.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-φωτο-ιχνη τής γυναικας
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
φωτο-ιχνη τής γυναικας
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η γυναίκα κοιτάζει ελαφρώς έξω από το κάδρο.
Εκεί αρχίζει η ιστορία της.
Οι πληροφορίες είναι λιγοστές.Δεν υπάρχει το όνομα της καταγεγραμμένο πίσω από τη φωτογραφία. Κανένα έτος.
Η γυναίκα φαίνεται γύρω στα σαράντα.
Μαρτυρίες από εραστές της.
Δεν άντεχε την ιδέα να εξαρτηθεί.Έφευγε πριν πληγωθεί.
Πάντα μόνη.Πάντα αυστηρά ευγενική.
Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης που τής ταίριαζε.
Στη φωτογραφία,το σώμα της επιδεικνύεται, προκαλεί.Δειχνει πως ελέγχει το συναίσθημα.
Δεν εκτίθεται.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε, σύμφωνα με την ανάλυση του φωτός, αργά το απόγευμα.
Η γυναίκα φορά ένα εφαρμοστό καρό φόρεμα, αυστηρά γεωμετρικά.Φαινεται να είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να συγκρατείται,να οργανώνει,να ελέγχει.
Τα ψηλοτάκουνα είναι επίδειξη.Το σώμα της προσφέρεται στο βλέμμα.Το χέρι ακουμπά ελαφρά στο μηρό. Μια χειρονομία ερωτισμού.
Το πρόσωπό της γυρισμένο προς τα πάνω, κρυμμένο πίσω από μεγάλα γυαλιά ηλίου. Δεν κοιτά τον φακό.Κοιτά κάτι που δεν βλέπουμε.
Το περιβάλλον είναι ένας κήπος.
Μετά τη φωτογραφία,τα ίχνη της χάνονται. Κανείς δεν την είδε ξανά.Ίσως άλλαξε πόλη.Ίσως απλώς έπαψε να επιτρέπει σε αλλους να την θυμούνται.
Η φωτογραφία της όμως έμεινε.
Και μέσα της έμεινε μια γυναίκα.
.
.
Photo-Traces of the Woman
The woman looks slightly outside the frame.
That is where her story begins.
The information is scarce. Her name is not written on the back of the photograph. No date.
She appears to be around forty.
Testimonies from her lovers.
She could not bear the idea of dependence. She left before being hurt.
Always alone. Always strictly polite.
It was a way of survival that suited her.
In the photograph, her body is displayed, provocative. It shows that she controls emotion.
She does not expose herself.
According to the analysis of the light, the photograph was taken late in the afternoon.
She wears a fitted checkered dress, strictly geometric. She seems like a woman who has learned to restrain herself, to organize, to control.
The high heels are a display. Her body offers itself to the gaze. Her hand rests lightly on her thigh. A gesture of eroticism.
Her face turned upward, hidden behind large sunglasses. She does not look at the camera. She looks at something we cannot see.
The setting is a garden.
After the photograph, her traces vanish. No one saw her again. Perhaps she changed cities. Perhaps she simply stopped allowing others to remember her.
But her photograph remained.
And within it, a woman remained.
.
.
Traces photographiques de la femme
La femme regarde légèrement hors du cadre.
C’est là que commence son histoire.
Les informations sont rares. Son nom n’est pas inscrit au dos de la photographie. Aucune date.
Elle semble avoir une quarantaine d’années.
Témoignages de ses amants.
Elle ne supportait pas l’idée de dépendre. Elle partait avant d’être blessée.
Toujours seule. Toujours strictement polie.
C’était une manière de survivre qui lui convenait.
Sur la photographie, son corps s’exhibe, provoque. Il montre qu’elle maîtrise l’émotion.
Elle ne s’expose pas.
Selon l’analyse de la lumière, la photographie a été prise en fin d’après-midi.
Elle porte une robe à carreaux ajustée, strictement géométrique. Elle semble être une femme qui a appris à se contenir, à organiser, à contrôler.
Les talons hauts sont une démonstration. Son corps s’offre au regard. Sa main repose légèrement sur sa cuisse. Un geste d’érotisme.
Son visage tourné vers le haut, dissimulé derrière de grandes lunettes de soleil. Elle ne regarde pas l’objectif. Elle regarde quelque chose que nous ne voyons pas.
Le décor est un jardin.
Après la photographie, ses traces se perdent. Personne ne la revit. Peut-être a-t-elle changé de ville. Peut-être a-t-elle simplement cessé de permettre aux autres de se souvenir d’elle.
Mais sa photographie est restée.
Et en elle, une femme est restée.
.
.
Foto-Spuren der Frau
Die Frau blickt leicht aus dem Bildrahmen hinaus.
Dort beginnt ihre Geschichte.
Die Informationen sind spärlich. Ihr Name ist nicht auf der Rückseite des Fotos vermerkt. Kein Datum.
Sie scheint etwa vierzig zu sein.
Aussagen von Liebhabern.
Sie ertrug den Gedanken an Abhängigkeit nicht. Sie ging, bevor sie verletzt wurde.
Immer allein. Immer streng höflich.
Es war eine Form des Überlebens, die zu ihr passte.
Auf dem Foto wird ihr Körper gezeigt, provokativ. Er zeigt, dass sie das Gefühl kontrolliert.
Sie gibt sich nicht preis.
Nach der Lichtanalyse wurde das Foto am späten Nachmittag aufgenommen.
Sie trägt ein eng anliegendes kariertes Kleid, streng geometrisch. Sie wirkt wie eine Frau, die gelernt hat, sich zu zügeln, zu organisieren, zu kontrollieren.
Die hohen Absätze sind eine Zurschaustellung. Ihr Körper bietet sich dem Blick an. Ihre Hand liegt leicht auf ihrem Oberschenkel. Eine Geste des Erotischen.
Ihr Gesicht nach oben gewandt, verborgen hinter großen Sonnenbrillen. Sie blickt nicht in die Kamera. Sie blickt auf etwas, das wir nicht sehen.
Die Umgebung ist ein Garten.
Nach dem Foto verlieren sich ihre Spuren. Niemand sah sie wieder. Vielleicht wechselte sie die Stadt. Vielleicht hörte sie einfach auf, anderen zu erlauben, sich an sie zu erinnern.
Doch ihr Foto blieb.
Und in ihm blieb eine Frau.
.
.
Tracce fotografiche della donna
La donna guarda leggermente fuori dall’inquadratura.
È lì che inizia la sua storia.
Le informazioni sono scarse. Il suo nome non è annotato sul retro della fotografia. Nessuna data.
Sembra avere circa quarant’anni.
Testimonianze dei suoi amanti.
Non sopportava l’idea di dipendere. Se ne andava prima di essere ferita.
Sempre sola. Sempre rigorosamente educata.
Era un modo di sopravvivere che le si addiceva.
Nella fotografia il suo corpo si esibisce, provoca. Mostra che controlla l’emozione.
Non si espone.
Secondo l’analisi della luce, la fotografia è stata scattata nel tardo pomeriggio.
Indossa un abito a quadri aderente, rigorosamente geometrico. Sembra una donna che ha imparato a trattenersi, a organizzare, a controllare.
I tacchi alti sono un’esibizione. Il suo corpo si offre allo sguardo. La mano poggia leggermente sulla coscia. Un gesto di erotismo.
Il volto rivolto verso l’alto, nascosto dietro grandi occhiali da sole. Non guarda l’obiettivo. Guarda qualcosa che non vediamo.
L’ambiente è un giardino.
Dopo la fotografia, le sue tracce scompaiono. Nessuno la vide più. Forse cambiò città. Forse semplicemente smise di permettere agli altri di ricordarla.
Ma la sua fotografia rimase.
E dentro di essa rimase una donna.
.
.
Rastros fotográficos de la mujer
La mujer mira ligeramente fuera del encuadre.
Ahí comienza su historia.
La información es escasa. Su nombre no está escrito en el reverso de la fotografía. Ninguna fecha.
Parece tener unos cuarenta años.
Testimonios de sus amantes.
No soportaba la idea de depender. Se marchaba antes de ser herida.
Siempre sola. Siempre estrictamente educada.
Era una forma de supervivencia que le convenía.
En la fotografía, su cuerpo se exhibe, provoca. Muestra que controla la emoción.
No se expone.
Según el análisis de la luz, la fotografía fue tomada a última hora de la tarde.
Lleva un vestido de cuadros ajustado, estrictamente geométrico. Parece una mujer que ha aprendido a contenerse, a organizarse, a controlar.
Los tacones altos son una exhibición. Su cuerpo se ofrece a la mirada. La mano descansa suavemente sobre el muslo. Un gesto de erotismo.
El rostro inclinado hacia arriba, oculto tras grandes gafas de sol. No mira a la cámara. Mira algo que no vemos.
El entorno es un jardín.
Después de la fotografía, sus rastros se pierden. Nadie la volvió a ver. Tal vez cambió de ciudad. Tal vez simplemente dejó de permitir que otros la recordaran.
Pero su fotografía permaneció.
Y dentro de ella permaneció una mujer.
.
.
Vestígios fotográficos da mulher
A mulher olha ligeiramente para fora do enquadramento.
É aí que começa a sua história.
As informações são escassas. O seu nome não está registado no verso da fotografia. Nenhuma data.
Ela parece ter cerca de quarenta anos.
Testemunhos de seus amantes.
Não suportava a ideia de depender. Partia antes de se magoar.
Sempre sozinha. Sempre estritamente educada.
Era uma forma de sobrevivência que lhe convinha.
Na fotografia, o seu corpo se exibe, provoca. Mostra que controla a emoção.
Ela não se expõe.
Segundo a análise da luz, a fotografia foi tirada no final da tarde.
Ela veste um vestido xadrez justo, estritamente geométrico. Parece uma mulher que aprendeu a conter-se, a organizar, a controlar.
Os saltos altos são uma exibição. O seu corpo oferece-se ao olhar. A mão repousa levemente sobre a coxa. Um gesto de erotismo.
O rosto voltado para cima, escondido atrás de grandes óculos de sol. Ela não olha para a câmara. Olha para algo que não vemos.
O ambiente é um jardim.
Depois da fotografia, os seus vestígios desaparecem. Ninguém a viu novamente. Talvez tenha mudado de cidade. Talvez simplesmente tenha deixado de permitir que os outros se lembrassem dela.
Mas a sua fotografia permaneceu.
E dentro dela permaneceu uma mulher.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου