι στη Δήλο αφού ήρθε γεννά πρώτη την Άρτεμη,απ'την οποία αφού βοηθήθηκε

ως μαια ύστερα τον Απόλλωνα γέννησε.

Η Άρτεμη λοιπόν αφού ασκήθηκε τα περί κυνηγιού παρθένα έμεινε.

Κι ο Απόλλωνας αφού τη μαντική έμαθε απ'τον Πανα τού Δια και τής Ύβρης έφτασε στους Δελφούς,που τότε χρησμοδοτουσε Θέμιδα,

όταν όμως ο Πύθωνας που φρουρουσε το μαντείο τον εμπόδιζε να πλησιάσει στο σχισμα,

αυτόν αφού σκότωσε το μαντείο παίρνει στον έλεγχο του,

και σκοτώνει μετά από λίγο και τον Τιτυό,ο οποίος ήταν τού Δια γιος και τής θυγατέρας

τού Ορχομενού Ελάρης,την οποία ο Ζευς,επειδή μαζί της ερωτικά βρέθηκε,αφού φοβήθηκε

την Ήρα κάτω απ'τη γη έκρυψε,και το παιδι που κυοφορούσε τον Τιτυό τεράστιο στο σώμα ανεβασε στο φως,

αυτός όταν να'ρχεται στη Πυθώ τη Λητώ είδε,με πόθο κυριευμένος αρπαξε,

αυτή όμως τα παιδιά της φώναξε για βοήθεια και τού'ριξαν τοξα,

τιμωρείται όμως και μετά θάνατο,γιατί γύπες την καρδιά του στον Άδη τρώνε.

[Α 4,1] τῶν δὲ Κοίου θυγατέρων Ἀστερία μὲν ὁμοιωθεῖσα ὄρτυγι ἑαυτὴν εἰς θάλασσαν ἔρριψε, φεύγουσα τὴν πρὸς Δία συνουσίαν· καὶ πόλις ἀπ᾽ ἐκείνης Ἀστερία πρότερον κληθεῖσα, ὕστερον δὲ Δῆλος. Λητὼ δὲ συνελθοῦσα Διὶ κατὰ τὴν γῆν ἅπασαν ὑφ᾽ Ἥρας ἠλαύνετο, μέχρις εἰς Δῆλον ἐλθοῦσα γεννᾷ πρώτην Ἄρτεμιν, ὑφ᾽ ἧς μαιωθεῖσα ὕστερον Ἀπόλλωνα ἐγέννησεν. Ἄρτεμις μὲν οὖν τὰ περὶ θήραν ἀσκήσασα παρθένος ἔμεινεν, Ἀπόλλων δὲ τὴν μαντικὴν μαθὼν παρὰ Πανὸς τοῦ Διὸς καὶ Ὕβρεως ἧκεν εἰς Δελφούς, χρησμῳδούσης τότε Θέμιδος· ὡς δὲ ὁ φρουρῶν τὸ μαντεῖον Πύθων ὄφις ἐκώλυεν αὐτὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὸ χάσμα, τοῦτον ἀνελὼν τὸ μαντεῖον παραλαμβάνει. κτείνει δὲ μετ᾽ οὐ πολὺ καὶ Τιτυόν, ὃς ἦν Διὸς υἱὸς καὶ τῆς Ὀρχομενοῦ θυγατρὸς Ἐλάρης, ἣν Ζεύς, ἐπειδὴ συνῆλθε, δείσας Ἥραν ὑπὸ γῆν ἔκρυψε, καὶ τὸν κυοφορηθέντα παῖδα Τιτυὸν ὑπερμεγέθη εἰς φῶς ἀνήγαγεν. οὗτος ἐρχομένην εἰς Πυθὼ Λητὼ θεωρήσας, πόθῳ κατασχεθεὶς ἐπισπᾶται· ἡ δὲ τοὺς παῖδας ἐπικαλεῖται καὶ κατατοξεύουσιν αὐτόν. κολάζεται δὲ καὶ μετὰ θάνατον· γῦπες γὰρ αὐτοῦ τὴν καρδίαν ἐν Ἅιδου ἐσθίουσιν.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από την Αλεξάνδρου Ανάβασις,Βιβλίο Ε',28.1-29.2,τού Αρριανου

-Η πίεση στον Αλέξανδρο για οπισθοχώρηση στη πατριδα-

Τέτοια αφού είπε ο Κοινος προκλήθηκε αναστάτωση στους παρόντες απ'τα λογια,

και σε πολλούς αληθεια χύθηκαν δάκρυα που μαλλον δήλωναν ακόμη και ότι η γνώμη για τους κινδύνους μελλοντικά δεν ήταν εκουσια,όμως και την χαρά τους για την υποχώρηση.

Ο Αλέξανδρος τότε και δυσαρεστημένος και με το θάρρος τού λόγου τού Κοινου και με την αναποφασιστικότητα τών άλλων ηγεμόνων διέλυσε τη συνέλευση.

Και την επόμενη μέρα αφού τούς συγκάλεσε ξανά με οργή τούς είπε πως αυτός θα προχωρησει,και πως δεν θα εξαναγκάσει κανέναν Μακεδόνα χωρίς τη θέληση του να τον ακολουθήσει,γιατί θα'χει αυτούς που θ'ακολουθησουν τον βασιλιά τους με τη θέληση τους,

σ'αυτους δε και που θέλουν να γυρίσουν στη πατρίδα να επιτραπεί να γυρίσουν και ν'αναγγειλουν στους δικούς τους,ότι τον βασιλιά τους ανάμεσα στους εχθρούς επιστρέφοντας εγκατέλειψαν,

αυτά αφού είπε αποσύρθηκε στη σκηνη του μην επιτρεποντας κανέναν από τους επιτελείς του να τον πλησιασει και την ίδια εκείνη μέρα και την τρίτη ακόμα από εκεινη,αναμένοντας,αν θα γίνει κάποια μεταστροφή στις γνώμες τους,όπως τετοια σε πλήθος στρατιωτών συνειθιζεται να γίνεται και συμβαινοντας πιο υπακοους τούς κανει.

Όταν όμως σιωπη πάλι πολυ

επικρατησε παντού μεσα στο στρατοπεδο,

και δυσαρεστημένοι με την οργή του φανερα ηταν,δίχως όμως να μεταβάλλονται λόγω αυτής,

εκεί ακριβώς λοιπόν λέει ο Πτολεμαίος τού Λάγου,ότι για τη διάβαση καθόλου λιγότερο δεν θυσιάζει,ενώ ομως θυσιαζε δεν τού έβγαιναν οι οιωνοί.

τότε λοιπόν και τους μεγαλύτερους σε ηλικία από τους επιτελείς και τους περισσότερο εμπιστους σ'αυτον συγκέντρωσε,

καθως όλα πια σε οπισθοχώρηση τον οδηγουσαν,

ανακοινώνει στη στρατιά ότι πάρθηκε απόφαση να γυρίσουν πίσω,

αυτοί τότε φώναζαν δυνατά όμοια όπως όχλος ανάμικτος από χαρά θα φώναζε δυνατα και πολλοί απ'αυτους δακρυζαν,

και κάποιοι δε στη βασιλική σκηνή πλησιάζοντας ευχονταν στον Αλέξανδρο κάθε καλό,ότι απ'αυτους μόνο να νικηθεί αποδεχθηκε,

εκεί λοιπόν αφού χώρισε κατά τάξεις τη στρατιά δώδεκα βωμούς προστάζει να κατασκευασθουν,

με ύψος όσο οι πιο μεγάλοι πύργοι,και με πλάτος μεγαλύτερους ακόμη απ'αυτο τών πύργων,

ευχαριστήρια στους θεούς που τόσο ως εδώ τον οδήγησαν νικητή και μνημεία τών κατορθωμάτων του.

[28.1] Τοιαῦτα εἰπόντος τοῦ Κοίνου θόρυβον γενέσθαι ἐκ τῶν παρόντων ἐπὶ τοῖς λόγοις· πολλοῖς δὲ δὴ καὶ δάκρυα προχυθέντα ἔτι μᾶλλον δηλῶσαι τό τε ἀκούσιον τῆς γνώμης ἐς τοὺς πρόσω κινδύνους καὶ τὸ καθ΄ ἡδονήν σφισιν εἶναι τὴν ἀποχώρησιν. Ἀλέξανδρος δὲ τότε μὲν ἀχθεσθεὶς τοῦ τε Κοίνου τῇ παρρησίᾳ καὶ τῷ ὄκνῳ τῶν ἄλλων ἡγεμόνων διέλυσε τὸν ξύλλογον·

[28.2] ἐς δὲ τὴν ὑστεραίαν ξυγκαλέσας αὖθις ξὺν ὀργῇ τοὺς αὐτοὺς αὐτὸς μὲν ἰέναι ἔφη τοῦ πρόσω͵ βιάσεσθαι δὲ οὐδένα ἄκοντα Μακεδόνων ξυνέπεσθαι· ἕξειν γὰρ τοὺς ἀκολουθήσοντας τῷ βασιλεῖ σφῶν ἑκόντας· τοῖς δὲ καὶ ἀπιέναι οἴκαδε ἐθέλουσιν ὑπάρχειν ἀπιέναι καὶ ἐξαγγέλλειν τοῖς οἰκείοις͵ ὅτι τὸν βασιλέα σφῶν ἐν μέσοις τοῖς πολεμίοις ἐπανήκουσιν ἀπολιπόντες.

[28.3] ταῦτα εἰπόντα ἀπελθεῖν ἐς τὴν σκηνὴν μηδέ τινα τῶν ἑταίρων προσέσθαι αὐτῆς τε ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ ἐς τὴν τρίτην ἔτι ἀπ΄ ἐκείνης͵ ὑπομένοντα͵ εἰ δή τις τροπὴ ταῖς γνώμαις τῶν Μακεδόνων τε καὶ ξυμμάχων͵ οἷα δὴ ἐν ὄχλῳ στρατιωτῶν τὰ πολλὰ φιλεῖ γίγνεσθαι͵

[28.4] ἐμπεσοῦσα εὐπειθεστέρους παρέξει αὐτούς. ὡς δὲ σιγὴ αὖ πολλὴ ἦν ἀνὰ τὸ στρατόπεδον καὶ ἀχθόμενοι μὲν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ δῆλοι ἦσαν͵ οὐ μὴν μεταβαλλόμενοι γε ὑπ΄ αὐτῆς͵ ἐνταῦθα δὴ λέγει Πτολεμαῖος ὁ Λάγου͵ ὅτι ἐπὶ τῇ διαβάσει οὐδὲν μεῖον ἐθύετο͵ θυομένῳ δὲ οὐκ ἐγίγνετο αὐτῷ τὰ ἱερά.

28.5] τότε δὴ τοὺς πρεσβυτάτους τε τῶν ἑταίρων καὶ τοὺς μάλιστα ἐπιτηδείους αὐτῷ συναγαγών͵ ὡς πάντα ἐς τὴν ὀπίσω ἀναχώρησιν αὐτῷ ἔφερεν͵ ἐκφαίνει ἐς τὴν στρατιάν͵ ὅτι ἔγνωσται ὀπίσω ἀποστρέφειν.

[29.1] Οἱ δὲ ἐβόων τε οἷα ἂν ὄχλος ξυμμιγὴς χαίρων βοήσειε καὶ ἐδάκρυον οἱ πολλοὶ αὐτῶν· οἱ δὲ καὶ τῇ σκηνῇ τῇ βασιλικῇ πελάζοντες ηὔχοντο Ἀλεξάνδρῳ πολλὰ καὶ ἀγαθά͵ ὅτι πρὸς σφῶν μόνων νικηθῆναι ἠνέσχετο. ἔνθα δὴ διελὼν κατὰ τάξεις τὴν στρατιὰν δώδεκα βωμοὺς κατασκευάζειν προστάττει͵ ὕψος μὲν κατὰ τοὺς μεγίστους πύργους͵ εὖρος δὲ μείζονας ἔτι ἢ κατὰ πύργους͵ χαριστήρια τοῖς θεοῖς τοῖς ἐς τοσόνδε ἀγαγοῦσιν αὐτὸν νικῶντα καὶ μνημεῖα τῶν αὑτοῦ

[29.2] πόνων.

.

.

.

 .

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Λορέιν τού Χάρλεμ

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese,)

Στο Χάρλεμ σ'ένα στενό στο υπόγειο μπαρ η νεγρα Λορέιν

τραγουδούσε Μπίλι Χόλιντεϊ.

Όπως ανασαίνει,ψιθυριστά,ποτέ δυνατά.

Το σώμα της το κρατούσαν μνήμες,όχι μυς.

Κάθε φορά που ψιθύριζε το Strange Fruit έκλεινε τα μάτια κι έβλεπε το μαυρο σωμα της

να κρέμεται στον ξερό σκελετο ενος δέντρου στο Νοτο.

Γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ τής Αλαμπάμα,η μάνα της καθάριζε σπίτια λευκών

κι ο πατέρας της,την παράτησε έγκυο,κι εξαφανίστηκε.

Στα 13 της συνελήφθει για πορνεία.Ο πλούσιος λευκός εραστής την έσωσε.

Έφυγε για τη Νέα Υόρκη,κλεισμένη στη τουαλέτα τού τρένου.

Γνώρισε έναν μαύρο αντρα,την πήγε στο υπόγειο μπαρ,εκεί τραγουδούσε μπροστά

σε μεθυσμένους πελατες,πήγαινε μαζί τους στο κρεβάτι.

Το κορμί τών αντρών μύριζε ουίσκι και ιδρώτα.

Κάποιοι τής είπαν πως θύμιζε τη Μπίλι.Εκείνη δεν απαντούσε.

Έμεινε έγκυος,ο εραστής της την χτύπησε,έχασε το παιδί.

Έπινε,κατέρρευσε,έχασε τη φωνή της.

Βγαίνοντας από το υπόγειο μπαρ ξημερώνοντας σωρίαστηκε στο στενό,

μ'ένα αργοσυρτο ψιθυρο,όπως παλιό νεκρικό τραγούδι,η ψυχή της βγήκε.

Η Λορέιν το Strange Fruit τού Χάρλεμ τελείωσε.

.

.

Lorraine of Harlem

In Harlem, in a narrow alley, in a basement bar, the Black woman Lorraine

was singing Billie Holiday.

As one breathes—whispering, never loud.

Her body was held by memories, not by muscles.

Each time she whispered Strange Fruit she closed her eyes and saw

her Black body hanging from the dry skeleton of a tree in the South.

She was born in Birmingham, Alabama; her mother cleaned white people’s houses,

and her father left her mother pregnant and disappeared.

At thirteen she was arrested for prostitution.

A wealthy white lover saved her.

She left for New York, locked in the train’s toilet.

She met a Black man; he took her to the basement bar.

There she sang before drunken customers, went to bed with them.

Men’s bodies smelled of whiskey and sweat.

Some told her she resembled Billie. She did not answer.

She became pregnant; her lover beat her; she lost the child.

She drank, collapsed, lost her voice.

Leaving the basement bar at dawn, she collapsed in the alley;

with a slow, drawn-out whisper, like an old funeral song, her soul departed.

Lorraine—the Strange Fruit of Harlem—was finished.

.

.

La Lorraine de Harlem

À Harlem, dans une ruelle, dans un bar en sous-sol, la Noire Lorraine

chantait Billie Holiday.

Comme on respire — à voix basse, jamais fort.

Son corps était tenu par les souvenirs, non par les muscles.

Chaque fois qu’elle murmurait Strange Fruit, elle fermait les yeux

et voyait son corps noir pendu au squelette sec d’un arbre du Sud.

Elle est née à Birmingham, Alabama ; sa mère nettoyait les maisons des Blancs

et son père l’a laissée enceinte avant de disparaître.

À treize ans, elle fut arrêtée pour prostitution.

Un riche amant blanc la sauva.

Elle partit pour New York, enfermée dans les toilettes du train.

Elle rencontra un homme noir ; il l’emmena au bar du sous-sol.

Là, elle chantait devant des clients ivres, couchait avec eux.

Les corps des hommes sentaient le whisky et la sueur.

Certains lui disaient qu’elle rappelait Billie. Elle ne répondait pas.

Elle tomba enceinte ; son amant la frappa ; elle perdit l’enfant.

Elle buvait, s’effondra, perdit sa voix.

En sortant du bar à l’aube, elle s’écroula dans la ruelle ;

dans un murmure traînant, comme un vieux chant funèbre, son âme s’en alla.

La Lorraine, le Strange Fruit de Harlem, était finie.

.

.

Lorraine aus Harlem

In Harlem, in einer Gasse, in einer Kellerbar, sang die Schwarze Lorraine

Billie Holiday.

Wie man atmet – flüsternd, niemals laut.

Ihr Körper wurde von Erinnerungen gehalten, nicht von Muskeln.

Jedes Mal, wenn sie Strange Fruit flüsterte, schloss sie die Augen

und sah ihren schwarzen Körper am dürren Gerippe eines Baumes im Süden hängen.

Sie wurde in Birmingham, Alabama, geboren; ihre Mutter putzte die Häuser Weißer,

und ihr Vater ließ sie schwanger zurück und verschwand.

Mit dreizehn wurde sie wegen Prostitution verhaftet.

Ein reicher weißer Liebhaber rettete sie.

Sie fuhr nach New York, eingeschlossen in der Toilette des Zuges.

Sie lernte einen schwarzen Mann kennen; er brachte sie in die Kellerbar.

Dort sang sie vor betrunkenen Gästen, ging mit ihnen ins Bett.

Die Körper der Männer rochen nach Whiskey und Schweiß.

Einige sagten, sie erinnere an Billie. Sie antwortete nicht.

Sie wurde schwanger; ihr Liebhaber schlug sie; sie verlor das Kind.

Sie trank, brach zusammen, verlor ihre Stimme.

Als sie im Morgengrauen die Kellerbar verließ, sank sie in der Gasse nieder;

mit einem schleppenden Flüstern, wie ein altes Totenlied, verließ ihre Seele den Körper.

Lorraine, das Strange Fruit von Harlem, war zu Ende.

.

.

Lorraine di Harlem

Ad Harlem, in un vicolo, in un bar sotterraneo, la nera Lorraine

cantava Billie Holiday.

Come si respira: sottovoce, mai forte.

Il suo corpo era sorretto dai ricordi, non dai muscoli.

Ogni volta che sussurrava Strange Fruit chiudeva gli occhi

e vedeva il suo corpo nero appeso allo scheletro secco di un albero del Sud.

Nacque a Birmingham, Alabama; la madre puliva le case dei bianchi

e il padre la lasciò incinta e scomparve.

A tredici anni fu arrestata per prostituzione.

Un ricco amante bianco la salvò.

Partì per New York, chiusa nel bagno del treno.

Conobbe un uomo nero; la portò nel bar sotterraneo.

Lì cantava davanti a clienti ubriachi, andava a letto con loro.

I corpi degli uomini odoravano di whisky e sudore.

Alcuni le dissero che ricordava Billie. Lei non rispondeva.

Rimase incinta; l’amante la picchiò; perse il bambino.

Beveva, crollò, perse la voce.

Uscendo dal bar sotterraneo all’alba, crollò nel vicolo;

con un sussurro lento, come un vecchio canto funebre, la sua anima se ne andò.

Lorraine, lo Strange Fruit di Harlem, era finita.

.

.

Lorraine de Harlem

En Harlem, en un callejón, en un bar subterráneo, la negra Lorraine

cantaba a Billie Holiday.

Como se respira: en susurros, nunca en voz alta.

Su cuerpo lo sostenían los recuerdos, no los músculos.

Cada vez que susurraba Strange Fruit cerraba los ojos

y veía su cuerpo negro colgando del esqueleto seco de un árbol del Sur.

Nació en Birmingham, Alabama; su madre limpiaba casas de blancos

y su padre la dejó embarazada y desapareció.

A los trece años fue arrestada por prostitución.

Un rico amante blanco la salvó.

Se fue a Nueva York, encerrada en el baño del tren.

Conoció a un hombre negro; la llevó al bar subterráneo.

Allí cantaba ante clientes borrachos, se acostaba con ellos.

Los cuerpos de los hombres olían a whisky y sudor.

Algunos le dijeron que recordaba a Billie. Ella no respondía.

Quedó embarazada; su amante la golpeó; perdió al niño.

Bebía, se derrumbó, perdió la voz.

Al salir del bar subterráneo al amanecer, se desplomó en el callejón;

con un susurro lento, como un viejo canto fúnebre, su alma se fue.

Lorraine, el Strange Fruit de Harlem, había terminado.

.

.

Lorraine do Harlem

No Harlem, num beco, num bar no subsolo, a negra Lorraine

cantava Billie Holiday.

Como se respira — em sussurros, nunca alto.

Seu corpo era sustentado por memórias, não por músculos.

Cada vez que sussurrava Strange Fruit fechava os olhos

e via seu corpo negro pendurado no esqueleto seco de uma árvore do Sul.

Nasceu em Birmingham, Alabama; a mãe limpava casas de brancos

e o pai a deixou grávida e desapareceu.

Aos treze anos foi presa por prostituição.

Um rico amante branco a salvou.

Partiu para Nova York, trancada no banheiro do trem.

Conheceu um homem negro; ele a levou ao bar do subsolo.

Ali cantava diante de clientes bêbados, ia para a cama com eles.

Os corpos dos homens cheiravam a uísque e suor.

Alguns disseram que ela lembrava Billie. Ela não respondia.

Engravidou; o amante a espancou; perdeu a criança.

Bebia, desabou, perdeu a voz.

Ao sair do bar do subsolo ao amanhecer, caiu no beco;

com um sussurro arrastado, como um velho canto fúnebre, sua alma partiu.

Lorraine, o Strange Fruit do Harlem, terminou.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ο κόκκινος καναπες

το δωμάτιο σκοτεινιάζει συνεχώς.

Η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη στο κόκκινο καναπέ.Δεν τον κοίταζε.

Εκείνος όρθιος με γυρισμένη την πλάτη.

Είχαν συναντηθεί πριν δυο χρόνια.

Ήταν το τέλος.

Εκείνη σηκώθηκε,πήγε στη πόρτα.

-Θα φύγεις;,τής είπε χωρίς να γυρίσει.

Εκείνη άνοιξε τη πόρτα,βγήκε,την έκλεισε

Πήγε σε ένα φτηνό ξενοδοχείο.

Ηθελε να μην χρειαστει να εξηγήσει τίποτα σε κανέναν.

Εκεί βρήκε τον εραστή

Όταν εκείνος το έμαθε

ένιωσε θυμό.

Για το τελος.

Στο σπίτι κοίταξε στον καναπέ το κενό που είχε αφήσει εκείνη.

Εγκατέλειψε εκείνο το διαμέρισμα.

Το δωμάτιο έμεινε σκοτεινό.

Ο κόκκινος καναπές.

.

.

χ.ν.κουβελης c n couvelis

Το Δίκτυο

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Στην αρχή ήταν ασήμαντος,πριν γίνει δυνατός.

Όμως είχε μια φοβερή ικανότητα να θυμάται:ποιος χρωστούσε σε ποιον,ποιος φοβοταν τι,ποιος ήθελε κάτι που δεν τολμούσε να το ζητήσει.

Εκεί σε εκείνα τα σημεία άρχισε να ελισσεται.

Μικρές διευκολύνσεις,τις έλεγε.

Δεν ζητούσε ανταλλάγματα.

Αξιώμα του ήταν:οι άνθρωποι χρωστούν περισσότερα όταν δεν τούς ζητάς τίποτα.

Το δίκτυο απλώθηκε αργά όπως η μούχλα,αθόρυβα,μέσα στην υγρασία τών επιθυμιών τους.

Ενας φίλος φίλου,μια γνωριμία που 'ίσως φανεί χρήσιμη'.

Σιγα-σιγα,ανεπαίσθητα,

τούς εγκλωβιζε.

Για όλους κρατούσε αρχεία,σχολαστικά ταξινομημένα.

Κάθε πρόσωπο ήταν σε μια διασταύρωση άλλων ανθρώπων,κόμβοι σχέσεων.

Μετά την ανάγκη επιθυμιας,ο φόβος τής αποκάλυψης,νομοτελειακά.

Αν και διακινδύνευε και φοβόταν,φρόντιζε να φοβούνται περισσότερο οι άλλοι.

Αυτό ήταν ασφάλεια.

Απέκτησε τεράστια περιουσία από τούς κόμβους.

Όμως κάτι τού διέφυγε:όσο απλώνεται το δίκτυο δημιουργεί ρωγμές,από τις οποίες υπάρχει πιθανος κίνδυνος διαρροής.

Πράγμα που έγινε.

Η πρώτη διαρροη έγινε.

Οι κόμβοι θορυβήθηκαν και αποσυρονταν,τον απέφευγαν.

Τώρα που έπαψε να είναι χρήσιμος,δεν υπήρχε.

Έκαψε όλα τα αρχεία.

Το τέλος του ήρθε,μια νύχτα μόνος,στο σπίτι του.

Τον βρήκαν νεκρό.

Το δίκτυο του,με αυτόν μεσάζοντα,διαλύθηκε γρήγορα,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

.

.

The Network

At first he was insignificant, before becoming powerful.

But he had a formidable ability to remember: who owed whom, who feared what, who desired something they did not dare to ask for.

It was there, at those points, that he began to insinuate himself.

Small favors, he called them.

He asked for nothing in return.

His axiom was this: people owe more when you ask nothing of them.

The network spread slowly like mold, silently, within the dampness of their desires.

A friend of a friend, an acquaintance who “might come in handy.”

Little by little, imperceptibly,

he ensnared them.

For everyone he kept files, meticulously organized.

Each person stood at an intersection of other people, nodes of relations.

After the need of desire came, inevitably, the fear of exposure.

Though he took risks and felt fear, he made sure the others feared more.

That was security.

He amassed immense wealth from the nodes.

But something escaped him: the more the network expands, the more cracks it creates, through which leakage becomes possible.

And so it happened.

The first leak occurred.

The nodes grew uneasy and withdrew; they avoided him.

Now that he had ceased to be useful, he did not exist.

He burned all the files.

His end came one night, alone, in his house.

They found him dead.

His network, with him as intermediary, dissolved quickly, as if it had never existed.

.

.

Le Réseau

Au début, il était insignifiant, avant de devenir puissant.

Mais il possédait une redoutable capacité de mémoire : qui devait à qui, qui craignait quoi, qui désirait quelque chose sans oser le demander.

C’est là, en ces points précis, qu’il commença à se faufiler.

De petites facilités, disait-il.

Il ne demandait rien en échange.

Son axiome était le suivant : les hommes doivent davantage lorsqu’on ne leur demande rien.

Le réseau s’étendit lentement comme une moisissure, silencieusement, dans l’humidité de leurs désirs.

Un ami d’ami, une connaissance « qui pourrait être utile ».

Peu à peu, imperceptiblement,

il les piégeait.

Pour chacun, il tenait des dossiers, soigneusement classés.

Chaque visage se trouvait à une intersection d’autres visages, des nœuds de relations.

Après le besoin du désir venait, inévitablement, la peur de la révélation.

Bien qu’il prît des risques et qu’il eût peur, il veillait à ce que les autres aient plus peur que lui.

C’était cela, la sécurité.

Il acquit une immense fortune grâce aux nœuds.

Mais quelque chose lui échappa : à mesure que le réseau s’étend, il crée des fissures, par lesquelles une fuite devient possible.

Et cela arriva.

La première fuite eut lieu.

Les nœuds s’alarmaient et se retiraient, l’évitaient.

Maintenant qu’il n’était plus utile, il n’existait plus.

Il brûla tous les dossiers.

Sa fin arriva une nuit, seul, chez lui.

On le trouva mort.

Son réseau, avec lui comme intermédiaire, se dissipa rapidement, comme s’il n’avait jamais existé.

.

.

Das Netzwerk

Anfangs war er unbedeutend, bevor er mächtig wurde.

Doch er besaß eine furchterregende Fähigkeit zu erinnern: wer wem etwas schuldete, wer wovor Angst hatte, wer etwas begehrte, das er nicht zu verlangen wagte.

Dort, an genau diesen Punkten, begann er sich einzuschleichen.

Kleine Gefälligkeiten, nannte er sie.

Er verlangte keine Gegenleistung.

Sein Axiom lautete: Menschen schulden mehr, wenn man nichts von ihnen verlangt.

Das Netzwerk breitete sich langsam aus wie Schimmel, lautlos, in der Feuchtigkeit ihrer Begierden.

Ein Freund eines Freundes, eine Bekanntschaft, die „vielleicht nützlich sein könnte“.

Nach und nach, unmerklich,

verstrickte er sie.

Für jeden führte er Akten, sorgfältig geordnet.

Jede Person befand sich an einer Kreuzung anderer Menschen, Knoten von Beziehungen.

Auf das Bedürfnis des Begehrens folgte unweigerlich die Angst vor der Enthüllung.

Obwohl er Risiken einging und Angst hatte, sorgte er dafür, dass die anderen mehr Angst hatten als er.

Das war Sicherheit.

Er erlangte ein enormes Vermögen aus den Knoten.

Doch etwas entging ihm: Je weiter sich das Netzwerk ausdehnt, desto mehr Risse entstehen, durch die ein Leck möglich wird.

Und so geschah es.

Das erste Leck trat auf.

Die Knoten wurden unruhig, zogen sich zurück, mieden ihn.

Nun, da er nicht mehr nützlich war, existierte er nicht mehr.

Er verbrannte alle Akten.

Sein Ende kam eines Nachts, allein, in seinem Haus.

Man fand ihn tot.

Sein Netzwerk, mit ihm als Vermittler, löste sich rasch auf, als hätte es nie existiert.

.

.

La Rete

All’inizio era insignificante, prima di diventare potente.

Ma aveva una terribile capacità di ricordare: chi doveva a chi, chi temeva cosa, chi desiderava qualcosa che non osava chiedere.

Fu lì, in quei punti, che cominciò a insinuarsi.

Piccoli favori, li chiamava.

Non chiedeva nulla in cambio.

Il suo assioma era questo: gli uomini devono di più quando non chiedi loro nulla.

La rete si estese lentamente come muffa, silenziosa, nell’umidità dei loro desideri.

Un amico di un amico, una conoscenza che “potrebbe tornare utile”.

Poco a poco, impercettibilmente,

li intrappolava.

Per tutti teneva archivi, meticolosamente ordinati.

Ogni persona era in un’intersezione di altre persone, nodi di relazioni.

Dopo il bisogno del desiderio veniva, inevitabilmente, la paura della rivelazione.

Sebbene corresse rischi e avesse paura, faceva in modo che gli altri avessero più paura di lui.

Quella era sicurezza.

Accumulò un’enorme ricchezza dai nodi.

Ma qualcosa gli sfuggì: più la rete si estende, più crea crepe, attraverso le quali una fuga è possibile.

E accadde.

La prima fuga avvenne.

I nodi si allarmarono e si ritirarono, lo evitavano.

Ora che aveva smesso di essere utile, non esisteva.

Bruciò tutti gli archivi.

La sua fine arrivò una notte, solo, nella sua casa.

Lo trovarono morto.

La sua rete, con lui come intermediario, si dissolse rapidamente, come se non fosse mai esistita.

.

.

La Red

Al principio era insignificante, antes de volverse poderoso.

Pero tenía una capacidad terrible para recordar: quién debía a quién, quién temía qué, quién deseaba algo que no se atrevía a pedir.

Fue allí, en esos puntos, donde empezó a deslizarse.

Pequeñas facilidades, las llamaba.

No pedía nada a cambio.

Su axioma era este: los hombres deben más cuando no se les pide nada.

La red se extendió lentamente como moho, en silencio, dentro de la humedad de sus deseos.

Un amigo de un amigo, un conocido que “quizá resulte útil”.

Poco a poco, imperceptiblemente,

los atrapaba.

Para todos llevaba archivos, cuidadosamente ordenados.

Cada persona estaba en una intersección de otras personas, nodos de relaciones.

Tras la necesidad del deseo venía, inevitablemente, el miedo a la revelación.

Aunque corría riesgos y sentía miedo, se aseguraba de que los demás tuvieran más miedo que él.

Eso era seguridad.

Adquirió una enorme fortuna a partir de los nodos.

Pero algo se le escapó: cuanto más se expande la red, más grietas crea, por donde una filtración es posible.

Y ocurrió.

La primera filtración tuvo lugar.

Los nodos se inquietaron y se retiraron, lo evitaban.

Ahora que había dejado de ser útil, no existía.

Quemó todos los archivos.

Su final llegó una noche, solo, en su casa.

Lo encontraron muerto.

Su red, con él como intermediario, se disolvió rápidamente, como si nunca hubiera existido.

.

.

A Rede

No início era insignificante, antes de se tornar poderoso.

Mas possuía uma terrível capacidade de lembrar: quem devia a quem, quem temia o quê, quem desejava algo que não ousava pedir.

Foi ali, nesses pontos, que começou a se insinuar.

Pequenas facilidades, chamava-as.

Não pedia nada em troca.

Seu axioma era este: as pessoas devem mais quando não se lhes pede nada.

A rede espalhou-se lentamente como mofo, silenciosamente, na umidade de seus desejos.

Um amigo de um amigo, um conhecido que “talvez venha a ser útil”.

Pouco a pouco, imperceptivelmente,

ele os enredava.

Para todos mantinha arquivos, meticulosamente organizados.

Cada pessoa estava numa interseção de outras pessoas, nós de relações.

Após a necessidade do desejo vinha, inevitavelmente, o medo da revelação.

Embora assumisse riscos e sentisse medo, cuidava para que os outros sentissem mais medo do que ele.

Isso era segurança.

Acumulou uma enorme fortuna a partir dos nós.

Mas algo lhe escapou: quanto mais a rede se expande, mais fissuras cria, pelas quais uma fuga se torna possível.

E aconteceu.

A primeira fuga ocorreu.

Os nós se alarmaram e se retraíram, evitavam-no.

Agora que deixara de ser útil, não existia.

Queimou todos os arquivos.

Seu fim chegou numa noite, sozinho, em sua casa.

Encontraram-no morto.

Sua rede, com ele como intermediário, dissolveu-se rapidamente, como se nunca tivesse existido..

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ανθρώπινα Εσωτερικά)

Η Μνήμη τους

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η άγνοια τον κυριευσε,το βλέμμα του απλανες την συγκλονίζει και τον αγκαλιάζει τρυφερά.

Εκείνη,κάποτε πριν πολλά χρόνια,θυμάται τις κλειστές πόρτες στο σπίτι της,τις φωνές πίσω από τούς τοίχους.

Φοβόταν πως το σπίτι θα καταρρεύσει

Στα είκοσι δύο της έφυγε,δούλευε όπου έβρισκε,εμπλεξε με ανθρώπους.

Τη νύχτα κουλουριασμένη στο κρεβάτι της μέσα στο σκοτάδι ένιωθε πως η ζωή της ήταν μια αναμονή θανάτου.

Τον γνώρισε τυχαία.

Εκείνος τη ρωτούσε αν ήπιε καφέ,αν εφαγε,αν κρύωνε.

Παντρεύτηκαν.

Το σπίτι τους γέμισε με δύο παιδιά,ένα αγόρι κι ένα κοριτσι.

Αργότερα άρχισε η φθορά τους.

Χώρισαν.

Είχαν τις αναμνήσεις κοινές.

Συνέχισαν να τρώνε όλοι μαζί τις γιορτές,να κάθονται δίπλα-δίπλα στις σχολικές γιορτές,

και ύστερα στους γάμους τών παιδιών τους.

Όταν εκείνος γνώρισε μια άλλη γυναίκα,εκεινη δεν ένιωσε ζήλια,ένιωσε καλα που δεν έμεινε μόνος. Όταν εκείνη αρρώστησε εκεινος την επισκεπτονταν στο νοσοκομείο.

Αργότερα η άνοια εμφανίστηκε.

Μια μέρα τής τηλεφώνησε και τη ρώτησε τι ώρα να έρθει να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο.Τα παιδιά είχαν τελειώσει το σχολείο πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Η κατάσταση χειροτέρεψε.

Η συντροφος του κουράστηκε,τον παράτησε.

Εκείνη στην αρχή πήγαινε στο σπίτι του για λίγες ώρες να τον φροντιζει,επειτα έμεινε.

Τις νύχτες όταν εκεινος ξυπνούσε ταραγμένος και τη ρωτούσε πού είναι, εκείνη τού έπιανε το χέρι και έλεγε:

,-Εδώ είμαι.

Και τότε εκεινος ησυχαζε,γαληνευε.

Ενα απόγευμα που κάθονταν στον κήπο τής ειπε:

-Καποτε είχα μια γυναίκα.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Ηταν τυχερη,απάντησε.

Μετά χάθηκε εντελώς στην άνοια του

Το τελευταίο βράδυ,

τής εσφιγγε το χέρι όπως τότε που ήταν νεος.

Οταν έφυγε εκείνη δεν ένιωσε ότι ο κύκλος τους έκλεισε.

Διάβαζε τα βιβλία που εκείνος διάβαζε,άκουγε τη μουσική που εκείνος άκουγε,στο κηπο φρόντιζε τα λουλούδια του.

Έγινε η μνήμη τους.

.

.

(Human Interiors)

Their Memory

Ignorance overcame him; his vacant gaze unsettles her, and she embraces him tenderly.

She, once many years ago, remembers the closed doors in her home, the voices behind the walls.

She feared the house would collapse.

At twenty-two she left, worked wherever she could, became involved with people.

At night, curled up in her bed in the darkness, she felt that her life was a waiting for death.

She met him by chance.

He would ask her if she had drunk coffee, if she had eaten, if she was cold.

They married.

Their home filled with two children, a boy and a girl.

Later, their decline began.

They divorced.

They shared the same memories.

They continued to eat together on holidays, to sit side by side at school celebrations,

and later at their children’s weddings.

When he met another woman, she did not feel jealousy; she felt relieved that he was not alone.

When she fell ill, he visited her in the hospital.

Later, dementia appeared.

One day he called her and asked what time he should come to pick up the children from school. The children had finished school fifteen years earlier.

His condition worsened.

His partner grew tired and left him.

At first she went to his house for a few hours to care for him; then she stayed.

At night, when he awoke agitated and asked her where she was, she would take his hand and say:

— I’m here.

And then he would calm down, grow peaceful.

One afternoon, as they were sitting in the garden, he said to her:

— Once I had a wife.

She smiled.

— She was lucky, she replied.

Then he was completely lost in his dementia.

On the last night,

he squeezed her hand as he had when he was young.

When he passed away, she did not feel that their circle had closed.

She read the books he used to read, listened to the music he used to listen to, tended his flowers in the garden.

She became their memory.

.

.

(Intérieurs Humains)

Leur Mémoire

L’ignorance l’envahit ; son regard vide la bouleverse et elle l’enlace tendrement.

Elle, autrefois, il y a de nombreuses années, se souvient des portes closes de sa maison, des voix derrière les murs.

Elle craignait que la maison ne s’effondre.

À vingt-deux ans, elle partit, travailla où elle pouvait, se mêla à des gens.

La nuit, recroquevillée dans son lit, dans l’obscurité, elle sentait que sa vie était une attente de la mort.

Elle le rencontra par hasard.

Il lui demandait si elle avait bu du café, si elle avait mangé, si elle avait froid.

Ils se marièrent.

Leur maison se remplit de deux enfants, un garçon et une fille.

Plus tard, leur usure commença.

Ils divorcèrent.

Ils avaient des souvenirs communs.

Ils continuaient à manger ensemble les jours de fête, à s’asseoir côte à côte lors des fêtes scolaires,

puis aux mariages de leurs enfants.

Lorsqu’il rencontra une autre femme, elle ne ressentit pas de jalousie ; elle fut soulagée qu’il ne soit pas seul.

Lorsqu’elle tomba malade, il lui rendait visite à l’hôpital.

Plus tard, la démence apparut.

Un jour, il l’appela pour lui demander à quelle heure il devait venir chercher les enfants à l’école. Les enfants avaient fini l’école quinze ans auparavant.

Son état s’aggrava.

Sa compagne se fatigua et le quitta.

Au début, elle allait chez lui quelques heures pour s’occuper de lui ; puis elle resta.

La nuit, lorsqu’il se réveillait agité et lui demandait où elle était, elle lui prenait la main et disait :

— Je suis là.

Et alors il s’apaisait.

Un après-midi, assis dans le jardin, il lui dit :

— Autrefois, j’avais une femme.

Elle sourit.

— Elle était chanceuse, répondit-elle.

Puis il se perdit complètement dans sa démence.

La dernière nuit,

il lui serrait la main comme lorsqu’il était jeune.

Quand il partit, elle ne sentit pas que leur cercle s’était fermé.

Elle lisait les livres qu’il lisait, écoutait la musique qu’il écoutait, soignait ses fleurs dans le jardin.

Elle devint leur mémoire.

.

.

(Menschliche Innenräume)

Ihr Gedächtnis

Die Ahnungslosigkeit überwältigte ihn; sein leerer Blick erschüttert sie, und sie umarmt ihn zärtlich.

Sie erinnert sich – einst, vor vielen Jahren – an die verschlossenen Türen ihres Hauses, an die Stimmen hinter den Wänden.

Sie fürchtete, das Haus würde einstürzen.

Mit zweiundzwanzig ging sie fort, arbeitete, wo sie Arbeit fand, geriet unter Menschen.

Nachts, zusammengerollt im Bett im Dunkeln, fühlte sie, ihr Leben sei ein Warten auf den Tod.

Sie begegnete ihm zufällig.

Er fragte sie, ob sie Kaffee getrunken habe, ob sie gegessen habe, ob ihr kalt sei.

Sie heirateten.

Ihr Haus füllte sich mit zwei Kindern, einem Jungen und einem Mädchen.

Später begann ihr Verfall.

Sie ließen sich scheiden.

Sie teilten gemeinsame Erinnerungen.

Sie aßen weiterhin zusammen an Feiertagen, saßen nebeneinander bei Schulfeiern

und später bei den Hochzeiten ihrer Kinder.

Als er eine andere Frau kennenlernte, empfand sie keine Eifersucht; sie war froh, dass er nicht allein blieb.

Als sie krank wurde, besuchte er sie im Krankenhaus.

Später trat die Demenz auf.

Eines Tages rief er sie an und fragte, wann er die Kinder von der Schule abholen solle. Die Kinder hatten die Schule vor fünfzehn Jahren beendet.

Sein Zustand verschlechterte sich.

Seine Partnerin wurde müde und verließ ihn.

Zunächst ging sie für ein paar Stunden zu ihm, um ihn zu pflegen; dann blieb sie.

Nachts, wenn er aufgewühlt erwachte und fragte, wo sie sei, nahm sie seine Hand und sagte:

— Ich bin hier.

Und er beruhigte sich.

Eines Nachmittags im Garten sagte er zu ihr:

— Früher hatte ich eine Frau.

Sie lächelte.

— Sie war glücklich, antwortete sie.

Dann verlor er sich ganz in seiner Demenz.

In der letzten Nacht

drückte er ihre Hand wie damals in seiner Jugend.

Als er ging, hatte sie nicht das Gefühl, dass sich ihr Kreis geschlossen hatte.

Sie las die Bücher, die er gelesen hatte, hörte die Musik, die er gehört hatte, und pflegte seine Blumen im Garten.

Sie wurde ihr Gedächtnis.

.

.

(Interni Umani)

La Loro Memoria

L’ignoranza lo sopraffece; il suo sguardo vuoto la sconvolge e lei lo abbraccia teneramente.

Lei, molti anni prima, ricorda le porte chiuse della sua casa, le voci dietro i muri.

Temeva che la casa crollasse.

A ventidue anni se ne andò, lavorava dove trovava, si legò a persone.

Di notte, rannicchiata nel letto nel buio, sentiva che la sua vita era un’attesa della morte.

Lo incontrò per caso.

Lui le chiedeva se aveva bevuto il caffè, se aveva mangiato, se aveva freddo.

Si sposarono.

La loro casa si riempì di due figli, un maschio e una femmina.

Più tardi iniziò il loro logoramento.

Divorziarono.

Condividevano i ricordi.

Continuarono a mangiare insieme nelle feste, a sedersi fianco a fianco alle recite scolastiche,

e poi ai matrimoni dei figli.

Quando lui conobbe un’altra donna, lei non provò gelosia; fu felice che non fosse rimasto solo.

Quando lei si ammalò, lui la visitava in ospedale.

Poi apparve la demenza.

Un giorno la chiamò chiedendole a che ora doveva andare a prendere i bambini a scuola. I bambini avevano finito la scuola quindici anni prima.

La situazione peggiorò.

La sua compagna si stancò e lo lasciò.

All’inizio lei andava a casa sua per qualche ora ad accudirlo; poi rimase.

Di notte, quando lui si svegliava agitato e le chiedeva dove fosse, lei gli prendeva la mano e diceva:

— Sono qui.

E lui si calmava.

Un pomeriggio, seduti in giardino, le disse:

— Una volta avevo una moglie.

Lei sorrise.

— Era fortunata, rispose.

Poi si perse completamente nella sua demenza.

L’ultima notte

le stringeva la mano come quando era giovane.

Quando se ne andò, lei non sentì che il loro cerchio si fosse chiuso.

Leggeva i libri che lui leggeva, ascoltava la musica che lui ascoltava, curava i suoi fiori in giardino.

Diventò la loro memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

Su Memoria

La ignorancia lo dominó; su mirada vacía la estremece y ella lo abraza con ternura.

Ella recuerda, muchos años atrás, las puertas cerradas de su casa, las voces detrás de las paredes.

Temía que la casa se derrumbara.

A los veintidós años se marchó, trabajaba donde encontraba, se relacionó con personas.

Por la noche, acurrucada en su cama en la oscuridad, sentía que su vida era una espera de la muerte.

Lo conoció por casualidad.

Él le preguntaba si había tomado café, si había comido, si tenía frío.

Se casaron.

Su casa se llenó de dos hijos, un niño y una niña.

Más tarde comenzó su desgaste.

Se divorciaron.

Compartían los recuerdos.

Siguieron comiendo juntos en las fiestas, sentándose uno al lado del otro en las celebraciones escolares

y luego en las bodas de sus hijos.

Cuando él conoció a otra mujer, ella no sintió celos; se alegró de que no estuviera solo.

Cuando ella enfermó, él la visitaba en el hospital.

Más tarde apareció la demencia.

Un día la llamó para preguntarle a qué hora debía recoger a los niños de la escuela. Los niños habían terminado la escuela quince años antes.

La situación empeoró.

Su compañera se cansó y lo dejó.

Al principio ella iba a su casa por unas horas para cuidarlo; después se quedó.

Por la noche, cuando él despertaba agitado y le preguntaba dónde estaba, ella le tomaba la mano y decía:

— Estoy aquí.

Y entonces él se calmaba.

Una tarde, sentados en el jardín, le dijo:

— Una vez tuve una esposa.

Ella sonrió.

— Fue afortunada, respondió.

Luego se perdió por completo en su demencia.

La última noche

le apretaba la mano como cuando era joven.

Cuando se fue, ella no sintió que su círculo se hubiera cerrado.

Leía los libros que él leía, escuchaba la música que él escuchaba, cuidaba sus flores en el jardín.

Se convirtió en su memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

A Memória Deles

A ignorância o dominou; seu olhar vazio a abala e ela o abraça com ternura.

Ela se lembra, muitos anos antes, das portas fechadas de sua casa, das vozes atrás das paredes.

Temia que a casa desabasse.

Aos vinte e dois anos foi embora, trabalhava onde encontrava, envolveu-se com pessoas.

À noite, encolhida na cama, no escuro, sentia que sua vida era uma espera pela morte.

Conheceu-o por acaso.

Ele perguntava se ela tinha tomado café, se tinha comido, se estava com frio.

Casaram-se.

A casa deles se encheu com dois filhos, um menino e uma menina.

Mais tarde começou o desgaste.

Divorciaram-se.

Compartilhavam as memórias.

Continuaram a comer juntos nas festas, a sentar-se lado a lado nas celebrações escolares

e depois nos casamentos dos filhos.

Quando ele conheceu outra mulher, ela não sentiu ciúmes; sentiu-se bem por ele não ter ficado sozinho.

Quando ela adoeceu, ele a visitava no hospital.

Mais tarde surgiu a demência.

Um dia ele ligou perguntando a que horas deveria buscar as crianças na escola. As crianças haviam terminado a escola quinze anos antes.

A situação piorou.

Sua companheira se cansou e o deixou.

No início ela ia à casa dele por algumas horas para cuidar dele; depois ficou.

À noite, quando ele acordava agitado e perguntava onde ela estava, ela segurava sua mão e dizia:

— Estou aqui.

E então ele se acalmava.

Numa tarde, sentados no jardim, ele lhe disse:

— Uma vez tive uma esposa.

Ela sorriu.

— Ela foi afortunada, respondeu.

Depois ele se perdeu completamente na demência.

Na última noite

apertava a mão dela como quando era jovem.

Quando ele partiu, ela não sentiu que o ciclo deles tivesse se fechado.

Lia os livros que ele lia, ouvia a música que ele ouvia, cuidava das flores dele no jardim.

Tornou-se a memória deles.

.

.

.

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τελευταία μέρα τής Ελένης στη Σπάρτη

Η τελευταία μέρα,ο ήλιος ανεβαίνει με το αμείλικτο φως τής Λακωνίας,λιτο αυστηρό.

Η Ελένη στάθηκε στο περιστύλιο τού ανακτόρου και κοίταξε προς τον Ευρώτα.Το νερό κυλούσε αδιάφορο στις διαθέσεις θεών και ανθρώπων.

Τα μαλλιά της,ξανθά σαν στάχυα πριν τον θερισμό, δεν τα είχε στολίσει.

Ένιωθε ένα αορατο ρεύμα να την τραβα,όπως φύλλο που το παρασύρει ορμητικό νερό.

Πήγε στο δωμάτιο τής Ερμιόνης,η μικρή κοιμόνταν,ανάσαινε ήσυχα.

Η Ελένη αγγιξε το μάγουλό της.

-Θα μεγαλώσεις και δεν θα είμαι εδω,ψιθύρισε.

Ο Μενέλαος έλειπε για υποθέσεις τής βασιλειας.

Ο ξένος περίμενε.

Τής είχε μιλήσει για κήπους που μοσχοβολουσαν ρόδα.

Η Ελένη περπάτησε ως τον ναό τής Αρτέμιδος Ορθίας.Οι ιέρειες ετοίμαζαν θυμίαμα.

-Αν είναι θέληση σου θεά, δείξε μου,είπε μέσα της.

Και η θεα τής έδειξε.

Μια φλόγα τρεμόπαιξε

Όταν γύρισε είδε στην αυλή τα άλογα να έχουν ήδη ζευχθεί στο άρμα τού

Τρωαδιτη Αλεξανδρου.

Οι δούλες δεν την κοίταζαν.Υποψιάζονταν τι θα γίνει.

Το παλάτι τής φάνηκε πως πάντα την κρατούσε δεμένη με αόρατες αλυσίδες.

Την έλεγαν:Η Ωραία Ελένη.

Όμως η ομορφιά της ήταν ένα νόμισμα που οι άλλοι αντάλλασσαν.

Τότε τον είδε.

Ο Πάρις την πλησίασε.

-Αποψε,τής είπε.Οταν νυχτωσει,αργεί το φεγγάρι να βγει.

Νύχτωσε.

Κοίταξε πίσω της.Στον διάδρομο τής φάνηκε για μια στιγμή πως είδε τη σκιά τής κόρης της.Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.Διστασε.

Να μείνει και ο κόσμος να συνεχίσει όπως τον γνώριζε,λιτός αυστηρός.

Αλλά η επιθυμία έχει δύναμη και την οριζει η θεά.

Έκανε ένα βήμα.

Κι άλλο ένα.

Το άρμα μέσα στη νυχτα απομακρυνόνταν,η Σπάρτη έμενε πίσω,χάνονταν.

Καμία σάλπιγγα δεν σάλπισε συναγερμο.Ήταν μια συνηθισμένη νυχτα.

Ο Ευρώτας συνέχιζε να κυλά τα νερά του,και πάνω ο σκοτεινός όγκος τού Ταυγετου αμετοχος.

.

.

.

Φωτογράφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Σκηνή τής Ηλεκτρας

Η πανσέληνος πιέζει τις πέτρινες κερκίδες τού

θεάτρου τής Επιδαυρου.

Το πέτρινο σώμα του κρατάει την ανάσα του.

Στο κέντρο τής σκηνής ορθια η Ηλέκτρα, μόνη,ακίνητη.

Σήκωσε τα χέρια της αργα,και η φωνή της,στην.αρχη ψίθυρος,και μετά κραυγή,

και πάλι ψίθυρος.

-Πάντα θα θυμάμαι,

ο Αγαμέμνων ο πατέρας τυλιγμένος στο.διχτυ στο λουτρό,εκεί τον εσφαξε η σκύλα η μάνα ή μοιχαλίδα με τον εραστή της και μενα μ'εκαψε η φωτιά τού αίματός του.

Η σελήνη φώτισε το πρόσωπο της.

-Οχι,δεν μπορώ το φως,φώναξε και γύρισε το πρόσωπο της στη σκιά.

Κοίταξε στο άδειο αμφιθεατρο.

-Κι αυτό που έπρεπε να κάνω έκανα,ψιθύρισε,

εκδικήθηκα,κι οι φωνές τους με κυνηγούν.

Ο φόνος δεν είναι λύτρωση,η εκδίκηση δεν είναι ειρήνη.Είναι ένας καθρέφτης τού δικού μου πόνου.

Έσκυψε και ξάπλωσε στο δάπεδο τής σκηνής.

-Και τώρα είμαι εδώ,ψιθύρισε, μόνη με την πανσέληνο για μάρτυρα.

Η νύχτα θα με κρατά για πάντα.

Η Ηλέκτρα σηκώθηκε αργά,και στάθηκε όρθια ακίνητη στη σκηνή τού θεάτρου.

Στις κερκίδες τώρα εβλεπε μέσα στο θάμπος τής σελήνης τούς νεκρούς,τα παιδιά στο Θυεστιο δείπνο,την αδελφή της Ιφιγένεια,τον πατέρα Αγαμέμνονα,τη μάνα Κλυταιμνήστρα,τον Αίγισθο,κι αυτή την ίδια,να την παρακολουθούν σιωπηλοι.

Ο άνεμος γύριζε γύρω της σαν φίδι.

-Τωρα καταλαβαίνω,είπε,όσο θυμάμαι δεν υπαρχει ειρήνη.

Αγαμέμνων πατέρα κι εσύ αδερφέ μου Ορέστη πώς φτάσαμε ως εδώ;Πώς ένα παλάτι γέμισε αίμα;Και τώρα ο κόσμος στέκει γύρω μου άδειος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Δεν υπάρχει διαφυγή από τη μοίρα μας.

Η σελήνη έδυσε,ένα πυκνό σκοτάδι σκέπασε τα πάντα,Ηλέκτρα και θέατρο.

.

.

Electra’s Scene

The full moon presses against the stone seats of the theater of Epidaurus.

Its stony body holds its breath.

In the center of the stage stands Electra, alone, motionless.

She raised her hands slowly, and her voice, at first a whisper, then a scream, and then a whisper again:

"I will always remember,

Agamemnon, my father, wrapped in the net in the bath—there the dog, my mother or the adulteress with her lover, slaughtered him, and I was burned by the fire of his blood."

The moon illuminated her face.

"No, I cannot bear the light," she shouted, turning her face to the shadows.

She looked at the empty amphitheater.

"And what I had to do, I did," she whispered.

"I avenged, and their voices haunt me. Murder is not salvation, revenge is not peace. It is a mirror of my own pain."

She bent down and lay on the stage floor.

"And now I am here," she whispered, "alone, with the full moon as my witness. The night will hold me forever."

Electra rose slowly and stood motionless on the stage of the theater.

In the seats, now, she saw, in the moon’s dim glow, the dead: the children at the Sacrificial Feast, her sister Iphigenia, her father Agamemnon, her mother Clytemnestra, Aegisthus, and herself, silently watching her.

The wind twisted around her like a serpent.

"Now I understand," she said, "as long as I remember, there is no peace.

Agamemnon, father, and you, brother Orestes, how did we come to this? How did a palace fill with blood? And now the world stands around me empty, as if it never existed. There is no escape from our fate."

The moon set, and a dense darkness covered everything—Electra and the theater.

.

.

La Scène d’Électre

La pleine lune écrase les gradins de pierre du théâtre d’Épidaure.

Son corps de pierre retient son souffle.

Au centre de la scène se tient Électre, seule, immobile.

Elle leva lentement les mains, et sa voix, d’abord un murmure, puis un cri, puis un murmure à nouveau :

"Je me souviendrai toujours,

Agamemnon, mon père, enveloppé dans le filet dans le bain—là, le chien, ma mère ou l’adultère avec son amant, l’a assassiné, et moi j’ai été brûlée par le feu de son sang."

La lune éclaira son visage.

"Non, je ne peux pas supporter la lumière," cria-t-elle en tournant son visage vers l’ombre.

Elle regarda l’amphithéâtre vide.

"Et ce que je devais faire, je l’ai fait," murmura-t-elle.

"Je me suis vengée, et leurs voix me hantent. Le meurtre n’est pas une délivrance, la vengeance n’est pas la paix. C’est un miroir de ma propre douleur."

Elle se pencha et s’allongea sur le sol de la scène.

"Et maintenant je suis ici," murmura-t-elle, "seule, avec la pleine lune comme témoin. La nuit me tiendra pour toujours."

Électre se leva lentement et resta immobile sur la scène du théâtre.

Dans les gradins, maintenant, elle voyait, dans la pénombre de la lune, les morts : les enfants au Festin Sacrificiel, sa sœur Iphigénie, son père Agamemnon, sa mère Clytemnestre, Égisthe, et elle-même, la regardant silencieusement.

Le vent tournait autour d’elle comme un serpent.

"Maintenant je comprends," dit-elle, "tant que je me souviendrai, il n’y a pas de paix.

Agamemnon, père, et toi, frère Oreste, comment en sommes-nous arrivés là ? Comment un palais s’est-il rempli de sang ? Et maintenant le monde se tient autour de moi vide, comme s’il n’avait jamais existé. Il n’y a pas d’échappatoire à notre destin."

La lune se coucha, et une obscurité dense recouvrit tout—Électre et le théâtre.

.

.

Die Szene der Elektra

Der Vollmond drückt auf die steinernen Ränge des Theaters von Epidaurus.

Sein steinerner Körper hält den Atem an.

Im Zentrum der Bühne steht Elektra, allein, regungslos.

Langsam hob sie ihre Hände, und ihre Stimme, zunächst ein Flüstern, dann ein Schrei, dann wieder ein Flüstern:

"Ich werde immer erinnern,

Agamemnon, mein Vater, im Netz im Bad gewickelt—dort hat der Hund, meine Mutter oder die Ehebrecherin mit ihrem Liebhaber, ihn abgeschlachtet, und ich wurde vom Feuer seines Blutes verbrannt."

Der Mond beleuchtete ihr Gesicht.

"Nein, ich kann das Licht nicht ertragen," rief sie und wandte ihr Gesicht dem Schatten zu.

Sie blickte ins leere Amphitheater.

"Und was ich tun musste, habe ich getan," flüsterte sie.

"Ich habe mich gerächt, und ihre Stimmen verfolgen mich. Mord ist keine Erlösung, Rache ist kein Frieden. Es ist ein Spiegel meines eigenen Schmerzes."

Sie beugte sich und legte sich auf den Bühnenboden.

"Und jetzt bin ich hier," flüsterte sie, "allein, mit dem Vollmond als Zeugen. Die Nacht wird mich für immer halten."

Elektra erhob sich langsam und stand regungslos auf der Bühne des Theaters.

In den Rängen sah sie jetzt, im schummrigen Mondlicht, die Toten: die Kinder beim Opfermahl, ihre Schwester Iphigenie, ihren Vater Agamemnon, ihre Mutter Klytaimnestra, Aigisthos und sich selbst, die sie schweigend beobachteten.

Der Wind wirbelte wie eine Schlange um sie herum.

"Jetzt verstehe ich," sagte sie, "solange ich mich erinnere, gibt es keinen Frieden.

Agamemnon, Vater, und du, Bruder Orest, wie sind wir hierher gekommen? Wie füllte sich ein Palast mit Blut? Und jetzt steht die Welt leer um mich herum, als hätte sie nie existiert. Es gibt kein Entkommen vor unserem Schicksal."

Der Mond ging unter, und eine dichte Dunkelheit bedeckte alles—Elektra und das Theater.

.

.

La Scena di Elettra

La luna piena preme sulle gradinate di pietra del teatro di Epidauro.

Il suo corpo di pietra trattiene il respiro.

Al centro del palco sta Elettra, sola, immobile.

Alzò lentamente le mani, e la sua voce, all’inizio un sussurro, poi un urlo, e di nuovo un sussurro:

"Ricorderò sempre,

Agamennone, mio padre, avvolto nella rete nel bagno—lì il cane, mia madre o l’adultera con il suo amante, lo ha ucciso, e io sono stata bruciata dal fuoco del suo sangue."

La luna illuminò il suo volto.

"No, non posso sopportare la luce," gridò, girando il volto verso l’ombra.

Guardò l’anfiteatro vuoto.

"E ciò che dovevo fare, l’ho fatto," sussurrò.

"Mi sono vendicata, e le loro voci mi perseguitano. L’omicidio non è salvezza, la vendetta non è pace. È uno specchio del mio dolore."

Si chinò e si sdraiò sul pavimento del palco.

"E ora sono qui," sussurrò, "da sola, con la luna piena come testimone. La notte mi terrà per sempre."

Elettra si alzò lentamente e rimase immobile sul palco del teatro.

Tra le gradinate ora vedeva, nella luce fioca della luna, i morti: i bambini al Banchetto Sacrificale, sua sorella Ifigenia, suo padre Agamennone, sua madre Clitennestra, Egisto, e se stessa, a osservarla in silenzio.

Il vento girava intorno a lei come un serpente.

"Ora capisco," disse, "finché ricordo, non c’è pace.

Agamennone, padre, e tu, fratello Oreste, come siamo arrivati fin qui? Come un palazzo si è riempito di sangue? E ora il mondo è vuoto intorno a me, come se non fosse mai esistito. Non c’è fuga dal nostro destino."

La luna tramontò, e un’oscurità densa coprì tutto—Elettra e il teatro.

.

.

La Escena de Electra

La luna llena presiona las gradas de piedra del teatro de Epidauro.

Su cuerpo de piedra contiene la respiración.

En el centro del escenario se encuentra Electra, sola, inmóvil.

Levantó lentamente las manos, y su voz, al principio un susurro, luego un grito, y luego un susurro otra vez:

"Siempre recordaré,

Agamenón, mi padre, envuelto en la red en el baño—allí el perro, mi madre o la adúltera con su amante, lo asesinó, y yo fui quemada por el fuego de su sangre."

La luna iluminó su rostro.

"No, no puedo soportar la luz," gritó, volviendo su rostro hacia la sombra.

Miró el anfiteatro vacío.

"Y lo que debía hacer, lo hice," susurró.

"Me vengué, y sus voces me persiguen. El asesinato no es salvación, la venganza no es paz. Es un espejo de mi propio dolor."

Se inclinó y se acostó en el suelo del escenario.

"Y ahora estoy aquí," susurró, "sola, con la luna llena como testigo. La noche me sostendrá para siempre."

Electra se levantó lentamente y se quedó inmóvil en el escenario del teatro.

En las gradas, ahora, vio, en la penumbra de la luna, a los muertos: los niños en el Banquete Sacrificial, su hermana Ifigenia, su padre Agamenón, su madre Clitemnestra, Egisto, y ella misma, observándola en silencio.

El viento giraba a su alrededor como una serpiente.

"Ahora entiendo," dijo, "mientras recuerde, no hay paz.

Agamenón, padre, y tú, hermano Orestes, ¿cómo llegamos hasta aquí? ¿Cómo un palacio se llenó de sangre? Y ahora el mundo está vacío a mi alrededor, como si nunca hubiera existido. No hay escape de nuestro destino."

La luna se puso, y una densa oscuridad cubrió todo—Electra y el teatro.

.

.

A Cena de Electra

A lua cheia pressiona os bancos de pedra do teatro de Epidauro.

Seu corpo de pedra prende a respiração.

No centro do palco está Electra, sozinha, imóvel.

Ela levantou lentamente as mãos, e sua voz, primeiro um sussurro, depois um grito, e depois um sussurro novamente:

"Sempre vou lembrar,

Agamenão, meu pai, envolto na rede no banho—lá o cão, minha mãe ou a adúltera com seu amante, o matou, e eu fui queimada pelo fogo de seu sangue."

A lua iluminou seu rosto.

"Não, não posso suportar a luz," gritou, virando o rosto para a sombra.

Ela olhou para o anfiteatro vazio.

"E o que eu tinha que fazer, eu fiz," sussurrou.

"Eu me vinguei, e suas vozes me perseguem. O assassinato não é salvação, a vingança não é paz. É um espelho da minha própria dor."

Ela se inclinou e se deitou no chão do palco.

"E agora estou aqui," sussurrou, "sozinha, com a lua cheia como testemunha. A noite me guardará para sempre."

Electra levantou-se lentamente e ficou imóvel no palco do teatro.

Nos bancos, agora, ela via, na penumbra da lua, os mortos: as crianças no Banquete Sacrificial, sua irmã Ifigênia, seu pai Agamenão, sua mãe Clitemnestra, Egisto, e ela mesma, observando-a em silêncio.

O vento girava ao seu redor como uma serpente.

"Agora eu entendo," disse, "enquanto eu lembrar, não há paz.

Agamenão, pai, e você, irmão Orestes, como chegamos até aqui? Como um palácio se encheu de sangue? E agora o mundo está vazio ao meu redor, como se nunca tivesse existido. Não há fuga do nosso destino."

A lua se pôs, e uma escuridão densa cobriu tudo—Electra e o teatro.

.

.

.