Ο- Literature Λογοτεχνία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ο-

Literature Λογοτεχνία

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Την συνάντησα τυχαία το μεσημερι,χθες επέστρεψε από ένα ταξίδι.

Τιποτα.αλλο δεν μού είπε.

Οι περαστικοί περνούσαν και κανένας δεν μάς εβλεπε.

-Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει,μου είπε και εφυγε

Το απόγευμα τη συνάντησα ξανά.Κρατούσε το κασκόλ σφιχτά.

-Άργησα,είπε.

Το πρόσωπο της σοβαρεψε.

-Θα φύγω πάλι,είπε,πρέπει.

Δεν την ρώτησα 'που;' ούτε 'γιατι;'.

.

.

.

 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

(Ελληνικά, English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Ο ντετέκτιβ Κ.ειδοποιήθηκε για τον φόνο.

Το ατελιέ ήταν γεμάτο αντικείμενα, ρόδες ποδηλάτου, σκαμνιά, μπουκάλια, συρτάρια, χαρτιά.

Στη μέση υπήρχε μια ξύλινη καρέκλα,πάνω της ένα νεκρό σώμα,και στο.

κεφάλι του μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου.

Στο πάτωμα υπήρχε ενας πορσελάνινος ουροτηρας με υπογραφή στο 

R. Mutt 1917.

-Είναι έργο τέχνης,τού είπαν.

Πολύ περισσότερο τον ενδιέφερε η δολοφονία ενος ανθρώπου παρά

αν ο ουρητηρας ηταν έργο τέχνης.

-Ποιος είναι ο νεκρός;ρώτησε.

-Ονομάζεται Marcel Duchamp. Ζωγράφος,τού είπαν.

Κοίταξε τη σκηνή τού φόνου.

Κάποιος την είχε σκηνοθετήσει.

Σε ένα χαρτί,που βρεθηκε πάνω στο τραπέζι τού ατελιέ,ήταν γραμμένο

καλλιγραφικα.

La poésie devra survivre aux machines.

-Φαινεται όταν έχουμε να κάνουμε με δολοφόνο που γράφει μανιφέστα,είπε.

Πήρε το χαρτί και το εβαλε στη τσέπη του.

Την ίδια μέρα, στις έξι το απόγευμα,ο ντετέκτιβ Κ ανέβηκε στον δεύτερο 

όροφο ενός κτιρίου.

Guillaume Apollinaire

Το όνομα στην πόρτα γραμμένο καλλιγραφικα.

Χτύπησε.

-Ο Marcel Duchamp είναι νεκρός,είπε στον άντρα που άνοιξε τη πόρτα.

Το πρόσωπο τού Apollinaire ανέκφραστο.

-Και τι σχέση έχω εγώ;ρώτησε.

Ο Κ.μπηκε μέσα στο διαμέρισμα.

-Βρεθηκε στο ατελιέ του νεκρός.Σαν έργο,σκηνοθετημένο,είπε.

-Και τι ακριβώς θέλετε από μένα;ρώτησε ο ποιητής.

Ο ντετέκτιβ έβγαλε από την τσέπη το χαρτί.

-Αυτο είναι δικό σας.Η καλλιγραφίας σας.Το στυλ σας.

Διάβασε:La poésie devra survivre aux machines.

-Του το είχα γράψει κάποτε,είπε ο Guillaume Apollinaire,σ'έναν καυγά μας.

Ο ντετέκτιβ Κ. πηγε στο.παραθυρο.

Η πόλη τούς περικυκλωνε.

-Πότε τον είδατε τελευταία φορά;

-Πριν περίπου δύο εβδομάδες.Διαφωνήσαμε για το μέλλον τής τέχνης.

Εκείνος ήθελε να την εξαφανίσει.

-Και τον απειλήσατε;

Ο Apollinaire δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα η έρευνα τον οδήγησε στον καλλιτεχνικό κύκλο..

Οι περισσότεροι μίλησαν προσβλητικά για τον Duchamp,λίγοι τον θαύμαζαν.

Σε ένα μικρό καφέ ένας νεαρός με χοντρά γυαλιά,ζωγράφος κυβιστής,

τού είπε:

-Αυτοί οι δυο ήταν σαν δυο πλανήτες που δεν ήθελαν να μοιραστούν τον ίδιο ήλιο.

-Ποιος ήταν ο ήλιος;ρώτησε ο Κ.

-Η πρωτοπορία,απάντησε ο ζωγράφος.

Ξέρετε τι μου είπε ο Apollinaire;Πως ο Duchamp δεν δημιουργεί έργα. Δημιουργεί εγκλήματα.

-Πιστεύετε πως ο Apollinaire μπορούσε να τον σκοτώσει;ρώτησε ο Κ..

-Ο Apollinaire σκοτώνει με ιδέες,απάντησε ο.ζωγραφος.

Κάποιος άλλος τον σκότωσε,και το έκανε για κείνον.

Ο Marcel Duchamp στο σημείο αυτό σταματησε να γράφει το διήγημα τής δολοφονίας του:

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp.

Σηκώθηκε,πήρε μια μικρη ατσάλινη ρόδα ποδηλάτου και κάθισε στη καρέκλα 

στη μέση τού ατελιέ.

Στερεωσε τη ρόδα στο κεφάλι και πήρε τη στάση τού νεκρού σώματος,

κάτω στο.πατωμα ήταν ο ουρητηρας R Mutt 1917.

Η Ready-made Calligramme Δολοφονία τού Marcel Duchamp:

Αυτό ειναι το νέο του έργο που θα εκθέσει.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire: Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Detective K. was notified of the murder. The studio was full of objects: bicycle wheels, stools, bottles, drawers, papers. In the middle there was a wooden chair, on it a dead body, and on his head a small steel bicycle wheel. On the floor there was a porcelain urinal signed R. Mutt 1917. “It’s a work of art,” they told him. He was far more interested in the murder of a man than in whether the urinal was a work of art. “Who is the dead man?” he asked. “His name is Marcel Duchamp. A painter,” they said. He looked at the crime scene. Someone had staged it. On a piece of paper found on the studio table it was written, in calligraphy: La poésie devra survivre aux machines. “It seems we’re dealing with a murderer who writes manifestos,” he said. He took the paper and put it in his pocket.

That same day, at six in the afternoon, Detective K. went up to the second floor of a building. Guillaume Apollinaire The name on the door written in calligraphy. He knocked. “Marcel Duchamp is dead,” he said to the man who opened the door. Apollinaire’s face was expressionless. “And what does that have to do with me?” he asked. K. entered the apartment. “He was found dead in his studio. As an artwork, staged,” he said. “And what exactly do you want from me?” asked the poet. The detective took the paper out of his pocket. “This is yours. Your calligraphy. Your style.” He read aloud: La poésie devra survivre aux machines. “I once wrote it to him,” said Guillaume Apollinaire, “during an argument.” Detective K. went to the window. The city surrounded them. “When was the last time you saw him?” “About two weeks ago. We disagreed about the future of art. He wanted to make it disappear.” “And did you threaten him?” Apollinaire did not answer.

The next day the investigation led him into the artistic circle. Most spoke insultingly of Duchamp, few admired him. In a small café a young man with thick glasses, a cubist painter, told him: “Those two were like planets that refused to share the same sun.” “And what was the sun?” asked K. “The avant-garde,” answered the painter. “You know what Apollinaire told me? That Duchamp doesn’t create artworks. He creates crimes.” “Do you believe Apollinaire could have killed him?” asked K. “Apollinaire kills with ideas,” answered the painter. “Someone else killed him, and did it for him.”

At that point Marcel Duchamp stopped writing the story of his own murder: The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp. He stood up, took a small steel bicycle wheel and sat in the chair in the middle of the studio. He fixed the wheel on his head and assumed the posture of the dead body. On the floor, the R. Mutt 1917 urinal. The Ready-made Calligram Murder of Marcel Duchamp: This was his new work that he would exhibit.

Marcel Duchamp: Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire :

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Le détective K. fut averti du meurtre.

L’atelier était rempli d’objets : roues de bicyclette, tabourets, bouteilles, tiroirs, papiers.

Au centre se trouvait une chaise en bois, dessus un corps sans vie, et sur la tête une petite roue de bicyclette en acier.

Sur le sol, un urinoir en porcelaine signé R. Mutt 1917.

— C’est une œuvre d’art, lui dirent-ils.

Il s’intéressait bien davantage au meurtre d’un homme qu’à savoir si l’urinoir était une œuvre d’art.

— Qui est le mort ? demanda-t-il.

— Il s’appelle Marcel Duchamp. Peintre, lui répondit-on.

Il observa la scène du crime.

Quelqu’un l’avait mise en scène.

Sur une feuille trouvée sur la table de l’atelier, on avait écrit en belle calligraphie :

La poésie devra survivre aux machines.

— On dirait que nous avons affaire à un meurtrier qui écrit des manifestes, dit-il.

Il prit la feuille et la glissa dans sa poche.

Le même jour, à six heures de l’après-midi, le détective K. monta au deuxième étage d’un immeuble.

Guillaume Apollinaire

Le nom sur la porte, tracé en calligraphie.

Il frappa.

— Marcel Duchamp est mort, dit-il à l’homme qui ouvrit.

Le visage d’Apollinaire resta impassible.

— Et qu’ai-je à voir avec cela ? demanda-t-il.

K. entra dans l’appartement.

— On l’a trouvé mort dans son atelier. Comme une œuvre, mise en scène, dit-il.

— Et qu’attendez-vous de moi ? demanda le poète.

Le détective sortit la feuille de sa poche.

— Ceci est à vous. Votre calligraphie. Votre style.

Il lut : La poésie devra survivre aux machines.

— Je lui avais écrit cela autrefois, dit Guillaume Apollinaire, lors d’une dispute.

Le détective K. se posta à la fenêtre.

La ville les encerclait.

— Quand l’avez-vous vu pour la dernière fois ?

— Il y a environ deux semaines. Nous n’étions pas d’accord sur l’avenir de l’art.

Lui voulait le faire disparaître.

— Et vous l’avez menacé ?

Apollinaire ne répondit pas.

Le lendemain, l’enquête le mena dans le cercle artistique.

La plupart parlaient de Duchamp avec mépris, peu l’admiraient.

Dans un petit café, un jeune homme aux grosses lunettes, peintre cubiste, lui dit :

— Ces deux-là étaient comme deux planètes refusant de partager le même soleil.

— Et quel était le soleil ? demanda K.

— L’avant-garde, répondit le peintre.

Vous savez ce qu’Apollinaire m’a dit ? Que Duchamp ne crée pas des œuvres. Il crée des crimes.

— Croyez-vous qu’Apollinaire aurait pu le tuer ? demanda K.

— Apollinaire tue avec des idées, répondit le peintre.

Quelqu’un d’autre l’a tué, et l’a fait pour lui.

À ce moment-là, Marcel Duchamp s’interrompit dans l’écriture de l’histoire de son propre meurtre :

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp.

Il se leva, prit une petite roue de bicyclette en acier et s’assit sur la chaise au centre de l’atelier.

Il fixa la roue sur sa tête et prit la pose du cadavre.

Sur le sol, l’urinoir R. Mutt 1917.

Le Meurtre Ready-made Calligramme de Marcel Duchamp :

C’était sa nouvelle œuvre qu’il allait exposer.

Marcel Duchamp :

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Der Detektiv K. wurde über den Mord informiert.

Das Atelier war voller Gegenstände: Fahrradreifen, Hocker, Flaschen, Schubladen, Papiere.

In der Mitte stand ein Holzstuhl, darauf ein Leichnam, und auf seinem Kopf ein kleiner Fahrradreifen aus Stahl.

Auf dem Boden lag ein Porzellanurinbecken, signiert R. Mutt 1917.

„Das ist ein Kunstwerk“, sagte man ihm.

Er interessierte sich jedoch viel mehr für den Mord an einem Menschen, als dafür, ob das Urinal Kunst sei.

„Wer ist der Tote?“ fragte er.

„Er heißt Marcel Duchamp. Ein Maler“, antwortete man ihm.

Er betrachtete den Tatort.

Jemand hatte ihn inszeniert.

Auf einem Blatt Papier, das auf dem Tisch des Ateliers gefunden wurde, stand in Kalligraphie geschrieben:

La poésie devra survivre aux machines.

„Anscheinend haben wir es mit einem Mörder zu tun, der Manifeste schreibt“, sagte er.

Er steckte das Blatt in seine Tasche.

Am selben Tag um sechs Uhr abends stieg Detektiv K. in den zweiten Stock eines Gebäudes.

Guillaume Apollinaire

Der Name an der Tür, kalligraphisch geschrieben.

Er klopfte.

„Marcel Duchamp ist tot“, sagte er dem Mann, der öffnete.

Apollinaires Gesicht blieb ausdruckslos.

„Und was hat das mit mir zu tun?“ fragte er.

K. betrat die Wohnung.

„Man fand ihn in seinem Atelier tot. Wie ein Kunstwerk, inszeniert“, sagte er.

„Und was genau wollen Sie von mir?“ fragte der Dichter.

Der Detektiv zog das Blatt aus seiner Tasche.

„Das ist von Ihnen. Ihre Kalligraphie. Ihr Stil.“

Er las: La poésie devra survivre aux machines.

„Ich habe es ihm einmal geschrieben“, sagte Guillaume Apollinaire, „bei einem Streit.“

Detektiv K. trat ans Fenster.

Die Stadt umschloss sie.

„Wann haben Sie ihn zuletzt gesehen?“

„Vor etwa zwei Wochen. Wir stritten über die Zukunft der Kunst.

Er wollte sie verschwinden lassen.“

„Und haben Sie ihn bedroht?“

Apollinaire antwortete nicht.

Am nächsten Tag führte die Untersuchung ihn in den künstlerischen Kreis.

Die meisten sprachen verächtlich über Duchamp, wenige bewunderten ihn.

In einem kleinen Café sagte ihm ein junger Mann mit dicker Brille, ein kubistischer Maler:

„Die beiden waren wie zwei Planeten, die sich weigerten, dieselbe Sonne zu teilen.“

„Und was war die Sonne?“ fragte K.

„Die Avantgarde“, antwortete der Maler.

„Wissen Sie, was Apollinaire mir sagte? Daß Duchamp keine Werke schafft. Er schafft Verbrechen.“

„Glauben Sie, Apollinaire hätte ihn töten können?“ fragte K.

„Apollinaire tötet mit Ideen“, antwortete der Maler.

„Jemand anderes hat ihn getötet — und für ihn.“

An diesem Punkt hörte Marcel Duchamp auf, die Geschichte seines eigenen Mordes zu schreiben:

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp.

Er stand auf, nahm einen kleinen Fahrradreifen aus Stahl und setzte sich auf den Stuhl in der Mitte des Ateliers.

Er befestigte das Rad auf seinem Kopf und nahm die Haltung des Leichnams ein.

Auf dem Boden das Urinal R. Mutt 1917.

Der Ready-made-Kalligramm-Mord an Marcel Duchamp:

Das war sein neues Werk, das er ausstellen würde.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

Il detective K. fu avvisato dell’omicidio.

Lo studio era pieno di oggetti: ruote di bicicletta, sgabelli, bottiglie, cassetti, fogli.

Al centro c’era una sedia di legno; sopra di essa un corpo senza vita, e sulla testa una piccola ruota di bicicletta d’acciaio.

Sul pavimento c’era un orinatoio di porcellana firmato R. Mutt 1917.

«È un’opera d’arte», gli dissero.

A lui importava molto di più l’assassinio di un uomo che la questione se l’orinatoio fosse un’opera d’arte.

«Chi è il morto?» chiese.

«Si chiama Marcel Duchamp. Un pittore», gli dissero.

Esaminò la scena del crimine.

Qualcuno l’aveva messa in scena.

Su un foglio trovato sul tavolo dello studio era scritto, in bella calligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

«Pare che abbiamo a che fare con un assassino che scrive manifesti,» disse.

Prese il foglio e se lo mise in tasca.

Lo stesso giorno, alle sei del pomeriggio, il detective K. salì al secondo piano di un edificio.

Guillaume Apollinaire

Il nome sulla porta, scritto in calligrafia.

Bussò.

«Marcel Duchamp è morto,» disse all’uomo che aprì.

Il volto di Apollinaire rimase inespressivo.

«E cosa c’entro io?» chiese.

K. entrò nell’appartamento.

«È stato trovato morto nel suo studio. Messo in scena come un’opera,» disse.

«E cosa volete da me esattamente?» chiese il poeta.

Il detective tirò fuori dalla tasca il foglio.

«Questo è vostro. La vostra calligrafia. Il vostro stile.»

Lesse: La poésie devra survivre aux machines.

«Glielo avevo scritto una volta,» disse Guillaume Apollinaire, «durante una lite.»

Il detective K. si avvicinò alla finestra.

La città li circondava.

«Quando l’avete visto per l’ultima volta?»

«Circa due settimane fa. Non eravamo d’accordo sul futuro dell’arte.

Lui voleva farla scomparire.»

«E l’avete minacciato?»

Apollinaire non rispose.

Il giorno seguente l’indagine lo portò nel circolo artistico.

La maggior parte parlava male di Duchamp, pochi lo ammiravano.

In un piccolo caffè, un giovane con occhiali spessi, pittore cubista, gli disse:

«I due erano come due pianeti che rifiutavano di condividere lo stesso sole.»

«E quale era il sole?» chiese K.

«L’avanguardia,» rispose il pittore.

«Sapete cosa mi ha detto Apollinaire? Che Duchamp non crea opere. Crea crimini.»

«Credete che Apollinaire avrebbe potuto ucciderlo?» chiese K.

«Apollinaire uccide con le idee,» rispose il pittore.

«Qualcun altro l’ha ucciso, e l’ha fatto per lui.»

A quel punto Marcel Duchamp smise di scrivere il racconto del proprio omicidio:

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp.

Si alzò, prese una piccola ruota di bicicletta d’acciaio e si sedette sulla sedia al centro dello studio.

Fissò la ruota sulla testa e assunse la posizione del cadavere.

Sul pavimento l’orinatoio R. Mutt 1917.

L’Omicidio Ready-made Calligramme di Marcel Duchamp:

Quella era la sua nuova opera che avrebbe esposto.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

El detective K. fue avisado del asesinato.

El taller estaba lleno de objetos: ruedas de bicicleta, taburetes, botellas, cajones, papeles.

En medio había una silla de madera; encima de ella un cuerpo sin vida, y en su cabeza una pequeña rueda de bicicleta de acero.

En el suelo había un urinario de porcelana firmado R. Mutt 1917.

— Es una obra de arte —le dijeron.

A él le interesaba mucho más el asesinato de un hombre que si el urinario era una obra de arte.

— ¿Quién es el muerto? —preguntó.

— Se llama Marcel Duchamp. Pintor —le dijeron.

Observó la escena del crimen.

Alguien la había escenificado.

En un papel encontrado sobre la mesa del taller se había escrito, con bella caligrafía:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que tenemos un asesino que escribe manifiestos —dijo.

Tomó el papel y se lo guardó en el bolsillo.

Ese mismo día, a las seis de la tarde, el detective K. subió al segundo piso de un edificio.

Guillaume Apollinaire

El nombre en la puerta, escrito en caligrafía.

Llamó.

— Marcel Duchamp está muerto —dijo al hombre que abrió.

El rostro de Apollinaire quedó inexpresivo.

— ¿Y qué tengo yo que ver con eso? —preguntó.

K. entró en el apartamento.

— Lo encontraron muerto en su taller. Como una obra, escenificado —dijo.

— ¿Y qué quiere usted exactamente de mí? —preguntó el poeta.

El detective sacó el papel del bolsillo.

— Esto es suyo. Su caligrafía. Su estilo.

Leyó: La poésie devra survivre aux machines.

— Se lo escribí una vez —dijo Guillaume Apollinaire—, en una discusión.

El detective K. fue a la ventana.

La ciudad los rodeaba.

— ¿Cuándo fue la última vez que lo vio?

— Hace unas dos semanas. No estábamos de acuerdo sobre el futuro del arte.

Él quería hacerlo desaparecer.

— ¿Y lo amenazó?

Apollinaire no respondió.

Al día siguiente la investigación lo llevó al círculo artístico.

La mayoría hablaba insultantemente de Duchamp; pocos lo admiraban.

En un pequeño café un joven de gafas gruesas, pintor cubista, le dijo:

— Esos dos eran como dos planetas que no querían compartir el mismo sol.

— ¿Y cuál era el sol? —preguntó K.

— La vanguardia —respondió el pintor.

¿Sabe lo que me dijo Apollinaire? Que Duchamp no crea obras; crea crímenes.

— ¿Cree que Apollinaire pudo haberlo matado? —preguntó K.

— Apollinaire mata con ideas —respondió el pintor.

Otro lo mató, y lo hizo por él.

En ese punto Marcel Duchamp dejó de escribir la historia de su propio asesinato:

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Se levantó, tomó una pequeña rueda de bicicleta de acero y se sentó en la silla en medio del taller.

Fijó la rueda sobre su cabeza y adoptó la postura del cadáver.

En el suelo el urinario R. Mutt 1917.

El Asesinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esa era su nueva obra que iba a exponer.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Guillaume Apollinaire:

Les calligrammes devra survivre aux ready-mades.

O detetive K. foi informado do assassinato.

O ateliê estava cheio de objetos: rodas de bicicleta, bancos, garrafas, gavetas, papéis.

No centro havia uma cadeira de madeira; sobre ela um corpo sem vida, e na cabeça uma pequena roda de bicicleta de aço.

No chão havia um urinól de porcelana assinado R. Mutt 1917.

— É uma obra de arte —disseram-lhe.

Ele se interessava muito mais pelo assassinato de um homem do que pelo fato de o urinól ser ou não uma obra de arte.

— Quem é o morto? —perguntou.

— Chama-se Marcel Duchamp. Pintor —responderam-lhe.

Observou a cena do crime.

Alguém a havia encenado.

Num papel encontrado sobre a mesa do ateliê estava escrito em bela caligrafia:

La poésie devra survivre aux machines.

— Parece que temos um assassino que escreve manifestos —disse.

Pegou o papel e o guardou no bolso.

No mesmo dia, às seis da tarde, o detetive K. subiu ao segundo andar de um prédio.

Guillaume Apollinaire

O nome na porta, escrito em caligrafia.

Bateu.

— Marcel Duchamp está morto —disse ao homem que abriu.

O rosto de Apollinaire ficou inexpressivo.

— E o que eu tenho a ver com isso? —perguntou.

K. entrou no apartamento.

— Foi encontrado morto no ateliê. Como uma obra, encenado —disse.

— E o que exatamente o senhor quer de mim? —perguntou o poeta.

O detetive tirou o papel do bolso.

— Isto é seu. Sua caligrafia. Seu estilo.

Leu: La poésie devra survivre aux machines.

— Eu escrevi isso para ele uma vez —disse Guillaume Apollinaire—, durante uma discussão.

O detetive K. foi até a janela.

A cidade os cercava.

— Quando foi a última vez que o viu?

— Há cerca de duas semanas. Discordávamos quanto ao futuro da arte.

Ele queria fazê-la desaparecer.

— E o ameaçou?

Apollinaire não respondeu.

No dia seguinte a investigação o levou ao círculo artístico.

A maioria falava de Duchamp com desprezo; poucos o admiravam.

Num pequeno café um jovem de óculos grossos, pintor cubista, disse-lhe:

— Aqueles dois eram como dois planetas que não queriam compartilhar o mesmo sol.

— E qual era o sol? —perguntou K.

— A vanguarda —respondeu o pintor.

Sabe o que Apollinaire me disse? Que Duchamp não cria obras: cria crimes.

— Acredita que Apollinaire poderia tê-lo matado? —perguntou K.

— Apollinaire mata com ideias —respondeu o pintor.

Alguém o matou, e o fez por ele.

Nesse momento Marcel Duchamp parou de escrever a história do seu próprio assassinato:

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp.

Levantou-se, pegou uma pequena roda de bicicleta de aço e sentou-se na cadeira no centro do ateliê.

Fixou a roda na cabeça e assumiu a postura do cadáver.

No chão o urinól R. Mutt 1917.

O Assassinato Ready-made Caligrama de Marcel Duchamp:

Esta era sua nova obra que iria expor.

Marcel Duchamp:

Les ready-mades devra survivre aux calligrammes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η σκάλα

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μπήκε στο κτίριο,σκοτεινό και υγρασία.

Αδύνατο να κατοικεί κάποιος,σκέφτηκε.

Τού είχαν πει πως εκεί βρίσκονταν το γραφείο για την υπόθεση του.

Ούτε όροφο,ήξερε.

Η σκάλα στενη,ανέβαινε ψηλά,δεν μπορούσε να διακρίνει.

Ανέβαινε.

Μέτρησε κάθε 30 σκαλοπάτια,υπήρχε πλατυσκαλο,πάλι 30 σκαλοπάτια ψηλότερα.

Ανέβαινε.

Είχε ζαλιστει.

Άκουσε από πάνω γέλια.

Εμφανίστηκαν να κατεβαίνουν τρία μικρά παιδιά,δύο αγόρια και ένα κορίτσι.

Τα ακολουθούσαν αλλά δύο κορίτσια με κορδέλες στα μαλλιά,και πιο πίσω ένα αγόρι που φυσούσε μια σφυρίχτρα.

-Πανω πάει,είπε ένα κορίτσι και τού έβγαλε τη γλωσσα,πάνω πάει.

Τα παιδιά χάθηκαν στο βάθος τής σκάλας.

Εκείνος συνέχιζε να ανεβαίνει,ανεπνεε δύσκολα.

Ήταν σχεδόν σκοτάδι.

Τώρα κατέβαινε.Δεν το καταλαβε.

Πραγματικά κατέβαινε.

Η σκάλα ήταν αρκετά κατηφορική,κινδύνευε να χάσει την ισορροπία του.

Κοιταξε κάτω,δεν έβλεπε το βάθος της.

Κατεβαίνοντας ξανασυναντησε τα παιδιά,κάθονταν στα σκαλοπάτια.Τα κορίτσια ανοίγωντας τα χερια δεν έκαναν χώρο να περάσει.

Τα έσπρωξε και πέρασε.

-Τον είδατε;,άκουσε πίσω του τη φωνή ενός αγοριου και τη σφυρίχτρα.

-Τον ειδαμε,τον είδαμε,είπαν εν χορώ τα κορίτσια και γέλασαν δυνατά.

Γύρισε και κοίταξε.

Το κορίτσι με την κόκκινη κορδέλα έσκυψε στο  αυτι τού αγοριού με τη σφυρίχτρα και τού ψιθύρισε κάτι.

Το αγόρι άρχισε να σφυρίζει και το κορίτσι χόρευε.Τα άλλα παιδιά χτυπούσαν στο ρυθμό τα χέρια τους.

Εκείνος συνέχιζε να κατεβαίνει.

Να κατεβαίνει.

Σε ένα πλατυσκαλο,είδε αριστερά ένα στενό διάδρομο,ημιφωτισμενο. Πριν 

που ανέβαινε δεν τον είχε δει.

Στο βάθος τού διαδρόμου δεξιά άνοιξε μια πόρτα και βγήκε μια γυναίκα,

που τού έκανε νόημα με το χέρι.

Πήγε.

Η γυναίκα θα ήταν γύρω στα σαράντα,φορούσε ένα μαύρο κομπινεζον.

-Ελα μέσα,τού είπε,σε περίμενα.

Μπήκε.Η γυναίκα έκλεισε τη πόρτα.

-Έχω έρθει για το γραφείο,τής ειπε.

-Όλοι για εκεί έρχονται,τού είπε ή γυναίκα.

-Πρέπει να μάθω για την υπόθεσή μου,τής είπε.

-Πιστευεις ότι είσαι αθώος;,τον ρώτησε.

 -Δεν ξέρω γιατι κατηγορούμαι,τής είπε.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Τότε είσαι σαν όλους.

Έβγαλε έξω τα στήθη της.

Ήταν μεγάλα.

-Σου αρέσουν;τού είπε,τον πλησιασε,τα στήθη της τον άγγιζαν.

Το δωμάτιο είχε ένα κίτρινο χαμηλό φωτισμό.

Τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο στόμα.

-Παμε στο κρεβάτι,τού είπε.

Τον έγδυσε.Την ειδε να γδυνεται.

Η γυναίκα ξάπλωσε στο κρεβάτι,η ανάσα της τον έκαιγε.

Τον ξύπνησε η γυναίκα.

-Πρέπει να φύγεις τώρα, του είπε. Να μη σε δουν εδώ.

Σηκώθηκε,ντύθηκε.

- Όχι από τη σκάλα,από εδώ.

Η γυναίκα άνοιξε μια πόρτα,και βγήκε σε ένα διάδρομο.

-Δεν έχεις υπόθεση,τού είπε.

Να'ρθεις ξανά  αύριο το βράδυ,θα μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να μας 

ακούν.

Η πόρτα έκλεισε πίσω του.

Στο τέλος τού διαδρόμου ήταν μια μεταλλική πόρτα.

Την άνοιξε και βγήκε στο δρόμο.

Είχε νυχτώσει,ψιλοβρεχε,το κτίριο ως το τέλος του ψηλα διαλυμένο στην

ομίχλη.

.

.

The Staircase

He entered the building, dark and damp.

Impossible that anyone could live there, he thought.

They had told him the office for his case was inside.

He didn’t even know the floor.

The staircase was narrow, climbing high into darkness.

He began to ascend.

He counted: every thirty steps, a landing, and then thirty more rising above.

He kept climbing.

He was getting dizzy.

Laughter from above.

Three small children appeared, coming down—two boys and a girl.

Behind them two girls with ribbons in their hair, and further back a boy blowing a whistle.

“He’s going up,” one girl said, sticking out her tongue. “Up he goes.”

The children vanished into the depths of the staircase.

He kept ascending, breathing with difficulty.

Almost total darkness now.

He was going down. He hadn’t realized how.

He really was descending.

The stairs sloped sharply downhill and he risked losing his balance.

He looked down but couldn’t see the bottom.

Descending, he met the children again.

They were sitting on the steps.

The girls opened their arms to block his way.

He pushed them aside and passed through.

“Did you see him?” a boy’s voice called behind him, followed by the whistle.

“We saw him, we saw him!” the girls said in chorus, laughing loudly.

He turned to look.

The girl with the red ribbon bent to whisper into the ear of the boy with the whistle.

He began to whistle and the girl danced; the other children clapped to the rhythm.

He kept descending.

Descending.

On a landing he saw a narrow hallway to the left, half-lit.

He hadn’t noticed it while going up.

At its end a door opened to the right and a woman came out, beckoning him.

He went.

She must have been around forty, wearing a black slip.

“Come in,” she said. “I’ve been waiting for you.”

He entered. She closed the door.

“I’ve come for the office,” he said.

“Everyone comes for that,” she replied.

“I have to learn about my case,” he said.

“Do you believe you’re innocent?” she asked.

“I don’t even know what I’m accused of,” he answered.

She smiled.

“Then you’re like all the others.”

She bared her breasts. They were large.

“Do you like them?” she asked, drawing close; her breasts touched him.

The room glowed with a low yellow light.

She embraced him and kissed his mouth.

“Let’s go to bed,” she said.

She undressed him. He watched her undress.

She lay on the bed; her breath scorched him.

She woke him.

“You must leave now,” she said. “They mustn’t see you here.”

He got up, dressed.

“Not the staircase. This way.”

She opened a door into a corridor.

“You have no case,” she said.

“Come again tomorrow night. Then we can talk without being overheard.”

The door shut behind him.

At the end of the corridor was a metal door.

He opened it and stepped out into the street.

Night had fallen, a light drizzle.

The building dissolved into the fog, rising endlessly.

.

.

L’Escalier

Il entra dans l’immeuble, sombre et humide.

Impossible que quelqu’un y habite, pensa-t-il.

On lui avait dit que le bureau pour son affaire se trouvait là.

Il n’en connaissait même pas l’étage.

L’escalier était étroit, montant très haut dans l’obscurité.

Il commença à monter.

Il compta : tous les trente marches, un palier, puis encore trente marches plus haut.

Il montait toujours.

Il avait le vertige.

Des rires d’en haut.

Trois petits enfants apparurent, descendant : deux garçons et une fille.

Derrière eux, deux filles aux rubans dans les cheveux, et plus loin un garçon soufflant dans un sifflet.

« Il monte ! » dit une des filles en lui tirant la langue. « Il monte ! »

Les enfants disparurent dans la profondeur de l’escalier.

Il continuait de monter, respirant avec peine.

Presque le noir complet.

Il descendait maintenant. Sans savoir quand cela avait changé.

Il descendait vraiment.

L’escalier était fortement en pente ; il risquait de perdre l’équilibre.

Il regarda en bas : impossible de distinguer le fond.

En descendant, il rencontra de nouveau les enfants.

Assis sur les marches, les filles écartèrent les bras pour bloquer le passage.

Il les poussa et passa.

« Vous l’avez vu ? » cria derrière lui la voix d’un garçon, suivie du sifflet.

« On l’a vu, on l’a vu ! » répondirent les filles en chœur, riant aux éclats.

Il se retourna.

La fille au ruban rouge se pencha à l’oreille du garçon au sifflet et lui murmura quelque chose.

Il se mit à siffler et la fille dansa ; les autres enfants tapaient des mains en cadence.

Il descendait toujours.

Descendait.

Sur un palier, il vit à gauche un couloir étroit, mal éclairé.

Il ne l’avait pas remarqué en montant.

Au fond, une porte s’ouvrit à droite et une femme apparut. Elle lui fit signe.

Il y alla.

Elle devait avoir une quarantaine d’années, vêtue d’un simple fond de robe noir.

« Entre, » dit-elle. « Je t’attendais. »

Il entra. Elle referma la porte.

« Je viens pour le bureau, » dit-il.

« Tout le monde vient pour ça, » répondit-elle.

« Je dois connaître mon affaire. »

« Tu crois être innocent ? »

« Je ne sais même pas de quoi on m’accuse. »

Elle sourit.

« Alors tu es comme tous les autres. »

Elle découvrit sa poitrine, lourde.

« Tu aimes ? » dit-elle en s’approchant, ses seins le touchant déjà.

La chambre baignait dans une lumière jaune et basse.

Elle l’embrassa sur la bouche.

« Allons au lit. »

Elle le déshabilla. Il la vit se déshabiller.

Elle s’étendit sur le lit ; son souffle le brûlait.

Elle le réveilla.

« Il faut partir maintenant, » dit-elle. « Il ne faut pas qu’on te voie ici. »

Il se leva, s’habilla.

« Pas par l’escalier. Par ici. »

Elle ouvrit une porte donnant sur un couloir.

« Tu n’as pas d’affaire. »

« Reviens demain soir. Nous pourrons parler sans être entendus. »

La porte se referma derrière lui.

Au bout du couloir, une porte métallique.

Il l’ouvrit et sortit dans la rue.

La nuit était tombée, une fine pluie.

L’immeuble se dissolvait dans le brouillard, montant sans fin.

.

.

Die Treppe

Er betrat das Gebäude, dunkel und feucht.

Unmöglich, dass hier jemand wohnte, dachte er.

Man hatte ihm gesagt, dass dort das Büro für seinen Fall sei.

Er kannte nicht einmal das Stockwerk.

Die Treppe war eng und führte hoch in die Dunkelheit.

Er begann aufzusteigen.

Er zählte: alle dreißig Stufen ein Absatz, dann wieder dreißig höher.

Er stieg weiter.

Ihm wurde schwindlig.

Gelächter von oben.

Drei kleine Kinder erschienen, hinabsteigend—zwei Jungen und ein Mädchen.

Dahinter zwei Mädchen mit Schleifen im Haar; weiter hinten ein Junge mit einer Pfeife.

„Er geht hoch“, sagte eines der Mädchen und streckte ihm die Zunge heraus. „Er geht hoch!“

Die Kinder verschwanden im Treppenschacht.

Er stieg weiter, atmete schwer.

Fast völlige Dunkelheit.

Nun ging er hinunter. Ohne zu begreifen wie.

Er ging wirklich hinunter.

Die Treppe war steil abfallend; er drohte das Gleichgewicht zu verlieren.

Er sah hinab, aber konnte keinen Boden erkennen.

Beim Hinabsteigen traf er die Kinder erneut.

Sie saßen auf den Stufen.

Die Mädchen breiteten die Arme aus und versperrten ihm den Weg.

Er stieß sie zur Seite und ging durch.

„Habt ihr ihn gesehen?“, rief ein Junge hinter ihm, gefolgt von der Pfeife.

„Wir haben ihn gesehen, wir haben ihn gesehen!“, riefen die Mädchen und lachten laut.

Er drehte sich um.

Das Mädchen mit dem roten Band flüsterte dem Jungen mit der Pfeife etwas ins Ohr.

Er begann zu pfeifen und das Mädchen tanzte; die anderen klatschten im Takt.

Er ging weiter hinunter.

Hinunter.

Auf einem Absatz sah er links einen schmalen, halbdunklen Gang.

Beim Aufstieg war er ihm nicht aufgefallen.

Am Ende öffnete sich rechts eine Tür und eine Frau trat heraus und winkte ihm.

Er ging zu ihr.

Sie mochte um die vierzig sein, trug ein schwarzes Unterkleid.

„Komm herein“, sagte sie. „Ich habe auf dich gewartet.“

Er trat ein. Sie schloss die Tür.

„Ich komme wegen des Büros“, sagte er.

„Dafür kommen sie alle“, sagte sie.

„Ich muss über meinen Fall Bescheid wissen.“

„Glaubst du, dass du unschuldig bist?“

„Ich weiß nicht einmal, wessen man mich beschuldigt.“

Sie lächelte.

„Dann bist du wie all die anderen.“

Sie entblößte ihre schweren Brüste.

„Gefällt es dir?“, sagte sie, trat näher; ihre Brust berührte ihn.

Im Zimmer lag ein gelbliches, schummriges Licht.

Sie umarmte ihn und küsste ihn auf den Mund.

„Gehen wir ins Bett.“

Sie zog ihn aus. Er sah ihr beim Ausziehen zu.

Sie legte sich ins Bett; ihr Atem brannte.

Sie weckte ihn.

„Du musst jetzt gehen“, sagte sie. „Du darfst hier nicht gesehen werden.“

Er stand auf, zog sich an.

„Nicht die Treppe. Hier entlang.“

Sie öffnete eine Tür zu einem Gang.

„Du hast keinen Fall.“

„Komm morgen Nacht wieder. Dann können wir reden, ohne dass man uns belauscht.“

Die Tür schloss sich hinter ihm.

Am Ende des Gangs eine Metalltür.

Er öffnete sie und trat auf die Straße hinaus.

Es war Nacht, leichter Nieselregen.

Das Gebäude löste sich im Nebel auf, hoch empor.

.

.

La Scala

Entrò nell’edificio, buio e umido.

Impossibile che qualcuno ci abitasse, pensò.

Gli avevano detto che lì si trovava l’ufficio per il suo caso.

Non sapeva nemmeno il piano.

La scala era stretta, saliva alta nel buio.

Cominciò a salire.

Contò : ogni trenta gradini un pianerottolo, poi altri trenta più su.

Continuava a salire.

La testa gli girava.

Risa dall’alto.

Tre bambini apparvero scendendo—due maschi e una femmina.

Dietro due ragazzine con fiocchi nei capelli, e più indietro un ragazzo con un fischietto.

«Va su!», disse una delle bambine tirandogli la lingua. «Va su!»

Scomparvero nella tromba delle scale.

Continuava a salire, respirava con fatica.

Quasi buio totale.

Ora scendeva. Senza capire quando fosse accaduto.

Scendeva davvero.

La scala pendeva ripida e rischiava di perdere l’equilibrio.

Guardò in basso—non vedeva il fondo.

Scendendo incontrò di nuovo i bambini.

Erano seduti sui gradini.

Le bambine spalancarono le braccia per impedirgli il passaggio.

Le spinse e passò.

«L’avete visto?», chiese un ragazzo dietro di lui, seguito dal fischietto.

«L’abbiamo visto, l’abbiamo visto!», dissero le bambine ridendo forte.

Si voltò.

La bambina col fiocco rosso sussurrò qualcosa all’orecchio del ragazzo col fischietto.

Lui fischiò e la bambina danzò; gli altri battevano le mani al ritmo.

Continuava a scendere.

A scendere.

Su un pianerottolo vide a sinistra un corridoio stretto, mezz’illuminato.

Salendo non l’aveva visto.

In fondo, a destra, si aprì una porta e ne uscì una donna che gli fece cenno.

Andò da lei.

Avrà avuto quarant’anni, indossava una sottoveste nera.

«Entra,» disse. «Ti aspettavo.»

Entrò. Lei chiuse la porta.

«Sono venuto per l’ufficio,» disse.

«Vengono tutti per quello,» rispose lei.

«Devo sapere del mio caso.»

«Credi d’essere innocente?»

«Non so nemmeno di che cosa sono accusato.»

Lei sorrise.

«Allora sei come tutti gli altri.»

Scoprì il petto, pesante.

«Ti piacciono?» disse avvicinandosi; il petto lo sfiorò.

La stanza era immersa in luce giallastra e bassa.

Lo abbracciò e lo baciò sulla bocca.

«Andiamo a letto.»

Lo spogliò. Lui la vide spogliarsi.

Lei si sdraiò sul letto; il suo respiro lo bruciava.

Lo svegliò.

«Devi andare ora,» disse. «Non devono vederti qui.»

Si alzò, si vestì.

«Non per le scale. Di qua.»

Aprì una porta su un corridoio.

«Non hai nessun caso.»

«Torna domani notte. Potremo parlare senza essere ascoltati.»

La porta si chiuse dietro di lui.

In fondo c’era una porta metallica.

La aprì ed uscì in strada.

Era notte, piovigginava.

L’edificio svaniva nella nebbia, altissimo.

.

.

La Escalera

Entró al edificio, oscuro y húmedo.

Imposible que alguien viviera allí, pensó.

Le habían dicho que allí estaba la oficina para su caso.

Ni siquiera sabía el piso.

La escalera era estrecha y subía muy alto hacia la oscuridad.

Empezó a subir.

Contó: cada treinta escalones un rellano, y después otros treinta más arriba.

Seguía subiendo.

Se mareaba.

Risas desde arriba.

Aparecieron tres niños, bajando—dos varones y una niña.

Detrás dos niñas con cintas en el pelo, y más atrás un niño con un silbato.

«Sube, sube», dijo una de las niñas sacándole la lengua. «Sube.»

Los niños desaparecieron en la profundidad de la escalera.

Él seguía subiendo, respirando con dificultad.

Casi oscuridad total.

Ahora bajaba. Sin entender cómo había ocurrido.

Bajaba de verdad.

La escalera inclinaba con fuerza; casi perdió el equilibrio.

Miró hacia abajo y no vio fondo alguno.

Bajando volvió a encontrarse a los niños.

Estaban sentados en los peldaños.

Las niñas abrieron los brazos para impedirle el paso.

Las apartó y pasó.

«¿Lo vieron?», gritó un niño detrás, seguido del silbato.

«Lo vimos, lo vimos», dijeron las niñas riendo a carcajadas.

Se volvió.

La niña de la cinta roja susurró algo al niño del silbato.

Él silbó y la niña bailó; los otros niños aplaudían al ritmo.

Él seguía bajando.

Bajando.

En un rellano vio a la izquierda un pasillo angosto, medio iluminado.

Subiendo no lo había visto.

Al fondo, a la derecha, se abrió una puerta y apareció una mujer que le hizo señas.

Fue hacia ella.

Tendría unos cuarenta años, llevaba una combinación negra.

«Entra,» dijo. «Te esperaba.»

Entró. Ella cerró la puerta.

«Vengo por la oficina,» dijo.

«Todos vienen por eso,» respondió ella.

«Necesito saber sobre mi caso.»

«¿Crees que eres inocente?»

«Ni siquiera sé de qué me acusan.»

Ella sonrió.

«Entonces eres como los demás.»

Se descubrió el pecho, pesado.

«¿Te gusta?» dijo acercándose; su pecho lo tocó.

La habitación tenía una luz amarillenta, baja.

Lo abrazó y lo besó en la boca.

«Vamos a la cama.»

Lo desnudó. Él la vio desnudarse.

La mujer se recostó en la cama; su aliento lo quemaba.

Lo despertó.

«Debes irte ahora,» dijo. «No deben verte aquí.»

Se levantó, se vistió.

«No por la escalera. Por aquí.»

Ella abrió una puerta hacia un pasillo.

«No tienes caso.»

«Vuelve mañana por la noche. Podremos hablar sin que nos oigan.»

La puerta se cerró detrás de él.

Al fondo había una puerta metálica.

La abrió y salió a la calle.

Era de noche, lloviznaba.

El edificio se deshacía en la niebla, ascendiendo sin fin.

.

.

A Escada

Entrou no prédio, escuro e úmido.

Impossível que alguém morasse ali, pensou.

Tinham lhe dito que ali ficava o escritório do seu caso.

Nem o andar sabia.

A escada era estreita e subia alto na escuridão.

Ele começou a subir.

Contou: a cada trinta degraus um patamar, depois mais trinta acima.

Continuou subindo.

Sentiu tontura.

Risos lá de cima.

Três crianças apareceram descendo—dois meninos e uma menina.

Atrás vinham duas meninas com fitas no cabelo, e mais atrás um menino com um apito.

—Ele sobe —disse uma das meninas mostrando a língua—, ele sobe!

As crianças desapareceram na profundidade da escada.

Ele continuava subindo, respirando com dificuldade.

Quase escuridão total.

Agora descia. Sem perceber quando havia mudado.

Descia de verdade.

A escada inclinava com força; podia perder o equilíbrio.

Olhou para baixo—não via o fim.

Descendo encontrou novamente as crianças.

Estavam sentadas nos degraus.

As meninas abriram os braços para bloqueá-lo.

Ele as empurrou e passou.

—Vocês viram? —perguntou um menino atrás, seguido do apito.

—Vimos, vimos! —gritaram as meninas rindo alto.

Ele virou para olhar.

A menina da fita vermelha sussurrou algo ao menino do apito.

Ele apitou e ela dançou; as outras crianças batiam palmas no ritmo.

Ele continuava descendo.

Descendo.

Num patamar viu à esquerda um corredor estreito, meio iluminado.

Subindo não o tinha visto.

Ao fundo, à direita, abriu-se uma porta e saiu uma mulher chamando-o com a mão.

Ele foi.

Ela teria uns quarenta anos, usava uma combinação preta.

—Entre —disse—. Eu te esperava.

Ele entrou. Ela fechou a porta.

—Vim pelo escritório —disse ele.

—Todos vêm por isso —respondeu ela.

—Preciso saber do meu caso.

—Acredita que é inocente?

—Nem sei de que me acusam.

Ela sorriu.

—Então é como os outros.

Ela descobriu os seios, grandes.

—Gosta? —disse aproximando-se; os seios o tocaram.

O quarto tinha luz amarelada, baixa.

Ela o abraçou e beijou-o na boca.

—Vamos para a cama.

Ela o despiu. Ele a viu tirar a roupa.

Ela deitou-se; seu hálito queimava.

Ela o acordou.

—Você deve ir agora —disse—. Não podem te ver aqui.

Ele levantou-se, vestiu-se.

—Não pela escada. Por aqui.

Ela abriu uma porta para um corredor.

—Você não tem caso.

—Volte amanhã à noite. Poderemos conversar sem nos ouvirem.

A porta fechou-se atrás dele.

No fim do corredor uma porta metálica.

Ele abriu e saiu para a rua.

Era noite, garoava.

O prédio desaparecia na névoa, subindo sem fim.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τελος

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Όταν έφτασα σ'αυτή τη πόλη έβρεχε.Μεσα χειμώνα.

Νοικιασα ενα διαμέρισμα.Το θεωρούσα καταφύγιο μου.Δεν.ειχα όρεξη για 

πολλά.Εβγαινα ελάχιστα.

Την πρωτοείδα σε ένα σκοτεινό μπαρ στο κεντρο.Καθονταν μόνη στη μπαρα.

Με κοίταξε.

-Θελεις να καθίσεις κοντά μου;,είπε.

Διέκρινα τα κόκκινα χείλη της.Δεν είχα διάθεση.Εκεινη χαμογέλασε.

-Δεν θα είμαι επικίνδυνη για σενα,μου είπε.

Το αποφάσισα.Μια ομορφη γυναίκα.Μια περιπετεια.

Της είπα το όνομα μου.Ενα ψεύτικο.

-Οχι ονόματα,είπε,είναι πιο καλά έτσι.

Ζήτησα ποτό.Εκεινη δεν θυμάμαι τι ποτο επινε.

Καθίσαμε μέχρι να ξημερώσει. 

Μου πρότεινε να πάμε στο διαμέρισμα ενός φίλου της που έλειπε ταξίδι. 

Εκείνη ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Μια γυναίκα,είπε,και ένας άντρας.

Δεν θέλω ονόματα,ούτε ιστορίες.

Δεν πηγαιναμε ποτέ πουθενά μαζί. Δεν περπατούσαμε στους δρόμους.

Συναντιομασταν πάντα στο διαμέρισμα.

-Οταν είμαι εδώ, μού είπε,είμαι παντού.

Όταν δεν είναι εδώ,δεν υπάρχω πουθενά.Ουτε κι εσύ.

Ένα μεγάλο διάστημα εξαφανίστηκε.

Όταν την ξαναείδα μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα μού είπε.

-Αυτο πρέπει να τελειώσει.

Δεν την ξαναείδα από τότε.

Το μπαρ όπου την πρωτοειδα έκλεισε.Η πολυκατοικία που ήταν το

διαμέρισμα γκρεμίστηκε για να γίνει ξενοδοχείο.Τιποτα δεν έμεινε που

να πιστοποιεί ότι υπήρξαμε.

.

.

The End

When I arrived in this city, it was raining. In the middle of winter.

I rented an apartment. I considered it my refuge. I wasn’t in the mood for much. I went out very little.

I first saw her in a dark bar downtown. She was sitting alone at the bar.

She looked at me.

“Do you want to sit near me?” she said.

I noticed her red lips. I wasn’t in the mood. She smiled.

“I won’t be dangerous for you,” she said.

I decided. A beautiful woman. An adventure.

I told her my name. A fake one.

“No names,” she said, “it’s better this way.”

I asked for a drink. I don’t remember what she drank.

We stayed until dawn.

She suggested we go to a friend’s apartment who was away on a trip.

There she lay on the bed.

A woman, she said, and a man.

I don’t want names, nor stories.

We never went anywhere together. We didn’t walk the streets.

We always met in the apartment.

“When I’m here,” she said, “I am everywhere. When I’m not here, I don’t exist anywhere. Neither do you.”

She disappeared for a long time.

When I saw her again in that apartment she told me:

“This must end.”

I never saw her again.

The bar where I first saw her closed. The building that housed the apartment was demolished for a hotel. Nothing remained to prove we existed.

.

.

La Fin

Quand je suis arrivé dans cette ville, il pleuvait. En plein hiver.

J’ai loué un appartement. Je le considérais comme mon refuge. Je n’avais pas envie de grand-chose. Je sortais très peu.

Je l’ai vue pour la première fois dans un bar sombre du centre-ville. Elle était assise seule au comptoir.

Elle m’a regardé.

« Veux-tu t’asseoir près de moi ? » dit-elle.

J’ai remarqué ses lèvres rouges. Je n’étais pas d’humeur. Elle a souri.

« Je ne serai pas dangereuse pour toi », dit-elle.

J’ai décidé. Une belle femme. Une aventure.

Je lui ai donné mon nom. Un faux.

« Pas de noms », dit-elle, « c’est mieux ainsi. »

J’ai demandé un verre. Je ne me souviens pas de ce qu’elle buvait.

Nous sommes restés jusqu’à l’aube.

Elle a proposé d’aller dans l’appartement d’un ami qui était en voyage.

Là, elle s’est allongée sur le lit.

Une femme, dit-elle, et un homme.

Je ne veux ni noms ni histoires.

Nous n’allions jamais nulle part ensemble. Nous ne marchions pas dans les rues.

Nous nous rencontrions toujours dans l’appartement.

« Quand je suis ici, dit-elle, je suis partout. Quand je ne suis pas ici, je n’existe nulle part. Toi non plus. »

Elle a disparu pendant longtemps.

Quand je l’ai revue dans cet appartement, elle m’a dit :

« Cela doit se terminer. »

Je ne l’ai jamais revue.

Le bar où je l’ai vue pour la première fois a fermé. L’immeuble de l’appartement a été démoli pour faire un hôtel. Rien ne restait pour prouver que nous avons existé.

.

.

Das Ende

Als ich in dieser Stadt ankam, regnete es. Mitten im Winter.

Ich mietete eine Wohnung. Ich betrachtete sie als mein Zufluchtsort. Ich hatte auf nichts Lust. Ich ging kaum hinaus.

Ich sah sie zum ersten Mal in einer dunklen Bar im Zentrum. Sie saß allein an der Theke.

Sie sah mich an.

„Willst du dich neben mich setzen?“ sagte sie.

Ich bemerkte ihre roten Lippen. Ich hatte keine Lust. Sie lächelte.

„Ich werde nicht gefährlich für dich sein“, sagte sie.

Ich entschied mich. Eine schöne Frau. Ein Abenteuer.

Ich nannte ihr meinen Namen. Einen falschen.

„Keine Namen“, sagte sie, „so ist es besser.“

Ich bestellte ein Getränk. Ich erinnere mich nicht, was sie trank.

Wir blieben bis zum Morgengrauen.

Sie schlug vor, in die Wohnung eines Freundes zu gehen, der verreist war.

Dort legte sie sich auf das Bett.

Eine Frau, sagte sie, und ein Mann.

Ich will keine Namen, keine Geschichten.

Wir gingen nie irgendwohin zusammen. Wir gingen nicht durch die Straßen.

Wir trafen uns immer in der Wohnung.

„Wenn ich hier bin“, sagte sie, „bin ich überall. Wenn ich nicht hier bin, existiere ich nirgends. Du auch nicht.“

Sie verschwand für lange Zeit.

Als ich sie wieder in dieser Wohnung sah, sagte sie:

„Das muss enden.“

Ich habe sie nie wieder gesehen.

Die Bar, in der ich sie zuerst sah, schloss. Das Gebäude, in dem die Wohnung war, wurde für ein Hotel abgerissen. Nichts blieb übrig, um zu beweisen, dass wir existiert haben.

.

.

La Fine

Quando arrivai in questa città, pioveva. In pieno inverno.

Affittai un appartamento. Lo consideravo il mio rifugio. Non avevo voglia di molto. Uscivo pochissimo.

La vidi per la prima volta in un bar buio nel centro. Era seduta da sola al bancone.

Mi guardò.

“Vuoi sederti vicino a me?” disse.

Notai le sue labbra rosse. Non avevo voglia. Lei sorrise.

“Non sarò pericolosa per te”, disse.

Decisi. Una donna bella. Un’avventura.

Le dissi il mio nome. Uno falso.

“Niente nomi”, disse, “è meglio così.”

Chiesi da bere. Non ricordo cosa beveva.

Rimanemmo fino all’alba.

Mi propose di andare nell’appartamento di un amico che era in viaggio.

Lì si sdraiò sul letto.

Una donna, disse, e un uomo.

Non voglio nomi, né storie.

Non andavamo mai da nessuna parte insieme. Non passeggiavamo per le strade.

Ci incontravamo sempre nell’appartamento.

“Quando sono qui”, disse, “sono ovunque. Quando non sono qui, non esisto da nessuna parte. Neanche tu.”

Sparì per un lungo periodo.

Quando la rividi in quell’appartamento, mi disse:

“Questo deve finire.”

Non la rividi mai più.

Il bar dove l’avevo vista per la prima volta chiuse. L’edificio dove c’era l’appartamento fu demolito per costruire un hotel. Non rimase nulla a testimoniare che eravamo esistiti.

.

.

El Fin

Cuando llegué a esta ciudad, llovía. En pleno invierno.

Alquilé un apartamento. Lo consideraba mi refugio. No tenía ganas de mucho. Salía muy poco.

La vi por primera vez en un bar oscuro del centro. Estaba sentada sola en la barra.

Me miró.

“¿Quieres sentarte cerca de mí?” dijo.

Noté sus labios rojos. No tenía ganas. Ella sonrió.

“No seré peligrosa para ti”, dijo.

Decidí. Una mujer hermosa. Una aventura.

Le dije mi nombre. Uno falso.

“No nombres”, dijo, “es mejor así.”

Pedí una bebida. No recuerdo qué bebía ella.

Nos quedamos hasta el amanecer.

Me propuso ir al apartamento de un amigo que estaba de viaje.

Allí se acostó en la cama.

Una mujer, dijo, y un hombre.

No quiero nombres, ni historias.

Nunca íbamos a ningún lugar juntos. No caminábamos por las calles.

Siempre nos encontrábamos en el apartamento.

“Cuando estoy aquí”, dijo, “estoy en todas partes. Cuando no estoy aquí, no existo en ninguna parte. Ni tú.”

Desapareció por un largo tiempo.

Cuando la vi de nuevo en ese apartamento me dijo:

“Esto debe terminar.”

Nunca la volví a ver.

El bar donde la vi por primera vez cerró. El edificio donde estaba el apartamento fue demolido para construir un hotel. No quedó nada que probara que existimos.

.

.

O Fim

Quando cheguei a esta cidade, estava chovendo. No meio do inverno.

Aluguei um apartamento. Considerava-o meu refúgio. Não tinha vontade de muita coisa. Saía muito pouco.

Vi-a pela primeira vez num bar escuro no centro. Estava sentada sozinha no balcão.

Olhou para mim.

“Queres sentar-te perto de mim?” disse.

Percebi os seus lábios vermelhos. Não estava com vontade. Ela sorriu.

“Não serei perigosa para ti”, disse.

Decidi. Uma mulher bonita. Uma aventura.

Disse-lhe o meu nome. Um falso.

“Sem nomes”, disse, “é melhor assim.”

Pedi uma bebida. Não me lembro do que ela bebia.

Ficámos até ao amanhecer.

Propôs irmos ao apartamento de um amigo que estava de viagem.

Lá deitou-se na cama.

Uma mulher, disse, e um homem.

Não quero nomes, nem histórias.

Nunca íamos a lugar algum juntos. Não caminhávamos pelas ruas.

Encontrávamo-nos sempre no apartamento.

“Quando estou aqui”, disse, “estou em todo o lado. Quando não estou aqui, não existo em lado nenhum. Nem tu.”

Desapareceu por um longo período.

Quando a vi novamente nesse apartamento disse-me:

“Isto tem de acabar.”

Nunca mais a vi.

O bar onde a vi pela primeira vez fechou. O prédio onde ficava o apartamento foi demolido para fazer um hotel. Nada restou para provar que existimos.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία noir)

Η Δολοφονια

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη 

Σκηνή 1 

Εξωτερική λήψη σε δρόμο μιας πόλης.

Ξημέρωμα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα κάνει ένα ψηλό κυκλικό πλάνο στα κτίρια.

Ήχος:ακούγεται ήχος αυτoκινητου.

Η κάμερα κατεβαίνει και δείχνει ένα αυτοκίνητο με χρώμα μαύρο 

να έρχεται από το βάθος τού δρόμου.

Jump cut,flou noir

Η κάμερα μέσα στο αυτοκίνητο,

πλάνο:τα χέρια τού οδηγού στο τιμόνι.

Jump cut,flou noir 

Σκηνη 2

Η κάμερα μέσα από το αυτοκίνητο δείχνει δύο άντρες που πετάγονται 

ξαφνικά από τη μια και την άλλη άκρη τού δρόμου κρατωντας όπλα.

Οι σφαίρες χτυπούν το παρμπρίζ τού αυτοκινήτου που σπάει.

Πλάνο 7 δευτερόλεπτα.

Ήχος:πυροβολισμών,σπάσιμο τζαμιών.

Jump cut,flou noir 

ζούμ στα μάτια τού δολοφονημένου,10 δευτερόλεπτα.

Jump cut, flou noir 

Σκηνή 3

Hand-held κάμερα.

Οι δολοφόνοι εξαφανίζονται τρέχοντας στο βάθος τού δρόμου.

Πλάνο 7 δευτερόλεπτα.

Ήχος:κανένας ήχος.

Η κάμερα γυρίζει και δείχνει το πυροβολημένο αυτοκίνητο πλησιάζοντας 

αργά,30 δευτερόλεπτα.

Ήχος:η μηχανή τού αυτοκινητου.

Jump cut, flou noir 

Σκηνή 4

Η κάμερα σε αργό κυκλικό πλάνο στα κτίρια,3 λεπτά.

Μια γυναίκα ανοίγει το παράθυρο.

Η κάμερα εστιάζει στο πρόσωπο της,1 λεπτο.

Η κάμερα συνεχίζει το αργο κυκλικό της πλάνο

Ήχος:φωνές ανθρώπων,

κανένας ήχος.

Jump cut, flou noir 

Τέλος

.

.

.

R.MUTT 1917 Enigma-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

R.MUTT 1917 FOUNTAIN 

(Ελληνικά,English,Francais,Italiano,Spanish,Portuguese)

Οι επισκέπτες της έκθεσης περιστρέφονταν γύρω από τον ουρητηρα,

την Fountain τού Marcel Duchamp.

Κάποιος λέει σε μια κυρία δίπλα του:

-Μαντάμ,πρόκειται για αστειο.

Η γυναίκα γέλασε και πλησιάζοντας τον ουρητηρα στέκεται πάνω του με 

ανοιχτά τα πόδια,σηκώνει το φόρεμα της και κατουράει μέσα.

Ακούγεται το σφύριγμα τής ορμής τού νερού.

Οι επισκέπτες παγώνουν,νιώθουν.αμηχανια,κάποιοι γελούν νευρικα,κάποιοι απομακρυνονται κρατώντας τη μύτη τους.

Ένας λέει: -είναι αηδιαστικο.

Μια κυρία με γούνινο παλτο χειροκροτεί.

-Μα είναι υπέροχο.Η τέχνη δεν είναι αντικείμενο. Η τέχνη είναι πράξη.

Η Fountain R.MUTT 1917 τού Marcel Duchamp στο κέντρο τής αίθουσας 

λαμπυρίζει.

Την φωτογραφίζουν.Ποζαρουν δίπλα της.

-Είναι η σύγχρονη Mona Lisa,λέει η ίδια κυρία με το γούνινο παλτό.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

The visitors of the exhibition revolved around the urinal, Marcel Duchamp’s Fountain. Someone says to a lady beside him: 

“Madam, this is a joke.” 

The woman laughs and, approaching the urinal, stands over it with her legs apart, lifts her dress and urinates inside. 

The whistle of the rushing water is heard. 

The visitors freeze, feel awkward; some laugh nervously, others move away holding their noses. 

One says: “It’s disgusting.” 

A lady in a fur coat applauds. 

“But it’s marvelous. Art is not an object. Art is an act.” 

Duchamp’s Fountain R.MUTT 1917 in the center of the hall glitters. 

They photograph it. They pose next to it. 

“It’s the modern Mona Lisa,” says the same lady in the fur coat.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Les visiteurs de l’exposition tournaient autour de l’urinoir, la Fountain de Marcel Duchamp. 

Quelqu’un dit à une dame près de lui : 

« Madame, c’est une plaisanterie. » 

La femme rit, s’approche de l’urinoir, se place au-dessus, les jambes écartées, soulève sa robe et urine dedans. 

On entend le sifflement de l’eau jaillissante. 

Les visiteurs se figent, gênés ; certains rient nerveusement, d’autres s’éloignent 

en se bouchant le nez. 

L’un dit : « C’est répugnant. » 

Une dame en manteau de fourrure applaudit. 

« Mais c’est merveilleux. 

L’art n’est pas un objet. L’art est un acte. » 

La Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp au centre de la salle scintille. 

On la photographie. On pose à côté. 

« C’est la Mona Lisa moderne », dit la même dame en fourrure.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Die Besucher der Ausstellung kreisten um das Urinal, Duchamps Fountain. 

Jemand sagt zu einer Dame neben ihm: 

„Gnädige Frau, das ist ein Witz.“ 

Die Frau lacht, geht auf das Urinal zu, stellt sich breitbeinig darüber, hebt ihr Kleid und uriniert hinein. 

Man hört das Zischen des strömenden Wassers. 

Die Besucher erstarren, fühlen sich verlegen; einige lachen nervös, andere entfernen sich und halten sich die Nase zu. 

Einer sagt: „Das ist widerlich.“ 

Eine Dame im Pelzmantel klatscht. 

„Aber es ist großartig. Kunst ist kein Objekt. Kunst ist eine Handlung.“ 

Duchamps Fountain R.MUTT 1917 in der Mitte des Saales glänzt. 

Man fotografiert sie. Man posiert daneben. 

„Die moderne Mona Lisa“, sagt dieselbe Dame im Pelz.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

I visitatori della mostra giravano attorno all’orinatoio, la Fountain di Marcel Duchamp. 

Qualcuno dice a una signora accanto a lui: 

«Madame, è uno scherzo.» 

La donna ride, si avvicina all’orinatoio, si mette sopra a gambe aperte, solleva il vestito e urina dentro. 

Si sente il sibilo dell’acqua che scorre. 

I visitatori si bloccano, imbarazzati; alcuni ridono nervosamente, altri si allontanano tappandosi il naso. 

Uno dice: «È disgustoso.» 

Una signora con il cappotto di pelliccia applaude. 

«Ma è meraviglioso. L’arte non è un oggetto. L’arte è un atto.» 

La Fountain R.MUTT 1917 di Duchamp al centro della sala brilla. 

La fotografano. Posano accanto. 

«È la Gioconda moderna,» dice la stessa signora in pelliccia.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Los visitantes de la exposición rodeaban el urinario, la Fountain de Marcel Duchamp. 

Alguien dice a una señora a su lado: 

«Madame, esto es una broma.» 

La mujer se ríe y, acercándose al urinario, se coloca encima con las piernas 

abiertas, levanta el vestido y orina dentro. 

Se oye el silbido del agua que cae. 

Los visitantes se quedan inmóviles, incómodos; algunos ríen nerviosamente, otros se alejan tapándose la nariz. 

Uno dice: «Es asqueroso.» 

Una señora con abrigo de piel aplaude. 

«Pero es magnífico. El arte no es un objeto. El arte es un acto.» 

La Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp en el centro de la sala resplandece. 

La fotografían. Posan junto a ella. 

«Es la Mona Lisa moderna,» dice la misma señora con pieles.

.

.

R.MUTT 1917 FOUNTAIN

Os visitantes da exposição giravam ao redor do urinól, a Fountain de Marcel Duchamp. 

Alguém diz a uma senhora ao lado: 

«Madame, isto é uma piada.» 

A mulher ri, aproxima-se do urinól, coloca-se por cima com as pernas abertas, levanta o vestido e urina dentro. 

Ouve-se o assobio da água a correr. 

Os visitantes congelam, sentem-se embaraçados; alguns riem nervosos, outros afastam-se tapando o nariz. 

Um diz: «É nojento.» 

Uma senhora com casaco de pele aplaude. 

«Mas é magnífico. A arte não é objeto. A arte é ato.» 

A Fountain R.MUTT 1917 de Duchamp no centro da sala brilha. 

Fotografam-na. Posam ao lado. 

«É a Mona Lisa moderna,» diz a mesma senhora com pele.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

THIS IS NOT 

(PERFORMANCE)

Διάρκεια 70 λεπτά.

Μακροστενη αίθουσα.

Οι θεατές στις δύο απέναντι μεγαλύτερες πλευρές.

Ο ένας τοίχος είναι καθρέφτης,και ο αλλος απέναντι οθόνη προβολής live

video που καταγράφει το σώμα τών performers πολύ κοντά.

Δύο performers,άντρας και γυναίκα.

Ο.αντρας φοράει μαύρο κουστούμι με κόκκινη γραβάτα,η γυναίκα κοντό διάφανο

κομπινεζον,μαύρα εσώρουχα,είναι ξυπολητη

Στέκονται απέναντι.Πλησιαζουν αργά.Ακουγονται οι αναπνοές τους.

Συναντιούνται στο κέντρο.Αγγίζονται.Ο.αντρας γδυνει αργά τη γυναίκα.

Επαναλαμβανουν λεξεις:ME / YOU / BODY / IMAGE / LOOK 

Προχωρούν προς καθρέφτη.Εκει η γυναίκα είναι γυμνή.Η κάμερα καταγράφει

και προβάλει στον τοίχο οθόνη κοντινά τού σώματός της γυναίκας:

τα ματια,τα χείλη,το στήθος,τις θηλες,τη κοιλιά,το αιδοίο.

Ο άντρας βγάζει ένα μπουκάλι γάλα και το χύνει αργά πανω στο σώμα τής γυναίκας.

Η κάμερα κάνει κοντινά στη ροή τού γάλατος στο σώμα της.

Η γυναίκα αρχίζει να γδυνει τον άντρα.

Απομακρύνονται από τον καθρέφτη.Ο φωτισμός τής αίθουσας χαμηλώνει,

μεχρι να γίνει σκοτάδι.Ακουγονται οι αναπνοές τού άντρα και της γυναίκας.

Και οι  ψίθυροι τους:

look at me

imaging the body

i want to see myself seeing

Ο φωτισμος στην αίθουσα μεγαλώνει,μέχρι να γίνει κανονικός.

Ο άντρας και η γυναίκα είναι γυμνοί αγκαλιασμενοι στο δάπεδο.

Η κάμερα αργά κινείται.πολυ κοντά στα σώματα τους.Αυτο προβαλεται

στην οθόνη.

Η οθόνη θολώνει,γίνεται μαύρη,πάνω της αναβοσβηνει 3 φορές:

THIS IS NOT

και ακολουθει

PORN

Μετά ένα διάστημα 7 δευτερολέπτων γράφεται:

THIS IS IMAGE

Τέλος performance 

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η παράσταση τής Πενθεσίλειας

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Έφτασαν με το αυτοκίνητο της,πρωί παγωμένο,ο πάγος τής λίμνης γυαλίζει κάτω από τον ήλιο.

Κατέβηκαν.Εκεινη φορούσε τα λεπτά μαύρα γάντια τής Πενθεσίλειας.

-Εδω είναι ήσυχα,είπε εκείνος.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Ναι,είναι,είπε.

Κανείς δεν υπάρχει μόνο εμείς οι δυο.

Είχε περάσει μήνες με την αρρώστια,πυρετοί,πόνοι,

αιμορραγίες,προγνώσεις που έμοιαζαν με ανακοινώσεις πρόβας: ίσως σε έξι μήνες,ίσως λιγότερο. 

Η ασθένεια τής είχε αποστερήσει τούς μελλοντικους χρόνους: 

θα αγαπήσω,θα ταξιδέψω, θα ζήσω.

Στο σακίδιο της είχε το κοστούμι τής Penthesilea.

Εκείνος στο δικό του σακίδιο είχε το θεατρικό έργο τού Χάινριχ φον Κλάιστ.

Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης.

Όταν εκείνη κουράστηκε κάθισαν σε έναν ξερό κορμό δέντρου.

Εκείνη πέταξε μια πέτρα στη λίμνη,η πέτρα έσπασε τον πάγο.

-Αν ήμασταν στον πόλεμο, είπε εκεινη,θα ήμουν η Penthesilea κι εσύ ο Αχιλλέας.

Σηκώθηκαν και περπάτησαν πάλι.

-Και πάλι θα σε άφηνα να με σκοτώσεις,τού είπε.

-Προσεξες,τής είπε εκείνος,οτι δεν υπάρχουν πουλιά.Εξαφανιστηκαν.

Εκείνη γέλασε.

-Θα είμαστε χωρίς κοινό.

Επέστρεψαν.Ηταν μεσημέρι.

Εκείνος έβγαλε από το αυτοκίνητο τον τρίποδα,τον έστησε και πάνω του στήριξε την κάμερα.

Πάτησε το video record.

-Το έργο,είπε,θα παιχτει εδώ.

Εκείνη φόρεσε το κοστούμι τής  Πενθεσίλειας με αργές κινήσεις 

Το κορμί της αδύνατο από την αρρώστια.

Άρχισαν να παίζουν.

Εκείνος ήταν ο Αχιλλέας.

Εκείνη ήταν η Αμαζόνα Πενθεσίλεια.

Στη σκηνή που ο Αχιλλέας  την τραυματίζει θανάσιμα και βγάζει τη μάσκα της εκείνη λέει:

-Αυτός που τώρα με βλέπει να πεθαίνω με ερωτεύεται.

Εκείνη έκλεισε τα μάτια.

-Δεν θέλω να με αφήσεις να λιώσω στο κρεβάτι,τού είπε.

Εκείνος δεν απάντησε.

Πήγε στη κάμερα και πάτησε το stop.

Η ομίχλη άρχισε να τους κυκλώνει.Βραδυαζε.

Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης σιωπηλοί.

Στάθηκαν.

-Εδω είναι το μέρος,είπε εκείνη.

Εβγαλε τα παπούτσια και μπήκε στη λιμνη,τα γυμνα πόδια της έσπαγαν τον πάγο.

-Πιστευεις πως ο άνθρωπος πεθαίνει μόνος;τού φώναξε.

Εκείνος άγγιξε το περίστροφο στη τσέπη του.Το μέταλλο ψυχρό.

Εκείνη στάθηκε,γύρω της ο σπασμένος πάγος.

-Μη φοβηθείς,τού είπε. Εγώ ήδη εχω πεθανει τη μέρα που μου ανακοίνωσαν το τέλος.

Εκείνος έβγαλε το περίστροφο.

Εκείνη τη στιγμή πάνω από τη λίμνη ξαφνικά φύσηξε δυνατός άνεμος.

Είδε την Πενθεσίλεια να πέφτει στα κρύσταλλα τού πάγου.

Ο άνεμος σώπασε.

Εκεινος έβαλε το περίστροφο στο μέτωπο του.

-Επιτελους δεν φοβάμαι,είπε.

Πάτησε την σκανδάλη.

Ένα τρομακτικό φως.

Και αμέσως ο δυνατός κρότος,όπως το χειροκρότημα στο τέλος μιάς παράστασης.

Όταν την άνοιξη βρέθηκαν τα νεκρά σώματα τους ο πάγος στη λιμνη ειχε λιώσει.

Καταγραφηκε ως: τραγικό επεισόδιο.

οι εφημερίδες έγραψαν: ρομαντική αυτοχειρία.

Κάποιοι είπαν:πράξη τρέλλας.

Ένας θεατρολόγος είδε το βίντεο.

Προβληθηκε σε ένα μικρό φεστιβάλ.

Το κοινό έμεινε αμήχανο.

Οι κριτικοί αδιαφόρησαν.

.

.

The Performance of Penthesilea

They arrived in her car, a frozen morning, the ice of the lake glistening under the sun.

They got out. She was wearing Penthesilea’s thin black gloves.

“It’s quiet here,” he said.

She smiled.

“Yes, it is,” she said.

No one was there, only the two of them.

Months had passed with the illness—fevers, pains, bleeding, prognoses that resembled rehearsal announcements: perhaps in six months, perhaps less.

The disease had deprived her of the future tenses:

I will love, I will travel, I will live.

In her backpack she had Penthesilea’s costume.

In his own backpack he carried Heinrich von Kleist’s play.

They walked along the edge of the lake.

When she became tired they sat on a dry tree trunk.

She threw a stone into the lake, the stone shattered the ice.

“If we were at war,” she said, “I would be Penthesilea and you Achilles.”

They stood and walked again.

“And again I would let you kill me,” she said.

“Did you notice,” he said, “that there are no birds? They vanished.”

She laughed.

“We shall be without an audience.”

They returned. It was noon.

He took the tripod out of the car, set it up, and mounted the camera.

He pressed video record.

“The play,” he said, “will be performed here.”

She put on Penthesilea’s costume with slow movements.

Her body, weakened by the illness.

They began to act.

He was Achilles.

She was the Amazon Penthesilea.

In the scene where Achilles wounds her mortally and removes her mask, she says:

“He who now sees me dying falls in love with me.”

She closed her eyes.

“I don’t want you to let me melt away in a bed,” she told him.

He didn’t answer.

He walked to the camera and pressed stop.

The fog began to surround them. It was getting dark.

They walked in silence along the edge of the lake.

They stopped.

“Here is the place,” she said.

She took off her shoes and entered the lake, her bare feet breaking the ice.

“Do you believe that one dies alone?” she shouted to him.

He touched the pistol in his pocket. The metal cold.

She stood still, shattered ice around her.

“Don’t be afraid,” she said. “I already died the day they announced the end.”

He took out the pistol.

At that moment a strong wind suddenly blew over the lake.

He saw Penthesilea fall on the crystals of ice.

The wind fell silent.

He placed the pistol against his forehead.

“At last I am not afraid,” he said.

He pulled the trigger.

A terrifying light.

And immediately the loud bang, like applause at the end of a performance.

When their dead bodies were found in spring, the ice on the lake had melted.

It was recorded as: tragic incident.

The newspapers wrote: romantic suicide.

Some said: an act of madness.

A theatre scholar watched the video.

It was screened at a small festival.

The audience remained embarrassed.

The critics were indifferent.

.

.

La Représentation de Penthésilée

Ils arrivèrent dans sa voiture, un matin glacé, la glace du lac brillant sous le soleil.

Ils descendirent. Elle portait les fins gants noirs de Penthésilée.

« Ici, c’est calme », dit-il.

Elle sourit.

« Oui, ça l’est », dit-elle.

Il n’y avait personne, seulement eux deux.

Des mois s’étaient écoulés avec la maladie — fièvres, douleurs, hémorragies, pronostics ressemblant à des annonces de répétition : peut-être dans six mois, peut-être moins.

La maladie l’avait privée des temps futurs :

j’aimerai, je voyagerai, je vivrai.

Dans son sac à dos, elle avait le costume de Penthésilée.

Dans le sien, il transportait la pièce de Heinrich von Kleist.

Ils marchèrent au bord du lac.

Quand elle se fatigua, ils s’assirent sur un tronc sec.

Elle lança une pierre dans le lac ; la pierre brisa la glace.

« Si nous étions en guerre, dit-elle, je serais Penthésilée et toi Achille. »

Ils se relevèrent et marchèrent encore.

« Et de nouveau, je te laisserais me tuer », dit-elle.

« As-tu remarqué, dit-il, qu’il n’y a pas d’oiseaux ? Ils ont disparu. »

Elle rit.

« Nous serons sans public. »

Ils revinrent. C’était midi.

Il sortit le trépied de la voiture, le monta et fixa la caméra.

Il appuya sur video record.

« La pièce, dit-il, sera jouée ici. »

Elle enfila le costume de Penthésilée avec des gestes lents.

Son corps, affaibli par la maladie.

Ils commencèrent à jouer.

Il était Achille.

Elle était l’Amazone Penthésilée.

Dans la scène où Achille la blesse mortellement et retire son masque, elle dit :

« Celui qui me voit mourir à présent tombe amoureux de moi. »

Elle ferma les yeux.

« Je ne veux pas que tu me laisses fondre dans un lit », lui dit-elle.

Il ne répondit pas.

Il alla vers la caméra et appuya sur stop.

Le brouillard commença à les entourer. La nuit tombait.

Ils marchèrent en silence au bord du lac.

Ils s’arrêtèrent.

« Ici est l’endroit », dit-elle.

Elle retira ses chaussures et entra dans le lac, ses pieds nus brisant la glace.

« Crois-tu que l’homme meurt seul ? » lui cria-t-elle.

Il toucha le pistolet dans sa poche. Le métal froid.

Elle se figea, la glace brisée autour d’elle.

« N’aie pas peur, dit-elle. Je suis déjà morte le jour où l’on m’a annoncé la fin. »

Il sortit le pistolet.

À cet instant un vent violent souffla soudain au-dessus du lac.

Il vit Penthésilée tomber sur les cristaux de glace.

Le vent se tut.

Il posa le pistolet contre son front.

« Enfin je n’ai plus peur », dit-il.

Il pressa la détente.

Une lumière terrifiante.

Puis aussitôt le bruit, comme des applaudissements à la fin d’une représentation.

Au printemps, lorsque l’on retrouva leurs corps, la glace du lac avait fondu.

On nota : épisode tragique.

Les journaux écrivirent : suicide romantique.

Certains dirent : acte de folie.

Un théâtrologue visionna la vidéo.

Elle fut projetée dans un petit festival.

Le public resta gêné.

Les critiques furent indifférents.

.

.

Die Aufführung der Penthesilea

Sie kamen mit ihrem Auto an, ein gefrorener Morgen, das Eis des Sees glänzte unter der Sonne.

Sie stiegen aus. Sie trug die dünnen schwarzen Handschuhe der Penthesilea.

„Hier ist es ruhig“, sagte er.

Sie lächelte.

„Ja, das ist es“, sagte sie.

Niemand war da, nur sie beide.

Monate waren mit der Krankheit vergangen – Fieber, Schmerzen, Blutungen, Prognosen, die wie Probenankündigungen klangen: vielleicht sechs Monate, vielleicht weniger.

Die Krankheit hatte ihr die Zukunftsformen genommen:

ich werde lieben, ich werde reisen, ich werde leben.

In ihrem Rucksack hatte sie das Kostüm der Penthesilea.

In seinem trug er das Theaterstück von Heinrich von Kleist.

Sie gingen am Ufer des Sees entlang.

Als sie müde wurde, setzten sie sich auf einen trockenen Baumstamm.

Sie warf einen Stein in den See, der Stein zerbrach das Eis.

„Wenn wir im Krieg wären“, sagte sie, „wäre ich Penthesilea und du Achilleus.“

Sie standen auf und gingen weiter.

„Und wieder würde ich dich mich töten lassen“, sagte sie.

„Hast du bemerkt“, sagte er, „dass es keine Vögel gibt? Sie sind verschwunden.“

Sie lachte.

„Wir werden ohne Publikum sein.“

Sie kehrten zurück. Es war Mittag.

Er nahm das Stativ aus dem Auto, stellte es auf und befestigte die Kamera.

Er drückte Record.

„Das Stück“, sagte er, „wird hier gespielt.“

Sie zog langsam das Kostüm der Penthesilea an.

Ihr Körper, von der Krankheit geschwächt.

Sie begannen zu spielen.

Er war Achilleus.

Sie war die Amazone Penthesilea.

In der Szene, in der Achilleus sie tödlich verwundet und ihre Maske entfernt, sagt sie:

„Der, der mich jetzt sterben sieht, verliebt sich in mich.“

Sie schloss die Augen.

„Ich will nicht, dass du mich im Bett dahinschmelzen lässt“, sagte sie zu ihm.

Er antwortete nicht.

Er ging zur Kamera und drückte auf Stop.

Der Nebel begann sie zu umhüllen. Es wurde dunkel.

Schweigend gingen sie am Rand des Sees entlang.

Sie blieben stehen.

„Hier ist der Ort“, sagte sie.

Sie zog ihre Schuhe aus und ging in den See, ihre nackten Füße zerschlugen das Eis.

„Glaubst du, dass der Mensch allein stirbt?“ rief sie ihm zu.

Er berührte die Pistole in seiner Tasche. Das Metall kalt.

Sie stand still, das gebrochene Eis um sie herum.

„Fürchte dich nicht“, sagte sie. „Ich bin bereits an dem Tag gestorben, als man mir das Ende erklärte.“

Er zog die Pistole heraus.

In diesem Moment wehte plötzlich ein starker Wind über den See hinweg.

Er sah Penthesilea auf die Eiskristalle fallen.

Der Wind verstummte.

Er setzte sich die Pistole an die Stirn.

„Endlich habe ich keine Angst mehr“, sagte er.

Er drückte den Abzug.

Ein furchtbares Licht.

Und sofort darauf der laute Knall, wie Applaus am Ende einer Vorstellung.

Als man im Frühling ihre toten Körper fand, war das Eis des Sees geschmolzen.

Vermerkt wurde: tragischer Vorfall.

Die Zeitungen schrieben: romantischer Doppelselbstmord.

Manche sagten: Akt des Wahnsinns.

Ein Theaterwissenschaftler sah sich das Video an.

Es wurde auf einem kleinen Festival gezeigt.

Das Publikum blieb verlegen.

Die Kritiker waren gleichgültig.

.

.

La Rappresentazione di Pentesilea

Arrivarono con la sua automobile, una mattina gelata, il ghiaccio del lago luccicava sotto il sole.

Scesero. Lei indossava i sottili guanti neri di Pentesilea.

«Qui è tranquillo», disse lui.

Lei sorrise.

«Sì, lo è», disse.

Non c’era nessuno, solo loro due.

Erano passati mesi con la malattia — febbri, dolori, emorragie, prognosi che sembravano annunci di prove: forse sei mesi, forse meno.

La malattia le aveva tolto i tempi futuri:

amerò, viaggerò, vivrò.

Nel suo zaino aveva il costume di Pentesilea.

Nel suo, lui portava il dramma di Heinrich von Kleist.

Camminarono lungo il bordo del lago.

Quando lei si stancò si sedettero su un tronco secco.

Lei lanciò un sasso nel lago, il sasso spezzò il ghiaccio.

«Se fossimo in guerra», disse, «io sarei Pentesilea e tu Achille.»

Si alzarono e ricominciarono a camminare.

«E di nuovo ti lascerei uccidermi», disse lei.

«Hai notato», disse lui, «che non ci sono uccelli? Sono scomparsi.»

Lei rise.

«Saremo senza pubblico.»

Tornarono. Era mezzogiorno.

Lui tirò fuori il treppiede dall’auto, lo sistemò e vi montò la videocamera.

Premette record.

«Il dramma», disse, «si reciterà qui.»

Lei indossò lentamente il costume di Pentesilea.

Il suo corpo, indebolito dalla malattia.

Cominciarono a recitare.

Lui era Achille.

Lei era l’Amazzone Pentesilea.

Nella scena in cui Achille la ferisce mortalmente e le toglie la maschera, lei dice:

«Colui che ora mi vede morire si innamora di me.»

Lei chiuse gli occhi.

«Non voglio che tu mi lasci sciogliere in un letto», gli disse.

Lui non rispose.

Andò verso la videocamera e premette stop.

La nebbia cominciò a circondarli. Si faceva buio.

Camminarono in silenzio lungo il bordo del lago.

Si fermarono.

«Qui è il luogo», disse lei.

Si tolse le scarpe ed entrò nel lago, i piedi nudi che rompevano il ghiaccio.

«Credi che l’uomo muoia da solo?» gli gridò.

Lui toccò la pistola in tasca. Il metallo era freddo.

Lei rimase immobile, il ghiaccio spezzato attorno.

«Non aver paura», disse. «Sono già morta il giorno in cui mi hanno annunciato la fine.»

Lui estrasse la pistola.

In quel momento un vento forte soffiò all’improvviso sul lago.

Vide Pentesilea cadere sui cristalli di ghiaccio.

Il vento tacque.

Lui puntò la pistola alla fronte.

«Finalmente non ho paura», disse.

Premette il grilletto.

Una luce terribile.

E subito dopo lo sparo fragoroso, come l’applauso alla fine di una rappresentazione.

Quando in primavera ritrovarono i loro corpi, il ghiaccio del lago si era sciolto.

Fu registrato come: episodio tragico.

I giornali scrissero: suicidio romantico.

Alcuni dissero: atto di follia.

Un teatrologo vide il video.

Fu proiettato in un piccolo festival.

Il pubblico rimase a disagio.

I critici furono indifferenti.

.

.

La Representación de Pentesilea

Llegaron en su coche, una mañana helada, el hielo del lago brillaba bajo el sol.

Bajaron. Ella llevaba los finos guantes negros de Pentesilea.

—Aquí está tranquilo —dijo él.

Ella sonrió.

—Sí, lo está —dijo.

No había nadie, sólo ellos dos.

Habían pasado meses con la enfermedad —fiebres, dolores, hemorragias, pronósticos que sonaban como anuncios de ensayo: quizá seis meses, quizá menos.

La enfermedad le había arrebatado los tiempos futuros:

amaré, viajaré, viviré.

En su mochila ella llevaba el traje de Pentesilea.

En la suya él llevaba la obra teatral de Heinrich von Kleist.

Caminaron por la orilla del lago.

Cuando ella se cansó, se sentaron sobre un tronco seco.

Ella arrojó una piedra al lago; la piedra rompió el hielo.

—Si estuviéramos en guerra —dijo ella— yo sería Pentesilea y tú Aquiles.

Se levantaron y siguieron caminando.

—Y de nuevo te permitiría matarme —dijo ella.

—¿Te fijaste —dijo él— que no hay pájaros? Han desaparecido.

Ella rió.

—Estaremos sin público.

Regresaron. Era mediodía.

Él sacó el trípode del coche, lo instaló y montó la cámara.

Pulsó record.

—La obra —dijo— se representará aquí.

Ella se puso el traje de Pentesilea con movimientos lentos.

Su cuerpo, debilitado por la enfermedad.

Comenzaron a actuar.

Él era Aquiles.

Ella era la amazona Pentesilea.

En la escena en la que Aquiles la hiere de muerte y le quita la máscara, ella dice:

—Aquel que ahora me ve morir se enamora de mí.

Ella cerró los ojos.

—No quiero que me dejes deshacerme en una cama —le dijo.

Él no respondió.

Fue hacia la cámara y pulsó stop.

La niebla comenzó a rodearlos. Anochecía.

Caminaron en silencio por la orilla del lago.

Se detuvieron.

—Aquí es el lugar —dijo ella.

Se quitó los zapatos y entró en el lago, sus pies desnudos rompiendo el hielo.

—¿Crees que el ser humano muere solo? —le gritó.

Él tocó el revólver en su bolsillo. El metal, frío.

Ella se detuvo, el hielo roto a su alrededor.

—No tengas miedo —dijo—. Yo ya morí el día en que me anunciaron el final.

Él sacó el revólver.

En ese instante un viento fuerte sopló de golpe sobre el lago.

Vio a Pentesilea caer sobre los cristales de hielo.

El viento calló.

Él colocó el revólver en su frente.

—Por fin no tengo miedo —dijo.

Apretó el gatillo.

Una luz terrible.

Y enseguida el estruendo, como los aplausos al final de una representación.

Cuando en primavera encontraron sus cuerpos, el hielo del lago se había derretido.

Se registró como: episodio trágico.

Los periódicos escribieron: suicidio romántico.

Algunos dijeron: acto de locura.

Un especialista en teatro vio el vídeo.

Se proyectó en un pequeño festival.

El público quedó incómodo.

Los críticos fueron indiferentes.

.

.

A Performance de Pentesiléia

Chegaram no carro dela, numa manhã gelada, o gelo do lago brilhava sob o sol.

Desceram. Ela usava as finas luvas pretas de Pentesiléia.

—Aqui está tranquilo —disse ele.

Ela sorriu.

—Sim, está —disse ela.

Não havia ninguém, apenas os dois.

Meses se passaram com a doença — febres, dores, hemorragias, prognósticos que pareciam anúncios de ensaio: talvez em seis meses, talvez menos.

A doença lhe havia roubado os tempos futuros:

amarei, viajarei, viverei.

Na sua mochila ela carregava o traje de Pentesiléia.

Na dele, ele trazia a peça de teatro de Heinrich von Kleist.

Caminharam pela beira do lago.

Quando ela se cansou, sentaram-se sobre um tronco seco.

Ela lançou uma pedra no lago; a pedra quebrou o gelo.

—Se estivéssemos em guerra —disse ela— eu seria Pentesiléia e você Aquiles.

Levantaram-se e continuaram a caminhar.

—E novamente eu o deixaria me matar —disse ela.

—Você percebeu —disse ele— que não há pássaros? Eles desapareceram.

Ela riu.

—Estaremos sem público.

Voltaram. Era meio-dia.

Ele tirou o tripé do carro, montou-o e colocou a câmera.

Pressionou gravar.

—A peça —disse ele— será apresentada aqui.

Ela vestiu o traje de Pentesiléia com movimentos lentos.

Seu corpo, enfraquecido pela doença.

Começaram a atuar.

Ele era Aquiles.

Ela era a amazona Pentesiléia.

Na cena em que Aquiles a fere mortalmente e tira sua máscara, ela diz:

—Aquele que agora me vê morrer se apaixona por mim.

Ela fechou os olhos.

—Não quero que me deixe derreter na cama —disse a ele.

Ele não respondeu.

Foi até a câmera e pressionou parar.

O nevoeiro começou a envolvê-los. Anoitecia.

Caminharam em silêncio pela beira do lago.

Pararam.

—Aqui é o lugar —disse ela.

Ela tirou os sapatos e entrou no lago, seus pés descalços quebrando o gelo.

—Você acredita que o homem morre sozinho? —gritou ela.

Ele tocou no revólver em seu bolso. O metal frio.

Ela ficou parada, cercada pelo gelo quebrado.

—Não tenha medo —disse—. Eu já morri no dia em que me anunciaram o fim.

Ele pegou o revólver.

Naquele instante, um vento forte soprou de repente sobre o lago.

Ele viu Pentesiléia cair sobre os cristais de gelo.

O vento se acalmou.

Ele colocou o revólver na testa.

—Finalmente não tenho medo —disse ele.

Apertou o gatilho.

Uma luz terrível.

E imediatamente o estrondo, como aplausos no fim de uma apresentação.

Quando, na primavera, encontraram seus corpos, o gelo do lago havia derretido.

Foi registrado como: episódio trágico.

Os jornais escreveram: suicídio romântico.

Alguns disseram: ato de loucura.

Um estudioso de teatro assistiu ao vídeo.

Foi exibido em um pequeno festival.

O público ficou constrangido.

Os críticos permaneceram indiferentes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα Μεταφυσικά

(εις τον κυρ Αλέξανδρον Παπαδιαμάντην)

1.

εις έρημον τοπον απεμακρυνθη,

και εις μικρήν καλύβην διεμενεν,

τον ετυπτεν η πριν ωμότητα τής καρδιας του,

αγρυπνουσε όταν εφάνη παραξενον φως,ουδέ εκ λύχνου,ουδέ εξ ηλιου,αλλά

φως αυλον,άσαρκον και ηκουσεν

φωνήν λέγουσα:

Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

την επαύριον εγερθεις

τον κόσμον ησθανθη ως φωνὴ αὔρας λεπτῆς.

2.

ήτον ταπεινός και ελάχιστος,το πρόσκαιρον τού ανθρώπου λίαν τον εθλιβεν

και έζησεν βίον αθορυφον,

όταν τα έτη του ήλθον εις τέλος οι άνθρωποι

εύρον εις την οικίαν του

πλήθος ξύλων όπου έκαστον έφερεν ανεγεγραμενον ένδον εν ονομα,τών πτωχών,

τών χηρευοντων, τών νοσουντων,

και είπον:

ούτος ο δίκαιος άνθρωπος έγραψεν τας προσευχας αυτού εν ξύλω.

3.

χήρα και έρημος,και εργαυρια πτωχοτερα πάντων,

ηκουσεν βαθειαν νυχτερινήν ώραν χτυπον επί τής θύρας αυτης,

ηνοιξεν και είδεν εις το σκότος άνθρωπον πτωχόν

ανεστιον,και εδωκεν εις αυτόν τροφή και

έστρωσε κλινην

ίνα αναπαυθεί εκ του κόπου σώματος και ψυχής,

και δεν εφοβηθη

ότι θα εκακολογουντο σφοδρα ως αμαρτωλος γυναίκα ξένον άντραν

νύχταν εις την οικίαν της να κοιμιση.

καὶ ἔλεγεν πρὸς ἑαυτήν:

Ὁ Θεός Ημών ορα τὸ κρυπτόν.

και είπη:

Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων,

ἐμοὶ ἐποιήσατε.

4.

εις γέρων ανθρωπων άδοξος και σιωπων,

επι τεσσαράκοντα ετη εσκαπτεν εἰς τον ξηρον αγρον αυτου ζητων υδωρ,

καὶ πάντες αυτον ἐχλεύαζον λέγοντες: Οὔτε ἄνθρωπος,οὔτε ἄγγελος ἐπῖεν

ἐκ ταύτης τῆς γῆς.

Ο γέρων καθ'ημεραν εν τοίς κτυποις τής σκαπάνης εψελνεν:

Πρὸς σὲ διψᾷ ἡ ψυχή μου, ὡς γῆ ἀνύδρος.

Και μια νυκτί επληρωθη ύδατος το φρέαρ.

Πάντες δε οι περίγυροι εξεπλάγησαν και είπαν:

Ἰδοὺ ὁ Κύριος,ὁ ποιῶν θαυμαστὰ.

Και πάντας εξεδιψασαν εκ τού ύδατος τούτου.

Και εγραφει δια το ενθυμιον:

Ἐδόθη αὐτῷ τὸ ὕδωρ τῆς ἐπιμονῆς.

5.

πλησίον τῶν ἀμπελώνων εδιέμενεν γηραιος αντρας και ελεγεν:

-Θὰ ἔλθῃ.

-Τίς;

Ἐρωτῶσιν οἱ γεωργοι.

Καὶ εκεινος ἔσκυπτεν τὴν κεφαλήν εν ταπεινωση λέγων:

-Ὁ Ἐρχόμενος

Κατὰ τὸν ἐνιαυτόν εκείνον ἦλθεν πόλεμος, λιμός,λοιμός,καὶ φόβος

επι παντα.

Οι άνθρωποι εδυστυχησαν,πολλοί ἔφυγον,ἄλλοι ἀπέθανον.

Ο γέρων εμεινεν.

Και όταν εφάνη ο άνθρωπος επί τής θύρας αυτού είπεν:

Κύριε, νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου ἐν εἰρήνῃ.

Τη νυκτί εκείν εκοιμήθη,

ἐλυθήσετο ὡς κλῆμα ἐκ τῆς ἄμπελου.

6.

Ἐν τη ἄνω συνοικίᾳ ἦτο γυνὴ πρεσβυτέρα, γραφουσα τα ονοματα τῶν κεκοιμημένων

εἰς βιβλίον μέγαν.

Ἐκείνη ἔλεγε: Ἐπιμελοῦμαι τὰ πρόβατα, ὅσα ἐδόθησαν.

Και ήλθεν ημέρα και ουκ καὶ εἶχεν μονον μιαν λευκήν σελιδαν.

Τῇ νυκτί εγραψεν εις τὸ βιβλίον το ονομα αυτης.

Πρωινή δε ωραν ευρέθη η γυναίκα εν τή κλίνη ήσυχη.

Αποθαμενη.

7.

επάνω εις βράχον εις αγνάντιον τής θαλάσσης εκάθητο έως ενυχτωνεν,

οι άνθρωποι τόν έλεγαν

μελαγχολικόν και πως εψηλωσεν ο νους του,αλλ'εκεινος

δεν τούς εκακιζεν,

έλεγαν πως παλαιότερα είχε δυο υιούς,και ότι και οι δύο πήραν τους δρόμους

τής θαλασσας,

ο ένας ποτέ δεν επέστρεψεν,εχάθη εις την ξένην γην,

ο άλλος επέστρεψεν γρήγορα μέσα εις ξύλινον κιβωτιον,ναυαγός τών κυμάτων.

Από τότε ο ερμος πατερας εστράφη εις την θάλασσαν,εις τα πέρατα και τα βάθη της.

Και όταν τον ερωτούσαν τι βλέπει εκεί πέρα, απεκρίνετο:

Τους λογαριασμούς που κάμνει ο Θεός,και ο Θεός ουδέποτε λανθανει,εν καιρώ αποδίδει

τα πάντα δικαίως.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Από το λιμάνι τού Γκέτεμποργκ ξεκινησε η ομίχλη νωρίς το απόγευμα και σκέπασε τη πόλη.

Η Arja Lindholm, εικοσιοκτώ ετών, ερευνήτρια εγκληματολογικής γλωσσολογίας τού πανεπιστημίου, περπατούσε βιαστικά.

Είχε περασει ώρες εξετάζοντας ένα παλιό χειρόγραφο που είχε βρεθεί στο υπογειο ενός προτεσταντικού ναού λίγα χιλιόμετρα βορειότερα.

Το χειρόγραφο περιείχε στίχους σε πρωτογερμανική διάλεκτο.

Στο τέλος του η ρουνικη γραφή:

ᛟᚱᛚᛁ -Orli

Η λέξη δεν σήμαινε τίποτα γνωστό,ούτε όνομα θεότητας,ούτε τόπος,ούτε καποια τελετουργια.

Αρχισαν να τής συμβαίνουν διάφορα παράξενα:θόρυβοι,και περίεργα όνειρα με το βόρειο σελας,λύκους και μια σκοτεινή φιγούρα με οστεινη μάσκα και κέρατα.

Το βράδυ εκείνο βρήκε κάτω από τη πόρτα τού διαμερίσματος της μια επιστολή χωρίς να γράφει αποστολέα.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό κομμάτι υφάσματος,με την ρούνικη λέξη:Orli.

Η Arja δεν τρόμαξε,αν και είχε την αίσθηση πως η υπόθεση,οποια κι αν ήταν,την αφορούσε προσωπικά.

Την επόμενη μέρα πήγε στο Μουσείο Σκανδιναβικης Μυθολογιας.

Εκεί συναντήθηκε με τον καθηγητή της Halmberg,ειδικό σε ρουνικους κωδικες.

Όταν η Arja τού έδειξε το χειρόγραφο μαζί με το ύφασμα,το πρόσωπο του άλλαξε,εγινε σοβαρό

-Αν αυτό είναι αυθεντικό…

-Τι;

-Είναι κάλεσμα.

Ο Halmberg τής μίλησε για μια λατρευτική ομάδα πριν τον εκχριστιανισμό τής Σκανδιναβίας,που πίστευαν πως η ύλη τού κόσμου δεν εχει τρεις διαστάσεις,αλλά εννέα,όπως αναφέρει η Εντα. Asgard (θεοί), Midgard (άνθρωποι), Helheim/Niflheim (νεκροί), Alfheim (ξωτικά), Svartalfheim (νάνοι/σκοτεινά ξωτικά), Vanaheim (Vanir θεοί), Muspelheim (φωτιά) και Jotunheim (γίγαντες).

Η ομάδα αυτη δεν λάτρευε τον Όντιν ή τον Θωρ,αλλά έναν σκοτεινό μεσολαβητή που ονομαζόταν Orli,αυτός που περνά τις ομίχλες. .

-Αυτό το σύμβολο,είπε ο καθηγητης δείχνοντας το ύφασμα,εμφανίζεται ξανά κάθε τρεις αιώνες.

Λένε πως τότε κάποιος επιλέγεται για να τελειώσει κατι που δεν ολοκληρώθηκε.

-Τι;

-Να ανοίξει τον δρόμο.

Τη νύχτα

στο διαμέρισμα της η Arja ξυπνησε από οξύ θορυβο γυαλιού που εσπασε.Σηκωθηκε, άναψε το φως,στο μπάνιο ο καθρέφτης ειχε ραγίσει, σχηματίζοντας καθαρά την ρούνικη λέξη.ᛟᚱᛚᛁ -Orli.

Ύστερα άκουσε ψιθυρους:

Orli.Orli.

Όταν επέστρεψε στο δωμάτιο της στην άκρη τού κρεβατιού κάθονταν η φιγούρα με την οστέινη μάσκα.

-Τι θέλεις από μένα;ρώτησε η Arja.

-Εσυ τώρα ξέρεις,είπε η φιγούρα.Το Orli η ομίχλη να διαλυθεί.Να ανοίξει το πέρασμα τών εννέα διαστάσεων.Η επιστροφή εκείνων.

Η Arja κατάλαβε:ο ο.κοσμος αλλαζει,η' μένει ο ίδιος.

Έσκισε το ύφασμα.

Η φιγούρα χλωμιασε.

-Επελεξες τον ανθρώπινο κοσμο,είπε.

Και χάθηκε.

Το επόμενο πρωί το χειρόγραφο είχε εξαφανιστεί.

Ο καθηγητής Halmberg αγνοούσε την ύπαρξη του.

Μόνο η Arja το θυμόνταν.

Μερικές φορές άκουγε καθαρά τον ψιθυρο:Orli Orli

Κάποιος άλλος θα καλεστει μετά από αυτη διαμεσολαβητής για το πέρασμα.

Or: πέρασμα,πέραν,τής ομίχλης

li:εκείνος που προορίζεται

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

From the port of Gothenburg, the fog had risen early in the afternoon and covered the city.

Arja Lindholm, twenty-eight, a forensic linguistics researcher at the university, was walking quickly.

She had spent hours examining an old manuscript found in the basement of a Protestant church a few kilometers to the north.

The manuscript contained verses in a Proto-Germanic dialect.

At its end, a runic inscription:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

The word meant nothing known—neither deity nor place nor ritual.

Strange things began to happen to her: noises, and peculiar dreams of the northern lights, wolves, and a dark figure wearing a bone mask with horns.

That night she found an envelope under her apartment door, with no sender written.

Inside was a small piece of fabric bearing the runic word: Orli.

Arja did not panic, though she had the sense that the matter, whatever it was, concerned her personally.

The next day she went to the Museum of Scandinavian Mythology.

There she met with her professor, Halmberg, a specialist in runic codes.

When Arja showed him the manuscript along with the fabric, his face changed—became grave.

—If this is authentic…

—What?

—It is a calling.

Halmberg spoke to her of a pre-Christian cult in Scandinavia who believed that the matter of the world had not three dimensions but nine, as the Edda mentions: Asgard (gods), Midgard (humans), Helheim/Niflheim (the dead), Alfheim (elves), Svartalfheim (dwarves/dark elves), Vanaheim (Vanir gods), Muspelheim (fire), Jotunheim (giants).

This group did not worship Odin or Thor, but a dark intermediary called Orli, the one who walks through mists.

—This symbol, said the professor pointing at the fabric, reappears every three centuries.

They say that then someone is chosen to finish something left incomplete.

—What?

—To open the path.

That night, in her apartment, Arja awoke to the sharp sound of breaking glass. She got up, switched on the light: in the bathroom the mirror had cracked, forming clearly the runic word ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Then she heard whispers:

Orli. Orli.

When she returned to her room, the figure with the bone mask was sitting at the edge of her bed.

—What do you want from me? Arja asked.

—You know now, said the figure. For Orli the fog must part. The passage of the nine dimensions must open. Their return.

Arja understood: the world either changes, or remains the same.

She tore the fabric.

The figure paled.

—You chose the human world, it said.

And vanished.

The next morning the manuscript had disappeared.

Professor Halmberg denied knowing anything of it.

Only Arja remembered.

Sometimes she heard the whisper clearly: Orli. Orli.

Someone else would be chosen after her, mediator of the passage.

Or: beyond, passage, through the mist

li: the destined one

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Du port de Göteborg, le brouillard s’était levé tôt dans l’après-midi et avait recouvert la ville.

Arja Lindholm, vingt-huit ans, chercheuse en linguistique criminelle à l’université, marchait d’un pas pressé.

Elle avait passé des heures à examiner un ancien manuscrit retrouvé dans la cave d’un temple protestant situé à quelques kilomètres au nord.

Le manuscrit contenait des vers dans un dialecte proto-germanique.

À la fin, une inscription runique :

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Le mot ne signifiait rien de connu — ni nom de divinité, ni lieu, ni rituel.

Alors commencèrent à lui arriver diverses choses étranges : des bruits, et des rêves singuliers où apparaissaient les aurores boréales, des loups et une silhouette sombre portant un masque d’os orné de cornes.

Ce soir-là, elle trouva sous la porte de son appartement une lettre sans expéditeur.

À l’intérieur se trouvait un petit morceau de tissu, portant le mot runique : Orli.

Arja ne prit pas peur, bien qu’elle sentit que l’affaire, quelle qu’elle fût, la concernait personnellement.

Le lendemain, elle se rendit au Musée de Mythologie Scandinave.

Elle y rencontra son professeur, Halmberg, spécialiste des codes runiques.

Quand Arja lui montra le manuscrit avec le tissu, son visage changea — il devint grave.

— Si ceci est authentique…

— Quoi ?

— C’est un appel.

Halmberg lui parla d’un groupe cultuel pré-christianique de Scandinavie, qui croyait que la matière du monde ne possédait pas trois dimensions mais neuf, comme le mentionne l’Edda : Asgard (dieux), Midgard (hommes), Helheim/Niflheim (morts), Alfheim (elfes), Svartalfheim (nains/elfes sombres), Vanaheim (dieux Vanir), Muspelheim (feu) et Jotunheim (géants).

Ce groupe ne vénérait ni Odin ni Thor, mais un médiateur sombre appelé Orli, celui qui traverse les brumes.

— Ce symbole, dit le professeur en montrant le tissu, réapparaît tous les trois siècles.

On dit qu’alors quelqu’un est choisi pour achever quelque chose qui n’a pas été accompli.

— Quoi ?

— Ouvrir le passage.

Cette nuit-là, dans son appartement, Arja fut réveillée par le bruit aigu d’un verre qui se brisait. Elle se leva, alluma la lumière ; dans la salle de bain, le miroir était fendu, formant distinctement le mot runique ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Puis elle entendit des murmures :

— Orli. Orli.

Lorsqu’elle revint dans sa chambre, la silhouette au masque d’os était assise au bord du lit.

— Que veux-tu de moi ? demanda Arja.

— Tu sais maintenant, dit la silhouette. Pour Orli, la brume doit se dissiper. Le passage des neuf dimensions doit s’ouvrir. Leur retour.

Arja comprit : le monde change, ou il demeure le même.

Elle déchira le tissu.

La silhouette pâlit.

— Tu as choisi le monde des hommes, dit-elle.

Puis elle disparut.

Au matin, le manuscrit avait disparu.

Le professeur Halmberg nia connaître quoi que ce soit à son sujet.

Seule Arja s’en souvenait.

Parfois, elle entendait clairement le murmure : Orli. Orli.

Quelqu’un d’autre serait choisi après elle — médiateur du passage.

Or : au-delà, passage, à travers la brume

li : celui qui est destiné

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Vom Hafen Göteborgs zog der Nebel bereits am frühen Nachmittag auf und bedeckte die Stadt.

Arja Lindholm, achtundzwanzig Jahre alt und forensische Sprachforscherin an der Universität, ging eilig voran.

Stundenlang hatte sie ein altes Manuskript untersucht, das im Keller eines protestantischen Gotteshauses wenige Kilometer nördlich gefunden worden war.

Das Manuskript enthielt Verse in einem protogermanischen Dialekt.

Am Ende stand eine runische Inschrift:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Das Wort bedeutete nichts Bekanntes — weder eine Gottheit noch ein Ort noch irgendein Ritual.

Dann begannen ihr merkwürdige Dinge widerzufahren: Geräusche, und seltsame Träume von Nordlichtern, Wölfen und einer dunklen Gestalt mit einer Knochenmaske und Hörnern.

An jenem Abend fand sie unter der Tür ihrer Wohnung einen Brief ohne Absender.

Darin befand sich ein kleines Stück Stoff mit dem runischen Wort: Orli.

Arja erschrak nicht, obwohl sie das Gefühl hatte, dass die Angelegenheit — was immer sie war — sie persönlich betraf.

Am nächsten Tag besuchte sie das Museum für Skandinavische Mythologie.

Dort traf sie ihren Professor, Halmberg, einen Spezialisten für runische Codes.

Als Arja ihm das Manuskript zusammen mit dem Stoff zeigte, veränderte sich sein Gesicht — es wurde ernst.

— Wenn das authentisch ist …

— Was?

— Dann ist es ein Ruf.

Halmberg erzählte ihr von einer vorchristlichen Kultgemeinschaft in Skandinavien, die glaubte, dass die Materie der Welt nicht aus drei Dimensionen bestehe, sondern aus neun, wie die Edda berichtet: Asgard (Götter), Midgard (Menschen), Helheim/Niflheim (Tote), Alfheim (Elfen), Svartalfheim (Dunkelelfen/Zwerge), Vanaheim (Vanir-Götter), Muspelheim (Feuer) und Jotunheim (Riesen).

Diese Gruppe verehrte weder Odin noch Thor, sondern einen dunklen Mittler namens Orli, denjenigen, der durch die Nebel schreitet.

— Dieses Symbol, sagte der Professor und zeigte auf den Stoff, erscheint alle drei Jahrhunderte von Neuem.

Man sagt, dann werde jemand ausgewählt, um etwas zu vollenden, das nicht beendet wurde.

— Was?

— Den Weg zu öffnen.

In jener Nacht wurde Arja in ihrer Wohnung durch das scharfe Geräusch zerspringenden Glases geweckt. Sie stand auf, schaltete das Licht ein; im Badezimmer war der Spiegel gesprungen und formte deutlich das runische Wort ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Dann hörte sie ein Flüstern:

— Orli. Orli.

Als sie in ihr Zimmer zurückkehrte, saß die Gestalt mit der Knochenmaske am Rand des Bettes.

— Was willst du von mir? fragte Arja.

— Du weißt es jetzt, sagte die Gestalt. Für Orli muss der Nebel weichen. Der Durchgang der neun Dimensionen muss sich öffnen. Ihre Rückkehr.

Arja verstand: Die Welt verändert sich, oder sie bleibt dieselbe.

Sie riss den Stoff entzwei.

Die Gestalt erbleichte.

— Du hast die Welt der Menschen gewählt, sagte sie.

Und verschwand.

Am nächsten Morgen war das Manuskript verschwunden.

Professor Halmberg bestritt, jemals davon gewusst zu haben.

Nur Arja erinnerte sich.

Manchmal hörte sie deutlich das Flüstern: Orli. Orli.

Jemand anderes würde nach ihr berufen werden — Mittler des Durchgangs.

Or: jenseits, Durchgang, durch den Nebel

li: der Ausersehene

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Dal porto di Göteborg la nebbia era salita nel primo pomeriggio e aveva avvolto la città.

Arja Lindholm, ventotto anni, ricercatrice in linguistica forense presso l’università, camminava in fretta.

Aveva trascorso ore a esaminare un antico manoscritto ritrovato nel seminterrato di un tempio protestante a pochi chilometri a nord.

Il manoscritto conteneva versi in un dialetto protogermanico.

Alla fine vi era un’iscrizione runica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La parola non significava nulla di noto — né una divinità, né un luogo, né un rituale.

Poi cominciarono ad accaderle cose strane: rumori, e sogni peculiari con l’aurora boreale, lupi e una figura oscura con una maschera d’osso ornata di corna.

Quella sera trovò sotto la porta del suo appartamento una busta senza mittente.

Dentro c’era un piccolo pezzo di tessuto con la parola runica: Orli.

Arja non si spaventò, benché avesse la sensazione che la faccenda — qualunque fosse — la riguardasse personalmente.

Il giorno seguente si recò al Museo di Mitologia Scandinava.

Lì incontrò il suo professore, Halmberg, specialista in codici runici.

Quando Arja gli mostrò il manoscritto insieme al tessuto, il suo volto cambiò — si fece serio.

— Se questo è autentico…

— Che cosa?

— È una chiamata.

Halmberg le parlò di un gruppo cultuale precristiano della Scandinavia che credeva che la materia del mondo non avesse tre dimensioni bensì nove, come menziona l’Edda: Asgard (dei), Midgard (uomini), Helheim/Niflheim (morti), Alfheim (elfi), Svartalfheim (elfi oscuri/nani), Vanaheim (dei Vanir), Muspelheim (fuoco), Jotunheim (giganti).

Questo gruppo non venerava né Odino né Thor, ma un oscuro intermediario chiamato Orli, colui che attraversa le nebbie.

— Questo simbolo, disse il professore indicando il tessuto, riappare ogni tre secoli.

Si dice che allora qualcuno venga scelto per completare qualcosa rimasto incompiuto.

— Che cosa?

— Aprire il passaggio.

Quella notte, nel suo appartamento, Arja si svegliò per il rumore netto di un vetro infranto. Si alzò, accese la luce; nel bagno lo specchio era crepato, disegnando chiaramente la parola runica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Poi udì dei sussurri:

— Orli. Orli.

Quando tornò nella sua stanza, la figura con la maschera d’osso era seduta sul bordo del letto.

— Che cosa vuoi da me? chiese Arja.

— Ora lo sai, disse la figura. Per Orli la nebbia deve diradarsi. Deve aprirsi il passaggio delle nove dimensioni. Il loro ritorno.

Arja capì: il mondo cambia, oppure resta identico.

Strappò il tessuto.

La figura impallidì.

— Hai scelto il mondo degli uomini, disse.

E svanì.

La mattina seguente il manoscritto era scomparso.

Il professor Halmberg negò di averne mai saputo qualcosa.

Solo Arja lo ricordava.

A volte sentiva distintamente il sussurro: Orli. Orli.

Qualcun altro sarebbe stato scelto dopo di lei — mediatore del passaggio.

Or: oltre, passaggio, attraverso la nebbia

li: colui che è destinato

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Desde el puerto de Gotemburgo, la niebla había subido temprano por la tarde y cubierto la ciudad.

Arja Lindholm, veintiocho años, investigadora en lingüística forense de la universidad, caminaba con prisa.

Había pasado horas examinando un antiguo manuscrito hallado en el sótano de un templo protestante a pocos kilómetros al norte.

El manuscrito contenía versos en un dialecto protogermánico.

Al final aparecía una inscripción rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

La palabra no significaba nada conocido — ni deidad, ni lugar, ni ritual alguno.

Entonces empezaron a sucederle cosas extrañas: ruidos, y sueños peculiares con la aurora boreal, lobos y una figura oscura con una máscara de hueso y cuernos.

Aquella noche encontró bajo la puerta de su apartamento una carta sin remitente.

Dentro había un pequeño trozo de tela con la palabra rúnica: Orli.

Arja no sintió miedo, aunque tenía la impresión de que el asunto — fuese lo que fuese — la involucraba personalmente.

Al día siguiente fue al Museo de Mitología Escandinava.

Allí se reunió con su profesor, Halmberg, especialista en códigos rúnicos.

Cuando Arja le mostró el manuscrito junto con la tela, su rostro cambió — se volvió serio.

— Si esto es auténtico…

— ¿Qué?

— Es una llamada.

Halmberg le habló de un grupo de culto precristiano en Escandinavia que creía que la materia del mundo no tenía tres dimensiones sino nueve, como menciona la Edda: Asgard (dioses), Midgard (hombres), Helheim/Niflheim (muertos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos oscuros/ enanos), Vanaheim (dioses Vanir), Muspelheim (fuego) y Jotunheim (gigantes).

Este grupo no veneraba ni a Odín ni a Thor, sino a un oscuro intermediario llamado Orli, aquel que atraviesa las brumas.

— Este símbolo —dijo el profesor señalando la tela— reaparece cada tres siglos.

Se dice que entonces alguien es elegido para terminar algo que quedó inconcluso.

— ¿Qué?

— Abrir el pasaje.

Esa noche, en su apartamento, Arja se despertó por el sonido nítido de un vidrio que se rompía. Se levantó, encendió la luz; en el baño, el espejo estaba resquebrajado formando claramente la palabra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Luego oyó susurros:

— Orli. Orli.

Cuando regresó a su habitación, la figura con la máscara de hueso estaba sentada al borde de la cama.

— ¿Qué quieres de mí? preguntó Arja.

— Ahora lo sabes —dijo la figura—. Para Orli, la niebla debe disiparse. El pasaje de las nueve dimensiones debe abrirse. Su regreso.

Arja comprendió: el mundo cambia, o permanece igual.

Rasgó la tela.

La figura palideció.

— Has elegido el mundo de los hombres —dijo.

Y desapareció.

A la mañana siguiente, el manuscrito había desaparecido.

El profesor Halmberg negó haber sabido jamás de su existencia.

Solo Arja lo recordaba.

A veces oía claramente el susurro: Orli. Orli.

Después de ella, alguien más sería elegido — mediador del pasaje.

Or: más allá, pasaje, a través de la niebla

li: el destinado

.

.

ᛟᚱᛚᛁ — Orli

Do porto de Gotemburgo, a névoa erguera-se no início da tarde e cobrira a cidade.

Arja Lindholm, vinte e oito anos, investigadora em linguística forense da universidade, caminhava apressadamente.

Passara horas a examinar um antigo manuscrito encontrado na cave de um templo protestante a alguns quilómetros a norte.

O manuscrito continha versos num dialecto protogermânico.

No final, uma inscrição rúnica:

ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

A palavra não significava nada conhecido — nem divindade, nem lugar, nem ritual.

Depois começaram a ocorrer-lhe coisas estranhas: ruídos, e sonhos peculiares com a aurora boreal, lobos e uma figura sombria com uma máscara de osso e cornos.

Nessa noite encontrou, debaixo da porta do seu apartamento, uma carta sem remetente.

Dentro havia um pequeno pedaço de tecido com a palavra rúnica: Orli.

Arja não se assustou, embora tivesse a sensação de que o assunto — fosse qual fosse — lhe dizia respeito pessoalmente.

No dia seguinte foi ao Museu de Mitologia Escandinava.

Lá encontrou o seu professor, Halmberg, especialista em códigos rúnicos.

Quando Arja lhe mostrou o manuscrito juntamente com o tecido, o seu rosto mudou — tornou-se sério.

— Se isto for autêntico…

— O quê?

— É um chamamento.

Halmberg falou-lhe de um grupo cultual pré-cristão na Escandinávia que acreditava que a matéria do mundo não possuía três dimensões, mas nove, como refere a Edda: Asgard (deuses), Midgard (homens), Helheim/Niflheim (mortos), Alfheim (elfos), Svartalfheim (elfos negros/ anões), Vanaheim (deuses Vanir), Muspelheim (fogo) e Jotunheim (gigantes).

Esse grupo não venerava Odin nem Thor, mas um intermediário sombrio chamado Orli, aquele que atravessa as brumas.

— Este símbolo — disse o professor indicando o tecido — volta a surgir de três em três séculos.

Diz-se que então alguém é escolhido para completar algo que ficou por concluir.

— O quê?

— Abrir a passagem.

Nessa noite, no seu apartamento, Arja acordou com o som nítido de vidro a partir-se. Levantou-se, acendeu a luz; na casa de banho, o espelho estava rachado, formando claramente a palavra rúnica ᛟᚱᛚᛁ — Orli.

Depois ouviu sussurros:

— Orli. Orli.

Quando regressou ao quarto, a figura com a máscara de osso estava sentada à beira da cama.

— O que queres de mim? perguntou Arja.

— Agora sabes — disse a figura. Para Orli a névoa deve dissipar-se. A passagem das nove dimensões deve abrir-se. O regresso deles.

Arja compreendeu: o mundo muda, ou permanece o mesmo.

Rasgou o tecido.

A figura empalideceu.

— Escolheste o mundo humano — disse.

E desapareceu.

Na manhã seguinte, o manuscrito desaparecera.

O professor Halmberg negou alguma vez ter sabido da sua existência.

Só Arja se lembrava.

Por vezes ouvia claramente o sussurro: Orli. Orli.

Depois dela, alguém mais seria escolhido — mediador da passagem.

Or: para além, passagem, através da bruma

li: o destinado

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Συνεβει

Χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνή 1

εξωτερική λήψη,πρωί,επίπεδη επιφανεια τοπίου.

Μονοπλάνο 5 λεπτα.

Δύο άντρες και μια γυναίκα στη μέση

προχωρούν στο βάθος τού τοπίου.

Οι σκιές τους επιμηκεις.

Η κάμερα τούς ακολουθεί από πίσω σε απόσταση,σταματάει,τούς ακολουθεί,...

Ήχος:άνεμος.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 2

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Μεσημερι.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Και οι τρεις στέκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους απέναντι από τη κάμερα.

Η κάμερα είναι σταθερή.

Έπειτα η κάμερα πλησιάζει και κάνει ζουμ στα πρόσωπα τους

κινούμενη από τον αντρα αριστερά,στη γυναίκα στη μέση,και στον α ντρα δεξιά.

Ήχος:

σιωπή

φωνή άντρα αριστερά:

Εκείνη τη μέρα μάς έφεραν εδώ.

σιωπή.

φωνή γυναίκας:είδαμε κι άλλους.

σιωπή

φωνή άντρα δεξιά:ειμασταν αμίλητοι.

σιωπή.

Η κάμερα κινείται και στέκει στην αρχική της θέση.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 3.

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Απογευμα

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Και οι τρεις είναι ξαπλωμένοι στο χώμα,ευθεία γραμμή προς τον ορίζοντα.

Η κάμερα ακίνητη.

Ήχος:

σιωπή.

φωνή άντρα:κάποιους δεν τους ξαναείδαμε.

σιωπή.

φωνή γυναίκας:είδα ένα αντρα να τον κλωτσούν και να τον σερνουν στις πέτρες,να βριζουν.

σιωπή

φωνή αντρα:αυτός ο

αντρας ήμουνα εγώ.

σιωπή.

Η κάμερα κινείται,στέκεται ανάμεσα τους στη μέση,και κάνει τρία χαμηλά κυκλικά πλάνα γύρω τους

δείχνωντας τα ξαπλωμένα σώματα τους.

Ήχος:σιωπή.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 4.

Εξωτερική λήψη στο ίδιο τοπίο.Εχει νυχτώσει

Μονοπλανο 5 λεπτά.

Το τοπίο άδειο.

Η κάμερα ακίνητη,κινείται,ακίνητη,κινείται.

Ήχος:

σιωπή.

φωνή άντρα off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

φωνή γυναίκας off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

φωνή άντρα off:εδώ πεθάναμε.

σιωπή.

Η κάμερα χαμηλώνει,κινείται και δείχνει πολύ κοντά το χώμα.

Jump cut,flou noir

Τέλος

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιστορίες

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

1.

Γυρίζοντας από τη δουλειά εκείνη τη μέρα,ανοιξε τη πόρτα τού διαμερίσματος του,και βρήκε άλλους να μένουν εκεί μέσα,

ζήτησε συγνώμη για την ενόχληση και έφυγε.

2.

επιβιβάστηκε στο τρένο μαζί με πολλούς άλλους,οι πόρτες έκλεισαν και το τρένο ξεκίνησε,βγαίνοντας από την πόλη έξω απο τα παράθυρα και στις δύο πλευρές έβλεπε μια απέραντη επίπεδη επιφάνεια,απέναντι του στο βαγόνι κάθονταν μια γυναίκα,η οποία κοιτούσε συνεχεια αριστερά στο παραθυρο,

μετά από ώρα ο άντρας σηκώθηκε,βγήκε στο διάδρομο,δεν είδε κανέναν,και τα βαγόνια τού τρένου όλα ήταν αδεια,

φοβήθηκε για τη γυναίκα,γύρισε γρήγορα στο βαγόνι του,εκείνη ήταν εκεί στη ίδια στάση,κοιτούσε έξω,κάθισε στη θέση του,δεν τής είπε τίποτα,πως είναι οι μοναδικοί επιβάτες τού τρένου,σε κάποιο σταθμό η γυναίκα κατέβηκε,έμεινε μόνος στο βαγόνι,κοιμήθηκε,τον ξύπνησε θόρυβος,τρεις επιβάτες,ένας άντρας κάθονταν δίπλα του,και μια γυναίκα με ένα μικρό παιδι απέναντι του,η γυναίκα τού χαμογελασε και κοίταξε αριστερά στο παραθυρο,έξω δεν έβλεπε πια την απέραντη επίπεδη επιφάνεια,σηκώθηκε και βγήκε από το βαγόνι στο διάδρομο,εκεί και μέσα στα βαγόνια ήταν επιβάτες,όταν μπήκε στο βαγόνι η γυναίκα γύρισε και τον κοίταξε και επέστρεψε στη σταση της,κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

3.

κάθε μέρα λάβαινε γράμματα,απαντήσεις σε γράμματα,που δεν είχε στείλει,

όταν μετά από πολύ καιρό σταμάτησαν,

τότε άρχισε αυτός κάθε μερα να γράφει γράμματα απαντησεις και να τα στέλνει σε χωρίς όνομα αποδεκτη.

4.

διορίστηκε φύλακας φακέλων,κάθε μέρα τού έφερναν κλειστούς φακέλους,τού είπαν πως ήταν πολύ κρίσιμοι,αφορούν υποθέσεις διαφόρων ανθρώπων,και πως κάποια στιγμή θα ανοιχτούν για να εκδικαστούν,τα χρόνια περνούσαν οι φάκελοι πλήθαιναν και κανένας δεν τούς ζήτησε,

εκείνος είχε γεράσει,τα πόδια του αδύναμα,με δυσκολία κινούνταν,τα μάτια του θόλωσαν,για να μην μετακινείται ζήτησε και έμενε εκεί στην αίθουσα μέρα και νυχτα,εκεί κοιμόνταν σε ένα κρεβάτι,η αίθουσα των φακέλων είχε γίνει το σπίτι του,έπειτα έπαψαν να τού φέρνουν φακέλους,και έρχονταν μια γυναίκα κάθε μέρα την ίδια ωρα και του έφερνε φαγητό,νερό,ρούχα,καθάριζε το χώρο,ποτέ δεν μίλησαν,

καταλάβαινε το τέλος του,ποτέ δεν είχε ανοίξει έναν από τους φακέλους,τώρα το αποφασισε,άνοιξε έναν,με τη βοήθεια

μεγεθυντικου φακου δύσκολα διάβασε,ο φάκελος έγραγε για υπόθεση δική του,άνοιξε και άλλους φακέλους,συνέχεια άνοιγε,όλοι ήταν για την υποθεση του.

5.

κάθε μέρα την ίδια ωρα πήγαινε στον σιδηροδρομικό σταθμό,κάθονταν σε ένα παγκακι στην αποβάθρα,και περίμενε να έρθει το τρένο,

το τρένο έφτανε,οι πόρτες άνοιγαν,και μέσα στους επιβάτες κοιτούσε να δει τον άνθρωπο που περίμενε,ποτέ δεν τον είδε,και πάντα έφευγε με την ελπίδα να τον συναντήσει με το τρένο τής επόμενης μέρας,

περασαν τα χρόνια και ποτε δεν τον ειδε,

κάποτε τελείωσε και η ζωή του,

και μια μέρα από το τρένο κατέβηκε ο άνθρωπος που περίμενε,μια γυναίκα,

η γυναίκα πήγε στο μέρος που κάθονταν,το παγκάκι ήταν άδειο,ένιωσε θλίψη,

κάθισε στο παγκάκι και αισθάνθηκε τη θερμότητα στο ξύλο από το σώμα ενός ανθρώπου που κάθονταν πριν.

6.

ξαφνικά κατάλαβε πως σε οποιους μιλούσε κανένας δεν τον άκουγε,ούτε φαίνονταν να αισθάνεται την παρουσία του,

γρήγορα κατάλαβε ότι πλέον δεν ήταν ζωντανος

7.

εξεδωσε το νέο βιβλίο του,

οι 350 σελίδες του ήταν λευκες,αγραφες.

Η επιτυχία τού βιβλιου ήταν τεράστια,εμπορική και κριτική.

Γράφτηκαν διθύραμβοι για τη γραφή του,το ύφος,τη γλώσσα,τη πλοκή,την τεχνική αφήγησης.

Ενας λογοτεχνικός θρίαμβος.

.

.

Stories

1

Coming back from work that day, he opened the door of his apartment and found others living inside.

He apologized for the inconvenience and left.

2

He boarded the train with many others. The doors closed and the train departed. Leaving the city, outside the windows on both sides he saw an endless flat surface. Opposite him in the carriage sat a woman who kept looking left, out the window.

After a long while the man stood up, went to the corridor, saw no one, and all the train carriages were empty.

He became afraid for the woman, hurried back to his carriage. She was still there in the same posture, looking outside. He sat down, said nothing to her about how they were the only passengers.

At some station the woman got off. He remained alone in the carriage. He fell asleep.

A noise woke him: three passengers. A man sat beside him, and a woman with a small child sat opposite. The woman smiled at him and looked left toward the window. Outside he no longer saw the endless flat surface.

He got up, went to the corridor; there were passengers there and in the carriages. When he returned, the woman turned, looked at him, and resumed her posture, staring out the window.

3

Every day he received letters—replies to letters he had never sent.

When after a long time they stopped, then he began every day to write letters of reply and send them to a recipient without a name.

4

He was appointed keeper of files. Every day they brought him sealed folders, telling him they were very critical, concerning the cases of various people, and that one day they would be opened to be judged.

Years passed, the files multiplied, and no one ever asked for them.

He had grown old, his legs weak, moving with difficulty, his eyes clouded. So he asked to remain in that hall day and night, without having to move. He slept on a bed there; the hall of the files had become his home.

Then they stopped bringing files. A woman came every day at the same hour bringing him food, water, clothes, cleaning the place. They never spoke.

He sensed his end. He had never opened a single file. Now he decided. He opened one and, with the help of a magnifying glass, barely read: the file concerned his own case.

He opened more. He kept opening. All of them concerned his case.

5

Every day at the same hour he went to the railway station, sat on a bench on the platform, and waited for the train.

The train arrived, the doors opened, and among the passengers he looked for the person he awaited. He never saw him. And always he left with the hope of meeting him on the train of the next day.

Years passed and he never saw him.

Eventually his life ended.

And one day the person he awaited got off the train — a woman.

She went to the place where he used to sit. The bench was empty. She felt sadness.

She sat on the bench and felt the warmth in the wood from the body of someone who had been sitting there moments ago.

6

Suddenly he understood that no one he spoke to could hear him, nor did they seem to feel his presence.

He quickly realized he was no longer alive.

7

He published his new book.

Its 350 pages were blank, unwritten.

Its success was enormous — both commercial and critical.

Eulogies were written about his writing, his style, his language, his plot, his narrative technique.

A literary triumph.

.

.

Histoires

1

En rentrant du travail ce jour-là, il ouvrit la porte de son appartement et trouva d’autres personnes qui y habitaient.

Il s’excusa pour le dérangement et partit.

2

Il monta dans le train avec beaucoup d’autres. Les portes se fermèrent et le train démarra. En quittant la ville, il vit par les fenêtres, des deux côtés, une surface plate infinie. En face de lui, dans le wagon, était assise une femme qui regardait sans cesse à gauche, par la fenêtre.

Après longtemps, il se leva, sortit dans le couloir, ne vit personne, et tous les wagons du train étaient vides.

Il eut peur pour la femme, retourna en hâte au wagon. Elle était toujours là dans la même posture, regardant dehors. Il s’assit sans lui dire qu’ils étaient les seuls passagers.

À une gare la femme descendit. Il resta seul. Il s’endormit.

Un bruit le réveilla : trois passagers. Un homme s’assit à côté de lui et une femme avec un petit enfant en face. La femme lui sourit et regarda à gauche par la fenêtre. Dehors il ne voyait plus la surface plate.

Il se leva, alla dans le couloir ; il y avait des passagers. En revenant, la femme se tourna, le regarda, puis reprit sa posture en regardant dehors.

3

Chaque jour il recevait des lettres — des réponses à des lettres qu’il n’avait jamais envoyées.

Quand elles cessèrent après longtemps, il commença alors à écrire chaque jour des lettres de réponse et à les envoyer à un destinataire sans nom.

4

Il fut nommé gardien de dossiers. Chaque jour on lui apportait des dossiers scellés. On lui dit qu’ils étaient très importants, qu’ils concernaient les affaires de diverses personnes, et qu’un jour ils seraient ouverts pour être jugés.

Les années passèrent, les dossiers se multiplièrent, et personne ne vint jamais les réclamer.

Il avait vieilli, ses jambes étaient faibles, il se déplaçait avec difficulté, sa vue se troubla. Pour ne pas avoir à se déplacer il demanda à rester là, dans la salle, jour et nuit. Il dormait sur un lit, la salle des dossiers était devenue sa maison.

Puis on cessa de lui apporter des dossiers. Une femme venait chaque jour à la même heure lui apporter de la nourriture, de l’eau, des vêtements, et nettoyer le lieu. Ils ne parlèrent jamais.

Il sentit sa fin venir. Il n’avait jamais ouvert un seul dossier. Maintenant il se décida. Il en ouvrit un et, avec l’aide d’une loupe, lut avec difficulté : le dossier concernait sa propre affaire.

Il en ouvrit d’autres. Il continua d’ouvrir. Tous concernaient son affaire.

5

Chaque jour, à la même heure, il allait à la gare, s’asseyait sur un banc du quai et attendait le train.

Le train arrivait, les portes s’ouvraient, et parmi les passagers il cherchait la personne qu’il attendait. Il ne la vit jamais. Et il repartait toujours avec l’espoir de la rencontrer dans le train du lendemain.

Les années passèrent et il ne la vit jamais.

Un jour sa vie s’acheva.

Et un jour la personne qu’il attendait descendit du train — une femme.

Elle alla à l’endroit où il s’asseyait. Le banc était vide. Elle sentit de la tristesse.

Elle s’assit et sentit dans le bois la chaleur du corps de quelqu’un qui venait de s’y asseoir.

6

Soudain il comprit que personne à qui il parlait ne l’entendait, ni ne semblait percevoir sa présence.

Il comprit vite qu’il n’était plus vivant.

7

Il publia son nouveau livre.

Ses 350 pages étaient blanches, non écrites.

Le succès fut énorme, commercial et critique.

On écrivit des dithyrambes sur son écriture, son style, sa langue, son intrigue, sa technique narrative.

Un triomphe littéraire.

.

.

Geschichten

1

Als er an jenem Tag von der Arbeit zurückkam, öffnete er die Tür zu seiner Wohnung und fand andere Menschen, die dort wohnten.

Er entschuldigte sich für die Störung und ging.

2

Er stieg zusammen mit vielen anderen in den Zug. Die Türen schlossen sich und der Zug fuhr ab. Als sie die Stadt verließen, sah er aus den Fenstern auf beiden Seiten eine endlose flache Fläche.

Im Abteil ihm gegenüber saß eine Frau, die unaufhörlich nach links aus dem Fenster blickte.

Nach langer Zeit stand der Mann auf, ging auf den Gang, sah niemanden, und alle Waggons waren leer.

Er bekam Angst um die Frau, eilte zurück in sein Abteil. Sie saß noch immer in derselben Haltung, blickte hinaus. Er setzte sich, ohne ihr zu sagen, dass sie die einzigen Fahrgäste waren.

An irgendeinem Bahnhof stieg die Frau aus. Er blieb allein im Abteil. Er schlief ein.

Ein Geräusch weckte ihn: drei Fahrgäste. Ein Mann setzte sich neben ihn, und eine Frau mit einem kleinen Kind gegenüber. Die Frau lächelte ihn an und blickte nach links aus dem Fenster. Draußen sah er nicht mehr die endlose Fläche.

Er stand auf, ging in den Gang; dort und in den Abteilen waren Fahrgäste. Als er zurückkam, drehte sich die Frau zu ihm, sah ihn an, und nahm wieder dieselbe Haltung ein, blickend nach draußen.

3

Jeden Tag erhielt er Briefe — Antworten auf Briefe, die er nie geschrieben hatte.

Als sie nach langer Zeit aufhörten, begann er selbst täglich Antwortbriefe zu schreiben und sie an einen namenlosen Empfänger zu schicken.

4

Er wurde zum Hüter der Akten ernannt. Täglich brachte man ihm versiegelte Aktenordner. Man sagte ihm, sie seien äußerst wichtig, beträfen die Angelegenheiten verschiedener Menschen und würden eines Tages geöffnet werden, um verhandelt zu werden.

Die Jahre vergingen, die Akten häuften sich, und niemand verlangte je danach.

Er war alt geworden, seine Beine schwach, seine Augen trübe. Um sich nicht bewegen zu müssen, bat er darum, Tag und Nacht in jenem Saal bleiben zu dürfen. Er schlief auf einem Bett dort; der Saal der Akten war zu seinem Zuhause geworden.

Dann brachte man keine Akten mehr. Eine Frau kam jeden Tag zur selben Stunde und brachte ihm Essen, Wasser, Kleidung, reinigte den Raum. Sie sprachen nie.

Er spürte sein Ende. Er hatte nie eine einzige Akte geöffnet. Nun beschloss er es. Er öffnete eine und las mit Hilfe einer Lupe mühsam: Die Akte betraf seinen eigenen Fall.

Er öffnete weitere. Immer weiter. Alle betrafen seinen Fall.

5

Jeden Tag zur selben Stunde ging er zum Bahnhof, setzte sich auf eine Bank am Bahnsteig und wartete auf den Zug.

Der Zug kam an, die Türen öffneten sich, und unter den Fahrgästen suchte er den Menschen, den er erwartete. Er sah ihn nie. Und stets ging er mit der Hoffnung weg, ihn im Zug des nächsten Tages zu treffen.

Die Jahre vergingen, und er sah ihn nie.

Eines Tages endete sein Leben.

Und eines Tages stieg der Mensch, den er erwartet hatte, aus dem Zug — eine Frau.

Sie ging zu dem Platz, wo er stets gesessen hatte. Die Bank war leer. Sie fühlte Traurigkeit.

Sie setzte sich und spürte im Holz die Wärme vom Körper eines Menschen, der kurz zuvor dort gesessen hatte.

6

Plötzlich begriff er, dass niemand, zu dem er sprach, ihn hörte oder seine Gegenwart wahrnahm.

Er erkannte schnell, dass er nicht mehr lebte.

7

Er veröffentlichte sein neues Buch.

Seine 350 Seiten waren weiß und unbeschrieben.

Der Erfolg war gewaltig, kommerziell wie kritisch.

Es wurden Lobeshymnen über sein Schreiben, seinen Stil, seine Sprache, seine Handlung, seine Erzähltechnik verfasst.

Ein literarischer Triumph.

.

.

Storie

1

Tornando dal lavoro quel giorno, aprì la porta del suo appartamento e trovò altre persone che abitavano lì.

Si scusò per il disturbo e se ne andò.

2

Salì sul treno insieme a molti altri. Le porte si chiusero e il treno partì. Uscendo dalla città, vide dai finestrini, su entrambi i lati, una superficie piatta senza fine.

Davanti a lui, nel vagone, sedeva una donna che guardava continuamente a sinistra, fuori dal finestrino.

Dopo molto tempo l’uomo si alzò, uscì nel corridoio, non vide nessuno e tutti i vagoni erano vuoti.

Ebbi paura per la donna, tornò di corsa nel suo vagone. Lei era ancora lì nella stessa posizione, guardando fuori. Si sedette, senza dirle che erano gli unici passeggeri.

A una stazione la donna scese. Rimase solo. Si addormentò.

Un rumore lo svegliò: tre passeggeri. Un uomo si sedette accanto a lui, e una donna con un bambino piccolo di fronte. La donna gli sorrise e guardò a sinistra verso il finestrino. Fuori non vide più la superficie infinita.

Si alzò, uscì nel corridoio; lì e nei vagoni c’erano passeggeri. Quando rientrò, la donna si girò, lo guardò e riprese la sua postura, fissando fuori dal finestrino.

3

Ogni giorno riceveva lettere — risposte a lettere che non aveva mai scritto.

Quando dopo molto tempo smisero di arrivare, allora cominciò lui a scrivere ogni giorno lettere di risposta e a spedirle a un destinatario senza nome.

4

Fu nominato custode dei fascicoli. Ogni giorno gli portavano fascicoli sigillati. Gli dissero che erano molto importanti, riguardavano le cause di varie persone e che un giorno sarebbero stati aperti per essere giudicati.

Gli anni passarono, i fascicoli si moltiplicarono e nessuno li richiese mai.

Era invecchiato, le gambe deboli, la vista offuscata. Per non spostarsi chiese di rimanere nella sala giorno e notte. Dormiva lì, su un letto; la sala dei fascicoli era diventata la sua casa.

Poi smisero di portare fascicoli. Una donna veniva ogni giorno alla stessa ora a portargli cibo, acqua, vestiti, a pulire. Non parlarono mai.

Sentì avvicinarsi la fine. Non aveva mai aperto un solo fascicolo. Ora decise. Ne aprì uno e, con una lente d’ingrandimento, lesse a fatica: il fascicolo riguardava il suo caso.

Ne aprì altri. Continuò. Tutti riguardavano il suo caso.

5

Ogni giorno alla stessa ora andava alla stazione ferroviaria, si sedeva su una panchina sul binario e aspettava il treno.

Il treno arrivava, le porte si aprivano, e tra i passeggeri cercava la persona che aspettava. Non la vide mai. E sempre se ne andava con la speranza di incontrarla sul treno del giorno dopo.

Gli anni passarono e non la vide mai.

Alla fine la sua vita terminò.

E un giorno la persona che aspettava scese dal treno — una donna.

Andò nel luogo dove lui si sedeva. La panchina era vuota. Provò tristezza.

Si sedette e sentì nel legno il calore del corpo di qualcuno che era seduto lì poco prima.

6

All’improvviso capì che nessuno a cui parlava poteva sentirlo, né sembrava percepirne la presenza.

Capì presto che non era più vivo.

7

Pubblicò il suo nuovo libro.

Le sue 350 pagine erano bianche, non scritte.

Il successo fu enorme, commerciale e critico.

Si scrissero elogi sul suo stile, sulla sua lingua, sulla trama, sulla tecnica narrativa.

Un trionfo letterario.

.

.

Historias

1

Al volver del trabajo aquel día, abrió la puerta de su apartamento y encontró a otras personas viviendo allí.

Se disculpó por la molestia y se fue.

2

Subió al tren junto con muchos otros. Las puertas se cerraron y el tren partió. Al salir de la ciudad, vio por las ventanas, a ambos lados, una superficie plana interminable.

En el vagón, frente a él, estaba sentada una mujer que miraba continuamente hacia la izquierda, por la ventana.

Después de mucho tiempo el hombre se levantó, salió al pasillo, no vio a nadie y todos los vagones estaban vacíos.

Sintió miedo por la mujer, volvió apresuradamente a su vagón. Ella seguía allí en la misma postura, mirando afuera. Se sentó sin decirle que eran los únicos pasajeros.

En una estación la mujer bajó. Él quedó solo. Se durmió.

Un ruido lo despertó: tres pasajeros. Un hombre se sentó a su lado, y una mujer con un niño pequeño frente a él. La mujer le sonrió y miró hacia la izquierda, hacia la ventana. Afuera ya no vio la superficie interminable.

Se levantó, salió al pasillo; allí y en los vagones había pasajeros. Cuando volvió, la mujer se giró, lo miró y retomó su postura, mirando hacia afuera.

3

Cada día recibía cartas — respuestas a cartas que él nunca había enviado.

Cuando después de mucho tiempo dejaron de llegar, entonces él empezó cada día a escribir cartas de respuesta y a enviarlas a un destinatario sin nombre.

4

Fue nombrado guardián de expedientes. Cada día le traían carpetas selladas. Le dijeron que eran muy importantes, que trataban de los casos de diversas personas y que un día serían abiertas para ser juzgadas.

Los años pasaron, los expedientes se multiplicaron y nadie los pidió jamás.

Envejeció, sus piernas se debilitaron, su vista se nubló. Para no tener que moverse, pidió quedarse en la sala día y noche. Dormía allí; la sala de los expedientes se convirtió en su casa.

Después dejaron de traer expedientes. Una mujer venía cada día a la misma hora a traerle comida, agua, ropa, a limpiar. Nunca hablaron.

Sintió el final acercarse. Nunca había abierto un solo expediente. Ahora decidió. Abrió uno y, con la ayuda de una lupa, leyó con dificultad: el expediente trataba de su propio caso.

Abrió otros. Siguió abriendo. Todos trataban de su caso.

5

Cada día a la misma hora iba a la estación, se sentaba en un banco del andén y esperaba el tren.

El tren llegaba, las puertas se abrían, y entre los pasajeros buscaba a la persona que esperaba. Nunca la vio. Y siempre se iba con la esperanza de encontrarla en el tren del día siguiente.

Pasaron los años y nunca la vio.

Finalmente su vida terminó.

Y un día la persona que esperaba bajó del tren — una mujer.

Fue al lugar donde él se sentaba. El banco estaba vacío. Sintió tristeza.

Se sentó y sintió en la madera el calor del cuerpo de alguien que se había sentado allí poco antes.

6

De pronto comprendió que nadie a quien hablaba podía oírlo, ni parecía sentir su presencia.

Comprendió rápidamente que ya no estaba vivo.

7

Publicó su nuevo libro.

Sus 350 páginas estaban en blanco, sin escribir.

El éxito fue enorme, tanto comercial como crítico.

Se escribieron elogios sobre su escritura, su estilo, su lengua, su trama y su técnica narrativa.

Un triunfo literario.

.

.

Histórias

1

Voltando do trabalho naquele dia, abriu a porta do seu apartamento e encontrou outras pessoas morando ali.

Pediu desculpas pelo incômodo e foi embora.

2

Entrou no trem junto com muitos outros. As portas se fecharam e o trem partiu. Ao deixar a cidade, viu pelas janelas, de ambos os lados, uma superfície plana infinita.

No vagão, à sua frente, estava sentada uma mulher que olhava continuamente para a esquerda, pela janela.

Depois de muito tempo o homem se levantou, foi ao corredor, não viu ninguém e todos os vagões estavam vazios.

Ficou com medo pela mulher, voltou depressa ao seu vagão. Ela ainda estava ali na mesma postura, olhando para fora. Sentou-se, sem lhe dizer que eram os únicos passageiros.

Em uma estação a mulher desceu. Ele ficou sozinho. Adormeceu.

Um barulho o acordou: três passageiros. Um homem sentou-se ao seu lado e uma mulher com uma criança pequena ficou em frente. A mulher sorriu para ele e olhou para a esquerda, para a janela. Lá fora já não viu a superfície infinita.

Levantou-se, foi ao corredor; ali e nos vagões havia passageiros. Quando voltou, a mulher se virou, olhou para ele e retomou sua postura, olhando para fora.

3

Todos os dias recebia cartas — respostas a cartas que nunca havia enviado.

Quando, depois de muito tempo, deixaram de chegar, então ele começou a escrever todos os dias cartas-resposta e enviá-las a um destinatário sem nome.

4

Foi nomeado guardião de arquivos. Todos os dias lhe traziam pastas lacradas. Disseram-lhe que eram muito importantes, tratando de casos de diversas pessoas, e que um dia seriam abertas para julgamento.

Os anos passaram, os arquivos se multiplicaram e ninguém jamais os pediu.

Ele envelheceu, as pernas ficaram fracas, a visão turva. Para não ter de se mover, pediu para ficar ali dia e noite. Dormia ali; a sala dos arquivos tornou-se sua casa.

Depois pararam de trazer arquivos. Uma mulher vinha todos os dias à mesma hora para trazer-lhe comida, água, roupas, e limpar. Nunca conversaram.

Sentiu o fim aproximar-se. Nunca tinha aberto um único arquivo. Agora decidiu. Abriu um e, com a ajuda de uma lupa, leu com dificuldade: o arquivo tratava de seu próprio caso.

Abriu outros. Continuou abrindo. Todos tratavam de seu caso.

5

Todos os dias à mesma hora ia à estação ferroviária, sentava-se num banco da plataforma e esperava o trem.

O trem chegava, as portas se abriam, e entre os passageiros procurava a pessoa que esperava. Nunca a viu. E sempre ia embora com a esperança de encontrá-la no trem do dia seguinte.

Os anos passaram e nunca a viu.

Um dia sua vida terminou.

E um dia a pessoa que esperava desceu do trem — uma mulher.

Ela foi ao lugar onde ele se sentava. O banco estava vazio. Sentiu tristeza.

Sentou-se e sentiu na madeira o calor do corpo de alguém que estivera sentado ali pouco antes.

6

De repente percebeu que ninguém a quem falava podia ouvi-lo, nem parecia sentir sua presença.

Percebeu rapidamente que já não estava vivo.

7

Publicou seu novo livro.

Suas 350 páginas estavam em branco, não escritas.

O sucesso foi enorme, comercial e crítico.

Escreveram-se elogios sobre sua escrita, seu estilo, sua língua, sua trama e sua técnica narrativa.

Um triunfo literário.

.

.

.

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Λευκη Διαδρομη

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Εκείνη τη μέρα φορούσε το αγαπημένο της λευκό φόρεμα και κρατούσε μια τσάντα.

Είχε μια συνάντηση,με την εταιρεία που ήθελε να την κάνει πρόσωπο της νέας της καμπάνιας: Cosmopolis is a state of mind.

Και στις 09:47 το πρωί υπέγραψε το συμβόλαιο.

Ένα σκάνδαλο την απογείωσε.

Σε ένα roof party χορεύει πάνω σε ένα τραπέζι μεθυσμένη,και τραγουδά

με βαμπ ύφος:

Rien n’est éternel même les étoiles και γελά.

Τα tabloids άναψαν φωτιά:

Η Μούσα τής NovaLux είναι απείθαρχη.

Σκάνδαλο στο Jet-Set.

Απείθαρχη Ακριβώς αυτό θέλουμε.

Αυτή ήταν η αντίδραση τής εταιρείας.

This is not a problem,this is an asset.

Όλοι την ήθελαν.

Φωτογραφισεις,ταξίδια,

πολυτελή ξενοδοχεία,

ακριβά δωρα,έρωτες.

Σε ένα launch event την πλησίασε ένας δημοσιογράφος,

-Σας λένε Fashion Culture

Garbo,τής είπε,τι γνώμη έχετε;

-Η Garbo ήθελε να μείνει μόνη,απάντησε χαμογελώντας αινιγματικά.

Στα 23 της,μετά από 2 χρόνια pop-girl υπερταχύτητας,

αποφάσισε να σταματήσει πριν την σταματήσουν.

Ακύρωσε όλες τις εμφανίσεις.

I’m switching format.No more campaigns for now.

Για ένα μήνα έκλεισε δωμάτιο.σε ένα μικρό ξενοδοχείο,να εξαφανισθει.

Όλα ήθελε να αρχίσουν χωρίς φλας.

.

.

White Route

That day she wore her favorite white dress and carried a bag.

She had a meeting with the company that wanted to make her the face of their new campaign: Cosmopolis is a state of mind.

At 09:47 in the morning she signed the contract.

A scandal launched her.

At a roof party she danced on a table, drunk, and sang in a vamp tone:

Rien n’est éternel même les étoiles and she laughed.

The tabloids went wild:

NovaLux’s Muse is unruly.

Scandal in the Jet-Set.

Unruly is exactly what we want.

That was the company’s reaction.

This is not a problem, this is an asset.

Everybody wanted her.

Photoshoots, trips,

luxury hotels,

expensive gifts, affairs.

At a launch event a journalist approached her:

— They call you Fashion Culture Garbo, he told her. What do you think?

— Garbo wanted to be alone, she answered with an enigmatic smile.

At 23, after two years of pop-girl hyper-speed,

she decided to stop before they stopped her.

She canceled all appearances.

I’m switching format. No more campaigns for now.

For a month she booked a room in a small hotel to disappear.

She wanted everything to begin without flashes.

.

.

Parcours Blanc

Ce jour-là, elle portait sa robe blanche préférée et tenait un sac.

Elle avait un rendez-vous avec la compagnie qui voulait faire d’elle le visage de sa nouvelle campagne : Cosmopolis is a state of mind.

À 09h47 du matin, elle signa le contrat.

Un scandale l’a propulsée.

Lors d’un roof party, elle danse ivre sur une table et chante d’une voix de vamp :

Rien n’est éternel même les étoiles et elle rit.

Les tabloïds s’enflamment :

La Muse de NovaLux est indisciplinée.

Scandale dans le Jet-Set.

Indisciplinée — c’est exactement ce qu’on veut.

Telle fut la réaction de la compagnie.

This is not a problem, this is an asset.

Tout le monde la voulait.

Shooting photos, voyages,

hôtels de luxe,

cadeaux chers, amours.

À un lancement, un journaliste l’aborde :

— On vous appelle la Garbo de la Fashion Culture, lui dit-il. Qu’en pensez-vous ?

— Garbo voulait être seule, répondit-elle avec un sourire énigmatique.

À 23 ans, après deux ans de vitesse ultrarapide pop-girl,

elle décida d’arrêter avant qu’on ne l’arrête.

Elle annula toutes ses apparitions.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Pendant un mois, elle loua une chambre dans un petit hôtel pour disparaître.

Elle voulait que tout commence sans flash.

.

.

Weiße Strecke

An diesem Tag trug sie ihr Lieblingsweißkleid und hielt eine Tasche.

Sie hatte ein Meeting mit der Firma, die sie zum Gesicht ihrer neuen Kampagne machen wollte: Cosmopolis is a state of mind.

Um 09:47 Uhr unterschrieb sie den Vertrag.

Ein Skandal katapultierte sie nach oben.

Auf einem Roof-Party tanzte sie betrunken auf einem Tisch und sang mit Vamp-Gestus:

Rien n’est éternel même les étoiles und lachte.

Die Klatschpresse brannte:

Die Muse von NovaLux ist ungehorsam.

Skandal im Jet-Set.

Ungehorsam — genau das wollen wir.

Das war die Reaktion der Firma.

This is not a problem, this is an asset.

Alle wollten sie.

Shootings, Reisen,

Luxushotels,

teure Geschenke, Affären.

Bei einem Launch-Event sprach ein Journalist sie an:

— Man nennt Sie die Fashion-Culture-Garbo, sagte er. Was denken Sie?

— Garbo wollte allein sein, antwortete sie mit rätselhaftem Lächeln.

Mit 23, nach zwei Jahren pop-girl-Hyperspeed,

beschloss sie aufzuhören, bevor man sie stoppte.

Sie sagte alle Auftritte ab.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Für einen Monat verschwand sie in einem kleinen Hotelzimmer.

Sie wollte, dass alles ohne Blitzlicht beginnt.

.

.

Percorso Bianco

Quel giorno indossava il suo abito bianco preferito e portava una borsa.

Aveva un incontro con l’azienda che voleva farla diventare il volto della nuova campagna: Cosmopolis is a state of mind.

Alle 09:47 firmò il contratto.

Uno scandalo la lanciò.

A un roof party ballò ubriaca su un tavolo e cantò con tono da vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles e rise.

I tabloid presero fuoco:

La Musa di NovaLux è indisciplinata.

Scandalo nel Jet-Set.

Indisciplinata — esattamente ciò che vogliamo.

Questa fu la reazione dell’azienda.

This is not a problem, this is an asset.

Tutti la volevano.

Shooting fotografici, viaggi,

hotel di lusso,

regali costosi, amori.

A un evento di lancio un giornalista le si avvicinò:

— La chiamano la Garbo della Fashion Culture, le disse. Che ne pensa?

— Garbo voleva stare sola, rispose sorridendo enigmaticamente.

A 23 anni, dopo due anni di ipervelocità pop-girl,

decise di fermarsi prima che la fermassero.

Cancellò tutte le apparizioni.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Per un mese prese una stanza in un piccolo hotel per sparire.

Voleva che tutto cominciasse senza flash.

.

.

Ruta Blanca

Ese día llevaba su vestido blanco favorito y un bolso.

Tenía una reunión con la empresa que quería convertirla en el rostro de su nueva campaña: Cosmopolis is a state of mind.

A las 09:47 de la mañana firmó el contrato.

Un escándalo la catapultó.

En una fiesta en la azotea bailó borracha sobre una mesa y cantó con aire de vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles y se rió.

Los tabloides ardieron:

La Musa de NovaLux es indisciplinada.

Escándalo en el Jet-Set.

Indisciplinada — exactamente lo que queremos.

Esa fue la reacción de la empresa.

This is not a problem, this is an asset.

Todos la querían.

Sesiones de fotos, viajes,

hoteles de lujo,

regalos caros, amores.

En un evento de lanzamiento un periodista se le acercó:

— La llaman la Garbo de la Fashion Culture, le dijo. ¿Qué opina?

— Garbo quería estar sola, respondió con una sonrisa enigmática.

A los 23, después de dos años de hiper-velocidad pop-girl,

decidió parar antes de que la parasen.

Canceló todas las apariciones.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Durante un mes reservó una habitación en un pequeño hotel para desaparecer.

Quería que todo comenzara sin flashes.

.

.

Rota Branca

Naquele dia ela usava o seu vestido branco preferido e carregava uma bolsa.

Tinha uma reunião com a empresa que queria torná-la o rosto da nova campanha: Cosmopolis is a state of mind.

Às 09:47 da manhã assinou o contrato.

Um escândalo a impulsionou.

Numa festa no rooftop dançou bêbada em cima de uma mesa e cantou com tom de vamp:

Rien n’est éternel même les étoiles e riu.

Os tabloides incendiaram:

A Musa da NovaLux é indisciplinada.

Escândalo no Jet-Set.

Indisciplinada — exatamente o que queremos.

Essa foi a reação da empresa.

This is not a problem, this is an asset.

Todos a queriam.

Sessões fotográficas, viagens,

hotéis de luxo,

presentes caros, amores.

Num evento de lançamento um jornalista se aproximou:

— Chamam-na a Garbo da Fashion Culture, disse. O que acha?

— Garbo queria ficar sozinha, respondeu com um sorriso enigmático.

Aos 23, após dois anos de hiper-velocidade pop-girl,

decidiu parar antes que a parassem.

Cancelou todas as aparições.

I’m switching format. No more campaigns for now.

Durante um mês hospedou-se num pequeno hotel para desaparecer.

Queria que tudo começasse sem flashes.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Επι-κρισεις

-Ο άλλος πάντα φταίει-

πιο εθνικο κι από τον εθνικό ύμνο.

η Αγλαία λέει στον Καραγκιοζη:

υπαρχει καμία ιστορία που να γράφει πως ήμασταν κι ευτυχισμένοι καμιά φορά;

Καραγκιόζης:Και βέβαια.Αυτη που μάς έχει γραμμένους

Και κάπως ετσι την Ελλάδα οι ξένοι την ανακαλύπτουν στη Μυκονο

οποιος δεν κατάλαβε ποιος φταίει, φταίει.

Μόνο που εμείς το ευρώ το έχουμε για νόμισμα

ανεχειας

Η Ελλάδα απλώς αλλάζει κυβερνήσεις.

-Τι ιδεολογία έχετε;

-Την ιδεολογία που με συμφερει.

-'Και ποια είναι αυτή;

-Αυτη που κυβερνά.

Η μετανάστευση είναι ο εθνικός αθλητισμός τής Ελλάδας:

τρέχουμε μακριά για να ζήσουμε

Οι Έλληνες δύσκολα ξεχνούν τούς μύθους

Στην Ελλάδα η Δημοκρατία επινοήθηκε για να τιμωρεί τον άνθρωπο που ψηφίζει

Οι Έλληνες το 1821 ελευθέρωσαν τούς κατακτητές τους

η Ελλάδα σε αγαπά πολύ,αρκεί να'σαι μετανάστης σ'αλλη χώρα.

.

.

..

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τελευταία νύχτα τής Ελένης στη Σπάρτη

Η νύχτα πάνω από τη Σπάρτη ένας τεράστιος σκοτεινός μανδύας.

Στον ον Ευρώτα η ομίχλη εκρυβε τα κρύα νερα,

και στα ανάκτορα τα πάτηματα τών φρουρών. Ήταν η τελευταία νύχτα τής Ελένης.

Κάθονταν μπροστά στον χάλκινο καθρέφτη,δεν σκέφτονταν τον καλλωπισμό της,αλλά τη παράξενη σιωπή τής μοίρας της.

Πήγε στη κρεβατοκάμαρα,ο Μενέλαος κοιμόνταν,χωρίς να υποψιάζεται τίποτα.

Σταθερός ακλόνητος,όπως τα τείχη τής πόλης,οι νόμοι,η εξουσία που κρατάει μια πόλη σε τάξη.

Έξω,κοίταξε από το παράθυρο,το φως τής σελήνης πίεζε την αυστηρή,πειθαρχημένη Σπάρτη.

Η ώρα είχε προχωρήσει,οι φρουροί κουρασμένοι θα νυστάζουν,θα κοιμήθηκαν.

Θυμήθηκε πως μικρό κορίτσι τραγουδούσε με τις φιλες της ύμνους για την Άρτεμη και τα κυνήγια τών παρθένων.

Κάτω από μια ελιά στον κήπο στεκονταν ο Τρωαδιτης.Η σκιά του δεν υπακούσε σε κανέναν νόμο,τίποτα δεν τού απαγόρευε να είναι εκει.

Τον είδε να σηκώνει το χέρι και να δείχνει.Προς το μέρος τής θαλασσας.Την ανοιχτή πόρτα τής φυγής.

Το καράβι έτοιμο να λύσει τους δεσμούς του.

Η Ελένη κατέβηκε.

Ήταν σαν να ακολουθούσε τα βήματα κάποιοας άλλης.

Πηγε κοντά του κρυμμένη μέσα στη νύχτα.

-Ξημερωνοντας φεύγω, τής ειπε.Και ίσως να μη σε ξαναδώ ποτέ.

Η Ελένη ένιωσε μια βαθειά θλίψη.

Σκέφτηκε τη ζωη της σε ένα ακλονητο κόσμο που δεν αλλάζει,πεθαμένη.

Ενα αγαλμα μέσα στο παλατι.

-Θα φύγεις χωρίς εμένα;είπε.

Ο Πριαμιδης χαμογέλασε.

-Με εσένα Ελένη,είπε.

Το ξημέρωμα ήταν στο λιμάνι,μέσα στο θαλασσινό αλάτι το πισσωμενο καράβι περίμενε.

Ήταν λίγοι,οι σύντροφοι του.Κανείς δεν μιλούσε.

Η Σπάρτη περα κοιμόταν ακόμη,δίχως να υποψιάζεται την απουσία της.

Η Ελένη ανέβηκε στο πλοίο χωρίς να κοιτάξει πίσω.Δεν υπήρχε επιστροφή.

Πίσω της έμειναν οι σκιές τών στοών,οι φρουρές και οι νόμοι.

Μπροστά της η Τροία,ο Σκαμανδρος,οι φωνές Αχαιών και Τρώων,ο πόλεμος.

Η μοίρα της κρυμμένη στις νεφέλες τών θεών που ορίζουν τούς ανθρώπους.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στην αγαπημένη μου αδελφή Janis Joplin

Αγαπημένη μου αδελφή Janis

Θέλω να ξέρεις πως σε σκέφτομαι πάντα.

Σε βλέπω στη σκηνή,όταν αφήνεις τα μαλλιά σου να πέσουν μπροστά από το πρόσωπο για να κρύψεις το ράγισμα τής ψυχής σου.

Και ταυτόχρονα το ράγισμα τής φωνής σου.

Αγαπημένη μου αδελφή,φρόντισε,σε παρακαλω,εκείνη την μικρή Janis μέσα σου πριν βγεις να τραγουδήσεις για όλους τους άλλους.

Σε αγκαλιάζω από αυτόν τον παράξενο χρόνο.

ο αδελφός σου

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στην

αγαπημένη μου αδελφή Marilyn Monroe

Αγαπημένη μου αδελφή Marilyn

Πολλές φορές σε ρώτησαν:Ποια είσαι πραγματικά;.

Κι εσύ χαμογέλαγες,με εκείνο χαμόγελο που έλεγες ότι ήταν το μόνο αμυντικό σου όπλο.

Μη νομίζεις πως δεν κατάλαβα πόσο σε πόνεσε η λάμψη.

Και κάθε νύχτα, στο καμαρίνι,όταν έβγαζες τα κοσμήματα,έβγαζες κι ένα κομμάτι της ψυχής σου.

Ξέρεις,αδελφή μου,τι μου λείπει περισσότερο;

Το πως γελουσες όταν ήσουν παιδί,πριν γίνεις κτήμα άλλων.

Δεν θα σε ρωτήσω

γιατί έφυγες τόσο νωρίς. Δεν το αντέχω αυτό το ερώτημα.

Οσο περνά ο χρόνος,σε καταλαβαίνω περισσότερο.

Να ξέρεις πως είσαι η αδελφή μου.Και σε σκέφτομαι χωρίς φλας.

ο αδελφός σου

cnc

.

.

.

χνκουβέλης c.n.couvelis

Γράμμα στην αγαπημένη μου αδελφή Amy Winehouse

αγαπημένη μου αδελφή Amy

σ'αγαπώ στις γυναίκες που βάφουν παχιά eyeliner

Όπου κι αν είσαι τώρα, ελπίζω να υπάρχει μουσική.

ο αδελφός σου

που σε ακούει ακόμα

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γράμμα στον αγαπημένο μου αδελφο Ayrton Senna

Αγαπημένε μου αδελφέ Ayrton

Όσοι λένε ότι σκοτώθηκες στην στροφή Tamburello δεν κατάλαβαν τίποτα.

Εσύ απλώς πέρασες πρώτος τη γραμμή,όπως πάντα.

Με αγάπη ο αδελφός σου

που ακόμη κοιτάζει την πίστα σ'εκεινη τη στροφή

cnc

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n couvelis

Γράμμα στον αγαπημένο μου αδελφό Vladimir Mayakovsky

αγαπημένε μου αδελφε Vladimir

Σου γράφω από μια εποχή όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια πως οι λέξεις μπορούν να ανατινάξουν το σύμπαν. Κανείς δεν θέλει να φωνάξει κι όμως θα έφτανε μία φωνή,σαν τη δική σου,για να γκρεμίσει ολόκληρους αιώνες υπακοής.

Εσύ,Βλαδίμηρε,διέσχιζεε με τον θυμο ατμομηχανης ολοκληρη τη Ρωσια.Μόσχα Αγία Πετρούπολη.

Ήσουν ο σεισμός τού μελλοντος.

Ξέρω πως δεν θα χαιρόσουν για το μέλλον που ήρθε,θα το έσφαζες με έναν στίχο σου.

Όμως,αδελφέ μου,θα σου πω πως και τωρα υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν τις λέξεις σαν όπλα.

Που δεν φοβούνται να φωνάξουν:επανάσταση. Που επιμένουν πως η ποίηση δεν είναι διακόσμηση.

Εσύ μού έμαθες πως στη ζωή δεν ζητάς άδεια ν'αναπνευσεις,την αρπάζεις από το γιακά.

Σε ευχαριστώ,Βλαδίμηρε, που έκανες τις λέξεις μου καταπέλτες.

Με αγάπη,

ο αδελφός σου από τον νότο τής επανάστασης

cnc

.

.

.

Enigma

-χνκουβελης cncouvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μια ιστορία από τη φωτογραφία

(Ελληνικά,English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου ο ανθρωπος εβλεπε τον εαυτό του μέσα από οθόνες,καθρέφτες και σελίδες περιοδικών.

Για πρώτη φορά το είδωλο άρχισε να έχει αξία εμπορεύσιμη, κοινωνική,πολιτική.

Η φωτογραφική μηχανή Rolleiflex που έφερε κρεμασμένη στο στήθος της δεν ήταν για εκείνη απλώς μηχανή,ήταν εργαλείο κοινωνιολογίας. Για την κατανόηση τών σωμάτων και τών ρόλων τους σε έναν κόσμο τού βλεμματος.

Το καλοκαίρι τού '37 βρίσκεται σε ένα θέρετρο στη θάλασσα.

Εκεί οι άνθρωποι, απελευθερωμένοι από τα πολλά υφάσματα,αφηναν για πρώτη φορά τα σώματά τους φυσικά

Μπροστά της,ένα κορίτσι με σκουφάκι κολύμβησης στέκει σε μια σκάλα. Δίπλα,ένα άλλο κορίτσι κάθεται στο άκρο τού ξύλινου καταστρώματος ανάμεσα στην αδράνεια και στην πτώση. Κάτω, ένας άντρας παρατηρεί. Οι στάσεις είναι αρχιτεκτονικα ισορροπημένες.

-Τα σώματα,σκέφτεται, δεν είναι μονάδες βιολογικές,είναι μονάδες αφηγηματικές.

Και τότε πατά το κουμπί τής Rolleiflex.

Στις φωτογραφίες της εκείνης τής περιόδου, ποτέ δεν είναι σημαντικό ποιοι είναι οι άνθρωποι. Το όνομα,το επάγγελμα,η προέλευση,η εθνότητα,το φύλο,όλοι αυτοί οι δείκτες εξαφανίζονται μέσα στην επιπεδότητα τού κάδρου.

Αυτό,για την κοινωνιολογία τής εποχής,είναι επαναστατικό.

Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες δεν είναι πια υποκείμενο ενός έθνους, μιας τάξης,ή μιας οικογένειας,είναι υποκείμενο τού βλέμματος.

Εκείνη το γνωρίζει.Γι’ αυτό και δεν ζητά από τούς ανθρώπους να ποζάρουν, τούς ζητά να υπάρχουν.

Σε μια άλλη λήψη,ένα ζευγάρι κάθεται στην άκρη τού τσιμεντένιου μώλου.Τα σώματα στρεμμένα προς τη θάλασσα,οι γραμμές τών ώμων είναι παράλληλες ευθείες με την ευθεία τού ορίζοντα.

Η θάλασσα, σιωπηλή,είναι ο ουτοπικος χωρος,όπου το σώμα ξεφεύγει από τον κοινωνικό του ρόλο.

Γιατί είναι άλλο να είσαι γυναίκα στο γραφείο,και άλλο να είσαι γυναίκα στη θάλασσα.

Κι εκείνη ξέρει πως ο φακός μπορεί να το εμφανισει.

Μία από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της είναι αυτή μιας γυναίκας με λευκά γάντια και κιάλια.

Η γυναίκα δεν φωτογραφίζει, παρατηρεί.

Είναι το διπλό βλέμμα: αυτή που βλέπει τον κόσμο,και ταυτόχρονα αυτή που φωτογραφείται από τον κόσμο.

Ο άνθρωπος που παράγει τον εαυτό του ως εικόνα.

Όταν θα την ρωτήσουν τι είναι για εκείνη η φωτογραφία,δεν θα μιλήσει για τέχνη.Θα μιλήσει για τεκμήριο.

Γιατί στις φωτογραφίες εκείνων τών χρόνων δεν φαίνεται μόνο το σώμα, αλλά και αυτό που οι κοινωνιολόγοι θα ονομάσουν παρουσία στη σκηνή.

Ολόκληρη η κοινωνία μετατρέπεται σε θέατρο, και η Rolleiflex σε μηχανή καταγραφής τού ρόλου.

-Κάθε εποχή,είπε, φωτογραφίζει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πιστεύει ότι ζει.

.

.

A story from photography

She was born in an era when human beings saw themselves through screens, mirrors, and the pages of magazines.

For the first time, the image began to acquire commercial, social, and political value.

The Rolleiflex camera hanging from her chest was not merely a machine; for her, it was a tool of sociology, a way to understand bodies and their roles in a world of gazes.

In the summer of ’37 she found herself at a seaside resort.

There, people—freed from many layers of fabric—let their bodies appear natural for the first time.

In front of her, a girl with a swimming cap stands on a ladder. Beside her, another girl sits at the edge of the wooden deck, suspended between inertia and falling. Below, a man observes. Their postures are architecturally balanced.

Bodies, she thinks, are not biological units; they are narrative units.

And then she presses the Rolleiflex’s shutter.

In her photographs from that period, the identity of the subjects is never important. Names, professions, origins, ethnicities, genders—these markers vanish within the flatness of the frame.

For the sociology of the era, this is revolutionary.

The human without attributes is no longer the subject of a nation, a class, or a family, but the subject of the gaze.

She knows this. That is why she never asks people to pose; she asks them to exist.

In another shot, a couple sits at the edge of the concrete pier. Their bodies turned toward the sea, the lines of their shoulders form parallel straight lines with the horizon.

The sea, silent, is the utopian space where the body escapes its social role.

For it is one thing to be a woman in the office, and another to be a woman at the sea.

And she knows the lens can make this visible.

One of her most famous photographs is of a woman with white gloves and binoculars.

The woman is not photographing—she is observing.

It is the double gaze: she who looks at the world, and at the same time she who is photographed by the world.

The human being producing oneself as image.

When asked what photography means to her, she will not speak of art; she will speak of evidence.

For in the photographs of those years, not only the body is visible, but also what sociologists will later call presence on the stage.

Society as a whole becomes a theater, and the Rolleiflex a machine that records the role.

“Every era,” she said, “photographs the way in which it wants to believe that it lives.”

.

.

Une histoire de la photographie

Elle est née à une époque où l’être humain se voyait à travers des écrans, des miroirs et les pages des magazines.

Pour la première fois, l’image commença à acquérir une valeur commerciale, sociale et politique.

L’appareil Rolleiflex qu’elle portait suspendu à sa poitrine n’était pas pour elle une simple machine, mais un outil de sociologie. Un moyen de comprendre les corps et leurs rôles dans un monde du regard.

À l’été 37, elle se trouve dans une station balnéaire.

Là, les gens — libérés de nombreuses couches de tissu — laissaient leurs corps apparaître naturellement pour la première fois.

Devant elle, une jeune fille avec un bonnet de bain se tient sur une échelle. À côté, une autre fille est assise au bord du ponton de bois, entre l’inertie et la chute. En bas, un homme observe. Les postures sont équilibrées comme une architecture.

Les corps, pense-t-elle, ne sont pas des unités biologiques, mais des unités narratives.

Puis elle appuie sur le déclencheur de la Rolleiflex.

Dans ses photographies de cette période, l’identité des sujets n’a jamais d’importance. Le nom, la profession, l’origine, l’ethnie, le genre — tous ces marqueurs disparaissent dans la platitude du cadre.

Pour la sociologie de l’époque, c’est révolutionnaire.

L’homme sans attributs n’est plus le sujet d’une nation, d’une classe ou d’une famille, mais le sujet du regard.

Elle le sait. C’est pourquoi elle ne demande jamais aux gens de poser, mais d’exister.

Dans un autre cliché, un couple est assis au bord de la jetée en béton. Corps tournés vers la mer, les lignes de leurs épaules forment des parallèles avec la ligne d’horizon.

La mer, silencieuse, est l’espace utopique où le corps échappe à son rôle social.

Car être femme au bureau n’est pas la même chose qu’être femme à la mer.

Et elle sait que l’objectif peut le révéler.

L’une de ses photographies les plus célèbres est celle d’une femme avec des gants blancs et des jumelles.

La femme ne photographie pas — elle observe.

C’est le double regard : celle qui regarde le monde, et en même temps celle qui est photographiée par le monde.

L’être humain se produisant lui-même comme image.

Quand on lui demandera ce que signifie la photographie pour elle, elle ne parlera pas d’art ; elle parlera de preuve.

Car dans les photographies de ces années-là, on ne voit pas seulement le corps, mais aussi ce que les sociologues appelleront plus tard la présence sur scène.

Toute la société se transforme en théâtre, et la Rolleiflex en machine d’enregistrement du rôle.

« Chaque époque, » dit-elle, « photographie la manière dont elle veut croire qu’elle vit. »

.

.

Eine Geschichte aus der Fotografie

Sie wurde in einer Zeit geboren, in der der Mensch sich selbst durch Bildschirme, Spiegel und Magazinseiten betrachtete.

Zum ersten Mal begann das Abbild einen kommerziellen, sozialen und politischen Wert zu erhalten.

Die Rolleiflex, die sie um den Hals trug, war für sie nicht einfach nur ein Gerät; sie war ein soziologisches Werkzeug, ein Mittel zum Verständnis der Körper und ihrer Rollen in einer Welt des Blicks.

Im Sommer ’37 befand sie sich in einem Badeort am Meer.

Dort ließen die Menschen — befreit von vielen Stoffschichten — ihre Körper zum ersten Mal natürlich erscheinen.

Vor ihr steht ein Mädchen mit Badekappe auf einer Leiter. Daneben sitzt ein anderes Mädchen am Ende des hölzernen Stegs, zwischen Trägheit und Fall. Unten beobachtet ein Mann. Die Haltungen sind architektonisch ausbalanciert.

Körper, denkt sie, sind keine biologischen Einheiten, sondern narrative Einheiten.

Und dann drückt sie den Auslöser der Rolleiflex.

In ihren Bildern aus dieser Periode ist es nie wichtig, wer die Menschen sind. Name, Beruf, Herkunft, Ethnie, Geschlecht — all diese Marker verschwinden in der Flächigkeit des Bildfeldes.

Für die Soziologie jener Zeit ist dies revolutionär.

Der Mensch ohne Eigenschaften ist nicht länger Subjekt einer Nation, einer Klasse oder einer Familie, sondern Subjekt des Blickes.

Sie weiß das. Deshalb bittet sie die Menschen nicht, zu posieren; sie bittet sie, zu existieren.

In einer anderen Aufnahme sitzt ein Paar am Rand des Betonschiffs. Die Körper dem Meer zugewandt, verlaufen die Linien ihrer Schultern parallel zur Horizontlinie.

Das Meer, schweigend, ist der utopische Raum, in dem der Körper seiner sozialen Rolle entkommt.

Denn es ist etwas anderes, eine Frau im Büro zu sein, und etwas anderes, eine Frau am Meer zu sein.

Und sie weiß, dass die Linse dies sichtbar machen kann.

Eines ihrer berühmtesten Fotos zeigt eine Frau mit weißen Handschuhen und einem Fernglas.

Die Frau fotografiert nicht — sie beobachtet.

Es ist der doppelte Blick: diejenige, die die Welt betrachtet, und gleichzeitig diejenige, die von der Welt betrachtet wird.

Der Mensch, der sich selbst als Bild produziert.

Wenn man sie später fragen wird, was Fotografie für sie bedeutet, wird sie nicht von Kunst sprechen, sondern von Dokumentation.

Denn auf den Fotografien jener Jahre sieht man nicht nur den Körper, sondern auch das, was Soziologen später Präsenz auf der Bühne nennen werden.

Die gesamte Gesellschaft verwandelt sich in ein Theater, und die Rolleiflex in eine Maschine zur Aufzeichnung der Rolle.

„Jede Epoche,“ sagte sie, „fotografiert die Weise, in der sie glauben möchte, dass sie lebt.“

.

.

Una storia dalla fotografia

Nacque in un’epoca in cui l’essere umano si vedeva attraverso schermi, specchi e pagine di riviste.

Per la prima volta l’immagine iniziò ad acquisire valore commerciale, sociale e politico.

La Rolleiflex che portava appesa al petto non era per lei semplicemente una macchina, ma uno strumento di sociologia: un modo per comprendere i corpi e i loro ruoli in un mondo dello sguardo.

Nell’estate del ’37 si trova in una località balneare.

Là, le persone — liberate da molti strati di tessuto — lasciavano apparire i loro corpi in modo naturale per la prima volta.

Davanti a lei, una ragazza con cuffia da nuoto sta su una scala. Accanto, un’altra ragazza è seduta all’estremità del pontile di legno, tra l’inerzia e la caduta. In basso, un uomo osserva. Le posture sono equilibrate come una costruzione architettonica.

I corpi, pensa, non sono unità biologiche, ma unità narrative.

E allora preme il pulsante della Rolleiflex.

Nelle sue fotografie di quel periodo non è mai importante chi siano le persone. Il nome, la professione, la provenienza, l’etnia, il genere — tutti questi indicatori scompaiono nella bidimensionalità dell’inquadratura.

Per la sociologia dell’epoca, questo è rivoluzionario.

L’uomo senza attributi non è più soggetto di una nazione, di una classe o di una famiglia, ma soggetto dello sguardo.

Lei lo sa. Per questo non chiede alle persone di posare, ma di esistere.

In un altro scatto, una coppia siede sul bordo del molo in cemento. I corpi rivolti verso il mare, le linee delle spalle formano rette parallele con la linea dell’orizzonte.

Il mare, silenzioso, è lo spazio utopico in cui il corpo sfugge al proprio ruolo sociale.

Perché essere donna in ufficio è una cosa, ed essere donna al mare è un’altra.

E lei sa che l’obiettivo può rivelarlo.

Una delle sue fotografie più celebri ritrae una donna con guanti bianchi e un binocolo.

La donna non fotografa — osserva.

È il doppio sguardo: colei che guarda il mondo e, allo stesso tempo, colei che viene fotografata dal mondo.

L’essere umano che produce se stesso come immagine.

Quando le chiederanno cosa sia per lei la fotografia, non parlerà di arte, ma di prova.

Perché nelle fotografie di quegli anni non appare solo il corpo, ma anche ciò che i sociologi chiameranno presenza sulla scena.

L’intera società si trasforma in teatro, e la Rolleiflex in una macchina di registrazione del ruolo.

«Ogni epoca,» disse, «fotografa il modo in cui vuole credere di vivere.»

.

.

Una historia desde la fotografía

Nació en una época en la que el ser humano se veía a sí mismo a través de pantallas, espejos y páginas de revistas.

Por primera vez, la imagen comenzó a tener un valor comercial, social y político.

La Rolleiflex que llevaba colgada al pecho no era para ella una máquina más, sino una herramienta de sociología: un medio para comprender los cuerpos y sus roles en un mundo del mirar.

En el verano del ’37 se encuentra en un balneario frente al mar.

Allí, las personas —liberadas de tantas capas de tela— dejaban que sus cuerpos aparecieran naturales por primera vez.

Ante ella, una muchacha con gorro de baño está de pie en una escalera. A su lado, otra muchacha se sienta al borde del muelle de madera, suspendida entre la inercia y la caída. Abajo, un hombre observa. Las posturas están equilibradas como una composición arquitectónica.

Los cuerpos, piensa, no son unidades biológicas, sino unidades narrativas.

Entonces pulsa el disparador de la Rolleiflex.

En sus fotografías de ese período, nunca importa quiénes son las personas. El nombre, la profesión, el origen, la etnia, el género —todos esos marcadores desaparecen en la planitud del encuadre.

Para la sociología de la época, eso es revolucionario.

El ser humano sin atributos ya no es sujeto de una nación, de una clase o de una familia, sino sujeto de la mirada.

Ella lo sabe. Por eso no pide a las personas que posen; les pide que existan.

En otra toma, una pareja está sentada al borde del muelle de hormigón. Con los cuerpos orientados hacia el mar, las líneas de los hombros se vuelven líneas paralelas al horizonte.

El mar, silencioso, es el espacio utópico donde el cuerpo escapa a su rol social.

Porque no es lo mismo ser mujer en la oficina que ser mujer en el mar.

Y ella sabe que el objetivo puede mostrarlo.

Una de sus fotografías más célebres es la de una mujer con guantes blancos y unos binoculares.

La mujer no fotografía — observa.

Es la doble mirada: la que mira el mundo y, al mismo tiempo, la que es fotografiada por el mundo.

El ser humano produciéndose a sí mismo como imagen.

Cuando le pregunten qué significa para ella la fotografía, no hablará de arte sino de evidencia.

Porque en las fotografías de aquellos años no solo aparece el cuerpo, sino también lo que los sociólogos llamarán presencia en escena.

Toda la sociedad se convierte en teatro, y la Rolleiflex en máquina de registrar el rol.

«Cada época», dijo, «fotografía la manera en que quiere creer que vive».

.

.

Uma história a partir da fotografia

Ela nasceu numa época em que o ser humano se via através de telas, espelhos e páginas de revistas.

Pela primeira vez, a imagem começou a adquirir valor comercial, social e político.

A Rolleiflex que trazia pendurada no peito não era para ela apenas uma máquina; era uma ferramenta de sociologia, um modo de compreender os corpos e seus papéis num mundo do olhar.

No verão de ’37 ela está numa estância à beira-mar.

Ali, as pessoas —livres de tantas camadas de tecido— deixavam seus corpos aparecerem naturais pela primeira vez.

Diante dela, uma garota com touca de natação permanece numa escada. Ao lado, outra garota senta-se na ponta do deque de madeira, entre a inércia e a queda. Embaixo, um homem observa. As posturas são equilibradas como uma composição arquitetônica.

Os corpos, pensa, não são unidades biológicas, mas unidades narrativas.

Então ela pressiona o disparador da Rolleiflex.

Nas suas fotografias daquele período, nunca importa quem são as pessoas. O nome, a profissão, a origem, a etnia, o gênero —todos esses marcadores desaparecem na planura do enquadramento.

Para a sociologia da época, isso é revolucionário.

O ser humano sem atributos não é mais sujeito de uma nação, de uma classe ou de uma família, mas sujeito do olhar.

Ela sabe disso. Por isso não pede às pessoas que posem; pede que existam.

Em outra imagem, um casal está sentado na borda do cais de concreto. Com os corpos voltados para o mar, as linhas dos ombros tornam-se linhas paralelas ao horizonte.

O mar, silencioso, é o espaço utópico onde o corpo escapa ao seu papel social.

Pois é uma coisa ser mulher no escritório, e outra ser mulher no mar.

E ela sabe que a lente pode revelar isso.

Uma de suas fotografias mais célebres mostra uma mulher com luvas brancas e binóculos.

A mulher não fotografa — observa.

É o duplo olhar: aquela que vê o mundo e, ao mesmo tempo, aquela que é fotografada pelo mundo.

O ser humano produzindo a si mesmo como imagem.

Quando lhe perguntarem o que é a fotografia para ela, não falará de arte, mas de prova.

Pois nas fotografias daqueles anos não aparece apenas o corpo, mas também aquilo que os sociólogos chamarão presença em cena.

Toda a sociedade se converte em teatro, e a Rolleiflex em máquina de registrar o papel.

«Cada época», disse ela, «fotografa a maneira como quer acreditar que vive».

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Κήπος τού Μεγαλοβλαστάνου Φωτός

Είχον παλαιαν συνήθειαν να κατεβαίνω εις τον κήπον,όπου τα άνθη ομιλουν με την φωνήν την εσωτέραν,την οποίαν ακούειν δύναται μόνον όστις έχει καρδίαν προς τούτο προητοιμασμένην. Διότι τα άνθη ως μικρά βιβλία ορθοδοξως φανερούν τα μυστικά τής υπάρξεως.

Και πρώτον είδον τους ναρκισσους,ουχι ματαιοδοξούντες ή μάτην επιδεικνύοντες την μορφήν των.

Είδον κατόπιν τας παιωνίας,με χνούδι επάνω εις τους μίσχους, Και εσκέφθην ότι ίσως η ψυχή,αν υπάρχει,να είναι, όχι φλόγα όπως συνηθίζομεν να λέγομεν,

αλλά έν άνθος παιωνιας.

Εκεί,παρά το χαμηλόν τοίχον,είχον ανθίσει οι λωτοί.Και τούτο μοι εκίνησε την διάνοιαν:

τι γεννά το φως τους;

Και τέλος είδον τα λευκά κρίνα.

Και πάλιν διενόησα:

πάσα ζωή,εάν είναι αληθώς ζωή, επανέρχεται.

Τούτο είναι το μυστικόν των ανθέων,:ότι είναι εκ γης,αλλ’αναπεμπουν εις ουρανόν.

Και δεν ενομιζον πλέον οτι μόνον εδώ ανθίζει,αλλά και πέρα εις τούς αστέρας ανθίζει και εντός τών ανθρώπων επίσης,και παντού εις την απειροτητα υπάρχουν άνθη.

Εις τα άνθη εδωθη το εξωθεν φως δια να ανέλθουν μυστικως εις το εσωθεν φως.

.

.

.

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μαρτυρία Συνδρόμου Στοκχόλμης

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Δεν ξύπνησα ένα πρωί αγαπώντας τον.Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να καταλάβουν όλοι.

Ήμουν τότε εικοσιενα χρινων

Σπούδαζα φιλοσοφία,ψυχολογία και ιστορία τέχνης.

Η οικογένειά μου είναι πολύ πλουσία.

Είχα τα πάντα,βαριόμουν τα πάντα.Την επικίνδυνη μονοτονία ενός κόσμου.

Ανεξαρτοποιηθηκα και ζούσα μόνη μου.

Το περιστατικό συνέβη Ιούνιο.

Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες τής απαγωγής,σε ανόητες πομπώδεις αφηγήσεις. Θυμάμαι μόνο την πρώτη στιγμή:τον ύπνο μου που διακόπηκε μέσα στη νυχτα,ένα χέρι που με τράβηξε από τα σεντόνια και το κρεβατι,και τη διαπεραστικη μυρωδια τού αναισθητικού στη μύτη μου,το αυτοκίνητο όπου με έσπρωξαν μέσα,πριν χάσω τις αισθήσεις.

Περισσότερα δεν χρειάζεται.

Μεσα στο σκοτάδι του χώρου που είχαν,μια σκιά αναψε ένα φακό,και τον είδα για πρώτη φορα.

Στεκονταν ακίνητος μπροστά μου.

-Δεν θα σου κάνω κακό αν

συνεργαστείς,είπε.

Δεν ήταν απειλή,ήταν εφαρμογη κανόνα.

Οι μέρες ήταν τρομερά παράλογες.

Στην αρχή ήθελα μόνο να καταλάβω.Ποιοι;Γιατί; Πόσο θα κρατήσει;Ποτ θα θα με βρουν;

Επειτα σταμάτησα τις ερωτήσεις,έγινα μια μηχανή μέτρησης κινδύνου.

Παρατηρούσα το βήμα του,την διάθεσή του,την ώρα που έτρωγε,τη στιγμή που κοιμόταν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκτη μέρα.

Είχα πυρετό.Δεν ξέρω από τι,ίσως από το άγχος, ίσως από το υπόγειο όπου με κρατούσε.

-Κρυώνω,είπα.

Δεν ήταν παράκληση. Εκείνος μετά από λίγο έφερε μια κουβέρτα και ένα ζεστό τσάι.

Έμεινε όρθιος στο τοίχο τού δωματίου με τη πλάτη γυρισμένη μέχρι να το πιώ.

Δεν μίλησε.Δεν με άγγιξε.

Εκείνη τη στιγμή μού συνέβη κάτι πιο επικίνδυνο απ’τον φόβο:

ένιωσα ευγνωμοσύνη.

Μια ευγνωμοσύνη που δεν τού άξιζε,αλλά γεννήθηκε επειδή κάποιος που μπορεί να σε σκοτώσει δεν σε σκότωσε.

Από εκεί ξεκίνησε η σχέση μας,αν μπορώ να τη λέω έτσι.

Μου παρείχε ασφάλεια από τούς 'αόρατους άλλους' συνεργατες.

Ήξερα γιατί με επιασε.

Χρειάζονταν τα λύτρα.

Μια μέρα που μού έφερε φαγητό και νερό,καθώς έφευγε τού είπα:

-Ευχαριστώ.

Γύρισε και με κοίταξε.

Τότε ήταν που άρχισα να φοβάμαι λιγότερο τους σκοπούς του και περισσότερο την επιστροφή στον κόσμο χωρίς αυτόν.

Παράξενο;Παράλογο;

Το σώμα ξέρει να προσκολλάται σε ό,τι εξασφαλίζει τη συνέχεια του,και εκείνος ήταν η συνέχεια για μένα.

Όταν,μετά από σχεδόν δύο μήνες,ήρθαν οι αστυνομικοί και με έβγαλαν από εκεί, φώναξα:

-Μην τού κάνετε κακό!

Δεν ηταν μεγαλοψυχία.

Εκείνος με είχε κρατήσει ζωντανή.

Στο δικαστήριο, όταν με ρώτησαν αν με χτύπησε, είπα:

-Οχι.

Αν με βιασε,είπα:

-Όχι

Οταν με ρώτησαν αν ήθελα να τον ξαναδώ,απάντησα:

-Ναι.

Όλο το ακροατήριο πάγωσε.

Οι εφημερίδες με αποκάλεσαν:

Η κοπέλα που αγάπησε τον απαγωγέα της.

Σήμερα είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν αγάπη,αλλά ένας μηχανισμός που μού κράτησε το φόβο σε καλή κατάσταση.

Δεν ήμουν τρελή,ούτε θύμα μιας ρομαντικής φαντασίωσης.

Ήμουν θύμα τής ανάγκης να επιβιώσω.

Το Σύνδρομο τής Στοκχόλμης δεν είναι έρωτας.

Είναι ένας παραξενος τρόπος που έχει βρει ο άνθρωπος για να μείνει ζωντανός.

.

.

Testimony of Stockholm Syndrome

I didn’t wake up one morning loving him.

That’s the first thing everyone must understand.

I was twenty-one at the time.

I was studying philosophy, psychology, and art history.

My family is very wealthy.

I had everything, I was bored by everything.

The dangerous monotony of a world.

I became independent and lived alone.

The incident happened in June.

I won’t describe the details of the kidnapping in some foolish, pompous narrative.

I remember only the first instant: my sleep interrupted in the night, a hand pulling me out of the sheets and the bed,

and the piercing smell of anesthetic in my nose, the car they pushed me into before I lost consciousness.

Nothing more is needed.

Inside the darkness of the place they kept me, a shadow switched on a flashlight, and I saw him for the first time.

He stood motionless in front of me.

— I won’t harm you if you cooperate, he said.

It wasn’t a threat, it was the application of a rule.

The days were terribly absurd.

At first I only wanted to understand.

Who? Why? How long would it last?

When would they find me?

Then I stopped asking questions.

I became a machine measuring danger.

I observed his step, his mood, the hour he ate, the moment he slept.

I will never forget the sixth day.

I had a fever.

I don’t know from what — perhaps anxiety, perhaps the basement where he kept me.

— I’m cold, I said.

It wasn’t a plea.

After a while he brought a blanket and hot tea.

He stood by the wall with his back turned until I drank it.

He didn’t speak.

He didn’t touch me.

At that moment something happened to me, more dangerous than fear:

I felt gratitude.

A gratitude he didn’t deserve, born because someone who can kill you didn’t kill you.

That’s where our relationship began, if I can call it that.

He provided me safety from the ‘invisible others,’ his accomplices.

I knew why he had taken me.

They needed the ransom.

One day, when he brought me food and water, as he was leaving I told him:

— Thank you.

He turned and looked at me.

That was when I began to fear less his intentions and more my return to the world without him.

Strange? Absurd?

The body knows how to attach itself to whatever ensures its continuity,

and he was continuity for me.

When, after nearly two months, the police came and pulled me out of there, I shouted:

— Don’t hurt him!

It wasn’t magnanimity.

He had kept me alive.

In court, when they asked if he had hit me, I said:

— No.

If he had raped me, I said:

— No.

When they asked if I wanted to see him again, I answered:

— Yes.

The courtroom froze.

The newspapers called me:

“The girl who loved her kidnapper.”

Today I am certain it wasn’t love, but a mechanism that kept my fear in a tolerable state.

I wasn’t mad, nor a victim of some romantic fantasy.

I was a victim of the need to survive.

Stockholm Syndrome is not love.

It is a strange way the human being has found to stay alive.

.

.

Témoignage du syndrome de Stockholm

Je ne me suis pas réveillée un matin en l’aimant.

C’est la première chose que tout le monde doit comprendre.

J’avais vingt-et-un ans à l’époque.

J’étudiais la philosophie, la psychologie et l’histoire de l’art.

Ma famille est très riche.

J’avais tout, et tout m’ennuyait.

La monotonie dangereuse d’un monde.

Je suis devenue indépendante et je vivais seule.

L’incident s’est produit en juin.

Je ne décrirai pas les détails de l’enlèvement dans un récit pompeux et stupide.

Je ne me souviens que du premier instant : mon sommeil interrompu dans la nuit, une main qui m’a tirée hors des draps et du lit, l’odeur pénétrante de l’anesthésiant dans mon nez, la voiture dans laquelle on m’a poussée avant que je perde connaissance.

On n’en a pas besoin de plus.

Dans l’obscurité de l’endroit où l’on me retenait, une ombre a allumé une lampe de poche, et je l’ai vu pour la première fois.

Il restait immobile devant moi.

— Je ne te ferai pas de mal si tu coopères, a-t-il dit.

Ce n’était pas une menace, c’était l’application d’une règle.

Les jours étaient terriblement absurdes.

Au début, je voulais seulement comprendre.

Qui ? Pourquoi ? Combien de temps cela durerait ?

Quand me retrouverait-on ?

Puis j’ai cessé de poser des questions.

Je suis devenue une machine à mesurer le danger.

J’observais sa démarche, son humeur, l’heure où il mangeait, le moment où il dormait.

Je n’oublierai jamais le sixième jour.

J’avais de la fièvre.

Je ne sais pas de quoi — peut-être de l’angoisse, peut-être du sous-sol où il me gardait.

— J’ai froid, ai-je dit.

Ce n’était pas une supplication.

Après un moment, il a apporté une couverture et un thé chaud.

Il est resté debout contre le mur, le dos tourné, jusqu’à ce que je le boive.

Il n’a pas parlé.

Il ne m’a pas touchée.

À ce moment-là, il m’est arrivé quelque chose de plus dangereux que la peur :

j’ai ressenti de la gratitude.

Une gratitude qu’il ne méritait pas, née du fait que quelqu’un qui peut te tuer ne t’a pas tuée.

C’est là que notre relation a commencé, si je peux l’appeler ainsi.

Il me fournissait une sécurité contre les « autres invisibles », ses complices.

Je savais pourquoi il m’avait prise.

Ils avaient besoin de la rançon.

Un jour, quand il m’a apporté de la nourriture et de l’eau, alors qu’il partait, je lui ai dit :

— Merci.

Il s’est retourné et m’a regardée.

C’est alors que j’ai commencé à craindre moins ses intentions et plus mon retour au monde sans lui.

Étrange ? Absurd?

Le corps sait s’attacher à ce qui assure sa continuité,

et il était la continuité pour moi.

Quand, après presque deux mois, la police est venue me sortir de là, j’ai crié :

— Ne lui faites pas de mal !

Ce n’était pas de la magnanimité.

Il m’avait gardée en vie.

Au tribunal, lorsqu’on m’a demandé s’il m’avait frappée, j’ai dit :

— Non.

S’il m’avait violée, j’ai dit :

— Non.

Quand on m’a demandé si je voulais le revoir, j’ai répondu :

— Oui.

La salle d’audience s’est figée.

Les journaux m’ont appelée :

« La fille qui a aimé son ravisseur. »

Aujourd’hui je suis certaine que ce n’était pas de l’amour, mais un mécanisme qui a maintenu ma peur dans un état supportable.

Je n’étais pas folle, ni victime d’une fantaisie romantique.

J’étais victime du besoin de survivre.

Le syndrome de Stockholm n’est pas de l’amour.

C’est une étrange façon qu’a trouvée l’être humain pour rester en vie.

.

.

Zeugnis eines Stockholm-Syndroms

Ich wachte nicht eines Morgens auf und liebte ihn.

Das ist das Erste, was alle verstehen müssen.

Ich war damals einundzwanzig Jahre alt.

Ich studierte Philosophie, Psychologie und Kunstgeschichte.

Meine Familie ist sehr wohlhabend.

Ich hatte alles, und alles langweilte mich.

Die gefährliche Monotonie einer Welt.

Ich wurde unabhängig und lebte allein.

Der Vorfall geschah im Juni.

Ich werde die Details der Entführung nicht in einer törichten, pompösen Erzählung schildern.

Ich erinnere mich nur an den ersten Moment: mein Schlaf wurde in der Nacht unterbrochen, eine Hand riss mich aus den Laken und aus dem Bett, der stechende Geruch des Betäubungsmittels in meiner Nase, das Auto, in das man mich stieß, bevor ich das Bewusstsein verlor.

Mehr braucht es nicht.

In der Dunkelheit des Ortes, an dem man mich festhielt, schaltete eine Gestalt eine Taschenlampe ein, und ich sah ihn zum ersten Mal.

Er stand reglos vor mir.

— Ich tu dir nichts, wenn du kooperierst, sagte er.

Es war keine Drohung, es war die Anwendung einer Regel.

Die Tage waren furchtbar absurd.

Zuerst wollte ich nur verstehen.

Wer? Warum? Wie lange?

Wann würde man mich finden?

Dann hörte ich auf zu fragen.

Ich wurde eine Maschine zur Messung von Gefahr.

Ich beobachtete seinen Schritt, seine Stimmung, die Stunde, in der er aß, den Moment, in dem er schlief.

Den sechsten Tag werde ich nie vergessen.

Ich hatte Fieber.

Ich weiß nicht wovon — vielleicht von der Angst, vielleicht vom Keller, in dem er mich festhielt.

— Mir ist kalt, sagte ich.

Es war keine Bitte.

Nach einer Weile brachte er eine Decke und heißen Tee.

Er blieb mit dem Rücken zur Wand stehen, bis ich getrunken hatte.

Er sprach nicht.

Er berührte mich nicht.

In diesem Moment geschah in mir etwas Gefährlicheres als Angst:

ich empfand Dankbarkeit.

Eine Dankbarkeit, die er nicht verdiente, geboren aus dem Umstand, dass jemand, der dich töten könnte, dich nicht tötet.

Dort begann unsere Beziehung, wenn ich sie so nennen kann.

Er bot mir Schutz vor den „unsichtbaren anderen“, seinen Komplizen.

Ich wusste, warum er mich genommen hatte.

Sie brauchten das Lösegeld.

Eines Tages, als er mir Essen und Wasser brachte, sagte ich, während er ging:

— Danke.

Er drehte sich um und sah mich an.

Da begann ich, weniger seine Absichten zu fürchten und mehr die Rückkehr in die Welt ohne ihn.

Seltsam? Absurd?

Der Körper weiß, wie er sich an das bindet, was seine Fortsetzung sichert,

und er war für mich die Fortsetzung.

Als nach fast zwei Monaten die Polizei kam und mich dort herausholte, rief ich:

— Tut ihm nichts!

Es war keine Großherzigkeit.

Er hatte mich am Leben gehalten.

Vor Gericht fragte man mich, ob er mich geschlagen habe.

— Nein.

Ob er mich vergewaltigt habe, sagte ich:

— Nein.

Als man mich fragte, ob ich ihn wiedersehen wolle, antwortete ich:

— Ja.

Der Gerichtssaal erstarrte.

Die Zeitungen nannten mich:

„Das Mädchen, das ihren Entführer liebte.“

Heute bin ich sicher, dass es keine Liebe war, sondern ein Mechanismus, der meine Angst in einem erträglichen Zustand hielt.

Ich war nicht verrückt, und auch kein Opfer einer romantischen Fantasie.

Ich war Opfer des Bedürfnisses, zu überleben.

Das Stockholm-Syndrom ist keine Liebe.

Es ist eine seltsame Art, die der Mensch gefunden hat, um am Leben zu bleiben.

.

.

Testimonianza della Sindrome di Stoccolma

Non mi sono svegliata una mattina amandolo.

Questa è la prima cosa che tutti devono capire.

All’epoca avevo ventun anni.

Studiavo filosofia, psicologia e storia dell’arte.

La mia famiglia è molto ricca.

Avevo tutto, e tutto mi annoiava.

La monotonia pericolosa di un mondo.

Sono diventata indipendente e vivevo da sola.

L’incidente avvenne in giugno.

Non descriverò i dettagli del rapimento in un racconto sciocco e pomposo.

Ricordo solo il primo istante: il mio sonno interrotto nella notte, una mano che mi tirò fuori dalle lenzuola e dal letto, l’odore pungente dell’anestetico nel naso, l’auto in cui mi spinsero prima che perdessi conoscenza.

Non serve altro.

Nel buio del luogo dove mi tenevano, un’ombra accese una torcia, e lo vidi per la prima volta.

Rimase immobile davanti a me.

— Non ti farò del male se collabori, disse.

Non era una minaccia, era l’applicazione di una regola.

I giorni erano terribilmente assurdi.

All’inizio volevo solo capire.

Chi? Perché? Per quanto tempo?

Quando mi avrebbero trovata?

Poi smisi di fare domande.

Diventai una macchina per misurare il pericolo.

Osservavo il suo passo, il suo umore, l’ora in cui mangiava, il momento in cui dormiva.

Non dimenticherò mai il sesto giorno.

Avevo la febbre.

Non so da cosa — forse dall’ansia, forse dal seminterrato dove mi teneva.

— Ho freddo, dissi.

Non era una supplica.

Dopo un po’ portò una coperta e del tè caldo.

Rimase in piedi contro il muro, di spalle, finché non bevvi.

Non parlò.

Non mi toccò.

In quel momento mi accadde qualcosa di più pericoloso della paura:

provai gratitudine.

Una gratitudine che non meritava, nata dal fatto che qualcuno che può ucciderti non ti ha uccisa.

Fu lì che iniziò la nostra relazione, se posso chiamarla così.

Mi offriva protezione dagli «altri invisibili», i suoi complici.

Sapevo perché mi aveva presa.

Avevano bisogno del riscatto.

Un giorno, quando mi portò cibo e acqua, mentre stava uscendo gli dissi:

— Grazie.

Si voltò e mi guardò.

Fu allora che iniziai a temere meno le sue intenzioni e più il ritorno al mondo senza di lui.

Strano? Assurdo?

Il corpo sa come attaccarsi a ciò che assicura la sua continuità,

e lui era la continuità per me.

Quando, dopo quasi due mesi, la polizia venne a tirarmi fuori, gridai:

— Non fategli del male!

Non era magnanimità.

Mi aveva mantenuta viva.

In tribunale, quando mi chiesero se mi avesse picchiata, dissi:

— No.

Se mi avesse violentata, dissi:

— No.

Quando mi chiesero se volevo rivederlo, risposi:

— Sì.

L’aula si gelò.

I giornali mi chiamarono:

«La ragazza che amò il suo rapitore.»

Oggi sono certa che non fosse amore, ma un meccanismo che teneva la mia paura in uno stato sopportabile.

Non ero pazza, né vittima di una fantasia romantica.

Ero vittima del bisogno di sopravvivere.

La sindrome di Stoccolma non è amore.

È un modo strano che l’essere umano ha trovato per rimanere vivo.

.

.

Testimonio del Síndrome de Estocolmo

No me desperté una mañana amándolo.

Eso es lo primero que todos deben comprender.

Tenía veintiún años en ese entonces.

Estudiaba filosofía, psicología e historia del arte.

Mi familia es muy rica.

Lo tenía todo, y todo me aburría.

La peligrosa monotonía de un mundo.

Me independicé y vivía sola.

El incidente ocurrió en junio.

No describiré los detalles del secuestro en una narración tonta y pomposa.

Solo recuerdo el primer instante: mi sueño interrumpido en la noche, una mano que me arrancó de las sábanas y de la cama, el olor penetrante del anestésico en mi nariz, el coche en el que me empujaron antes de perder el conocimiento.

No hace falta más.

En la oscuridad del lugar donde me mantenían, una sombra encendió una linterna y lo vi por primera vez.

Se quedó inmóvil frente a mí.

— No te haré daño si cooperas, dijo.

No fue una amenaza, sino la aplicación de una regla.

Los días fueron terriblemente absurdos.

Al principio solo quería entender.

¿Quiénes? ¿Por qué? ¿Cuánto duraría?

¿Cuándo me encontrarían?

Luego dejé de hacer preguntas.

Me convertí en una máquina de medir el peligro.

Observaba su paso, su humor, la hora en que comía, el momento en que dormía.

Nunca olvidaré el sexto día.

Tenía fiebre.

No sé de qué — quizá del miedo, quizá del sótano donde me tenía.

— Tengo frío, dije.

No era una súplica.

Al poco tiempo trajo una manta y té caliente.

Se quedó de pie contra la pared, de espaldas, hasta que terminé de beberlo.

No habló.

No me tocó.

En ese momento me ocurrió algo más peligroso que el miedo:

sentí gratitud.

Una gratitud que él no merecía, nacida del hecho de que alguien que puede matarte no te mata.

Ahí comenzó nuestra relación, si puedo llamarla así.

Me ofrecía seguridad contra los ‘otros invisibles’, sus cómplices.

Sabía por qué me había tomado.

Necesitaban el rescate.

Un día, cuando me trajo comida y agua, mientras salía le dije:

— Gracias.

Se volvió y me miró.

Entonces empecé a temer menos sus intenciones y más mi regreso al mundo sin él.

¿Extraño? ¿Absurdo?

El cuerpo sabe amarrarse a lo que asegura su continuidad,

y él era continuidad para mí.

Cuando, después de casi dos meses, la policía llegó y me sacó de allí, grité:

— ¡No le hagan daño!

No era magnanimidad.

Él me había mantenido viva.

En el tribunal, cuando me preguntaron si me había golpeado, dije:

— No.

Si me había violado, dije:

— No.

Cuando me preguntaron si quería volver a verlo, respondí:

— Sí.

La sala del tribunal se congeló.

Los periódicos me llamaron:

“La chica que amó a su secuestrador”.

Hoy estoy segura de que no fue amor, sino un mecanismo que mantuvo mi miedo en un estado tolerable.

No estaba loca, ni era víctima de una fantasía romántica.

Era víctima de la necesidad de sobrevivir.

El Síndrome de Estocolmo no es amor.

Es una forma extraña que el ser humano ha encontrado para seguir con vida.

.

.

Testemunho da Síndrome de Estocolmo

Eu não acordei um dia amando-o.

Essa é a primeira coisa que todos precisam entender.

Eu tinha vinte e um anos na época.

Estudava filosofia, psicologia e história da arte.

Minha família é muito rica.

Eu tinha tudo, e tudo me entediava.

A perigosa monotonia de um mundo.

Tornei-me independente e vivia sozinha.

O incidente aconteceu em junho.

Não vou descrever os detalhes do sequestro em uma narrativa tola e pomposa.

Só me lembro do primeiro instante: meu sono interrompido durante a noite, uma mão me puxando dos lençóis e da cama, o odor penetrante do anestésico no meu nariz, o carro no qual me empurraram antes de eu perder a consciência.

Nada mais é necessário.

Na escuridão do local onde me mantinham, uma sombra acendeu uma lanterna e eu o vi pela primeira vez.

Ele ficou parado diante de mim.

— Não vou te machucar se você cooperar, disse ele.

Não era uma ameaça, era a aplicação de uma regra.

Os dias foram terrivelmente absurdos.

No começo eu só queria entender.

Quem? Por quê? Por quanto tempo?

Quando iriam me encontrar?

Depois parei de perguntar.

Transformei-me numa máquina de medir perigo.

Observava seu passo, seu humor, a hora em que comia, o momento em que dormia.

Nunca esquecerei o sexto dia.

Eu estava com febre.

Não sei de quê — talvez da ansiedade, talvez do porão onde ele me mantinha.

— Estou com frio, eu disse.

Não era um pedido.

Depois de um tempo ele trouxe um cobertor e chá quente.

Ficou de pé encostado na parede, de costas, até eu terminar de beber.

Não falou.

Não me tocou.

Naquele momento aconteceu algo mais perigoso do que o medo:

senti gratidão.

Uma gratidão que ele não merecia, nascida do fato de que alguém capaz de te matar não te mata.

Foi ali que começou nossa relação, se posso chamá-la assim.

Ele me oferecia segurança contra os ‘outros invisíveis’, seus cúmplices.

Eu sabia por que ele tinha me levado.

Eles precisavam do resgate.

Um dia, quando ele trouxe comida e água, ao sair eu disse:

— Obrigada.

Ele se virou e me olhou.

Foi então que comecei a temer menos suas intenções e mais o retorno ao mundo sem ele.

Estranho? Absurdo?

O corpo sabe como se agarrar ao que garante sua continuidade,

e ele era continuidade para mim.

Quando, depois de quase dois meses, a polícia chegou para me tirar dali, eu gritei:

— Não façam mal a ele!

Não era magnanimidade.

Ele tinha me mantido viva.

No tribunal, quando me perguntaram se ele tinha me batido, eu disse:

— Não.

Se tinha me violentado, eu disse:

— Não.

Quando me perguntaram se eu queria revê-lo, respondi:

— Sim.

A sala do tribunal ficou em silêncio.

Os jornais me chamaram:

“A garota que amou seu sequestrador”.

Hoje tenho certeza de que não era amor, mas um mecanismo que manteve meu medo em um estado suportável.

Eu não estava louca, nem era vítima de uma fantasia romântica.

Era vítima da necessidade de sobreviver.

A Síndrome de Estocolmo não é amor.

É uma forma estranha que o ser humano encontrou para continuar vivo.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Συνέχειες Ιστοριών

η νύχτα είχε καταπιεί τα πάντα.

Σκοτεινη ύπαρξη

κάτω από τη σιωπή.

παγιδευμένη στο κορμί τής πόλης.

Το βλεμμα της τσακισμενο.

Περιέφερνε την πληγή τής ψυχής της που δεν

επουλώνεται.

τα χρόνια της είχαν πέρασει,κουβαλούσε ένα σκελετό ονείρων.

Ενιωσε ένα ρίγος.

στα σκοτεινα,ανάμεσα στα τσιμεντένια κτίρια,

πνιγμενη στη μοναξια.

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα της,ο οδηγος τη ρώτησε:-ποσο.παει;

-σχολασα,φίλε,τού είπε,τερμα.

Ενα αδέσποτο σκυλί την ακολούθησε,μια άγρια, πικρή ζωή.

Εβγαλε απ'τη τσάντα της ένα σάντουιτς,έσκυψε το άφησε κάτω,να το φαει.

Έφυγε,εξαφανίστηκε στη νύχτα.

ξάπλωσε στο κρεβατι της,

τα πόδια της πονούσαν,βαρύ σαν πέτρα το κορμί της,

έκλεισε τα μάτια,

ένιωσε ότι συνθλιβεται,

το τίποτα να την γεμίζει.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fado Menor στη Mouraria Lisboa

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η Inês de Moura στη Mouraria ηταν

a voz da sombra η φωνή τής σκιάς.

Τραγουδούσε fado menor, στο μικρό casa de fado O Gato Azul στη Rua do Capelão,εκεί όπου παλιά τραγουδούσε η Maria Severa Onofriana.

Η μητέρα της ήταν άρρωστη,η υγρασία είχε πειράξει τα πνευμόνια της.

Τον πατέρα της,ήταν μικρό κορίτσι τότε,μια νύχτα τον συνέλαβαν,τον φυλάκισαν και τον εκτέλεσαν.

Ένα βράδυ με πυκνή ομίχλη μπήκε μέσα στο O Gato Azul ένας ναυτικός,ο

Miguel.

Είχε ταξιδέψει από το Macau τής Κίνας ως το Santos τής Βραζιλιας.

Παρήγγειλε Vinho Verde.

Οταν άκουσε την Inês να τραγουδάει:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Στη σιωπή τής νύχτας τραγουδώ,

η saudade στην καρδιά μου με μαχαιρώνει.

Το φεγγάρι φωτίζει τα δάκρυά μου,

και τα κύματα έρχονται να πάρουν το fado μου.

ένιωσε πως:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz,

Ο ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς όσο ο πόνος τής φωνής της

Στο διάλειμμα τη κέρασε ενα Ginjinha,λικέρ κερασιού.

Η Inês και ο Miguel άρχισαν να συναντιούνται. Εκείνος τής μιλούσε για την Σαγκάη,την Αβάνα,το Recife τής Βραζιλιας,τα κανάλια τις γέφυρες του,τη μουσική το χορο

frevo, maracatu,το καρναβάλι.

Εκείνη τού μιλούσε για τη δύσκολη επιβίωση,τη μητέρα που δύσκολευται ν'αναπνευσει,τη Mouraria που είχε γεμίσει σκιές,ανθρώπους τους,πληροφοριοδότες,

χαφιέδες.

Κάθε νύχτα έρχονταν ασφαλιτες στο casa de fado O Gato Azul και παρακολουθούσαν.

Ο Miguel τής εκμυστηρεύτηκε πως είχε μυστικές συνδέσεις

με εξόριστους αντιφρονούντες στα λιμάνια.

Η Inês δεν ήταν γραμμένη σε καμιά παράνομη μυστικη πολιτική οργάνωση.

Όμως στα fados της υπόγεια,με υπαινιγμους,έλεγε για την τυραννια,τις διωξεις.

Και ο κόσμος καταλάβαινε.

Τού απέκρυψε τη σχέση της με έναν πλούσιο.επιχειρηματια,

που την ήθελε ερωμένη του με αντάλλαγμα τα φάρμακα τής μητέρας της,χρήματα,ασφαλεια.

Όταν ο.επιχειρημστιας έμαθε για τον Miguel θύμωσε και τής ζήτησε να τον χωρίσει.

Η Inês αρνήθηκε.

Τότε ο επιχειρηματίας απευθύνθηκε στους φίλους του στο καθεστως

και εκεινοι έστειλαν και τον συνέλαβαν μέσα στο O Gato Azul τη στιγμή που η Inês τραγουδούσε:

A minha cidade deixou de sonhar

η πόλη μου σταμάτησε

πια να ονειρευτεται

Η Inês πάγωσε,τρελάθηκε.

Όταν αναστατωμένη γύριζε σπίτι της,είδε μέσα στην ομιχλη τον τεράστιο όγκο τού επιχειρηματία να τής κλείνει το δρόμο.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui,na escuridão.

το fado σου,μικρή μου,τελειώνει εδώ,στο σκοτάδι.

Ο πυροβολισμός τής εσπασε τη καρδιά.

Ο Miguel έμαθε τον θάνατό της μήνες αργότερα στο κελί τής φυλακής του.

Όταν αποφυλακίστηκε έφυγε για τη Βραζιλια και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Ποτέ δεν ξέχασε την Inês του,τη a voz da sombra.

Και μέσα στην ομιχλη τής Mauraria άκουγεται το fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua

η φωνή τής σκιάς χωρις τέλος,

η saudade σχίζει την ψυχή μου,

οποιος την ακούει νιώθει το κρύο τής μοίρας στη σιωπή τού δρόμου.

.

.

Σημείωση:

Maria Severa Onofriana(Λισαβόνα 1820-1846),

μια από τις πρώτες τραγουδίστριες τού fado.

Στη Mouraria,τη παλιά πόλη τής Λισαβόνας,που εζησε στην Rua do Capelão στη Mouraria υπάρχει σήμερα το Largo da Severa με την Casa da Severa.

.

.

Fado Menor in Mouraria, Lisbon

Inês de Moura in Mouraria was a voz da sombra, the voice of the shadow.

She sang fado menor at the small casa de fado O Gato Azul on Rua do Capelão, where Maria Severa Onofriana once sang.

Her mother was ill; the dampness had affected her lungs.

Her father—she was a little girl then—was captured one night, imprisoned, and executed.

One foggy evening, a sailor entered O Gato Azul—Miguel.

He had traveled from Macau, China, to Santos, Brazil.

He ordered Vinho Verde.

When he heard Inês sing:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

In the silence of the night I sing,

saudade in my heart cuts me.

The moon illuminates my tears,

and the waves come to take my fado.

He felt that:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

The ocean is not as deep as the pain in her voice.

During the break, he offered her a Ginjinha, cherry liqueur.

Inês and Miguel began meeting. He spoke of Shanghai, Havana, Recife in Brazil, its canals and bridges, the music, the dance—frevo, maracatu, carnival.

She spoke of her hard survival, her mother struggling to breathe, Mouraria full of shadows, informants, spies.

Every night, agents came to O Gato Azul to watch.

Miguel confided that he had secret connections with exiled dissidents in the ports.

Inês was not part of any illegal secret political organization. Yet in her fados, subtly, through allusions, she sang of tyranny and persecution. People understood.

She hid from him her affair with a wealthy businessman, who wanted her as a mistress in exchange for her mother’s medicine, money, and security.

When the businessman learned of Miguel, he became angry and demanded she leave him. Inês refused.

The businessman then turned to his regime friends, who sent men to arrest Miguel inside O Gato Azul while Inês sang:

A minha cidade deixou de sonhar

My city has stopped

dreaming.

Inês froze, lost her mind.

When she returned home, distressed, she saw in the fog the enormous figure of the businessman blocking her way.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Your fado, my little one, ends here, in the darkness.

The shot shattered her heart.

Miguel learned of her death months later in his prison cell.

When he was released, he went to Brazil and never returned.

He never forgot his Inês, a voz da sombra.

And in the fog of Mouraria, the fado menor is still heard:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

The voice of the shadow without end,

saudade tears my soul,

whoever hears it feels the chill of fate in the silence of the street.

.

.

Fado Menor à Mouraria, Lisbonne

Inês de Moura à Mouraria était a voz da sombra, la voix de l’ombre.

Elle chantait le fado menor dans le petit casa de fado O Gato Azul sur la Rua do Capelão, là où Maria Severa Onofriana chantait autrefois.

Sa mère était malade ; l’humidité avait abîmé ses poumons.

Son père—elle était encore une petite fille—fut capturé une nuit, emprisonné et exécuté.

Un soir brumeux, un marin entra dans O Gato Azul—Miguel.

Il avait voyagé de Macao, en Chine, à Santos, au Brésil.

Il commanda du Vinho Verde.

Quand il entendit Inês chanter :

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Dans le silence de la nuit je chante,

la saudade dans mon cœur me transperce.

La lune éclaire mes larmes,

et les vagues viennent emporter mon fado.

Il ressentit que :

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

L’océan n’est pas aussi profond que la douleur de sa voix.

Pendant la pause, il lui offrit une Ginjinha, liqueur de cerise.

Inês et Miguel commencèrent à se voir. Il lui parlait de Shanghai, La Havane, Recife au Brésil, de ses canaux et ponts, de la musique, de la danse—frevo, maracatu, carnaval.

Elle lui parlait de sa survie difficile, de sa mère qui peine à respirer, de Mouraria remplie d’ombres, d’informateurs, d’espions.

Chaque nuit, des agents venaient à O Gato Azul pour surveiller.

Miguel lui confiait qu’il avait des liens secrets avec des dissidents exilés dans les ports.

Inês n’appartenait à aucune organisation politique secrète illégale. Pourtant, dans ses fados, subtilement, par des allusions, elle chantait la tyrannie et les persécutions.

Le public comprenait.

Elle lui cachait sa relation avec un riche homme d’affaires, qui voulait d’elle qu’elle devienne sa maîtresse en échange des médicaments de sa mère, de l’argent, et de la sécurité.

Quand l’homme d’affaires apprit l’existence de Miguel, il se fâcha et exigea qu’elle rompe avec lui. Inês refusa.

L’homme d’affaires fit alors appel à ses amis du régime, qui envoyèrent des hommes pour arrêter Miguel à l’intérieur de O Gato Azul alors qu’Inês chantait :

A minha cidade deixou de sonhar

Ma ville a cessé

de rêver.

Inês se figea, devint folle.

De retour chez elle, bouleversée, elle vit dans la brume l’énorme silhouette de l’homme d’affaires lui bloquer le passage.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Ton fado, ma petite, s’achève ici, dans l’obscurité.

Le coup de feu brisa son cœur.

Miguel apprit sa mort des mois plus tard dans sa cellule.

À sa libération, il partit pour le Brésil et ne revint jamais.

Il n’oublia jamais son Inês, a voz da sombra.

Et dans la brume de Mouraria, le fado menor se fait encore entendre :

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voix de l’ombre sans fin,

la saudade déchire mon âme,

qui l’entend ressent le froid du destin dans le silence de la rue.

.

.

Fado Menor in Mouraria, Lissabon

Inês de Moura in Mouraria war a voz da sombra, die Stimme des Schattens.

Sie sang fado menor im kleinen casa de fado O Gato Azul in der Rua do Capelão, wo einst Maria Severa Onofriana sang.

Ihre Mutter war krank; die Feuchtigkeit hatte ihre Lungen beeinträchtigt.

Ihr Vater – sie war noch ein kleines Mädchen – wurde eines Nachts gefangen genommen, eingesperrt und hingerichtet.

An einem nebligen Abend betrat ein Seemann O Gato Azul – Miguel.

Er war von Macau, China, nach Santos, Brasilien, gereist.

Er bestellte Vinho Verde.

Als er Inês singen hörte:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Im Schweigen der Nacht singe ich,

saudade in meinem Herzen schneidet mich.

Der Mond erleuchtet meine Tränen,

und die Wellen kommen, um mein Fado zu tragen.

Er fühlte:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

Der Ozean ist nicht so tief wie der Schmerz in ihrer Stimme.

In der Pause schenkte er ihr eine Ginjinha, Kirschlikör.

Inês und Miguel begannen sich zu treffen. Er erzählte ihr von Shanghai, Havanna, Recife in Brasilien, von Kanälen, Brücken, Musik, Tanz – Frevo, Maracatu, Karneval.

Sie erzählte ihm von ihrem harten Überleben, von ihrer Mutter, die schwer atmete, von Mouraria voller Schatten, Informanten, Spitzel.

Jede Nacht kamen Beamte ins O Gato Azul, um zuzusehen.

Miguel vertraute ihr an, dass er geheime Verbindungen zu exilierten Dissidenten in den Häfen hatte.

Inês war keiner illegalen geheimen politischen Organisation angeschlossen. Doch in ihren Fados sang sie, versteckt, durch Andeutungen, über Tyrannei und Verfolgung. Die Menschen verstanden.

Sie verbarg vor ihm ihre Beziehung zu einem reichen Geschäftsmann, der sie als Geliebte wollte im Austausch für die Medikamente ihrer Mutter, Geld und Sicherheit.

Als der Geschäftsmann von Miguel erfuhr, wurde er wütend und forderte sie auf, ihn zu verlassen. Inês weigerte sich.

Der Geschäftsmann wandte sich dann an seine Freunde im Regime, die Männer schickten und Miguel im O Gato Azul verhafteten, während Inês sang:

A minha cidade deixou de sonhar

Meine Stadt hat aufgehört

zu träumen.

Inês erstarrte, verlor den Verstand.

Als sie aufgebracht nach Hause ging, sah sie im Nebel die gewaltige Gestalt des Geschäftsmannes, der ihr den Weg versperrte.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Dein Fado, mein Kleines, endet hier, in der Dunkelheit.

Der Schuss zerbrach ihr Herz.

Miguel erfuhr Monate später in seiner Gefängniszelle von ihrem Tod.

Nach seiner Entlassung ging er nach Brasilien und kehrte nie zurück.

Er vergaß seine Inês nie, a voz da sombra.

Und im Nebel von Mouraria ist der fado menor noch zu hören:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

Die Stimme des Schattens ohne Ende,

saudade zerreißt meine Seele,

wer sie hört, spürt die Kälte des Schicksals in der Stille der Straße.

.

.

Fado Menor a Mouraria, Lisbona

Inês de Moura a Mouraria era a voz da sombra, la voce dell’ombra.

Cantava fado menor nel piccolo casa de fado O Gato Azul in Rua do Capelão, dove un tempo cantava Maria Severa Onofriana.

Sua madre era malata; l’umidità aveva danneggiato i suoi polmoni.

Suo padre – era ancora una bambina – fu catturato una notte, imprigionato ed eseguito.

Una sera nebbiosa, un marinaio entrò in O Gato Azul – Miguel.

Aveva viaggiato da Macao, Cina, a Santos, Brasile.

Ordinò Vinho Verde.

Quando sentì cantare Inês:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Nel silenzio della notte canto,

saudade nel mio cuore mi trafigge.

La luna illumina le mie lacrime,

e le onde vengono a portare il mio fado.

Sentì che:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

L’oceano non è profondo quanto il dolore nella sua voce.

Durante l’intervallo, le offrì una Ginjinha, liquore di ciliegie.

Inês e Miguel cominciarono a incontrarsi. Lui le parlava di Shanghai, L’Avana, Recife in Brasile, dei suoi canali e ponti, della musica, della danza – frevo, maracatu, carnevale.

Lei gli parlava della sua dura sopravvivenza, della madre che faticava a respirare, di Mouraria piena di ombre, informatori, spie.

Ogni notte, agenti venivano a O Gato Azul per osservare.

Miguel le confidò di avere connessioni segrete con dissidenti esiliati nei porti.

Inês non apparteneva a nessuna organizzazione politica segreta illegale. Eppure nei suoi fados, in modo sotterraneo, attraverso allusioni, cantava di tirannia e persecuzioni.

La gente capiva.

Le nascondeva la relazione con un ricco uomo d’affari, che la voleva come amante in cambio dei farmaci per la madre, soldi e sicurezza.

Quando l’uomo d’affari venne a sapere di Miguel, si arrabbiò e le chiese di lasciarlo. Inês rifiutò.

L’uomo d’affari allora si rivolse ai suoi amici del regime, che inviarono uomini per arrestare Miguel dentro O Gato Azul mentre Inês cantava:

A minha cidade deixou de sonhar

La mia città ha smesso

di sognare.

Inês si bloccò, impazzì.

Tornando a casa sconvolta, vide nella nebbia l’enorme figura dell’uomo d’affari che le sbarrava la strada.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Il tuo fado, piccola mia, finisce qui, nell’oscurità.

Lo sparo le spezzò il cuore.

Miguel apprese della sua morte mesi dopo nella sua cella.

Quando fu liberato, partì per il Brasile e non tornò mai.

Non dimenticò mai la sua Inês, a voz da sombra.

E nella nebbia di Mouraria si ode ancora il fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voce dell’ombra senza fine,

la saudade lacera la mia anima,

chi l’ascolta sente il freddo del destino nel silenzio della strada.

.

.

Fado Menor en Mouraria, Lisboa

Inês de Moura en Mouraria era a voz da sombra, la voz de la sombra.

Cantaba fado menor en la pequeña casa de fado O Gato Azul en la Rua do Capelão, donde alguna vez cantó Maria Severa Onofriana.

Su madre estaba enferma; la humedad había afectado sus pulmones.

Su padre —ella era una niña entonces— fue capturado una noche, encarcelado y ejecutado.

Una noche con densa niebla entró en O Gato Azul un marinero: Miguel.

Había viajado desde Macao, China, hasta Santos, Brasil.

Pidió Vinho Verde.

Cuando escuchó cantar a Inês:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

En el silencio de la noche canto,

la saudade en mi pecho me atraviesa.

La luna ilumina mis lágrimas,

y las olas vienen a llevar mi fado.

Sintió que:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

El océano no es tan profundo como el dolor de su voz.

En el descanso, le ofreció una Ginjinha, licor de cereza.

Inês y Miguel comenzaron a encontrarse. Él le hablaba de Shanghái, La Habana, Recife en Brasil, de sus canales y puentes, de la música y el baile —frevo, maracatu, carnaval.

Ella le hablaba de su difícil supervivencia, de su madre que apenas podía respirar, de Mouraria llena de sombras, informantes, espías.

Cada noche llegaban agentes al O Gato Azul para observar.

Miguel le confesó que tenía conexiones secretas con disidentes exiliados en los puertos.

Inês no pertenecía a ninguna organización política secreta ilegal. Pero en sus fados, de manera subterránea, con insinuaciones, cantaba sobre la tiranía y la persecución.

La gente entendía.

Ella le ocultaba su relación con un empresario rico, que la quería como amante a cambio de los medicamentos de su madre, dinero y seguridad.

Cuando el empresario se enteró de Miguel, se enfadó y le pidió que lo dejara. Inês se negó.

Entonces, el empresario recurrió a sus amigos del régimen, quienes enviaron hombres y arrestaron a Miguel dentro de O Gato Azul mientras Inês cantaba:

A minha cidade deixou de sonhar

Mi ciudad ha dejado de

soñar.

Inês se paralizó, enloqueció.

Cuando, angustiada, regresaba a casa, vio en la niebla la enorme figura del empresario bloqueándole el camino.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

Tu fado, pequeña mía, termina aquí, en la oscuridad.

El disparo le rompió el corazón.

Miguel se enteró de su muerte meses después en su celda de prisión.

Al salir, se fue a Brasil y nunca regresó.

Nunca olvidó a su Inês, a voz da sombra.

Y en la niebla de Mouraria todavía se escucha el fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

La voz de la sombra sin fin,

la saudade rasga mi alma,

quien la escucha siente el frío del destino en el silencio de la calle.

.

.

Fado Menor na Mouraria, Lisboa

Inês de Moura na Mouraria era a voz da sombra, a voz da sombra.

Cantava fado menor na pequena casa de fado O Gato Azul na Rua do Capelão, onde Maria Severa Onofriana cantava antigamente.

A mãe dela estava doente; a humidade tinha prejudicado os seus pulmões.

O pai dela —ela era uma menina então— foi preso uma noite, encarcerado e executado.

Numa noite com neblina densa, entrou no O Gato Azul um marinheiro: Miguel.

Tinha viajado de Macau, China, até Santos, Brasil.

Pediu Vinho Verde.

Quando ouviu Inês cantar:

No silêncio da noite eu canto,

saudade no peito a me cortar.

A lua ilumina o meu pranto,

e as ondas vêm o meu fado levar.

Sentiu que:

O oceano não é profundo como a dor da sua voz

No intervalo, ofereceu-lhe uma Ginjinha, licor de cereja.

Inês e Miguel começaram a encontrar-se. Ele falava-lhe de Xangai, Havana, Recife no Brasil, dos canais e pontes, da música e da dança — frevo, maracatu, carnaval.

Ela falava-lhe da difícil sobrevivência, da mãe que tinha dificuldade em respirar, da Mouraria cheia de sombras, informantes, espiões.

Todas as noites chegavam agentes ao O Gato Azul para observar.

Miguel confidenciou-lhe que tinha ligações secretas com dissidentes exilados nos portos.

Inês não estava inscrita em nenhuma organização política secreta ilegal. Mas nos seus fados, de forma subterrânea, com insinuações, cantava sobre a tirania e a perseguição.

O público entendia.

Ela ocultava a relação com um empresário rico, que a queria como amante em troca dos remédios da mãe, dinheiro e segurança.

Quando o empresário soube de Miguel, ficou zangado e pediu-lhe para o deixar. Inês recusou.

Então, o empresário recorreu aos amigos do regime, que enviaram homens e prenderam Miguel dentro do O Gato Azul enquanto Inês cantava:

A minha cidade deixou de sonhar

Inês ficou paralisada, enlouqueceu.

Quando, perturbada, voltava para casa, viu na neblina a enorme figura do empresário a bloquear-lhe o caminho.

-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.

O tiro partiu-lhe o coração.

Miguel soube da sua morte meses depois, na sua cela de prisão.

Quando foi libertado, foi para o Brasil e nunca mais voltou.

Nunca esqueceu a sua Inês, a voz da sombra.

E na neblina da Mouraria ainda se ouve o fado menor:

A voz da sombra sem fim,

a saudade rasga a minha alma,

quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Εξέταση

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Τον έφεραν στην αίθουσα τής ανακρισης.Ενα μονο μικρό παράθυρο υπήρχε ψηλά.

Σχεδόν σκοτάδι.

Τον κάθισαν σε μια καρέκλα στο κέντρο και τον έδεσαν σφιχτά.

Ο ιεροεξεταστής,ενας ψηλός αδύνατος άντρας,με οστεωδη πρόσωπο,μπήκε μέσα.

Φορούσε μαύρη ενδυμασία.Σταθηκε όρθιος μπροστά του.

-Γιατι σε κατηγορούν;τον ρώτησε.

Δεν απαντησε.

Ο ιεροεξεταστής πήγε αριστερά του.

-Είναι αλήθεια,ότι έγραψες ότι ο Θεος δεν είναι παντοδύναμος,αλλά υπόλογος στους ανθρώπους;

-Ειναι αλήθεια,απάντησε.

Αυτό είναι ερώτηση.

Ο ιεροεξεταστής πήγε πίσω του.

-Οι ερωτήσεις όμως δεν είναι αθώες,είπε ο ιερος ανακριτής,όλες οι αιρέσεις ξεκινούν από ερωτήσεις.

Δεν απαντησε.

Ο ιεροεξεταστης πήγε δεξιά του.

-Τι επιδιώκεις; Ποιος σε καθοδηγεί;

-Κανείς,απάντησε,μόνο η απορία.

-Η απορία είναι μορφή αλαζονείας,είπε ο ιεροεξεταστής.

Το να ρωτάς όταν η Εκκλησία έχει ήδη απαντήσει είναι σαν να προσπαθείς να διορθώσεις τον Θεό.

-Αληθεια είναι,απάντησε,

αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα χρειαζόταν διόρθωση.

-Ποιος είσαι για να το αναρωτηθείς;ακούστηκε σκληρή η φωνή τού ιεροεξεταστη

-Ένας άνθρωπος,απάντησε.

Ο ιεροεξεταστης πήγε μπροστά του.

-Δεν φοβάσαι;τον ρώτησε.

-Φοβάμαι,απάντησε,αλλά δεν μετατρέπω τον φόβο σε υπακοή.

-Αρκετα,φώναξε ο ιεροεξεταστης,πάρτε τον.

Τον έφεραν σε ένα πολύ στενό χώρο.Εδεσαν τους καρπούς του σφιχτά με σχοινί και τον κρέμασαν

ψηλά σε ένα γάντζο.

Απο τα πόδια του κρέμασαν σιδερένια βαρη.

Τον άφησαν στο σκοτάδι.

Έκλεισαν τη πόρτα.

Το τρομερό βάρος εξαρθρωνε το σώμα του.

Απο ανοιγμα πανω τού έρριχναν παγωμένο νερό.

Πέρασαν ώρες,μερες.

Η πόρτα άνοιξε.Ερριξαν φως πάνω του.Τυφλωθηκε.

Άκουσε τη φωνή τού ιεροεξεταστη:

-αρκεί η ομολογία τής αίρεσης σου

-Η πίστη σας ζητάει ομολογία,τού απάντησε,η δική μου ζητάει αλήθεια.

Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.

Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.

Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.

Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.

Κάποιος εντεταλμένος τους πάνω σε ξύλινο ψηλό βαθρο για είναι ορατός διάβασε:

'Εις το όνομα τής καθαρότητας τής πίστεως και τής σωτηρίας τών ψυχών

ο κατηγορούμενος καταδικάζεται εις το πυρ.'

Άναψαν τη φωτιά.

Οι φλόγες τον έκαιγαν.

Ο αιρετικος έγινε στάχτη.

Λενε πως στα χειρόγραφα τής υπόθεσης,που βρέθηκαν πολύ αργότερα,ο ιεροεξεταστης είχε σημειώσει:

Ο άνθρωπος ρώτησε γιατί ο Θεός δεν διορθώνεται.

Και ίσως η μόνη απάντηση είναι πως ο Θεός δεν διορθώνεται,

αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν ίσως πρέπει.

.

.

The Examination

They brought him into the interrogation room.

There was only a small window high up.

Almost darkness.

They sat him on a chair in the center and tied him tight.

The inquisitor, a tall thin man with a bony face, entered.

He wore black garments. He stood in front of him.

“Why are you accused?” he asked.

He did not answer.

The inquisitor moved to his left.

“Is it true that you wrote that God is not almighty, but accountable to men?”

“It is true,” he answered.

“That is a question.”

The inquisitor went behind him.

“But questions are not innocent,” said the holy examiner. “All heresies begin with questions.”

He did not answer.

The inquisitor moved to his right.

“What do you seek? Who guides you?”

“No one,” he answered, “only doubt.”

“Doubt is a form of arrogance,” said the inquisitor.

“To ask when the Church has already answered is like trying to correct God.”

“It is true,” he answered,

“I wonder if God would need correction.”

“And who are you to wonder?” came the harsh voice of the inquisitor.

“A man,” he answered.

The inquisitor came before him.

“Are you not afraid?” he asked.

“I am afraid,” he replied, “but I do not turn fear into obedience.”

“Enough!” shouted the inquisitor. “Take him.”

They brought him into a very narrow space.

They tied his wrists tightly with rope and hung him from a hook high above.

From his feet they hung iron weights.

They left him in the dark.

They closed the door.

The terrible weight dislocated his body.

From an opening above they poured cold water over him.

Hours passed, days.

The door opened. They threw light upon him. He was blinded.

He heard the inquisitor’s voice:

“Your confession of heresy is sufficient.”

“Your faith demands confession,” he replied, “mine demands truth.”

They tied him on the pile of wood.

The crowd was gathered around.

An official, standing on a high wooden platform to be seen, read:

“In the name of the purity of the faith and the salvation of souls,

the accused is condemned to fire.”

They lit the flames.

The fire consumed him.

The heretic turned to ash.

They say that in the manuscripts of the case, found much later, the inquisitor had noted:

“The man asked why God is not corrected.

And perhaps the only answer is that God is not corrected,

but those who serve Him perhaps should be.”

.

.

L’Examen

On l’amena dans la salle d’interrogatoire.

Il n’y avait qu’une petite fenêtre en hauteur.

Presque l’obscurité.

On le fit asseoir sur une chaise au centre et on l’attacha fermement.

L’inquisiteur, un homme grand et mince au visage osseux, entra.

Il portait un vêtement noir. Il resta debout devant lui.

« De quoi t’accuse-t-on ? » demanda-t-il.

Il ne répondit pas.

L’inquisiteur passa à sa gauche.

« Est-il vrai que tu as écrit que Dieu n’est pas tout-puissant, mais redevable aux hommes ? »

« C’est vrai », répondit-il.

« Ceci est une question. »

L’inquisiteur se plaça derrière lui.

« Mais les questions ne sont pas innocentes, dit l’examinateur sacré. Toutes les hérésies commencent par des questions. »

Il ne répondit pas.

L’inquisiteur passa à sa droite.

« Que cherches-tu ? Qui te guide ? »

« Personne, répondit-il, seulement l’étonnement. »

« L’étonnement est une forme d’arrogance, dit l’inquisiteur.

Questionner lorsque l’Église a déjà répondu, c’est vouloir corriger Dieu. »

« C’est vrai, répondit-il,

je me demande si Dieu aurait besoin d’être corrigé. »

« Qui es-tu pour te le demander ? » lança la voix dure de l’inquisiteur.

« Un homme », répondit-il.

L’inquisiteur revint devant lui.

« N’as-tu pas peur ? » demanda-t-il.

« J’ai peur, répondit-il, mais je ne transforme pas la peur en obéissance. »

« Assez ! » cria l’inquisiteur. « Emmenez-le. »

On le conduisit dans un espace très étroit.

On lui lia les poignets avec une corde serrée et on le suspendit à un crochet en hauteur.

À ses pieds on accrocha des poids de fer.

On le laissa dans le noir.

On ferma la porte.

Le poids terrible disloquait son corps.

Par une ouverture au-dessus on lui versait de l’eau glacée.

Des heures passèrent, des jours.

La porte s’ouvrit. On jeta de la lumière sur lui. Il fut aveuglé.

Il entendit la voix de l’inquisiteur :

« Il suffit de ta confession d’hérésie. »

« Votre foi exige une confession, répondit-il, la mienne exige la vérité. »

On l’attacha au bûcher.

La foule était rassemblée autour.

Un officier, sur un haut estrade de bois pour être visible, lut :

« Au nom de la pureté de la foi et du salut des âmes,

l’accusé est condamné au feu. »

On mit le feu.

Les flammes le brûlèrent.

L’hérétique devint cendre.

On dit que dans les manuscrits du dossier, retrouvés bien plus tard, l’inquisiteur avait noté :

« L’homme a demandé pourquoi Dieu ne se corrige pas.

Et peut-être que la seule réponse est que Dieu ne se corrige pas,

mais que ceux qui le servent devraient peut-être le faire. »

.

.

Die Untersuchung

Sie brachten ihn in den Verhörraum.

Es gab nur ein kleines Fenster weit oben.

Fast völlige Dunkelheit.

Sie setzten ihn auf einen Stuhl in der Mitte und banden ihn fest.

Der Inquisitor, ein großer, dünner Mann mit knochigem Gesicht, trat ein.

Er trug schwarze Kleidung. Er stellte sich vor ihn.

„Warum wirst du angeklagt?“, fragte er.

Er antwortete nicht.

Der Inquisitor ging zu seiner linken Seite.

„Stimmt es, dass du geschrieben hast, Gott sei nicht allmächtig, sondern den Menschen gegenüber rechenschaftspflichtig?“

„Es stimmt“, antwortete er.

„Das ist eine Frage.“

Der Inquisitor ging hinter ihn.

„Aber Fragen sind nicht unschuldig“, sagte der heilige Prüfer. „Alle Häresien beginnen mit Fragen.“

Er antwortete nicht.

Der Inquisitor ging zu seiner rechten Seite.

„Was suchst du? Wer leitet dich?“

„Niemand“, antwortete er, „nur das Staunen.“

„Staunen ist eine Form von Arroganz“, sagte der Inquisitor.

„Zu fragen, wenn die Kirche bereits geantwortet hat, heißt, Gott korrigieren zu wollen.“

„Es stimmt“, antwortete er,

„ich frage mich, ob Gott eine Korrektur bräuchte.“

„Wer bist du, um das zu fragen?“, ertönte die harte Stimme des Inquisitors.

„Ein Mensch“, antwortete er.

Der Inquisitor trat wieder vor ihn.

„Hast du keine Angst?“

„Ich habe Angst“, antwortete er, „aber ich verwandle Angst nicht in Gehorsam.“

„Genug!“, rief der Inquisitor. „Nehmt ihn mit.“

Sie brachten ihn in einen sehr engen Raum.

Sie banden seine Handgelenke mit einem Seil fest und hängten ihn hoch an einen Haken.

An seine Füße hängten sie eiserne Gewichte.

Sie ließen ihn in der Dunkelheit zurück.

Sie schlossen die Tür.

Das schreckliche Gewicht verrenkte seinen Körper.

Durch eine Öffnung oben gossen sie eiskaltes Wasser über ihn.

Stunden vergingen, Tage.

Die Tür öffnete sich. Licht fiel auf ihn. Er wurde geblendet.

Er hörte die Stimme des Inquisitors:

„Dein Bekenntnis der Häresie genügt.“

„Euer Glaube verlangt ein Bekenntnis,“ antwortete er, „mein Glaube verlangt Wahrheit.“

Sie banden ihn auf den Holzstoß.

Das Volk stand ringsherum.

Ein Beauftragter, auf einem hohen hölzernen Podest, damit er sichtbar sei, las:

„Im Namen der Reinheit des Glaubens und des Heils der Seelen

wird der Angeklagte zum Feuer verurteilt.“

Sie zündeten das Feuer an.

Die Flammen fraßen ihn.

Der Ketzer wurde zu Asche.

Man sagt, dass in den Akten des Falls, die viel später gefunden wurden, der Inquisitor notiert hatte:

„Der Mensch fragte, warum Gott nicht korrigiert wird.

Und vielleicht ist die einzige Antwort, dass Gott nicht korrigiert wird,

aber diejenigen, die ihm dienen, vielleicht sollten.“

.

.

L’Esame

Lo portarono nella sala degli interrogatori.

C’era solo una piccola finestra in alto.

Quasi buio.

Lo fecero sedere su una sedia al centro e lo legarono strettamente.

L’inquisitore, un uomo alto e magro dal volto ossuto, entrò.

Indossava un abito nero. Si fermò davanti a lui.

«Perché sei accusato?» chiese.

Non rispose.

L’inquisitore si spostò alla sua sinistra.

«È vero che hai scritto che Dio non è onnipotente, ma responsabile davanti agli uomini?»

«È vero», rispose.

«Questa è una domanda.»

L’inquisitore si spostò dietro di lui.

«Ma le domande non sono innocenti,» disse l’esaminatore sacro. «Tutte le eresie cominciano dalle domande.»

Non rispose.

L’inquisitore si spostò alla sua destra.

«Che cosa cerchi? Chi ti guida?»

«Nessuno,» rispose, «solo la meraviglia.»

«La meraviglia è una forma di arroganza,» disse l’inquisitore.

«Domandare quando la Chiesa ha già risposto è come voler correggere Dio.»

«È vero,» rispose,

«mi chiedo se Dio avrebbe bisogno di correzione.»

«Chi sei tu per chiedertelo?» si udì la voce dura dell’inquisitore.

«Un uomo,» rispose.

L’inquisitore tornò davanti a lui.

«Non hai paura?»

«Ho paura,» rispose, «ma non trasformo la paura in obbedienza.»

«Basta!» gridò l’inquisitore. «Portatelo via.»

Lo condussero in uno spazio molto stretto.

Gli legarono i polsi con una corda e lo appesero in alto a un gancio.

Ai suoi piedi attaccarono pesi di ferro.

Lo lasciarono nel buio.

Chiusero la porta.

Il terribile peso gli slogava il corpo.

Da un’apertura sopra gli versavano acqua gelata.

Passarono ore, giorni.

La porta si aprì. Gli gettarono luce addosso. Fu accecato.

Udì la voce dell’inquisitore:

«Basta la tua confessione d’eresia.»

«La vostra fede chiede confessione,» rispose, «la mia chiede verità.»

Lo legarono alla catasta di legna.

La folla era tutt’intorno.

Un incaricato, su un alto palco di legno per essere visibile, lesse:

«In nome della purezza della fede e della salvezza delle anime

l’imputato è condannato al fuoco.»

Accesero il fuoco.

Le fiamme lo bruciarono.

L’eretico divenne cenere.

Si dice che nei manoscritti del caso, ritrovati molto più tardi, l’inquisitore avesse annotato:

«L’uomo ha domandato perché Dio non venga corretto.

E forse l’unica risposta è che Dio non viene corretto,

ma coloro che lo servono, forse sì.»

.

.

El Examen

Lo llevaron a la sala de interrogatorios.

Solo había una pequeña ventana en lo alto.

Casi oscuridad.

Lo sentaron en una silla en el centro y lo ataron con fuerza.

El inquisidor, un hombre alto y delgado de rostro huesudo, entró.

Vestía de negro. Se quedó de pie frente a él.

—¿De qué te acusan? —preguntó.

Él no respondió.

El inquisidor pasó a su izquierda.

—¿Es verdad que escribiste que Dios no es todopoderoso, sino responsable ante los hombres?

—Es verdad —respondió.

—Esa es una pregunta.

El inquisidor se colocó detrás de él.

—Pero las preguntas no son inocentes —dijo el examinador sagrado—, todas las herejías comienzan con preguntas.

Él no respondió.

El inquisidor pasó a su derecha.

—¿Qué buscas? ¿Quién te guía?

—Nadie —respondió—, solo la duda.

—La duda es una forma de arrogancia —dijo el inquisidor—.

Preguntar cuando la Iglesia ya ha respondido es como intentar corregir a Dios.

—Es verdad —respondió—,

me pregunto si Dios necesitaría corrección.

—¿Quién eres tú para preguntarlo? —se oyó la voz dura del inquisidor.

—Un hombre —respondió.

El inquisidor volvió a ponerse frente a él.

—¿No tienes miedo? —preguntó.

—Tengo miedo —respondió—, pero no convierto el miedo en obediencia.

—¡Basta! —gritó el inquisidor—, lleváoslo.

Lo llevaron a un espacio muy estrecho.

Le ataron las muñecas con una cuerda y lo colgaron de un gancho en lo alto.

A sus pies colgaron pesas de hierro.

Lo dejaron en la oscuridad.

Cerraron la puerta.

El peso terrible dislocaba su cuerpo.

Desde una abertura arriba le vertían agua helada.

Pasaron horas, días.

La puerta se abrió. Le arrojaron luz encima. Quedó cegado.

Oyó la voz del inquisidor:

—Basta con tu confesión de herejía.

—Vuestra fe exige confesión —respondió—, la mía exige verdad.

Lo ataron a la hoguera.

La multitud estaba alrededor.

Un funcionario, sobre una alta plataforma de madera para ser visto, leyó:

«En nombre de la pureza de la fe y de la salvación de las almas,

el acusado es condenado al fuego.»

Encendieron las llamas.

El fuego lo consumió.

El hereje se volvió ceniza.

Dicen que en los manuscritos del caso, encontrados mucho más tarde, el inquisidor había anotado:

«El hombre preguntó por qué Dios no se corrige.

Y quizá la única respuesta sea que Dios no se corrige,

pero tal vez quienes le sirven sí deberían.»

.

.

O Exame

Levaram-no à sala de interrogatório.

Havia apenas uma pequena janela lá em cima.

Quase escuridão.

Sentaram-no numa cadeira ao centro e o amarraram com força.

O inquisidor, um homem alto e magro de rosto ossudo, entrou.

Vestia roupas negras. Ficou de pé diante dele.

—De que é acusado? —perguntou.

Ele não respondeu.

O inquisidor foi para o seu lado esquerdo.

—É verdade que escreveste que Deus não é todo-poderoso, mas responsável perante os homens?

—É verdade —respondeu.

—Isto é uma pergunta.

O inquisidor foi para trás dele.

—Mas as perguntas não são inocentes —disse o examinador sagrado—, todas as heresias começam com perguntas.

Ele não respondeu.

O inquisidor foi para o seu lado direito.

—O que procuras? Quem te orienta?

—Ninguém —respondeu—, apenas a dúvida.

—A dúvida é uma forma de arrogância —disse o inquisidor—.

Perguntar quando a Igreja já respondeu é como tentar corrigir Deus.

—É verdade —respondeu—,

pergunto-me se Deus precisaria de correção.

—Quem és tu para te perguntares isso? —soou a voz dura do inquisidor.

—Um homem —respondeu.

O inquisidor voltou a ficar diante dele.

—Não tens medo? —perguntou.

—Tenho medo —respondeu—, mas não transformo o medo em obediência.

—Chega! —gritou o inquisidor—, levem-no.

Levaram-no para um espaço muito estreito.

Amarraram-lhe os pulsos com uma corda e o penduraram num gancho alto.

Nos pés, penduraram pesos de ferro.

Deixaram-no na escuridão.

Fecharam a porta.

O peso terrível deslocava o seu corpo.

Por uma abertura acima derramavam-lhe água gelada.

Passaram-se horas, dias.

A porta abriu-se. Lançaram luz sobre ele. Ficou cego.

Ouviu a voz do inquisidor:

—Basta a tua confissão de heresia.

—A vossa fé exige confissão —respondeu—, a minha exige verdade.

Amarraram-no à fogueira.

O povo estava à volta.

Um oficial, sobre um alto estrado de madeira para ser visível, leu:

«Em nome da pureza da fé e da salvação das almas,

o acusado é condenado ao fogo.»

Atearam fogo.

As chamas o queimaram.

O herege virou cinza.

Dizem que nos manuscritos do caso, encontrados muito mais tarde, o inquisidor anotara:

«O homem perguntou por que Deus não é corrigido.

E talvez a única resposta seja que Deus não é corrigido,

mas aqueles que o servem talvez devessem ser.»

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μεσαιωνική Ιστορία)

Η ντονα Ισαβέλλα και τα κλειδια

Στη Φλωρεντία τη χρονιά τού 1490,στο μοναστήρι Santa Croce ασκούνταν,τρόπος τού λέγειν,

ένας Φραγκισκανος καλόγερος,ονόματι αδελφός Γουλιέλμος,

με τα μάτια χαμηλά από ταπεινότητα για το θεαθειναι.Τον θεωρούσαν υπόδειγμα εγκράτειας,

κατά τα φαινόμενα,προσευχή και νηστεία,ιδιαιτέρως εμφανής όταν τον έβλεπαν.

Τότε είχε χηρευσει πρόσφατα και η ντονα Ισαβέλλα,νεοτάτη,και δεν ήταν δυνατόν να

τιθασεύσει τις ορμές τής φύσης,πόσο μάλλον κρυφίως που έπρεπε για να μην θεαθειναι.

Αυτες οι σωματικές αναταραχές τής προκαλουσαν ψυχολογικες διαταραχές και νια να

τις κατευνάσει ηθικώς κατέφυγε που αλλού εις τα θεία.

Εις τα θεία ήταν και ο αδελφός Γουλιέλμος που την καλοβλεπε πριν καταλήξει στα θεία

και μοναχευσει.

Στις λειτουργίες τον έβλεπε και από τα ολίγα που τού έδινε να καταλάβει,κατάλαβε και

μια μέρα τής πρότεινε,ψιθυριστά,γιατί οι άγιοι ακούνε,και κυρίως οι άνθρωποι ώτα έχουσιν,

να συζητήσουν ιδιαιτέρως στο κελί του στο μοναστήρι όπου θα την εξομολογήσει ταυτοχρόνως.

Εκείνη ερυθριαζουσα απο εντροπή εις την όψιν φανερως,και κρυφίωςτρέμουσα εις το σώμα,

εδέχθη και όρισαν την ώρα,βραδυνή, σκοτεινή το αριστοτερον.

Και πήγε η ντονα Ισαβέλλα στο κελί του μοναχου Γουλιέλμου και εκλεισθηκαν εντός του.

Μόνος όρος,αυτό απαιτησε η ντονα με άκρα αξιοπρέπεια φύλλου και θέσης,ειδάλλως εισέρχεται

δια την εξομολόγησην,να κρατάει όλη την ώρα τής συνεύρεσης τους,τα κλειδιά τού κελιού και

τής εξώπορτας τού μοναστηριού,δια να μην κλειστεί και αναγκαστει δώσει λόγον ενώπιον

ανθρώπων και θεού.

Να είναι ανά πάσαν στιγμή έτοιμη να διαφύγει τής ηθικής εξέτασης.

Ο αδελφός Γουλιέλμος,συμφώνησε,

πράγμα εύκολον.

Τι ειπώθηκε εκεί μέσα δεν το έμαθε ποτέ κανείς.

Το βέβαιον είναι ότι η ντονα Ισαβέλλα όταν εξήλθεν το πρόσωπο της ήταν γαλήνιο,το σώμα

της ανάλαφρον και τερμάτισαν δεοντως οι ψυχολογικές διαταραχές.

Ο δε Φραγκισκανος αδελφός Γουλιέλμος δεν είχε χρόνο να τον απασχολεί η εγκράτεια,ειδικώς

και γενικώς,ας ενδιατριψει περαιτέρω μετά τής ντονας εις τα εγκόσμια,άλλωστε λίαν συντόμως,

δεν θα έχει το ελεύθερον,ακούγεται πως ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα θα επιπεσει ως πανώλη στη Φλωρεντία,θα εξορισθουν οι Μεδικοι,και αντίο πλέον η τρυφηλοτητα και φυσικά η ντονα.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Δεν θυμάμαι

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνη 1

Εσωτερικό μπαρ,νύχτα,

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα στο χέρι κινείται αργα,αριστερά δεξιά πάνω κάτω, φλουταρει,δειχνει

στιγμιαία πολύ κοντινά,σε πρόσωπα,χέρια,ποτήρια,σταματά στο πρόσωπο τού αντρα,

προφίλ.

Ήχος:μουσική jazz Miles Davis So What,

ένα γέλιο που κόβεται αποτομα

Jump cut,flou noir

Σκηνη 2

Εξωτερικο δρόμου,νυχτα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Ή κάμερα μπροστά,σταθερή.

Ο άντρας βγαίνει από το μπαρ τον ακολουθεί η γυναίκα.

Περνούν μπροστά από τη κάμερα,η κάμερα γυρίζει και τούς ακολουθεί,τρέμει,σταθεροποιείται,τρέμει.

Ο άντρας και η γυναίκα διασχίζουν το δρόμο γεμάτο αυτοκίνητα.

Η καμερα σταματά,σταθερή.

Ο άντρας και γυναίκα χάνονται μέσα στο πλήθος.

Ήχος:αυτοκίνητα,κορναρισματα,

φωνή άντρα off:-γιατι ήρθες;

Φωνή γυναίκας off:-δεν θυμάμαι.

Jump cut,flou noir

Σκηνη 3

Εσωτερικο διαμερισματος,αργά τη νύχτα,

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

H κάμερα σταθερή.

Η γυναίκα κάθεται στον καναπε.

Η κάμερα κινειται αργά κανει ζουμ στο πρόσωπο της.

Ήχος:φωνή άντρα off:θέλεις να σου πω...

Φωνή γυναίκας off:-την αληθεια.

Ήχος σιωπή.

Η κάμερα κάνει αργά πίσω,στρέφει και δείχνει τον άντρα να μπαίνει στο δωμάτιο.

Ο άντρας πλησιάζει τη γυναίκα.

Ο άντρας βγαίνει από το δωμάτιο.

Ήχος:σιωπή

Jump cut,flou noir.

Σκηνη 4

Εσωτερικο υπνοδωματίου,πριν το ξημέρωμα.

Μονοπλάνο 3 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η γυναίκα κάθεται στο κρεβάτι.

Ήχος:

σιωπή.

Jazz Miles Davis So what.

σιωπή.

Jump cut,flou noir.

Τέλος.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τετραπλή ιστορία στο Σινικό Τείχο

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Από την απέραντη έκταση τής αυτοκρατορίας,ένα φθινόπωρο τής ύστερης εποχή τής δυναστείας Μινγκ,το 1611,φύσαγε αέρας σε όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν αέρας Δράκου.

Ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ είχε σταλεί στο Τείχος για να επιβλέπει τις αποθήκες και να υπολογίζει τις προμήθειες.

Ομως τον απασχολουσε ένα θεώρημα

Υπολοίπων,από το αρχαίο μαθηματικό κειμενο 孫子算經 Sunzi Suanjing, περιπου. 3ος–5ος αι. μ.Χ.

Δίνεται ένας αριθμός χ τέτοιος ώστε:

.όταν διαιρείται με 3 αφήνει υπόλοιπο 2.

.όταν διαιρείται με 5 αφήνει υπόλοιπο 3.

.όταν διαιρείται με 7 αφήνει υπόλοιπο 2.

Στο ίδιο μέρος τού Τείχους περαστικός ήταν ο Τσι Ζου φιλόσοφος και μαθητής τού Λαό Τσε,

που ήρθε στη ζωή,όπως υποστήριζε,να μην κάνει τίποτα.Του άρεσε να παρατηρεί τη πέτρα,

μια μορφή μη-δρασης,έλεγε.

Το Σινικό Τείχος είναι το Μεγάλο Παράδειγμα με πέτρες.Αμετακίνητες.Αδιαφορες στις Επιθέσεις.

Τότε εμφανίστηκε η Μει Λιν,μια γυναίκα ηθοποιός σε έναν περιπλανώμενο μικρό θιασο,που είχε λάβει άδεια να παίξει για τούς αξιωματούχους τού Τείχους.

Στη σκηνή ήταν αυτοκράτειρα και εκτός σκηνής μια γυναίκα που γνώριζε πως κάθε ρόλος είναι προσωρινός.

Ένας γραφέας ιερογλυφικων τού Τείχους,ο Ζαο Λι γοητεύτηκε απο την ομορφιά της.

Στο Τείχος κατέγραφε επισκευές,ημερομηνίες, ονόματα αξιωματικών και κρυφά,μικρά ποιήματα για τη Μέι Λιν, γραμμένα με χαρακτήρες τόσο αρχαιους που κανείς άλλος δεν μπορούσε να τούς διαβάσει.

Ένα βράδυ,μετά την παράσταση,κάθισαν και οι τέσσερις κοντά στη φωτιά.

Ο Σεν Γκουανγκ χάραξε στην άμμο αριθμούς και εξηγούσε το θεώρημα.

Ο Τσι Ζου χαμογέλασε.

Η απόδειξη τής ματαιοδοξίας τού ανθρώπου,είπε.

Η Μέι Λιν ρώτησε αν ο έρωτας είναι κάτι που γραφεται.

Ο Ζαο Λι απάντησε:

Αν χαρακτει θα είναι αδύνατος.

Και χάραξε στην άμμο ένα κείμενο σε άγνωστα ιερογλυφικά.

Ο άνεμος πέρασε πάνω από όλο το μήκος τού Σινικού Τείχους σαν ανάσα τού Δράκου.

Ένας αριθμός λύση είναι το 23,αλλά ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ δεν το ανέφερε.

Ξημερώνοντας ο θίασος έφυγε.

Ο χαράκτης Ζαο Λι ακολούθησε την Μει Λιν.

Ο φίλοσοφος Τσι Ζου απομακρύνθηκε από το Τείχος,η Κίνα μια απέραντη έκταση μη-δρασης.

Μόνο ο μαθηματικός Σεν Γκουανγκ έμεινε να υπολογίζει στο Τείχος.

.

.

The Quadruple Story at the Great Wall of China

From the vast expanse of the empire, in an autumn of the late Ming dynasty, in 1611, a wind blew along the entire length of the Great Wall like the breath of a Dragon.

The mathematician Shen Guang had been sent to the Wall to supervise the warehouses and calculate supplies.

But his mind was occupied by a theorem of remainders, from the ancient mathematical text Sunzi Suanjing (3rd–5th century AD).

A number x is given such that:

– when divided by 3 it leaves a remainder of 2,

– when divided by 5 it leaves a remainder of 3,

– when divided by 7 it leaves a remainder of 2.

At the same section of the Wall, passing by, was Qi Zhu, a philosopher and disciple of Laozi,

who claimed he had come into life to do nothing. He liked to observe stone,

a form of non-action, he said.

The Great Wall is the supreme example made of stones: immovable, indifferent to attacks.

Then Mei Lin appeared, a woman actress in a small wandering troupe, who had been granted permission to perform for the Wall’s officials.

On stage she was an empress; off stage, a woman who knew every role is temporary.

A hieroglyphic scribe of the Wall, Zhao Li, was enchanted by her beauty.

On the Wall he recorded repairs, dates, names of officials, and secretly small poems for Mei Lin, written in characters so ancient that no one else could read them.

One evening, after the performance, the four of them sat by the fire.

Shen Guang traced numbers in the sand and explained the theorem.

Qi Zhu smiled.

“Proof of human vanity,” he said.

Mei Lin asked whether love is something that can be written.

Zhao Li replied:

“If it is carved, it will be indelible.”

And he carved in the sand a text in unknown hieroglyphs.

The wind passed over the entire length of the Great Wall like the breath of the Dragon.

One solution number is 23, but the mathematician Shen Guang did not mention it.

At dawn, the troupe departed.

The engraver Zhao Li followed Mei Lin.

The philosopher Qi Zhu moved away from the Wall, China an immense expanse of non-action.

Only the mathematician Shen Guang remained, calculating upon the Wall.

.

.

L’histoire quadruple sur la Grande Muraille de Chine

Depuis l’immense étendue de l’empire, en un automne de la fin de la dynastie Ming, en 1611, un vent soufflait sur toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle d’un Dragon.

Le mathématicien Shen Guang avait été envoyé à la Muraille pour superviser les entrepôts et calculer les provisions.

Mais son esprit était absorbé par un théorème des restes, tiré de l’ancien texte mathématique Sunzi Suanjing (IIIe–Ve siècle apr. J.-C.).

On donne un nombre x tel que :

– divisé par 3, il laisse un reste de 2,

– divisé par 5, il laisse un reste de 3,

– divisé par 7, il laisse un reste de 2.

Au même endroit de la Muraille passait Qi Zhu, philosophe et disciple de Laozi,

qui affirmait être venu au monde pour ne rien faire. Il aimait observer la pierre,

une forme de non-action, disait-il.

La Grande Muraille est le Grand Exemple fait de pierres : immobiles, indifférentes aux attaques.

Puis apparut Mei Lin, une actrice d’une petite troupe itinérante, autorisée à jouer pour les officiers de la Muraille.

Sur scène, elle était impératrice ; hors scène, une femme qui savait que chaque rôle est provisoire.

Un scribe hiéroglyphique de la Muraille, Zhao Li, fut fasciné par sa beauté.

Sur la Muraille, il consignait réparations, dates, noms d’officiers, et secrètement de courts poèmes pour Mei Lin, écrits dans des caractères si anciens que nul autre ne pouvait les lire.

Un soir, après la représentation, tous les quatre s’assirent près du feu.

Shen Guang traça des nombres dans le sable et expliqua le théorème.

Qi Zhu sourit.

« Preuve de la vanité humaine », dit-il.

Mei Lin demanda si l’amour est quelque chose qui s’écrit.

Zhao Li répondit :

« S’il est gravé, il sera indélébile. »

Et il grava dans le sable un texte en hiéroglyphes inconnus.

Le vent parcourut toute la longueur de la Grande Muraille comme le souffle du Dragon.

Un nombre solution est 23, mais le mathématicien Shen Guang ne le mentionna pas.

À l’aube, la troupe partit.

Le graveur Zhao Li suivit Mei Lin.

Le philosophe Qi Zhu s’éloigna de la Muraille, la Chine vaste étendue de non-action.

Seul le mathématicien Shen Guang resta à calculer sur la Muraille.

.

.

Die vierfache Geschichte an der Großen Chinesische Mauer

Mauer

Aus der unermesslichen Weite des Reiches, in einem Herbst der späten Ming-Dynastie, im Jahr 1611, wehte ein Wind über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem eines Drachen.

Der Mathematiker Shen Guang war an die Mauer geschickt worden, um die Lager zu überwachen und die Vorräte zu berechnen.

Doch sein Geist beschäftigte sich mit einem Restsatz aus dem alten mathematischen Text Sunzi Suanjing (3.–5. Jh. n. Chr.).

Gegeben ist eine Zahl x, sodass:

– bei Division durch 3 der Rest 2 ist,

– bei Division durch 5 der Rest 3 ist,

– bei Division durch 7 der Rest 2 ist.

Am selben Abschnitt der Mauer befand sich auf der Durchreise Qi Zhu, Philosoph und Schüler von Laozi,

der behauptete, ins Leben gekommen zu sein, um nichts zu tun. Er beobachtete gern den Stein,

eine Form des Nicht-Handelns, sagte er.

Die Große Mauer ist das große Beispiel aus Steinen: unbeweglich, gleichgültig gegenüber Angriffen.

Dann erschien Mei Lin, eine Schauspielerin eines kleinen wandernden Ensembles, das die Erlaubnis erhalten hatte, für die Beamten der Mauer zu spielen.

Auf der Bühne war sie Kaiserin, außerhalb der Bühne eine Frau, die wusste, dass jede Rolle vorübergehend ist.

Ein Hieroglyphenschreiber der Mauer, Zhao Li, war von ihrer Schönheit bezaubert.

An der Mauer verzeichnete er Reparaturen, Daten, Namen von Beamten und heimlich kleine Gedichte für Mei Lin, geschrieben in so alten Zeichen, dass niemand sonst sie lesen konnte.

Eines Abends nach der Aufführung saßen alle vier am Feuer.

Shen Guang zeichnete Zahlen in den Sand und erklärte den Satz.

Qi Zhu lächelte.

„Der Beweis der menschlichen Eitelkeit“, sagte er.

Mei Lin fragte, ob Liebe etwas sei, das man schreiben könne.

Zhao Li antwortete:

„Wenn sie eingraviert wird, ist sie unauslöschlich.“

Und er ritzte einen Text in unbekannten Hieroglyphen in den Sand.

Der Wind zog über die gesamte Länge der Großen Mauer wie der Atem des Drachen.

Eine Lösung ist die Zahl 23, doch der Mathematiker Shen Guang erwähnte sie nicht.

Bei Tagesanbruch zog das Ensemble weiter.

Der Graveur Zhao Li folgte Mei Lin.

Der Philosoph Qi Zhu entfernte sich von der Mauer, China eine unendliche Weite des Nicht-Handelns.

Nur der Mathematiker Shen Guang blieb zurück und rechnete an der Mauer.

.

.

La storia quadruplice sulla Grande Muraglia Cinese

Dall’immensa estensione dell’impero, in un autunno della tarda dinastia Ming, nel 1611, un vento soffiava lungo tutta la Grande Muraglia come il respiro di un Drago.

Il matematico Shen Guang era stato inviato alla Muraglia per supervisionare i magazzini e calcolare le provviste.

Ma la sua mente era occupata da un teorema dei resti, tratto dall’antico testo matematico Sunzi Suanjing (III–V secolo d.C.).

È dato un numero x tale che:

– diviso per 3 lascia resto 2,

– diviso per 5 lascia resto 3,

– diviso per 7 lascia resto 2.

Nello stesso tratto della Muraglia passava Qi Zhu, filosofo e discepolo di Laozi,

che sosteneva di essere venuto al mondo per non fare nulla. Amava osservare la pietra,

una forma di non-azione, diceva.

La Grande Muraglia è il grande esempio fatto di pietre: immobili, indifferenti agli attacchi.

Poi apparve Mei Lin, un’attrice di una piccola compagnia itinerante, autorizzata a recitare per gli ufficiali della Muraglia.

In scena era un’imperatrice, fuori scena una donna che sapeva che ogni ruolo è temporaneo.

Uno scriba geroglifico della Muraglia, Zhao Li, rimase affascinato dalla sua bellezza.

Sulla Muraglia registrava riparazioni, date, nomi di ufficiali e segretamente piccoli poemi per Mei Lin, scritti in caratteri così antichi che nessun altro poteva leggerli.

Una sera, dopo lo spettacolo, i quattro si sedettero vicino al fuoco.

Shen Guang tracciò numeri nella sabbia e spiegò il teorema.

Qi Zhu sorrise.

«La prova della vanità umana», disse.

Mei Lin chiese se l’amore sia qualcosa che si scrive.

Zhao Li rispose:

«Se viene inciso, sarà indelebile.»

E incise nella sabbia un testo in geroglifici sconosciuti.

Il vento passò su tutta la lunghezza della Grande Muraglia come il respiro del Drago.

Una soluzione è il numero 23, ma il matematico Shen Guang non lo menzionò.

All’alba la compagnia partì.

L’incisore Zhao Li seguì Mei Lin.

Il filosofo Qi Zhu si allontanò dalla Muraglia, la Cina un’immensa estensione di non-azione.

Solo il matematico Shen Guang rimase a calcolare sulla Muraglia.

.

.

La historia cuádruple en la Gran Muralla China

Desde la inmensa extensión del imperio, en un otoño de la última época de la dinastía Ming, en 1611, un viento soplaba a lo largo de toda la Gran Muralla como el aliento de un Dragón.

El matemático Shen Guang había sido enviado a la Muralla para supervisar los almacenes y calcular las provisiones.

Pero su mente estaba ocupada por un teorema de residuos, del antiguo texto matemático Sunzi Suanjing (siglos III–V d.C.).

Se da un número x tal que:

– al dividirlo por 3 deja residuo 2,

– al dividirlo por 5 deja residuo 3,

– al dividirlo por 7 deja residuo 2.

En el mismo tramo de la Muralla pasaba Qi Zhu, filósofo y discípulo de Laozi,

que afirmaba haber venido a la vida para no hacer nada. Le gustaba observar la piedra,

una forma de no-acción, decía.

La Gran Muralla es el Gran Ejemplo hecho de piedras: inmóviles, indiferentes a los ataques.

Entonces apareció Mei Lin, una actriz de una pequeña compañía itinerante, autorizada a actuar para los oficiales de la Muralla.

En escena era emperatriz; fuera de escena, una mujer que sabía que todo papel es temporal.

Un escriba jeroglífico de la Muralla, Zhao Li, quedó cautivado por su belleza.

En la Muralla registraba reparaciones, fechas, nombres de oficiales y en secreto pequeños poemas para Mei Lin, escritos con caracteres tan antiguos que nadie más podía leerlos.

Una noche, después de la función, los cuatro se sentaron junto al fuego.

Shen Guang trazó números en la arena y explicó el teorema.

Qi Zhu sonrió.

«La prueba de la vanidad humana», dijo.

Mei Lin preguntó si el amor es algo que se escribe.

Zhao Li respondió:

«Si se graba, será imborrable.»

Y grabó en la arena un texto en jeroglíficos desconocidos.

El viento recorrió toda la longitud de la Gran Muralla como el aliento del Dragón.

Un número solución es el 23, pero el matemático Shen Guang no lo mencionó.

Al amanecer la compañía partió.

El grabador Zhao Li siguió a Mei Lin.

El filósofo Qi Zhu se alejó de la Muralla, China una vasta extensión de no-acción.

Solo el matemático Shen Guang permaneció calculando en la Muralla.

.

.

A história quádrupla na Grande Muralha da China

Da imensa extensão do império, num outono do final da dinastia Ming, em 1611, um vento soprava por toda a extensão da Grande Muralha como o sopro de um Dragão.

O matemático Shen Guang fora enviado à Muralha para supervisionar os armazéns e calcular os mantimentos.

Mas sua mente estava ocupada por um teorema dos restos, do antigo texto matemático Sunzi Suanjing (séculos III–V d.C.).

Dá-se um número x tal que:

– quando dividido por 3 deixa resto 2,

– quando dividido por 5 deixa resto 3,

– quando dividido por 7 deixa resto 2.

No mesmo trecho da Muralha passava Qi Zhu, filósofo e discípulo de Laozi,

que afirmava ter vindo à vida para não fazer nada. Gostava de observar a pedra,

uma forma de não-ação, dizia.

A Grande Muralha é o grande exemplo feito de pedras: imóveis, indiferentes aos ataques.

Então surgiu Mei Lin, uma atriz de uma pequena companhia itinerante, autorizada a se apresentar para os oficiais da Muralha.

No palco era imperatriz; fora do palco, uma mulher que sabia que todo papel é temporário.

Um escriba hieroglífico da Muralha, Zhao Li, encantou-se com sua beleza.

Na Muralha registrava reparos, datas, nomes de oficiais e, em segredo, pequenos poemas para Mei Lin, escritos em caracteres tão antigos que ninguém mais podia lê-los.

Numa noite, após a apresentação, os quatro sentaram-se junto ao fogo.

Shen Guang traçou números na areia e explicou o teorema.

Qi Zhu sorriu.

«A prova da vaidade humana», disse.

Mei Lin perguntou se o amor é algo que se escreve.

Zhao Li respondeu:

«Se for gravado, será indelével.»

E gravou na areia um texto em hieróglifos desconhecidos.

O vento percorreu toda a extensão da Grande Muralha como o sopro do Dragão.

Um número solução é 23, mas o matemático Shen Guang não o mencionou.

Ao amanhecer, a companhia partiu.

O gravador Zhao Li seguiu Mei Lin.

O filósofo Qi Zhu afastou-se da Muralha, a China uma imensa extensão de não-ação.

Apenas o matemático Shen Guang permaneceu, calculando sobre a Muralha.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από το κεφάλαιο 13 Ναυσικά, τού Ulysses τού Joyce

Τα δίδυμα τώρα όπως τ'αδελφια κανονικά έπαιζαν

μέχρι που ο μικρός κυριουλης Τζακι,σκανδαλιαρης και ζωηρός όπως ήταν,έδωσε επιτηδες όσο μπορούσε μια γερή κλωτσιά στη μπάλα και την πέταξε μακριά στα βράχια με τα φύκια.

Ο καημενος ο Τόμι αμέσως έδειξε την αγανάκτηση του,αλλά ευτυχώς ο κύριος με τα μαύρα που κάθονταν εκεί μόνος του έτρεξε ευγενικά για βοήθεια και σταμάτησε τη μπάλα.

Οι δυο πρωταθλητές φώναξαν με δυνατές φωνές για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους και για ν'αποφυγει τη φασαρία η Σισι Κάφρι ζήτησε από τον κύριο να τής τη ρίξει αν έχει την καλωσυνη.

Ο κύριος ελέγχει τη μπάλα μια δυο φορες και κατόπιν την πεταξε πάνω στη παραλία προς τη Σισι Κάφρι,αλλά εκείνη κυλησε στη κατηφόρα και σταμάτησε ακριβώς κάτω απ'τη φούστα τής Γκερτι κοντά στη λιμνούλα δίπλα στο βράχο.

Τα δίδυμα πάλι άρχιζαν να φωνάζουν γι'αυτη και η Σίσι τής είπε να την κλωτσήσει μακριά και να τ'αφησουν να παλεύουν γι'αυτη,έτσι η Γκερτι τραβηξε πίσω το πόδι της,αλλά ευχονταν η βρωμο μπάλα τους να μην είχε κυλήσει σ'αυτη

και έδωσε μια κλωτσιά αλλά αστόχησε και η Εντι και η Σίσι γέλασαν.

-Αν αποτύχεις,ξαναπροσπαθησε,είπε η Εντι Μπορντμαν.

Η Γκερτι χαμογέλασε υπακούοντας και δάγκωσε τα χείλη της.

Ένα απαλό ροζ απλώθηκε στ'ομορφο μαγουλο της,

αλλά ήταν αποφασισμένη να τους αφήσει να δουν,

έτσι σήκωσε λίγο τη φούστα της,αλλά τόσο οσο ακριβως χρειάζονταν,

και αφού σημάδεψε καλά, έδωσε στη μπάλα μια γερή καλή κλωτσιά κι εκείνη πήγε πέρα μακριά και τα δίδυμα πίσω της προς την αμμουδιά.

Φυσικά καθαρη ζήλεια,τίποτα άλλο,για να τραβήξει δίχως άλλο τη προσοχή τού κυρίου απέναντι να την κοιτάξει.

Ένιωσε μια καυτη έξαψη,ένα σημάδι προειδοποίησης πάντοτε για τη Γκερτι ΜακΝταουελ,να την πλημμυρίζει και να φλογίζει τα μάγουλα της.

Μέχρι τότε είχαν ανταλλάξει μόνο τυχαία βλέμματα,αλλά τώρα κάτω απ'το γύρο τού καινουργιου της καπέλου τολμησε να τον κοιτάξει.

The twins were now playing in the most approved brotherly fashion till at last Master Jacky who was really as bold as brass there was no getting behind that deliberately kicked the ball as hard as ever he could down towards the seaweedy rocks. Needless to say poor Tommy was not slow to voice his dismay but luckily the gentleman in black who was sitting there by himself came gallantly to the rescue and intercepted the ball. Our two champions claimed their plaything with lusty cries and to avoid trouble Cissy Caffrey called to the gentleman to throw it to her please. The gentleman aimed the ball once or twice and then threw it up the strand towards Cissy Caffrey but it rolled down the slope and stopped right under Gerty’s skirt near the little pool by the rock. The twins clamoured again for it and Cissy told her to kick it away and let them fight for it so Gerty drew back her foot but she wished their stupid ball hadn’t come rolling down to her and she gave a kick but she missed and Edy and Cissy laughed.

—If you fail try again, Edy Boardman said.

Gerty smiled assent and bit her lip. A delicate pink crept into her pretty cheek but she was determined to let them see so she just lifted her skirt a little but just enough and took good aim and gave the ball a jolly good kick and it went ever so far and the two twins after it down towards the shingle. Pure jealousy of course it was nothing else to draw attention on account of the gentleman opposite looking. She felt the warm flush, a danger signal always with Gerty MacDowell, surging and flaming into her cheeks. Till then they had only exchanged glances of the most casual but now under the brim of her new hat she ventured a look at him,

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από την Αποκάλυψη τού Ιωάννου

[17.1-6]

και ήρθε ένας απο τους επτα αγγέλους που τις επτά φιαλες κρατούσαν

και μου μίλησε λεγοντας:

έλα,να σου δείξω τη κρίση

τής μεγάλης πόρνης που πάνω σε πολλά κάθεται νερά,

με την οποία πορνευσαν οι βασιλιάδες τής γης,

και μέθυσαν αυτοί που την γη κατοικούν

απ'το κρασι τής πορνείας της,

και με μετεφερε στην έρημο με φύσημα,

και είδα γυναίκα που κάθονταν πάνω σε θηρίο κόκκινο,

γεμάτο με ονόματα βλαστημιας,

επτά κεφάλια έχοντας και κερατα δεκα,

και η γυναίκα ήταν ντυμένη με ρούχο πορφυρό και κόκκινο,

και ολοχρυσωμενη με χρυσό και πολύτιμους.λιθους και μαργαριτάρια,

που στο χέρι της κρατούσε ποτήρι χρυσό γεμάτο βδελυγματα και

τις ακαθαρσίες τής πορνειας τής,

και πάνω στο μέτωπο της

όνομα ήταν γραμμενο,αποκρυφο:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ,

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

και είδα τη γυναίκα να μεθά από το αίμα τών αγίων

και από το αίμα τών μαρτύρων του Ιησού.

Και τρόμαξα βλέπωντας την μέγα τρόμο.

[17.1]καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησεν μετ᾽ ἐμοῦ λέγων· δεῦρο, δείξω σοι τὸ κρίμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν,

[17.2] μεθ᾽ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς.

[17.3] καὶ ἀπήνεγκέν με εἰς ἔρημον ἐν Πνεύματι. καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ θηρίον κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχoν κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα.

[17.4] καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς γέμον βδελυγμάτων καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας αὐτῆς,

[17.5] καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον, μυστήριον· ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ, Η ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ.

[17.6] καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων Ἰησοῦ. Καὶ ἐθαύμασα ἰδὼν αὐτὴν θαῦμα μέγα.

.

.

.

 

Η Δαναιδα Υπερμνηστρα

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από τη Βιβλιοθήκη τού Απολλωνιου,βιβλίο β',

-οι Γάμοι τών 50 Δαναιδων και η Υπερμνηστρα)

Οι γιοι τού Αιγύπτου αφού ήρθαν στο Άργος και την έχθρα παρακάλεσαν να παύσει

και τις θυγατέρες του σε γάμο ζητησαν.

Ο Δαναός όμως ενώ από τη μια δεν πιστευε στις εξαγγελίες τους,κι από την άλλη

ενιωθε πικρα για την εξορία,συμφώνησε στους γάμους και μοίρασε τις κόρες.

Την Ὑπερμνήστρα λοιπόν την μεγαλύτερη την έδωσε στον Λυγκεα και την Γοργοφόνη

στον Πρωτεα,γιατι αυτοί από βασιλική γυναίκα,την Αργυφία,είχαν γεννηθεί στον Αίγυπτο.

Απο τους υπόλοιπους ο Βούσιρις και ο Ἐγκέλαδος και ο Λύκος και ο Δαΐφρωνας έλαχαν

αυτές που στον Δαναο γεννήθηκαν από την Ευρώπη,την Αὐτομάτη την Ἀμυμώνη

την Αγαυή την Σκαιή.

Αυτές από απο βασιλική γενιά αποκτήθηκαν στον Δαναο,από την Ἐλεφαντίδα η Γοργοφόνη

καὶ η Ὑπερμνήστρα,

ο Ἴστρος την Ἱπποδάμεια, ο Χαλκώδωνας την Ῥοδία,ο Ἀγήνωρας την Κλεοπάτραν,ο Χαῖτος

την Ἀστερία,ο Διοκορυστὴς την Ἱπποδαμεία,ο Ἄλκης την Γλαύκη,ο Ἀλκμήνωρας την Ἱππομέδουσα,ο Ἱππόθοος την Γόργη,ο Εὐχήνωρας την Ἰφιμέδουσα, ο Ἱππόλυτος την Ῥόδη.

Αυτοι λοιπόν ο δέκα από γυναίκα τής Αραβίας,και οι παρθένες από Αμαδρυάδες νύμφες,

καποιες από την Ἀτλαντεία,άλλες απο τη Φοίβη.

Ο Ἀγαπτόλεμος ελαχε την Πειρήνη,ο Κερκέτης την Δώρια,ο Εὐρυδάμας την Φάρτη,ο Αἴγιος

την Μνήστρα,ο Ἄργιος την Εὐίππη,ο Ἀρχέλαος την Ἀναξιβίη,ο Μενέμαχος την Νηλώ,οι επτά

από γυναίκα τής Φοινίκης,και οι παρθένες από την Αἰθιοπίδα.

Χωρίς κλήρο πηραν λόγω της συνωνυμίας από τις Μέμφιδας αυτοί της Τυρου,ο Κλειτὸς

την Κλειτή,ο Σθένελος την Σθενέλη,ο Χρύσιππος την Χρυσίππη.

Οι γιοι από την νύμφη Καλιάδνη παιδιά δωδεκα κληρώθηκαν με τις κόρες από τη νύμφη Πολυξω,

και τα παιδιά ήταν ο Εὐρύλοχος ο Φάντης ο Περισθένης ο Ἕρμος ο Δρύας ο Ποταμὼνας

ο Κισσεας ο Λίξος ο Ἴμβρος ο Βρομίος ο Πολύκτωρας ο Χθονίος,και οι κόρες η Αὐτονόη η Θεανὼ

η Ἠλέκτρα η Κλεοπάτρα η Εὐρυδίκη η Γλαυκίππη η Ἀνθήλεια η Κλεοδώρη η Εὐίππη η Ἐρατὼ

η Στύγνη η Βρύκη.

Κι αυτοί που απο τη Γοργόνα στον Αἰγύπτο.γεννηθηκαν κληρώθηκαν με αυτές από την Πιερία, καὶ έλαχε λοιπόν ο Περίφας την Ἀκταίη, ο Οἰνεας την. Ποδάρκη,ο Αἴγυπτος την Διωξίππη,

ο Μενάλκης την Ἀδίτη,ο Λάμπος την Ὠκυπέτη,ο Ἴδμωνας την Πυλάργη.

Αυτοί είναι οι πιο νέοι:

ο Ἴδας την Ἱπποδίκη,ο Δαΐφρωνας την Ἀδιάντη

(αυτες γεννήθηκαν από μητέρα την Ἕρση),ο Πανδίωνας την Καλλιδίκη,ο Ἄρβηλος την Οἴμη,ο Ὑπέρβιος την Κελαινώ,ο Ἱπποκορυστὴς την Ὑπερίππη,αυτοί από την Ἡφαιστίνη,αυτές από

την Κρινώ.

Μόλις λοιπόν κληρώθηκαν οι γάμοι,αφού ετοίμασε δείπνο μαχαίρια έδωσε στις θυγατερες.

Κι αυτές κοιμισμένους τους γαμπρούς σκότωσαν πλην τής Ὑπερμνήστρας,γιατί αυτή τον

Λυγκέα διέσωσε που δεν τής χάλασε τη παρθενιά,γι'αυτό αφού την έδεσε ο Δαναός την φυλακισε.

Οι άλλες τού Δαναου θυγατέρες τα κεφαλια τών γαμπρων μέσα στη Λέρνῃ τα'ριξαν,

και τα σώματα έξω από τη πολη κήδευψαν.

Κι αυτές καθάρισαν από το φόνο και η Αθηνά και ο Ερμής με εντολή τού Δια.

Κι ο Δαναος ύστερα την Ὑπερμνήστρν με τον Λυγκεα άφησε να μείνουν μαζί,τις δε

υπολοιπες θυγατέρες σε γυμνικὸν αγωνα σ'αυτούς που νίκησαν εδωκε.

[Β 1,5] οἱ δὲ Αἰγύπτου παῖδες ἐλθόντες εἰς Ἄργος τῆς τε ἔχθρας παύσασθαι παρεκάλουν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτοῦ γαμεῖν ἠξίουν. Δαναὸς δὲ ἅμα μὲν ἀπιστῶν αὐτῶν τοῖς ἐπαγγέλμασιν, ἅμα δὲ καὶ μνησικακῶν περὶ τῆς φυγῆς, ὡμολόγει τοὺς γάμους καὶ διεκλήρου τὰς κόρας. Ὑπερμνήστραν μὲν οὖν τὴν πρεσβυτέραν ἐξεῖλον Λυγκεῖ καὶ Γοργοφόνην Πρωτεῖ· οὗτοι γὰρ ἐκ βασιλίδος γυναικὸς Ἀργυφίης ἐγεγόνεισαν Αἰγύπτῳ. τῶν δὲ λοιπῶν ἔλαχον Βούσιρις μὲν καὶ Ἐγκέλαδος καὶ Λύκος καὶ Δαΐφρων τὰς Δαναῷ γεννηθείσας ἐξ Εὐρώπης Αὐτομάτην Ἀμυμώνην Ἀγαυὴν Σκαιήν. αὗται δὲ ἐκ βασιλίδος ἐγένοντο Δαναῷ, ἐκ δὲ Ἐλεφαντίδος Γοργοφόνη καὶ Ὑπερμνήστρα. Ἴστρος δὲ Ἱπποδάμειαν, Χαλκώδων Ῥοδίαν, Ἀγήνωρ Κλεοπάτραν, Χαῖτος Ἀστερίαν, Διοκορυστὴς Ἱπποδαμείαν, Ἄλκης Γλαύκην, Ἀλκμήνωρ Ἱππομέδουσαν, Ἱππόθοος Γόργην, Εὐχήνωρ Ἰφιμέδουσαν, Ἱππόλυτος Ῥόδην. οὗτοι μὲν οἱ δέκα ἐξ Ἀραβίας γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι ἐξ Ἁμαδρυάδων νυμφῶν, αἱ μὲν Ἀτλαντείης, αἱ δὲ ἐκ Φοίβης. Ἀγαπτόλεμος δὲ ἔλαχε Πειρήνην, Κερκέτης δὲ Δώριον, Εὐρυδάμας Φάρτιν, Αἴγιος Μνήστραν, Ἄργιος Εὐίππην, Ἀρχέλαος Ἀναξιβίην, Μενέμαχος Νηλώ, οἱ <μὲν> ἑπτὰ ἐκ Φοινίσσης γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι Αἰθιοπίδος. ἀκληρωτὶ δὲ ἔλαχον δι᾽ ὁμωνυμίαν τὰς Μέμφιδος οἱ ἐκ Τυρίας, Κλειτὸς Κλειτήν, Σθένελος Σθενέλην, Χρύσιππος Χρυσίππην. οἱ δὲ ἐκ Καλιάδνης νηίδος νύμφης παῖδες δώδεκα ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πολυξοῦς νηίδος νύμφης· ἦσαν δὲ οἱ μὲν παῖδες Εὐρύλοχος Φάντης Περισθένης Ἕρμος Δρύας Ποταμὼν Κισσεὺς Λίξος Ἴμβρος Βρομίος Πολύκτωρ Χθονίος, αἱ δὲ κόραι Αὐτονόη Θεανὼ Ἠλέκτρα Κλεοπάτρα Εὐρυδίκη Γλαυκίππη Ἀνθήλεια Κλεοδώρη Εὐίππη Ἐρατὼ Στύγνη Βρύκη. οἱ δὲ <ἐκ> Γοργόνος Αἰγύπτῳ γενόμενοι ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πιερίας, καὶ λαγχάνει Περίφας μὲν Ἀκταίην, Οἰνεὺς δὲ Ποδάρκην, Αἴγυπτος Διωξίππην, Μενάλκης Ἀδίτην, Λάμπος Ὠκυπέτην, Ἴδμων Πυλάργην. οὗτοι δέ εἰσι νεώτατοι· Ἴδας Ἱπποδίκην, Δαΐφρων Ἀδιάντην (αὗται δὲ ἐκ μητρὸς ἐγένοντο Ἕρσης), Πανδίων Καλλιδίκην, Ἄρβηλος Οἴμην, Ὑπέρβιος Κελαινώ, Ἱπποκορυστὴς Ὑπερίππην· οὗτοι ἐξ Ἡφαιστίνης, αἱ δὲ ἐκ Κρινοῦς.

ὡς δὲ ἐκληρώσαντο τοὺς γάμους, ἑστιάσας ἐγχειρίδια δίδωσι ταῖς θυγατράσιν. αἱ δὲ κοιμωμένους τοὺς νυμφίους ἀπέκτειναν πλὴν Ὑπερμνήστρας· αὕτη γὰρ Λυγκέα διέσωσε παρθένον αὐτὴν φυλάξαντα· διὸ καθείρξας αὐτὴν Δαναὸς ἐφρούρει. αἱ δὲ ἄλλαι τῶν Δαναοῦ θυγατέρων τὰς μὲν κεφαλὰς τῶν νυμφίων ἐν τῇ Λέρνῃ κατώρυξαν, τὰ δὲ σώματα πρὸ τῆς πόλεως ἐκήδευσαν. καὶ αὐτὰς ἐκάθηραν Ἀθηνᾶ τε καὶ Ἑρμῆς Διὸς κελεύσαντος. Δαναὸς δὲ ὕστερον Ὑπερμνήστραν Λυγκεῖ συνῴκισε, τὰς δὲ λοιπὰς θυγατέρας εἰς γυμνικὸν ἀγῶνα τοῖς νικῶσιν ἔδωκεν.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο γάμος τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

τού ηλιου το φως στις κολώνες

τ'αρχαιου ναου γλυστρα

και τα λευκά λάμπουν μάρμαρα

στους γάμους τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

και τού Λυγκεα

ο χορος τών παρθένων τους ρυθμικα κυκλωνει.

κι είναι το φόρεμα τής νυφης σαν τού νερού

τη λαμψη καθώς η σελήνη τ'αγγιζει

στα τραπέζια άρτοι κρασί

απλώθηκαν και μελι

κι όταν η νύχτα έπεσε κι ο ουρανός

μ'αστρα γεμιζει

η Υπερμνηστρα το μαχαίρι στο χέρι της κραταει

τού πατέρα της για το γάμο δώρο,

όχι,αυτόν τον πλαγιασμενο στο κρεβάτι της

όμορφο άντρα

τον αγαπάει,δεν θα τον σκοτωσει.

.

.

.

 .

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγραφοντας

από το Χρονικό τού Λεοντίου Μαχαιρά,βιβλιο I.

-Η συνομωσία κατά τού ρηγα τής Κύπρου Πέτρου Α΄ Λουζινιάν-

Την ίδια Τρίτη,στις 26 τ'Απριλη,το 1366,τελικά πάρθηκαν οι αποφασεις και πήγε

ο μισέρ Αμαρύ ντε Λουζινιάν, ο αφεντης τής Τύρου,και ο ἀφέντης ο Χαμερὴν ο κοντοσταυλής

ο στρατιωτικός διοικητης τής Κύπρου ο ἀδελφός του

και ο μισὲρ Παλίαν πρίντζης τής Γαλιλαίας ο γαμπρός του,

και όσοι ήσαν τής βρώμικης συνομωσίας στο λουτρό,και μπήκαν μεσα

κι εκεί όλοι μαζί γευματισαν και λουστηκαν στο λουτρό τού σερ Χίου Περιστερών,

κι όταν απόφαγαν,έστειλε και τούς κάλεσε,όλους τούς δικούς υποτελεις,τούς ιππότες

και στρατιωτες όσους στη Λευκωσία βρίσκονταν και τους έβαλε να ορκιστούν,

και ορκίστηκαν μερικοι με τη θέληση τους και μερικοί χωρίς το θέλημα τους

κι ο όρκος ήταν τούτος:

Μόνο στα άγια τού Θεού ευαγγελια

Στα μάτια να'χω τον ἀφέντη τής Τύρου

μπροστά από κάθε άνθρωπο,

βάζοντας σε κίνδυνο το κορμί τού αφέντη μας τού ρηγα,που μ'αυτον ορκος μάς κρατά

Και σ' αυτά όλα δεν ήταν ο άνωτατος διοικητής τής βασιλικής αυλης

κι όταν το'μαθε στ'αλογο ανέβηκε,και η αδελφή του η ρηγαινα η μητέρα τού ρηγα

και πήγαν να επαναφέρουν τη τάξη στο γιο της και τούς άρχοντες,

και μπαίνοντας βρήκαν όλους τούς ιπποτες,τούς πεζικάριους,τούς μισθοφόρους,τους αστούς,τούς δικούς υποτελεις μαζεμενους,

και η ρηγαινα τούς παρακάλεσε,και τους κατηγόρησε να μεταστραφούν απ'τη μεριά τού ρηγα.

Και δεν σας τιμάει,παρά ειναι ολοτελα ντροπή σας,και αμαρτία,και πάτε κατά το πρόσωπο τού Θεού και τού αφέντη σας,και βάζετε το νησί τούτο σε αναταραχή,και αφήνεται ανοικτα

τα αμυντικά φρούρια τού λαου και να επαναστατησουν,

μην πάτε ενάντια τού προσώπου τού καλού σας αφέντη τού ρηγα και στους όρκους σας.

Τότε όλοι είπαν:

Μη κακό δεν πρεπει να κάνωμε στο πρόσωπο τού

αφέντη μας.

§44.-Τὴν α(ὐ)τὴν τρίτην κϚʹ ἀπρίλλην ͵ατϚʹ ἐτελειώθησαν οἱ βουλές, καὶ ἐπῆγεν ὁ μισὲρ Ἀμαρὴν τε Λουζουνία ὁ ἀφέντης τῆς Τύρου, καὶ ὁ ἀφέντης ὁ Χαμερὴν ὁ κοντοσταύλης τῆς Κύπρου ὁ ἀδελφός του, καὶ ὁ μισὲρ Παλίαν πρίντζης τῆς Γαλιλαίας ὁ γαμπρός του, καὶ ὅσοι ἦσαν τῆς βρωμισμένης βουλῆς εἰς τὸ λουτρόν, καὶ ἐστράφησαν ἔσσω του, καὶ ἐφάγαν γιόμαν ὅλοι ἀντάμα καὶ ἐλούθησαν εἰς τὸ λουτρὸν τοῦ σὶρ Χίου Περιστερῶν. Καὶ ἅνταν ἀποφάγαν, ἔπεψεν καὶ ἐκράξεν τους, ὅλους τοὺς λιζίους καὶ καβαλλάρους καὶ σορδάτους ὅσοι εὑρίσκουνταν εἰς τὴν Λευκωσίαν, καὶ ἐβάλαν τους καὶ ὠμόσαν· καὶ ὠμόσαν μερτικὸν θεληματικῶς, καὶ μερτικὸν χωρὶς τὸ θέλημάν τους· καὶ ὁ ὅρκος ἔνε τοῦτος: «Μόννω εἰς τὰ ἅγια τοῦ θεοῦ εὐαγγέλια νὰ βλεπίσω [ὡς ὅσον ἦτον ἀφέντης μας,] τὸν ἀφέντην τῆς Τύρου κατὰ πρόσωπα πᾶσα ἀνθρώπου, ἐβγάλλοντα τὸ κορμὶν τοῦ ἀφέντη μας τοῦ ρηγός, τοῦ ποίου εἴμεστεν κρατούμενοι μὲ ὅρκον.»

§45.-Καὶ εἰς τοῦτα οὗλα ὁ σινεσκάρδος δὲν ἦτον, καὶ μανθάνοντά τον ἐκαβαλλίκευσεν, καὶ ἡ ἀδελφή του ἡ ρήγαινα ἡ μητέρα τοῦ ρηγὸς καὶ ἐπῆγα ν᾿ ἀποτζακκίσουν τὸν υἱόν της καὶ τοὺς ἄρχοντες· καὶ ἐμπαίνοντα ηὗραν οὕλ(ους) τοὺς καβαλάριδες, ψουμάτους, σορδιέριδες, πουρζέζιδες, λιζίους σωρεμένους, καὶ ἡ ρήγαινα ἐπαρακάλεσέν τους, καὶ ἐκατηγορῆσεν τους νὰ στραφοῦν ἀπὲ τὴν μερίαν τοῦ ρηγός: «Καὶ δὲν εἶνε τιμή σας, παρὰ πάντα ἀντροπή σας, καὶ κρίμαν· καὶ πᾶτε κατὰ πρόσωπα τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ ἀφέντη σας, καὶ βάλλετε τὸ νησσὶν τοῦτον εἰ(ς) σκά(ν)ταλον, καὶ ἀνοίγετε τ᾿ ἀμματία τοῦ λαοῦ καὶ νὰ ρεβελιάσουν· μηδὲν πᾶτε κατὰ πρόσωπα τοῦ καλοῦ σας ἀφέντη τοῦ ρηγὸς καὶ τούς ὅρκου(ς) σας!» Τότε οὗλοι εῖπαν: «Μὶ κακὸ νὰ πᾶμεν κατὰ πρόσωπα τοῦ ἀφέντη μας.»

.

.

.

Φωτογράφιση

-τραγουδωντας jazz-

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Σκιές τής Jazz

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μετά το φως το σκοτάδι ακουμπά τα πρόσωπα τών θαμώνων στο κλαμπ.

Η φωνή τής γυναίκας μετά την είδηση τής δολοφονίας τού Λουθερ Μάρτιν Κινγκ.

Η jazz της θρυμματίζεται σε φόβο,θυμο.και θλιψη.

Η βροχή στους δρόμους τού Chigaco.

Στο μικρό club η

η Αλίσια ειχε τα μάτια κλειστά,η φωνή της τούς κρατούσε ζωντανούς,

Κάποιος,σκοτεινός μια σκιά,μπήκε στο club και ψιθύρισε:

Τον σκότωσαν,σκότωσαν τον Μάρτιν.

Σαν σφαίρα διαδόθηκε η είδηση.

Η Αλίσια δεν άνοιξε τα μάτια.

Οι ακροατες ένιωσαν το.λυγμο τη κραυγη το πένθος.

Έξω η βροχή συνέχιζε να πέφτει αδυσώπητη.

Η φωνή τής Αλίσια μέσα στο club,το σαξόφωνο,τον κρατούσαν ζωντανό.

Η Αλίσια βγήκε απ'το club,

η βροχή τής τρυπούσε τη ψυχή.

Περασμένη νύχτα,οι δρόμοι άδειοι.

Η jazz τής δολοφονίας του μέσα της.

Η πόλη ήταν

βουβή,αδιάφορη.

Ξημέρωνε.

Στο βάθος.ακούστηκε ο μονότονος ήχος τού μετρό.

Η Αλίσια,προχωρούσε αργά,αφήνοντας τη θλίψη τής βροχής να πέφτει πάνω της.

Άνοιξε το στόμα της,ένας ψίθυρος,μια προσευχή,

η Jazz αντιμετωπίζει το θάνατο,τη φωνή τής αντίστασης ενός ανθρώπου,όλων τών ανθρώπων.

.

.

.

Shadows of Jazz

After the light, darkness touches the faces of the patrons in the club.

The woman’s voice after the news of Luther Martin King’s assassination.

Her jazz shatters into fear, anger, and sorrow.

The rain falls on the streets of Chicago.

In the small club, Alicia had her eyes closed; her voice kept them alive.

Someone, dark, a shadow, entered the club and whispered:

"They killed him, they killed Martin."

The news spread like a bullet.

Alicia did not open her eyes.

The listeners felt the sob, the cry, the grief.

Outside, the rain continued to fall mercilessly.

Alicia’s voice inside the club, the saxophone, kept him alive.

Alicia stepped out of the club,

the rain piercing her soul.

Late night, the streets empty.

The jazz of his assassination inside her.

The city was

silent, indifferent.

Dawn was breaking.

In the distance, the monotonous sound of the metro.

Alicia walked slowly, letting the sadness of the rain fall upon her.

She opened her mouth, a whisper, a prayer,

Jazz confronting death, the voice of one man’s resistance, of all humans.

.

.

Ombres du Jazz

Après la lumière, l’obscurité touche les visages des habitués du club.

La voix de la femme après la nouvelle de l’assassinat de Luther Martin King.

Son jazz se brise en peur, colère et tristesse.

La pluie tombe sur les rues de Chicago.

Dans le petit club, Alicia avait les yeux fermés ; sa voix les gardait vivants.

Quelqu’un, sombre, une ombre, entra dans le club et murmura :

"Ils l’ont tué, ils ont tué Martin."

La nouvelle se répandit comme une balle.

Alicia n’ouvrit pas les yeux.

Les auditeurs ressentirent le sanglot, le cri, le deuil.

Dehors, la pluie continuait de tomber sans pitié.

La voix d’Alicia à l’intérieur du club, le saxophone, le maintenaient vivant.

Alicia sortit du club,

la pluie transperçant son âme.

Tard dans la nuit, les rues étaient vides.

Le jazz de son assassinat en elle.

La ville était

silencieuse, indifférente.

L’aube se levait.

Au loin, le son monotone du métro.

Alicia avançait lentement, laissant la tristesse de la pluie tomber sur elle.

Elle ouvrit la bouche, un murmure, une prière,

Le jazz affrontant la mort, la voix de la résistance d’un homme, de tous les hommes.

.

.

Schatten des Jazz

Nach dem Licht berührt die Dunkelheit die Gesichter der Gäste im Club.

Die Stimme der Frau nach der Nachricht von der Ermordung von Luther Martin King.

Ihr Jazz zerbricht in Angst, Wut und Trauer.

Der Regen fällt auf die Straßen von Chicago.

Im kleinen Club hatte Alicia die Augen geschlossen; ihre Stimme hielt sie am Leben.

Jemand, dunkel, ein Schatten, betrat den Club und flüsterte:

"Sie haben ihn getötet, sie haben Martin getötet."

Die Nachricht verbreitete sich wie eine Kugel.

Alicia öffnete die Augen nicht.

Die Zuhörer fühlten das Schluchzen, den Schrei, die Trauer.

Draußen fiel der Regen unbarmherzig weiter.

Alicias Stimme im Club, das Saxophon, hielten ihn am Leben.

Alicia trat aus dem Club,

der Regen durchbohrte ihre Seele.

Späte Nacht, leere Straßen.

Der Jazz seines Mordes in ihr.

Die Stadt war

still, gleichgültig.

Die Morgendämmerung brach an.

In der Ferne war das monotone Geräusch der Metro zu hören.

Alicia ging langsam, ließ die Traurigkeit des Regens auf sich fallen.

Sie öffnete den Mund, ein Flüstern, ein Gebet,

Jazz konfrontiert den Tod, die Stimme des Widerstands eines Menschen, aller Menschen.

.

.

Ombre del Jazz

Dopo la luce, l’oscurità tocca i volti dei clienti del club.

La voce della donna dopo la notizia dell’assassinio di Luther Martin King.

Il suo jazz si frantuma in paura, rabbia e dolore.

La pioggia cade sulle strade di Chicago.

Nel piccolo club, Alicia aveva gli occhi chiusi; la sua voce li teneva vivi.

Qualcuno, oscuro, un’ombra, entrò nel club e sussurrò:

"L’hanno ucciso, hanno ucciso Martin."

La notizia si diffuse come un proiettile.

Alicia non aprì gli occhi.

Gli ascoltatori sentirono il singhiozzo, il grido, il lutto.

Fuori la pioggia continuava a cadere senza pietà.

La voce di Alicia dentro il club, il sassofono, lo tenevano vivo.

Alicia uscì dal club,

la pioggia le trapassava l’anima.

Notte inoltrata, strade vuote.

Il jazz del suo assassinio dentro di lei.

La città era

silenziosa, indifferente.

Stava sorgendo l’alba.

In lontananza, il monotono suono della metropolitana.

Alicia camminava lentamente, lasciando che la tristezza della pioggia cadesse su di lei.

Aprì la bocca, un sussurro, una preghiera,

Il jazz affronta la morte, la voce della resistenza di un uomo, di tutti gli uomini.

.

.

Sombras del Jazz

Después de la luz, la oscuridad toca los rostros de los clientes en el club.

La voz de la mujer después de la noticia del asesinato de Luther Martin King.

Su jazz se fragmenta en miedo, ira y tristeza.

La lluvia cae sobre las calles de Chicago.

En el pequeño club, Alicia tenía los ojos cerrados; su voz los mantenía vivos.

Alguien, oscuro, una sombra, entró al club y susurró:

"Lo mataron, mataron a Martin."

La noticia se propagó como una bala.

Alicia no abrió los ojos.

Los oyentes sintieron el sollozo, el grito, el duelo.

Afueras, la lluvia seguía cayendo sin piedad.

La voz de Alicia dentro del club, el saxofón, lo mantenían vivo.

Alicia salió del club,

la lluvia le perforaba el alma.

Noche avanzada, calles vacías.

El jazz de su asesinato dentro de ella.

La ciudad estaba

silenciosa, indiferente.

Amanece.

A lo lejos, se escuchó el sonido monótono del metro.

Alicia caminaba despacio, dejando que la tristeza de la lluvia cayera sobre ella.

Abrió la boca, un susurro, una oración,

El jazz enfrenta la muerte, la voz de la resistencia de un hombre, de todos los hombres.

.

.

Sombras do Jazz

Depois da luz, a escuridão toca os rostos dos frequentadores do clube.

A voz da mulher após a notícia do assassinato de Luther Martin King.

Seu jazz se fragmenta em medo, raiva e tristeza.

A chuva cai nas ruas de Chicago.

No pequeno clube, Alicia tinha os olhos fechados; sua voz os mantinha vivos.

Alguém, escuro, uma sombra, entrou no clube e sussurrou:

"Matou-o, mataram o Martin."

A notícia se espalhou como uma bala.

Alicia não abriu os olhos.

Os ouvintes sentiram o soluço, o grito, o luto.

Lá fora, a chuva continuava a cair impiedosamente.

A voz de Alicia dentro do clube, o saxofone, o mantinham vivo.

Alicia saiu do clube,

a chuva perfurava sua alma.

Noite avançada, ruas vazias.

O jazz do seu assassinato dentro dela.

A cidade estava

silenciosa, indiferente.

O amanhecer chegava.

Ao longe, ouviu-se o som monótono do metrô.

Alicia caminhava devagar, deixando que a tristeza da chuva caísse sobre ela.

Ela abriu a boca, um sussurro, uma oração,

O jazz enfrenta a morte, a voz da resistência de um homem, de todos os homens.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Jump cut

χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη

Σκηνή 1.

Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά από έναν λευκό τοίχο κοιτάζοντας κατευθείαν την κάμερα.

Μονοπλάνο 5 λεπτα.

Η κάμερα σταθερή,

κινείται αργά,ζουμ στο προσωπο τής γυναίκα,κινείται αριστερά στο λευκό τού τοίχου.

Jump cut,

Η γυναίκα σηκώνεται.

Jump cut.

Η γυναίκα κάθεται στη καρεκλα.

Η γυναίκα σηκώνεται.

Jump cut.

Ο λευκός τοίχος.

Ήχος:σιωπή,βήματα που πλησιάζουν ,πόρτα που ανοίγει,πόρτα που κλείνει,βήματα που απομακρυνονται,σιωπη

Jump cut,flou noir

Σκηνή 2.

Η γυναίκα στο βάθος περπατά κατά μήκος μιας μεγαλης παραλίας.

Μονοπλάνο 7 λεπτά.

Η κάμερα την ακολουθεί από μακρυά.

Η κάμερα πλησιάζει αργα,χαμηλώνει και κινειται δείχνοντας την άμμο,σταματά,σηκώνεται,στρεφεται και δείχνει από το.αλλο μέρος στο βαθος τού πλάνου έναν άντρα να απομακρύνεται.

Η κάμερα στρέφει αργα,η παραλια άδεια.

Ήχος:κύματα,βήματα,μια φωνή γυναίκας ακαθόριστη,σιωπή,κύματα

Jump cut, flou noir

Σκηνή 3.

Μονοπλάνα

2'+2'+2'+2' λεπτά.

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από πίσω.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:ψίθυροι.

Jump cut.

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από μπροστα.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο με καρεκλες.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:πιανο

Jump cut

Η γυναίκα ανεβαίνει μια σκάλα.

Η κάμερα από πίσω.

Jump cut.

Η γυναίκα μπαίνει σε ένα δωμάτιο άδειο.

Στέκεται στο κέντρο του.

Ήχος:ψίθυροι.

Jump cut

Η γυναίκα ανοίγει μια πόρτα,στέκεται στο άνοιγμα της.

Η κάμερα μπροστα πλησιάζει αργα στο πρόσωπο τής γυναίκας.

Ήχος:πιάνο.

Jump cut,flou noir

Σκηνή 3.

Φιλμ που κόβεται και καίγεται.

Μαυρο.

Jump cut.

Ακούγεται ο ηχος μηχανής προβολής.

Jump cut.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Η κάμερα σταθερή.

Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά από έναν λευκό τοίχο κοιτάζοντας κατευθείαν την κάμερα.

Μια σκιά(τού άντρα)πέφτει περιοδικά πάνω της.

Ήχος:σιωπή,φωνή γυναίκας:-τι κοιτας;

Jump cut.

Ο λευκός τοίχος.

Ήχος:σιωπή,φωνή γυναίκας:-δεν υπαρχω όταν με κοιτάς.

σιωπή.

Jump cut, flou noir

Σκηνή 4.

Μονοπλάνο 5 λεπτά.

Η ίδια παραλία.

Η κάμερα σταθερή,μακρυνή λήψη.

η γυναίκα μπαίνει στο πλανο από αριστερά,περπατά κατά μήκος τής παραλίας,

όταν φτάνει στη μέση,το πλάνο παγώνει(freeze)

Ήχος:κύματα,σιωπή,ψίθυροι,σιωπή,πιάνο,σιωπή,κύματα,σιωπή.

Jump cut, flou noir

Τέλος

.

.

.

 .

χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

Ο φακός τού Bento de Spinoza

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese,)

Το χειμώνα τού 1676 η υγρασία στη Χάγη τρυπουσε τα κόκαλα.

Ο Σπινόζα ζούσε σ'ένα μικρό δωμάτιο στον πάνω όροφο τού σπιτιού τού Χέντρικ φαν ντερ Σπάικ, κοντά στη κεντρική πλατεία Πλέιν.

Ενα κρεβάτι,ένα τραπέζι, βιβλία και,δίπλα στο παράθυρο,τα εργαλεία του για τη λείανση φακών.

Το πρωί εκείνο ξύπνησε με δυσκολία.Ο βήχας τον είχε ταλαιπωρήσει όλη τη νύχτα,επίμονος,από τα πνευμόνια,μια υπενθύμιση τής φθοράς.

Δεν φόβονταν,είχε συνειθισει τα πάθη τού σώματος να τα υποτάζει στη διάνοια.

Αργότερα ο ταχυδρόμος τού έφερε ένα γράμμα από τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς,που τον είχε επισκεφθεί λίγους μήνες νωρίτερα.

Το γράμμα ήταν επιφυλακτικό,χωρίς φιλοφρονήσεις.

Ερωτήσεις,και επιφυλάξεις για το έργο που ο Σπινόζα έγραφε.

Την Ηθικη.

Ο Λάιμπνιτς τον προέτρεπε να αναβάλει τη δημοσίευση.'Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος', έγραφε.,'Η ταύτιση τού Θεού με τη Φύση,Deus Sive Natura,θα παρεξηγηθεί.Θα σε καταστρέψει.'

Ο Σπινόζα αφού το διάβασε το άφησε πάνω στο τραπέζι.

Δεν ένιωθε θυμό,ούτε φόβο.Σκεφτηκε πως: οι άνθρωποι φοβούνται τις συνέπειες τών ιδεών πάνω στη ζωή τους.

Το μεσημέρι πηγε στο εργαστήριό του. Έβαλε το γυαλί στον μηχανισμό και άρχισε να το λειαίνει με σταθερές,κυκλικές κινήσεις.

Η εργασία αυτή δεν ήταν για εκείνον μονο βιοπορισμός.Ήταν άσκηση τού νου μέσα από το σώμα:ακρίβεια,υπομονή, αποδοχή τών αναγκαιοτήτων τής ύλης.

Καθώς δούλευε, σκεφτόταν ένα από τα τελευταία αξιώματα τής Ηθικής:

Η ελευθερία δεν είναι η απουσία αναγκαιότητας, αλλά η κατανόησή της.

Άρχισε να βήχει.Σκουπηστηκε.

Στο μαντήλι ειδε αίμα.

Το κοίταξε χωρίς να ταραχθεί.

Το σώμα του,όπως κάθε ουσία,υπάκουε στους νόμους του.

Δεν υπήρχε εδώ αδικία,να παραπονεθεί,μόνο αιτιότητα.

Το απόγευμα τον επισκέφθηκε ο Γιάριχ Γιέλλες,παλιός φίλος και έμπορος.

Εκείνος τού μίλησε για θεολόγους που τον αποκαλούσαν άθεο, διαφθορέα τής ηθικής.

-Μπαρούχ,του είπε,αν την δημοσιεύσεις,θα σε αφανίσουν.

Ο Σπινόζα χαμογέλασε.

-'Αυτο που γράφτηκε,η Ηθική μου,είναι αναγκαίο.

Όταν έμεινε μόνος,πήγε στο δωμάτιό του και άνοιξε το χειρόγραφο.

Ήξερε ότι δεν θα προλάβαινε να δει τις συνέπειές του

Τον Φεβρουάριο τού 1677, η υγεία του επιδεινώθηκε απότομα.Έμεινε στο κρεβάτι για μέρες.Οι φίλοι του τον φρόντιζαν.

Δεν εξέφραζε φόβο για τον θάνατο.Ειχε την ήρεμη βεβαιότητα ότι η ζωή του είχε υπάρξει σύμφωνη με τη νόηση.

Την τελευταία νύχτα, ζήτησε να τού φέρουν έναν από τους φακούς που είχε τελειώσει πρόσφατα.

Τον κράτησε μπροστά στο μάτι του.

Λίγο πριν πεθάνει ψιθυρισε:

-ο θανατος είναι το πέρασμα σε μεγαλύτερη τελειότητα.

Το πρωί τής 21ης Φεβρουαρίου,ο Μπαρούχ Σπινόζα πέθανε ήσυχα.

Λίγους μήνες αργότερα,η Ηθική εκδόθηκε. Καταδικάστηκε, απαγορεύτηκε, παρεξηγήθηκε.

Όμως έμεινε όπως καθετί που είναι αναγκαιο.

Ο φακός τού Bento de Spinoza,να δεις.

.

.

Bento de Spinoza’s Lens

In the winter of 1676, the dampness in The Hague gnawed at the bones.

Spinoza lived in a small room on the upper floor of Hendrik van der Spaik’s house, near the central Plein square.

A bed, a table, books, and, next to the window, his tools for grinding lenses.

That morning he woke with difficulty. Coughing had troubled him all night, persistent, from the lungs, a reminder of decay.

He was not afraid; he was accustomed to submitting the passions of the body to the mind.

Later, the postman brought him a letter from Gottfried Wilhelm Leibniz, who had visited him a few months earlier.

The letter was cautious, without flattery.

Questions, and reservations about the work Spinoza was writing: The Ethics.

Leibniz urged him to postpone its publication. “The world is not ready,” he wrote. “The identification of God with Nature, Deus Sive Natura, will be misunderstood. It will destroy you.”

Spinoza, after reading it, left it on the table.

He felt neither anger nor fear. He thought: people fear the consequences of ideas on their lives.

At noon, he went to his workshop. He placed the glass on the mechanism and began grinding it with steady, circular motions.

This work was not merely a livelihood for him. It was an exercise of the mind through the body: precision, patience, acceptance of the necessities of matter.

As he worked, he reflected on one of the last axioms of The Ethics:

Freedom is not the absence of necessity, but the understanding of it.

He began to cough. He wiped himself.

In the handkerchief, he saw blood.

He looked at it without disturbance.

His body, like every substance, obeyed its laws.

There was no injustice here to complain about, only causality.

In the afternoon, Jarich Jelles, an old friend and merchant, visited him.

He spoke of theologians who called him an atheist, a corrupter of morals.

“Baruch,” he said, “if you publish it, they will destroy you.”

Spinoza smiled.

“What is written—my Ethics—is necessary.”

When he was alone, he went to his room and opened the manuscript.

He knew he would not live to see its consequences.

In February 1677, his health declined sharply. He stayed in bed for days. His friends cared for him.

He expressed no fear of death. He had the calm certainty that his life had been in accordance with reason.

On the last night, he asked to have one of the lenses he had recently finished brought to him.

He held it before his eye.

Just before dying, he whispered:

“Death is the passage to greater perfection.”

On the morning of February 21, Baruch Spinoza died peacefully.

A few months later, The Ethics was published. It was condemned, banned, misunderstood.

Yet it remained, as everything necessary remains.

Bento de Spinoza’s lens—you see.

.

La Lentille de Bento de Spinoza

À l’hiver de 1676, l’humidité à La Haye pénétrait jusqu’aux os.

Spinoza vivait dans une petite chambre à l’étage supérieur de la maison de Hendrik van der Spaik, près de la place centrale Plein.

Un lit, une table, des livres, et, près de la fenêtre, ses outils pour polir les lentilles.

Ce matin-là, il se réveilla avec difficulté. La toux l’avait tourmenté toute la nuit, persistante, venant des poumons, un rappel de la dégradation.

Il n’avait pas peur ; il était habitué à soumettre les passions du corps à l’esprit.

Plus tard, le facteur lui apporta une lettre de Gottfried Wilhelm Leibniz, qui l’avait visité quelques mois auparavant.

La lettre était prudente, sans flatterie.

Des questions et des réserves sur l’œuvre que Spinoza écrivait : L’Éthique.

Leibniz l’exhortait à reporter sa publication. « Le monde n’est pas prêt », écrivait-il. « L’identification de Dieu à la Nature, Deus Sive Natura, sera mal comprise. Cela te détruira. »

Spinoza, après l’avoir lue, la laissa sur la table.

Il ne ressentait ni colère ni peur. Il pensa : les gens craignent les conséquences des idées sur leur vie.

À midi, il se rendit à son atelier. Il plaça le verre sur le mécanisme et commença à le polir avec des mouvements circulaires et réguliers.

Ce travail n’était pas seulement pour subsister. C’était un exercice de l’esprit à travers le corps : précision, patience, acceptation des nécessités de la matière.

En travaillant, il réfléchissait à l’un des derniers axiomes de L’Éthique :

La liberté n’est pas l’absence de nécessité, mais la compréhension de celle-ci.

Il commença à tousser. Il s’essuya.

Dans son mouchoir, il vit du sang.

Il le regarda sans agitation.

Son corps, comme toute substance, obéissait à ses lois.

Il n’y avait pas d’injustice ici dont se plaindre, seulement la causalité.

L’après-midi, Jarich Jelles, un vieil ami et commerçant, lui rendit visite.

Il parla des théologiens qui le traitaient d’athée, corrupteur de la morale.

« Baruch, » dit-il, « si tu le publies, ils te détruiront. »

Spinoza sourit.

« Ce qui est écrit—mon Éthique—est nécessaire. »

Lorsqu’il se retrouva seul, il alla dans sa chambre et ouvrit le manuscrit.

Il savait qu’il ne verrait pas les conséquences.

En février 1677, sa santé se détériora brutalement. Il resta alité pendant des jours. Ses amis prenaient soin de lui.

Il n’éprouvait aucune peur de la mort. Il avait la certitude tranquille que sa vie avait été conforme à la raison.

La dernière nuit, il demanda qu’on lui apporte l’une des lentilles qu’il avait récemment terminées.

Il la tint devant son œil.

Juste avant de mourir, il murmura :

« La mort est le passage vers une plus grande perfection. »

Le matin du 21 février, Baruch Spinoza mourut paisiblement.

Quelques mois plus tard, L’Éthique fut publiée. Elle fut condamnée, interdite, mal comprise.

Pourtant, elle demeura, comme tout ce qui est nécessaire.

La lentille de Bento de Spinoza, tu vois.

.

.

Bento de Spinozas Linse

Im Winter 1676 nagte die Feuchtigkeit in Den Haag an den Knochen.

Spinoza lebte in einem kleinen Zimmer im Obergeschoss des Hauses von Hendrik van der Spaik, nahe dem zentralen Plein-Platz.

Ein Bett, ein Tisch, Bücher und neben dem Fenster seine Werkzeuge zum Schleifen von Linsen.

An diesem Morgen erwachte er schwerfällig. Der Husten hatte ihn die ganze Nacht geplagt, hartnäckig, aus der Lunge, eine Erinnerung an den Verfall.

Er fürchtete sich nicht; er war es gewohnt, die Leidenschaften des Körpers dem Geist zu unterwerfen.

Später brachte ihm der Postbote einen Brief von Gottfried Wilhelm Leibniz, der ihn einige Monate zuvor besucht hatte.

Der Brief war vorsichtig, ohne Schmeichelei.

Fragen und Vorbehalte über das Werk, das Spinoza schrieb: Die Ethik.

Leibniz drängte ihn, die Veröffentlichung zu verschieben. „Die Welt ist nicht bereit“, schrieb er. „Die Identifikation Gottes mit der Natur, Deus Sive Natura, wird missverstanden werden. Es wird dich zerstören.“

Spinoza legte den Brief nach dem Lesen auf den Tisch.

Er empfand weder Zorn noch Angst. Er dachte: Menschen fürchten die Folgen von Ideen auf ihr Leben.

Mittags ging er in seine Werkstatt. Er legte das Glas auf den Mechanismus und begann, es mit gleichmäßigen, kreisenden Bewegungen zu schleifen.

Diese Arbeit war für ihn nicht nur Lebensunterhalt. Sie war Übung des Geistes durch den Körper: Präzision, Geduld, Akzeptanz der Notwendigkeiten der Materie.

Während er arbeitete, dachte er über eines der letzten Axiome der Ethik nach:

Freiheit ist nicht die Abwesenheit von Notwendigkeit, sondern deren Verständnis.

Er begann zu husten. Er wischte sich ab.

Im Taschentuch sah er Blut.

Er betrachtete es unerschüttert.

Sein Körper, wie jede Substanz, gehorchte seinen Gesetzen.

Hier gab es keine Ungerechtigkeit, über die man klagen könnte, nur Kausalität.

Am Nachmittag besuchte ihn Jarich Jelles, ein alter Freund und Händler.

Er sprach von Theologen, die ihn Atheisten nannten, Verderber der Moral.

„Baruch“, sagte er, „wenn du es veröffentlichst, werden sie dich vernichten.“

Spinoza lächelte.

„Was geschrieben steht – meine Ethik – ist notwendig.“

Als er allein war, ging er in sein Zimmer und öffnete das Manuskript.

Er wusste, dass er die Folgen nicht mehr erleben würde.

Im Februar 1677 verschlechterte sich sein Gesundheitszustand abrupt. Er blieb tagelang im Bett. Seine Freunde pflegten ihn.

Er zeigte keine Angst vor dem Tod. Er hatte die ruhige Gewissheit, dass sein Leben im Einklang mit der Vernunft verlaufen war.

In der letzten Nacht bat er, ihm eine der kürzlich fertigen Linsen zu bringen.

Er hielt sie vor sein Auge.

Kurz vor seinem Tod flüsterte er:

„Der Tod ist der Übergang zu größerer Vollkommenheit.“

Am Morgen des 21. Februar starb Baruch Spinoza friedlich.

Einige Monate später wurde Die Ethik veröffentlicht. Sie wurde verurteilt, verboten, missverstanden.

Doch sie blieb, wie alles, was notwendig ist.

Bento de Spinozas Linse, siehst du.

.

.

La Lente di Bento de Spinoza

Nell’inverno del 1676, l’umidità all’Aia penetrava nelle ossa.

Spinoza viveva in una piccola stanza al piano superiore della casa di Hendrik van der Spaik, vicino alla piazza centrale Plein.

Un letto, un tavolo, libri e, accanto alla finestra, i suoi strumenti per levigare le lenti.

Quella mattina si svegliò con difficoltà. La tosse lo aveva tormentato tutta la notte, persistente, dai polmoni, un promemoria della decadenza.

Non aveva paura; era abituato a sottomettere le passioni del corpo alla mente.

Più tardi il postino gli portò una lettera di Gottfried Wilhelm Leibniz, che lo aveva visitato qualche mese prima.

La lettera era cauta, senza adulazioni.

Domande e riserve sull’opera che Spinoza stava scrivendo: L’Etica.

Leibniz lo esortava a rimandare la pubblicazione. «Il mondo non è pronto», scriveva. «L’identificazione di Dio con la Natura, Deus Sive Natura, sarà fraintesa. Ti distruggerà.»

Spinoza, dopo averla letta, la lasciò sul tavolo.

Non provava né rabbia né paura. Pensò: le persone temono le conseguenze delle idee sulla loro vita.

A mezzogiorno andò nel suo laboratorio. Mise il vetro sul meccanismo e iniziò a levigarlo con movimenti circolari e costanti.

Questo lavoro non era solo sostentamento. Era esercizio della mente attraverso il corpo: precisione, pazienza, accettazione delle necessità della materia.

Mentre lavorava, rifletteva su uno degli ultimi assiomi dell’Etica:

La libertà non è l’assenza di necessità, ma la comprensione di essa.

Cominciò a tossire. Si asciugò.

Nel fazzoletto vide del sangue.

Lo guardò senza turbamento.

Il suo corpo, come ogni sostanza, obbediva alle leggi.

Non c’era ingiustizia di cui lamentarsi, solo causalità.

Nel pomeriggio lo visitò Jarich Jelles, vecchio amico e mercante.

Parlò di teologi che lo chiamavano ateo, corruttore della morale.

«Baruch», disse, «se lo pubblichi, ti distruggeranno.»

Spinoza sorrise.

«Ciò che è scritto—la mia Etica—è necessario.»

Quando rimase solo, andò nella sua stanza e aprì il manoscritto.

Sapeva che non avrebbe visto le conseguenze.

Nel febbraio 1677, la sua salute peggiorò rapidamente. Rimase a letto per giorni. Gli amici si prendevano cura di lui.

Non mostrava paura della morte. Aveva la tranquilla certezza che la sua vita fosse stata conforme alla ragione.

L’ultima notte chiese di portargli una delle lenti che aveva finito di recente.

La tenne davanti all’occhio.

Poco prima di morire, sussurrò:

«La morte è il passaggio a una maggiore perfezione.»

La mattina del 21 febbraio, Baruch Spinoza morì serenamente.

Qualche mese dopo, L’Etica fu pubblicata. Fu condannata, vietata, fraintesa.

Eppure rimase, come tutto ciò che è necessario.

La lente di Bento de Spinoza, vedi.

.

.

La Lente de Bento de Spinoza

En el invierno de 1676, la humedad en La Haya calaba los huesos.

Spinoza vivía en una pequeña habitación en el piso superior de la casa de Hendrik van der Spaik, cerca de la plaza central Plein.

Una cama, una mesa, libros y, junto a la ventana, sus herramientas para pulir lentes.

Esa mañana se despertó con dificultad. La tos lo había atormentado toda la noche, persistente, desde los pulmones, un recordatorio de la decadencia.

No sentía miedo; estaba acostumbrado a someter las pasiones del cuerpo a la mente.

Más tarde, el cartero le trajo una carta de Gottfried Wilhelm Leibniz, que lo había visitado unos meses antes.

La carta era cautelosa, sin adulaciones.

Preguntas y reservas sobre la obra que Spinoza estaba escribiendo: La Ética.

Leibniz le instaba a posponer la publicación. «El mundo no está preparado», escribía. «La identificación de Dios con la Naturaleza, Deus Sive Natura, será malinterpretada. Te destruirá.»

Spinoza, después de leerla, la dejó sobre la mesa.

No sentía ira ni miedo. Pensó: la gente teme las consecuencias de las ideas sobre sus vidas.

Al mediodía fue a su taller. Colocó el vidrio en el mecanismo y comenzó a pulirlo con movimientos circulares y constantes.

Este trabajo no era solo sustento. Era un ejercicio de la mente a través del cuerpo: precisión, paciencia, aceptación de las necesidades de la materia.

Mientras trabajaba, pensaba en uno de los últimos axiomas de La Ética:

La libertad no es la ausencia de necesidad, sino la comprensión de ella.

Comenzó a toser. Se limpió.

En el pañuelo vio sangre.

Lo miró sin alterarse.

Su cuerpo, como toda sustancia, obedecía sus leyes.

No había injusticia aquí de la que quejarse, solo causalidad.

Por la tarde, Jarich Jelles, viejo amigo y comerciante, lo visitó.

Habló de teólogos que lo llamaban ateo, corruptor de la moral.

«Baruch», dijo, «si lo publicas, te destruirán.»

Spinoza sonrió.

«Lo que está escrito—mi Ética—es necesario.»

Cuando estuvo solo, fue a su habitación y abrió el manuscrito.

Sabía que no viviría para ver sus consecuencias.

En febrero de 1677, su salud empeoró repentinamente. Permaneció en cama durante días. Sus amigos lo cuidaban.

No expresó miedo a la muerte. Tenía la tranquila certeza de que su vida había estado conforme a la razón.

En la última noche, pidió que le trajeran una de las lentes que había terminado recientemente.

La sostuvo frente a su ojo.

Poco antes de morir, susurró:

«La muerte es el paso hacia una mayor perfección.»

En la mañana del 21 de febrero, Baruch Spinoza murió en paz.

Unos meses más tarde, La Ética fue publicada. Fue condenada, prohibida, malinterpretada.

Sin embargo, permaneció, como todo lo necesario.

La lente de Bento de Spinoza, ya verás.

.

.

A Lente de Bento de Spinoza

No inverno de 1676, a umidade em Haia penetrava nos ossos.

Spinoza vivia em um pequeno quarto no andar superior da casa de Hendrik van der Spaik, perto da praça central Plein.

Uma cama, uma mesa, livros e, junto à janela, suas ferramentas para polir lentes.

Naquela manhã, acordou com dificuldade. A tosse o havia atormentado a noite toda, persistente, vinda dos pulmões, um lembrete da decadência.

Não sentia medo; estava acostumado a submeter as paixões do corpo à mente.

Mais tarde, o carteiro trouxe-lhe uma carta de Gottfried Wilhelm Leibniz, que o havia visitado alguns meses antes.

A carta era cautelosa, sem elogios.

Perguntas e reservas sobre a obra que Spinoza estava escrevendo: A Ética.

Leibniz o …exortava a adiar a publicação. “O mundo não está pronto”, escreveu. “A identificação de Deus com a Natureza, Deus Sive Natura, será mal compreendida. Isso vai destruí-lo.”

Spinoza, depois de lê-la, deixou-a sobre a mesa.

Não sentia raiva nem medo. Pensou: as pessoas temem as consequências das ideias em suas vidas.

Ao meio-dia, foi para seu ateliê. Colocou o vidro no mecanismo e começou a polir com movimentos circulares e constantes.

Este trabalho não era apenas um meio de sustento. Era um exercício da mente através do corpo: precisão, paciência, aceitação das necessidades da matéria.

Enquanto trabalhava, refletia sobre um dos últimos axiomas de A Ética:

A liberdade não é a ausência de necessidade, mas a compreensão dela.

Começou a tossir. Limpou-se.

No lenço viu sangue.

Olhou para ele sem perturbação.

Seu corpo, como toda substância, obedecia às suas leis.

Não havia injustiça aqui de que se lamentar, apenas causalidade.

À tarde, Jarich Jelles, velho amigo e comerciante, visitou-o.

Falou de teólogos que o chamavam de ateu, corruptor da moral.

“Baruch”, disse, “se você publicar, vão destruí-lo.”

Spinoza sorriu.

“O que está escrito—minha Ética—é necessário.”

Quando ficou sozinho, foi ao seu quarto e abriu o manuscrito.

Sabia que não viveria para ver suas consequências.

Em fevereiro de 1677, sua saúde se deteriorou abruptamente. Ficou de cama por dias. Seus amigos cuidavam dele.

Não expressava medo da morte. Tinha a tranquila certeza de que sua vida havia sido conforme à razão.

Na última noite, pediu que lhe trouxessem uma das lentes que havia terminado recentemente.

Segurou-a diante do olho.

Pouco antes de morrer, sussurrou:

“A morte é a passagem para uma maior perfeição.”

Na manhã de 21 de fevereiro, Baruch Spinoza morreu pacificamente.

Poucos meses depois, A Ética foi publicada. Foi condenada, proibida, mal compreendida.

Ainda assim, permaneceu, como tudo que é necessário.

A lente de Bento de Spinoza, você verá..

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n couvelis

μεταφράζοντας

από την Βιβλιοθήκη τού Απολλωνιου,βιβλίο Α',1 4.

Αστερια-Λητω-Αρτεμη-

Απολλων-Δελφοι-Τιτυος.

Από τού Κοίου τις θυγατέρες η Ἀστερία λοιπον αφού μεταμορφώθηκε σε ορτύκι ρίχτηκε

στη θάλασσα,για ν'αποφυγει την ερωτική συνεύρεση με τον Δία,

και μια πόλη από εκείνη Αστέρια αφού πρωτα ονομάσθηκε,ύστερα Δηλος.

Η Λητώ αφού ερωτικά συνέρχεται με τον Δία σ'ολη τη γη απ'την Ηρα καταδιώκονταν,

μέχρι στη Δήλο αφού ήρθε γεννά πρώτη την Άρτεμη,απ'την οποία αφού βοηθήθηκε

ως μαια ύστερα τον Απόλλωνα γέννησε.

Η Άρτεμη λοιπόν αφού ασκήθηκε τα περί κυνηγιού παρθένα έμεινε.

Κι ο Απόλλωνας αφού τη μαντική έμαθε απ'τον Πανα τού Δια και τής Ύβρης έφτασε στους Δελφούς,που τότε χρησμοδοτουσε Θέμιδα,

όταν όμως ο Πύθωνας που φρουρουσε το μαντείο τον εμπόδιζε να πλησιάσει στο σχισμα,

αυτόν αφού σκότωσε το μαντείο παίρνει στον έλεγχο του,

και σκοτώνει μετά από λίγο και τον Τιτυό,ο οποίος ήταν τού Δια γιος και τής θυγατέρας

τού Ορχομενού Ελάρης,την οποία ο Ζευς,επειδή μαζί της ερωτικά βρέθηκε,αφού φοβήθηκε

την Ήρα κάτω απ'τη γη έκρυψε,και το παιδι που κυοφορούσε τον Τιτυό τεράστιο στο σώμα ανεβασε στο φως,

αυτός όταν να'ρχεται στη Πυθώ τη Λητώ είδε,με πόθο κυριευμένος αρπαξε,

αυτή όμως τα παιδιά της φώναξε για βοήθεια και τού'ριξαν τοξα,

τιμωρείται όμως και μετά θάνατο,γιατί γύπες την καρδιά του στον Άδη τρώνε.

[Α 4,1] τῶν δὲ Κοίου θυγατέρων Ἀστερία μὲν ὁμοιωθεῖσα ὄρτυγι ἑαυτὴν εἰς θάλασσαν ἔρριψε, φεύγουσα τὴν πρὸς Δία συνουσίαν· καὶ πόλις ἀπ᾽ ἐκείνης Ἀστερία πρότερον κληθεῖσα, ὕστερον δὲ Δῆλος. Λητὼ δὲ συνελθοῦσα Διὶ κατὰ τὴν γῆν ἅπασαν ὑφ᾽ Ἥρας ἠλαύνετο, μέχρις εἰς Δῆλον ἐλθοῦσα γεννᾷ πρώτην Ἄρτεμιν, ὑφ᾽ ἧς μαιωθεῖσα ὕστερον Ἀπόλλωνα ἐγέννησεν. Ἄρτεμις μὲν οὖν τὰ περὶ θήραν ἀσκήσασα παρθένος ἔμεινεν, Ἀπόλλων δὲ τὴν μαντικὴν μαθὼν παρὰ Πανὸς τοῦ Διὸς καὶ Ὕβρεως ἧκεν εἰς Δελφούς, χρησμῳδούσης τότε Θέμιδος· ὡς δὲ ὁ φρουρῶν τὸ μαντεῖον Πύθων ὄφις ἐκώλυεν αὐτὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὸ χάσμα, τοῦτον ἀνελὼν τὸ μαντεῖον παραλαμβάνει. κτείνει δὲ μετ᾽ οὐ πολὺ καὶ Τιτυόν, ὃς ἦν Διὸς υἱὸς καὶ τῆς Ὀρχομενοῦ θυγατρὸς Ἐλάρης, ἣν Ζεύς, ἐπειδὴ συνῆλθε, δείσας Ἥραν ὑπὸ γῆν ἔκρυψε, καὶ τὸν κυοφορηθέντα παῖδα Τιτυὸν ὑπερμεγέθη εἰς φῶς ἀνήγαγεν. οὗτος ἐρχομένην εἰς Πυθὼ Λητὼ θεωρήσας, πόθῳ κατασχεθεὶς ἐπισπᾶται· ἡ δὲ τοὺς παῖδας ἐπικαλεῖται καὶ κατατοξεύουσιν αὐτόν. κολάζεται δὲ καὶ μετὰ θάνατον· γῦπες γὰρ αὐτοῦ τὴν καρδίαν ἐν Ἅιδου ἐσθίουσιν.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

από την Αλεξάνδρου Ανάβασις,Βιβλίο Ε',28.1-29.2,τού Αρριανου

-Η πίεση στον Αλέξανδρο για οπισθοχώρηση στη πατριδα-

Τέτοια αφού είπε ο Κοινος προκλήθηκε αναστάτωση στους παρόντες απ'τα λογια,

και σε πολλούς αληθεια χύθηκαν δάκρυα που μαλλον δήλωναν ακόμη και ότι η γνώμη για τους κινδύνους μελλοντικά δεν ήταν εκουσια,όμως και την χαρά τους για την υποχώρηση.

Ο Αλέξανδρος τότε και δυσαρεστημένος και με το θάρρος τού λόγου τού Κοινου και με την αναποφασιστικότητα τών άλλων ηγεμόνων διέλυσε τη συνέλευση.

Και την επόμενη μέρα αφού τούς συγκάλεσε ξανά με οργή τούς είπε πως αυτός θα προχωρησει,και πως δεν θα εξαναγκάσει κανέναν Μακεδόνα χωρίς τη θέληση του να τον ακολουθήσει,γιατί θα'χει αυτούς που θ'ακολουθησουν τον βασιλιά τους με τη θέληση τους,

σ'αυτους δε και που θέλουν να γυρίσουν στη πατρίδα να επιτραπεί να γυρίσουν και ν'αναγγειλουν στους δικούς τους,ότι τον βασιλιά τους ανάμεσα στους εχθρούς επιστρέφοντας εγκατέλειψαν,

αυτά αφού είπε αποσύρθηκε στη σκηνη του μην επιτρεποντας κανέναν από τους επιτελείς του να τον πλησιασει και την ίδια εκείνη μέρα και την τρίτη ακόμα από εκεινη,αναμένοντας,αν θα γίνει κάποια μεταστροφή στις γνώμες τους,όπως τετοια σε πλήθος στρατιωτών συνειθιζεται να γίνεται και συμβαινοντας πιο υπακοους τούς κανει.

Όταν όμως σιωπη πάλι πολυ

επικρατησε παντού μεσα στο στρατοπεδο,

και δυσαρεστημένοι με την οργή του φανερα ηταν,δίχως όμως να μεταβάλλονται λόγω αυτής,

εκεί ακριβώς λοιπόν λέει ο Πτολεμαίος τού Λάγου,ότι για τη διάβαση καθόλου λιγότερο δεν θυσιάζει,ενώ ομως θυσιαζε δεν τού έβγαιναν οι οιωνοί.

τότε λοιπόν και τους μεγαλύτερους σε ηλικία από τους επιτελείς και τους περισσότερο εμπιστους σ'αυτον συγκέντρωσε,

καθως όλα πια σε οπισθοχώρηση τον οδηγουσαν,

ανακοινώνει στη στρατιά ότι πάρθηκε απόφαση να γυρίσουν πίσω,

αυτοί τότε φώναζαν δυνατά όμοια όπως όχλος ανάμικτος από χαρά θα φώναζε δυνατα και πολλοί απ'αυτους δακρυζαν,

και κάποιοι δε στη βασιλική σκηνή πλησιάζοντας ευχονταν στον Αλέξανδρο κάθε καλό,ότι απ'αυτους μόνο να νικηθεί αποδεχθηκε,

εκεί λοιπόν αφού χώρισε κατά τάξεις τη στρατιά δώδεκα βωμούς προστάζει να κατασκευασθουν,

με ύψος όσο οι πιο μεγάλοι πύργοι,και με πλάτος μεγαλύτερους ακόμη απ'αυτο τών πύργων,

ευχαριστήρια στους θεούς που τόσο ως εδώ τον οδήγησαν νικητή και μνημεία τών κατορθωμάτων του.

[28.1] Τοιαῦτα εἰπόντος τοῦ Κοίνου θόρυβον γενέσθαι ἐκ τῶν παρόντων ἐπὶ τοῖς λόγοις· πολλοῖς δὲ δὴ καὶ δάκρυα προχυθέντα ἔτι μᾶλλον δηλῶσαι τό τε ἀκούσιον τῆς γνώμης ἐς τοὺς πρόσω κινδύνους καὶ τὸ καθ΄ ἡδονήν σφισιν εἶναι τὴν ἀποχώρησιν. Ἀλέξανδρος δὲ τότε μὲν ἀχθεσθεὶς τοῦ τε Κοίνου τῇ παρρησίᾳ καὶ τῷ ὄκνῳ τῶν ἄλλων ἡγεμόνων διέλυσε τὸν ξύλλογον·

[28.2] ἐς δὲ τὴν ὑστεραίαν ξυγκαλέσας αὖθις ξὺν ὀργῇ τοὺς αὐτοὺς αὐτὸς μὲν ἰέναι ἔφη τοῦ πρόσω͵ βιάσεσθαι δὲ οὐδένα ἄκοντα Μακεδόνων ξυνέπεσθαι· ἕξειν γὰρ τοὺς ἀκολουθήσοντας τῷ βασιλεῖ σφῶν ἑκόντας· τοῖς δὲ καὶ ἀπιέναι οἴκαδε ἐθέλουσιν ὑπάρχειν ἀπιέναι καὶ ἐξαγγέλλειν τοῖς οἰκείοις͵ ὅτι τὸν βασιλέα σφῶν ἐν μέσοις τοῖς πολεμίοις ἐπανήκουσιν ἀπολιπόντες.

[28.3] ταῦτα εἰπόντα ἀπελθεῖν ἐς τὴν σκηνὴν μηδέ τινα τῶν ἑταίρων προσέσθαι αὐτῆς τε ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ ἐς τὴν τρίτην ἔτι ἀπ΄ ἐκείνης͵ ὑπομένοντα͵ εἰ δή τις τροπὴ ταῖς γνώμαις τῶν Μακεδόνων τε καὶ ξυμμάχων͵ οἷα δὴ ἐν ὄχλῳ στρατιωτῶν τὰ πολλὰ φιλεῖ γίγνεσθαι͵

[28.4] ἐμπεσοῦσα εὐπειθεστέρους παρέξει αὐτούς. ὡς δὲ σιγὴ αὖ πολλὴ ἦν ἀνὰ τὸ στρατόπεδον καὶ ἀχθόμενοι μὲν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ δῆλοι ἦσαν͵ οὐ μὴν μεταβαλλόμενοι γε ὑπ΄ αὐτῆς͵ ἐνταῦθα δὴ λέγει Πτολεμαῖος ὁ Λάγου͵ ὅτι ἐπὶ τῇ διαβάσει οὐδὲν μεῖον ἐθύετο͵ θυομένῳ δὲ οὐκ ἐγίγνετο αὐτῷ τὰ ἱερά.

28.5] τότε δὴ τοὺς πρεσβυτάτους τε τῶν ἑταίρων καὶ τοὺς μάλιστα ἐπιτηδείους αὐτῷ συναγαγών͵ ὡς πάντα ἐς τὴν ὀπίσω ἀναχώρησιν αὐτῷ ἔφερεν͵ ἐκφαίνει ἐς τὴν στρατιάν͵ ὅτι ἔγνωσται ὀπίσω ἀποστρέφειν.

[29.1] Οἱ δὲ ἐβόων τε οἷα ἂν ὄχλος ξυμμιγὴς χαίρων βοήσειε καὶ ἐδάκρυον οἱ πολλοὶ αὐτῶν· οἱ δὲ καὶ τῇ σκηνῇ τῇ βασιλικῇ πελάζοντες ηὔχοντο Ἀλεξάνδρῳ πολλὰ καὶ ἀγαθά͵ ὅτι πρὸς σφῶν μόνων νικηθῆναι ἠνέσχετο. ἔνθα δὴ διελὼν κατὰ τάξεις τὴν στρατιὰν δώδεκα βωμοὺς κατασκευάζειν προστάττει͵ ὕψος μὲν κατὰ τοὺς μεγίστους πύργους͵ εὖρος δὲ μείζονας ἔτι ἢ κατὰ πύργους͵ χαριστήρια τοῖς θεοῖς τοῖς ἐς τοσόνδε ἀγαγοῦσιν αὐτὸν νικῶντα καὶ μνημεῖα τῶν αὑτοῦ

[29.2] πόνων.

.

.

.

 .

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Λορέιν τού Χάρλεμ

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese,)

Στο Χάρλεμ σ'ένα στενό στο υπόγειο μπαρ η νεγρα Λορέιν

τραγουδούσε Μπίλι Χόλιντεϊ.

Όπως ανασαίνει,ψιθυριστά,ποτέ δυνατά.

Το σώμα της το κρατούσαν μνήμες,όχι μυς.

Κάθε φορά που ψιθύριζε το Strange Fruit έκλεινε τα μάτια κι έβλεπε το μαυρο σωμα της

να κρέμεται στον ξερό σκελετο ενος δέντρου στο Νοτο.

Γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ τής Αλαμπάμα,η μάνα της καθάριζε σπίτια λευκών

κι ο πατέρας της,την παράτησε έγκυο,κι εξαφανίστηκε.

Στα 13 της συνελήφθει για πορνεία.Ο πλούσιος λευκός εραστής την έσωσε.

Έφυγε για τη Νέα Υόρκη,κλεισμένη στη τουαλέτα τού τρένου.

Γνώρισε έναν μαύρο αντρα,την πήγε στο υπόγειο μπαρ,εκεί τραγουδούσε μπροστά

σε μεθυσμένους πελατες,πήγαινε μαζί τους στο κρεβάτι.

Το κορμί τών αντρών μύριζε ουίσκι και ιδρώτα.

Κάποιοι τής είπαν πως θύμιζε τη Μπίλι.Εκείνη δεν απαντούσε.

Έμεινε έγκυος,ο εραστής της την χτύπησε,έχασε το παιδί.

Έπινε,κατέρρευσε,έχασε τη φωνή της.

Βγαίνοντας από το υπόγειο μπαρ ξημερώνοντας σωρίαστηκε στο στενό,

μ'ένα αργοσυρτο ψιθυρο,όπως παλιό νεκρικό τραγούδι,η ψυχή της βγήκε.

Η Λορέιν το Strange Fruit τού Χάρλεμ τελείωσε.

.

.

Lorraine of Harlem

In Harlem, in a narrow alley, in a basement bar, the Black woman Lorraine

was singing Billie Holiday.

As one breathes—whispering, never loud.

Her body was held by memories, not by muscles.

Each time she whispered Strange Fruit she closed her eyes and saw

her Black body hanging from the dry skeleton of a tree in the South.

She was born in Birmingham, Alabama; her mother cleaned white people’s houses,

and her father left her mother pregnant and disappeared.

At thirteen she was arrested for prostitution.

A wealthy white lover saved her.

She left for New York, locked in the train’s toilet.

She met a Black man; he took her to the basement bar.

There she sang before drunken customers, went to bed with them.

Men’s bodies smelled of whiskey and sweat.

Some told her she resembled Billie. She did not answer.

She became pregnant; her lover beat her; she lost the child.

She drank, collapsed, lost her voice.

Leaving the basement bar at dawn, she collapsed in the alley;

with a slow, drawn-out whisper, like an old funeral song, her soul departed.

Lorraine—the Strange Fruit of Harlem—was finished.

.

.

La Lorraine de Harlem

À Harlem, dans une ruelle, dans un bar en sous-sol, la Noire Lorraine

chantait Billie Holiday.

Comme on respire — à voix basse, jamais fort.

Son corps était tenu par les souvenirs, non par les muscles.

Chaque fois qu’elle murmurait Strange Fruit, elle fermait les yeux

et voyait son corps noir pendu au squelette sec d’un arbre du Sud.

Elle est née à Birmingham, Alabama ; sa mère nettoyait les maisons des Blancs

et son père l’a laissée enceinte avant de disparaître.

À treize ans, elle fut arrêtée pour prostitution.

Un riche amant blanc la sauva.

Elle partit pour New York, enfermée dans les toilettes du train.

Elle rencontra un homme noir ; il l’emmena au bar du sous-sol.

Là, elle chantait devant des clients ivres, couchait avec eux.

Les corps des hommes sentaient le whisky et la sueur.

Certains lui disaient qu’elle rappelait Billie. Elle ne répondait pas.

Elle tomba enceinte ; son amant la frappa ; elle perdit l’enfant.

Elle buvait, s’effondra, perdit sa voix.

En sortant du bar à l’aube, elle s’écroula dans la ruelle ;

dans un murmure traînant, comme un vieux chant funèbre, son âme s’en alla.

La Lorraine, le Strange Fruit de Harlem, était finie.

.

.

Lorraine aus Harlem

In Harlem, in einer Gasse, in einer Kellerbar, sang die Schwarze Lorraine

Billie Holiday.

Wie man atmet – flüsternd, niemals laut.

Ihr Körper wurde von Erinnerungen gehalten, nicht von Muskeln.

Jedes Mal, wenn sie Strange Fruit flüsterte, schloss sie die Augen

und sah ihren schwarzen Körper am dürren Gerippe eines Baumes im Süden hängen.

Sie wurde in Birmingham, Alabama, geboren; ihre Mutter putzte die Häuser Weißer,

und ihr Vater ließ sie schwanger zurück und verschwand.

Mit dreizehn wurde sie wegen Prostitution verhaftet.

Ein reicher weißer Liebhaber rettete sie.

Sie fuhr nach New York, eingeschlossen in der Toilette des Zuges.

Sie lernte einen schwarzen Mann kennen; er brachte sie in die Kellerbar.

Dort sang sie vor betrunkenen Gästen, ging mit ihnen ins Bett.

Die Körper der Männer rochen nach Whiskey und Schweiß.

Einige sagten, sie erinnere an Billie. Sie antwortete nicht.

Sie wurde schwanger; ihr Liebhaber schlug sie; sie verlor das Kind.

Sie trank, brach zusammen, verlor ihre Stimme.

Als sie im Morgengrauen die Kellerbar verließ, sank sie in der Gasse nieder;

mit einem schleppenden Flüstern, wie ein altes Totenlied, verließ ihre Seele den Körper.

Lorraine, das Strange Fruit von Harlem, war zu Ende.

.

.

Lorraine di Harlem

Ad Harlem, in un vicolo, in un bar sotterraneo, la nera Lorraine

cantava Billie Holiday.

Come si respira: sottovoce, mai forte.

Il suo corpo era sorretto dai ricordi, non dai muscoli.

Ogni volta che sussurrava Strange Fruit chiudeva gli occhi

e vedeva il suo corpo nero appeso allo scheletro secco di un albero del Sud.

Nacque a Birmingham, Alabama; la madre puliva le case dei bianchi

e il padre la lasciò incinta e scomparve.

A tredici anni fu arrestata per prostituzione.

Un ricco amante bianco la salvò.

Partì per New York, chiusa nel bagno del treno.

Conobbe un uomo nero; la portò nel bar sotterraneo.

Lì cantava davanti a clienti ubriachi, andava a letto con loro.

I corpi degli uomini odoravano di whisky e sudore.

Alcuni le dissero che ricordava Billie. Lei non rispondeva.

Rimase incinta; l’amante la picchiò; perse il bambino.

Beveva, crollò, perse la voce.

Uscendo dal bar sotterraneo all’alba, crollò nel vicolo;

con un sussurro lento, come un vecchio canto funebre, la sua anima se ne andò.

Lorraine, lo Strange Fruit di Harlem, era finita.

.

.

Lorraine de Harlem

En Harlem, en un callejón, en un bar subterráneo, la negra Lorraine

cantaba a Billie Holiday.

Como se respira: en susurros, nunca en voz alta.

Su cuerpo lo sostenían los recuerdos, no los músculos.

Cada vez que susurraba Strange Fruit cerraba los ojos

y veía su cuerpo negro colgando del esqueleto seco de un árbol del Sur.

Nació en Birmingham, Alabama; su madre limpiaba casas de blancos

y su padre la dejó embarazada y desapareció.

A los trece años fue arrestada por prostitución.

Un rico amante blanco la salvó.

Se fue a Nueva York, encerrada en el baño del tren.

Conoció a un hombre negro; la llevó al bar subterráneo.

Allí cantaba ante clientes borrachos, se acostaba con ellos.

Los cuerpos de los hombres olían a whisky y sudor.

Algunos le dijeron que recordaba a Billie. Ella no respondía.

Quedó embarazada; su amante la golpeó; perdió al niño.

Bebía, se derrumbó, perdió la voz.

Al salir del bar subterráneo al amanecer, se desplomó en el callejón;

con un susurro lento, como un viejo canto fúnebre, su alma se fue.

Lorraine, el Strange Fruit de Harlem, había terminado.

.

.

Lorraine do Harlem

No Harlem, num beco, num bar no subsolo, a negra Lorraine

cantava Billie Holiday.

Como se respira — em sussurros, nunca alto.

Seu corpo era sustentado por memórias, não por músculos.

Cada vez que sussurrava Strange Fruit fechava os olhos

e via seu corpo negro pendurado no esqueleto seco de uma árvore do Sul.

Nasceu em Birmingham, Alabama; a mãe limpava casas de brancos

e o pai a deixou grávida e desapareceu.

Aos treze anos foi presa por prostituição.

Um rico amante branco a salvou.

Partiu para Nova York, trancada no banheiro do trem.

Conheceu um homem negro; ele a levou ao bar do subsolo.

Ali cantava diante de clientes bêbados, ia para a cama com eles.

Os corpos dos homens cheiravam a uísque e suor.

Alguns disseram que ela lembrava Billie. Ela não respondia.

Engravidou; o amante a espancou; perdeu a criança.

Bebia, desabou, perdeu a voz.

Ao sair do bar do subsolo ao amanhecer, caiu no beco;

com um sussurro arrastado, como um velho canto fúnebre, sua alma partiu.

Lorraine, o Strange Fruit do Harlem, terminou.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ο κόκκινος καναπες

το δωμάτιο σκοτεινιάζει συνεχώς.

Η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη στο κόκκινο καναπέ.Δεν τον κοίταζε.

Εκείνος όρθιος με γυρισμένη την πλάτη.

Είχαν συναντηθεί πριν δυο χρόνια.

Ήταν το τέλος.

Εκείνη σηκώθηκε,πήγε στη πόρτα.

-Θα φύγεις;,τής είπε χωρίς να γυρίσει.

Εκείνη άνοιξε τη πόρτα,βγήκε,την έκλεισε

Πήγε σε ένα φτηνό ξενοδοχείο.

Ηθελε να μην χρειαστει να εξηγήσει τίποτα σε κανέναν.

Εκεί βρήκε τον εραστή

Όταν εκείνος το έμαθε

ένιωσε θυμό.

Για το τελος.

Στο σπίτι κοίταξε στον καναπέ το κενό που είχε αφήσει εκείνη.

Εγκατέλειψε εκείνο το διαμέρισμα.

Το δωμάτιο έμεινε σκοτεινό.

Ο κόκκινος καναπές.

.

.

χ.ν.κουβελης c n couvelis

Το Δίκτυο

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Στην αρχή ήταν ασήμαντος,πριν γίνει δυνατός.

Όμως είχε μια φοβερή ικανότητα να θυμάται:ποιος χρωστούσε σε ποιον,ποιος φοβοταν τι,ποιος ήθελε κάτι που δεν τολμούσε να το ζητήσει.

Εκεί σε εκείνα τα σημεία άρχισε να ελισσεται.

Μικρές διευκολύνσεις,τις έλεγε.

Δεν ζητούσε ανταλλάγματα.

Αξιώμα του ήταν:οι άνθρωποι χρωστούν περισσότερα όταν δεν τούς ζητάς τίποτα.

Το δίκτυο απλώθηκε αργά όπως η μούχλα,αθόρυβα,μέσα στην υγρασία τών επιθυμιών τους.

Ενας φίλος φίλου,μια γνωριμία που 'ίσως φανεί χρήσιμη'.

Σιγα-σιγα,ανεπαίσθητα,

τούς εγκλωβιζε.

Για όλους κρατούσε αρχεία,σχολαστικά ταξινομημένα.

Κάθε πρόσωπο ήταν σε μια διασταύρωση άλλων ανθρώπων,κόμβοι σχέσεων.

Μετά την ανάγκη επιθυμιας,ο φόβος τής αποκάλυψης,νομοτελειακά.

Αν και διακινδύνευε και φοβόταν,φρόντιζε να φοβούνται περισσότερο οι άλλοι.

Αυτό ήταν ασφάλεια.

Απέκτησε τεράστια περιουσία από τούς κόμβους.

Όμως κάτι τού διέφυγε:όσο απλώνεται το δίκτυο δημιουργεί ρωγμές,από τις οποίες υπάρχει πιθανος κίνδυνος διαρροής.

Πράγμα που έγινε.

Η πρώτη διαρροη έγινε.

Οι κόμβοι θορυβήθηκαν και αποσυρονταν,τον απέφευγαν.

Τώρα που έπαψε να είναι χρήσιμος,δεν υπήρχε.

Έκαψε όλα τα αρχεία.

Το τέλος του ήρθε,μια νύχτα μόνος,στο σπίτι του.

Τον βρήκαν νεκρό.

Το δίκτυο του,με αυτόν μεσάζοντα,διαλύθηκε γρήγορα,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

.

.

The Network

At first he was insignificant, before becoming powerful.

But he had a formidable ability to remember: who owed whom, who feared what, who desired something they did not dare to ask for.

It was there, at those points, that he began to insinuate himself.

Small favors, he called them.

He asked for nothing in return.

His axiom was this: people owe more when you ask nothing of them.

The network spread slowly like mold, silently, within the dampness of their desires.

A friend of a friend, an acquaintance who “might come in handy.”

Little by little, imperceptibly,

he ensnared them.

For everyone he kept files, meticulously organized.

Each person stood at an intersection of other people, nodes of relations.

After the need of desire came, inevitably, the fear of exposure.

Though he took risks and felt fear, he made sure the others feared more.

That was security.

He amassed immense wealth from the nodes.

But something escaped him: the more the network expands, the more cracks it creates, through which leakage becomes possible.

And so it happened.

The first leak occurred.

The nodes grew uneasy and withdrew; they avoided him.

Now that he had ceased to be useful, he did not exist.

He burned all the files.

His end came one night, alone, in his house.

They found him dead.

His network, with him as intermediary, dissolved quickly, as if it had never existed.

.

.

Le Réseau

Au début, il était insignifiant, avant de devenir puissant.

Mais il possédait une redoutable capacité de mémoire : qui devait à qui, qui craignait quoi, qui désirait quelque chose sans oser le demander.

C’est là, en ces points précis, qu’il commença à se faufiler.

De petites facilités, disait-il.

Il ne demandait rien en échange.

Son axiome était le suivant : les hommes doivent davantage lorsqu’on ne leur demande rien.

Le réseau s’étendit lentement comme une moisissure, silencieusement, dans l’humidité de leurs désirs.

Un ami d’ami, une connaissance « qui pourrait être utile ».

Peu à peu, imperceptiblement,

il les piégeait.

Pour chacun, il tenait des dossiers, soigneusement classés.

Chaque visage se trouvait à une intersection d’autres visages, des nœuds de relations.

Après le besoin du désir venait, inévitablement, la peur de la révélation.

Bien qu’il prît des risques et qu’il eût peur, il veillait à ce que les autres aient plus peur que lui.

C’était cela, la sécurité.

Il acquit une immense fortune grâce aux nœuds.

Mais quelque chose lui échappa : à mesure que le réseau s’étend, il crée des fissures, par lesquelles une fuite devient possible.

Et cela arriva.

La première fuite eut lieu.

Les nœuds s’alarmaient et se retiraient, l’évitaient.

Maintenant qu’il n’était plus utile, il n’existait plus.

Il brûla tous les dossiers.

Sa fin arriva une nuit, seul, chez lui.

On le trouva mort.

Son réseau, avec lui comme intermédiaire, se dissipa rapidement, comme s’il n’avait jamais existé.

.

.

Das Netzwerk

Anfangs war er unbedeutend, bevor er mächtig wurde.

Doch er besaß eine furchterregende Fähigkeit zu erinnern: wer wem etwas schuldete, wer wovor Angst hatte, wer etwas begehrte, das er nicht zu verlangen wagte.

Dort, an genau diesen Punkten, begann er sich einzuschleichen.

Kleine Gefälligkeiten, nannte er sie.

Er verlangte keine Gegenleistung.

Sein Axiom lautete: Menschen schulden mehr, wenn man nichts von ihnen verlangt.

Das Netzwerk breitete sich langsam aus wie Schimmel, lautlos, in der Feuchtigkeit ihrer Begierden.

Ein Freund eines Freundes, eine Bekanntschaft, die „vielleicht nützlich sein könnte“.

Nach und nach, unmerklich,

verstrickte er sie.

Für jeden führte er Akten, sorgfältig geordnet.

Jede Person befand sich an einer Kreuzung anderer Menschen, Knoten von Beziehungen.

Auf das Bedürfnis des Begehrens folgte unweigerlich die Angst vor der Enthüllung.

Obwohl er Risiken einging und Angst hatte, sorgte er dafür, dass die anderen mehr Angst hatten als er.

Das war Sicherheit.

Er erlangte ein enormes Vermögen aus den Knoten.

Doch etwas entging ihm: Je weiter sich das Netzwerk ausdehnt, desto mehr Risse entstehen, durch die ein Leck möglich wird.

Und so geschah es.

Das erste Leck trat auf.

Die Knoten wurden unruhig, zogen sich zurück, mieden ihn.

Nun, da er nicht mehr nützlich war, existierte er nicht mehr.

Er verbrannte alle Akten.

Sein Ende kam eines Nachts, allein, in seinem Haus.

Man fand ihn tot.

Sein Netzwerk, mit ihm als Vermittler, löste sich rasch auf, als hätte es nie existiert.

.

.

La Rete

All’inizio era insignificante, prima di diventare potente.

Ma aveva una terribile capacità di ricordare: chi doveva a chi, chi temeva cosa, chi desiderava qualcosa che non osava chiedere.

Fu lì, in quei punti, che cominciò a insinuarsi.

Piccoli favori, li chiamava.

Non chiedeva nulla in cambio.

Il suo assioma era questo: gli uomini devono di più quando non chiedi loro nulla.

La rete si estese lentamente come muffa, silenziosa, nell’umidità dei loro desideri.

Un amico di un amico, una conoscenza che “potrebbe tornare utile”.

Poco a poco, impercettibilmente,

li intrappolava.

Per tutti teneva archivi, meticolosamente ordinati.

Ogni persona era in un’intersezione di altre persone, nodi di relazioni.

Dopo il bisogno del desiderio veniva, inevitabilmente, la paura della rivelazione.

Sebbene corresse rischi e avesse paura, faceva in modo che gli altri avessero più paura di lui.

Quella era sicurezza.

Accumulò un’enorme ricchezza dai nodi.

Ma qualcosa gli sfuggì: più la rete si estende, più crea crepe, attraverso le quali una fuga è possibile.

E accadde.

La prima fuga avvenne.

I nodi si allarmarono e si ritirarono, lo evitavano.

Ora che aveva smesso di essere utile, non esisteva.

Bruciò tutti gli archivi.

La sua fine arrivò una notte, solo, nella sua casa.

Lo trovarono morto.

La sua rete, con lui come intermediario, si dissolse rapidamente, come se non fosse mai esistita.

.

.

La Red

Al principio era insignificante, antes de volverse poderoso.

Pero tenía una capacidad terrible para recordar: quién debía a quién, quién temía qué, quién deseaba algo que no se atrevía a pedir.

Fue allí, en esos puntos, donde empezó a deslizarse.

Pequeñas facilidades, las llamaba.

No pedía nada a cambio.

Su axioma era este: los hombres deben más cuando no se les pide nada.

La red se extendió lentamente como moho, en silencio, dentro de la humedad de sus deseos.

Un amigo de un amigo, un conocido que “quizá resulte útil”.

Poco a poco, imperceptiblemente,

los atrapaba.

Para todos llevaba archivos, cuidadosamente ordenados.

Cada persona estaba en una intersección de otras personas, nodos de relaciones.

Tras la necesidad del deseo venía, inevitablemente, el miedo a la revelación.

Aunque corría riesgos y sentía miedo, se aseguraba de que los demás tuvieran más miedo que él.

Eso era seguridad.

Adquirió una enorme fortuna a partir de los nodos.

Pero algo se le escapó: cuanto más se expande la red, más grietas crea, por donde una filtración es posible.

Y ocurrió.

La primera filtración tuvo lugar.

Los nodos se inquietaron y se retiraron, lo evitaban.

Ahora que había dejado de ser útil, no existía.

Quemó todos los archivos.

Su final llegó una noche, solo, en su casa.

Lo encontraron muerto.

Su red, con él como intermediario, se disolvió rápidamente, como si nunca hubiera existido.

.

.

A Rede

No início era insignificante, antes de se tornar poderoso.

Mas possuía uma terrível capacidade de lembrar: quem devia a quem, quem temia o quê, quem desejava algo que não ousava pedir.

Foi ali, nesses pontos, que começou a se insinuar.

Pequenas facilidades, chamava-as.

Não pedia nada em troca.

Seu axioma era este: as pessoas devem mais quando não se lhes pede nada.

A rede espalhou-se lentamente como mofo, silenciosamente, na umidade de seus desejos.

Um amigo de um amigo, um conhecido que “talvez venha a ser útil”.

Pouco a pouco, imperceptivelmente,

ele os enredava.

Para todos mantinha arquivos, meticulosamente organizados.

Cada pessoa estava numa interseção de outras pessoas, nós de relações.

Após a necessidade do desejo vinha, inevitavelmente, o medo da revelação.

Embora assumisse riscos e sentisse medo, cuidava para que os outros sentissem mais medo do que ele.

Isso era segurança.

Acumulou uma enorme fortuna a partir dos nós.

Mas algo lhe escapou: quanto mais a rede se expande, mais fissuras cria, pelas quais uma fuga se torna possível.

E aconteceu.

A primeira fuga ocorreu.

Os nós se alarmaram e se retraíram, evitavam-no.

Agora que deixara de ser útil, não existia.

Queimou todos os arquivos.

Seu fim chegou numa noite, sozinho, em sua casa.

Encontraram-no morto.

Sua rede, com ele como intermediário, dissolveu-se rapidamente, como se nunca tivesse existido..

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ανθρώπινα Εσωτερικά)

Η Μνήμη τους

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η άνοια τον κυριευσε,το βλέμμα του απλανες την συγκλονίζει και τον αγκαλιάζει τρυφερά.

Εκείνη,κάποτε πριν πολλά χρόνια,θυμάται τις κλειστές πόρτες στο σπίτι της,τις φωνές πίσω από τούς τοίχους.

Φοβόταν πως το σπίτι θα καταρρεύσει

Στα είκοσι δύο της έφυγε,δούλευε όπου έβρισκε,εμπλεξε με ανθρώπους.

Τη νύχτα κουλουριασμένη στο κρεβάτι της μέσα στο σκοτάδι ένιωθε πως η ζωή της ήταν μια αναμονή θανάτου.

Τον γνώρισε τυχαία.

Εκείνος τη ρωτούσε αν ήπιε καφέ,αν εφαγε,αν κρύωνε.

Παντρεύτηκαν.

Το σπίτι τους γέμισε με δύο παιδιά,ένα αγόρι κι ένα κοριτσι.

Αργότερα άρχισε η φθορά τους.

Χώρισαν.

Είχαν τις αναμνήσεις κοινές.

Συνέχισαν να τρώνε όλοι μαζί τις γιορτές,να κάθονται δίπλα-δίπλα στις σχολικές γιορτές,

και ύστερα στους γάμους τών παιδιών τους.

Όταν εκείνος γνώρισε μια άλλη γυναίκα,εκεινη δεν ένιωσε ζήλια,ένιωσε καλα που δεν έμεινε μόνος. Όταν εκείνη αρρώστησε εκεινος την επισκεπτονταν στο νοσοκομείο.

Αργότερα η άνοια εμφανίστηκε.

Μια μέρα τής τηλεφώνησε και τη ρώτησε τι ώρα να έρθει να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο.Τα παιδιά είχαν τελειώσει το σχολείο πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Η κατάσταση χειροτέρεψε.

Η συντροφος του κουράστηκε,τον παράτησε.

Εκείνη στην αρχή πήγαινε στο σπίτι του για λίγες ώρες να τον φροντιζει,επειτα έμεινε.

Τις νύχτες όταν εκεινος ξυπνούσε ταραγμένος και τη ρωτούσε πού είναι, εκείνη τού έπιανε το χέρι και έλεγε:

,-Εδώ είμαι.

Και τότε εκεινος ησυχαζε,γαληνευε.

Ενα απόγευμα που κάθονταν στον κήπο τής ειπε:

-Καποτε είχα μια γυναίκα.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Ηταν τυχερη,απάντησε.

Μετά χάθηκε εντελώς στην άνοια του

Το τελευταίο βράδυ,

τής εσφιγγε το χέρι όπως τότε που ήταν νεος.

Οταν έφυγε εκείνη δεν ένιωσε ότι ο κύκλος τους έκλεισε.

Διάβαζε τα βιβλία που εκείνος διάβαζε,άκουγε τη μουσική που εκείνος άκουγε,στο κηπο φρόντιζε τα λουλούδια του.

Έγινε η μνήμη τους.

.

.

(Human Interiors)

Their Memory

Dementia overcame him; his vacant gaze unsettles her, and she embraces him tenderly.

She, once many years ago, remembers the closed doors in her home, the voices behind the walls.

She feared the house would collapse.

At twenty-two she left, worked wherever she could, became involved with people.

At night, curled up in her bed in the darkness, she felt that her life was a waiting for death.

She met him by chance.

He would ask her if she had drunk coffee, if she had eaten, if she was cold.

They married.

Their home filled with two children, a boy and a girl.

Later, their decline began.

They divorced.

They shared the same memories.

They continued to eat together on holidays, to sit side by side at school celebrations,

and later at their children’s weddings.

When he met another woman, she did not feel jealousy; she felt relieved that he was not alone.

When she fell ill, he visited her in the hospital.

Later, dementia appeared.

One day he called her and asked what time he should come to pick up the children from school. The children had finished school fifteen years earlier.

His condition worsened.

His partner grew tired and left him.

At first she went to his house for a few hours to care for him; then she stayed.

At night, when he awoke agitated and asked her where she was, she would take his hand and say:

— I’m here.

And then he would calm down, grow peaceful.

One afternoon, as they were sitting in the garden, he said to her:

— Once I had a wife.

She smiled.

— She was lucky, she replied.

Then he was completely lost in his dementia.

On the last night,

he squeezed her hand as he had when he was young.

When he passed away, she did not feel that their circle had closed.

She read the books he used to read, listened to the music he used to listen to, tended his flowers in the garden.

She became their memory.

.

.

(Intérieurs Humains)

Leur Mémoire

La démence l’envahit ; son regard vide la bouleverse et elle l’enlace tendrement.

Elle, autrefois, il y a de nombreuses années, se souvient des portes closes de sa maison, des voix derrière les murs.

Elle craignait que la maison ne s’effondre.

À vingt-deux ans, elle partit, travailla où elle pouvait, se mêla à des gens.

La nuit, recroquevillée dans son lit, dans l’obscurité, elle sentait que sa vie était une attente de la mort.

Elle le rencontra par hasard.

Il lui demandait si elle avait bu du café, si elle avait mangé, si elle avait froid.

Ils se marièrent.

Leur maison se remplit de deux enfants, un garçon et une fille.

Plus tard, leur usure commença.

Ils divorcèrent.

Ils avaient des souvenirs communs.

Ils continuaient à manger ensemble les jours de fête, à s’asseoir côte à côte lors des fêtes scolaires,

puis aux mariages de leurs enfants.

Lorsqu’il rencontra une autre femme, elle ne ressentit pas de jalousie ; elle fut soulagée qu’il ne soit pas seul.

Lorsqu’elle tomba malade, il lui rendait visite à l’hôpital.

Plus tard, la démence apparut.

Un jour, il l’appela pour lui demander à quelle heure il devait venir chercher les enfants à l’école. Les enfants avaient fini l’école quinze ans auparavant.

Son état s’aggrava.

Sa compagne se fatigua et le quitta.

Au début, elle allait chez lui quelques heures pour s’occuper de lui ; puis elle resta.

La nuit, lorsqu’il se réveillait agité et lui demandait où elle était, elle lui prenait la main et disait :

— Je suis là.

Et alors il s’apaisait.

Un après-midi, assis dans le jardin, il lui dit :

— Autrefois, j’avais une femme.

Elle sourit.

— Elle était chanceuse, répondit-elle.

Puis il se perdit complètement dans sa démence.

La dernière nuit,

il lui serrait la main comme lorsqu’il était jeune.

Quand il partit, elle ne sentit pas que leur cercle s’était fermé.

Elle lisait les livres qu’il lisait, écoutait la musique qu’il écoutait, soignait ses fleurs dans le jardin.

Elle devint leur mémoire.

.

.

(Menschliche Innenräume)

Ihr Gedächtnis

Die Demenz überwältigte ihn; sein leerer Blick erschüttert sie, und sie umarmt ihn zärtlich.

Sie erinnert sich – einst, vor vielen Jahren – an die verschlossenen Türen ihres Hauses, an die Stimmen hinter den Wänden.

Sie fürchtete, das Haus würde einstürzen.

Mit zweiundzwanzig ging sie fort, arbeitete, wo sie Arbeit fand, geriet unter Menschen.

Nachts, zusammengerollt im Bett im Dunkeln, fühlte sie, ihr Leben sei ein Warten auf den Tod.

Sie begegnete ihm zufällig.

Er fragte sie, ob sie Kaffee getrunken habe, ob sie gegessen habe, ob ihr kalt sei.

Sie heirateten.

Ihr Haus füllte sich mit zwei Kindern, einem Jungen und einem Mädchen.

Später begann ihr Verfall.

Sie ließen sich scheiden.

Sie teilten gemeinsame Erinnerungen.

Sie aßen weiterhin zusammen an Feiertagen, saßen nebeneinander bei Schulfeiern

und später bei den Hochzeiten ihrer Kinder.

Als er eine andere Frau kennenlernte, empfand sie keine Eifersucht; sie war froh, dass er nicht allein blieb.

Als sie krank wurde, besuchte er sie im Krankenhaus.

Später trat die Demenz auf.

Eines Tages rief er sie an und fragte, wann er die Kinder von der Schule abholen solle. Die Kinder hatten die Schule vor fünfzehn Jahren beendet.

Sein Zustand verschlechterte sich.

Seine Partnerin wurde müde und verließ ihn.

Zunächst ging sie für ein paar Stunden zu ihm, um ihn zu pflegen; dann blieb sie.

Nachts, wenn er aufgewühlt erwachte und fragte, wo sie sei, nahm sie seine Hand und sagte:

— Ich bin hier.

Und er beruhigte sich.

Eines Nachmittags im Garten sagte er zu ihr:

— Früher hatte ich eine Frau.

Sie lächelte.

— Sie war glücklich, antwortete sie.

Dann verlor er sich ganz in seiner Demenz.

In der letzten Nacht

drückte er ihre Hand wie damals in seiner Jugend.

Als er ging, hatte sie nicht das Gefühl, dass sich ihr Kreis geschlossen hatte.

Sie las die Bücher, die er gelesen hatte, hörte die Musik, die er gehört hatte, und pflegte seine Blumen im Garten.

Sie wurde ihr Gedächtnis.

.

.

(Interni Umani)

La Loro Memoria

La demenza lo sopraffece; il suo sguardo vuoto la sconvolge e lei lo abbraccia teneramente.

Lei, molti anni prima, ricorda le porte chiuse della sua casa, le voci dietro i muri.

Temeva che la casa crollasse.

A ventidue anni se ne andò, lavorava dove trovava, si legò a persone.

Di notte, rannicchiata nel letto nel buio, sentiva che la sua vita era un’attesa della morte.

Lo incontrò per caso.

Lui le chiedeva se aveva bevuto il caffè, se aveva mangiato, se aveva freddo.

Si sposarono.

La loro casa si riempì di due figli, un maschio e una femmina.

Più tardi iniziò il loro logoramento.

Divorziarono.

Condividevano i ricordi.

Continuarono a mangiare insieme nelle feste, a sedersi fianco a fianco alle recite scolastiche,

e poi ai matrimoni dei figli.

Quando lui conobbe un’altra donna, lei non provò gelosia; fu felice che non fosse rimasto solo.

Quando lei si ammalò, lui la visitava in ospedale.

Poi apparve la demenza.

Un giorno la chiamò chiedendole a che ora doveva andare a prendere i bambini a scuola. I bambini avevano finito la scuola quindici anni prima.

La situazione peggiorò.

La sua compagna si stancò e lo lasciò.

All’inizio lei andava a casa sua per qualche ora ad accudirlo; poi rimase.

Di notte, quando lui si svegliava agitato e le chiedeva dove fosse, lei gli prendeva la mano e diceva:

— Sono qui.

E lui si calmava.

Un pomeriggio, seduti in giardino, le disse:

— Una volta avevo una moglie.

Lei sorrise.

— Era fortunata, rispose.

Poi si perse completamente nella sua demenza.

L’ultima notte

le stringeva la mano come quando era giovane.

Quando se ne andò, lei non sentì che il loro cerchio si fosse chiuso.

Leggeva i libri che lui leggeva, ascoltava la musica che lui ascoltava, curava i suoi fiori in giardino.

Diventò la loro memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

Su Memoria

La demencia lo dominó; su mirada vacía la estremece y ella lo abraza con ternura.

Ella recuerda, muchos años atrás, las puertas cerradas de su casa, las voces detrás de las paredes.

Temía que la casa se derrumbara.

A los veintidós años se marchó, trabajaba donde encontraba, se relacionó con personas.

Por la noche, acurrucada en su cama en la oscuridad, sentía que su vida era una espera de la muerte.

Lo conoció por casualidad.

Él le preguntaba si había tomado café, si había comido, si tenía frío.

Se casaron.

Su casa se llenó de dos hijos, un niño y una niña.

Más tarde comenzó su desgaste.

Se divorciaron.

Compartían los recuerdos.

Siguieron comiendo juntos en las fiestas, sentándose uno al lado del otro en las celebraciones escolares

y luego en las bodas de sus hijos.

Cuando él conoció a otra mujer, ella no sintió celos; se alegró de que no estuviera solo.

Cuando ella enfermó, él la visitaba en el hospital.

Más tarde apareció la demencia.

Un día la llamó para preguntarle a qué hora debía recoger a los niños de la escuela. Los niños habían terminado la escuela quince años antes.

La situación empeoró.

Su compañera se cansó y lo dejó.

Al principio ella iba a su casa por unas horas para cuidarlo; después se quedó.

Por la noche, cuando él despertaba agitado y le preguntaba dónde estaba, ella le tomaba la mano y decía:

— Estoy aquí.

Y entonces él se calmaba.

Una tarde, sentados en el jardín, le dijo:

— Una vez tuve una esposa.

Ella sonrió.

— Fue afortunada, respondió.

Luego se perdió por completo en su demencia.

La última noche

le apretaba la mano como cuando era joven.

Cuando se fue, ella no sintió que su círculo se hubiera cerrado.

Leía los libros que él leía, escuchaba la música que él escuchaba, cuidaba sus flores en el jardín.

Se convirtió en su memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

A Memória Deles

A demência o dominou; seu olhar vazio a abala e ela o abraça com ternura.

Ela se lembra, muitos anos antes, das portas fechadas de sua casa, das vozes atrás das paredes.

Temia que a casa desabasse.

Aos vinte e dois anos foi embora, trabalhava onde encontrava, envolveu-se com pessoas.

À noite, encolhida na cama, no escuro, sentia que sua vida era uma espera pela morte.

Conheceu-o por acaso.

Ele perguntava se ela tinha tomado café, se tinha comido, se estava com frio.

Casaram-se.

A casa deles se encheu com dois filhos, um menino e uma menina.

Mais tarde começou o desgaste.

Divorciaram-se.

Compartilhavam as memórias.

Continuaram a comer juntos nas festas, a sentar-se lado a lado nas celebrações escolares

e depois nos casamentos dos filhos.

Quando ele conheceu outra mulher, ela não sentiu ciúmes; sentiu-se bem por ele não ter ficado sozinho.

Quando ela adoeceu, ele a visitava no hospital.

Mais tarde surgiu a demência.

Um dia ele ligou perguntando a que horas deveria buscar as crianças na escola. As crianças haviam terminado a escola quinze anos antes.

A situação piorou.

Sua companheira se cansou e o deixou.

No início ela ia à casa dele por algumas horas para cuidar dele; depois ficou.

À noite, quando ele acordava agitado e perguntava onde ela estava, ela segurava sua mão e dizia:

— Estou aqui.

E então ele se acalmava.

Numa tarde, sentados no jardim, ele lhe disse:

— Uma vez tive uma esposa.

Ela sorriu.

— Ela foi afortunada, respondeu.

Depois ele se perdeu completamente na demência.

Na última noite

apertava a mão dela como quando era jovem.

Quando ele partiu, ela não sentiu que o ciclo deles tivesse se fechado.

Lia os livros que ele lia, ouvia a música que ele ouvia, cuidava das flores dele no jardim.

Tornou-se a memória deles.

.

.

.

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τελευταία μέρα τής Ελένης στη Σπάρτη

Η τελευταία μέρα,ο ήλιος ανεβαίνει με το αμείλικτο φως τής Λακωνίας,λιτο αυστηρό.

Η Ελένη στάθηκε στο περιστύλιο τού ανακτόρου και κοίταξε προς τον Ευρώτα.Το νερό κυλούσε αδιάφορο στις διαθέσεις θεών και ανθρώπων.

Τα μαλλιά της,ξανθά σαν στάχυα πριν τον θερισμό, δεν τα είχε στολίσει.

Ένιωθε ένα αορατο ρεύμα να την τραβα,όπως φύλλο που το παρασύρει ορμητικό νερό.

Πήγε στο δωμάτιο τής Ερμιόνης,η μικρή κοιμόνταν,ανάσαινε ήσυχα.

Η Ελένη αγγιξε το μάγουλό της.

-Θα μεγαλώσεις και δεν θα είμαι εδω,ψιθύρισε.

Ο Μενέλαος έλειπε για υποθέσεις τής βασιλειας.

Ο ξένος περίμενε.

Τής είχε μιλήσει για κήπους που μοσχοβολουσαν ρόδα.

Η Ελένη περπάτησε ως τον ναό τής Αρτέμιδος Ορθίας.Οι ιέρειες ετοίμαζαν θυμίαμα.

-Αν είναι θέληση σου θεά, δείξε μου,είπε μέσα της.

Και η θεα τής έδειξε.

Μια φλόγα τρεμόπαιξε

Όταν γύρισε είδε στην αυλή τα άλογα να έχουν ήδη ζευχθεί στο άρμα τού

Τρωαδιτη Αλεξανδρου.

Οι δούλες δεν την κοίταζαν.Υποψιάζονταν τι θα γίνει.

Το παλάτι τής φάνηκε πως πάντα την κρατούσε δεμένη με αόρατες αλυσίδες.

Την έλεγαν:Η Ωραία Ελένη.

Όμως η ομορφιά της ήταν ένα νόμισμα που οι άλλοι αντάλλασσαν.

Τότε τον είδε.

Ο Πάρις την πλησίασε.

-Αποψε,τής είπε.Οταν νυχτωσει,αργεί το φεγγάρι να βγει.

Νύχτωσε.

Κοίταξε πίσω της.Στον διάδρομο τής φάνηκε για μια στιγμή πως είδε τη σκιά τής κόρης της.Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.Διστασε.

Να μείνει και ο κόσμος να συνεχίσει όπως τον γνώριζε,λιτός αυστηρός.

Αλλά η επιθυμία έχει δύναμη και την οριζει η θεά.

Έκανε ένα βήμα.

Κι άλλο ένα.

Το άρμα μέσα στη νυχτα απομακρυνόνταν,η Σπάρτη έμενε πίσω,χάνονταν.

Καμία σάλπιγγα δεν σάλπισε συναγερμο.Ήταν μια συνηθισμένη νυχτα.

Ο Ευρώτας συνέχιζε να κυλά τα νερά του,και πάνω ο σκοτεινός όγκος τού Ταυγετου αμετοχος.

.

.

.

Φωτογράφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Σκηνή τής Ηλεκτρας

Η πανσέληνος πιέζει τις πέτρινες κερκίδες τού

θεάτρου τής Επιδαυρου.

Το πέτρινο σώμα του κρατάει την ανάσα του.

Στο κέντρο τής σκηνής ορθια η Ηλέκτρα, μόνη,ακίνητη.

Σήκωσε τα χέρια της αργα,και η φωνή της,στην.αρχη ψίθυρος,και μετά κραυγή,

και πάλι ψίθυρος.

-Πάντα θα θυμάμαι,

ο Αγαμέμνων ο πατέρας τυλιγμένος στο.διχτυ στο λουτρό,εκεί τον εσφαξε η σκύλα η μάνα ή μοιχαλίδα με τον εραστή της και μενα μ'εκαψε η φωτιά τού αίματός του.

Η σελήνη φώτισε το πρόσωπο της.

-Οχι,δεν μπορώ το φως,φώναξε και γύρισε το πρόσωπο της στη σκιά.

Κοίταξε στο άδειο αμφιθεατρο.

-Κι αυτό που έπρεπε να κάνω έκανα,ψιθύρισε,

εκδικήθηκα,κι οι φωνές τους με κυνηγούν.

Ο φόνος δεν είναι λύτρωση,η εκδίκηση δεν είναι ειρήνη.Είναι ένας καθρέφτης τού δικού μου πόνου.

Έσκυψε και ξάπλωσε στο δάπεδο τής σκηνής.

-Και τώρα είμαι εδώ,ψιθύρισε, μόνη με την πανσέληνο για μάρτυρα.

Η νύχτα θα με κρατά για πάντα.

Η Ηλέκτρα σηκώθηκε αργά,και στάθηκε όρθια ακίνητη στη σκηνή τού θεάτρου.

Στις κερκίδες τώρα εβλεπε μέσα στο θάμπος τής σελήνης τούς νεκρούς,τα παιδιά στο Θυεστιο δείπνο,την αδελφή της Ιφιγένεια,τον πατέρα Αγαμέμνονα,τη μάνα Κλυταιμνήστρα,τον Αίγισθο,κι αυτή την ίδια,να την παρακολουθούν σιωπηλοι.

Ο άνεμος γύριζε γύρω της σαν φίδι.

-Τωρα καταλαβαίνω,είπε,όσο θυμάμαι δεν υπαρχει ειρήνη.

Αγαμέμνων πατέρα κι εσύ αδερφέ μου Ορέστη πώς φτάσαμε ως εδώ;Πώς ένα παλάτι γέμισε αίμα;Και τώρα ο κόσμος στέκει γύρω μου άδειος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Δεν υπάρχει διαφυγή από τη μοίρα μας.

Η σελήνη έδυσε,ένα πυκνό σκοτάδι σκέπασε τα πάντα,Ηλέκτρα και θέατρο.

.

.

Electra’s Scene

The full moon presses against the stone seats of the theater of Epidaurus.

Its stony body holds its breath.

In the center of the stage stands Electra, alone, motionless.

She raised her hands slowly, and her voice, at first a whisper, then a scream, and then a whisper again:

"I will always remember,

Agamemnon, my father, wrapped in the net in the bath—there the dog, my mother or the adulteress with her lover, slaughtered him, and I was burned by the fire of his blood."

The moon illuminated her face.

"No, I cannot bear the light," she shouted, turning her face to the shadows.

She looked at the empty amphitheater.

"And what I had to do, I did," she whispered.

"I avenged, and their voices haunt me. Murder is not salvation, revenge is not peace. It is a mirror of my own pain."

She bent down and lay on the stage floor.

"And now I am here," she whispered, "alone, with the full moon as my witness. The night will hold me forever."

Electra rose slowly and stood motionless on the stage of the theater.

In the seats, now, she saw, in the moon’s dim glow, the dead: the children at the Sacrificial Feast, her sister Iphigenia, her father Agamemnon, her mother Clytemnestra, Aegisthus, and herself, silently watching her.

The wind twisted around her like a serpent.

"Now I understand," she said, "as long as I remember, there is no peace.

Agamemnon, father, and you, brother Orestes, how did we come to this? How did a palace fill with blood? And now the world stands around me empty, as if it never existed. There is no escape from our fate."

The moon set, and a dense darkness covered everything—Electra and the theater.

.

.

La Scène d’Électre

La pleine lune écrase les gradins de pierre du théâtre d’Épidaure.

Son corps de pierre retient son souffle.

Au centre de la scène se tient Électre, seule, immobile.

Elle leva lentement les mains, et sa voix, d’abord un murmure, puis un cri, puis un murmure à nouveau :

"Je me souviendrai toujours,

Agamemnon, mon père, enveloppé dans le filet dans le bain—là, le chien, ma mère ou l’adultère avec son amant, l’a assassiné, et moi j’ai été brûlée par le feu de son sang."

La lune éclaira son visage.

"Non, je ne peux pas supporter la lumière," cria-t-elle en tournant son visage vers l’ombre.

Elle regarda l’amphithéâtre vide.

"Et ce que je devais faire, je l’ai fait," murmura-t-elle.

"Je me suis vengée, et leurs voix me hantent. Le meurtre n’est pas une délivrance, la vengeance n’est pas la paix. C’est un miroir de ma propre douleur."

Elle se pencha et s’allongea sur le sol de la scène.

"Et maintenant je suis ici," murmura-t-elle, "seule, avec la pleine lune comme témoin. La nuit me tiendra pour toujours."

Électre se leva lentement et resta immobile sur la scène du théâtre.

Dans les gradins, maintenant, elle voyait, dans la pénombre de la lune, les morts : les enfants au Festin Sacrificiel, sa sœur Iphigénie, son père Agamemnon, sa mère Clytemnestre, Égisthe, et elle-même, la regardant silencieusement.

Le vent tournait autour d’elle comme un serpent.

"Maintenant je comprends," dit-elle, "tant que je me souviendrai, il n’y a pas de paix.

Agamemnon, père, et toi, frère Oreste, comment en sommes-nous arrivés là ? Comment un palais s’est-il rempli de sang ? Et maintenant le monde se tient autour de moi vide, comme s’il n’avait jamais existé. Il n’y a pas d’échappatoire à notre destin."

La lune se coucha, et une obscurité dense recouvrit tout—Électre et le théâtre.

.

.

Die Szene der Elektra

Der Vollmond drückt auf die steinernen Ränge des Theaters von Epidaurus.

Sein steinerner Körper hält den Atem an.

Im Zentrum der Bühne steht Elektra, allein, regungslos.

Langsam hob sie ihre Hände, und ihre Stimme, zunächst ein Flüstern, dann ein Schrei, dann wieder ein Flüstern:

"Ich werde immer erinnern,

Agamemnon, mein Vater, im Netz im Bad gewickelt—dort hat der Hund, meine Mutter oder die Ehebrecherin mit ihrem Liebhaber, ihn abgeschlachtet, und ich wurde vom Feuer seines Blutes verbrannt."

Der Mond beleuchtete ihr Gesicht.

"Nein, ich kann das Licht nicht ertragen," rief sie und wandte ihr Gesicht dem Schatten zu.

Sie blickte ins leere Amphitheater.

"Und was ich tun musste, habe ich getan," flüsterte sie.

"Ich habe mich gerächt, und ihre Stimmen verfolgen mich. Mord ist keine Erlösung, Rache ist kein Frieden. Es ist ein Spiegel meines eigenen Schmerzes."

Sie beugte sich und legte sich auf den Bühnenboden.

"Und jetzt bin ich hier," flüsterte sie, "allein, mit dem Vollmond als Zeugen. Die Nacht wird mich für immer halten."

Elektra erhob sich langsam und stand regungslos auf der Bühne des Theaters.

In den Rängen sah sie jetzt, im schummrigen Mondlicht, die Toten: die Kinder beim Opfermahl, ihre Schwester Iphigenie, ihren Vater Agamemnon, ihre Mutter Klytaimnestra, Aigisthos und sich selbst, die sie schweigend beobachteten.

Der Wind wirbelte wie eine Schlange um sie herum.

"Jetzt verstehe ich," sagte sie, "solange ich mich erinnere, gibt es keinen Frieden.

Agamemnon, Vater, und du, Bruder Orest, wie sind wir hierher gekommen? Wie füllte sich ein Palast mit Blut? Und jetzt steht die Welt leer um mich herum, als hätte sie nie existiert. Es gibt kein Entkommen vor unserem Schicksal."

Der Mond ging unter, und eine dichte Dunkelheit bedeckte alles—Elektra und das Theater.

.

.

La Scena di Elettra

La luna piena preme sulle gradinate di pietra del teatro di Epidauro.

Il suo corpo di pietra trattiene il respiro.

Al centro del palco sta Elettra, sola, immobile.

Alzò lentamente le mani, e la sua voce, all’inizio un sussurro, poi un urlo, e di nuovo un sussurro:

"Ricorderò sempre,

Agamennone, mio padre, avvolto nella rete nel bagno—lì il cane, mia madre o l’adultera con il suo amante, lo ha ucciso, e io sono stata bruciata dal fuoco del suo sangue."

La luna illuminò il suo volto.

"No, non posso sopportare la luce," gridò, girando il volto verso l’ombra.

Guardò l’anfiteatro vuoto.

"E ciò che dovevo fare, l’ho fatto," sussurrò.

"Mi sono vendicata, e le loro voci mi perseguitano. L’omicidio non è salvezza, la vendetta non è pace. È uno specchio del mio dolore."

Si chinò e si sdraiò sul pavimento del palco.

"E ora sono qui," sussurrò, "da sola, con la luna piena come testimone. La notte mi terrà per sempre."

Elettra si alzò lentamente e rimase immobile sul palco del teatro.

Tra le gradinate ora vedeva, nella luce fioca della luna, i morti: i bambini al Banchetto Sacrificale, sua sorella Ifigenia, suo padre Agamennone, sua madre Clitennestra, Egisto, e se stessa, a osservarla in silenzio.

Il vento girava intorno a lei come un serpente.

"Ora capisco," disse, "finché ricordo, non c’è pace.

Agamennone, padre, e tu, fratello Oreste, come siamo arrivati fin qui? Come un palazzo si è riempito di sangue? E ora il mondo è vuoto intorno a me, come se non fosse mai esistito. Non c’è fuga dal nostro destino."

La luna tramontò, e un’oscurità densa coprì tutto—Elettra e il teatro.

.

.

La Escena de Electra

La luna llena presiona las gradas de piedra del teatro de Epidauro.

Su cuerpo de piedra contiene la respiración.

En el centro del escenario se encuentra Electra, sola, inmóvil.

Levantó lentamente las manos, y su voz, al principio un susurro, luego un grito, y luego un susurro otra vez:

"Siempre recordaré,

Agamenón, mi padre, envuelto en la red en el baño—allí el perro, mi madre o la adúltera con su amante, lo asesinó, y yo fui quemada por el fuego de su sangre."

La luna iluminó su rostro.

"No, no puedo soportar la luz," gritó, volviendo su rostro hacia la sombra.

Miró el anfiteatro vacío.

"Y lo que debía hacer, lo hice," susurró.

"Me vengué, y sus voces me persiguen. El asesinato no es salvación, la venganza no es paz. Es un espejo de mi propio dolor."

Se inclinó y se acostó en el suelo del escenario.

"Y ahora estoy aquí," susurró, "sola, con la luna llena como testigo. La noche me sostendrá para siempre."

Electra se levantó lentamente y se quedó inmóvil en el escenario del teatro.

En las gradas, ahora, vio, en la penumbra de la luna, a los muertos: los niños en el Banquete Sacrificial, su hermana Ifigenia, su padre Agamenón, su madre Clitemnestra, Egisto, y ella misma, observándola en silencio.

El viento giraba a su alrededor como una serpiente.

"Ahora entiendo," dijo, "mientras recuerde, no hay paz.

Agamenón, padre, y tú, hermano Orestes, ¿cómo llegamos hasta aquí? ¿Cómo un palacio se llenó de sangre? Y ahora el mundo está vacío a mi alrededor, como si nunca hubiera existido. No hay escape de nuestro destino."

La luna se puso, y una densa oscuridad cubrió todo—Electra y el teatro.

.

.

A Cena de Electra

A lua cheia pressiona os bancos de pedra do teatro de Epidauro.

Seu corpo de pedra prende a respiração.

No centro do palco está Electra, sozinha, imóvel.

Ela levantou lentamente as mãos, e sua voz, primeiro um sussurro, depois um grito, e depois um sussurro novamente:

"Sempre vou lembrar,

Agamenão, meu pai, envolto na rede no banho—lá o cão, minha mãe ou a adúltera com seu amante, o matou, e eu fui queimada pelo fogo de seu sangue."

A lua iluminou seu rosto.

"Não, não posso suportar a luz," gritou, virando o rosto para a sombra.

Ela olhou para o anfiteatro vazio.

"E o que eu tinha que fazer, eu fiz," sussurrou.

"Eu me vinguei, e suas vozes me perseguem. O assassinato não é salvação, a vingança não é paz. É um espelho da minha própria dor."

Ela se inclinou e se deitou no chão do palco.

"E agora estou aqui," sussurrou, "sozinha, com a lua cheia como testemunha. A noite me guardará para sempre."

Electra levantou-se lentamente e ficou imóvel no palco do teatro.

Nos bancos, agora, ela via, na penumbra da lua, os mortos: as crianças no Banquete Sacrificial, sua irmã Ifigênia, seu pai Agamenão, sua mãe Clitemnestra, Egisto, e ela mesma, observando-a em silêncio.

O vento girava ao seu redor como uma serpente.

"Agora eu entendo," disse, "enquanto eu lembrar, não há paz.

Agamenão, pai, e você, irmão Orestes, como chegamos até aqui? Como um palácio se encheu de sangue? E agora o mundo está vazio ao meu redor, como se nunca tivesse existido. Não há fuga do nosso destino."

A lua se pôs, e uma escuridão densa cobriu tudo—Electra e o teatro.

.

.

.

 

Enigma

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το Αίνιγμα τής Ελένης τής Σπάρτης στην Αιγυπτο

Η Ελένη στεκονταν στη μέση τής ερήμου,οι αμμόλοφοι σαν παγωμενα κύματα

και πίσω της ερείπια που έμοιαζαν με αρχαίο θέατρο.Φορούσε μαύρο φόρεμα,

γύρω της παγώνια.Σιωπηλά,χωρίς ανοιγμένα τα φτερά,σαν να είχαν ξεχάσει

τη ματαιοδοξία τους.

Στους καθρέφτες,ο ένας έδειχνε την πλάτη της

Σε ένα άλλο είδωλο απομακρύνονταν.

Εκείνη ανάμεσα τους δεν κοιτούσε κανέναν.

Κάποτε στους καθρέφτες επιβεβαίωνε την ομορφιά της.

Τα παγώνια άρχισαν να κινούνται κυκλικά γύρω της.Οπως αρχαίος χορός θεάτρου.

Ένα πλησίασε,στάθηκε μπροστά της και άνοιξε τα φτερα.Τα μάτια στο φτέρωμά του,

μικροί κύκλοι σαν καθρέφτες την κοιτούσαν επίμονα.

Τότε κατάλαβε.

Κάθε μάτι ήταν από ένας κόκκος άμμου.

Άπειροι κόκκοι άμμου,άπειρα ματια παγωνιου,άπειρα είδωλα της.

Ένα στη Σπάρτη,ένα στη Τροια,ένα στην Αίγυπτο.

-Ποια είμαι;ψιθύρισε και απλώνοντας το χερι άγγιξε ένα μάτι τού παγωνιου.

Το παγωνι διαλύθηκε σε κόκκους άμμου.

Ο ήλιος έδυε πίσω από τα ερείπια τού πέτρινου θεάτρου.

.

.

.

 .

Enigma

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το Τελευταίο Αίνιγμα τής Σφίγγας

Η Σφίγγα στέκονταν σε μια απέραντη έρημο,πολύ μακρυά

από την εφταπυλη Θήβα.

Άλλοι λένε πως ήταν μέσα στα τείχη τής πόλης.

Δεν είχε πρόσωπο γυναίκας ούτε σώμα λιονταριού.

Αυτά τα φαντάστηκαν οι άνθρωποι,αφού κανένας δεν την είχε δει.

Όταν περνούσαν ταξιδιώτες κρυβονταν,σε κανέναν αίνιγμα δεν είπε,

ούτε κανέναν κατεβροχθισε.

Άλλοι λένε πως τα αρχαία χρόνια σταματούσαν και τούς ρωτουσε:

Ποιο είναι το ον που το πρωί βαδίζει με τέσσερα, το μεσημέρι με δύο

και το βράδυ με τρία;

Οι άνθρωποι απαντούσαν πριν ακούσουν,την κούρασαν οι απαντήσεις τους.

Έπειτα εκεί ήταν για έναν μόνο άνθρωπο,κι αυτόν περίμενε.

Πέρασαν χρόνια,πέρασαν αιώνες και εμφανίσθηκε.

-Σφιγγα,φώναξε,εδώ είμαι.Ειμαι ο Οιδίποδας, ρώτησε με.

Εκείνη είπε το αίνιγμα.

Ο Οιδίποδας δεν μίλησε αμέσως.Έσκυψε.Άγγιξε το χώμα.Σαν να ήθελε

να θυμηθεί πώς περπάτησε πάνω του.

Είδε τον εαυτό του παιδί να στηρίζεται στα χέρια.

Είδε τον εαυτό του άνδρα να βαδίζει μόνος.

Είδε τον εαυτό του γέροντα με ραβδί.

-Ο άνθρωπος είναι,είπε.

Η Σφίγγα χαμογέλασε.

-Αληθεια,ξέρεις ποιος είσαι;τον ρώτησε,

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό αίνιγμα.

Μετά απο αυτο διαλύθηκε σε άμμο.

Ο Οιδίποδας πέρασε την πύλη.Οι άνθρωποι τον επευφημούσαν.

Η πόλη τον υποδέχτηκε ως σωτήρα.

Η βασίλισσα Ιοκάστη τον δέχτηκε άντρα της

Όμως το τελευταίο αίνιγμα τής Σφίγγας αιωρούνταν,αθέατο

κι άλυτο,πάνω από την Θηβα

και ένιωθε ότι πρέπει να το λύσει.

Και τού Τειρεσία το χαμόγελο τον ανησυχεί.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Στην άκρη τής θάλασσας

Εκείνη είχε έρθει μόνη της σ'αυτο το σπίτι κοντά στη θάλασσα.

Είπε μια δικαιολογία και έφυγε.

Καθόταν ώρες μπροστά στη θάλασσα ακίνητη. Περίμενε.Δεν ήξερε τι.

Μια νυχτα άκουσε κάποιον να περπατάει έξω από το σπίτι.Δεν φοβήθηκε.

Σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα.Δεν υπήρχε κανείς.

Απέναντι της η άμμος τής παραλιας.

Η νύχτα ήταν ζεστη.

Τον είδε το πρωί,στέκονταν στην άκρη τής θάλασσας.

Δεν πλησίασε.

Εκείνος την κοίταξε σαν να τη γνώριζε.

Δεν τού μίλησε.

Τις επόμενες μέρες, εκείνος ερχόνταν την ίδια ώρα.

Ποτέ δεν περπατούσε προς το μέρος της.Ποτέ δεν έφευγε πριν φύγει εκείνη.

Εκείνη τη μέρα είχε αρχισει να βρέχει

Εκείνη άνοιξε μια ομπρέλα και στάθηκε λίγα μέτρα πιο πέρα.

Άκουσε τα βήματα του στην άμμο να την πλησιάζουν.

Εκείνος στάθηκε δίπλα της,τόσο κοντά που μπορούσε να νιώσει

τη θερμότητα τού σώματός του.Δεν την άγγιξε.

Εκείνη αντέδρασε φεύγοντας τρέχοντας.

Το πρωί τής επόμενης μέρας δεν τον είδε.

Ούτε και την αλλη.

Ούτε καμιά άλλη.

Η θάλασσα εκεί αδεια.

Εκείνη δεν περίμενε πια.

Αλλά κάθε πρωι πήγαινε στο ίδιο σημείο που είχαν σταθει και κοιτούσε

το σκοτεινό νερό.

Δεν πίστευε πια ότι θα τον ξαναδεί.

Τώρα,για εκείνη,η απουσία του είχε γίνει η πιο καθαρή μορφή παρουσίας.

.

.

.

 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Sans Famille

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

Μόλις κουλουριαστηκα πλάι στον Βιταλι ένιωσα εξουθενωμένος και τα μάτια μου έκλεισαν.

Έκανα προσπάθεια να τ'ανοιξω κι,επειδή δεν τα κατάφερνα,τσίμπησα το μπράτσο μου δυνατά,

όμως το δέρμα μου ήταν αναίσθητο,και μόλις που,παρά όλη τη καλή θέληση που έβαζα,καταφερα να νιώσω λίγο πόνο.

Ωστόσο το τράνταγμα μού επανέφερε κατά κάποιο τρόπο τη συνείδηση τής ζωής.

Ο Βιτάλι,με τη πλάτη ακουμπισμένη στη πόρτα,ανάσαινε βαριά,με σπασμωδικές γρήγορες αναπνοές.

Ανάμεσα στα πόδια μου,αγγίζοντας πάνω στο στήθος μου,ο Καπι κοιμόνταν.

Πάνω απ'τα κεφάλια μας,ο άνεμος φυσούσε συνέχεια και μας καλυπτε με μικρά κομμάτια αχυρου που έπεφταν πάνω μας όπως τα ξερά φύλλα που θα ξεκολλούσαν απο'να δέντρο.

Στο δρόμο,κανείς,κοντά μας,μακριά,ολογυρα μας,μια σιωπή θανατου

To εξώφυλλο είχε ένα μικρό αγόρι,κρατούσε ένα βιολί,κι ένα σκυλί στέκονταν δίπλα του.

Sans Famille

τού Hector Malot.

Χωρις Οικογένεια.

Εγώ είχα οικογένεια.

Τι σημαίνει:χωρίς οικογένεια;

Άρχισα να το διαβάζω.

Ο Ρεμί περπατούσε, περπατούσε ασταμάτητα κι εγώ τον ακολουθούσα στα χωριά τής Γαλλίας,στα πανηγύρια,στις παγωμένες μέρες.

Δεν είχα φύγει ποτέ από την πόλη μου,δεν πείνασα,δεν κρυωσα.

Τι σημαίνει επιβιωνω;

Τι είναι;

Θυμάμαι τη σκηνή που ο Βιτάλι πεθαίνει από το κρυο τού χιονιού,και αφήνει στον Ρεμι το κομμάτι ψωμί να το φαει εκείνος.

Σκέφτηκα αν μωρό με παρατούσαν,με άφηναν τη νύχτα στο δρόμο.

Φοβήθηκα.Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Σηκωθηκα και πήγα στο δωμάτιο τών γονιών μου.

Ήθελα να βεβαιωθεί οτι ήταν εκεί.

Τούς είδα να κοιμούνται.Ενιωσα ασφάλεια.

Δεν αισθανομουν μόνο θλίψη για τον μικρό ήρωα τού μυθιστορήματος,αλλά και θαυμασμό,για την αξιοπρέπεια του.

Ντρεπόμουν για τις γκρίνιες μου, τούς εγωισμόυ μου.

Μια μέρα στο σχολείο, όταν ένας συμμαθητής μου έμεινε μόνος στο διάλειμμα,πήγα και κάθισα δίπλα του.Δεν τού είπα γιατί.Δεν θα καταλάβαινε.

Όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα,ένιωσα πως αποχαιρετούσα έναν πολύ αγαπημένο μου φίλο που δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Από τότε παρατηρούσα τούς ανθρώπους,σκεφτόμουν: άραγε ποιος από αυτούς κουβαλά μια παρόμοια ιστορία. Ποιος είναι 'Χωρίς Οικογενεια';.Χωρις Εμας;

Χρόνια μετά ξαναβρήκα το βιβλίο στη βιβλιοθήκη τού πατρικού σπιτιού

Το άνοιξα και μέσα στις σελίδες βρηκα ένα χαρτάκι με τα παιδικά μου γράμματα:

'Να μην ξεχάσω ποτέ τον Ρεμί'.

Χαμογέλασα.

Γιατί δεν τον είχα ποτέ ξεχάσει.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

As soon as I curled up against Vitalis, I felt utterly exhausted, and my eyes closed.

I made an effort to open them, and, since I couldn’t, I pinched my arm hard,

but my skin was numb, and barely, despite all the good will I put into it, could I feel a little pain.

Yet the jolt restored, in some measure, my awareness of life.

Vitalis, with his back against the door, was breathing heavily, in short, quick gasps.

Between my legs, pressed against my chest, Capi was already asleep.

Above our heads, the wind kept blowing, covering us with bits of straw falling on us like dry leaves detaching from a tree.

In the street, no one; nearby, far away, all around us, a deathly silence.

The cover showed a small boy holding a violin, with a dog standing beside him.

Sans Famille by Hector Malot.

Without Family.

I had a family.

What does “without family” mean?

I began to read it.

Rémi walked, walked endlessly, and I followed him through the villages of France, at fairs, on freezing days.

I had never left my town, never been hungry, never cold.

What does it mean to survive?

What is it?

I remember the scene where Vitalis dies from the snow’s cold, leaving the piece of bread for Rémi to eat.

I thought about being left as a baby, abandoned, left at night on the street.

I was scared. My heart was pounding. I got up and went to my parents’ room.

I wanted to make sure they were there.

I saw them sleeping. I felt safe.

I did not feel only sadness for the little hero of the novel, but admiration, for his dignity.

I was ashamed of my complaints, my selfishness.

One day at school, when a classmate was alone during recess, I went and sat next to him. I didn’t tell him why. He wouldn’t understand.

When I reached the last page, I felt as if I were saying goodbye to a very dear friend I would never see again.

Since then, I observed people, wondering: who among them carries a similar story? Who is “Without Family”? Without us?

Years later, I found the book again in my parents’ home library.

I opened it, and inside the pages, I found a little note with my childhood letters:

“Never forget Rémi.”

I smiled.

Because I had never forgotten him.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

La couverture montrait un petit garçon tenant un violon, et un chien à ses côtés.

Sans Famille d’Hector Malot.

Sans famille.

J’avais une famille.

Que signifie « sans famille » ?

Je commençai à le lire.

Rémi marchait, marchait sans fin, et je le suivais à travers les villages de France, aux foires, par les jours glacials.

Je n’avais jamais quitté ma ville, je n’avais jamais eu faim, je n’avais jamais eu froid.

Que signifie survivre ?

Qu’est-ce que c’est ?

Je me souviens de la scène où Vitalis meurt du froid de la neige, laissant à Rémi le morceau de pain pour qu’il le mange.

J’ai pensé à être abandonné bébé, laissé seul dans la rue la nuit.

J’avais peur. Mon cœur battait fort. Je me levai et allai dans la chambre de mes parents.

Je voulais m’assurer qu’ils étaient là.

Je les vis dormir. Je me sentis en sécurité.

Je ne ressentais pas seulement de la tristesse pour le petit héros du roman, mais aussi de l’admiration pour sa dignité.

J’avais honte de mes plaintes, de mon égoïsme.

Un jour à l’école, lorsqu’un camarade était seul pendant la récréation, je suis allé m’asseoir à côté de lui. Je ne lui ai pas dit pourquoi. Il n’aurait pas compris.

Quand j’atteignis la dernière page, j’eus l’impression de dire au revoir à un ami très cher que je ne reverrais jamais.

Depuis, j’observe les gens en me demandant : qui parmi eux porte une histoire similaire ? Qui est « sans famille » ? Sans nous ?

Des années plus tard, je retrouvai le livre dans la bibliothèque de la maison de mes parents.

Je l’ouvris, et à l’intérieur des pages, je trouvai un petit mot avec mes lettres d’enfant :

« Ne jamais oublier Rémi. »

Je souris.

Car je ne l’avais jamais oublié.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

Kaum hatte ich mich an Vitalis gekuschelt, fühlte ich mich völlig erschöpft, und meine Augen schlossen sich.

Ich bemühte mich, sie zu öffnen, und als es mir nicht gelang, zwickte ich mir den Arm kräftig,

aber meine Haut war taub, und kaum, trotz all des guten Willens, konnte ich ein wenig Schmerz spüren.

Doch der Ruck brachte mir bis zu einem gewissen Grad das Bewusstsein des Lebens zurück.

Vitalis, den Rücken an die Tür gelehnt, keuchte schwer, in kurzen, schnellen Atemstößen.

Zwischen meinen Beinen, an meine Brust gedrückt, schlief Capi bereits.

Über unseren Köpfen blies der Wind unaufhörlich und bedeckte uns mit Strohstücken, die auf uns fielen wie trockene Blätter, die sich von einem Baum gelöst hätten.

Auf der Straße niemand; in unserer Nähe, weit entfernt, um uns herum, eine totenstille.

Das Cover zeigte einen kleinen Jungen, der eine Geige hielt, neben ihm stand ein Hund.

Ohne Familie von Hector Malot.

Ohne Familie.

Ich hatte eine Familie.

Was bedeutet „ohne Familie“?

Ich begann zu lesen.

Rémi ging, ging unaufhörlich, und ich folgte ihm durch die Dörfer Frankreichs, auf Jahrmärkten, an eiskalten Tagen.

Ich hatte meine Stadt nie verlassen, nie Hunger gehabt, nie gefroren.

Was bedeutet überleben?

Was ist das?

Ich erinnere mich an die Szene, in der Vitalis an der Kälte des Schnees stirbt und Rémi das Stück Brot zum Essen überlässt.

Ich dachte daran, als Baby verlassen zu werden, nachts auf der Straße gelassen zu werden.

Ich hatte Angst. Mein Herz schlug schnell. Ich stand auf und ging in das Zimmer meiner Eltern.

Ich wollte sicher sein, dass sie da waren.

Ich sah sie schlafen. Ich fühlte mich sicher.

Ich empfand nicht nur Traurigkeit für den kleinen Helden des Romans, sondern auch Bewunderung für seine Würde.

Ich schämte mich für meine Beschwerden, meinen Egoismus.

Eines Tages in der Schule, als ein Klassenkamerad allein in der Pause war, ging ich zu ihm und setzte mich neben ihn. Ich sagte ihm nicht warum. Er hätte es nicht verstanden.

Als ich die letzte Seite erreichte, fühlte ich, als verabschiede ich mich von einem sehr lieben Freund, den ich nie wiedersehen würde.

Seitdem beobachte ich die Menschen und frage mich: Wer von ihnen trägt eine ähnliche Geschichte? Wer ist „ohne Familie“? Ohne uns?

Jahre später fand ich das Buch wieder in der Bibliothek meines Elternhauses.

Ich öffnete es und fand in den Seiten einen kleinen Zettel mit meinen Kinderschriften:

„Rémi niemals vergessen.“

Ich lächelte.

Denn ich hatte ihn nie vergessen.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

Appena mi rannicchiai accanto a Vitalis, mi sentii completamente esausto, e i miei occhi si chiusero.

Cercai di aprirli e, poiché non ci riuscivo, mi pizzicai il braccio forte,

ma la mia pelle era insensibile e a malapena, nonostante tutta la buona volontà, riuscivo a sentire un po’ di dolore.

Tuttavia lo scossone mi ridiede, in qualche misura, la consapevolezza della vita.

Vitalis, con la schiena appoggiata alla porta, ansimava pesantemente, con respiri corti e rapidi.

Tra le mie gambe, premuto sul petto, Capi dormiva già.

Sopra le nostre teste, il vento soffiava continuamente, coprendoci di pagliuzze che cadevano su di noi come foglie secche staccate da un albero.

Per strada nessuno; vicino, lontano, tutt’intorno a noi, un silenzio mortale.

La copertina mostrava un ragazzino che teneva un violino, con un cane al suo fianco.

Senza Famiglia di Hector Malot.

Senza famiglia.

Io avevo una famiglia.

Cosa significa “senza famiglia”?

Cominciai a leggerlo.

Rémi camminava, camminava senza sosta, e io lo seguivo attraverso i villaggi della Francia, alle fiere, nei giorni gelidi.

Non avevo mai lasciato la mia città, non avevo mai fame, non avevo mai freddo.

Cosa significa sopravvivere?

Cos’è?

Ricordo la scena in cui Vitalis muore per il freddo della neve, lasciando a Rémi il pezzo di pane da mangiare.

Pensai a essere lasciato da bambino, abbandonato, sulla strada di notte.

Avevo paura. Il cuore mi batteva forte. Mi alzai e andai nella stanza dei miei genitori.

Volevo essere sicuro che fossero lì.

Li vidi dormire. Mi sentii al sicuro.

Non provavo solo tristezza per il piccolo eroe del romanzo, ma anche ammirazione per la sua dignità.

Mi vergognavo dei miei lamenti, del mio egoismo.

Un giorno a scuola, quando un compagno rimase solo durante la ricreazione, andai e mi sedetti accanto a lui. Non gli dissi perché. Non avrebbe capito.

Quando raggiunsi l’ultima pagina, sentii di salutare un amico molto caro che non avrei mai più rivisto.

Da allora osservavo le persone, chiedendomi: chi tra loro porta una storia simile? Chi è “Senza Famiglia”? Senza di noi?

Anni dopo ritrovai il libro nella biblioteca della casa dei miei genitori.

Lo aprii e all’interno delle pagine trovai un bigliettino con le mie lettere d’infanzia:

“Non dimenticare mai Rémi.”

Sorrisi.

Perché non l’avevo mai dimenticato.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

Apenas me acurruqué junto a Vitalis, me sentí completamente agotado y mis ojos se cerraron.

Intenté abrirlos y, como no podía, me pellizqué el brazo con fuerza,

pero mi piel estaba insensible y apenas, a pesar de toda la buena voluntad que ponía, pude sentir un poco de dolor.

Sin embargo, el sacudón me devolvió, hasta cierto punto, la conciencia de la vida.

Vitalis, con la espalda apoyada contra la puerta, jadeaba pesadamente, con respiraciones cortas y rápidas.

Entre mis piernas, apoyado en mi pecho, Capi ya dormía.

Sobre nuestras cabezas, el viento soplaba sin cesar, cubriéndonos con pedazos de paja que caían sobre nosotros como hojas secas desprendidas de un árbol.

En la calle, nadie; cerca, lejos, a nuestro alrededor, un silencio mortal.

La portada mostraba a un niño pequeño sosteniendo un violín, con un perro a su lado.

Sin Familia de Hector Malot.

Sin familia.

Yo tenía familia.

¿Qué significa “sin familia”?

Comencé a leerlo.

Rémi caminaba, caminaba sin parar, y yo lo seguía por los pueblos de Francia, en ferias, en los días helados.

Nunca había salido de mi ciudad, nunca tuve hambre, nunca pasé frío.

¿Qué significa sobrevivir?

¿Qué es?

Recuerdo la escena en la que Vitalis muere por el frío de la nieve, dejando el pedazo de pan a Rémi para que lo comiera.

Pensé en ser dejado de bebé, abandonado, en la calle por la noche.

Tuve miedo. Mi corazón latía fuerte. Me levanté y fui a la habitación de mis padres.

Quería asegurarme de que estuvieran allí.

Los vi dormir. Me sentí seguro.

No solo sentía tristeza por el pequeño héroe de la novela, sino también admiración por su dignidad.

Me avergonzaba de mis quejas, de mi egoísmo.

Un día en la escuela, cuando un compañero quedó solo durante el recreo, fui y me senté junto a él. No le dije por qué. No lo entendería.

Cuando llegué a la última página, sentí que me despedía de un amigo muy querido que nunca volvería a ver.

Desde entonces, observaba a las personas preguntándome: ¿quién de ellos lleva una historia similar? ¿Quién es “Sin Familia”? ¿Sin nosotros?

Años después, encontré el libro de nuevo en la biblioteca de la casa de mis padres.

Lo abrí y dentro de las páginas encontré una notita con mis cartas de infancia:

“Nunca olvidar a Rémi.”

Sonreí.

Porque nunca lo había olvidado.

.

.

Sans Famille

À peine m’étais-je blotti contre Vitalis que je fus anéanti et que mes yeux se fermèrent.

Je fis effort pour les ouvrir, et, comme je n’y parvenais pas, je me pinçai le bras fortement,

mais ma peau était insensible, et ce fut à peine si, malgré toute la bonne volonté que j’y mettais, je pus me faire un peu de mal.

Cependant la secousse me rendit jusqu’à un certain point la conscience de la vie.

Vitalis, le dos appuyé contre la porte, haletait péniblement, par des saccades courtes et rapides.

Dans mes jambes, appuyé contre ma poitrine, Capi dormait déjà.

Au-dessus de notre tête, le vent soufflait toujours et nous couvrait de brins de paille qui tombaient sur nous comme des feuilles sèches qui se seraient détachées d’un arbre.

Dans la rue, personne, près de nous, au loin, tout autour de nous, un silence de mort.

Assim que me encolhi junto a Vitalis, senti-me completamente exausto, e meus olhos se fecharam.

Esforcei-me para abri-los e, como não conseguia, belisquei meu braço com força,

mas minha pele estava insensível e mal, apesar de toda a boa vontade que eu colocava, conseguia sentir um pouco de dor.

No entanto, o choque restaurou, de certa forma, minha consciência da vida.

Vitalis, com as costas apoiadas na porta, respirava pesadamente, com sopros curtos e rápidos.

Entre minhas pernas, apoiado no meu peito, Capi já dormia.

Acima de nossas cabeças, o vento soprava continuamente, cobrindo-nos com pedaços de palha que caíam sobre nós como folhas secas desprendidas de uma árvore.

Na rua, ninguém; perto, longe, ao nosso redor, um silêncio mortal.

A capa mostrava um menino segurando um violino, com um cachorro ao seu lado.

Sem Família de Hector Malot.

Sem família.

Eu tinha uma família.

O que significa “sem família”?

Comecei a ler.

Rémi caminhava, caminhava sem parar, e eu o seguia pelas aldeias da França, nas feiras, nos dias congelantes.

Nunca tinha saído da minha cidade, nunca passei fome, nunca passei frio.

O que significa sobreviver?

O que é isso?

Lembro-me da cena em que Vitalis morre devido ao frio da neve, deixando o pedaço de pão para Rémi comer.

Pensei em ser deixado bebê, abandonado, na rua à noite.

Senti medo. Meu coração batia forte. Levantei-me e fui ao quarto dos meus pais.

Queria ter certeza de que eles estavam lá.

Vi-os dormir. Senti-me seguro.

Não sentia apenas tristeza pelo pequeno herói do romance, mas também admiração por sua dignidade.

Sentia vergonha das minhas queixas, do meu egoísmo.

Um dia na escola, quando um colega ficou sozinho durante o recreio, fui me sentar ao lado dele. Não lhe disse o porquê. Ele não entenderia.

Quando cheguei à última página, senti como se estivesse me despedindo de um amigo muito querido que nunca mais veria.

Desde então, observei as pessoas, perguntando-me: quem entre elas carrega uma história semelhante? Quem é “Sem Família”? Sem nós?

Anos depois, encontrei o livro novamente na biblioteca da casa dos meus pais.

Abri-o e, dentro das páginas, encontrei um bilhetinho com minhas cartas de infância:

“Não esquecer jamais Rémi.”

Sorri.

Porque eu nunca o tinha esquecido.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ήταν ένας ακόμη άνθρωπος

Η υγρασία καταπινε σιγα-σιγα όλο το σπίτι.

Καθονταν στο τραπέζι,δεν πεινούσε,το φαγητό στο πιάτο είχε κρυώσει.

Έξω άκουγε τη πόλη να πνίγεται.Ηταν τοσο κουρασμένος,που δεν ειχε τη διάθεση

να θυμώσει.

Δούλευε σε μηχανουργείο,δεκαπέντε χρόνια στα σίδερα στους καπνούς,ο θορυβος

τού τρυπούσε τα τύμπανα.

-Για μένα,άκουσε το αφεντικό να λέει,κανένας άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος.

Και γέλασε.

Εκεινος όχι.

Όταν ενας εργάτης,ένα σχεδόν μικρό παιδί,πήγε να καει στο καμίνι είπε:

-Θα μας κάψουν εδώ μέσα.

Το αφεντικό τον φώναξε στο γραφείο του, τού μίλησε αυστηρά.

-Δεν θελω φιλανθρωπίες,άκουσες;

Από αύριο να μην σε ξαναδώ.

Εκείνη τη μέρα τον απέλυσαν.

Γύρισε σπίτι.

Η γυναίκα του ένιωσε τη θλίψη του και δεν μίλησε.

Πέρασαν μέρες.Ανεργος Γύριζε τα εργαστήρια,τα εργοτάξια.

Τον κοίταζαν με υποψία,αδιαφορία.

-Δουλειές δεν έχει, τού έλεγαν,δύσκολη εποχη,έπειτα προηγούνται οι δικοι μας.

Μια μερα γύρισε αργά νυχτα.Τα παιδιά κοιμούνταν.Η γυναίκα του καθονταν στο σκοτάδι.

Εκείνος στάθηκε όρθιος στην πόρτα.

-Αυριο,είπε,πρωι-πρωι θα πάω να τον βρω.

Όλη τη νύχτα την πέρασε άγρυπνος.

Ξημερωνοντας βγήκε,ο δρόμος ήταν ερημος.

Έφτασε στο μηχανουργείο,η πόρτα τού γραφείου ήταν ανοιχτή,μπηκε.

-Καλημερα,ηρθα για δουλειά,είπε.

Ο άλλος χωρίς να σηκώσει το κεφάλι είπε:

-Σου είπα δεν θέλω να σε ξαναδώ.

-Έχω παιδιά.

-Κι εγώ έχω επιχείρηση.

-Θα δουλέψω για λιγότερα.

Ο άλλος τον κοίταξε,Χαμογέλασε.

Για λιγότερα;είπε,πάντα υπάρχει κάποιος που θα δουλέψει για πολύ λιγότερα.

Κατάλαβε.

-Δεν πειράζει,είπε.

Και βγήκε έξω.

Ένιωσε τον καθαρό αέρα.

Περιπλανήθηκε ώρες

Γύρισε αργά στο σπίτι.

-Που ήσουν;τον ρώτησε η γυναίκα του,ανησύχησα,τι έγινε;

-Τίποτα,τής είπε.Μα αύριο θα πάω στο λιμάνι.Ζητούν φορτοεκφορτωτές.

Πήγε και ξάπλωσε δίπλα στα παιδιά.Τα άκουγε να ανασαίνουν.Χαμογελασε.

Όλη τη νύχτα εβρεχε.

Σηκώθηκε ξημερώνοντας ο δρόμος προς το λιμάνι ήταν γεμάτος λάσπες.

Τα καράβια σκοτεινά θαλασσια κήτη πάνω στο νερό.

Ήταν κι άλλοι που περίμεναν.

Κανείς δεν τον ήξερε. Κανείς δεν τον ρώτησε.

Ήταν ένας ακόμη άνθρωπος που ζητούσε μεροκάματο,την ώρα που ο ήλιος ανέτειλε

κι ανέβαινε αργά,χλωμος,πάνω απ'τα νερα.

.

.

.

 .

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Σκιές στον Παγο

(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Ο χειμώνας στο Ελσίνκι

σκέπαζει με πάγο τα πάντα.

Χτύπησε η πόρτα.

Μπήκε μια γυναίκα με παλτό από λευκή γούνα.

-Θέλω να βρείτε τι συνέβη στον άντρα μου,είπε στα φινλανδικά με σουηδική

προφορά

-Εξαφανίστηκε;

-Όχι,απάντησε.Τον βρήκαν.

Τον είχαν βρει παγωμένο στην προκυμαία,στο λιμάνι.

Επίσημα:ατύχημα.Έπεσε στο νερό μεθυσμένος.

Επενδυτής σε 'πράσινη ενέργεια'.

-Θέλω να μάθω ποιος τον έσπρωξε,είπε η γυναίκα.

-Κι αν δεν τον έσπρωξε κανείς;ρώτησα.

Με κοίταξε σαν να τής είχα προσβάλει τον Θεό.

-Στο Ελσίνκι,κύριε,το χειμώνα πάντα υπάρχει κάποιος που σπρώχνει καποιον.

Πήγα στο λιμάνι,νύχτα,τα πλοια στέκονταν σαν σκοτεινοί καθεδρικοι.

Στο σημείο που τον βρήκαν το νερό είχε παγώσει σε διάφορα ζικ-ζακ σχήματα.

Ο λιμενεργάτης που είδε το παγωμένο σώμα μού είπε:

-Ήταν ήσυχη νύχτα.Πολύ ήσυχη.

Η υπερβολική ησυχία,σκέφτηκα,είναι πάντα ύποπτη.

Επισκέφτηκα τον ιατροδικαστη.

-Η τοξικολογική εξέταση, μού είπε,είναι καθαρή.Υπαρχουν όμως στα πλευρά

προθανατιοι μώλωπες.

-Και γιατί έκλεισε ως ατύχημα;.ρώτησα.

Χαμογέλασε.

-Γιατί κάποιοι επενδύουν και στην.αποκρυψη.

Η επενδυτική εταιρεία πράσινης ενέργειας στεγάζονταν σε ένα γυάλινο μοντέρνο κτίριο.

Η γραμματέας με πέρασε για εναν συνεταίρο του.

Τής συστήθηκα.

-Είχε εχθρούς;ρώτησα.

Η κοπέλα δεν ήξερε

Όποιος κερδίζει πολλά,σκέφτηκα,αποκτά αντιπάθειες.

-Χρωστούσε;ρώτησα.

Η κοπέλα δεν ήξερε.

Πήγε στο γραφείο του,στον τοίχο ένας χάρτης ενεργειακών αγωγών,κόκκινες γραμμές

διέσχιζαν τη Βαλτική.

Πρόσφατα είχε ετοιμάσει συμφωνία με ξένους επενδυτές.Αν προχωρούσε,κάποιοι θα

έχαναν εκατομμύρια.

Στο ασανσέρ,μια νεαρή υπαλληλος μού ψιθύρισε:

Τον τελευταίο καιρό κάποιος τον απείλησε.

Την ώρα που βγαίναμε από το ασανσέρ,

-Ησασταν ερωμένη του,τη ρωτησα.

Η κοπέλα κοκκίνισε.

Όταν βγήκα από το κτίριο ειχε νυχτώσει.

Ένα μαύρο Volvo με παρακολουθούσε.

Σταμάτησα,κατέβηκα από το αυτοκίνητο,και χάθηκα μέσα στην ομιχλη.

Περπάτησα ως το μετρό. Το Ελσίνκι τη νύχτα δεν είναι παντα βίαιο.

Την επόμενη μέρα βρήκα τη πόρτα τού γραφείου μου παραβιασμενη και πάνω στο

τραπεζι ένα μήνυμα σε ένα χαρτί:

'Μην σπας τον πάγο'.

Επισκέφτηκα τη γυναίκα του,το διαμέρισμα είχε θεα τή θάλασσα.

Χωρίς το γούνινο παλτό της ήταν περισσότερο εντυπωσιακή.

-Ξέρετε κάτι που δεν μού το είπατε;ρώτησα.

Εκείνη δεν.απαντησε αμέσως.

-Ο άντρας μου,είπε,ήθελε να αποχωρήσει από τη συμφωνία.Ανακάλυψε ότι η επένδυση

δεν ήταν τόσο πράσινη όσο έλεγαν.Θα κατέστρεφε προστατευμένη θαλάσσια περιοχή.

Κοίταξα έξω.Η Βαλτική απλωνόταν παγωμένη.

-Και ποιος θα έχανε αν μιλούσε;ρώτησα.

-Δυστυχως,δεν μού τα έλεγε ολα' απάντησε η γυναίκα.

Όλα ήταν ξεκάθαρα:

Ένας 'καβγάς' στο λιμάνι. Ένα σπρώξιμο.Ο πάγος έκανε τα υπόλοιπα.

Έμενε να βρω τον ένοχο.

Μετά από λίγες μέρες συνελήφθη ο δολοφόνος,ένας στενός συνεργάτης του.

Είναι νύχτα και περπατω στην προκυμαία,χιονίζει,το Ελσίνκι μοιαζει αθώο.

Αλλά ξερω κάτι που οι τουρίστες δεν ξέρουν:

Το λευκό δεν είναι χρώμα,

είναι κάλυψη.

Κι όσο η πόλη παγώνει κάθε χειμώνα,κάποιοι θα συνεχίσουν να σπρώχνουν άλλους

στον πάγο, ελπίζοντας ότι η θάλασσα θα κρατήσει το μυστικό παγωμένο.

.

.

.

Shadows on the Ice

Winter in Helsinki

covers everything with ice.

There was a knock at the door.

A woman in a white fur coat walked in.

“I want you to find out what happened to my husband,” she said in Finnish with

a Swedish accent.

“Did he disappear?”

“No,” she replied. “They found him.”

They found him frozen on the quay, at the harbor.

Officially: an accident. He fell into the water drunk.

An investor in “green energy.”

“I want to know who pushed him,” the woman said.

“And what if no one pushed him?” I asked.

She looked at me as if I had insulted her God.

“In Helsinki, sir, in winter there is always someone pushing someone.”

I went to the harbor at night; the ships stood like dark cathedrals.

At the spot where they found him, the water had frozen into jagged zigzag shapes.

The dockworker who saw the frozen body told me:

“It was a quiet night. Very quiet.”

Excessive silence, I thought, is always suspicious.

I visited the medical examiner.

“The toxicology report,” he told me, “is clean. But there are premortem bruises on the ribs.”

“Then why was it closed as an accident?” I asked.

He smiled.

“Because some people invest in concealment as well.”

The green energy investment company was housed in a modern glass building.

The secretary mistook me for one of his partners.

I introduced myself.

“Did he have enemies?” I asked.

The girl didn’t know.

Anyone who makes a lot of money, I thought, earns resentments.

“Was he in debt?”

She didn’t know.

I went into his office. On the wall, a map of energy pipelines; red lines crossed the Baltic.

He had recently prepared a deal with foreign investors. If it went through, some would

lose millions.

In the elevator, a young employee whispered to me:

“Lately someone had been threatening him.”

As we stepped out—

“Were you his lover?” I asked.

The girl blushed.

When I left the building, night had fallen.

A black Volvo was following me.

I stopped, got out of the car, and disappeared into the fog.

I walked to the metro. Helsinki at night is not always violent.

The next day I found my office door broken into and a message on my desk, written

on a piece of paper:

“Don’t break the ice.”

I visited his wife. The apartment had a sea view.

Without her fur coat she was even more striking.

“Do you know something you didn’t tell me?” I asked.

She didn’t answer at once.

“My husband,” she said, “wanted to withdraw from the deal. He discovered the investment

wasn’t as green as they claimed. It would destroy a protected marine area.”

I looked outside. The Baltic stretched out, frozen.

“And who would lose if he spoke?” I asked.

“Unfortunately, he didn’t tell me everything,” she replied.

Everything was clear:

A “quarrel” at the harbor. A shove. The ice did the rest.

All that remained was to find the culprit.

A few days later, the murderer was arrested—a close associate of his.

It is night and I walk along the quay. It is snowing. Helsinki looks innocent.

But I know something the tourists don’t know:

White is not a color,

it is a cover.

And as long as the city freezes every winter,

some will continue to push others onto the ice,

hoping the sea will keep the secret frozen.

.

.

Ombres sur la glace

L’hiver à Helsinki

recouvre tout de glace.

On frappa à la porte.

Une femme en manteau de fourrure blanche entra.

« Je veux que vous découvriez ce qui est arrivé à mon mari », dit-elle en finnois

avec un accent suédois.

« A-t-il disparu ? »

« Non », répondit-elle. « On l’a retrouvé. »

On l’avait retrouvé gelé sur le quai, au port.

Officiellement : un accident. Il est tombé à l’eau, ivre.

Investisseur dans “l’énergie verte”.

« Je veux savoir qui l’a poussé », dit la femme.

« Et si personne ne l’a poussé ? » demandai-je.

Elle me regarda comme si j’avais insulté son Dieu.

« À Helsinki, monsieur, en hiver, il y a toujours quelqu’un qui pousse quelqu’un. »

Je me rendis au port, la nuit ; les navires se dressaient comme des cathédrales sombres.

À l’endroit où on l’avait trouvé, l’eau avait gelé en formes brisées, en zigzags.

Le docker qui avait vu le corps gelé me dit :

« C’était une nuit calme. Très calme. »

Le silence excessif, pensai-je, est toujours suspect.

Je rendis visite au médecin légiste.

« Le rapport toxicologique, me dit-il, est négatif. Mais il y a des ecchymoses antérieures

à la mort sur les côtes. »

« Alors pourquoi l’affaire a-t-elle été classée comme accident ? » demandai-je.

Il sourit.

« Parce que certains investissent aussi dans la dissimulation. »

La société d’investissement en énergie verte était installée dans un bâtiment moderne

en verre.

La secrétaire me prit pour un associé.

Je me présentai.

« Avait-il des ennemis ? »

La jeune femme ne savait pas.

Celui qui gagne beaucoup d’argent, pensai-je, suscite des inimitiés.

« Avait-il des dettes ? »

Elle ne savait pas.

Je me rendis dans son bureau. Sur le mur, une carte des pipelines énergétiques ;

des lignes rouges traversaient la Baltique.

Il avait récemment préparé un accord avec des investisseurs étrangers. S’il aboutissait,

certains perdraient des millions.

Dans l’ascenseur, une jeune employée me murmura :

« Ces derniers temps, quelqu’un le menaçait. »

En sortant :

« Étiez-vous sa maîtresse ? » demandai-je.

La jeune femme rougit.

Quand je sortis du bâtiment, la nuit était tombée.

Une Volvo noire me suivait.

Je m’arrêtai, descendis de voiture et me fondis dans le brouillard.

Je marchai jusqu’au métro. Helsinki, la nuit, n’est pas toujours violente.

Le lendemain, je trouvai la porte de mon bureau forcée et, sur la table, un message écrit

sur un papier :

« Ne brise pas la glace. »

Je rendis visite à sa femme. L’appartement avait vue sur la mer.

Sans son manteau de fourrure, elle était encore plus impressionnante.

« Savez-vous quelque chose que vous ne m’avez pas dit ? » demandai-je.

Elle ne répondit pas tout de suite.

« Mon mari voulait se retirer de l’accord. Il a découvert que l’investissement n’était pas

aussi vert qu’ils le prétendaient. Cela détruirait une zone maritime protégée. »

Je regardai dehors. La Baltique s’étendait, gelée.

« Et qui aurait perdu s’il parlait ? »

« Malheureusement, il ne me disait pas tout », répondit-elle.

Tout était clair :

Une “dispute” au port. Une poussée. La glace fit le reste.

Il ne restait qu’à trouver le coupable.

Quelques jours plus tard, le meurtrier fut arrêté : un proche collaborateur.

Il fait nuit et je marche sur le quai. Il neige. Helsinki paraît innocente.

Mais je sais quelque chose que les touristes ignorent :

Le blanc n’est pas une couleur,

c’est une couverture.

Et tant que la ville gèlera chaque hiver,

certains continueront à pousser d’autres sur la glace,

espérant que la mer gardera le secret figé.

.

.

Schatten auf dem Eis

Der Winter in Helsinki

bedeckt alles mit Eis.

Es klopfte an der Tür.

Eine Frau in einem weißen Pelzmantel trat ein.

„Ich möchte, dass Sie herausfinden, was mit meinem Mann geschehen ist“, sagte sie

auf Finnisch mit schwedischem Akzent.

„Ist er verschwunden?“

„Nein“, antwortete sie. „Man hat ihn gefunden.“

Man hatte ihn erfroren am Kai im Hafen gefunden.

Offiziell: ein Unfall. Betrunken ins Wasser gefallen.

Investor in „grüne Energie“.

„Ich will wissen, wer ihn gestoßen hat“, sagte die Frau.

„Und wenn ihn niemand gestoßen hat?“ fragte ich.

Sie sah mich an, als hätte ich ihren Gott beleidigt.

„In Helsinki, mein Herr, gibt es im Winter immer jemanden, der jemanden stößt.“

Ich ging nachts zum Hafen; die Schiffe standen wie dunkle Kathedralen.

An der Stelle, wo man ihn gefunden hatte, war das Wasser in gezackten Zickzackformen

gefroren.

Der Hafenarbeiter, der die gefrorene Leiche gesehen hatte, sagte mir:

„Es war eine ruhige Nacht. Sehr ruhig.“

Übermäßige Stille, dachte ich, ist immer verdächtig.

Ich besuchte den Gerichtsmediziner.

„Der toxikologische Befund“, sagte er mir, „ist sauber. Es gibt jedoch prämortale Blutergüsse

an den Rippen.“

„Und warum wurde der Fall als Unfall abgeschlossen?“ fragte ich.

Er lächelte.

„Weil manche auch in Verschleierung investieren.“

Die Investmentfirma für grüne Energie war in einem modernen Glasgebäude untergebracht.

Die Sekretärin hielt mich für einen Geschäftspartner.

Ich stellte mich vor.

„Hatte er Feinde?“

Sie wusste es nicht.

Wer viel verdient, dachte ich, sammelt Feindseligkeiten.

„Hatte er Schulden?“

Sie wusste es nicht.

Ich ging in sein Büro. An der Wand hing eine Karte von Energiepipelines; rote Linien durchzogen

die Ostsee.

Kürzlich hatte er eine Vereinbarung mit ausländischen Investoren vorbereitet. Wäre sie zustande gekommen, hätten einige Millionen verloren.

Im Aufzug flüsterte mir eine junge Angestellte zu:

„In letzter Zeit wurde er bedroht.“

Als wir ausstiegen:

„Waren Sie seine Geliebte?“ fragte ich.

Das Mädchen errötete.

Als ich das Gebäude verließ, war es Nacht geworden.

Ein schwarzer Volvo folgte mir.

Ich hielt an, stieg aus und verschwand im Nebel.

Ich ging zur U-Bahn. Helsinki ist nachts nicht immer gewalttätig.

Am nächsten Tag fand ich die Tür meines Büros aufgebrochen und auf dem Tisch eine

Nachricht:

„Brich das Eis nicht.“

Ich besuchte seine Frau. Die Wohnung hatte Meerblick.

Ohne ihren Pelzmantel war sie noch eindrucksvoller.

„Wissen Sie etwas, das Sie mir nicht gesagt haben?“ fragte ich.

Sie antwortete nicht sofort.

„Mein Mann wollte aus der Vereinbarung aussteigen“, sagte sie. „Er entdeckte, dass die

Investition nicht so grün war, wie behauptet wurde. Sie würde ein geschütztes Meeresgebiet zerstören.“

Ich blickte hinaus. Die Ostsee lag gefroren da.

„Und wer hätte verloren, wenn er gesprochen hätte?“

„Leider hat er mir nicht alles erzählt“, antwortete sie.

Alles war klar:

Ein „Streit“ im Hafen. Ein Stoß. Das Eis erledigte den Rest.

Es blieb nur noch, den Schuldigen zu finden.

Ein paar Tage später wurde der Mörder verhaftet – ein enger Mitarbeiter.

Es ist Nacht, und ich gehe am Kai entlang. Es schneit. Helsinki wirkt unschuldig.

Aber ich weiß etwas, was die Touristen nicht wissen:

Weiß ist keine Farbe,

es ist eine Tarnung.

Und solange die Stadt jeden Winter gefriert,

werden einige weiterhin andere aufs Eis stoßen,

in der Hoffnung, dass das Meer das Geheimnis eingefroren bewahrt.

.

.

Ombre sul ghiaccio

L’inverno a Helsinki

copre tutto di ghiaccio.

Qualcuno bussò alla porta.

Entrò una donna con un cappotto di pelliccia bianca.

«Voglio che scopra cosa è successo a mio marito», disse in finlandese con accento

svedese.

«È scomparso?»

«No», rispose. «L’hanno trovato.»

L’avevano trovato congelato sulla banchina, al porto.

Ufficialmente: un incidente. È caduto in acqua ubriaco.

Investitore in “energia verde”.

«Voglio sapere chi lo ha spinto», disse la donna.

«E se non l’avesse spinto nessuno?» chiesi.

Mi guardò come se avessi offeso il suo Dio.

«A Helsinki, signore, d’inverno c’è sempre qualcuno che spinge qualcuno.»

Andai al porto, di notte; le navi si ergevano come cattedrali oscure.

Nel punto in cui l’avevano trovato, l’acqua si era congelata in forme a zig-zag.

Il portuale che aveva visto il corpo congelato mi disse:

«Era una notte tranquilla. Molto tranquilla.»

Il silenzio eccessivo, pensai, è sempre sospetto.

Andai dal medico legale.

«L’esame tossicologico», mi disse, «è pulito. Ci sono però lividi pre-mortali sulle costole.»

«E allora perché il caso è stato chiuso come incidente?»

Sorrise.

«Perché alcuni investono anche nell’occultamento.»

La società di investimenti in energia verde aveva sede in un moderno edificio di vetro.

La segretaria mi scambiò per un socio.

Mi presentai.

«Aveva nemici?»

La ragazza non lo sapeva.

Chi guadagna molto, pensai, si fa delle inimicizie.

«Aveva debiti?»

Non lo sapeva.

Entrai nel suo ufficio. Sul muro, una mappa degli oleodotti energetici; linee rosse

attraversavano il Baltico.

Di recente aveva preparato un accordo con investitori stranieri. Se fosse andato avanti,

alcuni avrebbero perso milioni.

In ascensore, una giovane impiegata mi sussurrò:

«Ultimamente qualcuno lo minacciava.»

Uscendo dall’ascensore:

«Era la sua amante?» chiesi.

La ragazza arrossì.

Quando uscii dall’edificio era già notte.

Una Volvo nera mi seguiva.

Mi fermai, scesi dall’auto e mi persi nella nebbia.

Camminai fino alla metropolitana. Helsinki di notte non è sempre violenta.

Il giorno dopo trovai la porta del mio ufficio forzata e, sul tavolo, un messaggio scritto

su un foglio:

«Non rompere il ghiaccio.»

Andai a trovare sua moglie. L’appartamento aveva vista sul mare.

Senza il cappotto di pelliccia era ancora più impressionante.

«Sa qualcosa che non mi ha detto?» chiesi.

Non rispose subito.

«Mio marito voleva ritirarsi dall’accordo», disse. «Ha scoperto che l’investimento non era

così verde come dicevano. Avrebbe distrutto un’area marina protetta.»

Guardai fuori. Il Baltico si stendeva gelato.

«E chi avrebbe perso se avesse parlato?»

«Purtroppo non mi diceva tutto», rispose.

Era tutto chiaro:

Una “lite” al porto. Una spinta. Il ghiaccio fece il resto.

Restava solo da trovare il colpevole.

Dopo pochi giorni il killer fu arrestato: un suo stretto collaboratore.

È notte e cammino sulla banchina. Nevica. Helsinki sembra innocente.

Ma so qualcosa che i turisti non sanno:

Il bianco non è un colore,

è una copertura.

E finché la città gelerà ogni inverno,

alcuni continueranno a spingere altri sul ghiaccio,

sperando che il mare mantenga il segreto congelato.

.

.

Sombras sobre el hielo

El invierno en Helsinki

lo cubre todo de hielo.

Llamaron a la puerta.

Entró una mujer con un abrigo de piel blanca.

—Quiero que averigüe qué le ocurrió a mi marido —dijo en finlandés con acento sueco.

—¿Desapareció?

—No —respondió—. Lo encontraron.

Lo encontraron congelado en el muelle, en el puerto.

Oficialmente: un accidente. Cayó al agua borracho.

Inversor en “energía verde”.

—Quiero saber quién lo empujó —dijo la mujer.

—¿Y si nadie lo empujó? —pregunté.

Me miró como si hubiera ofendido a su Dios.

—En Helsinki, señor, en invierno siempre hay alguien que empuja a alguien.

Fui al puerto de noche; los barcos se alzaban como catedrales oscuras.

En el lugar donde lo encontraron, el agua se había congelado en formas irregulares,

en zigzag.

El estibador que vio el cuerpo congelado me dijo:

—Fue una noche tranquila. Muy tranquila.

El silencio excesivo, pensé, siempre es sospechoso.

Visité al médico forense.

—El informe toxicológico —me dijo— está limpio. Sin embargo, hay hematomas premortem

en las costillas.

—Entonces, ¿por qué se cerró como accidente? —pregunté.

Sonrió.

—Porque algunos también invierten en el encubrimiento.

La empresa de inversión en energía verde estaba ubicada en un moderno edificio de vidrio.

La secretaria me confundió con un socio.

Me presenté.

—¿Tenía enemigos?

La joven no lo sabía.

Quien gana mucho dinero, pensé, se gana antipatías.

—¿Tenía deudas?

No lo sabía.

Entré en su despacho. En la pared había un mapa de oleoductos energéticos; líneas rojas

cruzaban el Báltico.

Recientemente había preparado un acuerdo con inversores extranjeros. Si avanzaba, algunos perderían millones.

En el ascensor, una joven empleada me susurró:

—Últimamente alguien lo había amenazado.

Al salir del ascensor:

—¿Era usted su amante? —pregunté.

La chica se sonrojó.

Cuando salí del edificio ya había anochecido.

Un Volvo negro me seguía.

Me detuve, bajé del coche y me perdí en la niebla.

Caminé hasta el metro. Helsinki de noche no siempre es violenta.

Al día siguiente encontré la puerta de mi oficina forzada y sobre el escritorio un mensaje

escrito en un papel:

«No rompas el hielo».

Visité a su esposa. El apartamento tenía vista al mar.

Sin su abrigo de piel era aún más impresionante.

—¿Sabe algo que no me haya dicho? —pregunté.

No respondió de inmediato.

—Mi marido —dijo— quería retirarse del acuerdo. Descubrió que la inversión no era tan

verde como afirmaban. Destruiría una zona marina protegida.

Miré hacia afuera. El Báltico se extendía congelado.

—¿Y quién perdería si hablaba?

—Por desgracia, no me lo contaba todo —respondió.

Todo estaba claro:

Una “discusión” en el puerto. Un empujón. El hielo hizo el resto.

Solo quedaba encontrar al culpable.

Unos días después fue arrestado el asesino: un colaborador cercano suyo.

Es de noche y camino por el muelle. Nieva. Helsinki parece inocente.

Pero sé algo que los turistas no saben:

El blanco no es un color,

es una cobertura.

Y mientras la ciudad se congele cada invierno,

algunos seguirán empujando a otros sobre el hielo,

esperando que el mar mantenga el secreto congelado.

.

.

Sombras sobre o Gelo

O inverno em Helsinque

cobre tudo de gelo.

Bateram à porta.

Entrou uma mulher com um casaco de pele branca.

—Quero que descubra o que aconteceu ao meu marido —disse em finlandês com

sotaque sueco.

—Ele desapareceu?

—Não —respondeu. — Encontraram-no.

Encontraram-no congelado no cais, no porto.

Oficialmente: acidente. Caiu na água embriagado.

Investidor em “energia verde”.

—Quero saber quem o empurrou —disse a mulher.

—E se ninguém o empurrou? —perguntei.

Ela olhou para mim como se eu tivesse ofendido o seu Deus.

—Em Helsinque, senhor, no inverno há sempre alguém a empurrar alguém.

Fui ao porto à noite; os navios erguiam-se como catedrais sombrias.

No local onde o encontraram, a água tinha congelado em formas irregulares, em

zigue-zague.

O estivador que viu o corpo congelado disse-me:

—Foi uma noite tranquila. Muito tranquila.

O silêncio excessivo, pensei, é sempre suspeito.

Visitei o médico legista.

—O exame toxicológico —disse-me — está limpo. No entanto, há hematomas pré-morte

nas costelas.

—Então por que foi encerrado como acidente? —perguntei.

Ele sorriu.

—Porque alguns também investem no encobrimento.

A empresa de investimento em energia verde estava instalada num moderno edifício

de vidro.

A secretária confundiu-me com um sócio.

Apresentei-me.

—Tinha inimigos?

A jovem não sabia.

Quem ganha muito dinheiro, pensei, ganha também inimizades.

—Tinha dívidas?

Não sabia.

Entrei no seu escritório. Na parede havia um mapa de oleodutos energéticos; linhas

vermelhas atravessavam o Báltico.

Recentemente preparara um acordo com investidores estrangeiros. Se avançasse, alguns

perderiam milhões.

No elevador, uma jovem funcionária sussurrou-me:

—Ultimamente alguém o estava a ameaçar.

Ao sair do elevador:

—Era a amante dele? —perguntei.

A rapariga corou.

Quando saí do edifício já era noite.

Um Volvo preto seguia-me.

Pare, desci do carro e perdi-me na névoa.

Caminhei até ao metro. Helsinque à noite nem sempre é violenta.

No dia seguinte encontrei a porta do meu escritório arrombada e, sobre a mesa, uma

mensagem escrita num papel:

«Não quebres o gelo».

Visitei a esposa dele. O apartamento tinha vista para o mar.

Sem o casaco de pele era ainda mais impressionante.

—Sabe algo que não me tenha contado? —perguntei.

Ela não respondeu de imediato.

—O meu marido queria abandonar o acordo —disse. — Descobriu que o investimento

não era tão verde como afirmavam. Destruiria uma área marinha protegida.

Olhei para fora. O Báltico estendia-se congelado.

—E quem perderia se ele falasse?

—Infelizmente, ele não me dizia tudo —respondeu.

Tudo estava claro:

Uma “discussão” no porto. Um empurrão. O gelo fez o resto.

Restava apenas encontrar o culpado.

Alguns dias depois, o assassino foi preso: um colaborador próximo.

É noite e caminho pelo cais. Neva. Helsinque parece inocente.

Mas sei algo que os turistas não sabem:

O branco não é uma cor,

é uma cobertura.

E enquanto a cidade congelar a cada inverno,

alguns continuarão a empurrar outros sobre o gelo,

esperando que o mar mantenha o segredo congelado.

.

.

.

 .

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Έργα και Ημέραι τού Μεγαλέξανδρου

καὶ οταν ἐκυρίευσεν τὴν Ἀσίαν ἐλογίσθη νὰ ὑπερβῇ τὰ ὅρια τῆς οἰκουμένης.

καὶ συνάξας τοὺς στρατηγούς αὐτοῦ εἶπεν:

Ἄνδρες Μακεδόνες καὶ σύμμαχοι Ἕλληνες,ἕως πότε εἰς τὰ ὁρατά;.

καὶ ἐθαύμασαν οἱ παρόντες την τόλμη αυτού.

καὶ ἐπορεύθη ὁ βασιλεὺς πρὸς ἀνατολάς ἑπτὰ μῆνας καὶ ἑπτὰ ἡμέρας και ἔφθασεν εἰς τόπον ὅπου τὰ ὄρη ἦσαν μαύρα ὡς σίδηρος καὶ ὁ οὐρανὸς χαμηλός. ενταυθα ἐκατοικοῦσαν ἄνδρες μονόφθαλμοι,οἵτινες ομιλουν διὰ σφυριγματων καὶ ἐτρέφοντο μὲ ῥίζας πικρὰς.

καὶ ἐζήτησαν νὰ προσκυνήσωσι τὸν Ἀλέξανδρον,λέγοντες ὅτι παλαιὰ προφητεία ομιλει περὶ ἀνδρὸς ὃς θα ελθει ἐκ τῆς δύσεως.

ο δὲ βασιλεὺς ἐχάρισεν εις αυτους καθρέπτας χάλκινους.

εν ἑτέρᾳ χώρᾳ ἔλαβε εἴδησιν περὶ ἵππου μέλανος ὡς αστερος νὺξ,ὃς ἔτρεχεν ταχύτερον τῆς σκέψεως καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ τὸν ἱππεύσῃ.

καὶ ἐκέλευσεν ὁ Ἀλέξανδρος νὰ τὸν φέρουν ενώπιον του.καὶ ὁ ἵππος ἐχρεμέτισε φοβερά,

καὶ ὅπου ἐπάτα ἡ γῆ ἐμαύριζεν.

καὶ ὁ βασιλεὺς μόνος τον ἐπλησίασεν.

Οὐ σὲ θέλω διὰ τὴν ταχύτητά σου, εἶπεν, «ἀλλὰ διὰ τὸ σκότος σου.

καὶ ἐπήδησεν ἐπ’ αὐτόν.καὶ ὁ ἵππος ἔτρεξεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας καὶ ἐνόμισαν

οἱ Μακεδόνες ὅτι ὁ βασιλεὺς αυτων ἀπώλετο.

οτε δὲ ἐπανῆλθε οὐκ ομιλησε περὶ τοῦ τόπου ὅπου ὁ ἵππος τὸν εφθασεν.

καὶ εισεπλευσεν εἰς νῆσον ὅπου οἱ κάτοικοι ἦσαν πάντοτε παῖδες,οὔτε γηράσκοντες οὔτε αὐξανόμενοι. επαιζον ἀεί.

καὶ ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε·

Ποῖος ὑμῶν βασιλεύει;

καὶ ἀπεκρίθη παιδίον μικρόν·

Οὐδεὶς ἐνταῦθα αρχει.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐσιώπησε πολλὴν ὥραν.

καὶ αποπλεων ἐκ τῆς νήσου λαβὼν ἕν ξύλινον παιδικὸν ξίφος,ὃ ἐφύλαξεν.

εν ἑτέρᾳ γῇ εὗρεν ποταμὸν ἀντίστροφον,ὃς οὐκ ἔρρεε πρὸς τὴν θάλασσαν,ἀλλὰ ἀνέβαινε

πρὸς τὰ νέφη,ὡς ἀργυρὰ κλίμαξ.

καὶ οἱ ἄνδρες ἐφοβήθησαν,ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἐπλησίασε καὶ ἔβαλε τὴν χεῖρα ἐντός τοῦ ῥεύματος.καὶ τὸ ύδωρ ήθελε νὰ τὸν ἀναβιβάσῃ.

καὶ ἠρώτησεν σοφὸν ἀσκητὴν τῆς χώρας:

Τί σημαίνει τοῦτο τὸ παράδοξον;

καὶ ὁ ἀσκητὴς εἶπεν:

ενταῦθα τὰ πάντα ἐπιστρέφουν εἰς τὴν πηγήν των.

καὶ ὁ βασιλεὺς οὐκ ἔπιεν.

εφθασαν δὲ εἰς ὄρος μέγα,καὶ ὅταν ἐπάτησαν ἐπ’ αὐτοῦ, ἤκουσαν ὑπὸ τοὺς πόδας των

βοήν βαθεῖαν.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐκέλευσεν σιγὴν καὶ ἔθεσε τὸ οὖς ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἤκουσε φωνὰς

ἀρχαίων λαῶν,πολεμιστῶν καὶ βασιλέων λησμονημένων.

καὶ ἡ γῆ εἶπεν:

Πάντες ἐπάτησαν ἐπ’ ἐμοῦ και οὐδεὶς ἐμείνατο.

καὶ ὁ βασιλεὺς ἐσηκώθη σιωπηλός.

καὶ ἐν σπηλαίῳ σκοτεινῷ εὗρεν ἄνδρα γέροντα, καθήμενον πρὸ λίμνης ἀκίνητου.καὶ ὁ γέρων εἶπεν:

Φυλάττω τὴν λήθην.

μαὶ ὁ βασιλεὺς ἠρώτησεν·

Διὰ τί ἡ λήθη χρειάζεται φύλακα;

καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων:

Διότι ἂν ἀποξηρανθῇ,οἱ ἄνθρωποι θὰ συντριβῶσιν ὑπὸ τοῦ βάρους τής μνημης.

καὶ ὅτε ὁ βασιλεὺς ἔφθασε εἰς πέλαγος ἀπέραντον,ἰδοὺ ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ τὰ ὕδατα ἀνεσύρθησαν ὡς πέπλος, καὶ ἐφάνη ὁ βυθὸς γυμνός.

καὶ εἶδον οἱ Μακεδόνες πλοῖα ἀρχαῖα πετρωμένα, ἄγκυρας ἐμπεπλεγμένας εἰς ὀστᾶ

μεγάλων κητῶν, καὶ ὁδὸν λιθίνην.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος εἶπεν:

Προχωρεῖτε

καὶ ἐβάδισαν ἐπὶ τοῦ βυθοῦ,αλλ’ ἐν τῷ μέσῳ τῆς διαβάσεως ἤρξατο ἡ θάλασσα νὰ ἐπιστρέφῃ βραδέως.

καὶ τοτε ὁ βασιλεὺς ἐσήκωσε τὸ δόρυ καὶ ἐχάραξε κύκλον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντός τοῦ κύκλου,

τὸ ὕδωρ οὐκ ερρευσεν.

καὶ ὅτε ἐξῆλθον,ἡ θάλασσα εκαλυψε πάλιν τὰ πάντα.

καὶ ἐν παλατίῳ ἐρημωμένῳ εὗρε κάτοπτρον μέγα.καὶ ὅταν ἐστάθη ἔμπροσθεν αὐτοῦ, οὐκ

εἶδε τὸ πρόσωπόν του ὡς ἦτο,ἀλλὰ άγνωστον ἄνδρα ἄνευ στέμματος.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἤγγισε τὸν καθρέπτην.καὶ ὁ ἄλλος Ἀλέξανδρος ἐντός τοῦ υαλου ἤγγισε

ὁμοίως.

καὶ ἤκουσε φωνήν·

Οὗτος εἶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν ἦς ἂν μὴ ἐδίψας διὰ δοξαν

καὶ ὁ βασιλεὺς ἐστράφη καὶ ἐξῆλθεν σιωπηλος.

καὶ ἐπλησίασαν πόλιν μεγάλην·,ἀλλ’ ὅταν ἔφθασαν, ἡ πόλις ἦτο ἄλλη ἀπὸ ἐκεῖνην ἣν ἔβλεπον

ἐξ ἀποστάσεως. καὶ ὅταν ἀπεμακρύνοντο, πάλιν ἤλλασσεν.

καὶ ἔμαθον ὅτι ἡ πόλις ἐκινείτο καθ’ ἑκάστην ἡμέραν,ἵνα οὐδεὶς πολιορκήσῃ αὐτήν.

καὶ εἶπεν ὁ Ἀλέξανδρος·

Εχθρὸς οδός οὐχὶ ὁ ἰσχυρός,ἀλλ’ ὁ ἀσύλληπτος.

καὶ οὐκ ἐπεχείρησε νὰ καταλάβῃ αυτην.

μετὰ ταῦτα μετακινεί και ἐν πλατεια ερήμω εὗρεν δένδρον μέγα καρπών αργυρων.καὶ

ἤκουσεν φωνὴν ἐκ τῶν φύλλων:

Ἀλέξανδρε,τί ζητεῖς ἔτι; τὴν γῆν ἐκυρίευσας.

καὶ δεν ἐταράχθη ὁ βασιλεὺς και είπεν:

Ζητώ το άκρον.

καὶ τὸ δένδρον σειων τὰ κλαδιά ερριξεν καρπόν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἀλεξάνδρου.καὶ

ὁ βασιλεὺς ἔφαγεν αὐτόν,και ητο καρπὸς πικρὸς καὶ γλυκὺς.καὶ εἶδεν ὄραμα:

εαυτόν νεκρον εις ξένην γην.

καὶ ὅτε ἐξύπνησεν ἐκ τοῦ ὁράματος,αυτό εκρατει μυστικόν.

καὶ ἐπεθύμει τι κρύπτεται ὑπὸ τὰ ὕδατα.καὶ ἐπροσταξεν νὰ κατασκευάσωσι υάλινον

κλωβὸν σφαιρικόν,

καὶ ἐκάθισεν ἐντός αὐτοῦ ὁ βασιλεύς,κρατῶν λύχνον,

ὃν ἐβύθισαν εἰς τὸν μελαναν πόντον.

καὶ εἶδεν εντός ἰχθεις ὡς ἵππους και το είδος και μεγεθος,καὶ ὄφεις θαλασσίους,καὶ

πόλιν βυθισμένην.

καὶ μία μορφὴ ὡς γυνὴ ἡμίθεος ἐπλησίασεν αυτον καὶ εἶπεν:

-Οὐδὲν ἀνήκει εἰς σὲ ἐνταῦθα,βασιλευ.

καὶ ἀνέβη ὁ Ἀλέξανδρος εἰς τὴν ἐπιφάνειαν σιωπηλός.

καὶ τοτε ἐστράφη πάλιν πρὸς Βαβυλῶνα,

καὶ ἐν νυκτὶ υψηλού πυρετοῦ ομιλησεν πρὸς τοὺς φίλους του;

Οὐκ ἔστι μέγας ὁ κατακτῶν τὴν γῆν.

καὶ ὅτε ἐτελεύτησεν,ἡ γῆ ἐσείσθη.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Εγκατάσταση Istallation)

Μανιφεστο

αποθήκη,οι τοίχοι με υγρασία,πάτωμα τσιμέντο,με περιοχές νερού.

σίδερα οικοδομής σωριασμένα,σακιά με άμμο,πέτρες,ρούχα εργασίας πεταμένα στο πάτωμα,

παπούτσια λασπωμένα.

Κάθε ένας από τους θεατές μετακινεί τα αντικείμενα(τα σίδερα,τις πετρες)αλλάζοντας τη θέση τους.

Σηκώνει ένα σακί άμμο και αδειάζει ένα μέρος του πάνω στα νερά.

Φοράει ένα ρούχο εργασιας,τα παπούτσια.

Ήχοι:σιωπη,φωνές ανθρώπων,μεταλλικοί,βήματα,η 9η Συμφωνία τού Μπετόβεν.

Ο φωτισμός αυξομειώνεται:

πολύ χαμηλός-εκτυφλωτικος

-πολύ χαμηλός.

.

.

..

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

οι πορτες

εκείνη η γυναίκα είχε αρχίσει να απομακρύνεται,την έβλεπε να ερωτοτροπεί με άλλους,επιδεικτικά να τούς αγγίζει,να τούς ψιθυρίζει κάτι και να γυρνάει να τον κοιτάει,

να φεύγει με κάποιον,

τότε εκείνος άρχισε να κλείνει μια-μια τις πόρτες που είχε ανοίξει για να την πλησιάσει

.

.

.

 .

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

My Cities/Οι Πόλεις μου

Labyrinths/Οι Λαβύρινθοι

στο κέντρο μιας απέραντης ερήμου υπάρχει μια πόλη,

ο επισκέπτης,αν ποτέ καταφέρει να την επισκεφθεί,βλέπει μια κανονική πόλη,

όμως δεν μπορεί να αντιληφθεί,όπως και οι κάτοικοι της,πως οι άνθρωποι βρίσκονται

ο καθε ενας κλεισμένος στον δικό του λαβύρινθο,κι εκει μεσα περιπλανιέται σε ομοίους διαδρόμους και όμοιες αίθουσες χωρις εξοδο,και σε όνειρο βλέπει ότι ζει σε αυτή την

κανονική πόλη μαζί με τους άλλους.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μια Συναντηση

Εκείνο το απόγευμα τα τούβλα τής Ροτοντας ηταν φορτωμένα Μακεδονες Ρωμαιους

Βυζαντινούς Οθωμανους Εβραίους.

Στη Καμαρα την είδε για πρώτη φορά:κοιτούσε τις μορφές τών στρατιωτών.

Την πλησίασε.

-Ξέρετε τι απεικονίζουν;

τής είπε.

Εκείνη δεν απάντησε.

-Σας αρέσει η ρωμαϊκή ιστορία; επέμενε

Εκείνη πάλι δεν απαντησε.Αισθανθηκε γελοίος.

Την ακολουθησε.

Στον Λευκό Πυργο στάθηκε πίσω της.

Η θάλασσα ήταν ήρεμη.

Πλησίασε.

-Όμορφη ώρα,είπε.

Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε.

Περπάτησαν μαζί μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους.

Εκείνη τού μιλούσε για τη πόλη που κάηκε το 1917.

-Εδω πρέπει να χωρίσουμε,τού είπε ξαφνικα.

Εκείνος στάθηκε ακίνητος και είδε τη γυναίκα να χάνεται στο βάθος τής πλατείας.

Η πόλη την περικύκλωσε με τον θόρυβο της.

Περπατώντας αργά έφτασε στα Λαδαδικα,ψιλοβρεχε.

Μπήκε σε ένα μπαρ.

Όταν συνειθισε στο μισοσκόταδο,την είδε στο βαθος,δίπλα της ένας άντρας.

Κάθησε στο μπαρ όρθιος με γυρισμένη την πλάτη.

Σερβιριστηκε ουίσκι.

Κάποιοι άνθρωποι, σκέφτηκε δεν σού αφήνουν χώρο στην ιστορία τους.

Είσαι για πάντα ένας τυχαίος περαστικός.

Ξημερώνοντας γύρισε στο ξενοδοχείο,δεν κοιμήθηκε,πήρε τα πραγματα του

και έφυγε από την πόλη.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το Τέλος

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

πρωί ξύπνησα πριν από εκείνη,η φτηνή βότκα στο στόμα μου με αηδιαζε,

το δωμάτιο μύριζε τσιγάρο,εκείνη κοιμόνταν μπρούμυτα,γυμνή,την κοίταξα,αυτή θα ήταν η τελευταία μας μερα,σηκώθηκα,πήγα στη κουζίνα,ο βραστήρας ετριζε εβηχε σαν φυματικός,κάποτε είχαμε σχεδια,ενα μικρό σπίτι στη θάλασσα,ένα σκυλί,πολύ φως,στο τραπέζι το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα,στο διάολο,το' σπρωξα έπεσε κάτω έσπασε,εκείνη ξύπνησε απ'τον θόρυβο,

-τι συμβαίνει;φώναξε,

-τιποτα,απάντησα,

-κανεις καφε;φώναξε,δεν τής απάντησα,δεν ήθελα,

κάθησε απέναντί μου,τα μάτια της ήταν πρησμένα, αλλά ακόμη όμορφα,πάντα όμορφα,αυτό ήταν το πρόβλημα,η ομορφιά της σε μια ζωή γεμάτη ναυαγια,τής έβαλα καφέ,

-τι σκέφτεσαι;,είπε,δεν μίλησα,δεν ήθελα,

στο πρώτο μας βράδυ,σ'ένα μπαρ με χαμηλό φως,ένας πιανίστας έπαιζε τζαζ,

την είδα να γελάει με κάτι που τής είπε ένας άντρας, μού άρεσε,την πλησίασα με δυο ποτα στο χέρι και τής είπα,

-μοιαζεις με γυναίκα που θα με καταστρέψει,

χαμογέλασε,

ήπιε τον καφέ,πήγε στο μπάνιο,ακουσα το νερό να τρέχει,έκανε ζέστη,ιδρωσα,

κάποτε την κατηγόρησα ότι φλέρταρε μπροστά μου,εκείνη με κατηγόρησε ότι την πνίγω,εσπασα ένα ποτήρι στον νεροχύτη,το νερό έτρεχε ανακατεμένο με το αίμα από το χέρι μου,εκείνη πήρε μια πετσέτα και μού έδεσε το τραύμα κλαίγοντας,

βγήκε από το μπάνιο,

ενα ταξί κόρναρε κάτω στο δρόμο,

ανοιξα ένα μπουκάλι μπύρα,

-με μισείς;είπε,

-δεν σ'αγαπώ,είπα,

θυμάμαι,είχε φύγει χωρίς να πει πού πάει,γύρισε στις τρεις το πρωί,εγώ δεν κοιμόμουν,τα μάτια της γυάλιζαν,ήταν μεθυσμένη,τη ρώτησα με ποιον ήταν,μου είπε:-με κανέναν,γελούσε,τής είπα ότι δεν την πιστεύω,την έσπρωξα,έπεσε στο πάτωμα,την εγδυσα,εμεινε εκεί γυμνή μέχρι το πρωί με το βλέμμα άδειο,

κάθισα στον καναπέ,το κεφάλι μου βούιζε,

-αν φύγεις,μην ξαναγυρίσεις,τής είπα,

-δεν θα γυρίσω,απάντησε,

πήρε τη βαλίτσα,στάθηκε για μια στιγμή μπροστά στην πόρτα,για ένα δευτερόλεπτο νόμιζα ότι θα μείνει,άνοιξε τη πόρτα,

έκλεισε τη πορτα,

δεν την παρακάλεσα,δεν έτρεξα πίσω της,

η πόρτα έμενε κλειστή,

ισως αυτή να ήταν η μόνη μας ειλικρινής πράξη:το τέλος.

.

.

The End

In the morning I woke up before her; the cheap vodka in my mouth disgusted me.

The room smelled of cigarettes. She was sleeping face down, naked. I looked at her. This would be our last day.

I got up and went to the kitchen. The kettle creaked, coughed like a consumptive. Once we had plans: a small house by the sea, a dog, lots of light. On the table the ashtray was full of cigarette butts. To hell with it—I pushed it; it fell and shattered. She woke up from the noise.

“What’s going on?” she shouted.

“Nothing,” I answered.

“Are you making coffee?” she called. I didn’t answer. I didn’t want to.

She sat across from me. Her eyes were swollen, but still beautiful—always beautiful. That was the problem: her beauty in a life full of shipwrecks. I poured her coffee.

“What are you thinking?” she said. I didn’t speak. I didn’t want to.

On our first night, in a dimly lit bar, a pianist was playing jazz. I saw her laughing at something a man had told her. I liked her. I approached her with two drinks in my hands and said,

“You look like a woman who will destroy me.”

She smiled.

She drank her coffee and went to the bathroom. I heard the water running. It was hot. I sweated.

Once I accused her of flirting in front of me; she accused me of suffocating her. I smashed a glass in the sink. The water ran mixed with the blood from my hand. She took a towel and tied my wound, crying.

She came out of the bathroom. A taxi honked down on the street. I opened a bottle of beer.

“Do you hate me?” she said.

“I don’t love you,” I said.

I remember: she had left without saying where she was going. She came back at three in the morning. I wasn’t sleeping. Her eyes were shining; she was drunk. I asked her who she had been with. She said, “With no one,” laughing. I told her I didn’t believe her. I pushed her; she fell to the floor. I undressed her. She stayed there naked until morning, her gaze empty.

I sat on the couch. My head was buzzing.

“If you leave, don’t come back,” I told her.

“I won’t come back,” she answered.

She took the suitcase. She stood for a moment in front of the door. For a second I thought she would stay. She opened the door.

She closed the door.

I didn’t beg her. I didn’t run after her.

The door remained closed.

Perhaps that was our only honest act: the end.

.

.

La Fin

Le matin je me suis réveillé avant elle ; la vodka bon marché dans ma bouche me dégoûtait.

La chambre sentait la cigarette. Elle dormait sur le ventre, nue. Je l’ai regardée. Ce serait notre dernier jour.

Je me suis levé et suis allé à la cuisine. La bouilloire grinçait, toussait comme un phtisique. Autrefois nous avions des projets : une petite maison au bord de la mer, un chien, beaucoup de lumière. Sur la table, le cendrier était plein de mégots. Au diable — je l’ai poussé ; il est tombé et s’est brisé. Elle s’est réveillée au bruit.

« Qu’est-ce qui se passe ? » a-t-elle crié.

« Rien », ai-je répondu.

« Tu fais du café ? » a-t-elle crié. Je n’ai pas répondu. Je ne voulais pas.

Elle s’est assise en face de moi. Ses yeux étaient gonflés, mais encore beaux — toujours beaux. C’était le problème : sa beauté dans une vie pleine de naufrages. Je lui ai servi du café.

« À quoi penses-tu ? » a-t-elle dit. Je ne parlais pas. Je ne voulais pas.

Le premier soir, dans un bar à lumière tamisée, un pianiste jouait du jazz. Je l’ai vue rire à quelque chose qu’un homme lui avait dit. Elle m’a plu. Je me suis approché avec deux verres et je lui ai dit :

« Tu ressembles à une femme qui va me détruire. »

Elle a souri.

Elle a bu son café et est allée à la salle de bain. J’ai entendu l’eau couler. Il faisait chaud. Je transpirais.

Un jour je l’ai accusée de flirter devant moi ; elle m’a accusé de l’étouffer. J’ai cassé un verre dans l’évier. L’eau coulait mêlée au sang de ma main. Elle a pris une serviette et a bandé ma blessure en pleurant.

Elle est sortie de la salle de bain. Un taxi a klaxonné dans la rue. J’ai ouvert une bière.

« Tu me détestes ? »

« Je ne t’aime pas », ai-je dit.

Je me souviens : elle était partie sans dire où. Elle est revenue à trois heures du matin. Je ne dormais pas. Ses yeux brillaient ; elle était ivre. Je lui ai demandé avec qui elle était. « Avec personne », a-t-elle dit en riant. Je lui ai dit que je ne la croyais pas. Je l’ai poussée ; elle est tombée par terre. Je l’ai déshabillée. Elle est restée nue jusqu’au matin, le regard vide.

Je me suis assis sur le canapé. Ma tête bourdonnait.

« Si tu pars, ne reviens pas », lui ai-je dit.

« Je ne reviendrai pas », a-t-elle répondu.

Elle a pris la valise. Elle s’est arrêtée un instant devant la porte. Pendant une seconde j’ai cru qu’elle resterait. Elle a ouvert la porte.

Elle a fermé la porte.

Je ne l’ai pas suppliée. Je n’ai pas couru derrière elle.

La porte est restée fermée.

Peut-être que ce fut notre seul acte sincère : la fin.

.

.

Das Ende

Am Morgen wachte ich vor ihr auf; der billige Wodka in meinem Mund ekelte mich an.

Das Zimmer roch nach Zigaretten. Sie schlief bäuchlings, nackt. Ich sah sie an. Das würde unser letzter Tag sein.

Ich stand auf und ging in die Küche. Der Wasserkessel knarrte, hustete wie ein Schwindsüchtiger. Früher hatten wir Pläne: ein kleines Haus am Meer, einen Hund, viel Licht. Auf dem Tisch war der Aschenbecher voller Kippen. Zum Teufel damit — ich stieß ihn; er fiel herunter und zerbrach. Sie wachte vom Lärm auf.

„Was ist los?“ rief sie.

„Nichts“, antwortete ich.

„Machst du Kaffee?“ rief sie. Ich antwortete nicht. Ich wollte nicht.

Sie setzte sich mir gegenüber. Ihre Augen waren geschwollen, aber noch schön — immer schön. Das war das Problem: ihre Schönheit in einem Leben voller Schiffbrüche. Ich schenkte ihr Kaffee ein.

„Woran denkst du?“ sagte sie. Ich schwieg. Ich wollte nicht reden.

In unserer ersten Nacht, in einer Bar mit gedämpftem Licht, spielte ein Pianist Jazz. Ich sah sie über etwas lachen, das ein Mann ihr gesagt hatte.Sie hat mir gefallen.Ich trat mit zwei Drinks in der Hand zu ihr und sagte:

„Du siehst aus wie eine Frau, die mich zerstören wird.“

Sie lächelte.

Sie trank ihren Kaffee und ging ins Bad. Ich hörte das Wasser laufen. Es war heiß. Ich schwitzte.

Einmal beschuldigte ich sie, vor mir zu flirten; sie beschuldigte mich, sie zu ersticken. Ich zerschlug ein Glas im Waschbecken. Das Wasser lief, vermischt mit dem Blut aus meiner Hand. Sie nahm ein Handtuch und verband meine Wunde weinend.

Sie kam aus dem Bad. Unten auf der Straße hupte ein Taxi. Ich öffnete eine Bierflasche.

„Hasst du mich?“

„Ich liebe dich nicht“, sagte ich.

Ich erinnere mich: Sie war gegangen, ohne zu sagen wohin. Sie kam um drei Uhr morgens zurück. Ich schlief nicht. Ihre Augen glänzten; sie war betrunken. Ich fragte sie, mit wem sie gewesen war. „Mit niemandem“, sagte sie lachend. Ich sagte, ich glaube ihr nicht. Ich stieß sie; sie fiel zu Boden. Ich zog sie aus. Sie blieb nackt bis zum Morgen, mit leerem Blick.

Ich setzte mich aufs Sofa. Mein Kopf dröhnte.

„Wenn du gehst, komm nicht zurück“, sagte ich.

„Ich komme nicht zurück“, antwortete sie.

Sie nahm den Koffer. Einen Moment stand sie vor der Tür. Für eine Sekunde dachte ich, sie würde bleiben. Sie öffnete die Tür.

Sie schloss die Tür.

Ich bat sie nicht. Ich lief ihr nicht nach.

Die Tür blieb geschlossen.

Vielleicht war das unsere einzige ehrliche Handlung: das Ende.

.

.

La Fine

La mattina mi sono svegliato prima di lei; la vodka scadente nella mia bocca mi disgustava.

La stanza odorava di sigarette. Dormiva a pancia in giù, nuda. La guardai. Sarebbe stato il nostro ultimo giorno.

Mi alzai e andai in cucina. Il bollitore strideva, tossiva come un tisico. Un tempo avevamo progetti: una piccola casa al mare, un cane, molta luce. Sul tavolo il posacenere era pieno di mozziconi. Al diavolo — lo spinsi; cadde e si ruppe. Si svegliò per il rumore.

«Che succede?» gridò.

«Niente», risposi.

«Stai facendo il caffè?» gridò. Non risposi. Non volevo.

Si sedette di fronte a me. I suoi occhi erano gonfi, ma ancora belli — sempre belli. Questo era il problema: la sua bellezza in una vita piena di naufragi. Le versai il caffè.

«A cosa pensi?» disse. Non parlai. Non volevo.

La nostra prima notte, in un bar con luci soffuse, un pianista suonava jazz. La vidi ridere a qualcosa che le aveva detto un uomo.Mi è piaciuta.Mi avvicinai con due drink in mano e le dissi:

«Sembri una donna che mi distruggerà.»

Sorrise.

Bevve il caffè e andò in bagno. Sentii l’acqua scorrere. Faceva caldo. Sudavo.

Una volta la accusai di flirtare davanti a me; lei mi accusò di soffocarla. Ruppi un bicchiere nel lavandino. L’acqua scorreva mescolata al sangue della mia mano. Prese un asciugamano e mi fasciò la ferita piangendo.

Uscì dal bagno. Un taxi suonò il clacson in strada. Aprii una birra.

«Mi odi?»

«Non ti amo», dissi.

Ricordo: era uscita senza dire dove andava. Tornò alle tre del mattino. Non dormivo. I suoi occhi brillavano; era ubriaca. Le chiesi con chi fosse stata. «Con nessuno», disse ridendo. Le dissi che non le credevo. La spinsi; cadde a terra. La spogliai. Rimase nuda fino al mattino, con lo sguardo vuoto.

Mi sedetti sul divano. La mia testa ronzava.

«Se vai via, non tornare», le dissi.

«Non tornerò», rispose.

Prese la valigia. Rimase un momento davanti alla porta. Per un secondo pensai che sarebbe rimasta. Aprì la porta.

Chiuse la porta.

Non la supplicai. Non le corsi dietro.

La porta rimase chiusa.

Forse quello fu il nostro unico atto sincero: la fine.

.

.

El Final

Por la mañana me desperté antes que ella; el vodka barato en mi boca me daba asco.

La habitación olía a cigarrillos. Dormía boca abajo, desnuda. La miré. Ese sería nuestro último día.

Me levanté y fui a la cocina. La tetera chirriaba, tosía como un tísico. Antes teníamos planes: una pequeña casa junto al mar, un perro, mucha luz. En la mesa el cenicero estaba lleno de colillas. Al diablo — lo empujé; cayó al suelo y se rompió. Se despertó por el ruido.

«¿Qué pasa?» gritó.

«Nada», respondí.

«¿Estás haciendo café?» gritó. No contesté. No quería.

Se sentó frente a mí. Sus ojos estaban hinchados, pero aún hermosos — siempre hermosos. Ese era el problema: su belleza en una vida llena de naufragios. Le serví café.

«¿En qué piensas?» dijo. No hablé. No quería.

En nuestra primera noche, en un bar con poca luz, un pianista tocaba jazz. La vi reír por algo que le dijo un hombre. Me gustó. Me acerqué con dos tragos en la mano y le dije:

«Pareces una mujer que me destruirá.»

Sonrió.

Bebió su café y fue al baño. Oí correr el agua. Hacía calor. Sudaba.

Una vez la acusé de coquetear delante de mí; ella me acusó de asfixiarla. Rompí un vaso en el fregadero. El agua corría mezclada con la sangre de mi mano. Ella tomó una toalla y vendó mi herida llorando.

Salió del baño. Un taxi tocó el claxon en la calle. Abrí una cerveza.

«¿Me odias?»

«No te amo», dije.

Recuerdo: se había ido sin decir adónde. Volvió a las tres de la madrugada. Yo no dormía. Sus ojos brillaban; estaba borracha. Le pregunté con quién había estado. «Con nadie», dijo riendo. Le dije que no le creía. La empujé; cayó al suelo. La desnudé. Se quedó allí desnuda hasta la mañana, con la mirada vacía.

Me senté en el sofá. La cabeza me zumbaba.

«Si te vas, no vuelvas», le dije.

«No volveré», respondió.

Tomó la maleta. Se detuvo un momento frente a la puerta. Por un segundo pensé que se quedaría. Abrió la puerta.

Cerró la puerta.

No le supliqué. No corrí tras ella.

La puerta quedó cerrada.

Quizás ese fue nuestro único acto sincero: el final.

.

.

O Fim

De manhã acordei antes dela; a vodca barata na minha boca me dava nojo.

O quarto cheirava a cigarros. Ela dormia de bruços, nua. Eu a olhei. Aquele seria nosso último dia.

Levantei-me e fui para a cozinha. A chaleira rangia, tossia como um tuberculoso. Um dia tivemos planos: uma pequena casa à beira-mar, um cão, muita luz. Sobre a mesa o cinzeiro estava cheio de pontas de cigarro. Ao diabo — empurrei-o; caiu no chão e quebrou-se. Ela acordou com o barulho.

«O que está acontecendo?» gritou.

«Nada», respondi.

«Está fazendo café?» gritou. Não respondi. Não queria.

Sentou-se em frente a mim. Seus olhos estavam inchados, mas ainda bonitos — sempre bonitos. Esse era o problema: sua beleza numa vida cheia de naufrágios. Servi-lhe café.

«Em que você está pensando?» disse. Não falei. Não queria.

Na nossa primeira noite, num bar de luz baixa, um pianista tocava jazz. Eu a vi rir de algo que um homem lhe disse.Eu gostei dela.Aproximei-me com duas bebidas na mão e disse:

«Você parece uma mulher que vai me destruir.»

Ela sorriu.

Bebeu o café e foi ao banheiro. Ouvi a água correr. Estava calor. Eu suava.

Uma vez a acusei de flertar na minha frente; ela me acusou de sufocá-la. Quebrei um copo na pia. A água corria misturada com o sangue da minha mão. Ela pegou uma toalha e amarrou meu ferimento chorando.

Saiu do banheiro. Um táxi buzinou na rua. Abri uma garrafa de cerveja.

«Você me odeia?»

«Eu não te amo», disse.

Lembro-me: ela saiu sem dizer para onde ia. Voltou às três da manhã. Eu não dormia. Seus olhos brilhavam; estava bêbada. Perguntei com quem tinha estado. «Com ninguém», disse rindo. Eu disse que não acreditava. Empurrei-a; caiu no chão. Eu a despi. Ficou ali nua até a manhã, com o olhar vazio.

Sentei-me no sofá. Minha cabeça zumbia.

«Se você for embora, não volte», disse-lhe.

«Não voltarei», respondeu.

Pegou a mala. Parou um momento diante da porta. Por um segundo pensei que ficaria. Abriu a porta.

Fechou a porta.

Não implorei. Não corri atrás dela.

A porta permaneceu fechada.

Talvez esse tenha sido nosso único ato sincero: o fim.

.

.

.

 .

.

χνκουβέλης cncouvelis

Jazz- ing expressions

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Jazz E Story

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

η υγρή ομίχλη στη νύχτα,

μπήκαν στο μπαρ,

-Ξέρεις το Round Midnight;τής είπε,

εκείνη χαμογέλασε,

Theolonius Monk,είπε,

τα φώτα χαμήλωσαν μια αλλο,

So what τού Miles Davis

-Ακούς; τού είπε,η ομορφιά δεν είναι στην τελειότητα,η φωνή της ήταν ήρεμη,πολύ ήρεμη,

ξημερώνοντας συνάντησε έναν άντρα,τον πλησίασε, το χέρι της χάιδεψε για μια στιγμή το πρόσωπό του

και τότε ακούστηκε ο πυροβολισμός κι έπειτα

μια βαριά σιωπή,

τον κοίταξε,

-Τώρα ξέρεις,είπε,

πήγαν σε ένα ξενοδοχείο,

χώρισαν,

μετά από καιρό την είδε μέσα στο μισοσκοταδο τού κλαμπ,

φορούσε μαύρο σατέν φόρεμα,γυμνοί ώμοι,σηκώθηκε και βγήκε έξω,μετά από λίγο βγήκε κι εκείνος,η βροχή επίμονη,

-καποιοι άνθρωποι,μωρό μου,τού είπε,αν τούς αφήσεις ζωντανούς,θα πεθάνουν άλλοι,

τού είπε ότι ηθελε να φύγει,

-Κι αν πω όχι;τής είπε,

εκείνη τον αγκάλιασε,

τα χείλη της άγγιξαν το αυτί του,

-Δεν θα πεις,τού είπε,

.

.

Jazz E Story

The damp mist in the night,

they entered the bar,

“Do you know Round Midnight?” he said to her,

she smiled,

“Thelonious Monk,” she said,

the lights dimmed a little more,

So What by Miles Davis.

“Do you hear?” he told her, beauty is not in perfection, her voice was calm, very calm.

At dawn she met a man, approached him, her hand caressed his face for a moment

and then the gunshot was heard and afterward

a heavy silence.

She looked at him.

“Now you know,” she said.

They went to a hotel,

they parted.

After some time he saw her again in the half-light of the club,

she was wearing a black satin dress, bare shoulders.

She stood up and went outside; after a while he followed. The rain was relentless.

“Some people, baby,” she told him, “if you leave them alive, others will die.”

She told him she wanted to leave.

“And if I say no?” he said to her.

She embraced him,

her lips touched his ear.

“You won’t,” she told him.

.

.

Jazz E Story

La brume humide dans la nuit,

ils entrèrent dans le bar,

« Tu connais Round Midnight ? » lui dit-il,

elle sourit,

« Thelonious Monk », dit-elle,

les lumières baissèrent encore un peu,

So What de Miles Davis.

« Tu entends ? » lui dit-il, la beauté n’est pas dans la perfection, sa voix était calme, très calme.

À l’aube elle rencontra un homme, s’approcha de lui, sa main caressa un instant son visage

et alors on entendit le coup de feu, puis

un lourd silence.

Elle le regarda.

« Maintenant tu sais », dit-elle.

Ils allèrent dans un hôtel,

ils se séparèrent.

Quelque temps plus tard il la revit dans la pénombre du club,

elle portait une robe en satin noir, les épaules nues.

Elle se leva et sortit ; peu après il sortit lui aussi. La pluie était insistante.

« Certaines personnes, mon bébé, si tu les laisses en vie, d’autres mourront », lui dit-elle.

Elle lui dit qu’elle voulait partir.

« Et si je dis non ? » lui dit-il.

Elle l’embrassa,

ses lèvres touchèrent son oreille.

« Tu ne le diras pas », lui dit-elle.

.

.

Jazz E Story

Der feuchte Nebel in der Nacht,

sie betraten die Bar,

„Kennst du Round Midnight?“ sagte er zu ihr,

sie lächelte,

„Thelonious Monk“, sagte sie,

die Lichter wurden noch etwas gedimmt,

So What von Miles Davis.

„Hörst du?“ sagte er zu ihr, die Schönheit liegt nicht in der Vollkommenheit, ihre Stimme war ruhig, sehr ruhig.

Im Morgengrauen traf sie einen Mann, trat auf ihn zu, ihre Hand strich einen Moment über sein Gesicht

und dann fiel der Schuss und danach

eine schwere Stille.

Sie sah ihn an.

„Jetzt weißt du es“, sagte sie.

Sie gingen in ein Hotel,

sie trennten sich.

Nach einiger Zeit sah er sie im Halbdunkel des Clubs wieder,

sie trug ein schwarzes Satinkleid, nackte Schultern.

Sie stand auf und ging hinaus; nach einer Weile folgte er ihr. Der Regen war unerbittlich.

„Manche Menschen, Baby“, sagte sie zu ihm, „wenn du sie am Leben lässt, werden andere sterben.“

Sie sagte ihm, sie wolle gehen.

„Und wenn ich nein sage?“ sagte er zu ihr.

Sie umarmte ihn,

ihre Lippen berührten sein Ohr.

„Das wirst du nicht“, sagte sie.

.

.

Jazz E Story

La nebbia umida nella notte,

entrarono nel bar,

« Conosci Round Midnight? » gli disse,

lei sorrise,

« Thelonious Monk », disse,

le luci si abbassarono ancora un poco,

So What di Miles Davis.

« Ascolti? » gli disse, la bellezza non è nella perfezione, la sua voce era calma, molto calma.

All’alba incontrò un uomo, si avvicinò, la sua mano accarezzò per un attimo il suo volto

e poi si udì lo sparo e quindi

un pesante silenzio.

Lo guardò.

« Ora lo sai », disse.

Andarono in un hotel,

si separarono.

Dopo un po’ di tempo lui la vide di nuovo nella penombra del club,

indossava un abito di raso nero, spalle nude.

Si alzò e uscì; poco dopo uscì anche lui. La pioggia era insistente.

« Alcune persone, baby », gli disse, « se le lasci vive, altri moriranno ».

Gli disse che voleva andare via.

« E se dico di no? » le disse.

Lei lo abbracciò,

le sue labbra gli sfiorarono l’orecchio.

« Non lo dirai », gli disse.

.

.

Jazz E Story

La niebla húmeda en la noche,

entraron en el bar,

« ¿Conoces Round Midnight? » le dijo,

ella sonrió,

« Thelonious Monk », dijo,

las luces se atenuaron un poco más,

So What de Miles Davis.

« ¿Escuchas? », le dijo, la belleza no está en la perfección, su voz era tranquila, muy tranquila.

Al amanecer encontró a un hombre, se acercó a él, su mano acarició por un momento su rostro

y entonces se oyó el disparo y después

un pesado silencio.

Lo miró.

« Ahora sabes », dijo.

Fueron a un hotel,

se separaron.

Después de un tiempo él la vio de nuevo en la penumbra del club,

llevaba un vestido de satén negro, hombros desnudos.

Se levantó y salió; al poco rato él también salió. La lluvia era persistente.

« Algunas personas, cariño », le dijo, « si las dejas vivas, otros morirán ».

Le dijo que quería irse.

« ¿Y si digo que no? », le dijo.

Ella lo abrazó,

sus labios tocaron su oído.

« No lo dirás », le dijo.

.

.

Jazz E Story

A névoa úmida na noite,

entraram no bar,

« Conheces Round Midnight? » disse-lhe,

ela sorriu,

« Thelonious Monk », disse,

as luzes baixaram um pouco mais,

So What de Miles Davis.

« Ouves? » disse-lhe, a beleza não está na perfeição, a sua voz era calma, muito calma.

Ao amanhecer encontrou um homem, aproximou-se, a sua mão acariciou por um instante o rosto dele

e então ouviu-se o tiro e depois

um pesado silêncio.

Ela olhou para ele.

« Agora sabes », disse.

Foram para um hotel,

separaram-se.

Depois de algum tempo ele voltou a vê-la na meia-luz do clube,

usava um vestido de cetim preto, ombros nus.

Levantou-se e saiu; pouco depois ele também saiu. A chuva era persistente.

« Algumas pessoas, meu bem », disse-lhe, « se as deixas vivas, outros morrerão ».

Disse-lhe que queria partir.

« E se eu disser que não? » disse-lhe.

Ela abraçou-o,

os seus lábios tocaram o ouvido dele.

« Não dirás », disse-lhe.

.

.

.

χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

Voyeur

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

η πόλη ήταν ένα σώμα γεμάτο παραθυρα,κι εγώ ένας κρυφός θεατης,από το διαμέρισμα μου έβλεπα απέναντι,κρυμμένος στο σκοτάδι,

η γυναίκα στέκονταν ακίνητη μπροστά στον καθρεφτη,

το φως στο δωμάτιο ήταν κόκκινο,άρχισα να γράφω,

ένα αρχείο παρατηρήσεων,την είδα να παίζει στο πιάνο,

μετά άλλαξε το φως σε κίτρινο,σημείωσα:μεταμόρφωση,

σταμάτησε να παίζει στο πιάνο,σημείωσα:σιωπή,

φανταζομουνα ιστορίες:

γιατί έπαψε να στέκεται στον καθρέφτη;γιατί έπαιζε συνέχεια το Opus 23, Nachtstücke τού Schumann;

εκείνη τη νύχτα το δωμάτιο της είχε λευκό φως,την είδα να πηγαίνει στο παράθυρο,κοίταξε προς το μέρος μου,με κοίταζε,πάγωσα,

κρύφτηκα στο σκοτάδι,

δύο νυχτες σταμάτησα να κοιτάζω,

την άκουγα να παίζει επίμονα στο πιάνο,

την τρίτη νύχτα δεν άντεξα,το δωμάτιο της είχε κόκκινο χρώμα,μέσα στον καθρέφτη διέκρινα ένα παραθυρο,με τα κυάλια εστιασα,ήταν το παράθυρο μου,και μέσα του μια σκιά,εγώ,

τρόμαξα,με έβλεπε,τράβηξα τις κουρτίνες,

άκουγα τη γυναίκα να παίζει πιάνο,κάποτε σταμάτησε,

τράβηξα ελαφρά την κουρτίνα,στο παραθυρο της μπροστά μέσα στο δωμάτιο υπήρχε μια καρέκλα στραμμένη προς το μέρος μου,πάνω της ήταν ακουμπισμένα κιάλια,το φως κίτρινο,έπειτα λευκό έπειτα κόκκινο,έπειτα σκοτάδι,

σημείωσα:

από τότε εμεινα στο σκοτάδι.

.

.

Voyeur

The city was a body full of windows, and I was a secret spectator. From my apartment I looked across, hidden in the dark.

The woman stood motionless before the mirror.

The light in the room was red. I began to write,

a file of observations. I saw her playing the piano.

Then the light changed to yellow. I noted: transformation.

She stopped playing the piano. I noted: silence.

I imagined stories:

Why had she stopped standing before the mirror? Why did she keep playing Opus 23, Nachtstücke by Schumann?

That night her room was filled with white light. I saw her walk to the window. She looked toward me. She was looking at me. I froze.

I hid in the darkness.

For two nights I stopped watching.

I heard her persistently playing the piano.

On the third night I could not bear it. Her room was red. In the mirror I discerned a window. With the binoculars I focused. It was my window, and inside it a shadow—me.

I was terrified. She could see me. I drew the curtains.

I heard the woman playing the piano. At some point she stopped.

I slightly parted the curtain. In her window, inside the room, there was a chair turned toward me. On it rested a pair of binoculars. The light was yellow, then white, then red, then darkness.

I noted:

Since then I have remained in the dark.

.

.

Voyeur

La ville était un corps rempli de fenêtres, et moi un spectateur secret. De mon appartement je regardais en face, caché dans l’obscurité.

La femme se tenait immobile devant le miroir.

La lumière dans la chambre était rouge. J’ai commencé à écrire,

un dossier d’observations. Je l’ai vue jouer du piano.

Puis la lumière est devenue jaune. J’ai noté : métamorphose.

Elle a cessé de jouer du piano. J’ai noté : silence.

J’imaginais des histoires :

Pourquoi avait-elle cessé de se tenir devant le miroir ? Pourquoi jouait-elle sans cesse l’Opus 23, Nachtstücke de Schumann ?

Cette nuit-là sa chambre était baignée d’une lumière blanche. Je l’ai vue s’approcher de la fenêtre. Elle a regardé vers moi. Elle me regardait. Je me suis figé.

Je me suis caché dans l’obscurité.

Pendant deux nuits j’ai cessé de regarder.

Je l’entendais jouer du piano avec insistance.

La troisième nuit je n’ai pas résisté. Sa chambre était rouge. Dans le miroir j’ai distingué une fenêtre. Avec les jumelles j’ai fait la mise au point. C’était ma fenêtre, et dedans une ombre — moi.

J’ai eu peur. Elle me voyait. J’ai tiré les rideaux.

J’entendais la femme jouer du piano. À un moment elle s’est arrêtée.

J’ai entrouvert légèrement le rideau. Dans sa fenêtre, à l’intérieur de la chambre, il y avait une chaise tournée vers moi. Sur elle reposaient des jumelles. La lumière était jaune, puis blanche, puis rouge, puis l’obscurité.

J’ai noté :

Depuis lors je suis resté dans l’obscurité.

.

.

Voyeur

Die Stadt war ein Körper voller Fenster, und ich war ein heimlicher Zuschauer. Von meiner Wohnung aus blickte ich hinüber, verborgen im Dunkeln.

Die Frau stand reglos vor dem Spiegel.

Das Licht im Zimmer war rot. Ich begann zu schreiben,

eine Akte von Beobachtungen. Ich sah sie Klavier spielen.

Dann wechselte das Licht zu Gelb. Ich notierte: Verwandlung.

Sie hörte auf, Klavier zu spielen. Ich notierte: Stille.

Ich stellte mir Geschichten vor:

Warum stand sie nicht mehr vor dem Spiegel? Warum spielte sie ständig Schumanns Opus 23, Nachtstücke?

In jener Nacht war ihr Zimmer in weißes Licht getaucht. Ich sah sie zum Fenster gehen. Sie blickte in meine Richtung. Sie sah mich an. Ich erstarrte.

Ich versteckte mich im Dunkeln.

Zwei Nächte lang hörte ich auf zu schauen.

Ich hörte sie beharrlich Klavier spielen.

In der dritten Nacht hielt ich es nicht aus. Ihr Zimmer war rot. Im Spiegel erkannte ich ein Fenster. Mit dem Fernglas fokussierte ich. Es war mein Fenster, und darin ein Schatten — ich.

Ich erschrak. Sie konnte mich sehen. Ich zog die Vorhänge zu.

Ich hörte die Frau Klavier spielen. Irgendwann hörte sie auf.

Ich zog den Vorhang leicht zur Seite. In ihrem Fenster, im Zimmer, stand ein Stuhl mir zugewandt. Darauf lag ein Fernglas. Das Licht war gelb, dann weiß, dann rot, dann Dunkelheit.

Ich notierte:

Seitdem bin ich im Dunkeln geblieben.

.

.

Voyeur

La città era un corpo pieno di finestre, e io un osservatore segreto. Dal mio appartamento guardavo di fronte, nascosto nel buio.

La donna stava immobile davanti allo specchio.

La luce nella stanza era rossa. Cominciai a scrivere,

un archivio di osservazioni. La vidi suonare il pianoforte.

Poi la luce divenne gialla. Annotai: metamorfosi.

Smetté di suonare il pianoforte. Annotai: silenzio.

Immaginavo storie:

Perché aveva smesso di stare davanti allo specchio? Perché suonava continuamente l’Opus 23, Nachtstücke di Schumann?

Quella notte la sua stanza era illuminata da luce bianca. La vidi andare alla finestra. Guardò verso di me. Mi stava guardando. Rimasi paralizzato.

Mi nascosi nel buio.

Per due notti smisi di guardare.

La sentivo suonare il pianoforte con insistenza.

La terza notte non resistetti. La sua stanza era rossa. Nello specchio scorsi una finestra. Con il binocolo misi a fuoco. Era la mia finestra, e dentro un’ombra — io.

Ebbi paura. Mi vedeva. Tirai le tende.

Sentivo la donna suonare il pianoforte. A un certo punto smise.

Scostai leggermente la tenda. Nella sua finestra, dentro la stanza, c’era una sedia rivolta verso di me. Sopra erano appoggiati dei binocoli. La luce era gialla, poi bianca, poi rossa, poi buio.

Annotai:

Da allora sono rimasto nel buio.

.

.

Voyeur

La ciudad era un cuerpo lleno de ventanas, y yo un espectador secreto. Desde mi apartamento miraba enfrente, escondido en la oscuridad.

La mujer permanecía inmóvil ante el espejo.

La luz en la habitación era roja. Empecé a escribir,

un archivo de observaciones. La vi tocar el piano.

Luego la luz cambió a amarilla. Anoté: metamorfosis.

Dejó de tocar el piano. Anoté: silencio.

Imaginaba historias:

¿Por qué había dejado de estar ante el espejo? ¿Por qué tocaba constantemente el Opus 23, Nachtstücke de Schumann?

Aquella noche su habitación tenía luz blanca. La vi acercarse a la ventana. Miró hacia mí. Me estaba mirando. Me quedé helado.

Me escondí en la oscuridad.

Durante dos noches dejé de mirar.

La oía tocar el piano con insistencia.

La tercera noche no resistí. Su habitación era roja. En el espejo distinguí una ventana. Con los prismáticos enfoqué. Era mi ventana, y dentro una sombra — yo.

Me asusté. Ella podía verme. Corrí las cortinas.

Oía a la mujer tocar el piano. En algún momento se detuvo.

Aparté ligeramente la cortina. En su ventana, dentro de la habitación, había una silla orientada hacia mí. Sobre ella descansaban unos prismáticos. La luz era amarilla, luego blanca, luego roja, luego oscuridad.

Anoté:

Desde entonces he permanecido en la oscuridad.

.

.

Voyeur

A cidade era um corpo cheio de janelas, e eu um espectador secreto. Do meu apartamento eu olhava para frente, escondido na escuridão.

A mulher permanecia imóvel diante do espelho.

A luz no quarto era vermelha. Comecei a escrever,

um arquivo de observações. Vi-a tocar piano.

Depois a luz tornou-se amarela. Anotei: metamorfose.

Ela parou de tocar piano. Anotei: silêncio.

Eu imaginava histórias:

Por que deixou de ficar diante do espelho? Por que tocava continuamente o Opus 23, Nachtstücke de Schumann?

Naquela noite o quarto dela estava com luz branca. Vi-a ir até a janela. Olhou em minha direção. Estava olhando para mim. Fiquei paralisado.

Escondi-me na escuridão.

Durante duas noites parei de olhar.

Eu a ouvia tocar piano com insistência.

Na terceira noite não resisti. O quarto dela estava vermelho. No espelho distingui uma janela. Com os binóculos foquei. Era a minha janela, e dentro dela uma sombra — eu.

Fiquei assustado. Ela podia me ver. Puxei as cortinas.

Eu ouvia a mulher tocar piano. Em certo momento ela parou.

Afastei levemente a cortina. Na janela dela, dentro do quarto, havia uma cadeira voltada para mim. Sobre ela estavam apoiados uns binóculos. A luz era amarela, depois branca, depois vermelha, depois escuridão.

Anotei:

Desde então permaneci na escuridão.

.

.

.

 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ.Κ)

Edgar Allan Poe και ένα poe-ian story

Ο κ.Κ καθισμένος στο γραφείο του,με ανοικτό το βιβλίο:The Philosophy of Composition,αναλύει την αφηγηματική τεχνική τού Edgar Allan Poe.

Σημειώνει:

1.Unity of Effect:

Ο Poe δεν αρχίζει από την πλοκή,αλλά από το τελικό συναίσθημα.Στο Κορακι

The Raven,το ζητούμενο δεν είναι το πουλί,αλλά η σταδιακή εγκατάσταση τής απελπισίας.Κάθε λέξη στο ποίημα υπηρετεί αυτόν τον τελικό τόνο.

2.Αξιόπιστη λογική σε παράλογο περιβάλλον:

Οι αφηγητές τού Poe είναι συχνά εμμονικοί, αλλά επιμένουν στη λογική.Στο διήγημα 'Καρδιά που μαρτυρά

The Tell-Tale Heart '

ο αφηγητής διατείνεται ότι είναι απολύτως σώφρων κι όμως,η ίδια η λογική του τον προδίδει.

3.Εσωτερική αφήγηση και ψυχολογικός εγκλεισμός:

Ο κόσμος συρρικνώνεται στο νου τού αφηγητή.Τα εξωτερικά γεγονότα είναι λιγοστά,το δράμα είναι ενδοψυχο.

4.Ρυθμός και μουσικότητα τής γλώσσας:

Επανάληψη,ηχητικά μοτίβα, κλιμάκωση.

Η πρόταση στον Poe είναι σαν παλμός,επιταχύνεται όσο πλησιάζει η αποκάλυψη.

5.

Αναπόφευκτο τέλος:

Από την πρώτη παράγραφο,το τέλος είναι ήδη παρόν.Ο αναγνώστης δεν αιφνιδιάζεται από το γεγονός,αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς.

Ο κ.Κ κλείνει το βιβλίο.

-Πρώτα επιλέγεις το αποτέλεσμα,σκέφτεται,

και μετά κατασκευάζεις τον λαβύρινθο που οδηγεί εκεί.

Και αρχίζει να γράφει:

Ο Ήχος Πίσω από τον Τοίχο

Δεν είμαι τρελός.

Αν ήμουν τρελός,δεν θα μπορούσα να σας αφηγηθώ με τόση ακρίβεια όσα συνέβησαν.

Όλα άρχισαν από έναν ήχο

οχι δυνατό μάλλον ελαφρύ ξύσιμο,σαν νύχι πάνω στον σοβα.

Οι τοιχοι στο διαμέρισμά μου είναι λεπτοί.Στην αρχή υπέθεσα ότι ήταν ο γείτονας,ενας άνθρωπος ήσυχος μέχρι τότε,δεν τον είχα δει,βέβαια,ποτέ,

Ο ήχος όμως

επαναλαμβανόνταν κάθε βράδυ,ακριβώς στις 3:17.

Την τέταρτη νύχτα, πλησίασα τον τοίχο,κολλησα το αυτί μου πάνω στον ψυχρό σοβά.Ο ήχος σταμάτησε, εμεινα ακίνητος,περίμενα.

Και τότε άκουσα.Μια αναπνοή,συγχρονισμένη με τη δική μου.

Την επόμενη μέρα αγόρασα ένα μικρό σφυρί.

Ήθελα να επιβεβαιώσω την υπόθεση.Η αλήθεια είναι επιστημονική ανάγκη.

Στις 3:16 στεκόμουν έτοιμος.

3:17.

Άκουσα το ξύσιμο.Χτύπησα με το σφυρί,ο σοβάς εσπαζε εύκολα,

σαν να ήταν κούφιος.

Άνοιξα μια τρύπα,δεν υπήρχε διαμέρισμα από πίσω,μόνο πυκνο σκοτάδι.

Κάτι μέσα στο σκοτάδι υπήρχε και ανέπνεε.

Άκουσα μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου:

-Τώρα ακούς κι εσύ την αναπνοή σου.

Τότε κατάλαβα.Ήμουν εγώ εκεί μέσα στο σκοταδι

Κάθε βράδυ,στις 3:17,βρισκόμουν από την άλλη πλευρά.

Και ανέπνεα.Ακουγα την αναπνοή μου.

Και σας διαβεβαιώνω

αν ήμουν τρελός,δεν θα μπορούσα να την ακούω τόσο καθαρά.

.

.

.

φωτογραφιση-χνκουβελης cncouvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Performance:

Woman's Projections

σε μια λευκή σκηνή καθεται μια γυναίκα μπροστά σε ένα καθρέφτη,αλλάζει περουκες,βαθει τα χείλη της με κραγιόν,βάζει ψεύτικες βλεφαρίδες,βγάζει τα ρούχα της,και φοράει ένα μαύρο κομπινεζον,

στέκεται ακίνητη,στο τοίχο προβάλλονται στατικά καρέ:μια γυναίκα-γραμματέας,μια νοικοκυρά τών 50s,μια femme fatale,μια τουρίστρια,μια ηθοποιός σε noir ταινία.Οι εικόνες παγώνουν,τρεμοπαιζουν.

καίγονται.

Η γυναίκα σηκώνεται όρθια.Πανω τής ανάβει συνατο φως-flash,ακούγεται το κλικ φωτογραφικής μηχανής.

Τα φώτα χαμηλώνουν.Οι προβολές μετατρέπονται σε ασπρόμαυρο βίντεο.

Η γυναίκα εμφανίζεται στην οθόνη να περπατά σε έναν άδειο διάδρομο. Ανοίγει μια πόρτα. Μπαίνει σε ένα δωμάτιο,

ανοίγει μια πόρτα,

περπατά σε έναν άδειο διάδρομο.

Ανοίγει μια πόρτα. Μπαίνει σε ένα δωμάτιο,

ανοίγει μια πόρτα,

περπατά σε έναν άδειο διάδρομο

Συνέχεια το ίδιο.

Το βίντεο σταματά.

Η γυναίκα βγάζει τα ρούχα της βίαια,σκίζει το καλσόν,αφαιρεί το μακιγιάζ με μανία.

Όλα προβάλονται στο τοίχο σε πολλαπλές οθόνες,από διαφορετικές γωνιες.

Στον ήχο ακούγονται επαναλαμβανόμενα:ψίθυροι,βήματα,χτύπος καρδιας.

Οι εικόνες κινούνται πολύ γρήγορα.

Η performance τελειώνει

με παγωμένο κοντινό πλάνο πάνω στο πρόσωπο της γυναίκας,με τη σκηνή όλη στο σκοτάδι.

.

.

.

 .

Greta Garbo

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Σκιά

Χρώμα: ασπρόμαυρη

Σκηνη

Εκτυφλωτικό φως,

το φως αργά μετριάζεται,γίνεται κανονικό,το πρόσωπο μιας γυναίκας,

η γυναίκα αποτομα γυρίζει το κεφάλι της,

σκοτάδι,

φωνή τής γυναίκας off:

-I want to be alone.

παύση μεγάλης διάρκειας.

Ήχος:από φλας και κλικ φωτογραφικών μηχανών,σιωπη

Cut to black

Τελος

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Λαβύρινθος τού βασιλιά

Ο βασιλιάς δεν φοβόταν τον θάνατο,φόβονταν την ασημαντότητα του,είχε δει

στρατηγούς να πέφτουν από αδέξια χέρια,άρχοντες να δηλητηριάζονται από

άσημους υπηρέτες, Εκείνος ηθελε να συναντήσει τον δολοφόνο του πρόσωπο

με πρόσωπο,μεσα σε έναν τόπο που ο ίδιος θα είχε ορίσει.

Κάλεσε τον πιο ευφυη αρχιτέκτονα τού βασιλείου.

-Θέλω,τού είπε,να μού κτίσεις τον πιο απλό απέραντο λαβύρινθο.

Ο αρχιτέκτονας δεν ρώτησε γιατί.

Το έργο άρχισε στη μεση της ερήμου,με τοίχους λευκους,ίσου ύψους,ίσου πάχους,

με διαδρόμους,με συνεχείς διακλαδώσεις.

Κάθε στροφή έμοιαζε με την προηγούμενη,κάθε ευθεία οδηγούσε σε άλλη ευθεία.

Όταν ολοκληρώθηκε,ο βασιλιάς παρέδωσε το στέμμα του στον διάδοχο και μπήκε

μέσα στον λαβύρινθο.Διέταξε να σφραγιστεί η είσοδος πίσω του.

Περπατούσε ώρες,μέρες,ο δολοφόνος του τον κυνηγα,ίσως καπου να στέκεται και

να τον περιμένει,η' να μην γνωρίζει ότι θα ειναι ο δολοφόνος του.

Σε κάθε στροφή έβλεπε μια σκιά,άκουγε βήματα να τον πλησιάζουν,η' να απομακρύνονται,

κάποτε κανέναν ήχο.

Χρόνια αργότερα συνάντησε έναν άνθρωπο σε μια διασταυρωση.

-Εσύ είσαι;ρώτησε ο βασιλιάς.

-Εσύ με έφερες εδώ, απάντησε ο άλλος.

-Ποιος είσαι;

Ο άνδρας χαμογέλασε.

-Ο μόνος που θα μπορούσε να σε σκοτώσει.

Ο βασιλιάς τον κοίταξε προσεκτικά,το πρόσωπο του είχε κάτι οικείο.

-Δεν κρατάς όπλο.

-Δεν χρειάζομαι.Εσύ το έφερες μαζί σου.

Ο βασιλιάς ένιωσε τότε το βάρος στη ζώνη του.

Τού έδωσε το ξιφος.

-Εγώ σε δημιούργησα, είπε.

-Κάθε άνθρωπος δημιουργεί το τέλος του.

Εγώ είμαι εσύ,απάντησε ο άλλος

Και τον μαχαίρωσε.

Ο λαβύρινθος δεν άλλαξε, οι διάδρομοι έμειναν ίδιοι.

Μέσα του ένα σώμα επεσε.

Αυτό τού δολοφονημένου βασιλιά και τού δολοφόνου του.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το Τέλος τού Πενθεα

Και ο θρήνος τής Αγαύης

ο Πενθέας ήταν μέσα στο σκοταδι τού δάσους κι από μακριά γύρω του ακούγονταν

τύμπανα κι αγριες κραυγες,γρηγορα τον περικυκλωσαν,

γυναίκες γυμνές με λυμένα μαλλιά χορευαν μέσα στη νύχτα,η λύσσα αφριζε στα

δόντια τους,

στα χέρια τους κρατούσαν αναμμένα κλαδιά,θυρσούς,

αδύνατο να ξεφύγει,η μανία τού Διόνυσου τις οδηγουσε,

τον είδαν και σαν άγριο κύμα έπεσαν πάνω του,τον έσπρωξαν,τον έρριξαν κάτω,

τον εσυραν στις πέτρες στ'αγκαθια,

κι ανάμεσα τους η μητέρα του,η Αγαυη,

τυφλή απ'το άγριο πάθος,

-μητερα,εγώ είμαι,φώναξε,εκείνη μήτε άκουσε μήτε είδε,τον είδε σαν λιονταρι,

σαν άγριο θηρίο,ένα θήραματον καταξεσχισαν,

κομμάτια το κορμί του έκαναν,

κι όταν η νύχτα έκλεισε και ξημερωνε η Αγαυη κατέβαινε το βουνό κρατώντας

το κεφαλι τού γιου της που νόμιζε μέσα στη ζάλη τού θεού πως ήταν τρόπαιο

κυνηγιού,

μα όταν η τρελα κι η μέθη περασε,κατάλαβε,

το κεφάλι τού γιου της ήταν που κουβαλούσε,

και τότε ακουστηκε ο σπαραχτικος της θρήνος

μέσα σ'ολητην εφταπυλη Θήβα

Αγαυη

εμένα που με μακαριζαν για τη τύχη μου

τώρα πόσο δυστυχισμένη ειμαι,

πώς,γιε μου,να σε κηδεψω;

μέσα σε ποιο τάφο να βαλω;

με τι πέπλα το κορμί σου

να σκεπάσω;

πώς τις σπαραγμενες σάρκες σου

ν'αγκαλιασω;

πώς να ταιριασω τα μέλη σου,το κεφάλι

τον λαιμό τα χέρια τα πόδια σου,

ολοκληρος να γίνεις;

αχ,πρόσωπο αγαπημένο τού παιδιού μου,

τρυφερά μου μάγουλα,

γλυκύτατο μου στόμα,

αγαπημένα χέρια που τα'λυσε ο θάνατος,

που τόσες φορές εμένα τη μανα αγκαλιαζες,

κι εγώ καμαρωνα,

τώρα με το μαντήλι κρύβω

το ματωμένο πρόσωπο σου,

σκεπάζω τα κομμάτια σου

με τα πεπλα μου,

αχ,παρηγοριά δεν έχω πια η μαύρη

έτσι νεκρο,παιδί μου,να σε βλέπω.

.

.

.

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Περί Διονυσου Ζαγρεως

(Εὐριπίδης,

από χαμένο έργο του:'Κρητες')

(Η ορφική λατρεία τού Διόνυσου)

(μετάφραση χ.ν.κουβελης c.n.couvelis)

μύστης:

διαγωντας αγνό βίο

από τότε πού τού Ιδαιου

Δια

έγινα μύστης

και του Ζαγρέα που στη νύχτα

περιπλανιέται τις βροντές

αφού τα ωμοφαγα δείπνα τών θυσιών

τέλεσα

στη Μητέρα τών Ορέων Ορέων υψώνοντας τις δάδες

και τών Κουρητών

Βάκχος κληθηκα αγιωθεις

ἁγνὸν δὲ βίον τείνων ἐξ οὗ

Διὸς Ἰδαίου μύστης γενόμην,

καὶ νυκτιπόλου Ζαγρέως βροντᾶς

τοὺς ὠμοφάγους δαίτας τελέσας

μητρί τ’ ὀρείῳ δᾶδας ἀνάσχων

καὶ κουρήτων

βάκχος ἐκλήθην ὁσιωθείς.

.

.

Ο Μύθος τού Διόνυσου Ζαγρεως

Ο Δίας μεταμορφωμενος σε φίδι έσμιξε με την Περσεφόνη,και γεννήθηκε ο Ζαγρευς,ο Πρώτος, Διόνυσος,και για να μην το μάθει η Ήρα το βρέφος κρύφθηκε στη Κρήτη,όπου οι Κουρήτες έκαναν θόρυβο χτυπωντας τις ασπιδες τους να μην ακουσθεί το κλάμα τού μωρού,όμως η Ήρα ανακάλυψε το μέρος τής φυλαξης,κι έστειλε τούς

Τιτάνες να το σκοτώσουν,εκείνοι το ξεγέλασαν με παιχνίδια,και τού επιτέθηκαν,ο Ζαγρεας άλλαζε συνέχεια μορφές για να σωθεί,έγινε με τη σειρά:λιοντάρι,τίγρη,

άλογο,φίδι,όταν έγινε ταύρος,τον έπιασαν,τον κομμάτιασαν,κι έβρασαν τις σάρκες του κι έφαγαν ένα μέρος,ο Απόλλωνας μάζεψε τα κομμάτια και τα έθαψε στους Δελφούς,

την καρδιά του που έμεινε απειραχτη ο Δια την κιορτοποιησε,τη διέλυσε σε ποτό,και την έδωσε να την πιει η Σεμέλη,εκείνη μένοντας έγκυος γέννησε τον Διόνυσο τον Νεώτερο,ο Διας ριχνοντας κεραυνό στους Τιτανες τούς έκαψε και τούς εκανε στάχτη,που τη σκόρπισε στη γη και φύτρωσαν οι άνθρωποι,σύμφωνα με τούς ορφικούς οι άνθρωποι έχουν δυικη φύση:τη θεικη,γιατί οι Τιτάνες έφαγαν τον ορφικο Θεό Διονυσο Ζαγρέα,και τη τιτανικη, τών Τιτάνων,που τους ωθεί στο κακό.

.

.

ἁγνὸν δὲ βίον τείνων:

η ασκητική ζωή τού μύστη,

στους ορφικους:

αποχή από ορισμένες τροφές,το κρέας,και συμμετοχή σε

τελετουργικούς καθαρμούς αγνοτητας.

Διὸς Ἰδαίου μύστης:

Ο Ίδαιος Ζεύς λατρεύονταν στο όρος Ιδη τής Κρήτης.

νυκτιπόλου Ζαγρέως:

αυτό που περιπλανιεται τη νύχτα,χθόνιος θεός τών νυχτερινών τελετών

ὠμοφάγους δαίτας:

η ωμοφιαγια τής διονυσιακής έκστασης,

η τελετουργική κατανάλωση ώμου κρέατος ζώου,ενσάρκωση τού θεού,ένωση με τον θεό,

μητρί τ’ ὀρείῳ

Η Κυβέλη,η Ρέα,Η Μητέρα των Ορέων,μητρική θεοτητα

κουρήτων:

Οι Κουρήτες στη Κρητη είναι μυθικοί πολεμιστές,που χτυπώντας τις ασπιδες τους κάλυπταν το κλάμα τού Δια,όταν ήταν μωρό

βάκχος ἐκλήθην

Ο μύστης τελικά γίνεται,οσιωνεται,καθαγιάζεται,σε Βάκχος,στην θεϊκή φύση τού Διόνυσου

.

.

Κρητες,

χαμένη τραγωδία τού Ευριπίδη

Ενδείξεις:

Διὸς Ἰδαίου μύστης

αναφορά στο όρος Ιδη τής Κρητης

Κουρήτες:

μυθικές μορφές τής κρητικής λατρειας τού Δια

Μητρί ὀρείῳ

Η Ορεία Μήτηρ,η Ρεα,η Μεγάλη Μητέρα τής Κρητικής λατρευτικής παραδοσης.

Ο μυστης αναφέρεται στην ασκητική ζωή του,

τη μύηση,τις τελετές ωμοφαγίας

και την τελική του μεταμόρφωση σε Βάκχο.

.

.

Σχολιασμοι:

Η λέξη:Ζαγρεύς, πιθανότατα είναι πολύ αρχαία και ίσως σημαίνει:

κυνηγός που πιάνει ζώα ζωντανά

ή θεός του κυνηγιού και τού κάτω κόσμου.

Ο Ζαγρεύς ήταν αρχικά:

χθόνιος κυνηγετικός θεός που αργότερα ταυτίστηκε με τον Διόνυσο.

Η λέξη «δαίτας» είναι μορφή της αρχαίας λέξης δαίς (δαίτος).

Στο χωρίο:

«τοὺς ὠμοφάγους δαίτας τελέσας»

σημαίνει:

«τελώντας / ολοκληρώνοντας τις ωμοφαγικα τελετουργικα θυσιαστικα γευματα

ή πιο απλά

«αφού τέλεσα τις ωμοφαγικές ιερές γιορτές / τελετουργικά γεύματα».

δαίτας

αιτιατική πληθυντικού

τής λέξης δαίς

Η δαίς σημαίνει:

γεύμα

συμπόσιο

κυρίως ιερό θυσιαστικό γεύμα.

Στην αρχαία θρησκεία η δαίς δεν είναι απλώς φαγητό. Είναι:

ιερό γεύμα μετά τη θυσία.

Η διαδικασία ήταν:

θυσία ζώου

διαμελισμός

κοινό γεύμα των πιστών.

Έτσι οι άνθρωποι μετέχουν στη δύναμη τού θεού.

Στο συγκεκριμένο χωρίο

Η φράση είναι:

«τοὺς ὠμοφάγους δαίτας»

δηλαδή:

«τα ωμοφαγικά τελετουργικά γεύματα».

ὠμοφάγος σημαίνει:

αυτός που τρώει ωμό κρέας.

Στις διονυσιακές τελετές οι μύστες:

διαμέλιζαν το ζώο

έτρωγαν ωμό κρέας.

Αυτό συμβόλιζε την ένωση με τον θεό.

Σχέση με τον μύθο του Ζαγρέα:

Ο μύθος του Διονυσου Ζαγρεως λέει ότι οι Τιτάνες:

διαμέλισαν τον θεό

τον έφαγαν.

Οι διονυσιακές ωμοφαγίες πιθανόν αναπαριστούν αυτόν τον μύθο.

Η λέξη δαίς συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη δαίμων, και αρχικά σήμαινε μοίρασμα της θεϊκής τροφής,κάτι που αποκαλύπτει μια πολύ αρχαία θρησκευτική ιδέα.

.

.

Ο Μύθος τού Ζαγρέα και ο Ορφισμός

1.Ο μύθος τών Τιτάνων και η ανθρώπινη φύση

Στον ορφικό μύθο:

οι Τιτάνες σκοτώνουν τον Διόνυσο Ζαγρέα

τον διαμελίζουν και τον τρώνε,

ο Ζευς τους κεραυνώνει κι από τις στάχτες τους γεννιέται το ανθρώπινο γένος.

Έτσι ο άνθρωπος περιέχει:

τιτανικό στοιχείο → ύλη, βία, πάθη

διονυσιακό στοιχείο → θεϊκή ψυχή.

Αυτό είναι ένα από τα αρχαιότερα σχήματα δυαδικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα.

2. Η ορφική άποψη για το σώμα

Οι ορφικοί μύστες πίστευαν ότι:

η ψυχή είναι θεϊκή αλλά φυλακισμένη στο σώμα.

Χαρακτηριστική είναι η φράση:

σῶμα = σῆμα

δηλαδή:

«το σώμα είναι τάφος» της ψυχής.

Η ιδέα αυτή πέρασε αργότερα στην πλατωνική φιλοσοφία.

3. Ο Πλάτων και ο Ορφισμός

Στον διάλογο Κρατύλος ο Πλάτων αναφέρει ότι οι ορφικοί έλεγαν πως:

η ψυχή τιμωρείται μέσα στο σώμα.

Στον Φαίδων εμφανίζεται η ίδια ιδέα:

ο φιλόσοφος πρέπει να καθαρίσει την ψυχή από τα πάθη τού σώματος.

Αυτό μοιάζει πολύ με την ορφική διδασκαλία των καθαρμών.

4. Η διονυσιακή λύτρωση

Για τους ορφικούς ο σκοπός της ζωής ήταν:

να απελευθερωθεί η διονυσιακή ψυχή.

Αυτό επιτυγχανόταν με:

καθαρμούς

μύηση

ασκητική ζωή

τελετουργίες.

Έτσι ο μύστης ελπίζει ότι μετά τον θάνατο δεν θα ξαναγεννηθεί αλλά θα ενωθεί με τον θεό.

5. Ο Διόνυσος ως θεός της αναγέννησης

Ο Διόνυσος είναι ίσως ο μόνος ελληνικός θεός που:

πεθαίνει

διαμελίζεται

ξαναγεννιέται.

Γι’ αυτό έγινε κεντρικός θεός:

των μυστηρίων

της λύτρωσης

της ελπίδας μετά τον θάνατο.

6. Η βαθύτερη έννοια του «νυκτιπόλου Ζαγρέως»

Στη φράση:

«νυκτιπόλου Ζαγρέως»

η νύχτα δεν είναι μόνο κυριολεκτική.

Συμβολίζει:

το μυστήριο

τον κάτω κόσμο

την κρυφή θεϊκή ζωή.

Ο Ζαγρεύς είναι ο θεός που κινείται μέσα στο σκοτάδι του κόσμου και της ψυχής.

.

.

Ζαγρευς/ζαγαρ(ι)

η πιθανή σχεση του Ζαγρεως και τού ζαγάρ(ι) / ζαγάρι (κυνηγετικό σκυλί) είναι ένα ενδιαφέρον γλωσσολογικό θέμα.

1. Η αρχαία σημασία του Ζαγρέα

Ο Διόνυσος Ζαγρεύς σε αρχαίες πηγές συνδέεται με το κυνήγι.

Ο λεξικογράφος Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς δίνει την ερμηνεία:

Ζαγρεύς· ὁ μέγας κυνηγός

δηλαδή:

«Ζαγρεύς: ο μεγάλος κυνηγός».

Αυτό δείχνει ότι το όνομα είχε σχέση με κυνηγετική δραστηριότητα.

2. Η λέξη ζάγρη

Σε αρχαία γλωσσάρια υπάρχει η λέξη:

ζάγρη

που σημαίνει:

παγίδα κυνηγιού

λάκκος για να πιάνονται ζώα.

Επομένως:

Ζαγρεύς = αυτός που κυνηγά με παγίδες

ή ο κυνηγός.

3. Το «ζαγάρι» / «ζαγάρ»

Στα νέα ελληνικά υπάρχει η λέξη:

ζαγάρι / ζαγάρ

που σημαίνει:

κυνηγετικό σκυλί.

Η λέξη χρησιμοποιείται ακόμη στη λαϊκή γλώσσα για:

σκυλί που ακολουθεί ίχνη θηράματος.

4. Πιθανή κοινή ρίζα

ζάγρη (παγίδα κυνηγιού)

Ζαγρεύς (κυνηγός)

ζαγάρι (κυνηγόσκυλο)

μπορεί να συνδέονται με μια παλιά προελληνική ρίζα σχετική με το κυνήγι.

5. Ένας βαθύτερος συμβολισμός

Αν η ετυμολογία είναι σωστή, τότε ο Ζαγρεύς θα ήταν αρχικά:

θεός του κυνηγιού

θεός της άγριας φύσης.

Αργότερα ταυτίστηκε με τον Διόνυσος και έγινε:

θεός της έκστασης

θεός του σπαραγμού.

Αυτό ταιριάζει με τις διονυσιακές τελετές όπου οι μαινάδες καταδιώκουν και διαμελίζουν το θήραμα σαν κυνηγοί.

Συμπέρασμα:

Είναι πολύ πιθανό ότι το όνομα Ζαγρεύς και το ζαγάρι συνδέονται με μια αρχαία κυνηγετική λέξη (ζάγρη).

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μονόπρακτο)

Παύσεις διαλόγων

(Άντρας και γυναικα σε ένα κυβικό λευκό δωμάτιο,όρθιοι,μετακινούμενοι

σε διάφορες θέσεις,

πολύ κοντά πολύ μακριά,κατά μέτωπο,με γυρισμένη την πλάτη)

Α.Νομίζω ότι πριν δεν ήσουν εδώ.

Γ.Πριν από τι;

Α.Οταν ηξερες ποιος είμαι

Γ.Και τώρα τι είσαι:

(σιωπή)

Γ.Είσαι εδώ;

Α.Ναι.

(σιωπή)

Γ.Δεν σε βλέπω.

Α.Με βλέπεις.

(σιωπή)

Γ.Ίσως.

(σιωπή)

(Η γυναίκα μετακινείται πολύ κοντά του.

Σχεδόν τον ακουμπά.)

Γ.Τώρα;

Α.Τώρα λιγότερο.

(σιωπή)

(Η γυναίκα απομακρύνεται με αργη κινηση.)

Γ.Και τώρα;

Α.Τώρα περισσότερο.

(σιωπή)

Γ.Αυτό το δωμάτιο μικραίνει.

Α.Τότε εμείς μεγαλώνουμε

(σιωπή)

(Ο άντρας στρέφει την πλάτη στη γυναίκα)

Γ.Πες κάτι.

(σιωπή)

(Η γυναίκα γυρίζει την πλάτη)

Γ.Πόσος χρόνος πέρασε;

Α.Τι κάνουμε εδώ;

Γ Μετράμε την απόσταση.

(σιωπή)

(Ο άντρας μετακινείται)

Α.Μεταξύ τού εδώ

και τού εδώ.

Γ.Κι αν φύγουμε;

(σιωπή)

Α.Προς τα πού;

Γ.Από πού;

(σιωπή)

Γ.Κι όμως είμαι αλλού.

Α.Τοτε γιατί σε βλέπω εδώ;

,(Στέκονται ο ένας μακριά από τον άλλον)

Γ.Με θυμάσαι;

Α.Οχι.

(σιωπή)

Α.Εισαι εδώ;

(σιωπή)

Γ.Ναι.

Τέλος Μονοπρακτου

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η τελευταια σιωπη τής ζωης της.

1.

Τη μέρα εκείνη ξύπνησε νωρίς.

Έφτιαξε καφέ και κάθισε στο τραπέζι τής κουζίνας. Πάνω του:

ένα πακέτο τσιγάρα

και μια φωτογραφία.

Η φωτογραφία έδειχνε ένα παιδί,που χαμογελουσε.

Ήταν ο γιος της.Αγγιξε τη φωτογραφια,χάιδεψε το προσωπο τού παιδιού.

Δεν.εκλαιγε πια.

Ο θάνατος,σκέφτηκε,δεν είναι η στιγμή που κάποιος φεύγει.

Είναι η σιωπή που μένει μετά.

2.

Εκείνο το απόγευμα ήρθε να τη δει ενας φίλος της.

Κάθισαν στο σαλόνι,στο πάτωμα σωροί βιβλια.

-Πώς είσαι;τη ρώτησε.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Θελω την αλήθεια,τής είπε.

Εκείνη άναψε τσιγάρο.

-Είμαι κουρασμένη,ειπε.

Έσκυψε το κεφάλι.

-Απο το να θυμάμαι.

3.

Το βράδυ,άνοιξε ένα κουτί που κρατούσε κρυμμένο στο συρτάρι.

Μέσα υπήρχαν γράμματα.

Μερικά από άντρες που την είχαν αγαπήσει.

Διάβασε χωρίς συγκίνηση.

Βρήκε το σημείωμα γραμμένο με παιδικό γραφικό χαρακτήρα.

'Μαμά,

όταν μεγαλώσεις θα είμαι κοντά σου'

Έκλεισε τα μάτια.

Η μνήμη την επνιγε.

4.

Νύχτωσε.Ξαπλωσε στο κρεβάτι.Δεν μπορουσε να κοιμηθεί.

Σηκώθηκε πήγε στον καθρέφτη.

Κοίταξε το.προσωπο της.

Πίσω της είδε το παιδί.

Γύρισε το κεφάλι,δεν ήταν.

Πήρε ένα χαρτί κι έγραψε:

'Οι άνθρωποι πιστεύουν πως η ζωή είναι μια ιστορία με αρχή και τέλος.

Δεν είναι.

Είναι απλώς ένα φως που καίει για λίγο μέσα στο σκοτάδι.'

Σταμάτησε.

Κοίταξε στον καθρέφτη.

Δεν είδε το πρόσωπο της

5.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα βγήκε στο μπαλκόνι.

Η πόλη ήταν άδειασμενη.

Στάθηκε για ώρα ακίνητη.

Δεν ένιωθε απελπισία.

Μόνο μια βαθιά κουραση.

6.

Το επόμενο πρωί η καθαρίστρια την βρήκε στο κρεβάτι ξαπλωμενη.

Το φως από το.παραθυρο έπεφτε πάνω στο προσωπο της.

Έμοιαζε να κοιμάται.

Δίπλα της βρισκόταν το σημειωμα.

Και η φωτογραφία.

7

Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει από τον θάνατο.

Πεθαίνει από το βάρος της μνήμης,

ζωντας μέσα σε έναν αόρατο λαβύρινθο μνήμης.

.

.

.

.

Ο Αλέξανδρος ιππευων τον Βουκεφαλον εις μάχην

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Από τις Ιστορίες τού Μεγαλέξανδρου

Και οντας ο βασιλιάς Αλέξανδρος κατέκτησε πολλές χώρες και έθνη τής γης,

ηρθε κάποτε σε τόπο παράξενο,εκεί ο ήλιος δεν ανέβαινε ποτέ ψηλά εις τον

οριζοντα και η γη ήταν μισή εις το φως και μισή εις το σκοτος.

Και τότε ο Αλέξανδρος ρώτησε τούς σοφούς του:

-Ποια χώρα είναι αυτή που ούτε μέρα γίνεται ούτε νύχτα;

Και ουδείς αποκρίθηκε.

Και τότε πρόσταξε να ανάψουν χίλιες δάδες και να φωτίσουν τον τοπο.

Όταν αναφθηκαν οι δάδες ακούσθηκε φωνη.

-Γιατι,άνθρωπε,ταραζεις τη γη που δεν σού ανήκει;

Και ο βασιλιάς αποκρίθηκε:

-Εγώ ούτε γη ζητώ εδω ούτε βασίλειο.

Ζητώ μόνο το όριο τού κοσμου.

Τότε η φωνή τού είπε:

-Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ερθει στο τέλος τής γης.

Και αυτά τα λόγια σκέφθηκε πολύ ο Αλέξανδρος.

Και αφού έμεινε εκεί τρεις ημέρες,πρόσταξε να φύγουν

.

.

.

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η ίδια μελωδία τής σιωπής

(Αφιέρωμα στην 'Φθινοπωρινή Σονάτα' τού Ingmar Bergman)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese,Svenska)

Αρχές Νοεμβρίου,το φως χαμηλό,οι σκιές τών δέντρων επιμηκεις,η σιωπή.

Ελαβε ένα γράμμα από τη μητέρα.

Μετά από τόσα χρόνια.

'Αγαπημενη μου,

θα ήθελα να σε δω.

Θα έρθω την επόμενη εβδομάδα.

Μητέρα.'

Δεκαεπτά χρόνια.

Δεκαεπτά χρόνια χωρίς καμία εξήγηση.

Αφησε το γραμμα πάνω στο τραπέζι.

Ο άντρας της μπήκε εκείνη τη στιγμή και το είδε

-Ποιος έγραψε;

-Η μητέρα μου,απάντησε,ίσα που ακούστηκε η φωνή της.

Εκεινος δεν είπε τίποτα.

Την αγκάλιασε τρυφερά.

Η μητέρα της έφτασε ένα κρύο απόγευμα.

Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στην αυλή.Από μέσα βγήκε μια γυναίκα κομψή,με γκρίζα μαλλιά δεμένα πίσω.

Η μητέρα την κοιταξε.Χαμογελασε.

-Πόσο μεγάλωσες,ειπε.

Μπήκαν μέσα στο σπίτι.

Η μητέρα είδε το πιάνο στο σαλόνι.

-Ακόμα παίζεις;τής είπε

-Λίγο,απάντησε.

Η μητέρα κάθισε στο σκαμπό και άρχισε να παίζει.

Εκείνη την άκουγε ακίνητη σε παιδικά δωμάτια,σε νύχτες αναμονής,σε συναυλίες όπου η μητέρα της έπαιζε για άγνωστους ανθρώπους ενώ η ίδια κοιμόταν μόνη.

Όταν τελείωσε η μουσική, τής είπε:

-Παίζεις ακομα πολύ όμορφα.

Η μητέρα χαμογέλασε.

-Η μουσική είναι το μόνο πράγμα που δεν με εγκατέλειψε ποτέ.

Εκείνη την κοίταξε.

-Ίσως γιατί ποτέ δεν την εγκατέλειψες.

Το βράδυ έφαγαν μαζί.

Ο άντρας της μιλούσε για για τη δουλειά,για τον καιρό,για την περιοχη. .

Όταν εκείνος πήγε για ύπνο,οι δύο γυναίκες έμειναν μόνες.

Έξω φυσούσε.

-Γιατί ήρθες;τής είπε.

Η μητέρα κοίταξε τη φωτιά στο τζάκι.

-Γιατί γερνάω.

Σταμάτησε.

-Και αρχίζω να θυμάμαι.

Εκείνη σηκώθηκε.

-Εγώ θυμόμουν πάντα.

Η φωνή της έτρεμε.

-Θυμάμαι να σε περιμένω.Θυμάμαι να κοιτάζω το δρόμο. Θυμάμαι να λέω στις φίλες μου ότι η μητέρα μου είναι μεγάλη καλλιτέχνις.

Σταμάτησε.

-Αλλά δεν θυμάμαι να είσαι μητέρα.

Η μητέρα έκλεισε τα μάτια.

-Δεν ήξερα πώς να είμαι.

-Όχι.Δεν ήθελες.

Η σιωπή έγινε βαριά.

Μετά από λίγο είπε:

-Φοβόμουν.

-Τι;

-Ότι αν έμενα κοντά σου θα έπρεπε...

Σταμάτησε,δεν συνέχισε.

Εκεινη την κοίταξε σαν να ήταν μια ξένη γυναικα.

Μίλησαν όλη τη νύχτα.

Όταν άρχισε να ξημερώνει η μητέρα σηκώθηκε.

-Πρέπει να φύγω.

-Τόσο σύντομα;

Στάθηκαν στην πόρτα.

Για πρώτη φορά άγγιξε το χέρι τής μητέρας της.

-Δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω.

-Ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου,είπε η μητερα.

Το αυτοκίνητο χάθηκε στο βάθος τού δρόμου.

Κάθισε στο πιάνο

και τα δάχτυλά της έψαξαν διστακτικά τα πλήκτρα.

Η ίδια μελωδία που είχε παίξει η μητέρα της το προηγούμενο βράδυ αλλά διαφορετική,πιο αργή,πιο βαθιά.

-Έφυγε; άκουσε τη φωνή τού άντρα της.

-Ναι.Οπως πάντα,είπε.

Πήγε στο παράθυρο.

Έξω τα

τα φύλλα τού φθινοπώρου έπεφταν αργά.

.

.

The Same Melody of Silence

(Tribute to the film “Autumn Sonata” by Ingmar Bergman)

Early November, the light low, the shadows of the trees long, the silence.

She received a letter from her mother.

After so many years.

“Dear one,

I would like to see you.

I will come next week.

Mother.”

Seventeen years.

Seventeen years without any explanation.

She left the letter on the table.

Her husband came in at that moment and saw it.

“Who wrote?”

“My mother,” she answered, her voice barely audible.

He said nothing.

He embraced her tenderly.

Her mother arrived on a cold afternoon.

The car stopped in front of the yard. From it stepped an elegant woman with grey hair tied back.

Her mother looked at her. She smiled.

“You have grown so much,” she said.

They entered the house.

The mother saw the piano in the living room.

“Do you still play?” she asked.

“A little,” she replied.

The mother sat on the stool and began to play.

She listened to her motionless, in childhood rooms, in nights of waiting, in concerts where her mother played for strangers while she herself slept alone.

When the music ended, she said:

“You still play very beautifully.”

The mother smiled.

“Music is the only thing that never abandoned me.”

She looked at her.

“Perhaps because you never abandoned it.”

In the evening they ate together.

Her husband spoke about work, about the weather, about the region.

When he went to sleep, the two women remained alone.

Outside the wind was blowing.

“Why did you come?” she said.

Her mother looked at the fire in the fireplace.

“Because I am growing old.”

She paused.

“And I am beginning to remember.”

She stood up.

“I always remembered.”

Her voice trembled.

“I remember waiting for you. I remember looking down the road. I remember telling my friends that my mother was a great artist.”

She paused.

“But I do not remember you being a mother.”

Her mother closed her eyes.

“I did not know how to be.”

“No. You did not want to.”

The silence became heavy.

After a while she said:

“I was afraid.”

“Of what?”

“That if I stayed close to you I would have to…”

She stopped. She did not continue.

She looked at her as if she were a stranger.

They spoke all night.

When dawn began, the mother stood up.

“I must leave.”

“So soon?”

They stood at the door.

For the first time she touched her mother’s hand.

“I do not know if I can forgive you.”

“Nor do I know if I can forgive myself,” said the mother.

The car disappeared down the road.

She sat at the piano

and her fingers hesitantly searched the keys.

The same melody her mother had played the night before, but different, slower, deeper.

“Has she left?” she heard her husband’s voice.

“Yes. As always,” she said.

She went to the window.

Outside,

the autumn leaves were falling slowly.

.

.

La même mélodie du silence

(Hommage au film « Sonate d’automne » de Ingmar Bergman)

Début novembre, la lumière basse, les ombres des arbres longues, le silence.

Elle reçut une lettre de sa mère.

Après tant d’années.

« Ma chère,

je voudrais te voir.

Je viendrai la semaine prochaine.

Maman. »

Dix-sept ans.

Dix-sept ans sans aucune explication.

Elle posa la lettre sur la table.

Son mari entra à ce moment-là et la vit.

— Qui a écrit ?

— Ma mère, répondit-elle, d’une voix à peine audible.

Il ne dit rien.

Il l’embrassa tendrement.

Sa mère arriva un après-midi froid.

La voiture s’arrêta devant la cour. Une femme élégante en sortit, les cheveux gris attachés en arrière.

Sa mère la regarda. Elle sourit.

— Comme tu as grandi.

Elles entrèrent dans la maison.

La mère vit le piano dans le salon.

— Tu joues encore ?

— Un peu.

La mère s’assit et commença à jouer.

Elle l’écoutait immobile, dans les chambres d’enfance, dans les nuits d’attente, dans les concerts où sa mère jouait pour des inconnus tandis qu’elle dormait seule.

Quand la musique s’arrêta, elle dit :

— Tu joues encore très bien.

La mère sourit.

— La musique est la seule chose qui ne m’ait jamais abandonnée.

— Peut-être parce que tu ne l’as jamais abandonnée.

Le soir elles dînèrent ensemble.

Quand le mari alla dormir, les deux femmes restèrent seules.

Le vent soufflait dehors.

— Pourquoi es-tu venue ?

La mère regarda le feu dans la cheminée.

— Parce que je vieillis.

Elle s’arrêta.

— Et je commence à me souvenir.

— Moi, je me souvenais toujours.

Sa voix tremblait.

— Je me souviens t’attendre… regarder la route… dire à mes amies que ma mère était une grande artiste.

— Mais je ne me souviens pas que tu étais une mère.

La mère ferma les yeux.

— Je ne savais pas comment l’être.

— Non. Tu ne voulais pas.

Le silence devint lourd.

— J’avais peur.

— De quoi ?

— Que si je restais près de toi je devrais…

Elle s’arrêta.

Elles parlèrent toute la nuit.

À l’aube la mère se leva.

— Je dois partir.

— Si tôt ?

Pour la première fois elle toucha la main de sa mère.

— Je ne sais pas si je peux te pardonner.

— Moi non plus je ne sais pas si je peux me pardonner.

La voiture disparut au bout de la route.

Elle s’assit au piano.

La même mélodie que la veille, mais différente, plus lente, plus profonde.

— Elle est partie ? demanda son mari.

— Oui. Comme toujours.

Elle alla à la fenêtre.

Dehors, les feuilles d’automne tombaient lentement.

.

.

La misma melodía del silencio

(Homenaje a la película “Sonata de otoño” de Ingmar Bergman)

Principios de noviembre, la luz baja, las sombras de los árboles alargadas, el silencio.

Recibió una carta de su madre.

Después de tantos años.

“Querida,

me gustaría verte.

Vendré la próxima semana.

Mamá.”

Diecisiete años.

Diecisiete años sin ninguna explicación.

Dejó la carta sobre la mesa.

Su marido entró en ese momento y la vio.

—¿Quién escribió?

—Mi madre —respondió, su voz apenas se oía.

Él no dijo nada.

La abrazó con ternura.

Su madre llegó una tarde fría.

El coche se detuvo frente al patio. De él bajó una mujer elegante, con el cabello gris recogido hacia atrás.

Su madre la miró y sonrió.

—Cuánto has crecido —dijo.

Entraron en la casa.

La madre vio el piano en el salón.

—¿Todavía tocas?

—Un poco —respondió.

La madre se sentó en el taburete y empezó a tocar.

Ella la escuchaba inmóvil, en habitaciones de infancia, en noches de espera, en conciertos donde su madre tocaba para desconocidos mientras ella dormía sola.

Cuando la música terminó, dijo:

—Aún tocas muy hermoso.

La madre sonrió.

—La música es lo único que nunca me abandonó.

Ella la miró.

—Quizá porque nunca la abandonaste.

Por la noche cenaron juntas.

Su marido hablaba del trabajo, del tiempo, de la región.

Cuando él se fue a dormir, las dos mujeres quedaron solas.

Afuera soplaba el viento.

—¿Por qué viniste?

La madre miró el fuego de la chimenea.

—Porque estoy envejeciendo.

Se detuvo.

—Y empiezo a recordar.

Ella se levantó.

—Yo siempre recordé.

Su voz temblaba.

—Recuerdo esperarte. Recuerdo mirar el camino. Recuerdo decir a mis amigas que mi madre era una gran artista.

Se detuvo.

—Pero no recuerdo que fueras una madre.

La madre cerró los ojos.

—No sabía cómo serlo.

—No. No querías.

El silencio se volvió pesado.

Después de un momento dijo:

—Tenía miedo.

—¿De qué?

—De que si me quedaba cerca de ti tendría que…

Se detuvo. No continuó.

Ella la miró como si fuera una mujer desconocida.

Hablaron toda la noche.

Cuando empezó a amanecer la madre se levantó.

—Debo irme.

—¿Tan pronto?

Se quedaron en la puerta.

Por primera vez tocó la mano de su madre.

—No sé si puedo perdonarte.

—Ni yo sé si puedo perdonarme a mí misma —dijo la madre.

El coche desapareció al fondo del camino.

Se sentó al piano

y sus dedos buscaron vacilantes las teclas.

La misma melodía que su madre había tocado la noche anterior, pero diferente, más lenta, más profunda.

—¿Se fue? oyó la voz de su marido.

—Sí. Como siempre —dijo.

Fue hacia la ventana.

Afuera

las hojas de otoño caían lentamente.

.

.

A mesma melodia do silêncio

(Homenagem ao filme “Sonata de Outono” de Ingmar Bergman)

Início de novembro, a luz baixa, as sombras das árvores alongadas, o silêncio.

Recebeu uma carta da mãe.

Depois de tantos anos.

“Querida,

gostaria de te ver.

Virei na próxima semana.

Mãe.”

Dezessete anos.

Dezessete anos sem nenhuma explicação.

Deixou a carta sobre a mesa.

O marido entrou naquele momento e a viu.

—Quem escreveu?

—Minha mãe —respondeu, a voz quase inaudível.

Ele não disse nada.

Abraçou-a com ternura.

A mãe chegou numa tarde fria.

O carro parou diante do pátio. Dele desceu uma mulher elegante, com os cabelos grisalhos presos para trás.

A mãe olhou para ela e sorriu.

—Como você cresceu.

Entraram na casa.

A mãe viu o piano na sala.

—Ainda toca?

—Um pouco —respondeu.

A mãe sentou-se no banco e começou a tocar.

Ela a ouvia imóvel, em quartos de infância, em noites de espera, em concertos onde a mãe tocava para desconhecidos enquanto ela dormia sozinha.

Quando a música terminou, disse:

—Você ainda toca muito bonito.

A mãe sorriu.

—A música é a única coisa que nunca me abandonou.

Ela a olhou.

—Talvez porque você nunca a abandonou.

À noite jantaram juntas.

O marido falava do trabalho, do tempo, da região.

Quando ele foi dormir, as duas mulheres ficaram sozinhas.

Lá fora o vento soprava.

—Por que você veio?

A mãe olhou para o fogo na lareira.

—Porque estou envelhecendo.

Parou.

—E começo a lembrar.

Ela levantou-se.

—Eu sempre me lembrei.

Sua voz tremia.

—Lembro de esperar por você. Lembro de olhar a estrada. Lembro de dizer às minhas amigas que minha mãe era uma grande artista.

Parou.

—Mas não lembro de você ser uma mãe.

A mãe fechou os olhos.

—Eu não sabia como ser.

—Não. Você não quis.

O silêncio tornou-se pesado.

Depois de um momento disse:

—Eu tinha medo.

—De quê?

—De que, se ficasse perto de você, teria que…

Parou. Não continuou.

Ela a olhou como se fosse uma mulher desconhecida.

Conversaram toda a noite.

Quando começou a amanhecer, a mãe levantou-se.

—Preciso ir.

—Tão cedo?

Ficaram na porta.

Pela primeira vez ela tocou a mão de sua mãe.

—Não sei se posso perdoar você.

—Nem eu sei se posso perdoar a mim mesma —disse a mãe.

O carro desapareceu ao fundo da estrada.

Sentou-se ao piano

e seus dedos procuraram hesitantes as teclas.

A mesma melodia que sua mãe tocara na noite anterior, mas diferente, mais lenta, mais profunda.

—Ela foi embora? ouviu a voz do marido.

—Sim. Como sempre —disse.

Foi até a janela.

Lá fora

as folhas de outono caíam lentamente.

.

.

Samma melodi av tystnad

(Hyllning till filmen “Höstsonaten” av Ingmar Bergman)

I början av november, ljuset lågt, trädens skuggor långa, tystnaden.

Hon fick ett brev från sin mor.

Efter så många år.

”Min kära,

jag skulle vilja träffa dig.

Jag kommer nästa vecka.

Mor.”

Sjutton år.

Sjutton år utan någon förklaring.

Hon lade brevet på bordet.

Hennes man kom in just då och såg det.

— Vem har skrivit?

— Min mor, svarade hon, hennes röst var knappt hörbar.

Han sade ingenting.

Han omfamnade henne ömt.

Hennes mor kom en kall eftermiddag.

Bilen stannade framför gården. Ur den steg en elegant kvinna med grått hår uppsatt bak.

Modern såg på henne och log.

— Så mycket du har vuxit, sade hon.

De gick in i huset.

Modern såg pianot i vardagsrummet.

— Spelar du fortfarande?

— Lite, svarade hon.

Modern satte sig på pallen och började spela.

Hon lyssnade orörlig, i barndomens rum, i väntans nätter, i konserter där hennes mor spelade för främlingar medan hon själv sov ensam.

När musiken slutade sade hon:

— Du spelar fortfarande mycket vackert.

Modern log.

— Musiken är det enda som aldrig har övergett mig.

Hon såg på henne.

— Kanske därför att du aldrig övergav den.

På kvällen åt de tillsammans.

Hennes man talade om arbetet, om vädret, om området.

När han gick för att sova blev de två kvinnorna ensamma.

Utanför blåste vinden.

— Varför kom du?

Modern såg på elden i spisen.

— Därför att jag blir gammal.

Hon stannade.

— Och jag börjar minnas.

Hon reste sig.

— Jag har alltid minns.

Hennes röst darrade.

— Jag minns att jag väntade på dig. Jag minns att jag såg nerför vägen. Jag minns att jag sade till mina vänner att min mor var en stor konstnär.

Hon stannade.

— Men jag minns inte att du var en mor.

Modern slöt ögonen.

— Jag visste inte hur man är det.

— Nej. Du ville inte.

Tystnaden blev tung.

Efter en stund sade hon:

— Jag var rädd.

— För vad?

— Att om jag stannade nära dig skulle jag behöva…

Hon stannade. Hon fortsatte inte.

Hon såg på henne som om hon vore en främmande kvinna.

De talade hela natten.

När gryningen började reste sig modern.

— Jag måste gå.

— Så snart?

De stod vid dörren.

För första gången rörde hon sin mors hand.

— Jag vet inte om jag kan förlåta dig.

— Inte jag heller vet om jag kan förlåta mig själv, sade modern.

Bilen försvann i slutet av vägen.

Hon satte sig vid pianot

och hennes fingrar sökte tveksamt tangenterna.

Samma melodi som hennes mor hade spelat kvällen innan, men annorlunda, långsammare, djupare.

— Har hon gått? hörde hon sin mans röst.

— Ja. Som alltid, sade hon.

Hon gick till fönstret.

Utanför

föll höstlöven långsamt.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(My Cities/Οι Πόλεις μου)

Ο φιλόσοφος τού λαβυρινθου

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Δύο ατελείωτες σειρές από κτίρια υψώνονταν η μία απέναντι από την άλλη,παρα πολυ κοντα.

Τα παράθυρα επαναλαμβάνονταν αμέτρητα.

Μια μηχανή κτιρίων.

Στο δωδέκατο πάτωμα ενός από αυτά τα κτίρια έμενε ένας φιλόσοφος.

Το διαμέρισμα του ήταν μικρό.Απο το παράθυρο

έβλεπε κάτω τον στενό δρόμο ανάμεσα στα κτίρια που τού φαίνονταν σαν βαθειά χαράδρα.

Δεν θυμόνταν πότε κλείστηκε εκεί μεσα.

Στην αρχή πίστευε πως όλα ήταν προσωρινα..

Όμως τα χρόνια περνούσαν και τίποτα δεν αλλαζε.

Σε μια σημείωση του έγραψε:

'Η πόλη αυτή είναι ένας λαβύρινθος χωρίς κέντρο.

Και ο λαβύρινθος χωρίς κέντρο είναι η τέλεια φυλακή.'

Και σε κάθε παράθυρο,από τα αμέτρητα,υπήρχε κάποιος που κοιτούσε.

'Ολοι μας απο τα δωμάτια μας κοιτάζουμε τον ίδιο δρομο',έγραψε.

Έβλεπε μια γυναίκα που πότιζε ένα φυτό κάθε απόγευμα.

Έναν γέρο που άναβε πάντα το φως στις έξι.

Ένα παιδί που έπαιζε με μια μπάλα μέσα στο δωμάτιο.

Τότε κατάλαβε κάτι που τον τρόμαξε:

ο λαβύρινθος δεν ήταν τα κτίρια,ο λαβύρινθος ήταν η μοναξιά τους.

Την επόμενη μέρα

ανοιξε το παράθυρο και φώναξε,

η φωνή του αντήχησε ανάμεσα στα κτίρια.

Στην αρχή κανείς δεν απάντησε,

μετά ακούστηκε μια άλλη φωνή.

Κάποιος από απέναντι.

Ύστερα άλλη μία.

Και άλλη.

Σαν να ξυπνούσε η πόλη από έναν ύπνο αιωνων.

Ρωτούσε κάθε μέρα:

-Τι είναι ελευθερία;

-Τι είναι χρόνος;

-Γιατί φοβόμαστε τη σιωπή;

Όμως μια νύχτα η πόλη βυθίστηκε στη σιωπή.

Τα παράθυρα έκλεισαν.

Κανείς δεν μιλούσε.

Περίμενε.

Μία μέρα.

Δύο.

Τρεις.

Τότε κατάλαβε ότι οι άνθρωποι είχαν τρομάξει.

Η σκέψη είναι επικίνδυνη.

Και η ελευθερία ακόμη πιο επικίνδυνη.

Ο λαβύρινθος ήταν πάλι σιωπηλός.

Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Ένα πρωί αποφάσισε να κατέβει τις σκάλες.

Δώδεκα ορόφους.

Άνοιξε την πόρτα τού κτιριου.

Περπάτησε στον στενο δρόμο,πιεσμένος από τα

θεωρατα κτίρια.

Σταμάτησε και κοίταξε ψηλά.

Τα παράθυρα.

Άπειρα.

Και ξαφνικά άνοιξε ένα.

Μετά άλλο ένα.

Συνέχεια άνοιγαν.

Χαμογέλασε.

Συνέχισε να περπατά και δεν τον ενδιέφερε πια αν υπήρχε έξοδος από αυτόν τον λαβύρινθο.

.

.

(My Cities)

The Philosopher of the Labyrinth

Two endless rows of buildings rose facing each other, very close together.

The windows repeated themselves countless times.

A machine of buildings.

On the twelfth floor of one of those buildings lived a philosopher.

His apartment was small. From the window he looked down at the narrow street between the buildings, which seemed to him like a deep ravine.

He could not remember when he had locked himself inside there.

At first he believed everything was temporary.

But the years passed and nothing changed.

In one of his notes he wrote:

"This city is a labyrinth without a center.

And a labyrinth without a center is the perfect prison."

And in every window, among the countless ones, there was someone watching.

"All of us, from our rooms, look at the same street," he wrote.

He saw a woman watering a plant every afternoon.

An old man who always turned on the light at six.

A child who played with a ball inside the room.

Then he understood something that frightened him:

the labyrinth was not the buildings, the labyrinth was their loneliness.

The next day he opened the window and shouted.

His voice echoed between the buildings.

At first no one answered.

Then another voice was heard.

Someone from across the way.

Then another.

And another.

As if the city were waking from a sleep of centuries.

Every day he asked:

— What is freedom?

— What is time?

— Why are we afraid of silence?

But one night the city sank into silence.

The windows closed.

No one spoke.

He waited.

One day.

Two.

Three.

Then he understood that the people had become afraid.

Thought is dangerous.

And freedom is even more dangerous.

The labyrinth was silent again.

As if nothing had happened.

One morning he decided to go down the stairs.

Twelve floors.

He opened the door of the building.

He walked along the narrow street, pressed by the towering buildings.

He stopped and looked up.

The windows.

Infinite.

And suddenly one opened.

Then another.

More and more kept opening.

He smiled.

He continued walking and it no longer mattered to him whether there was an exit from this labyrinth.

.

.

(Mes Villes)

Le Philosophe du Labyrinthe

Deux rangées interminables d’immeubles s’élevaient l’une en face de l’autre, très proches.

Les fenêtres se répétaient à l’infini.

Une machine de bâtiments.

Au douzième étage de l’un de ces immeubles vivait un philosophe.

Son appartement était petit. Par la fenêtre il regardait la rue étroite entre les immeubles qui lui semblait comme un profond ravin.

Il ne se souvenait plus quand il s’était enfermé là.

Au début il croyait que tout était provisoire.

Mais les années passaient et rien ne changeait.

Dans une note il écrivit :

"Cette ville est un labyrinthe sans centre.

Et un labyrinthe sans centre est la prison parfaite."

Et dans chaque fenêtre, parmi les innombrables, quelqu’un regardait.

"Nous regardons tous la même rue depuis nos chambres."

Il voyait une femme arroser une plante chaque après-midi.

Un vieil homme qui allumait toujours la lumière à six heures.

Un enfant qui jouait avec une balle dans la chambre.

Alors il comprit quelque chose qui l’effraya :

le labyrinthe n’était pas les bâtiments, le labyrinthe était leur solitude.

Le lendemain il ouvrit la fenêtre et cria.

Sa voix résonna entre les immeubles.

Au début personne ne répondit.

Puis une autre voix se fit entendre.

Quelqu’un d’en face.

Puis une autre.

Et encore une autre.

Comme si la ville se réveillait d’un sommeil de siècles.

Chaque jour il demandait :

— Qu’est-ce que la liberté ?

— Qu’est-ce que le temps ?

— Pourquoi avons-nous peur du silence ?

Mais une nuit la ville sombra dans le silence.

Les fenêtres se fermèrent.

Personne ne parlait.

Il attendit.

Un jour.

Deux.

Trois.

Alors il comprit que les gens avaient eu peur.

La pensée est dangereuse.

Et la liberté encore plus dangereuse.

Le labyrinthe était de nouveau silencieux.

Comme si rien ne s’était passé.

Un matin il décida de descendre les escaliers.

Douze étages.

Il ouvrit la porte de l’immeuble.

Il marcha dans la rue étroite, écrasé par les bâtiments gigantesques.

Il s’arrêta et regarda vers le haut.

Les fenêtres.

Infinies.

Et soudain une s’ouvrit.

Puis une autre.

Encore et encore.

Il sourit.

Il continua à marcher et cela ne lui importait plus s’il existait une sortie de ce labyrinthe.

.

.

(Meine Städte)

Der Philosoph des Labyrinths

Zwei endlose Reihen von Gebäuden erhoben sich einander gegenüber, sehr nahe beieinander.

Die Fenster wiederholten sich unzählige Male.

Eine Maschine aus Gebäuden.

Im zwölften Stock eines dieser Gebäude lebte ein Philosoph.

Seine Wohnung war klein. Aus dem Fenster sah er die schmale Straße zwischen den Gebäuden, die ihm wie eine tiefe Schlucht erschien.

Er konnte sich nicht erinnern, wann er sich dort eingeschlossen hatte.

Am Anfang glaubte er, alles sei nur vorübergehend.

Doch die Jahre vergingen und nichts änderte sich.

In einer seiner Notizen schrieb er:

"Diese Stadt ist ein Labyrinth ohne Zentrum.

Und ein Labyrinth ohne Zentrum ist das perfekte Gefängnis."

In jedem Fenster, unter den unzähligen, war jemand, der hinaussah.

"Wir alle schauen aus unseren Zimmern auf dieselbe Straße."

Er sah eine Frau, die jeden Nachmittag eine Pflanze goss.

Einen alten Mann, der immer um sechs das Licht einschaltete.

Ein Kind, das mit einem Ball im Zimmer spielte.

Da verstand er etwas, das ihn erschreckte:

Das Labyrinth waren nicht die Gebäude – das Labyrinth war ihre Einsamkeit.

Am nächsten Tag öffnete er das Fenster und rief.

Seine Stimme hallte zwischen den Gebäuden wider.

Zuerst antwortete niemand.

Dann hörte man eine andere Stimme.

Jemand von gegenüber.

Dann noch eine.

Und noch eine.

Als ob die Stadt aus einem jahrhundertelangen Schlaf erwachte.

Jeden Tag fragte er:

— Was ist Freiheit?

— Was ist Zeit?

— Warum fürchten wir die Stille?

Doch eines Nachts versank die Stadt in Schweigen.

Die Fenster schlossen sich.

Niemand sprach.

Er wartete.

Einen Tag.

Zwei.

Drei.

Dann verstand er, dass die Menschen Angst bekommen hatten.

Das Denken ist gefährlich.

Und die Freiheit ist noch gefährlicher.

Das Labyrinth war wieder still.

Als wäre nichts geschehen.

Eines Morgens beschloss er, die Treppen hinunterzugehen.

Zwölf Stockwerke.

Er öffnete die Tür des Gebäudes.

Er ging die schmale Straße entlang, bedrängt von den gewaltigen Gebäuden.

Er blieb stehen und blickte nach oben.

Die Fenster.

Unendlich.

Und plötzlich öffnete sich eines.

Dann ein anderes.

Immer mehr öffneten sich.

Er lächelte.

Er ging weiter, und es interessierte ihn nicht mehr, ob es einen Ausgang aus diesem Labyrinth gab.

.

.

(Le mie città)

Il filosofo del labirinto

Due file interminabili di edifici si innalzavano l’una di fronte all’altra, molto vicine.

Le finestre si ripetevano innumerevoli volte.

Una macchina di edifici.

Al dodicesimo piano di uno di quegli edifici viveva un filosofo.

Il suo appartamento era piccolo. Dalla finestra vedeva la strada stretta tra gli edifici che gli sembrava come una profonda gola.

Non ricordava quando si era rinchiuso lì dentro.

All’inizio credeva che tutto fosse temporaneo.

Ma gli anni passavano e nulla cambiava.

In uno dei suoi appunti scrisse:

"Questa città è un labirinto senza centro.

E un labirinto senza centro è la prigione perfetta."

E in ogni finestra, tra le innumerevoli, c’era qualcuno che guardava.

"Tutti noi, dalle nostre stanze, guardiamo la stessa strada," scrisse.

Vedeva una donna che ogni pomeriggio annaffiava una pianta.

Un vecchio che accendeva sempre la luce alle sei.

Un bambino che giocava con una palla nella stanza.

Allora capì qualcosa che lo spaventò:

il labirinto non erano gli edifici, il labirinto era la loro solitudine.

Il giorno dopo aprì la finestra e gridò.

La sua voce riecheggiò tra gli edifici.

All’inizio nessuno rispose.

Poi si udì un’altra voce.

Qualcuno di fronte.

Poi un’altra.

E un’altra ancora.

Come se la città si svegliasse da un sonno di secoli.

Ogni giorno chiedeva:

— Che cos’è la libertà?

— Che cos’è il tempo?

— Perché temiamo il silenzio?

Ma una notte la città sprofondò nel silenzio.

Le finestre si chiusero.

Nessuno parlava.

Aspettò.

Un giorno.

Due.

Tre.

Allora capì che le persone si erano spaventate.

Il pensiero è pericoloso.

E la libertà è ancora più pericolosa.

Il labirinto era di nuovo silenzioso.

Come se non fosse accaduto nulla.

Una mattina decise di scendere le scale.

Dodici piani.

Aprì la porta dell’edificio.

Camminò nella strada stretta, schiacciato dagli edifici enormi.

Si fermò e guardò in alto.

Le finestre.

Infinite.

E all’improvviso una si aprì.

Poi un’altra.

E altre ancora.

Sorrise.

Continuò a camminare e non gli importava più se esistesse un’uscita da quel labirinto.

.

.

(Mis ciudades)

El filósofo del laberinto

Dos interminables filas de edificios se elevaban una frente a la otra, muy cerca.

Las ventanas se repetían innumerables veces.

Una máquina de edificios.

En el duodécimo piso de uno de esos edificios vivía un filósofo.

Su apartamento era pequeño. Desde la ventana veía la calle estrecha entre los edificios, que le parecía como un profundo barranco.

No recordaba cuándo se había encerrado allí.

Al principio creía que todo era temporal.

Pero los años pasaban y nada cambiaba.

En una de sus notas escribió:

"Esta ciudad es un laberinto sin centro.

Y un laberinto sin centro es la prisión perfecta."

Y en cada ventana, entre las innumerables, había alguien mirando.

"Todos nosotros, desde nuestras habitaciones, miramos la misma calle."

Veía a una mujer que regaba una planta cada tarde.

A un anciano que siempre encendía la luz a las seis.

A un niño que jugaba con una pelota en la habitación.

Entonces comprendió algo que lo asustó:

el laberinto no eran los edificios, el laberinto era su soledad.

Al día siguiente abrió la ventana y gritó.

Su voz resonó entre los edificios.

Al principio nadie respondió.

Luego se escuchó otra voz.

Alguien del edificio de enfrente.

Después otra.

Y otra más.

Como si la ciudad despertara de un sueño de siglos.

Cada día preguntaba:

— ¿Qué es la libertad?

— ¿Qué es el tiempo?

— ¿Por qué tememos el silencio?

Pero una noche la ciudad se hundió en el silencio.

Las ventanas se cerraron.

Nadie hablaba.

Esperó.

Un día.

Dos.

Tres.

Entonces comprendió que la gente se había asustado.

El pensamiento es peligroso.

Y la libertad es aún más peligrosa.

El laberinto volvió a quedar en silencio.

Como si nada hubiera sucedido.

Una mañana decidió bajar las escaleras.

Doce pisos.

Abrió la puerta del edificio.

Caminó por la calle estrecha, presionado por los enormes edificios.

Se detuvo y miró hacia arriba.

Las ventanas.

Infinitas.

Y de repente una se abrió.

Luego otra.

Y otra más.

Sonrió.

Siguió caminando y ya no le importaba si existía una salida de aquel laberinto.

.

.

(Minhas cidades)

O filósofo do labirinto

Duas fileiras intermináveis de edifícios erguiam-se uma diante da outra, muito próximas.

As janelas repetiam-se incontáveis vezes.

Uma máquina de edifícios.

No décimo segundo andar de um desses edifícios vivia um filósofo.

Seu apartamento era pequeno. Da janela ele via a rua estreita entre os edifícios, que lhe parecia como um profundo desfiladeiro.

Ele não se lembrava de quando se trancara ali dentro.

No início acreditava que tudo era temporário.

Mas os anos passavam e nada mudava.

Em uma de suas notas escreveu:

"Esta cidade é um labirinto sem centro.

E um labirinto sem centro é a prisão perfeita."

E em cada janela, entre as incontáveis, havia alguém olhando.

"Todos nós, de nossos quartos, olhamos para a mesma rua."

Ele via uma mulher regando uma planta todas as tardes.

Um velho que sempre acendia a luz às seis.

Uma criança que brincava com uma bola dentro do quarto.

Então compreendeu algo que o assustou:

o labirinto não eram os edifícios, o labirinto era a solidão deles.

No dia seguinte abriu a janela e gritou.

Sua voz ecoou entre os edifícios.

No começo ninguém respondeu.

Depois ouviu-se outra voz.

Alguém do prédio em frente.

Depois outra.

E outra mais.

Como se a cidade despertasse de um sono de séculos.

Todos os dias perguntava:

— O que é liberdade?

— O que é tempo?

— Por que tememos o silêncio?

Mas certa noite a cidade mergulhou no silêncio.

As janelas se fecharam.

Ninguém falava.

Ele esperou.

Um dia.

Dois.

Três.

Então compreendeu que as pessoas tinham ficado com medo.

O pensamento é perigoso.

E a liberdade é ainda mais perigosa.

O labirinto voltou a ficar silencioso.

Como se nada tivesse acontecido.

Numa manhã decidiu descer as escadas.

Doze andares.

Abriu a porta do edifício.

Caminhou pela rua estreita, comprimido pelos enormes edifícios.

Parou e olhou para cima.

As janelas.

Infinitas.

E de repente uma se abriu.

Depois outra.

E mais outra.

Ele sorriu.

Continuou caminhando e já não lhe importava se existia uma saída daquele labirinto.

.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μια ταινία)

Εμφανισεις

Ασπρόμαυρη κινηματογράφηση.

Πολύ έντονο κοντράστ φωτός και σκιάς.

Αργοί ρυθμοί,σχεδόν ακίνητα πλάνα.

Σκηνή 1

Σταθερή κάμερα.

Ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Στη μέση τού δωματίου κάθεται μια γυναίκα σε καρέκλα.

Το πρόσωπό της φωτίζεται μόνο από τη μία πλευρά.

Flou noir

Κοντινό πλάνο στα χέρια της.

Flou noir

Πολύ κοντινό πλάνο στα μάτια.

Flou noir

Η γυναίκα σηκώνεται αργά.

Flou moir

Στέκεται μπροστά στο παράθυρο.

Η οθόνη σκοτεινιάζει.

Flou noir

Σκοτάδι.

Σιγά σιγά εμφανίζεται ένα δωμάτιο.

Η κάμερα κινείται αργά.

Η γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα.

Το πρόσωπό της είναι μισό στο φως και μισό στη σκιά.

Flou noir

Σκηνή 2

Σκοτάδι.

Ακούγεται ένας πολύ αργός ήχος αναπνοής.

Σιγά σιγά εμφανίζεται ένα δωμάτιο.

Στο κέντρο η γυναίκα ορθια

Ακίνητη.

Η κάμερα πλησιάζει αργά.

Το πρόσωπο τής γυναίκας φωτίζεται απότομα από το πλάι.

-Όλα χάνονται, ακούγεται η φωνή τής γυναίκας.

Flou noir

Η κάμερα μένει ακίνητη για πολλή ώρα.

Μέχρι που το φως σβήνει.

Σκοτάδι

Flou noir

Σκηνή 3

Σκοτάδι.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα εμφανίζεται ένα δωμάτιο.

Άδειο.

Στο κέντρο κάθεται η γυναίκα.

Η κάμερα πλησιάζει αργά.

Ψιθυρίζει:

-Ξέρω ότι είσαι εδώ.

Σιωπή.

Ακούγεται ήχος πόρτας.

Η γυναίκα σηκώνεται αργά και βγαίνει δεξιά από το πλάνο.

Ακούγεται η φωνή της:

-Τώρα θυμήθηκα.

Παύση.

-Δεν μπήκα ποτέ σ'αυτό το δωμάτιο.

Σιωπή.

Σκοτάδι.

Flou noir

Σκηνή 4

Σκοτάδι.

Ακούγεται ένας αργός καρδιακός παλμός.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ο παλμός σταματά.

Σιωπή.

Το σκοτάδι αρχίζει να φωτίζεται αργά.

Εμφανίζεται ένα δωμάτιο.

Άδειο.

Στην καρέκλα κάθεται η γυναίκα.

Ακούγεται η φωνή της:

-Πού είμαι;

Flou noir

Σκοτάδι.

Ακούγεται η φωνή τής γυναίκας:

-Θυμάμαι.

Παύση..

Ακούγεται ένας ήχος βημάτων.

-Τώρα θυμάμαι,η φωνή τής γυναίκας

Flou noir

Η γυναίκα κάθεται στην καρέκλα.

Η γυναίκα σηκώνεται.

Πηγαίνει στο παράθυρο.

-Δεν φοβάμαι πια,ακούγεται η φωνή τής γυναίκας.

Flou noir

Το δωμάτιο άδειο.

Η καρέκλα κενή

Το φως σβήνει αργά.

Σκοτάδι.

Flou noir

Σκηνή 5

Ένα δωμάτιο.

Η γυναίκα κάθεται στη καρεκλα.

Flou noir

Η γυναίκα σηκώνεται από τη καρέκλα.

Flou noir

Η γυναίκα ανοίγει μια πόρτα.

Flou noir

Ένα δωμάτιο.

Στο πάτωμα νερό.

Η γυναίκα περπατά στο νερό.

Ακούγεται μια παιδική φωνή.

Η γυναίκα ανοίγει μια πόρτα.

Flou noir

Ένα δωμάτιο.

Ενας καθρέφτης.

Η γυναικα πλησιάζει στον καθρέφτη.

Flou white

Μέσα στον καθρέφτη ένα παιδί.

Flou noir

Ένα δωμάτιο άδειο.

Στο κέντρο σε μια καρέκλα κάθεται η γυναίκα.

Το φως σβήνει.

Flou noir

Σκηνή 6

Ένα δωμάτιο άδειο.

Στο κέντρο σε μια καρέκλα κάθεται η γυναίκα.

Η γυναίκα απλώνει το χέρι.

Μια σταγόνα νερου πέφτει πάνω του.

Κοντινό πλάνο στη σταγόνα.

Flou white

Η γυναίκα μπροστά σε ένα καθρέφτη.

Flou white

Ένα παιδί μέσα στον καθρέφτη.

Flou white

Η γυναίκα μπροστά στον καθρέφτη.

Flou noir

Το δωμάτιο πλημμυρίζει νερό.

Το νερό ανεβαινει.

Flou noir

Ένα παιδί τρέχει στο βάθος ενός χωραφιού.

Γέλιο παιδιού.

Flou noir

Ένας μακρύς δρόμος στη βροχή.

Η γυναίκα τρέχει στο βάθος τού δρόμου,μέχρι που χάνεται η μορφή της.

Flou noir

Ένα δωμάτιο άδειο.

Μια καρέκλα κενή.

Ακούγεται ο ήχος βροχης.

Flou noir

Σκηνη 7

Η κάμερα κινείται αργά πλησιάζοντας τον καθρέφτη,εκεί ανακλάται η γυναίκα που κάθεται στη καρεκλα,η κάμερα γυρίζει αργά,η καρέκλα είναι κενή.

Flou noir

Τέλος.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

πηλινη προτομή γυναίκας,Όλυνθος,Μακεδονια,5ος άι.π.Χ

Κλεονίκη Ἱπποστράτου Καλλικορες εύχὴν ἀνέθηκα

(επιγραφή 2ος άι. μ.Χ)

στην Κλεονίκη,

τού Ιπποστρατου η Καλλικορεια,

ευχη αφιερωσα

η νεαρή κοπέλα βρέθηκε σιωπηλή μέσα στη γη,

η Περσεφαα είπαν,

τι όμορφη είναι η Κλεονίκη,

τι χαριτωμένη η Καλλικορεια τού Ιπποστρατου,

όλα πριν το 348 π.Χ που ο βασιλιάς Φίλιππος Β' κατέσκαψε την Όλυνθο,

το πρόσωπο της ηρεμο στον πηλό,

καράβια έβλεπε από τη Μίλητο,τη Σμύρνη και τη Σινωπη απο τις ακτές τής Μικράς Ασίας

και τού Πόντου,

τα μαλλιά της χωρισμένα στη μέση,το βλέμμα ήρεμο,τα χείλη μισάνοιχτα

σαν να λένε:

-Την πατρίδα μ' έχασα

έκλαψα και πόνεσα,

θυμάμαι,έτρεξα να σωθώ.

το σπίτι μας καίγονταν κατέρρευσε,και τότε το πρόσωπό μου από πηλό

έπεσε στη γη,εκεί έμεινα,

για αιώνες,

η Περσεφαα το Κατινάκι από το Κορδελιο,

ανθρωποι έφταναν εδώ με καράβια και κάρα,

κρατούσαν εικονισματα, υφαντά,λίγη γη απ'τη πατριδα,

άλλοι απ'τη Σμύρνη,αλλοι απ'τη Τραπεζούντα,απ'τη χώρα τού Πόντου,

τ'αλετρι ενός γεωργού με ξέθαψε,εκείνος με λύπη στα μάτια

και σφιγμένα χειλια μού καθάρισε το πρόσωπο απ'το χώμα,

-κι εσύ απ'τη χαμένη μας πατρίδα είσαι,είπε,

και δακρυσε για τον αφανισμό μας

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

από αόρατη στοχος

η σύλληψη της έγινε ξημερωματα,μια νεαρή γυναικα μέχρι τότε αόρατη μέσα στη πόλη ήταν,εκείνο το βράδυ είχε γνωρίσει ένα άντρα σε ένα μπαρ,αγαπούσαν κι οι δυο την Janis Joplin,το Ball and Chain,πήγαν σπίτι της,δεν ρώτησε ποιος ήταν,δεν φοβονταν,έσπασαν

τη πόρτα τού διαμερίσματος,

ήταν γυμνοί στο κρεβάτι,

η φωτογραφία της πρωτοσέλιδη,

-Αυτη είναι η γυναίκα που έκρυβε τον επικινδυνο καταζητουμενο-

έγραφαν για κείνη,την ανέκριναν,-ψεματα,είναι ψέματα όλα,φώναζε,

όλη η ζωή της παραμορφώθηκε,οι φίλοι της ήταν 'ύποπτοι κύκλοι', η μοναχικότητά της 'απόδειξη μυστικοπάθειας',η δουλειά της 'κάλυψη',

η σιωπή της 'ενοχη',

τα βιβλία της 'αποδειξεις',

ενα απόγευμα ήρθαν για 'συνέντευξη' μια γυναίκα και ένας άντρας δημοσιογράφοι,ένιωσε

να την ανακρίνουν με μικροφωνα και κάμερες,

-Γιατι δεν αρνειστε έντονα τις κατηγορίες;ρώτησαν,

-Γιατι να φωνάξω για κάτι που δεν είμαι,είπε,

η 'συνεντευξη' δημοσιεύτηκε με τίτλο:

-Η ψυχρή αδιαφορία τής γυναικας',

όλοι οι φίλοι της την εγκατέλειψαν,κατάλαβε:

φοβούνταν,από τη δουλειά την απέλυσαν,

από αόρατη που ήταν τώρα έγινε στόχος,

μήνες αργότερα,η υπόθεση έκλεισε,

ο άντρας αποδείχθηκε ότι δεν είχε καμία σχέση με τις κατηγορίες που του είχαν αποδοθεί,οι εφημερίδες δημοσίευσαν μικρές επανορθωσεις στις εσωτερικές σελίδες,

τής ζήτησαν συνέντευξη,

τώρα θα πουλούσε αλλιώς,δεν δέχτηκε,

ουτε έφυγε από εκείνη τη πόλη,

έμεινε,

να υπενθυμίζει την παραμόρφωση τής αλήθειας και τής ζωής ενός ανθρωπου.

.

.

.

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(My Cities)Οι Πόλεις μου)

Η Πόλη τών Ανεστραμμένων Νόμων

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Στη πόλη αυτή,που δύσκολα,αν όχι αδύνατον,κάποιος να επισκεφτεί,τα κτίρια δεν υψώνονταν προς τα πανω, αλλά βυθίζονταν βαθειά στη γη.

Μια ομάδα φρουρών με μάσκες τον περικυκλωσαν και τον οδήγησαν σε ένα κτίριο.

Εκεί ένας άντρας σε ένα ψηλό εδρανο με επίσημο στολή τού ανακοινωσε πως είχε συλληφθεί με την κατηγορία:

- πρόθεση λογικής σκέψης-.

Τον άφησαν ελευθερο υπό αυστηρή παρακολουθηση.

Στην πόλη αυτή κάθε έννοια είχε αντιστραφεί.

Η λογική θεωρούνταν επικίνδυνη,διότι οδηγούσε σε συμπεράσματα και κρίσεις.

Οι νόμοι τους ήταν αυτοί:

Όποιος λεει την αλήθεια χωρίς αμφιβολία, τιμωρειται για αλαζονεία.

Όποιος σχεδιάζει για το μέλλον,θεωρειται ύποπτος συνωμοσίας.

Όποιος κατανοει κάτι πλήρως,απομονωνεται για να «προστατευτει» η κοινωνία.

Η ικανότητά του να εξηγεί,να ταξινομεί και να συμπεραίνει τον κατέστησε επικίνδυνο.

Τον τοποθέτησαν σε ένα Ινστιτούτο Αποσύνθεσης τής Σκέψης

Η πόλη δεν ήταν πάντα έτσι.Κάποτε,οι άνθρωποι πίστευαν στη λογική,στην πρόοδο,στην επιστήμη. Όμως μια σειρά από καταστροφές, αποτυχημένα σχέδια, λανθασμένες προβλέψεις, από αστοχία 'ορθολογικων αποφάσεων, τούς οδήγησε στην ολοκληρωτικη απόρριψη τής βεβαιότητας,

καταργώντας το εργαλείο που δημιούργησε τα προβληματα τους.

Για να αποφύγει την πίεση τους κατεφευγε σε αντιφατικές απαντήσεις, και απέφευγε κάθε μορφή συνοχής.Τελικα τον κατέταξαν στους ακίνδυνους.

.

.

(My Cities)

The City of Inverted Laws

In this city, which is difficult—if not impossible—for anyone to visit, the buildings did not rise upward but sank deep into the ground.

A group of masked guards surrounded him and led him into a building.

There, a man seated on a high bench in formal uniform announced that he had been arrested on the charge of:

—intent to think logically—.

He was released under strict surveillance.

In this city, every concept had been reversed.

Logic was considered dangerous because it led to conclusions and judgments.

Their laws were these:

Whoever tells the truth without doubt is punished for arrogance.

Whoever plans for the future is considered a suspect of conspiracy.

Whoever fully understands something is isolated so that society may be “protected.”

His ability to explain, classify, and deduce made him dangerous.

They placed him in an Institute for the Decomposition of Thought.

The city was not always like this. Once, people believed in reason, progress, and science. But a series of disasters, failed plans, and mistaken predictions—arising from flawed “rational decisions”—led them to completely reject certainty, abolishing the very tool that had created their problems.

To avoid their pressure, he resorted to contradictory answers and avoided any form of coherence. In the end, they classified him among the harmless.

.

.

(Mes Villes)

La Ville des Lois Inversées

Dans cette ville, qu’il est difficile, voire impossible, de visiter, les bâtiments ne s’élevaient pas vers le haut, mais s’enfonçaient profondément dans la terre.

Un groupe de gardes masqués l’encercla et le conduisit dans un bâtiment.

Là, un homme assis sur une haute banc, vêtu d’un uniforme officiel, lui annonça qu’il était arrêté pour le motif suivant :

—intention de pensée logique—.

Il fut relâché sous stricte surveillance.

Dans cette ville, chaque notion était inversée.

La logique était considérée comme dangereuse, car elle menait à des conclusions et des jugements.

Leurs lois étaient les suivantes :

Quiconque dit la vérité sans doute est puni pour arrogance.

Quiconque planifie l’avenir est suspecté de conspiration.

Quiconque comprend pleinement quelque chose est isolé afin de « protéger » la société.

Sa capacité à expliquer, classifier et déduire le rendait dangereux.

On le plaça dans un Institut de Décomposition de la Pensée.

La ville n’a pas toujours été ainsi. Autrefois, les gens croyaient en la raison, au progrès et à la science. Mais une série de catastrophes, de plans ratés et de prévisions erronées — issues d’« décisions rationnelles » défaillantes — les conduisit à rejeter totalement la certitude, abolissant l’outil même qui avait créé leurs problèmes.

Pour éviter leur pression, il recourait à des réponses contradictoires et évitait toute forme de cohérence. Finalement, ils le classèrent parmi les inoffensifs.

.

.

(Meine Städte)

Die Stadt der umgekehrten Gesetze

In dieser Stadt, die schwer, wenn nicht unmöglich zu besuchen ist, erhoben sich die Gebäude nicht nach oben, sondern versanken tief in der Erde.

Eine Gruppe maskierter Wächter umringte ihn und führte ihn in ein Gebäude.

Dort verkündete ihm ein Mann auf einem hohen Podest in offizieller Uniform, dass er unter folgender Anklage festgenommen worden sei:

—Absicht zu logischem Denken—.

Er wurde unter strenger Überwachung freigelassen.

In dieser Stadt war jede Bedeutung umgekehrt.

Logik galt als gefährlich, weil sie zu Schlussfolgerungen und Urteilen führte.

Ihre Gesetze waren folgende:

Wer die Wahrheit ohne Zweifel sagt, wird wegen Arroganz bestraft.

Wer für die Zukunft plant, gilt als Verschwörer.

Wer etwas vollständig versteht, wird isoliert, um die Gesellschaft zu „schützen“.

Seine Fähigkeit zu erklären, zu ordnen und zu folgern machte ihn gefährlich.

Man brachte ihn in ein Institut zur Zersetzung des Denkens.

Die Stadt war nicht immer so. Einst glaubten die Menschen an Vernunft, Fortschritt und Wissenschaft. Doch eine Reihe von Katastrophen, gescheiterten Plänen und falschen Prognosen — verursacht durch fehlerhafte „rationale Entscheidungen“ — führte sie dazu, die Gewissheit vollständig abzulehnen und das Werkzeug abzuschaffen, das ihre Probleme geschaffen hatte.

Um ihrem Druck zu entgehen, griff er zu widersprüchlichen Antworten und vermied jede Form von Kohärenz. Schließlich wurde er als harmlos eingestuft.

.

.

(Le mie città)

La città delle leggi invertite

In questa città, difficile — se non impossibile — da visitare, gli edifici non si innalzavano verso l’alto, ma sprofondavano nel terreno.

Un gruppo di guardie mascherate lo circondò e lo condusse in un edificio.

Lì, un uomo su un alto podio, in uniforme ufficiale, gli annunciò che era stato arrestato con l’accusa di:

—intenzione di pensiero logico—.

Fu rilasciato sotto stretta sorveglianza.

In questa città ogni concetto era rovesciato.

La logica era considerata pericolosa perché portava a conclusioni e giudizi.

Le loro leggi erano queste:

Chi dice la verità senza dubbio è punito per arroganza.

Chi pianifica il futuro è considerato sospetto di cospirazione.

Chi comprende pienamente qualcosa viene isolato per “proteggere” la società.

La sua capacità di spiegare, classificare e dedurre lo rese pericoloso.

Fu collocato in un Istituto di Decomposizione del Pensiero.

La città non è sempre stata così. Un tempo le persone credevano nella ragione, nel progresso e nella scienza. Ma una serie di disastri, piani falliti e previsioni errate — dovuti a decisioni “razionali” sbagliate — li portò a rifiutare completamente la certezza, abolendo lo strumento che aveva creato i loro problemi.

Per evitare la pressione, ricorreva a risposte contraddittorie ed evitava ogni forma di coerenza. Alla fine, lo classificarono tra gli innocui.

.

.

(Mis ciudades)

La ciudad de las leyes invertidas

En esta ciudad, difícil —si no imposible— de visitar, los edificios no se elevaban hacia arriba, sino que se hundían profundamente en la tierra.

Un grupo de guardias con máscaras lo rodeó y lo condujo a un edificio.

Allí, un hombre en un alto banco, con uniforme oficial, le anunció que había sido arrestado con el cargo de:

—intención de pensamiento lógico—.

Fue liberado bajo estricta vigilancia.

En esta ciudad, cada concepto estaba invertido.

La lógica era considerada peligrosa porque conducía a conclusiones y juicios.

Sus leyes eran las siguientes:

Quien dice la verdad sin duda es castigado por arrogancia.

Quien planea el futuro es considerado sospechoso de conspiración.

Quien comprende algo plenamente es aislado para “proteger” a la sociedad.

Su capacidad para explicar, clasificar y deducir lo convirtió en peligroso.

Lo colocaron en un Instituto de Descomposición del Pensamiento.

La ciudad no siempre fue así. Antes, las personas creían en la razón, el progreso y la ciencia. Pero una serie de catástrofes, planes fallidos y predicciones erróneas —resultado de decisiones “racionales” equivocadas— los llevó a rechazar por completo la certeza, eliminando la herramienta que había creado sus problemas.

Para evitar su presión, recurría a respuestas contradictorias y evitaba cualquier forma de coherencia. Finalmente, lo clasificaron como inofensivo.

.

.

(Minhas Cidades)

A Cidade das Leis Invertidas

Nesta cidade, difícil —senão impossível— de visitar, os edifícios não se elevavam para cima, mas afundavam profundamente no solo.

Um grupo de guardas mascarados o cercou e o conduziu a um edifício.

Ali, um homem em um alto banco, com uniforme oficial, anunciou que ele havia sido preso sob a acusação de:

—intenção de pensamento lógico—.

Ele foi libertado sob rigorosa vigilância.

Nesta cidade, cada conceito estava invertido.

A lógica era considerada perigosa, pois levava a conclusões e julgamentos.

Suas leis eram as seguintes:

Quem diz a verdade sem dúvida é punido por arrogância.

Quem planeja o futuro é considerado suspeito de conspiração.

Quem compreende algo plenamente é isolado para “proteger” a sociedade.

Sua capacidade de explicar, classificar e deduzir o tornou perigoso.

Ele foi colocado em um Instituto de Decomposição do Pensamento.

A cidade nem sempre foi assim. Antes, as pessoas acreditavam na razão, no progresso e na ciência. Mas uma série de desastres, planos fracassados e previsões equivocadas — decorrentes de decisões “racionais” falhas — levou-as a rejeitar completamente a certeza, abolindo a ferramenta que havia criado seus problemas.

Para evitar a pressão, ele recorria a respostas contraditórias e evitava qualquer forma de coerência. No final, foi classificado como inofensivo.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Jonathan Swift

Gulliver's Travels‎‎

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄.

Για τους κατοίκους τής Λιλιπούτ,τη μόρφωσή τους,τους νόμους και τα έθιμά τους,τον τρόπο εκπαίδευσης τών παιδιών τους.Ο τρόπος τής ζωής τού συγγραφέα σε εκείνη τη χώρα.

Η υπεράσπιση τής τιμής μιάς μεγάλης κυρίας από αυτόν

Αν και σκοπεύω να αφήσω την περιγραφή αυτής τής αυτοκρατορίας σε μια ιδιαίτερη πραγματεία, ωστόσο,προς το παρόν, είμαι ευχαριστημενος να ικανοποιήσω τον περίεργο αναγνώστη με καποιες γενικές ιδέες.

Καθώς το συνηθισμένο μεγεθος τών ιθαγενών είναι κάπως κατω από έξι ίντσες,έτσι υπάρχει μια ακριβής αναλογία σε όλα τα άλλα ζώα,καθώς και στα φυτά και τα δέντρα:

για παράδειγμα,τα πιο ψηλα άλογα και βόδια είναι σε υψος μεταξύ τεσσάρων και πέντε ιντσών,τα πρόβατα μιά ιντσα και μιση,πάνω κάτω:

οι χήνες τους περίπου το μέγεθος ενός σπουργιτιού,και έτσι με διάφορες διαβαθμίσεις προς τα κάτω μεχρι να φτάσεις στα πιο μικρα,τα οποία,στα μάτια μου,ήταν σχεδόν αόρατα:

αλλά η φύση έχει προσαρμόσει τα μάτια τών Λιλιπουτίων σε όλα τα αντικείμενα που είναι κατάλληλα για την όρασή τους:βλέπουν με μεγάλη ακρίβεια,αλλά όχι σε μεγάλη απόσταση.

Και,για να δείξω την οξύτητα τής όρασής τους στα αντικείμενα που είναι κοντά,έχω ευχαριστηθει πολύ παρατηρώντας έναν μάγειρα να ξεπουπουλιάζει έναν κορυδαλλό,που δεν ήταν τόσο μεγαλος από ότι μια κοινή μύγα:και ένα νεαρό κορίτσι να διαπερνάει ένα

αορατο βελόνι με μια αόρατη μεταξένια κλωστή.

Τα πιο ψηλα δέντρα τους είναι περίπου εφτά πόδια υψος:εννοώ κάποια από αυτά μέσα στο μεγάλο βασιλικό πάρκο,τών οποίων τις μορφές μπορούσα να φτάσω μόλις με τη γροθιά σφιγμενη.

Τα άλλα φυτά είναι στην ίδια αναλογία:αλλά αυτό το αφήνω στη φαντασία τού αναγνώστη.

Θα πω λίγα προς το παρόν για την μόρφωση τους,η οποία,για πολλούς αιώνες,έχει ανθίσει σε όλους τούς κλάδους της ανάμεσα τους:αλλά ο τρόπος γραφής τους είναι πολύ ιδιόμορφος,δεν είναι ούτε από αριστερά προς τα δεξιά, όπως τών Ευρωπαιων,ούτε από δεξιά προς τα αριστερά,όπως τών Αράβων,ούτε από πάνω προς τα κάτω,όπως τών Κινέζων,αλλά λοξά,από τη μια γωνία τού χαρτιου στην άλλη,όπως οι κύριες στην Αγγλία.

CHAPTER VI.

Of the inhabitants of Lilliput; their learning, laws, and customs; the manner of educating their children. The author’s way of living in that country. His vindication of a great lady.

Although I intend to leave the description of this empire to a particular treatise, yet, in the mean time, I am content to gratify the curious reader with some general ideas. As the common size of the natives is somewhat under six inches high, so there is an exact proportion in all other animals, as well as plants and trees: for instance, the tallest horses and oxen are between four and five inches in height, the sheep an inch and half, more or less: their geese about the bigness of a sparrow, and so the several gradations downwards till you come to the smallest, which to my sight, were almost invisible; but nature has adapted the eyes of the Lilliputians to all objects proper for their view: they see with great exactness, but at no great distance. And, to show the sharpness of their sight towards objects that are near, I have been much pleased with observing a cook pulling a lark, which was not so large as a common fly; and a young girl threading an invisible needle with invisible silk. Their tallest trees are about seven feet high: I mean some of those in the great royal park, the tops whereof I could but just reach with my fist clenched. The other vegetables are in the same proportion; but this I leave to the reader’s imagination.

I shall say but little at present of their learning, which, for many ages, has flourished in all its branches among them: but their manner of writing is very peculiar, being neither from the left to the right, like the Europeans, nor from the right to the left, like the Arabians, nor from up to down, like the Chinese, but aslant, from one corner of the paper to the other, like ladies in England.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

The M.C.Escher-Building Crime Case

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Σαν αρχιτέκτονας πίστευε ότι τα κτίρια δεν ήταν απλώς χώροι,τα θεωρούσε μορφές σκέψης.

-Η αρχιτεκτονική,έλεγε, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο νους οργανώνει τον κόσμο-

Στο γραφείο του, ανάμεσα σε σχέδια και προπλάσματα,υπηρχε ένα αντίτυπο τής Κριτικής τού Καθαρού Λόγου τού Immanuel Kant,γεμάτο σημειώσεις και μια σειρά από εκτυπώσεις τών αδύνατων κατασκευών τού M. C. Escher: σκάλες που ανέβαιναν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Εκείνο το πρωί,χτύπησε το τηλέφωνο του,η αστυνομία ζητούσε τη βοήθειά του.

-Δεν είναι απλό, τού είπαν, η γυναίκα βρέθηκε νεκρή μέσα σε ένα παραξενο κτίριο.

Ήταν γνωστή συγγραφέας αστυνομικών διηγημάτων,με παραδοξα αινίγματα προς επίλυση.

Το κτίριο βρισκόταν στην άκρη τής πόλης,εξωτερικα φαίνονταν κανονικό,όμως μπαίνοντας μέσα ένιωσε μια περίεργη αίσθηση χώρου.

Σκάλες οδηγούσαν σε διαδρόμους που κατέληγαν σε πόρτες,οι οποίες άνοιγαν σε δωμάτια που βρίσκονταν,φαινομενικά,

στο ίδιο επίπεδο με το σημείο εκκίνησης,αλλά από διαφορετική κατεύθυνση.Παράθυρα έδειχναν το ίδιο τοίχο από διαφορετικές γωνίες. Ήταν το κτιριο εφαρμογη τής οπτικής ψευδαίσθησης τού M. C. Escher στι χώρο.

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο,η γυναίκα ήταν πεσμένη στο πάτωμα.

-Δηλητήριο,είπε ο ιατροδικαστής.

Ο αρχιτεκτονας-ντετεκτιβ κοίταξε το δωμάτιο.

-Ο χώρος δεν είναι αυτό που φαίνεται,ειπε.

-Γι’ αυτό σε φωνάξαμε,είπε ο αστυνόμος.

Περιπλανήθηκε ώρα μέσα στο κτιριο.

Σε κάθε διαδρομή κατέληγε αλλού,αλλά και στο ίδιο σημείο.

Το ίδιο βράδυ,κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε το βιβλίο τού Immanuel Kant.

-Ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι ιδιότητες τών πραγμάτων καθαυτών, διάβασε,είναι μορφές τής αισθητικότητας μας.

-Άρα,σημειωσε στο περιθώριο τής σελίδας,αν κάποιος αλλάξει τις συνθήκες τής αντίληψης, μπορεί να αλλάξει τον ίδιο τον χώρο όπως τον βιώνουμε.

Το επόμενο πρωί επισκέφτηκε το κτίριο.

Μετά από σχολαστική παρατήρηση κατέληξε ότι:

δύο δωμάτια που φαινομενικά ήταν διαφορετικά,στην πραγματικότητα ήταν το ίδιο.Η πρόσβαση σε αυτά γινόταν μέσω διαφορετικών διαδρομών.

-Το δωμάτιο τού θανάτου δεν είναι μοναδικό,συμπερανε.

Είναι διπλό.

Αναζήτησε το δεύτερο,μετά από ώρες το βρήκε

Ηταν πανομοιότυπο,

στο τραπέζι υπήρχε ένα ποτήρι,που περιείχε ίχνη δηλητηρίου.

-Καποιος τής έδωσε το δηλητήριο εδώ,είπε στον αστυνόμο.

-Της το έδωσε σε έναν χώρο που για εκείνη ήταν ενιαίος,αλλά για εμάς διασπασμένος.

Ο κύκλος τών υπόπτων ήταν μικρός.Ενας εκδότης,ένας πρώην φίλος συγγραφέας,

αυτούς τους απέκλεισε, και ένας αρχιτέκτονας,εραστής της.

Αυτός ήταν ο σχεδιαστης τού κτιρίου.

Ο αρχιτεκτονας-ντετεκτιβ τον κοίταξε εξεταστικα.

-Εμπνεύστηκα από τον M. C. Escher,είπε ο αρχιτέκτονας.

Ο ντετέκτιβ τον κοίταξε αυστηρά

-Και ο Immanuel Kant;τον ρωτησε.

-Λεει,οτι η πραγματικότητα είναι θέμα συνθηκών αντίληψης,απαντησε.

-Και αποφάσισες να δολοφονήσεις μια γυναίκα για να το αποδείξεις;

-Εκεινη ήθελε σε αυτό το κτίριο να εκτυλίσσεται το τελευταίο διήγημα της και αυτή να είναι το θύμα,

απάντησε ο δολοφόνος.

Η υπόθεση έκλεισε.

.

.

The M.C. Escher Building Crime Case

As an architect, he believed that buildings were not merely spaces; he considered them forms of thought.

“Architecture,” he used to say, “is the way the mind organizes the world.”

In his office, among drawings and models, there was a copy of the Critique of Pure Reason by Immanuel Kant, filled with notes, and a series of prints of the impossible constructions of M. C. Escher: staircases ascending in every direction.

That morning, his phone rang; the police were asking for his help.

“It’s not simple,” they told him. “The woman was found dead inside a strange building.”

She was a well-known writer of detective stories, full of paradoxical riddles.

The building stood at the edge of the city. From the outside it looked normal, but upon entering, he felt a peculiar sense of space.

Stairs led to corridors ending in doors, which opened into rooms that seemed to be on the same level as the starting point, but from a different direction. Windows showed the same wall from different angles. It was a building that applied M. C. Escher’s optical illusion to space.

They entered a room. The woman lay on the floor.

“Poison,” said the coroner.

The architect-detective looked around.

“Space is not what it seems,” he said.

“That’s why we called you,” replied the inspector.

He wandered through the building for hours.

Every path led elsewhere—and yet back to the same point.

That night, he sat in his office and opened the book of Immanuel Kant.

“Space and time are not properties of things in themselves,” he read, “but forms of our sensibility.”

“Therefore,” he noted in the margin, “if one changes the conditions of perception, one can change space itself as we experience it.”

The next morning, he returned to the building.

After careful observation, he concluded: two rooms that seemed different were, in fact, the same. They were accessed through different paths.

“The room of death is not unique,” he concluded. “It is double.”

He searched for the second one. After hours, he found it.

It was identical. On the table stood a glass containing traces of poison.

“Someone gave her the poison here,” he said to the inspector.

“In a space that for her was unified, but for us fragmented.”

The circle of suspects was small: a publisher, a former writer friend—both excluded—and an architect, her lover.

He was the building’s designer.

The architect-detective looked at him closely.

“I was inspired by M. C. Escher,” he said.

“And Immanuel Kant?” the detective asked.

“He says reality depends on the conditions of perception,” he replied.

“And you decided to murder a woman to prove it?”

“She wanted her final story to take place in this building—and for herself to be the victim,” answered the murderer.

The case was closed.

.

.

L’Affaire Criminelle du Bâtiment M.C. Escher

En tant qu’architecte, il croyait que les bâtiments n’étaient pas de simples espaces ; il les considérait comme des formes de pensée.

« L’architecture », disait-il, « est la manière dont l’esprit organise le monde. »

Dans son bureau, parmi des plans et des maquettes, se trouvait un exemplaire de la Critique de la raison pure de Immanuel Kant, rempli de notes, ainsi qu’une série d’impressions des constructions impossibles de M. C. Escher : des escaliers montant dans toutes les directions.

Ce matin-là, son téléphone sonna ; la police demandait son aide.

« Ce n’est pas simple », lui dirent-ils. « La femme a été retrouvée morte dans un bâtiment étrange. »

C’était une écrivaine célèbre de récits policiers, remplis d’énigmes paradoxales.

Le bâtiment se trouvait à la périphérie de la ville. Extérieurement, il semblait normal, mais en y entrant, il ressentit une étrange perception de l’espace.

Des escaliers menaient à des couloirs qui aboutissaient à des portes, lesquelles s’ouvraient sur des pièces situées, en apparence, au même niveau que le point de départ, mais depuis une direction différente. Les fenêtres montraient le même mur sous différents angles. C’était un bâtiment qui appliquait l’illusion optique de M. C. Escher à l’espace.

Ils entrèrent dans une pièce. La femme était allongée sur le sol.

« Poison », dit le médecin légiste.

L’architecte-détective observa la pièce.

« L’espace n’est pas ce qu’il paraît », dit-il.

« C’est pour cela que nous vous avons appelé », répondit le commissaire.

Il erra pendant des heures dans le bâtiment.

Chaque trajet menait ailleurs, et pourtant au même point.

Le soir même, il s’assit à son bureau et ouvrit le livre de Immanuel Kant.

« L’espace et le temps ne sont pas des propriétés des choses en soi », lut-il, « mais des formes de notre sensibilité. »

« Donc », nota-t-il en marge, « si quelqu’un modifie les conditions de la perception, il peut modifier l’espace lui-même tel que nous le vivons. »

Le lendemain matin, il retourna au bâtiment.

Après une observation minutieuse, il conclut que deux pièces apparemment différentes étaient en réalité une seule et même pièce, accessible par des chemins différents.

« La pièce de la mort n’est pas unique », conclut-il. « Elle est double. »

Il chercha la seconde et, après des heures, la trouva.

Elle était identique. Sur la table, un verre contenait des traces de poison.

« Quelqu’un lui a donné le poison ici », dit-il au commissaire.

« Dans un espace qui, pour elle, était unifié, mais pour nous fragmenté. »

Le cercle des suspects était restreint : un éditeur, un ancien ami écrivain — qu’il exclut — et un architecte, son amant.

C’était le concepteur du bâtiment.

L’architecte-détective le fixa attentivement.

« Je me suis inspiré de M. C. Escher », dit-il.

« Et Immanuel Kant ? » demanda le détective.

« Il dit que la réalité dépend des conditions de perception », répondit-il.

« Et vous avez décidé de tuer une femme pour le prouver ? »

« Elle voulait que sa dernière histoire se déroule dans ce bâtiment et être elle-même la victime », répondit le meurtrier.

L’affaire fut close.

.

.

Der Kriminalfall des M.C.-Escher-Gebäudes

Als Architekt glaubte er, dass Gebäude nicht bloß Räume seien; er betrachtete sie als Formen des Denkens.

„Architektur“, sagte er, „ist die Art und Weise, wie der Geist die Welt organisiert.“

In seinem Büro, zwischen Plänen und Modellen, befand sich ein Exemplar der Kritik der reinen Vernunft von Immanuel Kant, voller Notizen, sowie eine Reihe von Drucken der unmöglichen Konstruktionen von M. C. Escher: Treppen, die in alle Richtungen aufwärts führten.

An diesem Morgen klingelte sein Telefon; die Polizei bat um seine Hilfe.

„Es ist nicht einfach“, sagten sie ihm. „Die Frau wurde tot in einem seltsamen Gebäude gefunden.“

Sie war eine bekannte Autorin von Kriminalerzählungen, voller paradoxer Rätsel.

Das Gebäude befand sich am Rand der Stadt. Von außen wirkte es normal, doch beim Betreten verspürte er ein eigenartiges Raumgefühl.

Treppen führten zu Korridoren, die in Türen endeten, welche sich in Räume öffneten, die scheinbar auf derselben Ebene wie der Ausgangspunkt lagen, jedoch aus einer anderen Richtung. Fenster zeigten dieselbe Wand aus unterschiedlichen Blickwinkeln. Es war ein Gebäude, das die optischen Illusionen von M. C. Escher auf den Raum übertrug.

Sie betraten ein Zimmer. Die Frau lag auf dem Boden.

„Gift“, sagte der Gerichtsmediziner.

Der Architekt-Detektiv sah sich um.

„Der Raum ist nicht das, was er scheint“, sagte er.

„Deshalb haben wir Sie gerufen“, antwortete der Kommissar.

Er durchstreifte stundenlang das Gebäude.

Jeder Weg führte woanders hin – und zugleich zum selben Punkt zurück.

Am selben Abend setzte er sich in sein Büro und öffnete das Buch von Immanuel Kant.

„Raum und Zeit sind keine Eigenschaften der Dinge an sich“, las er, „sondern Formen unserer Anschauung.“

„Also“, notierte er am Rand der Seite, „wenn jemand die Bedingungen der Wahrnehmung verändert, kann er den Raum selbst verändern, so wie wir ihn erleben.“

Am nächsten Morgen kehrte er in das Gebäude zurück.

Nach sorgfältiger Beobachtung kam er zu dem Schluss, dass zwei Räume, die unterschiedlich erschienen, in Wirklichkeit ein und derselbe waren – erreichbar über verschiedene Wege.

„Der Raum des Todes ist nicht einzigartig“, schloss er. „Er ist doppelt.“

Er suchte den zweiten und fand ihn nach Stunden.

Er war identisch. Auf dem Tisch stand ein Glas mit Spuren von Gift.

„Jemand hat ihr hier das Gift gegeben“, sagte er zum Kommissar.

„In einem Raum, der für sie einheitlich war, für uns jedoch fragmentiert.“

Der Kreis der Verdächtigen war klein: ein Verleger, ein ehemaliger befreundeter Schriftsteller – beide schloss er aus – und ein Architekt, ihr Liebhaber.

Er war der Entwerfer des Gebäudes.

Der Architekt-Detektiv sah ihn prüfend an.

„Ich habe mich von M. C. Escher inspirieren lassen“, sagte der Architekt.

„Und von Immanuel Kant?“ fragte der Detektiv.

„Er sagt, dass die Realität von den Bedingungen der Wahrnehmung abhängt“, antwortete er.

„Und Sie haben beschlossen, eine Frau zu töten, um das zu beweisen?“

„Sie wollte, dass sich ihre letzte Geschichte in diesem Gebäude abspielt – und selbst das Opfer sein“, antwortete der Mörder.

Der Fall wurde abgeschlossen.

.

.

Il Caso Criminale dell’Edificio M.C. Escher

Come architetto, credeva che gli edifici non fossero semplici spazi; li considerava forme di pensiero.

«L’architettura», diceva, «è il modo in cui la mente organizza il mondo.»

Nel suo ufficio, tra disegni e modelli, si trovava una copia della Critica della ragion pura di Immanuel Kant, piena di annotazioni, insieme a una serie di stampe delle costruzioni impossibili di M. C. Escher: scale che salivano in tutte le direzioni.

Quella mattina squillò il telefono; la polizia chiedeva il suo aiuto.

«Non è semplice», gli dissero. «La donna è stata trovata morta in un edificio strano.»

Era una nota scrittrice di racconti polizieschi, pieni di enigmi paradossali.

L’edificio si trovava ai margini della città. Dall’esterno sembrava normale, ma entrando provò una strana percezione dello spazio.

Scale conducevano a corridoi che terminavano in porte, le quali si aprivano su stanze che si trovavano, apparentemente, allo stesso livello del punto di partenza, ma da una direzione diversa. Le finestre mostravano la stessa parete da angolazioni differenti. Era un edificio che applicava l’illusione ottica di M. C. Escher allo spazio.

Entrarono in una stanza. La donna giaceva sul pavimento.

«Veleno», disse il medico legale.

L’architetto-detective osservò la stanza.

«Lo spazio non è ciò che sembra», disse.

«Per questo l’abbiamo chiamata», rispose il commissario.

Vagò per ore all’interno dell’edificio.

Ogni percorso portava altrove, eppure allo stesso punto.

Quella sera si sedette nel suo ufficio e aprì il libro di Immanuel Kant.

«Lo spazio e il tempo non sono proprietà delle cose in sé», lesse, «ma forme della nostra sensibilità.»

«Dunque», annotò a margine, «se qualcuno modifica le condizioni della percezione, può modificare lo spazio stesso così come lo viviamo.»

La mattina seguente tornò all’edificio.

Dopo un’osservazione accurata concluse che due stanze, apparentemente diverse, erano in realtà la stessa, accessibile attraverso percorsi differenti.

«La stanza della morte non è unica», concluse. «È doppia.»

Cercò la seconda e, dopo ore, la trovò.

Era identica. Sul tavolo c’era un bicchiere con tracce di veleno.

«Qualcuno le ha dato il veleno qui», disse al commissario.

«In uno spazio che per lei era unitario, ma per noi frammentato.»

Il cerchio dei sospetti era ristretto: un editore, un ex amico scrittore — che escluse — e un architetto, suo amante.

Era il progettista dell’edificio.

L’architetto-detective lo guardò attentamente.

«Mi sono ispirato a M. C. Escher», disse l’architetto.

«E Immanuel Kant?» chiese il detective.

«Dice che la realtà dipende dalle condizioni della percezione», rispose.

«E ha deciso di uccidere una donna per dimostrarlo?»

«Lei voleva che la sua ultima storia si svolgesse in questo edificio — ed essere lei stessa la vittima», rispose l’assassino.

Il caso fu chiuso.

.

.

El Caso Criminal del Edificio M.C. Escher

Como arquitecto, creía que los edificios no eran simples espacios; los consideraba formas de pensamiento.

«La arquitectura», decía, «es la manera en que la mente organiza el mundo.»

En su oficina, entre planos y maquetas, había un ejemplar de la Crítica de la razón pura de Immanuel Kant, lleno de anotaciones, junto con una serie de impresiones de las construcciones imposibles de M. C. Escher: escaleras que ascendían en todas las direcciones.

Aquella mañana sonó el teléfono; la policía solicitaba su ayuda.

«No es sencillo», le dijeron. «La mujer fue encontrada muerta dentro de un edificio extraño.»

Era una conocida escritora de relatos policiales, llenos de enigmas paradójicos.

El edificio se encontraba en las afueras de la ciudad. Desde el exterior parecía normal, pero al entrar sintió una extraña percepción del espacio.

Escaleras conducían a pasillos que terminaban en puertas, las cuales se abrían a habitaciones que parecían estar al mismo nivel que el punto de partida, pero desde una dirección diferente. Las ventanas mostraban la misma pared desde distintos ángulos. Era un edificio que aplicaba la ilusión óptica de M. C. Escher al espacio.

Entraron en una habitación. La mujer yacía en el suelo.

«Veneno», dijo el forense.

El arquitecto-detective observó la habitación.

«El espacio no es lo que parece», dijo.

«Por eso lo llamamos», respondió el comisario.

Deambuló durante horas por el edificio.

Cada recorrido conducía a otro lugar, y sin embargo al mismo punto.

Esa misma noche se sentó en su oficina y abrió el libro de Immanuel Kant.

«El espacio y el tiempo no son propiedades de las cosas en sí», leyó, «sino formas de nuestra sensibilidad.»

«Por lo tanto», anotó al margen, «si alguien cambia las condiciones de la percepción, puede cambiar el espacio mismo tal como lo experimentamos.»

A la mañana siguiente regresó al edificio.

Tras una observación minuciosa concluyó que dos habitaciones que parecían diferentes eran, en realidad, la misma, accesible por caminos distintos.

«La habitación de la muerte no es única», concluyó. «Es doble.»

Buscó la segunda y, después de horas, la encontró.

Era idéntica. Sobre la mesa había un vaso con restos de veneno.

«Alguien le dio el veneno aquí», dijo al comisario.

«En un espacio que para ella era unitario, pero para nosotros fragmentado.»

El círculo de sospechosos era reducido: un editor, un antiguo amigo escritor —a quienes descartó— y un arquitecto, su amante.

Era el diseñador del edificio.

El arquitecto-detective lo miró fijamente.

«Me inspiré en M. C. Escher», dijo el arquitecto.

«¿Y Immanuel Kant?» preguntó el detective.

«Dice que la realidad depende de las condiciones de la percepción», respondió.

«¿Y decidió asesinar a una mujer para demostrarlo?»

«Ella quería que su última historia se desarrollara en este edificio —y ser ella misma la víctima», respondió el asesino.

El caso fue cerrado.

.

.

O Caso Criminal do Edifício M.C. Escher

Como arquiteto, ele acreditava que os edifícios não eram simples espaços; considerava-os formas de pensamento.

«A arquitetura», dizia, «é a maneira como a mente organiza o mundo.»

No seu escritório, entre desenhos e maquetes, havia um exemplar da Crítica da Razão Pura de Immanuel Kant, cheio de anotações, juntamente com uma série de impressões das construções impossíveis de M. C. Escher: escadas que subiam em todas as direções.

Naquela manhã, o telefone tocou; a polícia pedia a sua ajuda.

«Não é simples», disseram-lhe. «A mulher foi encontrada morta dentro de um edifício estranho.»

Ela era uma conhecida escritora de contos policiais, repletos de enigmas paradoxais.

O edifício ficava na periferia da cidade. Por fora parecia normal, mas ao entrar ele sentiu uma estranha percepção do espaço.

Escadas conduziam a corredores que terminavam em portas, as quais se abriam para salas que pareciam estar ao mesmo nível do ponto de partida, mas a partir de uma direção diferente. As janelas mostravam a mesma parede sob ângulos distintos. Era um edifício que aplicava a ilusão ótica de M. C. Escher ao espaço.

Entraram numa sala. A mulher estava caída no chão.

«Veneno», disse o médico legista.

O arquiteto-detetive observou o espaço.

«O espaço não é o que parece», disse.

«Foi por isso que o chamámos», respondeu o comissário.

Ele percorreu o edifício durante horas.

Cada percurso levava a outro lugar — e, ao mesmo tempo, ao mesmo ponto.

Nessa mesma noite, sentou-se no seu escritório e abriu o livro de Immanuel Kant.

«O espaço e o tempo não são propriedades das coisas em si», leu, «mas formas da nossa sensibilidade.»

«Logo», anotou à margem, «se alguém alterar as condições da perceção, pode alterar o próprio espaço tal como o experienciamos.»

Na manhã seguinte, voltou ao edifício.

Após uma observação minuciosa, concluiu que duas salas aparentemente diferentes eram, na verdade, a mesma, acessível por caminhos distintos.

«A sala da morte não é única», concluiu. «É dupla.»

Procurou a segunda e, depois de horas, encontrou-a.

Era idêntica. Sobre a mesa havia um copo com vestígios de veneno.

«Alguém lhe deu o veneno aqui», disse ao comissário.

«Num espaço que, para ela, era uno, mas para nós fragmentado.»

O círculo de suspeitos era reduzido: um editor, um antigo amigo escritor — que ele excluiu — e um arquiteto, seu amante.

Era o projetista do edifício.

O arquiteto-detetive olhou-o atentamente.

«Inspirei-me em M. C. Escher», disse o arquiteto.

«E em Immanuel Kant?» perguntou o detetive.

«Ele diz que a realidade depende das condições da perceção», respondeu.

«E decidiu matar uma mulher para o provar?»

«Ela queria que a sua última história se passasse neste edifício — e ser ela própria a vítima», respondeu o assassino.

O caso foi encerrado.

.

.

.

.

.

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Φωτογραφιση

Κάθισε σε μια καρέκλα απέναντι,σταύρωσε τα χέρια της.

-Δεν θέλω να φανώ όμορφη,είπε,

Μη με φωτίσεις πολύ.Δεν αντέχω το φως.

Η πρώτη λήψη.

Εκείνη στάθηκε όρθια, δίπλα στο παράθυρο.

-Τι σκέφτεσαι;τη ρώτησε.

-Την πρώτη μου μέρα, απάντησε.

Η δεύτερη λήψη.

Η πρώτη μαρτυρία:

Την πρώτη φορά δεν ένιωσα τίποτα.Αυτό με τρόμαξε περισσότερο απ’ όλα,η απουσία αντίδρασης.

Η τρίτη λήψη:

η γυναίκα ξάπλωσε στο κρεβάτι,το αριστερό πόδι της ανασηκωμένο σε κλίση πλάγια,

το τακούνι μισοβγαλμενο έτοιμο να πέσει.

Η δεύτερη μαρτυρία:

Είναι η μοναξιά.Η ανάγκη να ακουμπήσει κάποιος πάνω σου,έστω και ψεύτικα.

Το κλικ τής μηχανής στην τέταρτη ληψη:

2/3 μεσαία,μπροστά στο άσπρο τοιχο.

-Τι φοβάσαι;τη ρώτησε.

Εκείνη εκλεισε τα μάτια.

Η τρίτη μαρτυρια:

Όταν μένει η σιωπή.

Εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν έγινε τίποτα,κανενα ίχνος,σαν να μην υπήρξες ποτέ.

Αυτό σε διαλύει,ότι αυτό που εισαι δεν σημαίνει τίποτα.

Στην τελευταία ληψη αφαίρεσε όλα τα φώτα.

-Που είσαι,τη ρώτησε,μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι;

Η τελευταια μαρτυρια:

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω αόρατη.

Τέλος λήψεων.

Εκείνη έφυγε.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Μικρές Ιστορίες)

Το ψέμα τού αδελφού μου

Ο αδελφός μου ο μικρός αν και είχε αδύνατο σώμα,η φαντασία του ήταν ισχυρη.

Επλαθε ιστορίες,τόσον αληθοφανεις,τις οποίες δεν μπορουσα να διαψεύσω.

Μία ημέρα ειπε ότι μέσα στο δάσος είδε έναν άνθρωπο χωρίς κεφάλι να περπατα.

Η μάνα μας οταν το άκουσε σταυρωκοπηθηκε και οι χωρικοί θορυβηθηκαν.

-Λες ψεματα,τού είπα αυστηρα,κι αυτό να ξέρεις είναι αμαρτια.

Εκείνος δεν είπε λέξη, μόνον κοκκίνισε το πρόσωπο του,από ντροπή, και χαμήλωσε

τα μάτια.

Από τότε έπαψε να λεγει τα οραματα του.

Χρόνια ύστερα,μεγάλοι πια,όταν κάποτε βρεθήκαμε μέσα στο δάσος,σταμάτησε σε ένα

μέρος και μού είπε:

-Εδω ήταν τοτε,αλλά δεν ήταν άνθρωπος,ήταν ο φόβος μου.Και εγώ προσπάθησα να

σου τον πω,και συ τον ειπες ψεύδος.

Τότε καταλαβα τον αδελφό μου,την αλήθεια του,και δεν μίλησα.

.

.

.

 .

.

Μηδεια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Ευριπίδης Μηδεια

στίχοι 111-114

Μηδεια

αἰαῖ,

ἔπαθον τλάμων ἔπαθον μεγάλων

ἄξι᾽ ὀδυρμῶν. ὦ κατάρατοι

παῖδες ὄλοισθε στυγερᾶς ματρὸς

σὺν πατρί, καὶ πᾶς δόμος ἔρροι

αχ

έπαθα η δυστυχη

μεγάλα δεινά επαθα

που οδυρμους προκαλούν,

ω καταραμένα παιδια μισητης μάνας

να χαθειτε μαζι με τον πατερα

και το σπίτι ολοκληρο

να συντριφτει

.

.

.

Μηδεια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μια μέρα τής Μήδειας στο Ψυχιατρικό Άσυλο

(Μια ταινία)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Ξύπνησε με ενα βάρος στο στήθος,σαν ένα αορατο σώμα να κάθονταν εκεί πάνω,να την πνίγει.

Το δωμάτιο τής ψυχιατρικής κλινικής ήταν λευκό.

Σηκώθηκε αργά,τα πόδια της άγγιξαν το κρύο πάτωμα,έμεινε ακίνητη,στο κεφάλι της ένα βουητο.

Πήγε στο παράθυρο.

Στο βάθος,μέσα από το μικρό παράθυρο και τα σιδερένια κάγκελα,ειδε ένα κομμάτι ουρανού και μια σειρά από λεύκες.

Το πρωινό σερβιριστηκε στις επτά.Σε εναν πλαστικό δίσκο ψωμί με βούτυρο και καφές.

Η Μήδεια κάθισε στο κοινό τραπέζι,ανάμεσα σε άλλους ασθενείς.

Απέναντί της καθονταν μια γυναίκα που μιλούσε συνεχώς με τον εαυτό της.

Η Μήδεια εκοψε το ψωμί σε μικρά κομμάτια.

-Πρέπει να ταΐζεις πρώτα τα παιδιά,είπε ξαφνικά.

Η γυναίκα απέναντι σταμάτησε να μιλά και την κοίταξε.

-Ποια παιδιά;ρώτησε.

Η Μήδεια χαμογέλασε.

-Τα παιδιά που δεν πεινάνε πια.

Η γυναίκα σηκώθηκε κι εφυγε. Ο άνδρας δίπλα της γέλασε δυνατά,κι έπειτα ξέσπασε σε λυγμούς.

Η Μήδεια δεν έφαγε.

Στις εννέα είχε συνεδρία.

Ο ψυχίατρος,το γραφείο, ένα τραπέζι,δύο καρέκλες,ένα φυτό πλαστικο.

-Πώς είσαι σήμερα;τη ρώτησε.

Η Μήδεια κοίταξε τα χέρια της.

-Ήσυχα,είπε,πολύ ήσυχα.

Η ησυχία είναι χειρότερη. Στην ησυχία δεν ακούω τις φωνές τους.

Ο γιατρός σημείωσε κάτι.

-Σκέφτεσαι ακόμα εκείνα που συνέβησαν;

Η Μήδεια σήκωσε το βλέμμα της.

-Δεν συνέβησαν,είπε,

από μένα έγιναν.

Σιωπή.

-Εχεις μετανιώσει; ρώτησε ο γιατρός.

Η Μήδεια σηκώθηκε.

-Δεν έχω,απαντησε.

Το απογευμα περιπατος στον κήπο.

Η Μήδεια περπατούσε αργά,ο ήλιος έπεφτε πάνω της,στις λευκες έτρεμαν τα φύλλα.Κάπου μακριά ακούστηκε ένα παιδικό γέλιο.

Σταμάτησε.

Έκλεισε τα μάτια.

Για μια στιγμή είδε δύο μικρές σκιές να τρέχουν μπροστά της.

-Μη,φώναξε.

Οι σκιές χάθηκαν.

Άνοιξε τα μάτια.

Μια νοσοκόμα την πλησίασε.

-Είσαι καλά; ρώτησε.

-Ναι,απάντησε

Η νοσοκόμα την άγγιξε ελαφρά τον ώμο και έφυγε.

Αργότερα στο εργαστήριο ζωγραφικης σε ένα χαρτί με μολύβι ζωγράφισε δύο κύκλους.Μετα τούς έσβησε.

Ξανά τούς ζωγραφισε και τούς έσβησε.

Ξανά και ξανά.

Μέχρι που το χαρτί σχίστηκε.

Τη νύχτα στο δωμάτιο της ξαπλωμένη στο κρεβατι έβλεπε κάτω από τη χαραμάδα τής πόρτας

μια λεπτή γραμμή φως.

Έκλεισε τα μάτια.

Άκουσε τη πόρτα να ανοίγει.

-Μητέρα,άκουσε να την φωνάζουν.

-Είμαι εδώ,ψιθύρισε.

Σιωπή.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή η Μήδεια αποκοιμήθηκε.

.

.

.

A Day of Medea in the Psychiatric Asylum

She woke up with a weight on her chest, as if an invisible body were sitting there, suffocating her.

The room of the psychiatric clinic was white.

She rose slowly; her feet touched the cold floor. She remained still, a buzzing in her head.

She went to the window.

In the distance, through the small window and the iron bars, she saw a patch of sky and a row of poplars.

Breakfast was served at seven. On a plastic tray: bread with butter and coffee.

Medea sat at the common table, among other patients.

Across from her sat a woman who kept talking to herself.

Medea cut the bread into small pieces.

“You must feed the children first,” she said suddenly.

The woman across stopped speaking and looked at her.

“Which children?” she asked.

Medea smiled.

“The children who are no longer hungry.”

The woman stood up and left. The man beside her laughed loudly, then burst into sobs.

Medea did not eat.

At nine she had a session.

The psychiatrist, the office, a table, two chairs, a plastic plant.

“How are you today?” he asked her.

Medea looked at her hands.

“Quiet,” she said, “very quiet.

The quiet is worse. In the quiet I do not hear their voices.”

The doctor wrote something down.

“Do you still think about what happened?”

Medea raised her gaze.

“It did not happen,” she said,

“I made it happen.”

Silence.

“Do you regret it?” the doctor asked.

Medea stood up.

“I do not,” she replied.

In the afternoon, a walk in the garden.

Medea walked slowly; the sun fell upon her, the leaves of the poplars trembled. Somewhere far away, a child’s laughter was heard.

She stopped.

She closed her eyes.

For a moment she saw two small shadows running before her.

“No,” she cried.

The shadows vanished.

She opened her eyes.

A nurse approached her.

“Are you alright?” she asked.

“Yes,” Medea answered.

The nurse lightly touched her shoulder and left.

Later, in the painting workshop, on a sheet of paper, she drew two circles with a pencil. Then she erased them.

She drew them again and erased them.

Again and again.

Until the paper tore.

At night, in her room, lying in bed, she saw beneath the crack of the door

a thin line of light.

She closed her eyes.

She heard the door open.

“Mother,” she heard them call her.

“I am here,” she whispered.

Silence.

And within that silence, Medea fell asleep.

.

.

Une journée de Medea à l’asile psychiatrique

Elle se réveilla avec un poids sur la poitrine, comme si un corps invisible s’y était assis, l’étouffant.

La chambre de la clinique psychiatrique était blanche.

Elle se leva lentement ; ses pieds touchèrent le sol froid. Elle resta immobile, un bourdonnement dans la tête.

Elle alla à la fenêtre.

Au loin, à travers la petite fenêtre et les barreaux de fer, elle aperçut un morceau de ciel et une rangée de peupliers.

Le petit déjeuner fut servi à sept heures. Sur un plateau en plastique : du pain avec du beurre et du café.

Médée s’assit à la table commune, parmi les autres patients.

En face d’elle se tenait une femme qui parlait sans cesse toute seule.

Médée coupa le pain en petits morceaux.

« Il faut d’abord nourrir les enfants », dit-elle soudain.

La femme en face cessa de parler et la regarda.

« Quels enfants ? » demanda-t-elle.

Médée sourit.

« Les enfants qui n’ont plus faim. »

La femme se leva et partit. L’homme à côté d’elle éclata de rire, puis fondit en sanglots.

Médée ne mangea pas.

À neuf heures, elle avait une séance.

Le psychiatre, le bureau, une table, deux chaises, une plante en plastique.

« Comment allez-vous aujourd’hui ? » lui demanda-t-il.

Médée regarda ses mains.

« Calme, dit-elle, très calme.

Le calme est pire. Dans le calme, je n’entends pas leurs voix. »

Le médecin nota quelque chose.

« Pensez-vous encore à ce qui s’est passé ? »

Médée leva les yeux.

« Cela ne s’est pas passé, dit-elle,

c’est moi qui l’ai fait. »

Silence.

« Le regrettez-vous ? » demanda le médecin.

Médée se leva.

« Non », répondit-elle.

L’après-midi, promenade dans le jardin.

Médée marchait lentement ; le soleil tombait sur elle, les feuilles des peupliers frémissaient. Quelque part au loin, un rire d’enfant se fit entendre.

Elle s’arrêta.

Elle ferma les yeux.

Pendant un instant, elle vit deux petites ombres courir devant elle.

« Non », cria-t-elle.

Les ombres disparurent.

Elle ouvrit les yeux.

Une infirmière s’approcha.

« Ça va ? » demanda-t-elle.

« Oui », répondit Médée.

L’infirmière lui toucha légèrement l’épaule et s’en alla.

Plus tard, à l’atelier de peinture, sur une feuille, elle dessina deux cercles au crayon. Puis elle les effaça.

Elle les dessina à nouveau et les effaça.

Encore et encore.

Jusqu’à ce que le papier se déchire.

La nuit, dans sa chambre, allongée sur son lit, elle voyait sous l’entrebâillement de la porte

une fine ligne de lumière.

Elle ferma les yeux.

Elle entendit la porte s’ouvrir.

« Maman », l’entendit-elle appeler.

« Je suis ici », murmura-t-elle.

Silence.

Et dans ce silence, Médée s’endormit.

.

.

Ein Tag der Medea in der psychiatrischen Anstalt

Sie wachte mit einem Gewicht auf der Brust auf, als säße ein unsichtbarer Körper darauf und ersticke sie.

Das Zimmer der psychiatrischen Klinik war weiß.

Sie stand langsam auf; ihre Füße berührten den kalten Boden. Sie blieb reglos stehen, ein Summen in ihrem Kopf.

Sie ging zum Fenster.

In der Ferne, durch das kleine Fenster und die eisernen Gitter, sah sie ein Stück Himmel und eine Reihe von Pappeln.

Das Frühstück wurde um sieben serviert. Auf einem Plastiktablett: Brot mit Butter und Kaffee.

Medea setzte sich an den Gemeinschaftstisch, zwischen andere Patienten.

Gegenüber von ihr saß eine Frau, die ununterbrochen mit sich selbst sprach.

Medea schnitt das Brot in kleine Stücke.

„Man muss zuerst die Kinder füttern“, sagte sie plötzlich.

Die Frau gegenüber hörte auf zu sprechen und sah sie an.

„Welche Kinder?“ fragte sie.

Medea lächelte.

„Die Kinder, die keinen Hunger mehr haben.“

Die Frau stand auf und ging. Der Mann neben ihr lachte laut und brach dann in Schluchzen aus.

Medea aß nicht.

Um neun hatte sie eine Sitzung.

Der Psychiater, das Büro, ein Tisch, zwei Stühle, eine Plastikpflanze.

„Wie geht es Ihnen heute?“ fragte er sie.

Medea sah auf ihre Hände.

„Still“, sagte sie, „sehr still.

Die Stille ist schlimmer. In der Stille höre ich ihre Stimmen nicht.“

Der Arzt notierte etwas.

„Denken Sie noch an das, was geschehen ist?“

Medea hob den Blick.

„Es ist nicht geschehen“, sagte sie,

„ich habe es geschehen lassen.“

Stille.

„Bereuen Sie es?“ fragte der Arzt.

Medea stand auf.

„Nein“, antwortete sie.

Am Nachmittag ein Spaziergang im Garten.

Medea ging langsam; die Sonne fiel auf sie, die Blätter der Pappeln zitterten. Irgendwo in der Ferne war Kinderlachen zu hören.

Sie blieb stehen.

Sie schloss die Augen.

Für einen Moment sah sie zwei kleine Schatten vor sich laufen.

„Nein“, rief sie.

Die Schatten verschwanden.

Sie öffnete die Augen.

Eine Krankenschwester näherte sich ihr.

„Geht es Ihnen gut?“ fragte sie.

„Ja“, antwortete Medea.

Die Krankenschwester berührte leicht ihre Schulter und ging fort.

Später, im Malkurs, zeichnete sie auf ein Blatt Papier mit einem Bleistift zwei Kreise. Dann löschte sie sie.

Sie zeichnete sie wieder und löschte sie.

Wieder und wieder.

Bis das Papier zerriss.

In der Nacht, in ihrem Zimmer, lag sie im Bett und sah unter dem Türspalt

einen schmalen Lichtstreifen.

Sie schloss die Augen.

Sie hörte die Tür sich öffnen.

„Mutter“, hörte sie sie rufen.

„Ich bin hier“, flüsterte sie.

Stille.

Und in dieser Stille schlief Medea ein.

.

.

Una giornata di Medea nel manicomio psichiatrico

Si svegliò con un peso sul petto, come se un corpo invisibile vi fosse seduto sopra, soffocandola.

La stanza della clinica psichiatrica era bianca.

Si alzò lentamente; i suoi piedi toccarono il pavimento freddo. Rimase immobile, un ronzio nella testa.

Andò alla finestra.

In lontananza, attraverso la piccola finestra e le sbarre di ferro, vide un pezzo di cielo e una fila di pioppi.

La colazione fu servita alle sette. Su un vassoio di plastica: pane con burro e caffè.

Medea si sedette al tavolo comune, tra gli altri pazienti.

Di fronte a lei sedeva una donna che parlava continuamente da sola.

Medea tagliò il pane in piccoli pezzi.

«Bisogna nutrire prima i bambini», disse all’improvviso.

La donna di fronte smise di parlare e la guardò.

«Quali bambini?» chiese.

Medea sorrise.

«I bambini che non hanno più fame.»

La donna si alzò e se ne andò. L’uomo accanto a lei rise forte, poi scoppiò in lacrime.

Medea non mangiò.

Alle nove aveva una seduta.

Lo psichiatra, l’ufficio, un tavolo, due sedie, una pianta di plastica.

«Come sta oggi?» le chiese.

Medea guardò le sue mani.

«Calma», disse, «molto calma.

Il silenzio è peggiore. Nel silenzio non sento le loro voci.»

Il medico annotò qualcosa.

«Pensa ancora a ciò che è successo?»

Medea alzò lo sguardo.

«Non è successo», disse,

«l’ho fatto io.»

Silenzio.

«Se ne pente?» chiese il medico.

Medea si alzò.

«No», rispose.

Nel pomeriggio, una passeggiata nel giardino.

Medea camminava lentamente; il sole cadeva su di lei, le foglie dei pioppi tremavano. Da qualche parte lontano si udì una risata di bambino.

Si fermò.

Chiuse gli occhi.

Per un momento vide due piccole ombre correre davanti a lei.

«No», gridò.

Le ombre scomparvero.

Aprì gli occhi.

Un’infermiera le si avvicinò.

«Sta bene?» chiese.

«Sì», rispose Medea.

L’infermiera le toccò leggermente la spalla e se ne andò.

Più tardi, nel laboratorio di pittura, su un foglio disegnò due cerchi con una matita. Poi li cancellò.

Li disegnò di nuovo e li cancellò.

Ancora e ancora.

Finché il foglio si strappò.

Di notte, nella sua stanza, sdraiata sul letto, vedeva sotto la fessura della porta

una sottile linea di luce.

Chiuse gli occhi.

Sentì la porta aprirsi.

«Madre», sentì chiamare.

«Sono qui», sussurrò.

Silenzio.

E in quel silenzio, Medea si addormentò.

.

.

Un día de Medea en el asilo psiquiátrico

Se despertó con un peso en el pecho, como si un cuerpo invisible estuviera sentado allí, asfixiándola.

La habitación de la clínica psiquiátrica era blanca.

Se levantó lentamente; sus pies tocaron el suelo frío. Permaneció inmóvil, con un zumbido en la cabeza.

Fue hacia la ventana.

A lo lejos, a través de la pequeña ventana y los barrotes de hierro, vio un trozo de cielo y una hilera de álamos.

El desayuno se sirvió a las siete. En una bandeja de plástico: pan con mantequilla y café.

Medea se sentó en la mesa común, entre otros pacientes.

Frente a ella estaba sentada una mujer que hablaba continuamente consigo misma.

Medea cortó el pan en pequeños trozos.

«Hay que alimentar primero a los niños», dijo de repente.

La mujer de enfrente dejó de hablar y la miró.

«¿Qué niños?» preguntó.

Medea sonrió.

«Los niños que ya no tienen hambre.»

La mujer se levantó y se fue. El hombre a su lado se rió a carcajadas y luego estalló en sollozos.

Medea no comió.

A las nueve tenía sesión.

El psiquiatra, el despacho, una mesa, dos sillas, una planta de plástico.

«¿Cómo estás hoy?» le preguntó.

Medea miró sus manos.

«Tranquila», dijo, «muy tranquila.

El silencio es peor. En el silencio no oigo sus voces.»

El médico anotó algo.

«¿Sigues pensando en lo que ocurrió?»

Medea levantó la mirada.

«No ocurrió», dijo,

«yo lo hice.»

Silencio.

«¿Te arrepientes?» preguntó el médico.

Medea se levantó.

«No», respondió.

Por la tarde, paseo en el jardín.

Medea caminaba lentamente; el sol caía sobre ella, las hojas de los álamos temblaban. En algún lugar lejano se oyó una risa infantil.

Se detuvo.

Cerró los ojos.

Por un instante vio dos pequeñas sombras corriendo delante de ella.

«No», gritó.

Las sombras desaparecieron.

Abrió los ojos.

Una enfermera se acercó.

«¿Estás bien?» preguntó.

«Sí», respondió Medea.

La enfermera le tocó suavemente el hombro y se fue.

Más tarde, en el taller de pintura, en una hoja dibujó dos círculos con lápiz. Luego los borró.

Los dibujó de nuevo y los borró.

Una y otra vez.

Hasta que el papel se rasgó.

Por la noche, en su habitación, acostada en la cama, veía bajo la rendija de la puerta

una fina línea de luz.

Cerró los ojos.

Oyó la puerta abrirse.

«Madre», oyó que la llamaban.

«Estoy aquí», susurró.

Silencio.

Y en ese silencio, Medea

.

.

Um dia de Medea no asilo psiquiátrico

Ela acordou com um peso no peito, como se um corpo invisível estivesse sentado ali, sufocando-a.

O quarto da clínica psiquiátrica era branco.

Levantou-se lentamente; seus pés tocaram o chão frio. Ficou imóvel, com um zumbido na cabeça.

Foi até a janela.

Ao longe, através da pequena janela e das grades de ferro, viu um pedaço de céu e uma fileira de choupos.

O café da manhã foi servido às sete. Em uma bandeja de plástico: pão com manteiga e café.

Medea sentou-se à mesa comum, entre outros pacientes.

À sua frente estava sentada uma mulher que falava continuamente consigo mesma.

Medea cortou o pão em pequenos pedaços.

«É preciso alimentar primeiro as crianças», disse de repente.

A mulher à frente parou de falar e olhou para ela.

«Que crianças?» perguntou.

Medea sorriu.

«As crianças que já não têm fome.»

A mulher levantou-se e foi embora. O homem ao lado dela riu alto e depois começou a chorar convulsivamente.

Medea não comeu.

Às nove tinha uma sessão.

O psiquiatra, o consultório, uma mesa, duas cadeiras, uma planta de plástico.

«Como está hoje?» perguntou-lhe.

Medea olhou para as mãos.

«Calma», disse, «muito calma.

O silêncio é pior. No silêncio não ouço as vozes deles.»

O médico anotou algo.

«Ainda pensa no que aconteceu?»

Medea levantou o olhar.

«Não aconteceu», disse,

«fui eu que fiz acontecer.»

Silêncio.

«Arrepende-se?» perguntou o médico.

Medea levantou-se.

«Não», respondeu.

À tarde, um passeio no jardim.

Medea caminhava lentamente; o sol caía sobre ela, as folhas dos choupos tremiam. Em algum lugar distante ouviu-se uma risada de criança.

Ela parou.

Fechou os olhos.

Por um instante viu duas pequenas sombras correndo à sua frente.

«Não», gritou.

As sombras desapareceram.

Abriu os olhos.

Uma enfermeira aproximou-se.

«Está bem?» perguntou.

«Sim», respondeu Medea.

A enfermeira tocou levemente seu ombro e foi embora.

Mais tarde, no ateliê de pintura, em uma folha desenhou dois círculos com lápis. Depois os apagou.

Desenhou-os novamente e os apagou.

De novo e de novo.

Até que o papel rasgou.

À noite, em seu quarto, deitada na cama, via sob a fresta da porta

uma fina linha de luz.

Fechou os olhos.

Ouviu a porta se abrir.

«Mãe», ouviu chamarem.

«Estou aqui», sussurrou.

Silêncio.

E dentro desse silêncio, Medea adormeceu.

.

.

.