.LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Ιστορίες (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

.LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Ιστορίες

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιστορίες

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

1.

Γυρίζοντας από τη δουλειά εκείνη τη μέρα,ανοιξε τη πόρτα τού διαμερίσματος του,και βρήκε άλλους να μένουν εκεί μέσα,

ζήτησε συγνώμη για την ενόχληση και έφυγε.

2.

επιβιβάστηκε στο τρένο μαζί με πολλούς άλλους,οι πόρτες έκλεισαν και το τρένο ξεκίνησε,βγαίνοντας από την πόλη έξω απο τα παράθυρα και στις δύο πλευρές έβλεπε μια απέραντη επίπεδη επιφάνεια,απέναντι του στο βαγόνι κάθονταν μια γυναίκα,η οποία κοιτούσε συνεχεια αριστερά στο παραθυρο,

μετά από ώρα ο άντρας σηκώθηκε,βγήκε στο διάδρομο,δεν είδε κανέναν,και τα βαγόνια τού τρένου όλα ήταν αδεια,

φοβήθηκε για τη γυναίκα,γύρισε γρήγορα στο βαγόνι του,εκείνη ήταν εκεί στη ίδια στάση,κοιτούσε έξω,κάθισε στη θέση του,δεν τής είπε τίποτα,πως είναι οι μοναδικοί επιβάτες τού τρένου,σε κάποιο σταθμό η γυναίκα κατέβηκε,έμεινε μόνος στο βαγόνι,κοιμήθηκε,τον ξύπνησε θόρυβος,τρεις επιβάτες,ένας άντρας κάθονταν δίπλα του,και μια γυναίκα με ένα μικρό παιδι απέναντι του,η γυναίκα τού χαμογελασε και κοίταξε αριστερά στο παραθυρο,έξω δεν έβλεπε πια την απέραντη επίπεδη επιφάνεια,σηκώθηκε και βγήκε από το βαγόνι στο διάδρομο,εκεί και μέσα στα βαγόνια ήταν επιβάτες,όταν μπήκε στο βαγόνι η γυναίκα γύρισε και τον κοίταξε και επέστρεψε στη σταση της,κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

3.

κάθε μέρα λάβαινε γράμματα,απαντήσεις σε γράμματα,που δεν είχε στείλει,

όταν μετά από πολύ καιρό σταμάτησαν,

τότε άρχισε αυτός κάθε μερα να γράφει γράμματα απαντησεις και να τα στέλνει σε χωρίς όνομα αποδεκτη.

4.

διορίστηκε φύλακας φακέλων,κάθε μέρα τού έφερναν κλειστούς φακέλους,τού είπαν πως ήταν πολύ κρίσιμοι,αφορούν υποθέσεις διαφόρων ανθρώπων,και πως κάποια στιγμή θα ανοιχτούν για να εκδικαστούν,τα χρόνια περνούσαν οι φάκελοι πλήθαιναν και κανένας δεν τούς ζήτησε,

εκείνος είχε γεράσει,τα πόδια του αδύναμα,με δυσκολία κινούνταν,τα μάτια του θόλωσαν,για να μην μετακινείται ζήτησε και έμενε εκεί στην αίθουσα μέρα και νυχτα,εκεί κοιμόνταν σε ένα κρεβάτι,η αίθουσα των φακέλων είχε γίνει το σπίτι του,έπειτα έπαψαν να τού φέρνουν φακέλους,και έρχονταν μια γυναίκα κάθε μέρα την ίδια ωρα και του έφερνε φαγητό,νερό,ρούχα,καθάριζε το χώρο,ποτέ δεν μίλησαν,

καταλάβαινε το τέλος του,ποτέ δεν είχε ανοίξει έναν από τους φακέλους,τώρα το αποφασισε,άνοιξε έναν,με τη βοήθεια

μεγεθυντικου φακου δύσκολα διάβασε,ο φάκελος έγραγε για υπόθεση δική του,άνοιξε και άλλους φακέλους,συνέχεια άνοιγε,όλοι ήταν για την υποθεση του.

5.

κάθε μέρα την ίδια ωρα πήγαινε στον σιδηροδρομικό σταθμό,κάθονταν σε ένα παγκακι στην αποβάθρα,και περίμενε να έρθει το τρένο,

το τρένο έφτανε,οι πόρτες άνοιγαν,και μέσα στους επιβάτες κοιτούσε να δει τον άνθρωπο που περίμενε,ποτέ δεν τον είδε,και πάντα έφευγε με την ελπίδα να τον συναντήσει με το τρένο τής επόμενης μέρας,

περασαν τα χρόνια και ποτε δεν τον ειδε,

κάποτε τελείωσε και η ζωή του,

και μια μέρα από το τρένο κατέβηκε ο άνθρωπος που περίμενε,μια γυναίκα,

η γυναίκα πήγε στο μέρος που κάθονταν,το παγκάκι ήταν άδειο,ένιωσε θλίψη,

κάθισε στο παγκάκι και αισθάνθηκε τη θερμότητα στο ξύλο από το σώμα ενός ανθρώπου που κάθονταν πριν.

6.

ξαφνικά κατάλαβε πως σε οποιους μιλούσε κανένας δεν τον άκουγε,ούτε φαίνονταν να αισθάνεται την παρουσία του,

γρήγορα κατάλαβε ότι πλέον δεν ήταν ζωντανος

7.

εξεδωσε το νέο βιβλίο του,

οι 350 σελίδες του ήταν λευκες,αγραφες.

Η επιτυχία τού βιβλιου ήταν τεράστια,εμπορική και κριτική.

Γράφτηκαν διθύραμβοι για τη γραφή του,το ύφος,τη γλώσσα,τη πλοκή,την τεχνική αφήγησης.

Ενας λογοτεχνικός θρίαμβος.

.

.

Stories

1

Coming back from work that day, he opened the door of his apartment and found others living inside.

He apologized for the inconvenience and left.

2

He boarded the train with many others. The doors closed and the train departed. Leaving the city, outside the windows on both sides he saw an endless flat surface. Opposite him in the carriage sat a woman who kept looking left, out the window.

After a long while the man stood up, went to the corridor, saw no one, and all the train carriages were empty.

He became afraid for the woman, hurried back to his carriage. She was still there in the same posture, looking outside. He sat down, said nothing to her about how they were the only passengers.

At some station the woman got off. He remained alone in the carriage. He fell asleep.

A noise woke him: three passengers. A man sat beside him, and a woman with a small child sat opposite. The woman smiled at him and looked left toward the window. Outside he no longer saw the endless flat surface.

He got up, went to the corridor; there were passengers there and in the carriages. When he returned, the woman turned, looked at him, and resumed her posture, staring out the window.

3

Every day he received letters—replies to letters he had never sent.

When after a long time they stopped, then he began every day to write letters of reply and send them to a recipient without a name.

4

He was appointed keeper of files. Every day they brought him sealed folders, telling him they were very critical, concerning the cases of various people, and that one day they would be opened to be judged.

Years passed, the files multiplied, and no one ever asked for them.

He had grown old, his legs weak, moving with difficulty, his eyes clouded. So he asked to remain in that hall day and night, without having to move. He slept on a bed there; the hall of the files had become his home.

Then they stopped bringing files. A woman came every day at the same hour bringing him food, water, clothes, cleaning the place. They never spoke.

He sensed his end. He had never opened a single file. Now he decided. He opened one and, with the help of a magnifying glass, barely read: the file concerned his own case.

He opened more. He kept opening. All of them concerned his case.

5

Every day at the same hour he went to the railway station, sat on a bench on the platform, and waited for the train.

The train arrived, the doors opened, and among the passengers he looked for the person he awaited. He never saw him. And always he left with the hope of meeting him on the train of the next day.

Years passed and he never saw him.

Eventually his life ended.

And one day the person he awaited got off the train — a woman.

She went to the place where he used to sit. The bench was empty. She felt sadness.

She sat on the bench and felt the warmth in the wood from the body of someone who had been sitting there moments ago.

6

Suddenly he understood that no one he spoke to could hear him, nor did they seem to feel his presence.

He quickly realized he was no longer alive.

7

He published his new book.

Its 350 pages were blank, unwritten.

Its success was enormous — both commercial and critical.

Eulogies were written about his writing, his style, his language, his plot, his narrative technique.

A literary triumph.

.

.

Histoires

1

En rentrant du travail ce jour-là, il ouvrit la porte de son appartement et trouva d’autres personnes qui y habitaient.

Il s’excusa pour le dérangement et partit.

2

Il monta dans le train avec beaucoup d’autres. Les portes se fermèrent et le train démarra. En quittant la ville, il vit par les fenêtres, des deux côtés, une surface plate infinie. En face de lui, dans le wagon, était assise une femme qui regardait sans cesse à gauche, par la fenêtre.

Après longtemps, il se leva, sortit dans le couloir, ne vit personne, et tous les wagons du train étaient vides.

Il eut peur pour la femme, retourna en hâte au wagon. Elle était toujours là dans la même posture, regardant dehors. Il s’assit sans lui dire qu’ils étaient les seuls passagers.

À une gare la femme descendit. Il resta seul. Il s’endormit.

Un bruit le réveilla : trois passagers. Un homme s’assit à côté de lui et une femme avec un petit enfant en face. La femme lui sourit et regarda à gauche par la fenêtre. Dehors il ne voyait plus la surface plate.

Il se leva, alla dans le couloir ; il y avait des passagers. En revenant, la femme se tourna, le regarda, puis reprit sa posture en regardant dehors.

3

Chaque jour il recevait des lettres — des réponses à des lettres qu’il n’avait jamais envoyées.

Quand elles cessèrent après longtemps, il commença alors à écrire chaque jour des lettres de réponse et à les envoyer à un destinataire sans nom.

4

Il fut nommé gardien de dossiers. Chaque jour on lui apportait des dossiers scellés. On lui dit qu’ils étaient très importants, qu’ils concernaient les affaires de diverses personnes, et qu’un jour ils seraient ouverts pour être jugés.

Les années passèrent, les dossiers se multiplièrent, et personne ne vint jamais les réclamer.

Il avait vieilli, ses jambes étaient faibles, il se déplaçait avec difficulté, sa vue se troubla. Pour ne pas avoir à se déplacer il demanda à rester là, dans la salle, jour et nuit. Il dormait sur un lit, la salle des dossiers était devenue sa maison.

Puis on cessa de lui apporter des dossiers. Une femme venait chaque jour à la même heure lui apporter de la nourriture, de l’eau, des vêtements, et nettoyer le lieu. Ils ne parlèrent jamais.

Il sentit sa fin venir. Il n’avait jamais ouvert un seul dossier. Maintenant il se décida. Il en ouvrit un et, avec l’aide d’une loupe, lut avec difficulté : le dossier concernait sa propre affaire.

Il en ouvrit d’autres. Il continua d’ouvrir. Tous concernaient son affaire.

5

Chaque jour, à la même heure, il allait à la gare, s’asseyait sur un banc du quai et attendait le train.

Le train arrivait, les portes s’ouvraient, et parmi les passagers il cherchait la personne qu’il attendait. Il ne la vit jamais. Et il repartait toujours avec l’espoir de la rencontrer dans le train du lendemain.

Les années passèrent et il ne la vit jamais.

Un jour sa vie s’acheva.

Et un jour la personne qu’il attendait descendit du train — une femme.

Elle alla à l’endroit où il s’asseyait. Le banc était vide. Elle sentit de la tristesse.

Elle s’assit et sentit dans le bois la chaleur du corps de quelqu’un qui venait de s’y asseoir.

6

Soudain il comprit que personne à qui il parlait ne l’entendait, ni ne semblait percevoir sa présence.

Il comprit vite qu’il n’était plus vivant.

7

Il publia son nouveau livre.

Ses 350 pages étaient blanches, non écrites.

Le succès fut énorme, commercial et critique.

On écrivit des dithyrambes sur son écriture, son style, sa langue, son intrigue, sa technique narrative.

Un triomphe littéraire.

.

.

Geschichten

1

Als er an jenem Tag von der Arbeit zurückkam, öffnete er die Tür zu seiner Wohnung und fand andere Menschen, die dort wohnten.

Er entschuldigte sich für die Störung und ging.

2

Er stieg zusammen mit vielen anderen in den Zug. Die Türen schlossen sich und der Zug fuhr ab. Als sie die Stadt verließen, sah er aus den Fenstern auf beiden Seiten eine endlose flache Fläche.

Im Abteil ihm gegenüber saß eine Frau, die unaufhörlich nach links aus dem Fenster blickte.

Nach langer Zeit stand der Mann auf, ging auf den Gang, sah niemanden, und alle Waggons waren leer.

Er bekam Angst um die Frau, eilte zurück in sein Abteil. Sie saß noch immer in derselben Haltung, blickte hinaus. Er setzte sich, ohne ihr zu sagen, dass sie die einzigen Fahrgäste waren.

An irgendeinem Bahnhof stieg die Frau aus. Er blieb allein im Abteil. Er schlief ein.

Ein Geräusch weckte ihn: drei Fahrgäste. Ein Mann setzte sich neben ihn, und eine Frau mit einem kleinen Kind gegenüber. Die Frau lächelte ihn an und blickte nach links aus dem Fenster. Draußen sah er nicht mehr die endlose Fläche.

Er stand auf, ging in den Gang; dort und in den Abteilen waren Fahrgäste. Als er zurückkam, drehte sich die Frau zu ihm, sah ihn an, und nahm wieder dieselbe Haltung ein, blickend nach draußen.

3

Jeden Tag erhielt er Briefe — Antworten auf Briefe, die er nie geschrieben hatte.

Als sie nach langer Zeit aufhörten, begann er selbst täglich Antwortbriefe zu schreiben und sie an einen namenlosen Empfänger zu schicken.

4

Er wurde zum Hüter der Akten ernannt. Täglich brachte man ihm versiegelte Aktenordner. Man sagte ihm, sie seien äußerst wichtig, beträfen die Angelegenheiten verschiedener Menschen und würden eines Tages geöffnet werden, um verhandelt zu werden.

Die Jahre vergingen, die Akten häuften sich, und niemand verlangte je danach.

Er war alt geworden, seine Beine schwach, seine Augen trübe. Um sich nicht bewegen zu müssen, bat er darum, Tag und Nacht in jenem Saal bleiben zu dürfen. Er schlief auf einem Bett dort; der Saal der Akten war zu seinem Zuhause geworden.

Dann brachte man keine Akten mehr. Eine Frau kam jeden Tag zur selben Stunde und brachte ihm Essen, Wasser, Kleidung, reinigte den Raum. Sie sprachen nie.

Er spürte sein Ende. Er hatte nie eine einzige Akte geöffnet. Nun beschloss er es. Er öffnete eine und las mit Hilfe einer Lupe mühsam: Die Akte betraf seinen eigenen Fall.

Er öffnete weitere. Immer weiter. Alle betrafen seinen Fall.

5

Jeden Tag zur selben Stunde ging er zum Bahnhof, setzte sich auf eine Bank am Bahnsteig und wartete auf den Zug.

Der Zug kam an, die Türen öffneten sich, und unter den Fahrgästen suchte er den Menschen, den er erwartete. Er sah ihn nie. Und stets ging er mit der Hoffnung weg, ihn im Zug des nächsten Tages zu treffen.

Die Jahre vergingen, und er sah ihn nie.

Eines Tages endete sein Leben.

Und eines Tages stieg der Mensch, den er erwartet hatte, aus dem Zug — eine Frau.

Sie ging zu dem Platz, wo er stets gesessen hatte. Die Bank war leer. Sie fühlte Traurigkeit.

Sie setzte sich und spürte im Holz die Wärme vom Körper eines Menschen, der kurz zuvor dort gesessen hatte.

6

Plötzlich begriff er, dass niemand, zu dem er sprach, ihn hörte oder seine Gegenwart wahrnahm.

Er erkannte schnell, dass er nicht mehr lebte.

7

Er veröffentlichte sein neues Buch.

Seine 350 Seiten waren weiß und unbeschrieben.

Der Erfolg war gewaltig, kommerziell wie kritisch.

Es wurden Lobeshymnen über sein Schreiben, seinen Stil, seine Sprache, seine Handlung, seine Erzähltechnik verfasst.

Ein literarischer Triumph.

.

.

Storie

1

Tornando dal lavoro quel giorno, aprì la porta del suo appartamento e trovò altre persone che abitavano lì.

Si scusò per il disturbo e se ne andò.

2

Salì sul treno insieme a molti altri. Le porte si chiusero e il treno partì. Uscendo dalla città, vide dai finestrini, su entrambi i lati, una superficie piatta senza fine.

Davanti a lui, nel vagone, sedeva una donna che guardava continuamente a sinistra, fuori dal finestrino.

Dopo molto tempo l’uomo si alzò, uscì nel corridoio, non vide nessuno e tutti i vagoni erano vuoti.

Ebbi paura per la donna, tornò di corsa nel suo vagone. Lei era ancora lì nella stessa posizione, guardando fuori. Si sedette, senza dirle che erano gli unici passeggeri.

A una stazione la donna scese. Rimase solo. Si addormentò.

Un rumore lo svegliò: tre passeggeri. Un uomo si sedette accanto a lui, e una donna con un bambino piccolo di fronte. La donna gli sorrise e guardò a sinistra verso il finestrino. Fuori non vide più la superficie infinita.

Si alzò, uscì nel corridoio; lì e nei vagoni c’erano passeggeri. Quando rientrò, la donna si girò, lo guardò e riprese la sua postura, fissando fuori dal finestrino.

3

Ogni giorno riceveva lettere — risposte a lettere che non aveva mai scritto.

Quando dopo molto tempo smisero di arrivare, allora cominciò lui a scrivere ogni giorno lettere di risposta e a spedirle a un destinatario senza nome.

4

Fu nominato custode dei fascicoli. Ogni giorno gli portavano fascicoli sigillati. Gli dissero che erano molto importanti, riguardavano le cause di varie persone e che un giorno sarebbero stati aperti per essere giudicati.

Gli anni passarono, i fascicoli si moltiplicarono e nessuno li richiese mai.

Era invecchiato, le gambe deboli, la vista offuscata. Per non spostarsi chiese di rimanere nella sala giorno e notte. Dormiva lì, su un letto; la sala dei fascicoli era diventata la sua casa.

Poi smisero di portare fascicoli. Una donna veniva ogni giorno alla stessa ora a portargli cibo, acqua, vestiti, a pulire. Non parlarono mai.

Sentì avvicinarsi la fine. Non aveva mai aperto un solo fascicolo. Ora decise. Ne aprì uno e, con una lente d’ingrandimento, lesse a fatica: il fascicolo riguardava il suo caso.

Ne aprì altri. Continuò. Tutti riguardavano il suo caso.

5

Ogni giorno alla stessa ora andava alla stazione ferroviaria, si sedeva su una panchina sul binario e aspettava il treno.

Il treno arrivava, le porte si aprivano, e tra i passeggeri cercava la persona che aspettava. Non la vide mai. E sempre se ne andava con la speranza di incontrarla sul treno del giorno dopo.

Gli anni passarono e non la vide mai.

Alla fine la sua vita terminò.

E un giorno la persona che aspettava scese dal treno — una donna.

Andò nel luogo dove lui si sedeva. La panchina era vuota. Provò tristezza.

Si sedette e sentì nel legno il calore del corpo di qualcuno che era seduto lì poco prima.

6

All’improvviso capì che nessuno a cui parlava poteva sentirlo, né sembrava percepirne la presenza.

Capì presto che non era più vivo.

7

Pubblicò il suo nuovo libro.

Le sue 350 pagine erano bianche, non scritte.

Il successo fu enorme, commerciale e critico.

Si scrissero elogi sul suo stile, sulla sua lingua, sulla trama, sulla tecnica narrativa.

Un trionfo letterario.

.

.

Historias

1

Al volver del trabajo aquel día, abrió la puerta de su apartamento y encontró a otras personas viviendo allí.

Se disculpó por la molestia y se fue.

2

Subió al tren junto con muchos otros. Las puertas se cerraron y el tren partió. Al salir de la ciudad, vio por las ventanas, a ambos lados, una superficie plana interminable.

En el vagón, frente a él, estaba sentada una mujer que miraba continuamente hacia la izquierda, por la ventana.

Después de mucho tiempo el hombre se levantó, salió al pasillo, no vio a nadie y todos los vagones estaban vacíos.

Sintió miedo por la mujer, volvió apresuradamente a su vagón. Ella seguía allí en la misma postura, mirando afuera. Se sentó sin decirle que eran los únicos pasajeros.

En una estación la mujer bajó. Él quedó solo. Se durmió.

Un ruido lo despertó: tres pasajeros. Un hombre se sentó a su lado, y una mujer con un niño pequeño frente a él. La mujer le sonrió y miró hacia la izquierda, hacia la ventana. Afuera ya no vio la superficie interminable.

Se levantó, salió al pasillo; allí y en los vagones había pasajeros. Cuando volvió, la mujer se giró, lo miró y retomó su postura, mirando hacia afuera.

3

Cada día recibía cartas — respuestas a cartas que él nunca había enviado.

Cuando después de mucho tiempo dejaron de llegar, entonces él empezó cada día a escribir cartas de respuesta y a enviarlas a un destinatario sin nombre.

4

Fue nombrado guardián de expedientes. Cada día le traían carpetas selladas. Le dijeron que eran muy importantes, que trataban de los casos de diversas personas y que un día serían abiertas para ser juzgadas.

Los años pasaron, los expedientes se multiplicaron y nadie los pidió jamás.

Envejeció, sus piernas se debilitaron, su vista se nubló. Para no tener que moverse, pidió quedarse en la sala día y noche. Dormía allí; la sala de los expedientes se convirtió en su casa.

Después dejaron de traer expedientes. Una mujer venía cada día a la misma hora a traerle comida, agua, ropa, a limpiar. Nunca hablaron.

Sintió el final acercarse. Nunca había abierto un solo expediente. Ahora decidió. Abrió uno y, con la ayuda de una lupa, leyó con dificultad: el expediente trataba de su propio caso.

Abrió otros. Siguió abriendo. Todos trataban de su caso.

5

Cada día a la misma hora iba a la estación, se sentaba en un banco del andén y esperaba el tren.

El tren llegaba, las puertas se abrían, y entre los pasajeros buscaba a la persona que esperaba. Nunca la vio. Y siempre se iba con la esperanza de encontrarla en el tren del día siguiente.

Pasaron los años y nunca la vio.

Finalmente su vida terminó.

Y un día la persona que esperaba bajó del tren — una mujer.

Fue al lugar donde él se sentaba. El banco estaba vacío. Sintió tristeza.

Se sentó y sintió en la madera el calor del cuerpo de alguien que se había sentado allí poco antes.

6

De pronto comprendió que nadie a quien hablaba podía oírlo, ni parecía sentir su presencia.

Comprendió rápidamente que ya no estaba vivo.

7

Publicó su nuevo libro.

Sus 350 páginas estaban en blanco, sin escribir.

El éxito fue enorme, tanto comercial como crítico.

Se escribieron elogios sobre su escritura, su estilo, su lengua, su trama y su técnica narrativa.

Un triunfo literario.

.

.

Histórias

1

Voltando do trabalho naquele dia, abriu a porta do seu apartamento e encontrou outras pessoas morando ali.

Pediu desculpas pelo incômodo e foi embora.

2

Entrou no trem junto com muitos outros. As portas se fecharam e o trem partiu. Ao deixar a cidade, viu pelas janelas, de ambos os lados, uma superfície plana infinita.

No vagão, à sua frente, estava sentada uma mulher que olhava continuamente para a esquerda, pela janela.

Depois de muito tempo o homem se levantou, foi ao corredor, não viu ninguém e todos os vagões estavam vazios.

Ficou com medo pela mulher, voltou depressa ao seu vagão. Ela ainda estava ali na mesma postura, olhando para fora. Sentou-se, sem lhe dizer que eram os únicos passageiros.

Em uma estação a mulher desceu. Ele ficou sozinho. Adormeceu.

Um barulho o acordou: três passageiros. Um homem sentou-se ao seu lado e uma mulher com uma criança pequena ficou em frente. A mulher sorriu para ele e olhou para a esquerda, para a janela. Lá fora já não viu a superfície infinita.

Levantou-se, foi ao corredor; ali e nos vagões havia passageiros. Quando voltou, a mulher se virou, olhou para ele e retomou sua postura, olhando para fora.

3

Todos os dias recebia cartas — respostas a cartas que nunca havia enviado.

Quando, depois de muito tempo, deixaram de chegar, então ele começou a escrever todos os dias cartas-resposta e enviá-las a um destinatário sem nome.

4

Foi nomeado guardião de arquivos. Todos os dias lhe traziam pastas lacradas. Disseram-lhe que eram muito importantes, tratando de casos de diversas pessoas, e que um dia seriam abertas para julgamento.

Os anos passaram, os arquivos se multiplicaram e ninguém jamais os pediu.

Ele envelheceu, as pernas ficaram fracas, a visão turva. Para não ter de se mover, pediu para ficar ali dia e noite. Dormia ali; a sala dos arquivos tornou-se sua casa.

Depois pararam de trazer arquivos. Uma mulher vinha todos os dias à mesma hora para trazer-lhe comida, água, roupas, e limpar. Nunca conversaram.

Sentiu o fim aproximar-se. Nunca tinha aberto um único arquivo. Agora decidiu. Abriu um e, com a ajuda de uma lupa, leu com dificuldade: o arquivo tratava de seu próprio caso.

Abriu outros. Continuou abrindo. Todos tratavam de seu caso.

5

Todos os dias à mesma hora ia à estação ferroviária, sentava-se num banco da plataforma e esperava o trem.

O trem chegava, as portas se abriam, e entre os passageiros procurava a pessoa que esperava. Nunca a viu. E sempre ia embora com a esperança de encontrá-la no trem do dia seguinte.

Os anos passaram e nunca a viu.

Um dia sua vida terminou.

E um dia a pessoa que esperava desceu do trem — uma mulher.

Ela foi ao lugar onde ele se sentava. O banco estava vazio. Sentiu tristeza.

Sentou-se e sentiu na madeira o calor do corpo de alguém que estivera sentado ali pouco antes.

6

De repente percebeu que ninguém a quem falava podia ouvi-lo, nem parecia sentir sua presença.

Percebeu rapidamente que já não estava vivo.

7

Publicou seu novo livro.

Suas 350 páginas estavam em branco, não escritas.

O sucesso foi enorme, comercial e crítico.

Escreveram-se elogios sobre sua escrita, seu estilo, sua língua, sua trama e sua técnica narrativa.

Um triunfo literário.

.

.

.