Ο- Literature Λογοτεχνία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ο-

Literature Λογοτεχνία

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Την συνάντησα τυχαία το μεσημερι,χθες επέστρεψε από ένα ταξίδι.

Τιποτα.αλλο δεν μού είπε.

Οι περαστικοί περνούσαν και κανένας δεν μάς εβλεπε.

-Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει,μου είπε και εφυγε

Το απόγευμα τη συνάντησα ξανά.Κρατούσε το κασκόλ σφιχτά.

-Άργησα,είπε.

Το πρόσωπο της σοβαρεψε.

-Θα φύγω πάλι,είπε,πρέπει.

Δεν την ρώτησα 'που;' ούτε 'γιατι;'.

.

.

.

 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

(Ελληνικά, English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Ο ντετέκτιβ Κ.ειδοποιήθηκε για τον φόνο.

Το ατελιέ ήταν γεμάτο αντικείμενα, ρόδες ποδηλάτου, σκαμνιά, μπουκάλια, συρτάρια, χαρτιά.

Στη μέση υπήρχε μια ξύλινη καρέκλα,πάνω της ένα νεκρό σώμα,και στο.

κεφάλι του μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου.

Στο πάτωμα υπήρχε ενας πορσελάνινος ουροτηρας με υπογραφή στο 

R. Mutt 1917.

-Είναι έργο τέχνης,τού είπαν.

Πολύ περισσότερο τον ενδιέφερε η δολοφονία ενος ανθρώπου παρά

αν ο ουρητηρας ηταν έργο τέχνης.

-Ποιος είναι ο νεκρός;ρώτησε.

-Ονομάζεται Marcel Duchamp. Ζωγράφος,τού είπαν.

Κοίταξε τη σκηνή τού φόνου.

Κάποιος την είχε σκηνοθετήσει.

Σε ένα χαρτί,που βρεθηκε πάνω στο τραπέζι τού ατελιέ,ήταν γραμμένο

καλλιγραφικα.

La poésie devra survivre aux machines.

-Φαινεται όταν έχουμε να κάνουμε με δολοφόνο που γράφει μανιφέστα,είπε.

Πήρε το χαρτί και το εβαλε στη τσέπη του.

Την ίδια μέρα, στις έξι το απόγευμα,ο ντετέκτιβ Κ ανέβηκε στον δεύτερο 

όροφο ενός κτιρίου.

Guillaume Apollinaire

Το όνομα στην πόρτα γραμμένο καλλιγραφικα.

Χτύπησε.

-Ο Marcel Duchamp είναι νεκρός,είπε στον άντρα που άνοιξε τη πόρτα.

Το πρόσωπο τού Apollinaire ανέκφραστο.

-Και τι σχέση έχω εγώ;ρώτησε.

Ο Κ.μπηκε μέσα στο διαμέρισμα.

-Βρεθηκε στο ατελιέ του νεκρός.Σαν έργο,σκηνοθετημένο,είπε.

-Και τι ακριβώς θέλετε από μένα;ρώτησε ο ποιητής.

Ο ντετέκτιβ έβγαλε από την τσέπη το χαρτί.

-Αυτο είναι δικό σας.Η καλλιγραφίας σας.Το στυλ σας.

Διάβασε:La poésie devra survivre aux machines.

-Του το είχα γράψει κάποτε,είπε ο Guillaume Apollinaire,σ'έναν καυγά μας.

Ο ντετέκτιβ Κ. πηγε στο.παραθυρο.

Η πόλη τούς περικυκλωνε.

-Πότε τον είδατε τελευταία φορά;

-Πριν περίπου δύο εβδομάδες.Διαφωνήσαμε για το μέλλον τής τέχνης.

Εκείνος ήθελε να την εξαφανίσει.

-Και τον απειλήσατε;

Ο Apollinaire δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα η έρευνα τον οδήγησε στον καλλιτεχνικό κύκλο..

Οι περισσότεροι μίλησαν προσβλητικά για τον Duchamp,λίγοι τον θαύμαζαν.

Σε ένα μικρό καφέ ένας νεαρός με χοντρά γυαλιά,ζωγράφος κυβιστής,

τού είπε:

-Αυτοί οι δυο ήταν σαν δυο πλανήτες που δεν ήθελαν να μοιραστούν τον ίδιο ήλιο.

-Ποιος ήταν ο ήλιος;ρώτησε ο Κ.

-Η πρωτοπορία,απάντησε ο ζωγράφος.

Ξέρετε τι μου είπε ο Apollinaire;Πως ο Duchamp δεν δημιουργεί έργα. Δημιουργεί εγκλήματα.

-Πιστεύετε πως ο Apollinaire μπορούσε να τον σκοτώσει;ρώτησε ο Κ..

-Ο Apollinaire σκοτώνει με ιδέες,απάντησε ο.ζωγραφος.

Κάποιος άλλος τον σκότωσε,και το έκανε για κείνον.

Ο Marcel Duchamp στο σημείο αυτό σταματησε να γράφει το διήγημα τής δολοφονίας του:

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

Σηκώθηκε,πήρε μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου και κάθισε στη καρέκλα 

στη μέση τού ατελιέ.

Στερεωσε τη ρόδα στο κεφάλι και πήρε τη στάση τού νεκρού σώματος,

κάτω στο.πατωμα ήταν ο ουρητηρας R Mutt 1917.

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp:

Αυτό ειναι το νέο του έργο που θα εκθέσει.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire: Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Detective K. was notified of the murder. The studio was full of objects: bicycle wheels, stools, bottles, drawers, papers. In the middle there was a wooden chair, on it a dead body, and on his head a small steel bicycle wheel. On the floor there was a porcelain urinal signed R. Mutt 1917. “It’s a work of art,” they told him. He was far more interested in the murder of a man than in whether the urinal was a work of art. “Who is the dead man?” he asked. “His name is Marcel Duchamp. A painter,” they said. He looked at the crime scene. Someone had staged it. On a piece of paper found on the studio table it was written, in calligraphy: La poésie devra survivre aux machines. “It seems we’re dealing with a murderer who writes manifestos,” he said. He took the paper and put it in his pocket.

That same day, at six in the afternoon, Detective K. went up to the second floor of a building. Guillaume Apollinaire The name on the door written in calligraphy. He knocked. “Marcel Duchamp is dead,” he said to the man who opened the door. Apollinaire’s face was expressionless. “And what does that have to do with me?” he asked. K. entered the apartment. “He was found dead in his studio. As an artwork, staged,” he said. “And what exactly do you want from me?” asked the poet. The detective took the paper out of his pocket. “This is yours. Your calligraphy. Your style.” He read aloud: La poésie devra survivre aux machines. “I once wrote it to him,” said Guillaume Apollinaire, “during an argument.” Detective K. went to the window. The city surrounded them. “When was the last time you saw him?” “About two weeks ago. We disagreed about the future of art. He wanted to make it disappear.” “And did you threaten him?” Apollinaire did not answer.

The next day the investigation led him into the artistic circle. Most spoke insultingly of Duchamp, few admired him. In a small café a young man with thick glasses, a cubist painter, told him: “Those two were like planets that refused to share the same sun.” “And what was the sun?” asked K. “The avant-garde,” answered the painter. “You know what Apollinaire told me? That Duchamp doesn’t create artworks. He creates crimes.” “Do you believe Apollinaire could have killed him?” asked K. “Apollinaire kills with ideas,” answered the painter. “Someone else killed him, and did it for him.”

At that point Marcel Duchamp stopped writing the story of his own murder: The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp. He stood up, took a small steel bicycle wheel and sat in the chair in the middle of the studio. He fixed the wheel on his head and assumed the posture of the dead body. On the floor, the R. Mutt 1917 urinal. The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp: This was his new work that he would exhibit.

Marcel Duchamp: Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire :

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Le détective K. fut averti du meurtre.

L’atelier était rempli d’objets : roues de bicyclette, tabourets, bouteilles, tiroirs, papiers.

Au centre se trouvait une chaise en bois, dessus un corps sans vie, et sur la tête une petite roue de bicyclette en acier.

Sur le sol, un urinoir en porcelaine signé R. Mutt 1917.

— C’est une œuvre d’art, lui dirent-ils.

Il s’intéressait bien davantage au meurtre d’un homme qu’à savoir si l’urinoir était une œuvre d’art.

— Qui est le mort ? demanda-t-il.

— Il s’appelle Marcel Duchamp. Peintre, lui répondit-on.

Il observa la scène du crime.

Quelqu’un l’avait mise en scène.

Sur une feuille trouvée sur la table de l’atelier, on avait écrit en belle calligraphie :

La poésie devra survivre aux machines.

— On dirait que nous avons affaire à un meurtrier qui écrit des manifestes, dit-il.

Il prit la feuille et la glissa dans sa poche.

Le même jour, à six heures de l’après-midi, le détective K. monta au deuxième étage d’un immeuble.

Guillaume Apollinaire

Le nom sur la porte, tracé en calligraphie.

Il frappa.

— Marcel Duchamp est mort, dit-il à l’homme qui ouvrit.

Le visage d’Apollinaire resta impassible.

— Et qu’ai-je à voir avec cela ? demanda-t-il.

K. entra dans l’appartement.

— On l’a trouvé mort dans son atelier. Comme une œuvre, mise en scène, dit-il.

— Et qu’attendez-vous de moi ? demanda le poète.

Le détective sortit la feuille de sa poche.

— Ceci est à vous. Votre calligraphie. Votre style.

Il lut : La poésie devra survivre aux machines.

— Je lui avais écrit cela autrefois, dit Guillaume Apollinaire, lors d’une dispute.

Le détective K. se posta à la fenêtre.

La ville les encerclait.

— Quand l’avez-vous vu pour la dernière fois ?

— Il y a environ deux semaines. Nous n’étions pas d’accord sur l’avenir de l’art.

Lui voulait le faire disparaître.

— Et vous l’avez menacé ?

Apollinaire ne répondit pas.

Le lendemain, l’enquête le mena dans le cercle artistique.

La plupart parlaient de Duchamp avec mépris, peu l’admiraient.

Dans un petit café, un jeune homme aux grosses lunettes, peintre cubiste, lui dit :

— Ces deux-là étaient comme deux planètes refusant de partager le même soleil.

— Et quel était le soleil ? demanda K.

— L’avant-garde, répondit le peintre.

Vous savez ce qu’Apollinaire m’a dit ? Que Duchamp ne crée pas des œuvres. Il crée des crimes.

— Croyez-vous qu’Apollinaire aurait pu le tuer ? demanda K.

— Apollinaire tue avec des idées, répondit le peintre.

Quelqu’un d’autre l’a tué, et l’a fait pour lui.

À ce moment-là, Marcel Duchamp s’interrompit dans l’écriture de l’histoire de son propre meurtre :

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Il se leva, prit une petite roue de bicyclette en acier et s’assit sur la chaise au centre de l’atelier.

Il fixa la roue sur sa tête et prit la pose du cadavre.

Sur le sol, l’urinoir R. Mutt 1917.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp :

C’était sa nouvelle œuvre qu’il allait exposer.

Marcel Duchamp :

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Der Detektiv K. wurde über den Mord informiert.

Das Atelier war voller Gegenstände: Fahrradreifen, Hocker, Flaschen, Schubladen, Papiere.

In der Mitte stand ein Holzstuhl, darauf ein Leichnam, und auf seinem Kopf ein kleiner Fahrradreifen aus Stahl.

Auf dem Boden lag ein Porzellanurinbecken, signiert R. Mutt 1917.

„Das ist ein Kunstwerk“, sagte man ihm.

Er interessierte sich jedoch viel mehr für den Mord an einem Menschen, als dafür, ob das Urinal Kunst sei.

„Wer ist der Tote?“ fragte er.

„Er heißt Marcel Duchamp. Ein Maler“, antwortete man ihm.

Er betrachtete den Tatort.

Jemand hatte ihn inszeniert.

Auf einem Blatt Papier, das auf dem Tisch des Ateliers gefunden wurde, stand in Kalligraphie geschrieben:

La poésie devra survivre aux machines.

„Anscheinend haben wir es mit einem Mörder zu tun, der Manifeste schreibt“, sagte er.

Er steckte das Blatt in seine Tasche.

Am selben Tag um sechs Uhr abends stieg Detektiv K. in den zweiten Stock eines Gebäudes.

Guillaume Apollinaire

Der Name an der Tür, kalligraphisch geschrieben.

Er klopfte.

„Marcel Duchamp ist tot“, sagte er dem Mann, der öffnete.

Apollinaires Gesicht blieb ausdruckslos.

„Und was hat das mit mir zu tun?“ fragte er.

K. betrat die Wohnung.

„Man fand ihn in seinem Atelier tot. Wie ein Kunstwerk, inszeniert“, sagte er.

„Und was genau wollen Sie von mir?“ fragte der Dichter.

Der Detektiv zog das Blatt aus seiner Tasche.

„Das ist von Ihnen. Ihre Kalligraphie. Ihr Stil.“

Er las: La poésie devra survivre aux machines.

„Ich habe es ihm einmal geschrieben“, sagte Guillaume Apollinaire, „bei einem Streit.“

Detektiv K. trat ans Fenster.

Die Stadt umschloss sie.

„Wann haben Sie ihn zuletzt gesehen?“

„Vor etwa zwei Wochen. Wir stritten über die Zukunft der Kunst.

Er wollte sie verschwinden lassen.“

„Und haben Sie ihn bedroht?“

Apollinaire antwortete nicht.

Am nächsten Tag führte die Untersuchung ihn in den künstlerischen Kreis.

Die meisten sprachen verächtlich über Duchamp, wenige bewunderten ihn.

In einem kleinen Café sagte ihm ein junger Mann mit dicker Brille, ein kubistischer Maler:

„Die beiden waren wie zwei Planeten, die sich weigerten, dieselbe Sonne zu teilen.“

„Und was war die Sonne?“ fragte K.

„Die Avantgarde“, antwortete der Maler.

„Wissen Sie, was Apollinaire mir sagte? Daß Duchamp keine Werke schafft. Er schafft Verbrechen.“

„Glauben Sie, Apollinaire hätte ihn töten können?“ fragte K.

„Apollinaire tötet mit Ideen“, antwortete der Maler.

„Jemand anderes hat ihn getötet — und für ihn.“

An diesem Punkt hörte Marcel Duchamp auf, die Geschichte seines eigenen Mordes zu schreiben:

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Er stand auf, nahm einen kleinen Fahrradreifen aus Stahl und setzte sich auf den Stuhl in der Mitte des Ateliers.

Er befestigte das Rad auf seinem Kopf und nahm die Haltung des Leichnams ein.

Auf dem Boden das Urinal R. Mutt 1917.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp:

Das war sein neues Werk, das er ausstellen würde.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Il detective K. fu avvisato dell’omicidio.

Lo studio era pieno di oggetti: ruote di bicicletta, sgabelli, bottiglie, cassetti, fogli.

Al centro c’era una sedia di legno; sopra di essa un corpo senza vita, e sulla testa una piccola ruota di bicicletta d’acciaio.

Sul pavimento c’era un orinatoio di porcellana firmato R. Mutt 1917.

«È un’opera d’arte», gli dissero.

A lui importava molto di più l’assassinio di un uomo che la questione se l’orinatoio fosse un’opera d’arte.

«Chi è il morto?» chiese.

«Si chiama Marcel Duchamp. Un pittore», gli dissero.

Esaminò la scena del crimine.

Qualcuno l’aveva messa in scena.

Su un foglio trovato sul tavolo dello studio era scritto, in bella calligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

«Pare che abbiamo a che fare con un assassino che scrive manifesti,» disse.

Prese il foglio e se lo mise in tasca.

Lo stesso giorno, alle sei del pomeriggio, il detective K. salì al secondo piano di un edificio.

Guillaume Apollinaire

Il nome sulla porta, scritto in calligrafia.

Bussò.

«Marcel Duchamp è morto,» disse all’uomo che aprì.

Il volto di Apollinaire rimase inespressivo.

«E cosa c’entro io?» chiese.

K. entrò nell’appartamento.

«È stato trovato morto nel suo studio. Messo in scena come un’opera,» disse.

«E cosa volete da me esattamente?» chiese il poeta.

Il detective tirò fuori dalla tasca il foglio.

«Questo è vostro. La vostra calligrafia. Il vostro stile.»

Lesse: La poésie devra survivre aux machines.

«Glielo avevo scritto una volta,» disse Guillaume Apollinaire, «durante una lite.»

Il detective K. si avvicinò alla finestra.

La città li circondava.

«Quando l’avete visto per l’ultima volta?»

«Circa due settimane fa. Non eravamo d’accordo sul futuro dell’arte.

Lui voleva farla scomparire.»

«E l’avete minacciato?»

Apollinaire non rispose.

Il giorno seguente l’indagine lo portò nel circolo artistico.

La maggior parte parlava male di Duchamp, pochi lo ammiravano.

In un piccolo caffè, un giovane con occhiali spessi, pittore cubista, gli disse:

«I due erano come due pianeti che rifiutavano di condividere lo stesso sole.»

«E quale era il sole?» chiese K.

«L’avanguardia,» rispose il pittore.

«Sapete cosa mi ha detto Apollinaire? Che Duchamp non crea opere. Crea crimini.»

«Credete che Apollinaire avrebbe potuto ucciderlo?» chiese K.

«Apollinaire uccide con le idee,» rispose il pittore.

«Qualcun altro l’ha ucciso, e l’ha fatto per lui.»

A quel punto Marcel Duchamp smise di scrivere il racconto del proprio omicidio:

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Si alzò, prese una piccola ruota di bicicletta d’acciaio e si sedette sulla sedia al centro dello studio.

Fissò la ruota sulla testa e assunse la posizione del cadavere.

Sul pavimento l’orinatoio R. Mutt 1917.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp:

Quella era la sua nuova opera che avrebbe esposto.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

El detective K. fue avisado del asesinato.

El taller estaba lleno de objetos: ruedas de bicicleta, taburetes, botellas, cajones, papeles.

En medio había una silla de madera; encima de ella un cuerpo sin vida, y en su cabeza una pequeña rueda de bicicleta de acero.

En el suelo había un urinario de porcelana firmado R. Mutt 1917.

— Es una obra de arte —le dijeron.

A él le interesaba mucho más el asesinato de un hombre que si el urinario era una obra de arte.

— ¿Quién es el muerto? —preguntó.

— Se llama Marcel Duchamp. Pintor —le dijeron.

Observó la escena del crimen.

Alguien la había escenificado.

En un papel encontrado sobre la mesa del taller se había escrito, con bella caligrafía:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que tenemos un asesino que escribe manifiestos —dijo.

Tomó el papel y se lo guardó en el bolsillo.

Ese mismo día, a las seis de la tarde, el detective K. subió al segundo piso de un edificio.

Guillaume Apollinaire

El nombre en la puerta, escrito en caligrafía.

Llamó.

— Marcel Duchamp está muerto —dijo al hombre que abrió.

El rostro de Apollinaire quedó inexpresivo.

— ¿Y qué tengo yo que ver con eso? —preguntó.

K. entró en el apartamento.

— Lo encontraron muerto en su taller. Como una obra, escenificado —dijo.

— ¿Y qué quiere usted exactamente de mí? —preguntó el poeta.

El detective sacó el papel del bolsillo.

— Esto es suyo. Su caligrafía. Su estilo.

Leyó: La poésie devra survivre aux machines.

— Se lo escribí una vez —dijo Guillaume Apollinaire—, en una discusión.

El detective K. fue a la ventana.

La ciudad los rodeaba.

— ¿Cuándo fue la última vez que lo vio?

— Hace unas dos semanas. No estábamos de acuerdo sobre el futuro del arte.

Él quería hacerlo desaparecer.

— ¿Y lo amenazó?

Apollinaire no respondió.

Al día siguiente la investigación lo llevó al círculo artístico.

La mayoría hablaba insultantemente de Duchamp; pocos lo admiraban.

En un pequeño café un joven de gafas gruesas, pintor cubista, le dijo:

— Esos dos eran como dos planetas que no querían compartir el mismo sol.

— ¿Y cuál era el sol? —preguntó K.

— La vanguardia —respondió el pintor.

¿Sabe lo que me dijo Apollinaire? Que Duchamp no crea obras; crea crímenes.

— ¿Cree que Apollinaire pudo haberlo matado? —preguntó K.

— Apollinaire mata con ideas —respondió el pintor.

Otro lo mató, y lo hizo por él.

En ese punto Marcel Duchamp dejó de escribir la historia de su propio asesinato:

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Se levantó, tomó una pequeña rueda de bicicleta de acero y se sentó en la silla en medio del taller.

Fijó la rueda sobre su cabeza y adoptó la postura del cadáver.

En el suelo el urinario R. Mutt 1917.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esa era su nueva obra que iba a exponer.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

O detetive K. foi informado do assassinato.

O ateliê estava cheio de objetos: rodas de bicicleta, bancos, garrafas, gavetas, papéis.

No centro havia uma cadeira de madeira; sobre ela um corpo sem vida, e na cabeça uma pequena roda de bicicleta de aço.

No chão havia um urinól de porcelana assinado R. Mutt 1917.

— É uma obra de arte —disseram-lhe.

Ele se interessava muito mais pelo assassinato de um homem do que pelo fato de o urinól ser ou não uma obra de arte.

— Quem é o morto? —perguntou.

— Chama-se Marcel Duchamp. Pintor —responderam-lhe.

Observou a cena do crime.

Alguém a havia encenado.

Num papel encontrado sobre a mesa do ateliê estava escrito em bela caligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que temos um assassino que escreve manifestos —disse.

Pegou o papel e o guardou no bolso.

No mesmo dia, às seis da tarde, o detetive K. subiu ao segundo andar de um prédio.

Guillaume Apollinaire

O nome na porta, escrito em caligrafia.

Bateu.

— Marcel Duchamp está morto —disse ao homem que abriu.

O rosto de Apollinaire ficou inexpressivo.

— E o que eu tenho a ver com isso? —perguntou.

K. entrou no apartamento.

— Foi encontrado morto no ateliê. Como uma obra, encenado —disse.

— E o que exatamente o senhor quer de mim? —perguntou o poeta.

O detetive tirou o papel do bolso.

— Isto é seu. Sua caligrafia. Seu estilo.

Leu: La poésie devra survivre aux machines.

— Eu escrevi isso para ele uma vez —disse Guillaume Apollinaire—, durante uma discussão.

O detetive K. foi até a janela.

A cidade os cercava.

— Quando foi a última vez que o viu?

— Há cerca de duas semanas. Discordávamos quanto ao futuro da arte.

Ele queria fazê-la desaparecer.

— E o ameaçou?

Apollinaire não respondeu.

No dia seguinte a investigação o levou ao círculo artístico.

A maioria falava de Duchamp com desprezo; poucos o admiravam.

Num pequeno café um jovem de óculos grossos, pintor cubista, disse-lhe:

— Aqueles dois eram como dois planetas que não queriam compartilhar o mesmo sol.

— E qual era o sol? —perguntou K.

— A vanguarda —respondeu o pintor.

Sabe o que Apollinaire me disse? Que Duchamp não cria obras: cria crimes.

— Acredita que Apollinaire poderia tê-lo matado? —perguntou K.

— Apollinaire mata com ideias —respondeu o pintor.

Alguém o matou, e o fez por ele.

Nesse momento Marcel Duchamp parou de escrever a história do seu próprio assassinato:

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Levantou-se, pegou uma pequena roda de bicicleta de aço e sentou-se na cadeira no centro do ateliê.

Fixou a roda na cabeça e assumiu a postura do cadáver.

No chão o urinól R. Mutt 1917.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esta era sua nova obra que iria expor.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η σκάλα

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μπήκε στο κτίριο,σκοτεινό και υγρασία.

Αδύνατο να κατοικεί κάποιος,σκέφτηκε.

Τού είχαν πει πως εκεί βρίσκονταν το γραφείο για την υπόθεση του.

Ούτε όροφο,ήξερε.

Η σκάλα στενη,ανέβαινε ψηλά,δεν μπορούσε να διακρίνει.

Ανέβαινε.

Μέτρησε κάθε 30 σκαλοπάτια,υπήρχε πλατυσκαλο,πάλι 30 σκαλοπάτια ψηλότερα.

Ανέβαινε.

Είχε ζαλιστει.

Άκουσε από πάνω γέλια.

Εμφανίστηκαν να κατεβαίνουν τρία μικρά παιδιά,δύο αγόρια και ένα κορίτσι.

Τα ακολουθούσαν αλλά δύο κορίτσια με κορδέλες στα μαλλιά,και πιο πίσω ένα αγόρι που φυσούσε μια σφυρίχτρα.

-Πανω πάει,είπε ένα κορίτσι και τού έβγαλε τη γλωσσα,πάνω πάει.

Τα παιδιά χάθηκαν στο βάθος τής σκάλας.

Εκείνος συνέχιζε να ανεβαίνει,ανεπνεε δύσκολα.

Ήταν σχεδόν σκοτάδι.

Τώρα κατέβαινε.Δεν το καταλαβε.

Πραγματικά κατέβαινε.

Η σκάλα ήταν αρκετά κατηφορική,κινδύνευε να χάσει την ισορροπία του.

Κοιταξε κάτω,δεν έβλεπε το βάθος της.

Κατεβαίνοντας ξανασυναντησε τα παιδιά,κάθονταν στα σκαλοπάτια.Τα κορίτσια ανοίγωντας τα χερια δεν έκαναν χώρο να περάσει.

Τα έσπρωξε και πέρασε.

-Τον είδατε;,άκουσε πίσω του τη φωνή ενός αγοριου και τη σφυρίχτρα.

-Τον ειδαμε,τον είδαμε,είπαν εν χορώ τα κορίτσια και γέλασαν δυνατά.

Γύρισε και κοίταξε.

Το κορίτσι με την κόκκινη κορδέλα έσκυψε στο  αυτι τού αγοριού με τη σφυρίχτρα και τού ψιθύρισε κάτι.

Το αγόρι άρχισε να σφυρίζει και το κορίτσι χόρευε.Τα άλλα παιδιά χτυπούσαν στο ρυθμό τα χέρια τους.

Εκείνος συνέχιζε να κατεβαίνει.

Να κατεβαίνει.

Σε ένα πλατυσκαλο,είδε αριστερά ένα στενό διάδρομο,ημιφωτισμενο. Πριν 

που ανέβαινε δεν τον είχε δει.

Στο βάθος τού διαδρόμου δεξιά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε μια γυναίκα,

που τού έκανε νόημα με το χέρι.

Πήγε.

Η γυναίκα θα ήταν γύρω στα σαράντα,φορούσε ένα μαύρο κομπινεζον.

-Ελα μέσα,τού είπε,σε περίμενα.

Μπήκε.Η γυναίκα έκλεισε τη πόρτα.

-Έχω έρθει για το γραφείο,τής ειπε.

-Όλοι για εκεί έρχονται,τού είπε ή γυναίκα.

-Πρέπει να μάθω για την υπόθεσή μου,τής είπε.

-Πιστευεις ότι είσαι αθώος;,τον ρώτησε.

 -Δεν ξέρω γιατι κατηγορούμαι,τής είπε.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Τότε είσαι σαν όλους.

Έβγαλε έξω τα στήθη της.

Ήταν μεγάλα.

-Σου αρέσουν;τού είπε,τον πλησιασε,τα στήθη της τον άγγιζαν.

Το δωμάτιο είχε ένα κίτρινο χαμηλό φωτισμό.

Τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο στόμα.

-Παμε στο κρεβάτι,τού είπε.

Τον έγδυσε.Την ειδε να γδυνεται.

Η γυναίκα ξάπλωσε στο κρεβάτι,η ανάσα της τον έκαιγε.

Τον ξύπνησε η γυναίκα.

-Πρέπει να φύγεις τώρα, του είπε. Να μη σε δουν εδώ.

Σηκώθηκε,ντύθηκε.

- Όχι από τη σκάλα,από εδώ.

Η γυναίκα άνοιξε μια πόρτα,και βγήκε σε ένα διάδρομο.

-Δεν έχεις υπόθεση,τού είπε.

Να'ρθεις ξανά  αύριο το βράδυ,θα μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να μας 

ακούν.

Η πόρτα έκλεισε πίσω του.

Στο τέλος τού διαδρόμου ήταν μια μεταλλική πόρτα.

Την άνοιξε και βγήκε στο δρόμο.

Είχε νυχτώσει,ψιλοβρεχε,το κτίριο ως το τέλος του ψηλα διαλυμένο στην

ομίχλη.

.

.

The Staircase

He entered the building, dark and damp.

Impossible that anyone could live there, he thought.

They had told him the office for his case was inside.

He didn’t even know the floor.

The staircase was narrow, climbing high into darkness.

He began to ascend.

He counted: every thirty steps, a landing, and then thirty more rising above.

He kept climbing.

He was getting dizzy.

Laughter from above.

Three small children appeared, coming down—two boys and a girl.

Behind them two girls with ribbons in their hair, and further back a boy blowing a whistle.

“He’s going up,” one girl said, sticking out her tongue. “Up he goes.”

The children vanished into the depths of the staircase.

He kept ascending, breathing with difficulty.

Almost total darkness now.

He was going down. He hadn’t realized how.

He really was descending.

The stairs sloped sharply downhill and he risked losing his balance.

He looked down but couldn’t see the bottom.

Descending, he met the children again.

They were sitting on the steps.

The girls opened their arms to block his way.

He pushed them aside and passed through.

“Did you see him?” a boy’s voice called behind him, followed by the whistle.

“We saw him, we saw him!” the girls said in chorus, laughing loudly.

He turned to look.

The girl with the red ribbon bent to whisper into the ear of the boy with the whistle.

He began to whistle and the girl danced; the other children clapped to the rhythm.

He kept descending.

Descending.

On a landing he saw a narrow hallway to the left, half-lit.

He hadn’t noticed it while going up.

At its end a door opened to the right and a woman came out, beckoning him.

He went.

She must have been around forty, wearing a black slip.

“Come in,” she said. “I’ve been waiting for you.”

He entered. She closed the door.

“I’ve come for the office,” he said.

“Everyone comes for that,” she replied.

“I have to learn about my case,” he said.

“Do you believe you’re innocent?” she asked.

“I don’t even know what I’m accused of,” he answered.

She smiled.

“Then you’re like all the others.”

She bared her breasts. They were large.

“Do you like them?” she asked, drawing close; her breasts touched him.

The room glowed with a low yellow light.

She embraced him and kissed his mouth.

“Let’s go to bed,” she said.

She undressed him. He watched her undress.

She lay on the bed; her breath scorched him.

She woke him.

“You must leave now,” she said. “They mustn’t see you here.”

He got up, dressed.

“Not the staircase. This way.”

She opened a door into a corridor.

“You have no case,” she said.

“Come again tomorrow night. Then we can talk without being overheard.”

The door shut behind him.

At the end of the corridor was a metal door.

He opened it and stepped out into the street.

Night had fallen, a light drizzle.

The building dissolved into the fog, rising endlessly.

.

.

L’Escalier

Il entra dans l’immeuble, sombre et humide.

Impossible que quelqu’un y habite, pensa-t-il.

On lui avait dit que le bureau pour son affaire se trouvait là.

Il n’en connaissait même pas l’étage.

L’escalier était étroit, montant très haut dans l’obscurité.

Il commença à monter.

Il compta : tous les trente marches, un palier, puis encore trente marches plus haut.

Il montait toujours.

Il avait le vertige.

Des rires d’en haut.

Trois petits enfants apparurent, descendant : deux garçons et une fille.

Derrière eux, deux filles aux rubans dans les cheveux, et plus loin un garçon soufflant dans un sifflet.

« Il monte ! » dit une des filles en lui tirant la langue. « Il monte ! »

Les enfants disparurent dans la profondeur de l’escalier.

Il continuait de monter, respirant avec peine.

Presque le noir complet.

Il descendait maintenant. Sans savoir quand cela avait changé.

Il descendait vraiment.

L’escalier était fortement en pente ; il risquait de perdre l’équilibre.

Il regarda en bas : impossible de distinguer le fond.

En descendant, il rencontra de nouveau les enfants.

Assis sur les marches, les filles écartèrent les bras pour bloquer le passage.

Il les poussa et passa.

« Vous l’avez vu ? » cria derrière lui la voix d’un garçon, suivie du sifflet.

« On l’a vu, on l’a vu ! » répondirent les filles en chœur, riant aux éclats.

Il se retourna.

La fille au ruban rouge se pencha à l’oreille du garçon au sifflet et lui murmura quelque chose.

Il se mit à siffler et la fille dansa ; les autres enfants tapaient des mains en cadence.

Il descendait toujours.

Descendait.

Sur un palier, il vit à gauche un couloir étroit, mal éclairé.

Il ne l’avait pas remarqué en montant.

Au fond, une porte s’ouvrit à droite et une femme apparut. Elle lui fit signe.

Il y alla.

Elle devait avoir une quarantaine d’années, vêtue d’un simple fond de robe noir.

« Entre, » dit-elle. « Je t’attendais. »

Il entra. Elle referma la porte.

« Je viens pour le bureau, » dit-il.

« Tout le monde vient pour ça, » répondit-elle.

« Je dois connaître mon affaire. »

« Tu crois être innocent ? »

« Je ne sais même pas de quoi on m’accuse. »

Elle sourit.

« Alors tu es comme tous les autres. »

Elle découvrit sa poitrine, lourde.

« Tu aimes ? » dit-elle en s’approchant, ses seins le touchant déjà.

La chambre baignait dans une lumière jaune et basse.

Elle l’embrassa sur la bouche.

« Allons au lit. »

Elle le déshabilla. Il la vit se déshabiller.

Elle s’étendit sur le lit ; son souffle le brûlait.

Elle le réveilla.

« Il faut partir maintenant, » dit-elle. « Il ne faut pas qu’on te voie ici. »

Il se leva, s’habilla.

« Pas par l’escalier. Par ici. »

Elle ouvrit une porte donnant sur un couloir.

« Tu n’as pas d’affaire. »

« Reviens demain soir. Nous pourrons parler sans être entendus. »

La porte se referma derrière lui.

Au bout du couloir, une porte métallique.

Il l’ouvrit et sortit dans la rue.

La nuit était tombée, une fine pluie.

L’immeuble se dissolvait dans le brouillard, montant sans fin.

.

.

Die Treppe

Er betrat das Gebäude, dunkel und feucht.

Unmöglich, dass hier jemand wohnte, dachte er.

Man hatte ihm gesagt, dass dort das Büro für seinen Fall sei.

Er kannte nicht einmal das Stockwerk.

Die Treppe war eng und führte hoch in die Dunkelheit.

Er begann aufzusteigen.

Er zählte: alle dreißig Stufen ein Absatz, dann wieder dreißig höher.

Er stieg weiter.

Ihm wurde schwindlig.

Gelächter von oben.

Drei kleine Kinder erschienen, hinabsteigend—zwei Jungen und ein Mädchen.

Dahinter zwei Mädchen mit Schleifen im Haar; weiter hinten ein Junge mit einer Pfeife.

„Er geht hoch“, sagte eines der Mädchen und streckte ihm die Zunge heraus. „Er geht hoch!“

Die Kinder verschwanden im Treppenschacht.

Er stieg weiter, atmete schwer.

Fast völlige Dunkelheit.

Nun ging er hinunter. Ohne zu begreifen wie.

Er ging wirklich hinunter.

Die Treppe war steil abfallend; er drohte das Gleichgewicht zu verlieren.

Er sah hinab, aber konnte keinen Boden erkennen.

Beim Hinabsteigen traf er die Kinder erneut.

Sie saßen auf den Stufen.

Die Mädchen breiteten die Arme aus und versperrten ihm den Weg.

Er stieß sie zur Seite und ging durch.

„Habt ihr ihn gesehen?“, rief ein Junge hinter ihm, gefolgt von der Pfeife.

„Wir haben ihn gesehen, wir haben ihn gesehen!“, riefen die Mädchen und lachten laut.

Er drehte sich um.

Das Mädchen mit dem roten Band flüsterte dem Jungen mit der Pfeife etwas ins Ohr.

Er begann zu pfeifen und das Mädchen tanzte; die anderen klatschten im Takt.

Er ging weiter hinunter.

Hinunter.

Auf einem Absatz sah er links einen schmalen, halbdunklen Gang.

Beim Aufstieg war er ihm nicht aufgefallen.

Am Ende öffnete sich rechts eine Tür und eine Frau trat heraus und winkte ihm.

Er ging zu ihr.

Sie mochte um die vierzig sein, trug ein schwarzes Unterkleid.

„Komm herein“, sagte sie. „Ich habe auf dich gewartet.“

Er trat ein. Sie schloss die Tür.

„Ich komme wegen des Büros“, sagte er.

„Dafür kommen sie alle“, sagte sie.

„Ich muss über meinen Fall Bescheid wissen.“

„Glaubst du, dass du unschuldig bist?“

„Ich weiß nicht einmal, wessen man mich beschuldigt.“

Sie lächelte.

„Dann bist du wie all die anderen.“

Sie entblößte ihre schweren Brüste.

„Gefällt es dir?“, sagte sie, trat näher; ihre Brust berührte ihn.

Im Zimmer lag ein gelbliches, schummriges Licht.

Sie umarmte ihn und küsste ihn auf den Mund.

„Gehen wir ins Bett.“

Sie zog ihn aus. Er sah ihr beim Ausziehen zu.

Sie legte sich ins Bett; ihr Atem brannte.

Sie weckte ihn.

„Du musst jetzt gehen“, sagte sie. „Du darfst hier nicht gesehen werden.“

Er stand auf, zog sich an.

„Nicht die Treppe. Hier entlang.“

Sie öffnete eine Tür zu einem Gang.

„Du hast keinen Fall.“

„Komm morgen Nacht wieder. Dann können wir reden, ohne dass man uns belauscht.“

Die Tür schloss sich hinter ihm.

Am Ende des Gangs eine Metalltür.

Er öffnete sie und trat auf die Straße hinaus.

Es war Nacht, leichter Nieselregen.

Das Gebäude löste sich im Nebel auf, hoch empor.

.

.

La Scala

Entrò nell’edificio, buio e umido.

Impossibile che qualcuno ci abitasse, pensò.

Gli avevano detto che lì si trovava l’ufficio per il suo caso.

Non sapeva nemmeno il piano.

La scala era stretta, saliva alta nel buio.

Cominciò a salire.

Contò : ogni trenta gradini un pianerottolo, poi altri trenta più su.

Continuava a salire.

La testa gli girava.

Risa dall’alto.

Tre bambini apparvero scendendo—due maschi e una femmina.

Dietro due ragazzine con fiocchi nei capelli, e più indietro un ragazzo con un fischietto.

«Va su!», disse una delle bambine tirandogli la lingua. «Va su!»

Scomparvero nella tromba delle scale.

Continuava a salire, respirava con fatica.

Quasi buio totale.

Ora scendeva. Senza capire quando fosse accaduto.

Scendeva davvero.

La scala pendeva ripida e rischiava di perdere l’equilibrio.

Guardò in basso—non vedeva il fondo.

Scendendo incontrò di nuovo i bambini.

Erano seduti sui gradini.

Le bambine spalancarono le braccia per impedirgli il passaggio.

Le spinse e passò.

«L’avete visto?», chiese un ragazzo dietro di lui, seguito dal fischietto.

«L’abbiamo visto, l’abbiamo visto!», dissero le bambine ridendo forte.

Si voltò.

La bambina col fiocco rosso sussurrò qualcosa all’orecchio del ragazzo col fischietto.

Lui fischiò e la bambina danzò; gli altri battevano le mani al ritmo.

Continuava a scendere.

A scendere.

Su un pianerottolo vide a sinistra un corridoio stretto, mezz’illuminato.

Salendo non l’aveva visto.

In fondo, a destra, si aprì una porta e ne uscì una donna che gli fece cenno.

Andò da lei.

Avrà avuto quarant’anni, indossava una sottoveste nera.

«Entra,» disse. «Ti aspettavo.»

Entrò. Lei chiuse la porta.

«Sono venuto per l’ufficio,» disse.

«Vengono tutti per quello,» rispose lei.

«Devo sapere del mio caso.»

«Credi d’essere innocente?»

«Non so nemmeno di che cosa sono accusato.»

Lei sorrise.

«Allora sei come tutti gli altri.»

Scoprì il petto, pesante.

«Ti piacciono?» disse avvicinandosi; il petto lo sfiorò.

La stanza era immersa in luce giallastra e bassa.

Lo abbracciò e lo baciò sulla bocca.

«Andiamo a letto.»

Lo spogliò. Lui la vide spogliarsi.

Lei si sdraiò sul letto; il suo respiro lo bruciava.

Lo svegliò.

«Devi andare ora,» disse. «Non devono vederti qui.»

Si alzò, si vestì.

«Non per le scale. Di qua.»

Aprì una porta su un corridoio.

«Non hai nessun caso.»

«Torna domani notte. Potremo parlare senza essere ascoltati.»

La porta si chiuse dietro di lui.

In fondo c’era una porta metallica.

La aprì ed uscì in strada.

Era notte, piovigginava.

L’edificio svaniva nella nebbia, altissimo.

.

.

La Escalera

Entró al edificio, oscuro y húmedo.

Imposible que alguien viviera allí, pensó.

Le habían dicho que allí estaba la oficina para su caso.

Ni siquiera sabía el piso.

La escalera era estrecha y subía muy alto hacia la oscuridad.

Empezó a subir.

Contó: cada treinta escalones un rellano, y después otros treinta más arriba.

Seguía subiendo.

Se mareaba.

Risas desde arriba.

Aparecieron tres niños, bajando—dos varones y una niña.

Detrás dos niñas con cintas en el pelo, y más atrás un niño con un silbato.

«Sube, sube», dijo una de las niñas sacándole la lengua. «Sube.»

Los niños desaparecieron en la profundidad de la escalera.

Él seguía subiendo, respirando con dificultad.

Casi oscuridad total.

Ahora bajaba. Sin entender cómo había ocurrido.

Bajaba de verdad.

La escalera inclinaba con fuerza; casi perdió el equilibrio.

Miró hacia abajo y no vio fondo alguno.

Bajando volvió a encontrarse a los niños.

Estaban sentados en los peldaños.

Las niñas abrieron los brazos para impedirle el paso.

Las apartó y pasó.

«¿Lo vieron?», gritó un niño detrás, seguido del silbato.

«Lo vimos, lo vimos», dijeron las niñas riendo a carcajadas.

Se volvió.

La niña de la cinta roja susurró algo al niño del silbato.

Él silbó y la niña bailó; los otros niños aplaudían al ritmo.

Él seguía bajando.

Bajando.

En un rellano vio a la izquierda un pasillo angosto, medio iluminado.

Subiendo no lo había visto.

Al fondo, a la derecha, se abrió una puerta y apareció una mujer que le hizo señas.

Fue hacia ella.

Tendría unos cuarenta años, llevaba una combinación negra.

«Entra,» dijo. «Te esperaba.»

Entró. Ella cerró la puerta.

«Vengo por la oficina,» dijo.

«Todos vienen por eso,» respondió ella.

«Necesito saber sobre mi caso.»

«¿Crees que eres inocente?»

«Ni siquiera sé de qué me acusan.»

Ella sonrió.

«Entonces eres como los demás.»

Se descubrió el pecho, pesado.

«¿Te gusta?» dijo acercándose; su pecho lo tocó.

La habitación tenía una luz amarillenta, baja.

Lo abrazó y lo besó en la boca.

«Vamos a la cama.»

Lo desnudó. Él la vio desnudarse.

La mujer se recostó en la cama; su aliento lo quemaba.

Lo despertó.

«Debes irte ahora,» dijo. «No deben verte aquí.»

Se levantó, se vistió.

«No por la escalera. Por aquí.»

Ella abrió una puerta hacia un pasillo.

«No tienes caso.»

«Vuelve mañana por la noche. Podremos hablar sin que nos oigan.»

La puerta se cerró detrás de él.

Al fondo había una puerta metálica.

La abrió y salió a la calle.

Era de noche, lloviznaba.

El edificio se deshacía en la niebla, ascendiendo sin fin.

.

.

A Escada

Entrou no prédio, escuro e úmido.

Impossível que alguém morasse ali, pensou.

Tinham lhe dito que ali ficava o escritório do seu caso.

Nem o andar sabia.

A escada era estreita e subia alto na escuridão.

Ele começou a subir.

Contou: a cada trinta degraus um patamar, depois mais trinta acima.

Continuou subindo.

Sentiu tontura.

Risos lá de cima.

Três crianças apareceram descendo—dois meninos e uma menina.

Atrás vinham duas meninas com fitas no cabelo, e mais atrás um menino com um apito.

—Ele sobe —disse uma das meninas mostrando a língua—, ele sobe!

As crianças desapareceram na profundidade da escada.

Ele continuava subindo, respirando com dificuldade.

Quase escuridão total.

Agora descia. Sem perceber quando havia mudado.

Descia de verdade.

A escada inclinava com força; podia perder o equilíbrio.

Olhou para baixo—não via o fim.

Descendo encontrou novamente as crianças.

Estavam sentadas nos degraus.

As meninas abriram os braços para bloqueá-lo.

Ele as empurrou e passou.

—Vocês viram? —perguntou um menino atrás, seguido do apito.

—Vimos, vimos! —gritaram as meninas rindo alto.

Ele virou para olhar.

A menina da fita vermelha sussurrou algo ao menino do apito.

Ele apitou e ela dançou; as outras crianças batiam palmas no ritmo.

Ele continuava descendo.

Descendo.

Num patamar viu à esquerda um corredor estreito, meio iluminado.

Subindo não o tinha visto.

Ao fundo, à direita, abriu-se uma porta e saiu uma mulher chamando-o com a mão.

Ele foi.

Ela teria uns quarenta anos, usava uma combinação preta.

—Entre —disse—. Eu te esperava.

Ele entrou. Ela fechou a porta.

—Vim pelo escritório —disse ele.

—Todos vêm por isso —respondeu ela.

—Preciso saber do meu caso.

—Acredita que é inocente?

—Nem sei de que me acusam.

Ela sorriu.

—Então é como os outros.

Ela descobriu os seios, grandes.

—Gosta? —disse aproximando-se; os seios o tocaram.

O quarto tinha luz amarelada, baixa.

Ela o abraçou e beijou-o na boca.

—Vamos para a cama.

Ela o despiu. Ele a viu tirar a roupa.

Ela deitou-se; seu hálito queimava.

Ela o acordou.

—Você deve ir agora —disse—. Não podem te ver aqui.

Ele levantou-se, vestiu-se.

—Não pela escada. Por aqui.

Ela abriu uma porta para um corredor.

—Você não tem caso.

—Volte amanhã à noite. Poderemos conversar sem nos ouvirem.

A porta fechou-se atrás dele.

No fim do corredor uma porta metálica.

Ele abriu e saiu para a rua.

Era noite, garoava.

O prédio desaparecia na névoa, subindo sem fim.

.

.

.