.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα Μεταφυσικά

(εις τον κυρ Αλέξανδρον Παπαδιαμάντην)

1.

εις έρημον τοπον απεμακρυνθη,

και εις μικρήν καλύβην διεμενεν,

τον ετυπτεν η πριν ωμότητα τής καρδιας του,

αγρυπνουσε όταν εφάνη παραξενον φως,ουδέ εκ λύχνου,ουδέ εξ ηλιου,αλλά

φως αυλον,άσαρκον και ηκουσεν

φωνήν λέγουσα:

Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

την επαύριον εγερθεις

τον κόσμον ησθανθη ως φωνὴ αὔρας λεπτῆς.

2.

ήτον ταπεινός και ελάχιστος,το πρόσκαιρον τού ανθρώπου λίαν τον εθλιβεν

και έζησεν βίον αθορυφον,

όταν τα έτη του ήλθον εις τέλος οι άνθρωποι

εύρον εις την οικίαν του

πλήθος ξύλων όπου έκαστον έφερεν ανεγεγραμενον ένδον εν ονομα,τών πτωχών,

τών χηρευοντων, τών νοσουντων,

και είπον:

ούτος ο δίκαιος άνθρωπος έγραψεν τας προσευχας αυτού εν ξύλω.

3.

χήρα και έρημος,και εργαυρια πτωχοτερα πάντων,

ηκουσεν βαθειαν νυχτερινήν ώραν χτυπον επί τής θύρας αυτης,

ηνοιξεν και είδεν εις το σκότος άνθρωπον πτωχόν

ανεστιον,και εδωκεν εις αυτόν τροφή και

έστρωσε κλινην

ίνα αναπαυθεί εκ του κόπου σώματος και ψυχής,

και δεν εφοβηθη

ότι θα εκακολογουντο σφοδρα ως αμαρτωλος γυναίκα ξένον άντραν

νύχταν εις την οικίαν της να κοιμιση.

καὶ ἔλεγεν πρὸς ἑαυτήν:

Ὁ Θεός Ημών ορα τὸ κρυπτόν.

και είπη:

Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων,

ἐμοὶ ἐποιήσατε.

4.

εις γέρων ανθρωπων άδοξος και σιωπων,

επι τεσσαράκοντα ετη εσκαπτεν εἰς τον ξηρον αγρον αυτου ζητων υδωρ,

καὶ πάντες αυτον ἐχλεύαζον λέγοντες: Οὔτε ἄνθρωπος,οὔτε ἄγγελος ἐπῖεν

ἐκ ταύτης τῆς γῆς.

Ο γέρων καθ'ημεραν εν τοίς κτυποις τής σκαπάνης εψελνεν:

Πρὸς σὲ διψᾷ ἡ ψυχή μου, ὡς γῆ ἀνύδρος.

Και μια νυκτί επληρωθη ύδατος το φρέαρ.

Πάντες δε οι περίγυροι εξεπλάγησαν και είπαν:

Ἰδοὺ ὁ Κύριος,ὁ ποιῶν θαυμαστὰ.

Και πάντας εξεδιψασαν εκ τού ύδατος τούτου.

Και εγραφει δια το ενθυμιον:

Ἐδόθη αὐτῷ τὸ ὕδωρ τῆς ἐπιμονῆς.

5.

πλησίον τῶν ἀμπελώνων εδιέμενεν γηραιος αντρας και ελεγεν:

-Θὰ ἔλθῃ.

-Τίς;

Ἐρωτῶσιν οἱ γεωργοι.

Καὶ εκεινος ἔσκυπτεν τὴν κεφαλήν εν ταπεινωση λέγων:

-Ὁ Ἐρχόμενος

Κατὰ τὸν ἐνιαυτόν εκείνον ἦλθεν πόλεμος, λιμός,λοιμός,καὶ φόβος

επι παντα.

Οι άνθρωποι εδυστυχησαν,πολλοί ἔφυγον,ἄλλοι ἀπέθανον.

Ο γέρων εμεινεν.

Και όταν εφάνη ο άνθρωπος επί τής θύρας αυτού είπεν:

Κύριε, νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου ἐν εἰρήνῃ.

Τη νυκτί εκείν εκοιμήθη,

ἐλυθήσετο ὡς κλῆμα ἐκ τῆς ἄμπελου.

6.

Ἐν τη ἄνω συνοικίᾳ ἦτο γυνὴ πρεσβυτέρα, γραφουσα τα ονοματα τῶν κεκοιμημένων

εἰς βιβλίον μέγαν.

Ἐκείνη ἔλεγε: Ἐπιμελοῦμαι τὰ πρόβατα, ὅσα ἐδόθησαν.

Και ήλθεν ημέρα και ουκ καὶ εἶχεν μονον μιαν λευκήν σελιδαν.

Τῇ νυκτί εγραψεν εις τὸ βιβλίον το ονομα αυτης.

Πρωινή δε ωραν ευρέθη η γυναίκα εν τή κλίνη ήσυχη.

Αποθαμενη.

7.

επάνω εις βράχον εις αγνάντιον τής θαλάσσης εκάθητο έως ενυχτωνεν,

οι άνθρωποι τόν έλεγαν

μελαγχολικόν και πως εψηλωσεν ο νους του,αλλ'εκεινος

δεν τούς εκακιζεν,

έλεγαν πως παλαιότερα είχε δυο υιούς,και ότι και οι δύο πήραν τους δρόμους

τής θαλασσας,

ο ένας ποτέ δεν επέστρεψεν,εχάθη εις την ξένην γην,

ο άλλος επέστρεψεν γρήγορα μέσα εις ξύλινον κιβωτιον,ναυαγός τών κυμάτων.

Από τότε ο ερμος πατερας εστράφη εις την θάλασσαν,εις τα πέρατα και τα βάθη της.

Και όταν τον ερωτούσαν τι βλέπει εκεί πέρα, απεκρίνετο:

Τους λογαριασμούς που κάμνει ο Θεός,και ο Θεός ουδέποτε λανθανει,εν καιρώ αποδίδει

τα πάντα δικαίως.

.

.

.