.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Τελος
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Τελος
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Όταν έφτασα σ'αυτή τη πόλη έβρεχε.Μεσα χειμώνα.
Νοικιασα ενα διαμέρισμα.Το θεωρούσα καταφύγιο μου.Δεν.ειχα όρεξη για
πολλά.Εβγαινα ελάχιστα.
Την πρωτοείδα σε ένα σκοτεινό μπαρ στο κεντρο.Καθονταν μόνη στη μπαρα.
Με κοίταξε.
-Θελεις να καθίσεις κοντά μου;,είπε.
Διέκρινα τα κόκκινα χείλη της.Δεν είχα διάθεση.Εκεινη χαμογέλασε.
-Δεν θα είμαι επικίνδυνη για σενα,μου είπε.
Το αποφάσισα.Μια ομορφη γυναίκα.Μια περιπετεια.
Της είπα το όνομα μου.Ενα ψεύτικο.
-Οχι ονόματα,είπε,είναι πιο καλά έτσι.
Ζήτησα ποτό.Εκεινη δεν θυμάμαι τι ποτο επινε.
Καθίσαμε μέχρι να ξημερώσει.
Μου πρότεινε να πάμε στο διαμέρισμα ενός φίλου της που έλειπε ταξίδι.
Εκείνη ξάπλωσε στο κρεβάτι.
Μια γυναίκα,είπε,και ένας άντρας.
Δεν θέλω ονόματα,ούτε ιστορίες.
Δεν πηγαιναμε ποτέ πουθενά μαζί. Δεν περπατούσαμε στους δρόμους.
Συναντιομασταν πάντα στο διαμέρισμα.
-Οταν είμαι εδώ, μού είπε,είμαι παντού.
Όταν δεν είναι εδώ,δεν υπάρχω πουθενά.Ουτε κι εσύ.
Ένα μεγάλο διάστημα εξαφανίστηκε.
Όταν την ξαναείδα μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα μού είπε.
-Αυτο πρέπει να τελειώσει.
Δεν την ξαναείδα από τότε.
Το μπαρ όπου την πρωτοειδα έκλεισε.Η πολυκατοικία που ήταν το
διαμέρισμα γκρεμίστηκε για να γίνει ξενοδοχείο.Τιποτα δεν έμεινε που
να πιστοποιεί ότι υπήρξαμε.
.
.
The End
When I arrived in this city, it was raining. In the middle of winter.
I rented an apartment. I considered it my refuge. I wasn’t in the mood for much. I went out very little.
I first saw her in a dark bar downtown. She was sitting alone at the bar.
She looked at me.
“Do you want to sit near me?” she said.
I noticed her red lips. I wasn’t in the mood. She smiled.
“I won’t be dangerous for you,” she said.
I decided. A beautiful woman. An adventure.
I told her my name. A fake one.
“No names,” she said, “it’s better this way.”
I asked for a drink. I don’t remember what she drank.
We stayed until dawn.
She suggested we go to a friend’s apartment who was away on a trip.
There she lay on the bed.
A woman, she said, and a man.
I don’t want names, nor stories.
We never went anywhere together. We didn’t walk the streets.
We always met in the apartment.
“When I’m here,” she said, “I am everywhere. When I’m not here, I don’t exist anywhere. Neither do you.”
She disappeared for a long time.
When I saw her again in that apartment she told me:
“This must end.”
I never saw her again.
The bar where I first saw her closed. The building that housed the apartment was demolished for a hotel. Nothing remained to prove we existed.
.
.
La Fin
Quand je suis arrivé dans cette ville, il pleuvait. En plein hiver.
J’ai loué un appartement. Je le considérais comme mon refuge. Je n’avais pas envie de grand-chose. Je sortais très peu.
Je l’ai vue pour la première fois dans un bar sombre du centre-ville. Elle était assise seule au comptoir.
Elle m’a regardé.
« Veux-tu t’asseoir près de moi ? » dit-elle.
J’ai remarqué ses lèvres rouges. Je n’étais pas d’humeur. Elle a souri.
« Je ne serai pas dangereuse pour toi », dit-elle.
J’ai décidé. Une belle femme. Une aventure.
Je lui ai donné mon nom. Un faux.
« Pas de noms », dit-elle, « c’est mieux ainsi. »
J’ai demandé un verre. Je ne me souviens pas de ce qu’elle buvait.
Nous sommes restés jusqu’à l’aube.
Elle a proposé d’aller dans l’appartement d’un ami qui était en voyage.
Là, elle s’est allongée sur le lit.
Une femme, dit-elle, et un homme.
Je ne veux ni noms ni histoires.
Nous n’allions jamais nulle part ensemble. Nous ne marchions pas dans les rues.
Nous nous rencontrions toujours dans l’appartement.
« Quand je suis ici, dit-elle, je suis partout. Quand je ne suis pas ici, je n’existe nulle part. Toi non plus. »
Elle a disparu pendant longtemps.
Quand je l’ai revue dans cet appartement, elle m’a dit :
« Cela doit se terminer. »
Je ne l’ai jamais revue.
Le bar où je l’ai vue pour la première fois a fermé. L’immeuble de l’appartement a été démoli pour faire un hôtel. Rien ne restait pour prouver que nous avons existé.
.
.
Das Ende
Als ich in dieser Stadt ankam, regnete es. Mitten im Winter.
Ich mietete eine Wohnung. Ich betrachtete sie als mein Zufluchtsort. Ich hatte auf nichts Lust. Ich ging kaum hinaus.
Ich sah sie zum ersten Mal in einer dunklen Bar im Zentrum. Sie saß allein an der Theke.
Sie sah mich an.
„Willst du dich neben mich setzen?“ sagte sie.
Ich bemerkte ihre roten Lippen. Ich hatte keine Lust. Sie lächelte.
„Ich werde nicht gefährlich für dich sein“, sagte sie.
Ich entschied mich. Eine schöne Frau. Ein Abenteuer.
Ich nannte ihr meinen Namen. Einen falschen.
„Keine Namen“, sagte sie, „so ist es besser.“
Ich bestellte ein Getränk. Ich erinnere mich nicht, was sie trank.
Wir blieben bis zum Morgengrauen.
Sie schlug vor, in die Wohnung eines Freundes zu gehen, der verreist war.
Dort legte sie sich auf das Bett.
Eine Frau, sagte sie, und ein Mann.
Ich will keine Namen, keine Geschichten.
Wir gingen nie irgendwohin zusammen. Wir gingen nicht durch die Straßen.
Wir trafen uns immer in der Wohnung.
„Wenn ich hier bin“, sagte sie, „bin ich überall. Wenn ich nicht hier bin, existiere ich nirgends. Du auch nicht.“
Sie verschwand für lange Zeit.
Als ich sie wieder in dieser Wohnung sah, sagte sie:
„Das muss enden.“
Ich habe sie nie wieder gesehen.
Die Bar, in der ich sie zuerst sah, schloss. Das Gebäude, in dem die Wohnung war, wurde für ein Hotel abgerissen. Nichts blieb übrig, um zu beweisen, dass wir existiert haben.
.
.
La Fine
Quando arrivai in questa città, pioveva. In pieno inverno.
Affittai un appartamento. Lo consideravo il mio rifugio. Non avevo voglia di molto. Uscivo pochissimo.
La vidi per la prima volta in un bar buio nel centro. Era seduta da sola al bancone.
Mi guardò.
“Vuoi sederti vicino a me?” disse.
Notai le sue labbra rosse. Non avevo voglia. Lei sorrise.
“Non sarò pericolosa per te”, disse.
Decisi. Una donna bella. Un’avventura.
Le dissi il mio nome. Uno falso.
“Niente nomi”, disse, “è meglio così.”
Chiesi da bere. Non ricordo cosa beveva.
Rimanemmo fino all’alba.
Mi propose di andare nell’appartamento di un amico che era in viaggio.
Lì si sdraiò sul letto.
Una donna, disse, e un uomo.
Non voglio nomi, né storie.
Non andavamo mai da nessuna parte insieme. Non passeggiavamo per le strade.
Ci incontravamo sempre nell’appartamento.
“Quando sono qui”, disse, “sono ovunque. Quando non sono qui, non esisto da nessuna parte. Neanche tu.”
Sparì per un lungo periodo.
Quando la rividi in quell’appartamento, mi disse:
“Questo deve finire.”
Non la rividi mai più.
Il bar dove l’avevo vista per la prima volta chiuse. L’edificio dove c’era l’appartamento fu demolito per costruire un hotel. Non rimase nulla a testimoniare che eravamo esistiti.
.
.
El Fin
Cuando llegué a esta ciudad, llovía. En pleno invierno.
Alquilé un apartamento. Lo consideraba mi refugio. No tenía ganas de mucho. Salía muy poco.
La vi por primera vez en un bar oscuro del centro. Estaba sentada sola en la barra.
Me miró.
“¿Quieres sentarte cerca de mí?” dijo.
Noté sus labios rojos. No tenía ganas. Ella sonrió.
“No seré peligrosa para ti”, dijo.
Decidí. Una mujer hermosa. Una aventura.
Le dije mi nombre. Uno falso.
“No nombres”, dijo, “es mejor así.”
Pedí una bebida. No recuerdo qué bebía ella.
Nos quedamos hasta el amanecer.
Me propuso ir al apartamento de un amigo que estaba de viaje.
Allí se acostó en la cama.
Una mujer, dijo, y un hombre.
No quiero nombres, ni historias.
Nunca íbamos a ningún lugar juntos. No caminábamos por las calles.
Siempre nos encontrábamos en el apartamento.
“Cuando estoy aquí”, dijo, “estoy en todas partes. Cuando no estoy aquí, no existo en ninguna parte. Ni tú.”
Desapareció por un largo tiempo.
Cuando la vi de nuevo en ese apartamento me dijo:
“Esto debe terminar.”
Nunca la volví a ver.
El bar donde la vi por primera vez cerró. El edificio donde estaba el apartamento fue demolido para construir un hotel. No quedó nada que probara que existimos.
.
.
O Fim
Quando cheguei a esta cidade, estava chovendo. No meio do inverno.
Aluguei um apartamento. Considerava-o meu refúgio. Não tinha vontade de muita coisa. Saía muito pouco.
Vi-a pela primeira vez num bar escuro no centro. Estava sentada sozinha no balcão.
Olhou para mim.
“Queres sentar-te perto de mim?” disse.
Percebi os seus lábios vermelhos. Não estava com vontade. Ela sorriu.
“Não serei perigosa para ti”, disse.
Decidi. Uma mulher bonita. Uma aventura.
Disse-lhe o meu nome. Um falso.
“Sem nomes”, disse, “é melhor assim.”
Pedi uma bebida. Não me lembro do que ela bebia.
Ficámos até ao amanhecer.
Propôs irmos ao apartamento de um amigo que estava de viagem.
Lá deitou-se na cama.
Uma mulher, disse, e um homem.
Não quero nomes, nem histórias.
Nunca íamos a lugar algum juntos. Não caminhávamos pelas ruas.
Encontrávamo-nos sempre no apartamento.
“Quando estou aqui”, disse, “estou em todo o lado. Quando não estou aqui, não existo em lado nenhum. Nem tu.”
Desapareceu por um longo período.
Quando a vi novamente nesse apartamento disse-me:
“Isto tem de acabar.”
Nunca mais a vi.
O bar onde a vi pela primeira vez fechou. O prédio onde ficava o apartamento foi demolido para fazer um hotel. Nada restou para provar que existimos.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου