Ν- Literature Λογοτεχνία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

.

.

Ν-

Literature Λογοτεχνία

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παραβολες

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Περί Δικαιοσύνης 

Ηταν φημισμένος για τη σοφία του. Όταν ο βασιλιάς τής χώρας εξέδωσε διάταγμα που όριζε ότι:

«η δικαιοσύνη είναι ό,τι ορίζεται ως τέτοιο», 

τον κάλεσε να το σχολιάσει.

-Είναι σοφό διάταγμα, είπε ο φιλόσοφος.

Ο βασιλιάς χαμογέλασε.

-Διότι, συνέχισε , καταργεί κάθε ανάγκη για δικαιοσύνη..

-Εξήγησε το,πρόσταξε ο βασιλιάς.

-Αν η δικαιοσύνη ορίζεται από τη δύναμη, τότε η δύναμη δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί.

Όλοι τρομαξαν ακούγοντας την ειρωνεία 

Ο βασιλιάς τον καταδίκασε σε θάνατο για ασέβεια.

Καθώς τον οδηγούσαν στην εκτέλεση, ένας αυλικός τον ρώτησε :

-Μετανιώνεις που μίλησες;

-Καθόλου, απάντησε.Γιατι εφαρμοζεται το διάταγμα.

.

.

Η Αυτοεξορια

Εγκατέλειψε την πόλη του οταν οι συμπολίτες του άρχισαν να τον επαινούν 

για τη σοφία του,τοτε κατάλαβε πως ήταν καιρός να φύγει.

Απεχθάνονταν την κολακεία.

.

.

Η Έρημος τών Απαντήσεων.

Απομακρύνθηκε στην έρημο.Εκει δεν έχει απαντήσεις στις ερωτήσεις του.

Η αβεβαιότητα είναι η φύση του ανθρώπου.Οι απαντήσεις τον αποθρασύνουν.

.

.

Ο Έρωτας

Ερωτευτηκε μια όμορφη γυναίκα.Τον είδαν να μπαίνει νύχτα στο.σπιτι της.

Έστειλαν και τον συνέλαβαν.

-Τι κανεις εδώ; τον ρώτησαν,την αποπλανησες;

-Οχι, είπε,τη σεβάστηκα.

-Αυτο είναι χειρότερο,τού απάντησαν,η αποπλάνηση είναι ανθρώπινη αδυναμία,

ο σεβασμός είναι ηθική πρόθεση.

Και τον εξόρισαν για:'ανηθικη εγκράτεια'.

.

.

Η άγνοια

Εκείνος ο άνθρωπος φημιζονταν ότι γνώριζε όλες τις επιστήμες: 

την κίνηση των άστρων, τα πάθη των ανθρώπων, τους νόμους των βασιλείων.

Όταν επισκέφτηκε έναν φιλόσοφο εκείνος τον ρώτησε:

-Ποιο είναι το μεγαλύτερο σφάλμα τού ανθρώπου;

-Η άγνοια, απάντησε χωρίς δισταγμό.

Τότε ο φιλόσοφος τον πήγε μπροστά σε έναν καθρέφτη..

-Κοίταξε, είπε. Τι βλέπεις;.

-Βλέπω έναν σοφό,απάντησε 

-Όχι, τού είπε ο φιλόσοφος.Βλέπεις έναν άνθρωπο που πιστεύει πως δεν σφάλλει.Η σοφία αρχίζει όταν παύεις να θαυμάζεις τον εαυτό σου.

.

.

Η ενοχή

Τον κατηγόρησαν και τον έφεραν στο δικαστήριο.

.-Είσαι ένοχος; τον ρώτησε ο δικαστής.

-Φυσικά, απαντησε. Αλλιώς γιατί να με κατηγορούν;

Τον καταδίκασαν γιατί:

'Κάθε κατηγορία προϋποθέτει ενοχη'.

Και αυτό είναι Αξίωμα.

.

.

Η απλότητα.

Ένας φιλοσοφος μιλούσε απλά.Κανεις δεν τον καταλαβαινε.

Ένας άλλος μιλούσε ακατανόητα.Τον θαυμαζαν ολοι.

Το φως είναι σκοτάδι.

Το σκοτάδι βαθύ.

.

.

Η απαξιωση

Όταν ρωτήθηκε:

-Υπαρχει ο θεός; 

-Είναι δίκαιοι οι νόμοι;

-Ποιο θα είναι το.μελλον;

Απάντησε:

-Δεν ξέρω.

Απο τότε τον θεώρησαν άχρηστο και τον αγνόησαν.

.

.

Parables

On Justice

He was famous for his wisdom. When the king of the country issued a decree stating:

"Justice is whatever is declared as such,"

he was summoned to comment on it.

"It is a wise decree," said the philosopher.

The king smiled.

"Because," he continued, "it abolishes any need for justice."

"Explain," commanded the king.

"If justice is defined by power, then power does not need to justify itself."

Everyone was shocked by the irony.

The king sentenced him to death for disrespect.

As he was being led to execution, a courtier asked him:

"Do you regret speaking?"

"Not at all," he replied. "Because the decree is being applied."

.

.

Self-Exile

He left his city when his fellow citizens began to praise him for his wisdom. Then he realized it was time to go.

He hated flattery.

.

.

The Desert of Answers

He retreated into the desert. There, there are no answers to his questions.

Uncertainty is the nature of man. Answers make him bold.

.

.

Love

He fell in love with a beautiful woman. He was seen entering her house at night.

They sent someone to arrest him.

"What are you doing here? Did you seduce her?" they asked.

"No," he said, "I respected her."

"That is worse," they replied. "Seduction is a human weakness; respect is a moral intention."

And he was exiled for "immoral restraint."

.

.

Ignorance

That man was famed for knowing all sciences: the motion of the stars, human passions, the laws of kingdoms.

When he visited a philosopher, he asked:

"What is man's greatest error?"

"Ignorance," he answered without hesitation.

The philosopher then led him to a mirror.

"Look," he said. "What do you see?"

"I see a wise man," he replied.

"No," said the philosopher. "You see a man who believes he never errs. Wisdom begins when you stop admiring yourself."

.

.

Guilt

He was accused and brought to court.

"Are you guilty?" the judge asked.

"Of course," he answered. "Otherwise, why would they accuse me?"

He was condemned because: "Every accusation presupposes guilt."

And that is an axiom.

.

.

Simplicity

A philosopher spoke simply. No one understood him.

Another spoke incomprehensibly. Everyone admired him.

Light is darkness.

Darkness is deep.

.

.

Disregard

When asked:

"Does God exist?"

"Are the laws just?"

"What will the future be?"

He answered:

"I do not know."

From then on, he was considered useless and ignored.

.

.

Paraboles

Sur la Justice

Il était célèbre pour sa sagesse. Quand le roi du pays promulgua un décret stipulant :

"La justice est ce qui est défini comme telle,"

il fut convoqué pour le commenter.

"C’est un décret sage," dit le philosophe.

Le roi sourit.

"Parce que," continua-t-il, "il supprime tout besoin de justice."

"Expliquez," ordonna le roi.

"Si la justice est définie par le pouvoir, alors le pouvoir n’a pas besoin de se justifier."

Tous furent choqués par l’ironie.

Le roi le condamna à mort pour irrévérence.

Alors qu’on le conduisait à l’exécution, un courtisan lui demanda :

"Regrettes-tu d’avoir parlé ?"

"Pas du tout," répondit-il. "Car le décret s’applique."

.

.

L’Exil

Il quitta sa ville lorsque ses concitoyens commencèrent à le louer pour sa sagesse. Il comprit alors qu’il était temps de partir.

Il détestait la flatterie.

.

.

Le Désert des Réponses

Il se retira dans le désert. Là, il n’y a pas de réponses à ses questions.

L’incertitude est la nature de l’homme. Les réponses le rendent audacieux.

.

.

L’Amour

Il tomba amoureux d’une belle femme. On le vit entrer chez elle la nuit.

On l’arrêta.

"Que fais-tu ici ? L’as-tu séduite ?" demanda-t-on.

"Non," dit-il, "je l’ai respectée."

"C’est pire," répondirent-ils, "la séduction est une faiblesse humaine ; le respect est une intention morale."

Et il fut exilé pour "maîtrise immorale".

.

.

L’Ignorance

Cet homme était célèbre pour connaître toutes les sciences : le mouvement des étoiles, les passions humaines, les lois des royaumes.

Quand il visita un philosophe, celui-ci lui demanda :

"Quelle est la plus grande erreur de l’homme ?"

"L’ignorance," répondit-il sans hésitation.

Le philosophe le conduisit alors devant un miroir.

"Regarde," dit-il. "Que vois-tu ?"

"Je vois un sage," répondit-il.

"Non," dit le philosophe. "Tu vois un homme qui croit qu’il ne se trompe jamais. La sagesse commence quand tu cesses de t’admirer."

.

.

La Culpabilité

On l’accusa et le conduisit au tribunal.

"Es-tu coupable ?" demanda le juge.

"Bien sûr," répondit-il. "Sinon pourquoi m’accuseraient-ils ?"

Il fut condamné parce que : "Toute accusation présuppose la culpabilité."

Et c’est un axiome.

.

.

La Simplicité

Un philosophe parlait simplement. Personne ne le comprenait.

Un autre parlait de manière incompréhensible. Tous l’admiraient.

La lumière est obscurité.

L’obscurité est profonde.

.

.

Le Mépris

Lorsqu’on lui demanda :

"Dieu existe-t-il ?"

"Les lois sont-elles justes ?"

"Quel sera l’avenir ?"

Il répondit :

"Je ne sais pas."

Depuis lors, il fut considéré inutile et ignoré.

.

.

Gleichnisse

Über Gerechtigkeit

Er war berühmt für seine Weisheit. Als der König des Landes ein Dekret erließ, das besagte:

"Gerechtigkeit ist, was als solche erklärt wird,"

wurde er gerufen, um es zu kommentieren.

"Es ist ein weises Dekret," sagte der Philosoph.

Der König lächelte.

"Denn," fuhr er fort, "es hebt jegliches Bedürfnis nach Gerechtigkeit auf."

"Erkläre es," befahl der König.

"Wenn Gerechtigkeit durch Macht definiert wird, dann muss sich die Macht nicht rechtfertigen."

Alle erschraken über die Ironie.

Der König verurteilte ihn wegen Respektlosigkeit zum Tode.

Als er zur Hinrichtung geführt wurde, fragte ihn ein Hofbeamter:

"Bereust du, gesprochen zu haben?"

"Überhaupt nicht," antwortete er. "Denn das Dekret wird angewandt."

.

.

Selbstexil

Er verließ seine Stadt, als seine Mitbürger anfingen, ihn für seine Weisheit zu loben. Dann erkannte er, dass es Zeit war zu gehen.

Er verabscheute Schmeichelei.

.

.

Die Wüste der Antworten

Er zog sich in die Wüste zurück. Dort gibt es keine Antworten auf seine Fragen.

Unsicherheit ist die Natur des Menschen. Antworten machen ihn kühn.

.

.

Liebe

Er verliebte sich in eine schöne Frau. Man sah ihn nachts in ihr Haus gehen.

Sie ließen ihn verhaften.

"Was machst du hier? Hast du sie verführt?" fragten sie.

"Nein," sagte er, "ich habe sie respektiert."

"Das ist schlimmer," antworteten sie, "Verführung ist eine menschliche Schwäche; Respekt ist eine moralische Absicht."

Und er wurde für "unmoralische Zurückhaltung" verbannt.

.

.

Unwissenheit

Dieser Mann war berühmt dafür, alle Wissenschaften zu kennen: die Bewegung der Sterne, die Leidenschaften der Menschen, die Gesetze der Königreiche.

Als er einen Philosophen besuchte, fragte dieser:

"Was ist der größte Fehler des Menschen?"

"Unwissenheit," antwortete er ohne Zögern.

Der Philosoph führte ihn dann vor einen Spiegel.

"Sieh," sagte er. "Was siehst du?"

"Ich sehe einen Weisen," antwortete er.

"Nein," sagte der Philosoph. "Du siehst einen Mann, der glaubt, er irrt nie. Weisheit beginnt, wenn du aufhörst, dich selbst zu bewundern."

.

.

Schuld

Man beschuldigte ihn und brachte ihn vor Gericht.

"Bist du schuldig?" fragte der Richter.

"Natürlich," antwortete er. "Sonst warum würden sie mich beschuldigen?"

Er wurde verurteilt, weil: "Jede Anklage Schuld voraussetzt."

Und das ist ein Axiom.

.

.

Einfachheit

Ein Philosoph sprach einfach. Niemand verstand ihn.

Ein anderer sprach unverständlich. Alle bewunderten ihn.

Licht ist Dunkelheit.

Dunkelheit ist tief.

.

.

Verachtung

Als man ihn fragte:

"Existiert Gott?"

"Sind die Gesetze gerecht?"

"Wie wird die Zukunft sein?"

Antwortete er:

"Ich weiß es nicht."

Seitdem galt er als nutzlos und wurde ignoriert.

.

.

Parabole

Sulla Giustizia

Era famoso per la sua saggezza. Quando il re del paese emise un decreto che stabiliva:

"La giustizia è ciò che è definito come tale,"

fu chiamato a commentarlo.

"È un decreto saggio," disse il filosofo.

Il re sorrise.

"Perché," continuò, "abolisce ogni bisogno di giustizia."

"Spiegati," ordinò il re.

"Se la giustizia è definita dal potere, allora il potere non ha bisogno di giustificarsi."

Tutti rimasero scioccati dall’ironia.

Il re lo condannò a morte per mancanza di rispetto.

Mentre lo conducevano all’esecuzione, un cortigiano gli chiese:

"Ti penti di aver parlato?"

"Per niente," rispose. "Perché il decreto si applica."

.

.

Autoesilio

Abbandonò la sua città quando i concittadini cominciarono a lodarlo per la sua saggezza. Allora capì che era ora di partire.

Detestava la lusinga.

.

.

Il Deserto delle Risposte

Si ritirò nel deserto. Lì non ci sono risposte alle sue domande.

L’incertezza è la natura dell’uomo. Le risposte lo rendono audace.

.

.

Amore

Si innamorò di una bella donna. Lo videro entrare nella sua casa di notte.

Lo arrestarono.

"Cosa fai qui? L’hai sedotta?" chiesero.

"No," disse, "l’ho rispettata."

"Questo è peggio," risposero, "la seduzione è una debolezza umana; il rispetto è un’intenzione morale."

E fu esiliato per "moderazione immorale".

.

.

Ignoranza

Quest’uomo era famoso per conoscere tutte le scienze: il movimento delle stelle, le passioni degli uomini, le leggi dei regni.

Quando visitò un filosofo, questi chiese:

"Qual è il più grande errore dell’uomo?"

"L’ignoranza," rispose senza esitazione.

Il filosofo lo condusse davanti a uno specchio.

"Guarda," disse. "Cosa vedi?"

"Vedo un saggio," rispose.

"No," disse il filosofo. "Vedi un uomo che crede di non sbagliare mai. La saggezza comincia quando smetti di ammirarti."

.

.

Colpa

Fu accusato e portato in tribunale.

"Sei colpevole?" chiese il giudice.

"Certo," rispose. "Altrimenti perché mi accuserebbero?"

Fu condannato perché: "Ogni accusa presuppone colpa."

E questo è un assioma.

.

.

Semplicità

Un filosofo parlava semplicemente. Nessuno lo capiva.

Un altro parlava in modo incomprensibile. Tutti lo ammiravano.

La luce è oscurità.

L’oscurità è profonda.

.

.

Disprezzo

Quando gli fu chiesto:

"Dio esiste?"

"Le leggi sono giuste?"

"Quale sarà il futuro?"

Rispose:

"Non lo so."

Da allora fu considerato inutile e ignorato.

.

.

Parábolas

Sobre la Justicia

Era famoso por su sabiduría. Cuando el rey del país emitió un decreto que decía:

"La justicia es lo que se declara como tal,"

lo llamaron para comentarlo.

"Es un decreto sabio," dijo el filósofo.

El rey sonrió.

"Porque," continuó, "abolir cualquier necesidad de justicia."

"Explícalo," ordenó el rey.

"Si la justicia se define por el poder, entonces el poder no necesita justificarse."

Todos se sorprendieron por la ironía.

El rey lo condenó a muerte por irreverencia.

Mientras lo llevaban a la ejecución, un cortesano le preguntó:

"¿Te arrepientes de haber hablado?"

"Para nada," respondió. "Porque se aplica el decreto."

.

.

Autoexilio

Abandonó su ciudad cuando sus conciudadanos comenzaron a elogiarlo por su sabiduría. Entonces comprendió que era hora de irse.

Detestaba la adulación.

.

.

El Desierto de las Respuestas

Se retiró al desierto. Allí no hay respuestas a sus preguntas.

La incertidumbre es la naturaleza del hombre. Las respuestas lo envalentonan.

.

.

El Amor

Se enamoró de una mujer hermosa. Lo vieron entrar en su casa de noche.

Lo arrestaron.

"¿Qué haces aquí? ¿La sedujiste?" preguntaron.

"No," dijo, "la respeté."

"Eso es peor," respondieron, "la seducción es una debilidad humana; el respeto es una intención moral."

Y lo exiliaron por "templanza inmoral".

.

.

Ignorancia

Ese hombre era famoso por conocer todas las ciencias: el movimiento de los astros, las pasiones humanas, las leyes de los reinos.

Cuando visitó a un filósofo, le preguntó:

"¿Cuál es el mayor error del hombre?"

"La ignorancia," respondió sin dudar.

El filósofo lo llevó frente a un espejo.

"Mira," dijo. "¿Qué ves?"

"Veo a un sabio," respondió.

"No," dijo el filósofo. "Ves a un hombre que cree que nunca se equivoca. La sabiduría comienza cuando dejas de admirarte a ti mismo."

.

.

Culpa

Lo acusaron y lo llevaron a juicio.

"¿Eres culpable?" preguntó el juez.

"Por supuesto," respondió. "¿De lo contrario, por qué me acusarían?"

Lo condenaron porque: "Toda acusación presupone culpa."

Y eso es un axioma.

.

.

Simplicidad

Un filósofo hablaba de manera simple. Nadie lo entendía.

Otro hablaba incomprensiblemente. Todos lo admiraban.

La luz es oscuridad.

La oscuridad es profunda.

.

.

Desdén

Cuando le preguntaron:

"¿Existe Dios?"

"¿Son justas las leyes?"

"¿Cuál será el futuro?"

Respondió:

"No lo sé."

Desde entonces, lo consideraron inútil e ignorado.

.

.

Parábolas

Sobre a Justiça

Ele era famoso por sua sabedoria. Quando o rei do país emitiu um decreto que dizia:

"A justiça é o que é definido como tal,"

ele foi chamado para comentar.

"É um decreto sábio," disse o filósofo.

O rei sorriu.

"Porque," continuou, "elimina toda necessidade de justiça."

"Explique," ordenou o rei.

"Se a justiça é definida pelo poder, então o poder não precisa se justificar."

Todos ficaram assustados com a ironia.

O rei o condenou à morte por desrespeito.

Enquanto o levavam à execução, um cortesão lhe perguntou:

"Você se arrepende de ter falado?"

"De forma alguma," respondeu. "Porque o decreto está sendo aplicado."

.

.

Autoexílio

Ele deixou sua cidade quando seus concidadãos começaram a elogiá-lo por sua sabedoria. Então percebeu que era hora de partir.

Ele detestava a bajulação.

.

.

O Deserto das Respostas

Ele se retirou para o deserto. Lá, não há respostas para suas perguntas.

A incerteza é a natureza do homem. As respostas o tornam audacioso.

.

.

O Amor

Ele se apaixonou por uma mulher bonita. Foi visto entrando em sua casa à noite.

O prenderam.

"O que você está fazendo aqui? A seduziu?" perguntaram.

"Não," disse, "respeitei-a."

"Isso é pior," responderam, "a sedução é uma fraqueza humana,

o respeito é uma intenção moral.

E o exilaram por "moderação imoral".

.

.

Ignorância

Aquele homem era famoso por conhecer todas as ciências: o movimento das estrelas, as paixões humanas, as leis dos reinos.

Quando visitou um filósofo, este lhe perguntou:

"Qual é o maior erro do homem?"

"A ignorância," respondeu sem hesitar.

O filósofo então o levou diante de um espelho.

"Olhe," disse. "O que você vê?"

"Vejo um sábio," respondeu.

"Não," disse o filósofo. "Você vê um homem que acredita que nunca erra. A sabedoria começa quando você deixa de se admirar."

.

.

Culpa

Ele foi acusado e levado ao tribunal.

"Você é culpado?" perguntou o juiz.

"Claro," respondeu. "Caso contrário, por que me acusariam?"

Ele foi condenado porque: "Toda acusação pressupõe culpa."

E isso é um axioma.

.

.

Simplicidade

Um filósofo falava de maneira simples. Ninguém o entendia.

Outro falava de forma incompreensível. Todos o admiravam.

A luz é escuridão.

A escuridão é profunda.

.

.

Desprezo

Quando perguntado:

"Deus existe?"

"As leis são justas?"

"Qual será o futuro?"

Ele respondeu:

"Não sei."

Desde então, foi considerado inútil e ignorado.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Διαχειριστής τού Φοβου

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Ήξερε ότι ο Ανώτατος Ηγέτης δεν εμπιστευόταν κανεναν.Ουτε αυτον.

Επισήμως ήταν Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας. 

Ο διαχειριστής τού φόβου.

Κανένα αρχείο δεν άνοιγε χωρίς την έγκρισή του.

Καμία σύλληψη δεν γινόνταν χωρίς τη  συγκατάθεση του.

Κανένα προσωπο δεν εξαφανιζόνταν χωρίς να έχει προηγουμένως καταγραφεί σε κάποιον φάκελο.

Ο Ηγέτης τον είχε επιλέξει ακριβώς γι’ αυτό. 

 Μια μηχανή καχυποψιας.

Καθηγητές, στρατηγοί, ποιητές,σύντροφοι όλοι συλλαμβάνονταν και ανακρίνονταν.

Και εξαναγκάζονταν σε ομολογίες εσχατης προδοσίας 

Είχε σε υπόγεια κρυμμένους φακέλους για τούς πάντες,ακόμα και για τον ίδιο τον Ηγέτη.

Παλιές δηλώσεις του που δεν ταίριαζαν με τη νέα γραμμή.

Επιστολες σε αντιεπαναστατες.

Κρυφες συναντήσεις με αντιφρονούντες.

Μυστικές ιατρικές εκθέσεις τής υγείας του.

Συνομιλίες με ξένους απεσταλμένους.

Ο Ηγέτης άρχισε να τον φοβάται και αλλαξε,έγινε καχύποπτος μαζί του.

Στις συνεδριάσεις τού έκανε ερωτήσεις που δοκιμαζαν την πίστη του.

Και μια νύχτα διέταξε να γινει έρευνα στη Υπηρεσία Ασφαλείας.

Τότε κατάλαβε πως ο κύκλος άρχισε να κλείνει.

Τις νύχτες δεν κοιμόνταν,ανησυχούσε,κινδυνευε.

Ο Ηγέτης ήταν βαριά άρρωστος. Αυτό το ήξεραν λίγοι.

Ένας από αυτούς  ήταν και κεινος.

Και ήξερε επίσης πως,με τον θάνατό του, το κράτος θα βυθιζόταν σε εσωτερική κριση.

Οταν ο  Ηγέτης πέθανε οι μηχανισμοί κινήθηκαν ακαριαία όπως το είχε προβλέψει.

Το Συμβούλιο συγκλήθηκε.

Στρατηγοί, υπουργοί, κομματικά στελέχη.

Εκείνος περίμενε ,δεν βιάστηκε,εμφανίστηκε τελευταίος.Ήρεμος.

Κρατώντας τούς φακέλους.

Για τρεις ημέρες κυβερνησε,σκιώδης:

διόρισε, καθαίρεσε, καθυστέρησε αποφάσεις, έσπειρε αβεβαιότητα.

Μέχρι που κατάλαβε το αναπόφευκτο.

Την τέταρτη ημέρα, συνελήφθη.

Με εντολή μιας προσωρινής επιτροπής.

Τον κατηγόρησαν για «υπέρβαση αρμοδιοτήτων».

Για «προσωπολατρία».

Για «διαστρέβλωση τού επαναστατικού πνεύματος».

Τον έκλεισαν σε από τα κελιά που ο ίδιος είχε χτίσει για τούς αντιπαλους.

Δεν αντιστάθηκε. Δεν διαμαρτυρήθηκε.

Η δίκη ήταν σύντομη. 

Η ετυμηγορία προκαθορισμένη

Καταδικάστηκε ως «εχθρός τού λαού».

Εκτελέστηκε.

Όμως τρεις μήνες αργότερα,ανοίχτηκαν οι φακελοι του.

Ονόματα. Συνομιλίες. Υπογραφές.

Το καθεστώς έγινε πιο καχύποπτο.

Ενα κρατος-τρομου,όπου 

ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι ο πιο πιστός υπηρέτης του.

.

.

The Administrator of Fear

He knew that the Supreme Leader trusted no one. Not even him.

Officially, he was Minister of Internal Security.

The administrator of fear.

No file was opened without his approval.

No arrest was carried out without his consent.

No person disappeared without first being recorded in a file.

The Leader had chosen him precisely for this.

A machine of suspicion.

Professors, generals, poets, comrades—

all were arrested and interrogated,

and forced into confessions of high treason.

He kept hidden files in underground vaults on everyone,

even on the Leader himself.

Old statements that no longer fit the new line.

Letters to counter-revolutionaries.

Secret meetings with dissenters.

Confidential medical reports on his health.

Conversations with foreign envoys.

The Leader began to fear him and changed,

became suspicious of him.

In meetings he asked questions that tested his loyalty.

And one night he ordered a search of the Security Service.

Then he understood that the circle was beginning to close.

At night he could not sleep; he was anxious, in danger.

The Leader was gravely ill. Few knew this.

He was one of them.

And he also knew that, with his death,

the state would sink into an internal crisis.

When the Leader died, the mechanisms moved instantly,

exactly as he had foreseen.

The Council convened.

Generals, ministers, party officials.

He waited. He did not hurry.

He appeared last. Calm.

Holding the files.

For three days he ruled—shadowy:

he appointed, dismissed, delayed decisions, sowed uncertainty.

Until he understood the inevitable.

On the fourth day, he was arrested.

By order of a provisional committee.

He was accused of “abuse of authority.”

Of “cult of personality.”

Of “distortion of the revolutionary spirit.”

They locked him in one of the cells

he himself had built for his enemies.

He did not resist. He did not protest.

The trial was brief.

The verdict predetermined.

He was condemned as an “enemy of the people.”

He was executed.

But three months later, his files were opened.

Names. Conversations. Signatures.

The regime became more suspicious.

A state of terror, where the most dangerous enemy

is the most loyal servant.

.

.

L’Administrateur de la Peur

Il savait que le Leader Suprême ne faisait confiance à personne.

Pas même à lui.

Officiellement, il était ministre de la Sécurité intérieure.

L’administrateur de la peur.

Aucun dossier ne s’ouvrait sans son autorisation.

Aucune arrestation n’avait lieu sans son consentement.

Personne ne disparaissait sans avoir d’abord été consigné dans un dossier.

Le Leader l’avait choisi précisément pour cela.

Une machine de soupçon.

Professeurs, généraux, poètes, camarades—

tous étaient arrêtés et interrogés,

et contraints à des aveux de haute trahison.

Il conservait dans des sous-sols des dossiers secrets sur tout le monde,

même sur le Leader lui-même.

Anciennes déclarations incompatibles avec la nouvelle ligne.

Lettres à des contre-révolutionnaires.

Rencontres secrètes avec des dissidents.

Rapports médicaux confidentiels sur sa santé.

Entretiens avec des émissaires étrangers.

Le Leader commença à le craindre et changea,

devint soupçonneux à son égard.

Lors des réunions, il lui posait des questions mettant sa loyauté à l’épreuve.

Et une nuit, il ordonna une perquisition au sein des services de sécurité.

Alors il comprit que le cercle commençait à se refermer.

La nuit, il ne dormait plus ; il s’inquiétait, il était en danger.

Le Leader était gravement malade. Peu le savaient.

Il faisait partie de ceux-là.

Et il savait aussi qu’avec sa mort,

l’État sombrerait dans une crise interne.

Lorsque le Leader mourut, les mécanismes se mirent en marche immédiatement,

comme il l’avait prévu.

Le Conseil fut convoqué.

Généraux, ministres, cadres du parti.

Il attendit. Il ne se hâta pas.

Il apparut le dernier. Calme.

Tenant les dossiers.

Pendant trois jours, il gouverna, dans l’ombre :

il nomma, destitua, retarda les décisions, sema l’incertitude.

Jusqu’à ce qu’il comprenne l’inévitable.

Le quatrième jour, il fut arrêté.

Sur ordre d’un comité provisoire.

On l’accusa d’« abus de pouvoir ».

De « culte de la personnalité ».

De « déformation de l’esprit révolutionnaire ».

On l’enferma dans l’une des cellules

qu’il avait lui-même fait construire pour ses ennemis.

Il ne résista pas. Il ne protesta pas.

Le procès fut bref.

Le verdict, prédéterminé.

Il fut condamné comme « ennemi du peuple ».

Il fut exécuté.

Mais trois mois plus tard, ses dossiers furent ouverts.

Des noms. Des conversations. Des signatures.

Le régime devint encore plus soupçonneux.

Un État de terreur, où l’ennemi le plus dangereux est le serviteur le plus fidèle.

.

.

Der Verwalter der Angst

Er wusste, dass der Oberste Führer niemandem vertraute.

Nicht einmal ihm.

Offiziell war er Minister für Innere Sicherheit.

Der Verwalter der Angst.

Keine Akte wurde ohne seine Genehmigung geöffnet.

Keine Verhaftung erfolgte ohne seine Zustimmung.

Keine Person verschwand, ohne zuvor in einer Akte erfasst worden zu sein.

Der Führer hatte ihn genau deshalb ausgewählt.

Eine Maschine des Misstrauens.

Professoren, Generäle, Dichter, Genossen—

alle wurden verhaftet und verhört

und zu Geständnissen des Hochverrats gezwungen.

Er bewahrte in unterirdischen Archiven geheime Akten über jeden auf,

sogar über den Führer selbst.

Alte Aussagen, die nicht mehr zur neuen Linie passten.

Briefe an Konterrevolutionäre.

Geheime Treffen mit Dissidenten.

Vertrauliche medizinische Berichte über seinen Gesundheitszustand.

Gespräche mit ausländischen Gesandten.

Der Führer begann, ihn zu fürchten, und veränderte sich,

wurde ihm gegenüber misstrauisch.

In den Sitzungen stellte er Fragen, die seine Loyalität prüften.

Und eines Nachts befahl er eine Durchsuchung des Sicherheitsdienstes.

Da begriff er, dass sich der Kreis zu schließen begann.

Nachts konnte er nicht schlafen; er war beunruhigt, in Gefahr.

Der Führer war schwer krank. Nur wenige wussten davon.

Er gehörte zu ihnen.

Und er wusste auch, dass mit seinem Tod

der Staat in eine innere Krise stürzen würde.

Als der Führer starb, setzten sich die Mechanismen augenblicklich in Bewegung,

genau wie er es vorausgesehen hatte.

Der Rat wurde einberufen.

Generäle, Minister, Parteifunktionäre.

Er wartete. Er beeilte sich nicht.

Er erschien als Letzter. Ruhig.

Die Akten in der Hand.

Drei Tage lang regierte er im Schatten:

ernannte, entließ, verzögerte Entscheidungen, säte Unsicherheit.

Bis er das Unvermeidliche erkannte.

Am vierten Tag wurde er verhaftet.

Auf Anordnung eines provisorischen Komitees.

Man beschuldigte ihn der „Amtsüberschreitung“.

Der „Persönlichkeitsverehrung“.

Der „Verfälschung des revolutionären Geistes“.

Man sperrte ihn in eine der Zellen,

die er selbst für seine Gegner hatte bauen lassen.

Er leistete keinen Widerstand. Er protestierte nicht.

Der Prozess war kurz.

Das Urteil stand fest.

Er wurde als „Feind des Volkes“ verurteilt.

Er wurde hingerichtet.

Doch drei Monate später wurden seine Akten geöffnet.

Namen. Gespräche. Unterschriften.

Das Regime wurde noch misstrauischer.

Ein Staat des Terrors, in dem der gefährlichste Feind der treueste Diener ist.

.

.

Il Gestore della Paura

Sapeva che il Leader Supremo non si fidava di nessuno.

Nemmeno di lui.

Ufficialmente era Ministro della Sicurezza Interna.

Il gestore della paura.

Nessun fascicolo veniva aperto senza la sua autorizzazione.

Nessun arresto avveniva senza il suo consenso.

Nessuna persona spariva senza essere prima registrata in un dossier.

Il Leader lo aveva scelto proprio per questo.

Una macchina del sospetto.

Professori, generali, poeti, compagni—

tutti venivano arrestati e interrogati

e costretti a confessare l’alto tradimento.

Conservava nei sotterranei dossier segreti su tutti,

persino sul Leader stesso.

Vecchie dichiarazioni incompatibili con la nuova linea.

Lettere a controrivoluzionari.

Incontri segreti con dissidenti.

Referti medici riservati sulla sua salute.

Conversazioni con emissari stranieri.

Il Leader cominciò a temerlo e cambiò,

diventò sospettoso nei suoi confronti.

Durante le riunioni gli rivolgeva domande per mettere alla prova la sua lealtà.

E una notte ordinò una perquisizione nei Servizi di Sicurezza.

Allora capì che il cerchio stava iniziando a chiudersi.

Di notte non dormiva; era inquieto, in pericolo.

Il Leader era gravemente malato. Pochi lo sapevano.

Lui era uno di questi.

E sapeva anche che, con la sua morte,

lo Stato sarebbe precipitato in una crisi interna.

Quando il Leader morì, i meccanismi si misero in moto all’istante,

proprio come aveva previsto.

Il Consiglio si riunì.

Generali, ministri, dirigenti del partito.

Egli attese. Non ebbe fretta.

Si presentò per ultimo. Calmo.

Con i dossier in mano.

Per tre giorni governò nell’ombra:

nominò, destituì, ritardò decisioni, seminò incertezza.

Finché comprese l’inevitabile.

Il quarto giorno fu arrestato.

Per ordine di un comitato provvisorio.

Fu accusato di “abuso di potere”.

Di “culto della personalità”.

Di “distorsione dello spirito rivoluzionario”.

Lo rinchiusero in una delle celle

che lui stesso aveva fatto costruire per i nemici.

Non resistette. Non protestò.

Il processo fu breve.

Il verdetto, predeterminato.

Fu condannato come “nemico del popolo”.

Fu giustiziato.

Ma tre mesi dopo i suoi dossier vennero aperti.

Nomi. Conversazioni. Firme.

Il regime divenne ancora più sospettoso.

Uno Stato di terrore, dove il nemico più pericoloso è il servitore più fedele.

.

.

El Administrador del Miedo

Sabía que el Líder Supremo no confiaba en nadie.

Ni siquiera en él.

Oficialmente era Ministro de Seguridad Interior.

El administrador del miedo.

Ningún archivo se abría sin su aprobación.

Ningún arresto se realizaba sin su consentimiento.

Ninguna persona desaparecía sin haber sido antes registrada en un expediente.

El Líder lo había elegido precisamente por eso.

Una máquina de sospecha.

Profesores, generales, poetas, camaradas—

todos eran arrestados e interrogados

y obligados a confesar alta traición.

Guardaba en sótanos archivos secretos sobre todos,

incluso sobre el propio Líder.

Antiguas declaraciones que no coincidían con la nueva línea.

Cartas a contrarrevolucionarios.

Reuniones secretas con disidentes.

Informes médicos confidenciales sobre su salud.

Conversaciones con enviados extranjeros.

El Líder empezó a temerlo y cambió,

se volvió suspicaz con él.

En las reuniones le hacía preguntas que ponían a prueba su lealtad.

Y una noche ordenó una inspección en el Servicio de Seguridad.

Entonces comprendió que el círculo empezaba a cerrarse.

Por las noches no dormía; estaba inquieto, en peligro.

El Líder estaba gravemente enfermo. Pocos lo sabían.

Él era uno de ellos.

Y también sabía que, con su muerte,

el Estado se hundiría en una crisis interna.

Cuando el Líder murió, los mecanismos se pusieron en marcha de inmediato,

tal como lo había previsto.

Se convocó el Consejo.

Generales, ministros, dirigentes del partido.

Él esperó. No se apresuró.

Apareció el último. Sereno.

Sosteniendo los expedientes.

Durante tres días gobernó en la sombra:

nombró, destituyó, retrasó decisiones, sembró incertidumbre.

Hasta que comprendió lo inevitable.

El cuarto día fue arrestado.

Por orden de un comité provisional.

Lo acusaron de “abuso de poder”.

De “culto a la personalidad”.

De “distorsión del espíritu revolucionario”.

Lo encerraron en una de las celdas

que él mismo había construido para sus adversarios.

No resistió. No protestó.

El juicio fue breve.

El veredicto, predeterminado.

Fue condenado como “enemigo del pueblo”.

Fue ejecutado.

Pero tres meses después se abrieron sus archivos.

Nombres. Conversaciones. Firmas.

El régimen se volvió aún más desconfiado.

Un Estado de terror, donde el enemigo más peligroso es el servidor más fiel.

.

.

O Administrador do Medo

Sabia que o Líder Supremo não confiava em ninguém.

Nem mesmo nele.

Oficialmente era Ministro da Segurança Interna.

O administrador do medo.

Nenhum dossiê era aberto sem a sua aprovação.

Nenhuma prisão ocorria sem o seu consentimento.

Nenhuma pessoa desaparecia sem antes ser registada num arquivo.

O Líder o escolhera exatamente por isso.

Uma máquina de suspeita.

Professores, generais, poetas, camaradas—

todos eram presos e interrogados

e forçados a confessar alta traição.

Mantinha em porões arquivos secretos sobre todos,

até mesmo sobre o próprio Líder.

Declarações antigas que não se ajustavam à nova linha.

Cartas a contrarrevolucionários.

Encontros secretos com dissidentes.

Relatórios médicos confidenciais sobre a sua saúde.

Conversas com emissários estrangeiros.

O Líder começou a temê-lo e mudou,

tornou-se desconfiado em relação a ele.

Nas reuniões fazia-lhe perguntas que testavam a sua lealdade.

E numa noite ordenou uma investigação no Serviço de Segurança.

Então compreendeu que o círculo começava a fechar-se.

À noite não dormia; estava inquieto, em perigo.

O Líder estava gravemente doente. Poucos sabiam disso.

Ele era um deles.

E sabia também que, com a sua morte,

o Estado mergulharia numa crise interna.

Quando o Líder morreu, os mecanismos moveram-se de imediato,

exatamente como ele previra.

O Conselho foi convocado.

Generais, ministros, dirigentes do partido.

Ele esperou. Não se apressou.

Apareceu por último. Calmo.

Com os dossiês nas mãos.

Durante três dias governou na sombra:

nomeou, destituiu, atrasou decisões, semeou incerteza.

Até compreender o inevitável.

No quarto dia foi preso.

Por ordem de um comité provisório.

Acusaram-no de “abuso de poderes”.

De “culto da personalidade”.

De “distorção do espírito revolucionário”.

Fecharam-no numa das celas

que ele próprio tinha mandado construir para os adversários.

Não resistiu. Não protestou.

O julgamento foi breve.

O veredicto, predeterminado.

Foi condenado como “inimigo do povo”.

Foi executado.

Mas três meses depois, os seus dossiês foram abertos.

Nomes. Conversas. Assinaturas.

O regime tornou-se ainda mais desconfiado.

Um Estado de terror, onde o inimigo mais perigoso é o servo mais fiel.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Λογοι

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

.όταν βιάζεσαι,ο δρομος για να φτάσεις μακραινει

.η τάξη δημιουργείται ελεγχοντας

.όταν γνωρίζεις σιωπας

.το πλήρες είναι αδειο

.η δύναμη είναι επιδειξη αδυναμιας

.η κατοχή πλούτου είναι φοβος

.στο τίποτα περιέχονται τα παντα

.το φως έπεται τού σκοταδιου

.η πληρότητα είναι απουσία επιθυμιας

.αν κάτι δεν κινείται δεν αλλαζει

.αν ζητας βεβαιότητες ποτέ δεν θα είσαι ελεύθερος

.μετά τον θόρυβο πάντα έρχεται η γαλήνη

.από το άμορφο γεννιέται το ομορφο

.ο θεός δεν βιάζεται να φανερωθεί,γι'αυτό αμφισβητείται

.να επιμένεις αν θέλεις κάτι να κατορθωσεις

.καταλαβαίνεις όταν δεν εξηγεις

.να στέκεσαι στο κέντρο και να μην παρασύρεσαι στην περιφερεια

.το τέλος είναι επιστροφή στην αρχή

.το απλό άφησε το να παραμείνει απλό

.ψηλά θα ανέβεις από χαμηλα

.η συζητηση είναι η αρχή τής κατανοησης

.με τη σιωπή αποφεύγεις το θόρυβο

.να μην αφήνεις σκιές στις πράξεις σου

.

.

.

When you hurry, the road to arrive grows longer.

Order is created through control.

When you know, you remain silent.

What is full is empty.

Power is a display of weakness.

The possession of wealth is fear.

In nothingness, everything is contained.

Light follows darkness.

Fulfillment is the absence of desire.

If something does not move, it does not change.

If you seek certainties, you will never be free.

After noise, calm always comes.

From the formless, the beautiful is born.

God does not hurry to reveal himself; therefore he is doubted.

Persist if you wish to achieve something.

You understand when you do not explain.

Stand at the center and do not be drawn to the periphery.

The end is a return to the beginning.

Leave the simple as simple.

You will rise high from low beginnings.

Discussion is the beginning of understanding.

Through silence you avoid noise.

Leave no shadows in your actions.

.

.

Quand tu te hâtes, le chemin pour arriver s’allonge.

L’ordre se crée par le contrôle.

Quand tu sais, tu te tais.

Le plein est vide.

La force est une démonstration de faiblesse.

La possession de la richesse est la peur.

Dans le néant, tout est contenu.

La lumière suit l’obscurité.

La plénitude est l’absence de désir.

Si quelque chose ne bouge pas, il ne change pas.

Si tu cherches des certitudes, tu ne seras jamais libre.

Après le bruit vient toujours la tranquillité.

De l’informe naît le beau.

Dieu ne se hâte pas de se révéler ; c’est pourquoi il est mis en doute.

Persévère si tu veux accomplir quelque chose.

Tu comprends lorsque tu n’expliques pas.

Reste au centre et ne te laisse pas entraîner vers la périphérie.

La fin est un retour au commencement.

Laisse le simple demeurer simple.

Tu t’élèveras haut à partir du bas.

La discussion est le commencement de la compréhension.

Par le silence, tu évites le bruit.

Ne laisse pas d’ombres dans tes actes.

.

.

Wenn du dich beeilst, wird der Weg zum Ziel länger.

Ordnung entsteht durch Kontrolle.

Wenn du weißt, schweigst du.

Das Volle ist leer.

Stärke ist eine Demonstration von Schwäche.

Der Besitz von Reichtum ist Angst.

Im Nichts ist alles enthalten.

Auf die Dunkelheit folgt das Licht.

Erfüllung ist die Abwesenheit von Verlangen.

Wenn sich etwas nicht bewegt, verändert es sich nicht.

Wenn du nach Gewissheiten suchst, wirst du niemals frei sein.

Nach dem Lärm kommt immer die Ruhe.

Aus dem Formlosen entsteht das Schöne.

Gott eilt nicht, sich zu offenbaren; deshalb wird er bezweifelt.

Sei beharrlich, wenn du etwas erreichen willst.

Du verstehst, wenn du nicht erklärst.

Stehe im Zentrum und lass dich nicht an die Peripherie ziehen.

Das Ende ist eine Rückkehr zum Anfang.

Lass das Einfache einfach bleiben.

Hoch wirst du aus der Tiefe aufsteigen.

Das Gespräch ist der Anfang des Verstehens.

Durch Schweigen vermeidest du den Lärm.

Hinterlasse keine Schatten in deinen Handlungen.

.

.

Quando hai fretta, la strada per arrivare si allunga.

L’ordine si crea attraverso il controllo.

Quando sai, taci.

Il pieno è vuoto.

La forza è una dimostrazione di debolezza.

Il possesso della ricchezza è paura.

Nel nulla è contenuto tutto.

La luce segue l’oscurità.

La pienezza è assenza di desiderio.

Se qualcosa non si muove, non cambia.

Se cerchi certezze, non sarai mai libero.

Dopo il rumore arriva sempre la quiete.

Dall’informe nasce il bello.

Dio non ha fretta di rivelarsi; per questo viene messo in dubbio.

Persevera se vuoi ottenere qualcosa.

Comprendi quando non spieghi.

Rimani al centro e non lasciarti trascinare verso la periferia.

La fine è un ritorno all’inizio.

Lascia che il semplice resti semplice.

Salirai in alto partendo dal basso.

La discussione è l’inizio della comprensione.

Con il silenzio eviti il rumore.

Non lasciare ombre nelle tue azioni.

.

.

Cuando te apresuras, el camino para llegar se alarga.

El orden se crea controlando.

Cuando sabes, callas.

Lo pleno está vacío.

La fuerza es una demostración de debilidad.

La posesión de riqueza es miedo.

En la nada está contenido todo.

La luz sigue a la oscuridad.

La plenitud es ausencia de deseo.

Si algo no se mueve, no cambia.

Si buscas certezas, nunca serás libre.

Después del ruido siempre llega la calma.

De lo informe nace lo bello.

Dios no se apresura en revelarse; por eso se duda de él.

Persevera si quieres lograr algo.

Comprendes cuando no explicas.

Mantente en el centro y no te dejes arrastrar hacia la periferia.

El final es un retorno al principio.

Deja que lo simple permanezca simple.

Subirás alto desde abajo.

La conversación es el inicio de la comprensión.

Con el silencio evitas el ruido.

No dejes sombras en tus actos.

.

.

Quando te apressas, o caminho para chegar se alonga.

A ordem é criada pelo controle.

Quando sabes, permaneces em silêncio.

O pleno é vazio.

A força é uma demonstração de fraqueza.

A posse da riqueza é medo.

No nada, tudo está contido.

A luz sucede a escuridão.

A plenitude é a ausência de desejo.

Se algo não se move, não muda.

Se buscas certezas, nunca serás livre.

Depois do ruído, sempre vem a calma.

Do informe nasce o belo.

Deus não se apressa em se revelar; por isso é questionado.

Persiste se queres alcançar algo.

Compreendes quando não explicas.

Permanece no centro e não te deixes levar para a periferia.

O fim é um retorno ao início.

Deixa o simples permanecer simples.

Subirás alto a partir de baixo.

A conversa é o início da compreensão.

Com o silêncio evitas o ruído.

Não deixes sombras nas tuas ações.

.

.

 .

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τελος

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

το σώμα της γέρνει ελαφρά,πέφτουν μπροστά, παρολαυτα υπαρχει,η μνήμη βαραίνει το μυαλό της,οι εικόνες επιστρέφουν:το βλέμμα,το πρόσωπο,επιστρέφει εκεί που τώρα δεν έμεινε τίποτα,το φως τη φωτίζει άνισα,ολόκληρη συρρικνώνεται,

το στόμα ελαφρά ανοιχτό, συγκρατεί μια φράση που δεν ειπωθει ποτέ,το χέρι ανεβαίνει στον λαιμό,να βρει αν ακόμη υπάρχει παλμός,θυμάται την πρώτη μέρα.

δεν θυμάται τι είπε, αλλά θυμάται πώς την κοίταξε,

τα δάχτυλα που συναντηθηκαν πάνω στο τραπέζι,η ζωή φαινόταν απλή σαν να ήταν δυνατόν να κρατηθεί έτσι για πάντα,

αλλά η ζωή αλλάζει,έγινε θόρυβος,θύμωσε,πληγώθηκε,γέμιζε με κενο,το τέλος δεν ήρθε αργά,οι λέξεις άδειες,θραύσματα,

τώρα όλα αυτά την βαραίνουν,

.

.

The End

Her body leans slightly, falling forward, yet she still exists. Memory weighs on her mind; images return: the gaze, the face, returning to where now nothing remains. The light illuminates her unevenly; she shrinks entirely.

Her mouth slightly open, holding back a phrase never spoken; her hand rises to her neck, to check if a pulse still exists. She remembers the first day.

She doesn’t remember what was said, but remembers how he looked at her,

the fingers that met on the table. Life seemed simple, as if it could be held that way forever.

But life changes, it became noise, anger, pain, filling her with emptiness. The end did not come late; words empty, fragmented.

Now all of this weighs on her.

.

.

Fin

Son corps se penche légèrement, tombant en avant, et pourtant elle existe toujours. La mémoire pèse sur son esprit ; les images reviennent : le regard, le visage, revenant là où il ne reste maintenant rien. La lumière l’éclaire de manière inégale ; elle se rétrécit entièrement.

Sa bouche légèrement ouverte, retenant une phrase jamais dite ; sa main monte à son cou pour vérifier s’il reste encore un pouls. Elle se souvient du premier jour.

Elle ne se rappelle pas ce qui a été dit, mais se souvient de la façon dont il l’a regardée,

les doigts qui se sont rencontrés sur la table. La vie semblait simple, comme si elle pouvait durer ainsi pour toujours.

Mais la vie change, elle devient bruit, colère, douleur, la remplissant de vide. La fin n’est pas venue tard ; les mots sont vides, fragmentés.

Maintenant, tout cela pèse sur elle.

.

.

Ende

Ihr Körper neigt sich leicht nach vorne, fällt, und doch existiert sie noch. Die Erinnerung lastet schwer auf ihrem Geist; Bilder kehren zurück: der Blick, das Gesicht, zurück zu dem Ort, wo jetzt nichts mehr ist. Das Licht beleuchtet sie ungleich; sie schrumpft vollständig.

Ihr Mund leicht geöffnet, hält einen nie ausgesprochenen Satz zurück; ihre Hand steigt zum Hals, um zu prüfen, ob noch ein Puls vorhanden ist. Sie erinnert sich an den ersten Tag.

Sie erinnert sich nicht, was gesagt wurde, aber daran, wie er sie ansah,

die Finger, die sich auf dem Tisch trafen. Das Leben schien einfach, als könnte es für immer so gehalten werden.

Aber das Leben verändert sich, es wird Lärm, Wut, Schmerz, füllt sie mit Leere. Das Ende kam nicht spät; Worte leer, zerbrochen.

Jetzt lastet all das auf ihr.

.

.

Fine

Il suo corpo si inclina leggermente, cadendo in avanti, eppure esiste ancora. La memoria grava sulla sua mente; le immagini ritornano: lo sguardo, il volto, tornando dove ora non resta nulla. La luce la illumina in modo diseguale; si restringe completamente.

La bocca leggermente aperta, trattiene una frase mai detta; la mano sale al collo per vedere se esiste ancora un battito. Ricorda il primo giorno.

Non ricorda cosa fu detto, ma ricorda come la guardò,

le dita che si incontrarono sul tavolo. La vita sembrava semplice, come se potesse durare così per sempre.

Ma la vita cambia, diventò rumore, rabbia, dolore, riempiendola di vuoto. La fine non arrivò tardi; parole vuote, frammentate.

Ora tutto questo la grava.

.

.

Fin

Su cuerpo se inclina ligeramente, cayendo hacia adelante, y sin embargo aún existe. La memoria pesa en su mente; las imágenes regresan: la mirada, el rostro, regresando a donde ahora no queda nada. La luz la ilumina de manera desigual; se encoge completamente.

Su boca ligeramente abierta, conteniendo una frase nunca dicha; su mano sube al cuello para comprobar si aún existe un pulso. Recuerda el primer día.

No recuerda lo que se dijo, pero recuerda cómo la miró,

los dedos que se encontraron sobre la mesa. La vida parecía simple, como si pudiera sostenerse así para siempre.

Pero la vida cambia, se volvió ruido, enojo, dolor, llenándola de vacío. El final no llegó tarde; palabras vacías, fragmentadas.

Ahora todo esto le pesa.

.

.

Fim

Seu corpo inclina-se ligeiramente, caindo para frente, e ainda assim ela existe. A memória pesa em sua mente; imagens retornam: o olhar, o rosto, retornando ao lugar onde agora nada resta. A luz a ilumina de forma desigual; ela se encolhe completamente.

A boca levemente aberta, retendo uma frase nunca dita; a mão sobe ao pescoço para verificar se ainda existe pulso. Ela lembra do primeiro dia.

Ela não lembra o que foi dito, mas lembra como ele a olhou,

os dedos que se encontraram sobre a mesa. A vida parecia simples, como se pudesse ser mantida assim para sempre.

Mas a vida muda, tornou-se barulho, raiva, dor, preenchendo-a de vazio. O fim não chegou tarde; palavras vazias, fragmentadas.

Agora tudo isso pesa sobre ela.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Απόστιχα 

 

Είδε δε ο Άνθρωπος τα έργα τών χειρών αυτού και αισχυνθη, 

διότι ήσαν πολλά και κενά

Οικίες έκτισεν και πολλοί εβραχησαν, αποθήκας επλήρωσεν 

και επείνασαν πληθος

Και ήλθεν νυξ βαθεία και ο ουρανός σκότος εγενετο.

Και τότε εγνώρισεν ο Άνθρωπος ότι ουχί ο πλουτος σώζει, 

αλλα η ταπείνωσις την ψυχήν υψοί 

Ως η βροχή κατέρχεται επί γην άνυδρον και την καθιστά καρποφόρον,

ούτως ο δικαιος λόγος άνθρωπον εν τω θεώ κατατάσσει 

Τέλος δε πάντων, μνήσθητι:

χώμα εί και εις χώμα απελεύσει

Και εγένετο ειρήνη.Αμην

.

.

Μὴ βιάζῃ τοῦ καρποῦ· πικρὸς ὁ ἄωρος

.

Ὅπου φόβος ἄτακτος, ἐκεῖ δουλεία

.

Ὁ καρπὸς ὁ ἀφανὴς ἐν ῥίζῃ, φανερὸς γίνεται ἐν καιρῷ

.

Ὁ ἔχων ἑαυτὸν μέγαν, μικρὸν τὸν ανθρωπον ποιεῖ

.

Ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, οὐ φθονεῖ, οὐ ὑπερηφανεύεται

.

Ὁ ὑπομένων πειρασμὸν καὶ θλίψιν, ὡς λίθος ἐν πυρὶ καθαρίζεται

.

Εἰρήνη ἐν τῇ ψυχῇ ἀναπαύει· ὁ ἔσω άνθρωπος ὡς κήπος ἀνθίζει 

ἐν ἀοράτῳ φωτί.

.

.

Ἦν τις ταπεινὸς ἀνήρ, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως, ἀποκαμὼν ἀπὸ τῆς ματαιότητος· 

καὶ εἰσῆλθεν ἐν τὴν ἔρημον, καὶ σιωπὴν ἐζήτει.

Καὶ ἐκάθισεν ὁ ταπεινὸς ἐπὶ λίθου, καὶ προσευχὴν ἐποίει, λέγων· «Κύριε, 

ἐάν ἐμοὶ ἔσται ἡ χάρις σου, καθάρισόν με τὸ πνεῦμά μου ἀπὸ ὀργῆς καὶ ὑπερηφανείας».

Καὶ ὁ διάβολος ἐφάνη αὐτῷ ἐν ὁράματι· ἔφη· «Διὰ τί ἐγκατέλιπες τὴν πόλιν; Ἀλλὰ μὴν 

οὐ δύνασαι μόνον σὺ ζῆν ἐν ἀπλότητι;» ὁ δὲ ἀνήρ ἠπέμεινεν σιωπῶν.

Καὶ ἰδοὺ, φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατέβη, καὶ ἐφώτισεν τὴν καρδίαν αὐτοῦ· καὶ 

ἔγνω ὅτι οὐκ ἐν λόγοις, ἀλλ’ ἐν ταπεινώσει τὸ πνεῦμα καθαρίζεται.

Καὶ ἐθεώρει τὰ θηρία καὶ τὰ πετεινὰ, καὶ ἔμαθεν ὅτι πᾶσα κτίσις ἐν τῷ Κυρίῳ 

ζῇ· καὶ ἡ ταπεινὴ καρδία αὐτοῦ ὡς γῆ ἀνοιχτή, τὸν σπόρον τῆς σοφίας ἀνέλαβεν.

Ἡμέραι πολλαὶ παρέρχονται· ὁ ἀνήρ ἐν σιωπῇ καὶ προσευχῇ ὑπέμεινε· καὶ ἐν ὑπομονῇ

 αὐτοῦ ἡ καρδία ἐκαθαρίσθη, καὶ ὁ φόβος ἐξῆλθεν.

Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐφάνη, λέγων· «Εἰρήνη σοι, ὁ ταπεινὸς· ἡ πίστη σου 

καὶ ἡ ταπείνωσίς σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανόν».

Καὶ ἐν τῷ ἔσχατῳ ἡμέρᾳ, ὁ ταπεινὸς ἀνήρ ἀπελθὼν ἐν σιωπῇ ἀνεπαύθη· 

καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οὐκέτι ἦν ἐν τῇ γῇ.

Καὶ οἱ λίθοι καὶ ἡ ἔρημος ἔλαβον μαρτυρίαν· ὅτι ὁ ταπεινὸς ἐν πιστη ζῶν, 

καρπὸν πνευματικὸν ἐφύτευσεν· καὶ τὸ φῶς αὐτοῦ ἀνέτειλεν εἰς πάντας 

τοὺς βλέποντας.

Ἡ γῆ ἡ ἔρημος ἐστέναξεν, καὶ ἐπλήσθη εὐλογίας· καὶ πᾶσα κτίσις ἐδοξολόγει 

τὸ ὄνομα Κυρίου· ὁ ταπεινὸς ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ εἰς δόξαν ἀνέβη, καὶ ἡ ειρήνη 

αὐτοῦ ἔμεινεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μια Συμφωνια

(Ελληνικά, English, Francais German Italiano Spanish Portuguese)

Το σώμα της τυλιγμένο σε ένα διάφανο πέπλο από μετάξι που άφηνε την κάθε γραμμή της σάρκας να φαίνεται.

Ήταν σαν επιτυμβια μαρμάρινη μορφη.Τα χέρια της έτρεμαν ελαφρά.

Τον περίμενε. 

Η πόρτα άνοιξε κι εκείνος μπήκε μέσα στο δωματιο.

Την προσκαλεσε με ένα νεύμα τού χεριου να πλησιασει,

Την φόβιζε,όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί.

Εκεινος άγγιξε τον λαιμό της με το δάχτυλο, ελαφρά, σχεδόν τρυφερά, κι εκεινη ανατριχιασε.Στη συνέχεια, με έναν αργό ρυθμό, άρχισε να αποκαλύπτει τη σάρκα της. Κάθε άγγιγμα  του ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας και ηδονής.

Ενιωσε να χάνεται .

Ξύπνησε μέσα σε μια αίσθηση σαν να είχε βυθιστεί σε μια θάλασσα χωρίς αρχή και τέλος.Τα μάτια της, μισάνοιχτα, τον ειδαν να στέκεται απέναντί της, με το βλέμμα του βυθισμένο πάνω της.

Η απόλυτη έκσταση και η απόλυτη καταστροφή ταυτόχρονα.

Με το χέρι του τρυφερό άγγιξε το μέτωπό της.Μια ανατριχίλα διαπερασε όλο της το σώμα.Υστερα τα δάχτυλά του χαραζαν το δέρμα της, όχι με βία αλλά με απόλυτη κυριαρχία.

'Ο φόβος σου', τής ψιθύρισε  'είναι η γοητεία σου σε μενα'. 

Είδε το πρόσωπο του να χαμογελά με ένα χαμόγελο σκοτεινό.

Η νύχτα τους συνεχίστηκε και τελείωσε.

Ετοιμη να αναδυθεί ξανά οπότε η επιθυμία εκεινου το απαιτούσε.

Ξαναβρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο.Τωρα ζητούσε περισσότερα,πιο ακραία,πιο

σκοτεινά.Τον περίμενε.

Πέρασε η ώρα.

Εκείνη τυλιγμένη σε ένα πυκνό νέφος φόβου και επιθυμίας.

Εκεινος ήρθε τα μεσάνυχτα.

Την προσκαλεσε να ξαπλώσει πάνω σε ένα μαρμάρινο κρεβάτι.

Στο καθρέφτη είδε τα σώματα τους.

Όταν τελείωσαν τής είπε:

Ο,τι μοιάζει με βια δεν είναι βια,είναι τρόπος γνώσης,πρόσβασης στο 

απαγορευμένο βάθος τής ύπαρξης.

Η ηδονή,η σάρκα,η ψυχή δεν είναι αντίθετα,αλλά οι τρεις όψεις τού ίδιου

μυστικού σύμπαντος.Μια συμφωνία.

Ας την σκηνοθετησουμε:

Σκηνή 1:

Εκείνη στέκεται όρθια στο κέντρο τού δωματίου γυμνή.

Ένα γλυπτό.

Σκηνή 2:

Η είσοδός του αργή, σχεδόν τελετουργική,το χέρι του αγγίζει το μέτωπό της, .

Σκηνή 3:

Εκείνη ξαπλώνει.Εκεινος κινείται γύρω της.

 

Σκηνή 4:

Εκείνη κάθεται μπροστά σε έναν μεγάλο καθρέφτη, κοιτάζοντας το είδωλό της. Εκείνος στέκεται πίσω της.

Σκηνή 5:

Στέκονται στο κέντρο όρθιοι,σιγά σιγά πλησιάζουν και τα σώματά τους 

αγγίζονται.

.

.

An Agreement

Her body wrapped in a sheer silk veil that revealed every line of her flesh.

She looked like a funerary marble figure. Her hands trembled lightly.

She was waiting for him.

The door opened, and he entered the room.

He invited her to come closer with a gesture of his hand.

She was afraid, yet she could not resist.

He touched her neck with his finger, lightly, almost tenderly, and she shivered. Then, in a slow rhythm, he began to unveil her flesh. Every touch of his was a game of power and pleasure.

She felt herself losing control.

She awoke in a sensation as if she had submerged into a sea without beginning or end. Her eyes, half-open, saw him standing before her, his gaze fixed upon her.

Absolute ecstasy and absolute destruction at the same time.

With his hand, tenderly, he touched her forehead. A shiver ran through her whole body. Then his fingers traced her skin—not violently, but with absolute dominance.

“Your fear,” he whispered to her, “is your charm over me.”

She saw his face smile with a dark smile.

Their night continued and ended.

Ready to resurface whenever his desire demanded it.

She found herself in the same room again. Now she demanded more, more extreme, darker. She waited for him.

Time passed.

She, wrapped in a dense cloud of fear and desire.

He arrived at midnight.

He invited her to lie on a marble bed.

In the mirror, she saw their bodies.

When it was over, he said to her:

“What seems like violence is not violence; it is a way of knowing, a way to access the forbidden depths of existence.

Pleasure, flesh, soul are not opposed but the three facets of the same secret universe. An agreement.”

Let us stage it:

Scene 1:

She stands upright in the center of the room, naked.

A sculpture.

Scene 2:

His entrance is slow, almost ritualistic; his hand touches her forehead.

Scene 3:

She lies down. He moves around her.

Scene 4:

She sits before a large mirror, looking at her reflection. He stands behind her.

Scene 5:

They stand upright in the center, slowly approaching, their bodies touching.

.

.

Un Accord

Son corps enveloppé dans un voile de soie transparent laissant apparaître chaque ligne de sa chair.

Elle ressemblait à une figure funéraire en marbre. Ses mains tremblaient légèrement.

Elle l’attendait.

La porte s’ouvrit et il entra dans la pièce.

Il l’invita d’un geste de la main à s’approcher.

Elle avait peur, mais ne pouvait résister.

Il toucha son cou du doigt, légèrement, presque tendrement, et elle frissonna. Puis, d’un rythme lent, il commença à dévoiler sa chair. Chaque contact était un jeu de pouvoir et de plaisir.

Elle se sentit se perdre.

Elle s’éveilla dans une sensation comme si elle avait plongé dans une mer sans début ni fin. Ses yeux, mi-ouverts, le virent se tenir devant elle, le regard fixé sur elle.

Extase absolue et destruction absolue en même temps.

De sa main, il toucha tendrement son front. Un frisson parcourut tout son corps. Puis ses doigts parcoururent sa peau, non pas avec violence mais avec une domination absolue.

« Ta peur, » lui murmura-t-il, « est ton charme sur moi. »

Elle vit son visage sourire d’un sourire sombre.

La nuit continua et s’acheva.

Prête à refaire surface quand son désir l’exigerait.

Elle se retrouva dans la même pièce. Maintenant, elle voulait plus, plus extrême, plus sombre. Elle l’attendait.

Le temps passa.

Elle, enveloppée dans un dense nuage de peur et de désir.

Il arriva à minuit.

Il l’invita à s’allonger sur un lit de marbre.

Dans le miroir, elle vit leurs corps.

Quand ce fut fini, il lui dit :

« Ce qui ressemble à de la violence n’est pas violence ; c’est un moyen de connaissance, un accès aux profondeurs interdites de l’existence.

Le plaisir, la chair, l’âme ne sont pas opposés, mais les trois facettes du même univers secret. Un accord. »

Mise en scène :

Scène 1 :

Elle se tient debout au centre de la pièce, nue.

Une sculpture.

Scène 2 :

Son entrée est lente, presque rituelle ; sa main touche son front.

Scène 3 :

Elle s’allonge. Il se déplace autour d’elle.

Scène 4 :

Elle est assise devant un grand miroir, regardant son reflet. Il se tient derrière elle.

Scène 5 :

Ils se tiennent debout au centre, s’approchant lentement, leurs corps se touchant.

.

.

Eine Vereinbarung

Ihr Körper in einen durchsichtigen Seidenschleier gehüllt, der jede Linie ihres Fleisches sichtbar machte.

Sie sah aus wie eine marmorne Grabfigur. Ihre Hände zitterten leicht.

Sie wartete auf ihn.

Die Tür öffnete sich, und er trat in den Raum.

Mit einer Handbewegung lud er sie ein, näher zu kommen.

Sie hatte Angst, doch sie konnte nicht widerstehen.

Er berührte ihren Hals mit dem Finger, leicht, fast zärtlich, und sie schauderte. Dann begann er in langsamem Rhythmus, ihr Fleisch zu enthüllen. Jede Berührung war ein Spiel von Macht und Lust.

Sie fühlte, wie sie sich verlor.

Sie erwachte in einem Gefühl, als sei sie in ein Meer ohne Anfang und Ende getaucht. Ihre halb geöffneten Augen sahen ihn vor ihr stehen, sein Blick auf sie gerichtet.

Absolute Ekstase und absolute Zerstörung zugleich.

Mit seiner Hand berührte er zärtlich ihre Stirn. Ein Schauer durchfuhr ihren ganzen Körper. Dann zeichneten seine Finger über ihre Haut – nicht gewaltsam, sondern mit absoluter Dominanz.

„Deine Angst“, flüsterte er ihr zu, „ist dein Reiz für mich.“

Sie sah sein Gesicht mit einem dunklen Lächeln.

Ihre Nacht ging weiter und endete.

Bereit, wieder aufzutauchen, wann immer sein Verlangen es verlangte.

Sie befand sich wieder im selben Raum. Jetzt verlangte sie mehr, extremer, dunkler. Sie wartete auf ihn.

Die Zeit verging.

Sie, eingehüllt in eine dichte Wolke aus Angst und Verlangen.

Er kam um Mitternacht.

Er lud sie ein, sich auf ein Marmorbett zu legen.

Im Spiegel sah sie ihre Körper.

Als es vorbei war, sagte er zu ihr:

„Was wie Gewalt erscheint, ist keine Gewalt; es ist ein Weg des Wissens, des Zugangs zu den verbotenen Tiefen der Existenz.

Lust, Fleisch, Seele sind nicht gegensätzlich, sondern die drei Facetten desselben geheimen Universums. Eine Vereinbarung.“

Inszenierung:

Szene 1:

Sie steht nackt in der Raummitte.

Eine Skulptur.

Szene 2:

Sein Eintritt ist langsam, fast rituell; seine Hand berührt ihre Stirn.

Szene 3:

Sie legt sich hin. Er bewegt sich um sie herum.

Szene 4:

Sie sitzt vor einem großen Spiegel, betrachtet ihr Spiegelbild. Er steht hinter ihr.

Szene 5:

Sie stehen in der Mitte, nähern sich langsam, ihre Körper berühren sich.

.

.

Un Accordo

Il suo corpo avvolto in un velo di seta trasparente che lasciava vedere ogni linea della sua carne.

Sembrava una figura funebre di marmo. Le sue mani tremavano leggermente.

La aspettava.

La porta si aprì ed egli entrò nella stanza.

La invitò ad avvicinarsi con un gesto della mano.

Aveva paura, ma non poteva resistere.

Toccò il suo collo con il dito, leggermente, quasi teneramente, e lei rabbrividì. Poi, con un ritmo lento, iniziò a scoprire la sua carne. Ogni tocco era un gioco di potere e piacere.

Si sentì perdere.

Si svegliò in una sensazione come se fosse immersa in un mare senza inizio né fine. I suoi occhi, semiaperti, lo videro stare davanti a lei, lo sguardo fisso su di lei.

Estasi assoluta e distruzione assoluta allo stesso tempo.

Con la mano la toccò teneramente sulla fronte. Un brivido percorse tutto il suo corpo. Poi le sue dita tracciarono la pelle, non con violenza ma con assoluto dominio.

“La tua paura,” le sussurrò, “è il tuo fascino su di me.”

Vide il suo volto sorridere con un sorriso oscuro.

La loro notte continuò e finì.

Pronta a riemergere ogni volta che il suo desiderio lo richiedeva.

Si ritrovò nella stessa stanza. Ora voleva di più, più estremo, più oscuro. Lo aspettava.

Passò il tempo.

Lei, avvolta in una densa nuvola di paura e desiderio.

Egli arrivò a mezzanotte.

La invitò a sdraiarsi su un letto di marmo.

Nel specchio vide i loro corpi.

Quando finirono, le disse:

“Ciò che sembra violenza non è violenza; è un modo di conoscere, un accesso alle profondità proibite dell’esistenza.

Piacere, carne, anima non sono opposti, ma le tre facce dello stesso universo segreto. Un accordo.”

Mettiamolo in scena:

Scena 1:

Lei è in piedi al centro della stanza, nuda.

Una scultura.

Scena 2:

Il suo ingresso è lento, quasi rituale; la sua mano tocca la fronte di lei.

Scena 3:

Lei si sdraia. Lui si muove intorno a lei.

Scena 4:

Lei è seduta davanti a un grande specchio, osservando il proprio riflesso. Lui sta dietro di lei.

Scena 5:

Stanno al centro, si avvicinano lentamente, i loro corpi si toccano.

.

.

Un Acuerdo

Su cuerpo envuelto en un velo de seda transparente que dejaba ver cada línea de su carne.

Parecía una figura funeraria de mármol. Sus manos temblaban ligeramente.

Lo esperaba.

La puerta se abrió y él entró en la habitación.

La invitó a acercarse con un gesto de la mano.

Tenía miedo, pero no pudo resistirse.

Tocó su cuello con el dedo, suavemente, casi tiernamente, y ella se estremeció. Luego, con un ritmo lento, comenzó a revelar su carne. Cada toque suyo era un juego de poder y placer.

Se sintió perderse.

Despertó en una sensación como si se hubiera sumergido en un mar sin principio ni fin. Sus ojos, medio abiertos, lo vieron de pie frente a ella, con la mirada fija en ella.

Éxtasis absoluto y destrucción absoluta al mismo tiempo.

Con la mano, suavemente, tocó su frente. Un escalofrío recorrió todo su cuerpo. Luego sus dedos trazaron su piel, no con violencia, sino con absoluta dominación.

“Tu miedo,” le susurró, “es tu encanto sobre mí.”

Vio su rostro sonreír con una sonrisa oscura.

Su noche continuó y terminó.

Lista para resurgir cada vez que su deseo lo exigiera.

Se encontró en la misma habitación. Ahora quería más, más extremo, más oscuro. Lo esperaba.

Pasó el tiempo.

Ella, envuelta en una densa nube de miedo y deseo.

Él llegó a medianoche.

La invitó a recostarse en una cama de mármol.

En el espejo vio sus cuerpos.

Cuando terminó, le dijo:

“Lo que parece violencia no es violencia; es una forma de conocimiento, acceso a las profundidades prohibidas de la existencia.

El placer, la carne, el alma no son opuestos, sino las tres facetas del mismo universo secreto. Un acuerdo.”

Vamos a escenificarlo:

Escena 1:

Ella está de pie en el centro de la habitación, desnuda.

Una escultura.

Escena 2:

Su entrada es lenta, casi ritual; su mano toca su frente.

Escena 3:

Ella se recuesta. Él se mueve a su alrededor.

Escena 4:

Ella está sentada frente a un gran espejo, mirando su reflejo. Él está detrás de ella.

Escena 5:

Están en el centro, se acercan lentamente y sus cuerpos se tocan.

.

.

Um Acordo

O corpo dela envolto em um véu de seda transparente que deixava ver cada linha da sua carne.

Ela parecia uma figura funerária de mármore. Suas mãos tremiam levemente.

Ela o esperava.

A porta se abriu e ele entrou na sala.

Convidou-a a se aproximar com um gesto da mão.

Ela estava assustada, mas não pôde resistir.

Ele tocou seu pescoço com o dedo, levemente, quase ternamente, e ela estremeceu. Em seguida, com um ritmo lento, começou a revelar sua carne. Cada toque dele era um jogo de poder e prazer.

Ela se sentiu perdida.

Acordou com a sensação de estar submersa em um mar sem começo nem fim. Seus olhos, semiabertos, o viram de pé à sua frente, com o olhar fixo nela.

Êxtase absoluto e destruição absoluta ao mesmo tempo.

Com a mão, ternamente, tocou sua testa. Um arrepio percorreu todo o corpo dela. Depois, seus dedos traçaram a pele dela, não com violência, mas com domínio absoluto.

“O seu medo,” sussurrou ele, “é o seu encanto sobre mim.”

Ela viu seu rosto sorrir com um sorriso sombrio.

A noite deles continuou e terminou.

Pronta para ressurgir sempre que o desejo dele exigisse.

Ela se encontrou na mesma sala novamente. Agora queria mais, mais extremo, mais sombrio. Ela o esperava.

O tempo passou.

Ela, envolta em uma densa nuvem de medo e desejo.

Ele chegou à meia-noite.

Convidou-a a deitar em uma cama de mármore.

No espelho, ela viu seus corpos.

Quando terminou, ele lhe disse:

“O que parece violência não é violência; é uma forma de conhecimento, acesso às profundezas proibidas da existência.

O prazer, a carne, a alma não são opostos, mas as três facetas do mesmo universo secreto. Um acordo.”

Vamos encená-lo:

Cena 1:

Ela está em pé no centro da sala, nua.

Uma escultura.

Cena 2:

Sua entrada é lenta, quase ritual; sua mão toca sua testa.

Cena 3:

Ela se deita. Ele se move ao redor dela.

Cena 4:

Ela está sentada diante de um grande espelho, olhando seu reflexo. Ele está atrás dela.

Cena 5:

Eles estão no centro, aproximam-se lentamente e seus corpos se tocam.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Επαναληψη

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish Portuguese)

Το σπίτι βρισκονταν μεσα σε έναν τεράστιο  ακατοίκητο τοπο.Μου το ειχε αφησει κληρονομιά ο θείος μου.

Είχα φτάσει εκεί λίγο πριν το μεσημέρι.

Το σπίτι δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο εξωτερικά:πέτρινο με  συμμετρικά παράθυρα.

Το ίδιο απογευμα είδα για πρώτη φορά τη γυναίκα.

Καθόταν στον κήπο με ένα βιβλίο ανοιχτό στα γόνατα. Φορούσε λευκό φόρεμα. Δεν σήκωσε το βλέμμα της όταν την πλησίασα.

-Συγγνώμη,είπα. Δεν ήξερα ότι το σπίτι κατοικείται.

Δεν μου απάντησε,σαν να μην με άκουσε.

Την επόμενη μερα τη συναντησα την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο και διαβαζε το ίδιο βιβλιο.

Τής μιλησα. 

-Ποια είσαι;

Πάλι δεν μου απαντησε..

Και τις επόμενες μέρες που έμεινα στο σπίτι την συναντούσα πάντα στο κήπο, στο ίδιο σημείο,την ίδια ώρα.

Ποτέ δεν τη είδα σε άλλο μερος τού σπιτιού.

Στη βιβλιοθήκη βρήκα ένα φάκελο με σημειωσεις τού θείου μου.

Εκεί διάβασα πως είχε ερωτευθεί μια γυναίκα δεκαετίες πριν.

Όταν εκείνη πέθανε ξαφνικά, αρνήθηκε να δεχτεί την απώλεια της.

Πίστευε πως οι άνθρωποι με τους οποίους δενεσαι βαθια επανέρχονται.Οχι το σώμα τους,αλλά μια ακολουθία στιγμών τους.

Είχε αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του να κατορθώσει αυτό.

Η περιγραφή τής χαμένης γυναίκας έμοιαζε,ακριβώς,με τη γυναίκα που έβλεπα στο κήπο.

Επομένως η γυναίκα αυτή ήταν επανάληψη.Μια ακολουθία στιγμών την καθιστούσαν ζωντανή,αληθινή.

Αποφάσισα να φύγω.

Δεν ξέρω τι με σταματησε στο δρόμο και επέστρεψα.

Την βρήκα στο κήπο.

Για πρώτη φορά με κοίταξε.

-Σημερα δεν ήσουν εδώ, έλειπες, μου είπε.

-Πως το ξέρεις; τής είπα.

-Γιατι επαναλαμβάνεται ότι έχει ήδη συμβεί,μου απάντησε και συνέχισε το διάβασμα τού βιβλίου της.

Τότε κατάλαβα: οι ωρες που απουσίαζα εγγράφηκαν στην επαναληψη. Είχα ενσωματωθεί στο σύστημα.

Την επόμενη μέρα στο κήπο είδα δίπλα της να κάθεται ένας άντρας.

Ήμουν εγώ.

Εκείνη με κοίταξε,σαν να μην με αναγνώριζε.

-Ποιος είστε;,μου είπε.

Δεν απάντησα.

Έφυγα οριστικά το ίδιο βράδυ. 

Κάποιες νύχτες, όμως, ξυπνώ με τη βεβαιότητα ότι κάποιος  εκεί με επαναλαμβάνει με τέλεια ακρίβεια. 

.

.

The Repetition

The house stood in the middle of a vast, uninhabited land.

My uncle had left it to me as an inheritance.

I arrived there shortly before noon.

The house had nothing remarkable about it from the outside: stone-built, with symmetrical windows.

That same afternoon I saw the woman for the first time.

She was sitting in the garden with a book open on her lap. She was wearing a white dress. She did not raise her eyes when I approached her.

“Excuse me,” I said. “I didn’t know the house was inhabited.”

She did not answer, as if she had not heard me.

The next day I met her again at the same hour, in the same place, reading the same book.

I spoke to her.

“Who are you?”

Again, she did not answer.

And during the following days I stayed in the house, I encountered her always in the garden, at the same spot, at the same hour.

I never saw her anywhere else in the house.

In the library I found a folder with notes written by my uncle.

There I read that he had fallen in love with a woman decades earlier.

When she died suddenly, he refused to accept her loss.

He believed that people to whom one becomes deeply attached return.

Not their bodies, but a sequence of their moments.

He had devoted the rest of his life to achieving this.

The description of the lost woman matched exactly the woman I saw in the garden.

Therefore, that woman was a repetition.

A sequence of moments rendered her alive, real.

I decided to leave.

I do not know what stopped me on the road and made me return.

I found her in the garden.

For the first time, she looked at me.

“Today you were not here, you were absent,” she said.

“How do you know?” I asked her.

“Because what has already happened is what repeats itself,” she replied, and continued reading her book.

Then I understood: the hours I was absent had been inscribed into the repetition.

I had been integrated into the system.

The next day, in the garden, I saw a man sitting beside her.

It was me.

She looked at me as if she did not recognize me.

“Who are you?” she asked.

I did not answer.

I left for good that same night.

Yet on some nights, I wake with the certainty that someone there is repeating me with perfect precision.

.

.

La Répétition

La maison se trouvait au milieu d’un vaste territoire inhabité.

Mon oncle me l’avait laissée en héritage.

J’y arrivai peu avant midi.

La maison n’avait rien de particulier extérieurement : en pierre, avec des fenêtres symétriques.

Cet après-midi-là, je vis la femme pour la première fois.

Elle était assise dans le jardin, un livre ouvert sur les genoux. Elle portait une robe blanche. Elle ne leva pas les yeux lorsque je m’approchai.

« Excusez-moi, dis-je. Je ne savais pas que la maison était habitée. »

Elle ne répondit pas, comme si elle ne m’avait pas entendu.

Le lendemain, je la rencontrai à la même heure, au même endroit, lisant le même livre.

Je lui parlai.

« Qui êtes-vous ? »

De nouveau, elle ne répondit pas.

Les jours suivants, durant mon séjour dans la maison, je la retrouvais toujours dans le jardin, au même endroit, à la même heure.

Je ne la vis jamais ailleurs dans la maison.

Dans la bibliothèque, je trouvai un dossier contenant des notes de mon oncle.

J’y lus qu’il était tombé amoureux d’une femme des décennies auparavant.

Lorsqu’elle mourut soudainement, il refusa d’accepter sa perte.

Il croyait que les personnes auxquelles on s’attache profondément reviennent.

Non pas leur corps, mais une suite de leurs instants.

Il avait consacré le reste de sa vie à y parvenir.

La description de la femme perdue correspondait exactement à celle que je voyais dans le jardin.

Cette femme était donc une répétition.

Une suite de moments la rendait vivante, réelle.

Je décidai de partir.

Je ne sais ce qui m’arrêta en chemin et me fit revenir.

Je la trouvai dans le jardin.

Pour la première fois, elle me regarda.

« Aujourd’hui tu n’étais pas là, tu étais absent », me dit-elle.

« Comment le sais-tu ? » demandai-je.

« Parce que ce qui se répète est ce qui a déjà eu lieu », répondit-elle, puis elle continua sa lecture.

Alors je compris : les heures de mon absence s’étaient inscrites dans la répétition.

J’avais été intégré au système.

Le lendemain, dans le jardin, je vis un homme assis à ses côtés.

C’était moi.

Elle me regarda comme si elle ne me reconnaissait pas.

« Qui êtes-vous ? » demanda-t-elle.

Je ne répondis pas.

Je partis définitivement ce soir-là.

Pourtant, certaines nuits, je me réveille avec la certitude que quelqu’un là-bas me répète avec une précision parfaite.

.

.

Die Wiederholung

Das Haus lag mitten in einem riesigen, unbewohnten Gebiet.

Mein Onkel hatte es mir vererbt.

Ich kam kurz vor Mittag dort an.

Äußerlich hatte das Haus nichts Besonderes: aus Stein, mit symmetrischen Fenstern.

Am selben Nachmittag sah ich die Frau zum ersten Mal.

Sie saß im Garten mit einem aufgeschlagenen Buch auf den Knien. Sie trug ein weißes Kleid. Sie hob den Blick nicht, als ich mich ihr näherte.

„Entschuldigen Sie“, sagte ich. „Ich wusste nicht, dass das Haus bewohnt ist.“

Sie antwortete nicht, als hätte sie mich nicht gehört.

Am nächsten Tag traf ich sie wieder zur gleichen Stunde, am selben Ort, lesend im selben Buch.

Ich sprach sie an.

„Wer sind Sie?“

Wieder antwortete sie nicht.

Auch in den folgenden Tagen, die ich im Haus blieb, begegnete ich ihr stets im Garten, am gleichen Ort, zur gleichen Stunde.

Ich sah sie nie an einem anderen Ort im Haus.

In der Bibliothek fand ich eine Mappe mit Notizen meines Onkels.

Darin las ich, dass er sich Jahrzehnte zuvor in eine Frau verliebt hatte.

Als sie plötzlich starb, weigerte er sich, ihren Verlust zu akzeptieren.

Er glaubte, dass Menschen, an die man sich tief bindet, zurückkehren.

Nicht ihre Körper, sondern eine Abfolge ihrer Momente.

Er hatte den Rest seines Lebens diesem Ziel gewidmet.

Die Beschreibung der verlorenen Frau entsprach genau der Frau, die ich im Garten sah.

Diese Frau war also eine Wiederholung.

Eine Abfolge von Momenten machte sie lebendig, wirklich.

Ich beschloss zu gehen.

Ich weiß nicht, was mich auf dem Weg aufhielt und zur Rückkehr brachte.

Ich fand sie im Garten.

Zum ersten Mal sah sie mich an.

„Heute warst du nicht hier, du warst fort“, sagte sie.

„Woher weißt du das?“ fragte ich.

„Weil sich nur das wiederholt, was bereits geschehen ist“, antwortete sie und las weiter in ihrem Buch.

Da verstand ich: Die Stunden meiner Abwesenheit waren in die Wiederholung eingeschrieben worden.

Ich war Teil des Systems geworden.

Am nächsten Tag sah ich im Garten einen Mann neben ihr sitzen.

Es war ich.

Sie sah mich an, als würde sie mich nicht erkennen.

„Wer sind Sie?“ fragte sie.

Ich antwortete nicht.

Noch in derselben Nacht ging ich für immer fort.

Doch manche Nächte wache ich mit der Gewissheit auf, dass mich dort jemand mit vollkommener Genauigkeit wiederholt.

.

.

La Ripetizione

La casa si trovava in mezzo a un vasto territorio disabitato.

Mio zio me l’aveva lasciata in eredità.

Arrivai lì poco prima di mezzogiorno.

La casa non aveva nulla di particolare all’esterno: in pietra, con finestre simmetriche.

Quello stesso pomeriggio vidi la donna per la prima volta.

Era seduta in giardino con un libro aperto sulle ginocchia. Indossava un vestito bianco. Non alzò lo sguardo quando mi avvicinai.

«Mi scusi», dissi. «Non sapevo che la casa fosse abitata.»

Non rispose, come se non mi avesse sentito.

Il giorno dopo la incontrai alla stessa ora, nello stesso punto, a leggere lo stesso libro.

Le parlai.

«Chi sei?»

Di nuovo, non rispose.

Nei giorni successivi, durante la mia permanenza nella casa, la incontravo sempre in giardino, nello stesso punto, alla stessa ora.

Non la vidi mai in nessun’altra parte della casa.

Nella biblioteca trovai una cartella con appunti di mio zio.

Vi lessi che si era innamorato di una donna molti decenni prima.

Quando lei morì improvvisamente, si rifiutò di accettarne la perdita.

Credeva che le persone a cui ci si lega profondamente ritornino.

Non i loro corpi, ma una sequenza dei loro momenti.

Aveva dedicato il resto della sua vita a ottenere questo.

La descrizione della donna perduta coincideva esattamente con la donna che vedevo in giardino.

Quella donna era dunque una ripetizione.

Una sequenza di momenti la rendeva viva, reale.

Decisi di partire.

Non so cosa mi fermò lungo la strada e mi fece tornare.

La trovai in giardino.

Per la prima volta mi guardò.

«Oggi non c’eri, eri assente», disse.

«Come lo sai?» le chiesi.

«Perché si ripete solo ciò che è già accaduto», rispose, continuando a leggere il suo libro.

Allora capii: le ore della mia assenza erano state iscritte nella ripetizione.

Ero stato integrato nel sistema.

Il giorno dopo, in giardino, vidi un uomo seduto accanto a lei.

Ero io.

Mi guardò come se non mi riconoscesse.

«Chi sei?» chiese.

Non risposi.

Partii per sempre quella stessa notte.

Eppure, alcune notti, mi sveglio con la certezza che qualcuno là mi stia ripetendo con perfetta precisione.

.

.

La Repetición

La casa se encontraba en medio de una vasta extensión deshabitada.

Mi tío me la había dejado en herencia.

Llegué allí poco antes del mediodía.

La casa no tenía nada de particular por fuera: de piedra, con ventanas simétricas.

Esa misma tarde vi a la mujer por primera vez.

Estaba sentada en el jardín con un libro abierto sobre las rodillas. Vestía un vestido blanco. No levantó la mirada cuando me acerqué.

«Disculpe», dije. «No sabía que la casa estuviera habitada.»

No respondió, como si no me hubiera oído.

Al día siguiente la encontré a la misma hora, en el mismo lugar, leyendo el mismo libro.

Le hablé.

«¿Quién eres?»

De nuevo, no respondió.

En los días siguientes que permanecí en la casa, la encontraba siempre en el jardín, en el mismo punto, a la misma hora.

Nunca la vi en ningún otro lugar de la casa.

En la biblioteca encontré una carpeta con notas de mi tío.

Allí leí que se había enamorado de una mujer décadas atrás.

Cuando ella murió repentinamente, se negó a aceptar su pérdida.

Creía que las personas con las que uno se vincula profundamente regresan.

No sus cuerpos, sino una secuencia de sus momentos.

Había dedicado el resto de su vida a lograrlo.

La descripción de la mujer perdida coincidía exactamente con la mujer que veía en el jardín.

Esa mujer, por lo tanto, era una repetición.

Una secuencia de momentos la hacía viva, real.

Decidí irme.

No sé qué me detuvo en el camino y me hizo regresar.

La encontré en el jardín.

Por primera vez, me miró.

«Hoy no estabas aquí, estabas ausente», me dijo.

«¿Cómo lo sabes?» le pregunté.

«Porque se repite aquello que ya ha ocurrido», respondió, y continuó leyendo su libro.

Entonces comprendí: las horas de mi ausencia se habían inscrito en la repetición.

Me había integrado en el sistema.

Al día siguiente, en el jardín, vi a un hombre sentado a su lado.

Era yo.

Ella me miró como si no me reconociera.

«¿Quién es usted?» preguntó.

No respondí.

Me fui para siempre esa misma noche.

Sin embargo, algunas noches despierto con la certeza de que alguien allí me está repitiendo con perfecta precisión.

.

.

A Repetição

A casa ficava no meio de uma vasta região desabitada.

Meu tio havia me deixado a casa como herança.

Cheguei ali pouco antes do meio-dia.

Externamente, a casa não tinha nada de especial: de pedra, com janelas simétricas.

Naquela mesma tarde vi a mulher pela primeira vez.

Ela estava sentada no jardim com um livro aberto sobre os joelhos. Vestia um vestido branco. Não levantou o olhar quando me aproximei.

«Com licença», disse. «Não sabia que a casa fosse habitada.»

Ela não respondeu, como se não me tivesse ouvido.

No dia seguinte encontrei-a à mesma hora, no mesmo lugar, lendo o mesmo livro.

Falei com ela.

«Quem é você?»

Mais uma vez, não respondeu.

Nos dias seguintes em que permaneci na casa, encontrava-a sempre no jardim, no mesmo ponto, à mesma hora.

Nunca a vi em outra parte da casa.

Na biblioteca encontrei uma pasta com anotações do meu tio.

Ali li que ele havia se apaixonado por uma mulher décadas antes.

Quando ela morreu repentinamente, ele se recusou a aceitar a perda.

Acreditava que as pessoas com quem nos ligamos profundamente retornam.

Não seus corpos, mas uma sequência de seus momentos.

Ele havia dedicado o resto da vida a alcançar isso.

A descrição da mulher perdida coincidia exatamente com a mulher que eu via no jardim.

Portanto, aquela mulher era uma repetição.

Uma sequência de momentos a tornava viva, real.

Decidi partir.

Não sei o que me deteve no caminho e me fez voltar.

Encontrei-a no jardim.

Pela primeira vez, ela me olhou.

«Hoje você não estava aqui, esteve ausente», disse.

«Como você sabe?» perguntei.

«Porque só se repete aquilo que já aconteceu», respondeu, continuando a ler o livro.

Então compreendi: as horas da minha ausência haviam sido inscritas na repetição.

Eu havia sido integrado ao sistema.

No dia seguinte, no jardim, vi um homem sentado ao lado dela.

Era eu.

Ela me olhou como se não me reconhecesse.

«Quem é o senhor?» perguntou.

Não respondi.

Fui embora definitivamente naquela mesma noite.

Ainda assim, algumas noites acordo com a certeza de que alguém lá me repete com perfeita precisão.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Λογοι

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

.Ο άνθρωπος είναι αρκετά μεγάλος όταν  γνωρίζει τη μηδαμινότητά του, και αρκετά μικρός οταν να την ξεχνά.

.αναζητώντας την αλήθεια απαλλασομαστε από τον φόβο της.

.ο άνθρωπος αποφεύγει την μοναξιά γιατί εκεί θα συναντήσει τον εαυτό του.

.Το άπειρο μας τρομάζει γιατί δεν μας χρειάζεται.

.στη συνήθεια παύεις να ζεις.

.να μην αμφιβάλλεις είναι η ύψιστη πλάνη.

.αν ο Θεός ηταν φανερός,δεν θα υπηρχε η πίστη.

.δεν φοβίζει ο θάνατος,αλλά η ζωή χωρίς νόημα.

.μόνο το ευχάριστο δεν κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο.

.η πρόοδος είναι η τέχνη που μας απομακρύνει από τη φύση.

.η ζωή δεν έχει νόημα προφανές,εμείς πρέπει να το δημιουργήσουμε.

.όσο περισσοτερο κατανοούμε τον κόσμο,

τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε την κενότητά μας.

.ο άνθρωπος αν και πεπερασμένος κυνηγάει το άπειρο.

Αυτό είναι η παραδοξότητα του.

.ο φόβος τής απώλειας είναι μεγαλύτερος από την ίδια την απωλεια

.ο άνθρωπος θέλει να είναι το παν,αγνοώντας ότι αυτό το παν είναι ο θεός.

.με τη ζωή κατανοούμε τον θάνατο,

και με τον θάνατο κατανοούμε τη ζωή.

.η μνήμη είναι βάρος,

η λήθη ελευθερια.

.στη μάχη του με το άπειρο ο άνθρωπος νικιέται.

.ο ρόλος τής ελπίδας είναι για να αντέχεται η στέρηση.

.η αδικια δεν είναι μικρή αν μέσα της δουμε το άπειρο τής συνέπειάς της.

.η άγνοια μάς βυθίζει στην απελπισία.

.ο άνθρωπος προτιμά το επιθυμητό παρά το πραγματικό. 

.πρέπει και με το ελάχιστο να είμαστε ευχαριστημένοι και ευγνώμονες.

.

.

A man is truly great when he knows his own insignificance, and truly small when he forgets it.

By seeking the truth, we free ourselves from the fear of it.

Man avoids solitude because there he will encounter himself.

The infinite frightens us because it does not need us.

In habit, one ceases to live.

To never doubt is the highest delusion.

If God were evident, faith would not exist.

It is not death that frightens, but life without meaning.

Only pleasure does not make man happy.

Progress is the art that distances us from nature.

Life has no obvious meaning; we must create it ourselves.

The more we understand the world, the more we understand our own emptiness.

Although finite, man pursues the infinite. That is his paradox.

The fear of loss is greater than the loss itself.

Man wants to be everything, ignoring that this everything is God.

Through life, we understand death; through death, we understand life.

Memory is a burden; forgetting is freedom.

In his struggle with the infinite, man is defeated.

The role of hope is to endure deprivation.

Injustice is not small if we perceive the infinity of its consequences.

Ignorance plunges us into despair.

Man prefers the desirable to the real.

We must be satisfied and grateful even with the least.

.

.

L’homme est vraiment grand quand il connaît sa propre insignifiance, et vraiment petit quand il l’oublie.

En cherchant la vérité, nous nous libérons de sa peur.

L’homme évite la solitude car c’est là qu’il rencontrera lui-même.

L’infini nous effraie parce qu’il n’a pas besoin de nous.

Dans l’habitude, on cesse de vivre.

Ne jamais douter est la plus grande illusion.

Si Dieu était évident, la foi n’existerait pas.

Ce n’est pas la mort qui effraie, mais la vie sans sens.

Seul le plaisir ne rend pas l’homme heureux.

Le progrès est l’art qui nous éloigne de la nature.

La vie n’a pas de sens évident ; nous devons le créer nous-mêmes.

Plus nous comprenons le monde, plus nous comprenons notre propre vide.

Bien que fini, l’homme poursuit l’infini. C’est son paradoxe.

La peur de la perte est plus grande que la perte elle-même.

L’homme veut être tout, ignorant que ce tout est Dieu.

Par la vie, nous comprenons la mort ; par la mort, nous comprenons la vie.

La mémoire est un fardeau ; l’oubli est la liberté.

Dans sa lutte avec l’infini, l’homme est vaincu.

Le rôle de l’espoir est de supporter la privation.

L’injustice n’est pas petite si nous percevons l’infini de ses conséquences.

L’ignorance nous plonge dans le désespoir.

L’homme préfère le désirable au réel.

Il faut être satisfait et reconnaissant même avec le minimum.

.

.

Der Mensch ist wirklich groß, wenn er seine eigene Unbedeutsamkeit erkennt, und wirklich klein, wenn er sie vergisst.

Indem wir die Wahrheit suchen, befreien wir uns von der Angst vor ihr.

Der Mensch vermeidet die Einsamkeit, denn dort begegnet er sich selbst.

Das Unendliche erschreckt uns, weil es uns nicht braucht.

In der Gewohnheit hört man auf zu leben.

Nicht zu zweifeln ist die höchste Täuschung.

Wenn Gott offensichtlich wäre, gäbe es keinen Glauben.

Nicht der Tod erschreckt, sondern das Leben ohne Sinn.

Nur das Angenehme macht den Menschen nicht glücklich.

Fortschritt ist die Kunst, die uns von der Natur entfernt.

Das Leben hat keine offensichtliche Bedeutung; wir müssen sie selbst schaffen.

Je mehr wir die Welt verstehen, desto mehr erkennen wir unsere eigene Leere.

Obwohl begrenzt, strebt der Mensch nach dem Unendlichen. Das ist sein Paradoxon.

Die Angst vor Verlust ist größer als der Verlust selbst.

Der Mensch will alles sein, ohne zu erkennen, dass dieses Alles Gott ist.

Durch das Leben verstehen wir den Tod; durch den Tod verstehen wir das Leben.

Erinnerung ist eine Last; Vergessen ist Freiheit.

Im Kampf mit dem Unendlichen wird der Mensch besiegt.

Die Rolle der Hoffnung besteht darin, Entbehrung zu ertragen.

Ungerechtigkeit ist nicht klein, wenn wir die Unendlichkeit ihrer Konsequenzen sehen.

Unwissenheit stürzt uns in Verzweiflung.

Der Mensch bevorzugt das Wünschenswerte gegenüber dem Realen.

Wir müssen auch mit dem Wenigsten zufrieden und dankbar sein.

.

.

L’uomo è veramente grande quando conosce la propria insignificanza, e veramente piccolo quando la dimentica.

Cercando la verità ci liberiamo della paura di essa.

L’uomo evita la solitudine perché lì incontrerà se stesso.

L’infinito ci spaventa perché non ha bisogno di noi.

Nella abitudine si smette di vivere.

Non dubitare mai è l’illusione suprema.

Se Dio fosse evidente, la fede non esisterebbe.

Non è la morte a spaventare, ma la vita senza senso.

Solo il piacere non rende l’uomo felice.

Il progresso è l’arte che ci allontana dalla natura.

La vita non ha un significato evidente; dobbiamo crearlo noi stessi.

Più comprendiamo il mondo, più comprendiamo il nostro vuoto.

L’uomo, sebbene finito, insegue l’infinito. Questa è la sua paradossalità.

La paura della perdita è più grande della perdita stessa.

L’uomo vuole essere tutto, ignorando che questo tutto è Dio.

Attraverso la vita comprendiamo la morte; attraverso la morte comprendiamo la vita.

La memoria è un peso; l’oblio è libertà.

Nella sua lotta con l’infinito, l’uomo è sconfitto.

Il ruolo della speranza è sopportare la privazione.

L’ingiustizia non è piccola se vediamo l’infinità delle sue conseguenze.

L’ignoranza ci precipita nella disperazione.

L’uomo preferisce il desiderabile al reale.

Dobbiamo essere soddisfatti e grati anche con il minimo.

.

.

El hombre es verdaderamente grande cuando conoce su propia insignificancia, y verdaderamente pequeño cuando la olvida.

Al buscar la verdad, nos liberamos del miedo a ella.

El hombre evita la soledad porque allí se encontrará a sí mismo.

Lo infinito nos asusta porque no nos necesita.

En la costumbre, dejas de vivir.

No dudar es la máxima ilusión.

Si Dios fuera evidente, la fe no existiría.

No es la muerte lo que asusta, sino la vida sin sentido.

Solo el placer no hace feliz al hombre.

El progreso es el arte que nos aleja de la naturaleza.

La vida no tiene un sentido evidente; debemos crearlo nosotros mismos.

Cuanto más comprendemos el mundo, más comprendemos nuestra propia vacuidad.

Aunque finito, el hombre persigue lo infinito. Esa es su paradoja.

El miedo a la pérdida es mayor que la pérdida misma.

El hombre quiere ser todo, ignorando que ese todo es Dios.

A través de la vida comprendemos la muerte; a través de la muerte comprendemos la vida.

La memoria es una carga; el olvido es libertad.

En su lucha con lo infinito, el hombre es vencido.

El papel de la esperanza es soportar la privación.

La injusticia no es pequeña si percibimos la infinitud de sus consecuencias.

La ignorancia nos sumerge en la desesperación.

El hombre prefiere lo deseable a lo real.

Debemos estar satisfechos y agradecidos incluso con lo mínimo.

.

.

O homem é verdadeiramente grande quando conhece a sua própria insignificância, e verdadeiramente pequeno quando a esquece.

Ao buscar a verdade, libertamo-nos do medo dela.

O homem evita a solidão porque ali encontrará a si mesmo.

O infinito nos assusta porque não nos precisa.

No hábito, deixamos de viver.

Não duvidar é a máxima ilusão.

Se Deus fosse evidente, a fé não existiria.

Não é a morte que assusta, mas a vida sem sentido.

Apenas o prazer não torna o homem feliz.

O progresso é a arte que nos afasta da natureza.

A vida não tem um sentido óbvio; devemos criá-lo nós mesmos.

Quanto mais compreendemos o mundo, mais compreendemos o nosso próprio vazio.

Embora finito, o homem persegue o infinito. Esse é o seu paradoxo.

O medo da perda é maior do que a própria perda.

O homem quer ser tudo, ignorando que esse tudo é Deus.

Pela vida compreendemos a morte; pela morte compreendemos a vida.

A memória é um fardo; o esquecimento é liberdade.

Na sua luta com o infinito, o homem é derrotado.

O papel da esperança é suportar a privação.

A injustiça não é pequena se percebermos a infinitude das suas consequências.

A ignorância mergulha-nos no desespero.

O homem prefere o desejável ao real.

Devemos estar satisfeitos e gratos mesmo com o mínimo.

.

.

.

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον Α (1.18-1.25,2.1-2.2)

Η Γέννηση τού Χριστού 

Του Ιησού η γέννηση έτσι ήταν.Οταν μνηστευθηκε η μητέρα του Μαρία με τον

Ιωσήφ,πριν να συνευρεθούν έμεινε έγκυος από το Άγιο Πνεύμα.

Ο Ιωσηφ ο άντρας της,συνετός όντας και μη θελωντας να την εκθεσει

δημοσια,σκέφθηκε κρυφά να την παρατήσει.

Κι ενώ αυτά στο νου του είχε,ιδού ένας άγγελος Κυρίου στο όνειρο φάνηκε

σ' αυτόν λέγοντας του.

Ιωσήφ γιε τού Δαυίδ μην διστάσεις να πάρεις υπό την προστασία σου 

την Μαριαμ την γυναίκα σου,

γιατί αυτό που μέσα σε αυτή γεννηθηκε απο το Πνεύμα είναι το Αγιο.

Θα γεννησει  λοιπον γιο,και θα καλέσεις το όνομα του Ιησού,γιατί αυτός θα σώσει τον λαο του από τις αμαρτίες του.

Κι όλο αυτό έγινε για να εκπληρωθεί αυτό που έχει ειπωθει από τον Κύριο

δια τού προφήτου λέγοντας.

Ιδού η παρθένος που στη κοιλιά θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο,και θα 

καλεσουν το όνομα του Εμμανουήλ,που ερμηνεύεται ως ο Θεός μαζί μας.

Αφού σηκώθηκε ο Ιωσηφ από τον ύπνο έκανε όπως μήνυσε σ'αυτον ο

άγγελος Κυρίου και πήρε υπό την προστασία του την γυναίκα του.

Και δεν έσμιξε μ'αυτη έως ότου γέννησε τον γιο της τον πρωτότοκο,

και κάλεσε ο Ιωσήφ το όνομα τού παιδιού Ιησού.

Όταν ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας κατά τις μέρες τού 

βασιλια Ηρώδη,ιδού μάγοι από την ανατολή εφτασαν στα Ιεροσόλυμα.

Λέγοντες.που είναι ο γεννημένος βασιλιάς τών Ιουδαίων;,για είδαμε το αστέρι

του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε.

Τοῦ δὲ  Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ 

Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα

ἐκ Πνεύματος Ἁγίου.

 Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη

 λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν.

Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· 

Ἰωσὴφ  υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· 

Ως τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου.

τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ 

ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.

Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου 

λέγοντος.

Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ

 Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.

Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ  ὁ ἄγγελος Κυρίου

 καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ,

καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ

 ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως,

 ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα.

λέγοντες· ποῦ  ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ

τὸν ἀστέρα  ἐν τῇ ἀνατολῇ  καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι.αὐτῷ.

.

.

.

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Εκ Χρεους στον Αλεξανδρον Παπαδιαμάντην)

τών κριμάτων μου το.πληθος

Ο Αλεξανδρος Παπαδιαμάντης με το βλέμμα χαμηλωμένο στέκονταν στο

στασίδι στο αναλόγιο τού Αγίου Ελισσαίου.

Η φωνή του χαμηλή,φρόντιζε να μην υψωθεί,ούτε να καλλιφωνει.

Προφήτα Χριστού, Ελισσαίε Πανεύφημε, ιάσεων πηγή, και κρήνη ακένωτος, ικετικώς βοώμεν σοι πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ο μέγας φρουρός ημών και πρόμαχος

Ήταν,αισθάνονταν,η ίδια η γλώσσα τής νήσου Σκιάθος,στα ξωκλήσια και στις νυχτερινές αγρυπνίες, στις ψαλμωδίες. 

Είδε τον ιερέα Νικόλαο Πλάνα στην Ωραία Πύλη, με το πρόσωπο φωτισμένο 

από το φως τών κεριών. Η μορφή ενός ταπεινού εν Θεω Αγίου.

Λειτουργούσε για όλους τούς ανθρωπους,παροντες και αποντες,για τους

ζωντανούς και τους πεθαμένους.

Ο κυρ Αλέξανδρος άρχισε την συνομιλία του με τον Θεό:

Όταν μέλλης έρχεσθαι, κρίσιν δικαίαν ποιήσαι, Κριτά δικαιότατε, επί θρόνου δόξης σου καθεζόμενος ποταμός πύρινος, πρό τού σού Βήματος καταπλήττων έλκει άπαντας, παρισταμένων σοι, τών επουρανίων Δυνάμεων, ανθρώπων κρινομένων τε, φόβω καθ' ά έκαστος έπραξε, τότε ημών φείσαι, καί μοίρας καταξίωσον Χριστέ, τών σωζομένων ως εύσπλαγχνος, πίστει δυσωπούμέν σε.

Εκεί στη ταπείνωση του μεταφερθει στη Σκιαθο.Εβλεπε τα βράχια,τα χαμηλά

σπίτια,τα μονοπάτια που κατεβαίνουν στη θάλασσα.Και μέσα στη καμαρά του

έρχεται η Χαδουλα μαυρομαντηλουσα και τού ιστορει τών κριμάτων της

το πληθος.Γεννημένη μέσα στη φτώχεια και την καταπίεση, πνιγμένη από έθιμα και ανάγκες, από μια ζωή ασφυκτική που τής ψήλωσε το νου.Δεν την έκρινε.

Την πονουσε,προσπαθουσε να την κατανοησει.Πώς μπορεί ο άνθρωπος να οδηγηθεί στο κακό πιστεύοντας πως υπηρετεί το καλό; 

Άκουσε τη φωνή τού ιερέα Νικολάου Πλανά,ήταν σαν καταφύγιο όπου όλα μπορούσαν να συνυπάρξουν,η αγιοσύνη και η αμαρτία,η προσευχή και η ανθρώπινη τραγωδία.

Τὴν χεῖρά σου τὴν ἁψαμένην,

τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου 

μεθ᾽ ἧς καὶ δακτύλῳ αὐτόν, ἡμῖν καθυπέδειξας, 

ἔπαρον ὑπὲρ ἡμῶν, Βαπτιστά, 

ὡς παρρησίαν ἔχων πολλήν·

Κατὰ τὴν ἡμέρα εκείνην,ως άλλος προφήτης προέβλεψε,θα χιονιζε.

Ἄσπρο σινδόνι νὰ μᾶς ἀσπρίσῃ ὅλους στὸ μάτι τοῦ Θεοῦ ν᾽ ἀσπρίσουν τὰ σωθικά μας νὰ μὴν ἔχουμε κακὴ καρδιὰ μέσα μας,ἐνώπιον τοῦ Κριτοῦ, τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερῶν, τοῦ Τρισαγίου.

Όταν τελείωσε η ακολουθία οι πιστοί αποχώρησαν σιωπηλοί.

Ο ιερέας Νικόλαος Πλανας τον πλησίασε.

-Ο Θεός γνωρίζει,τού ειπε

Είχε νυχτωσει.Μεσα στο μικρό δωμάτιο οι ήχοι τής πόλης έσβησαν.

Ένα λευκό χαρτί πάνω στο τραπέζι.

Έφερε το νου στα παιδικά χρόνια στη νήσο του.

Τη Χαδουλα να σκύβει στη γη για τη φροντίδα τών άλλων,ξεχνώντας τον

εαυτό της.Ενα πλάσμα φθαρμένο,καταπονημένο από μια ζωή χωρίς ανάσα.

Άκουσε το κλάμα ενός μωρού.Μετα τίποτα.

Ταλαντευτηκε.Μηπως αυτά δεν είναι θελήματα τού Θεού;

Μισοπλαγιασμένη κοντά εις την εστίαν,,άρχισε να γράφει,με σφαλιστά τα όμματα, την κεφαλήν ακουμβώσα εις το κράσπεδον της εστίας, το λεγόμενον «φουγοπόδαρο», η θεια Χαδούλα, η κοινώς καλουμένη Γιαννού η Φράγκισσα, δεν εκοιμάτο, αλλ' εθυσίαζε τον ύπνον πλησίον εις το λίκνον της ασθενούσης μικράς εγγονής της. Όσον διά την λεχώ, την μητέρα του πάσχοντος βρέφους, αύτη προ ολίγου είχεν αποκοιμηθή επί της χθαμαλής, πενιχράς κλίνης της

Θυμόταν τη Χαδούλα νέα ακόμη, τότε που τη φώναζαν για να βοηθήσει σε σπίτια άλλων. Ένα καλοκαίρι τής ανέθεσαν να προσέχει ένα μικρό κορίτσι, παιδί μιας ξένης γυναίκας, περαστικής. Το παιδί έκλαιγε ασταμάτητα,,όχι από πείνα, αλλά από φόβο, φόβο για τον τόπο, για τα άγνωστα πρόσωπα, για τη γλώσσα που δεν καταλάβαινε.

Η Χαδούλα το κράτησε στην αγκαλιά της ώρα πολλή. Κάποια στιγμή το κλάμα σταματησε.Το παιδί αποκοιμήθηκε. Εκείνη δεν κουνήθηκε. Έμεινε ακίνητη, σαν να φοβόταν πως αν το άφηνε, θα ξανάρχιζε το κλάμα.

Πόσο ήθελε να είναι δικό της παιδί.

Όταν ήρθε η μάνα και το πήρε η Χαδουλα έμεινε μόνη,με την αγκαλιά αδεια.

Από εκείνη τη μέρα, η τρυφερότητα άρχισε μέσα της να μεταστρέφεται σε πίκρα.

Χρόνια αργότερα, την κάλεσαν να ξενυχτήσει δίπλα σε μια γριά ετοιμοθάνατη, συγγενή μακρινή. Η γριά παραμιλούσε, μιλούσε για τα παιδιά της που χάθηκαν, για προίκες που δεν δόθηκαν, για αδικίες παλιές. Η Χαδούλα την άκουγε σιωπηλή. Κάποια στιγμή, η γριά άνοιξε τα μάτια και την κοίταξε με μάτια θολά.

'Όλα χαμένα', είπε. 'Ό,τι κάναμε, χαμένο'.

 Όταν η γριά πέθανε πριν ξημερώσει, η Χαδούλα δεν έκλαψε. 

Ένιωσε  πως η ζωή τών γυναικών ήταν ένας κύκλος αγωνίας και πόνου,χωρίς δικαίωση. 

Ένα δειλινό, σε μονοπάτι ανηφορικό, συνάντησε ένα κορίτσι δεκατριών χρονών που γύριζε φορτωμένο νερό. Το παιδί σκόνταψε, το σταμνί έσπασε, και έβαλε 

τα κλάματα. 

Η Χαδούλα στάθηκε από πάνω του. Το κοίταξε πολλή ώρα. 

Είδε στο πρόσωπό του κοριτσιου το μέλλον: γάμος χωρίς αγάπη, εγκυμοσύνες,παιδιά το ένα μετα για άλλο,σκληρή δουλειά και βουβή ζωή.

Για μια στιγμή, της πέρασε από τον νου  αστραπιαία,μια σκέψη σκοτεινή,

Μια απλή κίνηση με τα δαχτυλα.Δεν το εκανε.Έσκυψε, βοήθησε το κορίτσι να σηκωθεί, τού έδωσε χρήματα  να αγοράσει  άλλο σταμνί. Το κοριτσι την ευχαρίστησε και έφυγε τρέχοντας.

Η Χαδούλα έμεινε μόνη στο μονοπάτι. 

Κατάλαβε πως η γραμμή που θα διαβεί είχε ήδη χαραχθει μεσα της.

Ο Αλεξανδρος Παπαδιαμάντης με το βλέμμα χαμηλωμένο στέκονταν στο

στασίδι στο αναλόγιο τού Αγίου Ελισσαίου.

Η φωνή του χαμηλή,φρόντιζε να μην υψωθεί.

Τα κύματα εφούσκωναν αγρίως, ως να είχον πάθος. Εκάλυψαν τους μυκτήρας και τα ώτα της. Την στιγμήν εκείνην το βλέμμα της Φραγκογιαννούς αντίκρυσε το Μποστάνι, την έρημον βορειοδυτικήν ακτήν, όπου της είχον δώσει ως προίκα ένα αγρόν, όταν νεάνιδα την υπάνδρευσαν και την εκουκούλωσαν, και την έκαμαν νύφην οι γονείς της.

 -Ω! να το προικιό μου! είπε.

Αυταί υπήρξαν αι τελευταίαι λέξεις της. Η γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατον εις το πέραμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βςράχον του ερημητηρίου με την ξηράν, εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρωπίνης δικαιοσύνης

Εις το τέλος τής ακολουθίας πλησιασε τον ιερέα Νικόλαο Πλανα και τού είπε:

-Ο Θεός γνωρίζει τών κριμάτων μου το πλήθος.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

The Gambling τού Nick the Greek 

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Ο κόσμος είναι ένα τραπέζι χαρτιών.

Αμιγκο,οποιος τραβήξει το μεγαλύτερο χαρτί κερδίζει 500.000 dollars.

Μπλοφάρεις κι ο άλλος φεύγει.

Κερδίζεις και χάνεις.All is the same.

Ο Νικόλαος Δάνδολος από το Ρέθυμνο τής Κρήτης.Nick the Greek.

Στην Αμερική.

Αν ο Θεός θέλει να μάθει να παίζει ,θα έρθει σ'αυτον.

Τα χρηματα, friend,δεν είναι τίποτα.Αυτο που αξίζει είναι το παιχνίδι.

Να αντέχεις να χανεις η' να κερδιζεις.

Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1966, στο νοσοκομείο «Όρος Σινά» 

τού Λος Άντζελες, ο Nick ένιωθε πως ήταν στο καζίνο τού θανατου.

Αν πεθάνει απλα έχασε και θα πάει μετά το παιχνιδι να ξεκουραστει.

Στα 83 του χρόνια σε κάθε παρτίδα πόνταρε τα ρέστα.Δεν υπήρξε δειλος.

Ρίχνει τα ζάρια.

The sky is the limit.

Τα χρήματα είναι κάτι επικίνδυνο.που δεν.πρεπει τα αγαπήσεις.

75 φορές πέρασε από τον απόλυτο πλουτο στη φτώχεια.

Ο Frank και ο Telly το ξέρουν.

Η δόξα.Τι είναι η δόξα; Nothing.Ενας κακός συμπαίκτης.

Κάποτε στο Λας Βέγκας παρουσίασε στους φίλους του τον Άλμπερτ Αϊνστάιν:

-Ο μικρός Αλ από το Princeton,είπε.

-Σίγουρα δεν θ'αστειευστε,κύριε Nick the Greek! είπε ο Richard Feynman.

Ο Nick παίζει γνωρίζοντας τις πιθανότητες τού παιγνιδιού και ποντάροντας αντίθετα με τις προκαταλήψεις τών άλλων παιχτών για το αποτέλεσμα 

συν την επιρροή της φήμης του σ'αυτους.

Νύχτα σε ένα καζίνο τής Νότιας Καλιφορνιας κάθισε σε ένα τραπέζι με 

μικρά ποσά.Penniless.

Ένας νεαρός παίχτης τον κοίταξε αφ' υψηλού.

-Grandpa, are you still gambling?

Ο Nick the Greek δεν απάντησε.Χαμογελασε.

Στο παιχνιδι εκείνο, ο Nick δεν βιάστηκε,υπολογισε τα παντα.

The gambling is the same for everyone.Για κείνον που περιμένει,διαστέλλεται. 

Για εκείνον που φοβάται,συστέλλεται.

Εφάρμοσε τη Θεωρία της Σχετικότητας τού Αλ:.κάθε κίνηση είχε νόημα μόνο 

σε σχέση με τις κινήσεις τών άλλων. Κέρδισε το παιχνίδι

Σηκώθηκε.Αφησε τα χρήματα πάνω στο τραπέζι.

I tell you boys,the greatest pleasure in life is gambling and winning.

The next greatest pleasure is gambling and losing

Απομονωθηκε σε μια γωνιά και διαβασε Πλάτωνα.Κριτων η' περί τού 

πρακτεου.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Τίνα ταύτην; ἢ τὸ πλοῖον ἀφῖκται ἐκ Δήλου, οὗ δεῖ [43d] ἀφικομένου τεθνάναι με;

Στο «Όρος Σινά», ο Nick ένιωσε την ανάσα του να κοβεται.Δεν φοβόταν. Είχε χάσει τα πάντα τόσες φορές που ο θάνατος έμοιαζε με έναν ακόμα γύρο.

Βλέπει τα χαρτιά:δύο άσσοι,τρεις ντάμες.

2.000.000 δολλάρια.

Τα χάνει.

Κύριε Johnny Moss,θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε,είπε

Και κατευθύνθηκε στον επάνω όροφο για να κοιμηθει.

Πάμφτωχος με 20 εκατομμύρια δολλάρια φιλανθρωπίες.

The sky is the limit

.

.

The Gambling of Nick the Greek

The world is a card table.

Amigo, whoever draws the highest card wins 500,000 dollars.

You bluff and the other walks away.

You win and you lose. All is the same.

Nikolaos Dandolos from Rethymno, Crete. Nick the Greek.

In America.

If God wants to learn how to gamble, he will come to him.

Money, friend, is nothing. What matters is the game.

To endure losing or winning.

On Christmas Eve 1966, at Mount Sinai Hospital in Los Angeles, Nick felt he 

was in the casino of death.

If he dies, he simply lost and will go rest after the game.

At 83, in every hand he bet everything. He was never a coward.

He throws the dice.

The sky is the limit.

Money is something dangerous, something you must not love.

Seventy-five times he went from absolute wealth to poverty.

Frank and Telly know it.

Fame. What is fame? Nothing. A bad partner at the table.

Once in Las Vegas he introduced Albert Einstein to his friends:

—Little Al from Princeton, he said.

—You must be joking, Mr. Nick the Greek! said Richard Feynman.

Nick plays knowing the odds of the game and betting against the prejudices 

of the other players,plus the influence of his reputation upon them.

One night in a casino in Southern California he sat at a table with small stakes. Penniless.

A young player looked down on him.

—Grandpa, are you still gambling?

Nick the Greek did not answer. He smiled.

In that game, Nick did not rush. He calculated everything.

Gambling is the same for everyone.

For the one who waits, it expands.

For the one who fears, it contracts.

He applied Al’s Theory of Relativity:every move had meaning only in relation 

to the moves of the others.

He won the game.

He stood up. He left the money on the table.

I tell you boys, the greatest pleasure in life is gambling and winning.

The next greatest pleasure is gambling and losing.

He withdrew to a corner and read Plato. Crito, or On What Must Be Done.

SOCRATES: What is this? Has the ship arrived from Delos,

upon whose arrival I must die?

At Mount Sinai, Nick felt his breath failing.He was not afraid. 

He had lost everything so many timesthat death felt like just another round.

He sees the cards: two aces, three queens.

Two million dollars.

He loses them.

Mr. Johnny Moss, I must let you go, he said.

And he headed upstairs to sleep.

Penniless, with twenty million dollars given to charity.

The sky is the limit.

.

.

Le Jeu de Nick le Grec

Le monde est une table de cartes.

Amigo, celui qui tire la plus grande carte gagne 500 000 dollars.

Tu bluffes et l’autre s’en va.

Tu gagnes et tu perds. Tout est pareil.

Nikolaos Dandolos de Réthymnon, en Crète. Nick le Grec.

En Amérique.

Si Dieu veut apprendre à jouer, il viendra à lui.

L’argent, mon ami, n’est rien. Ce qui compte, c’est le jeu.

Savoir supporter la perte ou la victoire.

La veille de Noël 1966, à l’hôpital Mount Sinai de Los Angeles, Nick sentit qu’il 

étaitνdans le casino de la mort.

S’il meurt, il a simplement perdu et ira se reposer après la partie.

À 83 ans, à chaque donne il misait le tout.

Il n’a jamais été lâche.

Il jette les dés.

The sky is the limit.

L’argent est quelque chose de dangereux,quelque chose qu’il ne faut pas aimer.

Soixante-quinze fois il passa de la richesse absolue à la pauvreté.

Frank et Telly le savent.

La gloire. Qu’est-ce que la gloire ? Rien.

Un mauvais partenaire de jeu.

Un jour à Las Vegas, il présenta Albert Einstein à ses amis :

—Le petit Al de Princeton, dit-il.

—Vous plaisantez sûrement, Monsieur Nick le Grec !ο

dit Richard Feynman.

Nick joue en connaissant les probabilités et en misant contre les préjugés des 

autres joueurs,ajoutant l’influence de sa réputation sur eux.

Une nuit, dans un casino de Californie du Sud,il s’assit à une table aux petites 

mises. Sans un sou.

Un jeune joueur le regarda de haut.

—Grand-père, tu joues encore ?

Nick le Grec ne répondit pas. Il sourit.

Dans cette partie, Nick ne se hâta pas.Il calcula tout.

Le jeu est le même pour tous.

Pour celui qui attend, il s’étire.

Pour celui qui a peur, il se contracte.

Il appliqua la théorie de la relativité d’Al :

chaque mouvement n’avait de sens qu’en relation avec les autres.

Il gagna la partie.

Il se leva. Il laissa l’argent sur la table.

Je vous le dis, les garçons,

le plus grand plaisir de la vie est de jouer et de gagner.

Le second plus grand plaisir est de jouer et de perdre.

Il s’isola dans un coin et lut Platon. Criton.

À Mount Sinai, Nick sentit son souffle se briser.Il n’avait pas peur. 

Il avait tout perdu tant de fois que la mort ressemblait à une autre partie.

Il voit les cartes : deux as, trois dames.

Deux millions de dollars.

Il les perd.

Monsieur Johnny Moss, je dois vous laisser partir, dit-il.

Et il monta à l’étage pour dormir.

Sans un sou, avec vingt millions de dollars donnés à des œuvres caritatives.

The sky is the limit.

.

.

Das Glücksspiel von Nick the Greek

Die Welt ist ein Kartentisch.

Amigo, wer die höchste Karte zieht, gewinnt 500.000 Dollar.

Du bluffst, und der andere geht.

Du gewinnst und verlierst. Alles ist gleich.

Nikolaos Dandolos aus Rethymno auf Kreta. Nick the Greek.

In Amerika.

Wenn Gott lernen will zu spielen,

wird er zu ihm kommen.

Geld, Freund, ist nichts.

Was zählt, ist das Spiel.

Aushalten zu können, zu verlieren oder zu gewinnen.

Am Heiligabend 1966, im Mount-Sinai-Krankenhaus in Los Angeles, fühlte Nick,

er sei im Kasino des Todes.

Wenn er stirbt, hat er einfach verloren und wird sich nach dem Spiel ausruhen.

Mit 83 setzte er in jeder Partie alles.

Er war nie ein Feigling.

Er wirft die Würfel.

The sky is the limit.

Geld ist etwas Gefährliches,etwas, das man nicht lieben darf.

Fünfundsiebzig Mal ging er vom absoluten Reichtum in die Armut.

Frank und Telly wissen das.

Ruhm. Was ist Ruhm? Nichts.

Ein schlechter Mitspieler.

Einmal in Las Vegas stellte er seinen Freunden Albert Einstein vor:

—Der kleine Al aus Princeton, sagte er.

—Sie scherzen doch, Mr. Nick the Greek!

sagte Richard Feynman.

Nick spielt, indem er die Wahrscheinlichkeiten kennt und gegen die Vorurteile 

der anderen Spieler setzt,verstärkt durch den Einfluss seines Rufes auf sie.

Eines Nachts setzte er sich in einem Casino in Südkalifornien an einen Tisch 

mit kleinen Einsätzen.Mittellos.

Ein junger Spieler sah auf ihn herab.

—Opa, spielst du immer noch?

Nick the Greek antwortete nicht. Er lächelte.

In diesem Spiel hatte Nick es nicht eilig.

Er berechnete alles.Das Glücksspiel ist für alle gleich.

Für den Wartenden dehnt es sich aus.

Für den Ängstlichen zieht es sich zusammen.

Er wandte Al’s Relativitätstheorie an:

Jede Bewegung hatte nur Bedeutung in Beziehung zu den anderen.

Er gewann das Spiel.

Er stand auf. Er ließ das Geld auf dem Tisch liegen.

Ich sage euch, Jungs:

Das größte Vergnügen im Leben ist zu spielen und zu gewinnen.

Das zweitgrößte ist zu spielen und zu verlieren.

Er zog sich in eine Ecke zurück und las Platon. Kriton.

Im Mount Sinai spürte Nick, wie ihm der Atem ausging.Er hatte keine Angst.

Er hatte so oft alles verloren,dass der Tod wie eine weitere Runde erschien.

Er sieht die Karten: zwei Asse, drei Damen.

Zwei Millionen Dollar.

Er verliert sie.

Mr. Johnny Moss, ich muss Sie gehen lassen, sagte er.

Und er ging nach oben, um zu schlafen.

Mittellos, mit zwanzig Millionen Dollar für Wohltätigkeit.

The sky is the limit.

.

.

Il Gioco d’Azzardo di Nick the Greek

Il mondo è un tavolo da gioco.

Amigo, chi pesca la carta più alta vince 500.000 dollari.

Bluffi e l’altro se ne va.

Vinci e perdi. È tutto uguale.

Nikolaos Dandolos di Rethymno, Creta. Nick the Greek.

In America.

Se Dio vuole imparare a giocare, verrà da lui.

Il denaro, amico, non è nulla.

Ciò che conta è il gioco.

Saper sopportare la perdita o la vittoria.

La vigilia di Natale del 1966,all’ospedale Mount Sinai di Los Angeles,

Nick sentì di trovarsi nel casinò della morte.

Se muore, ha semplicemente perso e andrà a riposare dopo la partita.

A 83 anni, in ogni mano puntava tutto.

Non fu mai codardo.

Lancia i dadi.

The sky is the limit.

Il denaro è qualcosa di pericoloso,qualcosa che non bisogna amare.

Settantacinque volte passò dalla ricchezza assoluta alla povertà.

Frank e Telly lo sanno.

La gloria. Cos’è la gloria? Niente.

Un cattivo compagno di gioco.

Una volta a Las Vegas presentò Albert Einstein agli amici:

—Il piccolo Al di Princeton, disse.

—Sta scherzando, signor Nick the Greek!

disse Richard Feynman.

Nick gioca conoscendo le probabilità e puntando contro i pregiudizi degli altri giocatori,più l’influenza della sua fama su di loro.

Una notte, in un casinò della California del Sud,si sedette a un tavolo con puntate basse. Senza un soldo.

Un giovane giocatore lo guardò dall’alto in basso.

—Nonno, giochi ancora?

Nick the Greek non rispose. Sorrise.

In quella partita Nick non si affrettò.

Calcolò tutto.Il gioco è lo stesso per tutti.

Per chi aspetta si dilata.

Per chi ha paura si contrae.

Applicò la teoria della relatività di Al:ogni mossa aveva senso solo

in relazione alle altre.

Vinse la partita.

Si alzò. Lasciò i soldi sul tavolo.

Ve lo dico, ragazzi,

il più grande piacere della vita è giocare e vincere.

Il secondo più grande è giocare e perdere.

Si isolò in un angolo e lesse Platone. Critone.

Al Mount Sinai Nick sentì il respiro spezzarsi.Non aveva paura.

Aveva perso tutto tante volte che la morte sembrava un altro giro.

Vede le carte: due assi, tre regine.

Due milioni di dollari.

Li perde.

Signor Johnny Moss, devo lasciarla andare, disse.

E salì al piano di sopra per dormire.

Poverissimo, con venti milioni di dollari donati in beneficenza.

The sky is the limit..

.

.

El Juego de Nick el Griego

El mundo es una mesa de cartas.

Amigo, quien saca la carta más alta gana 500.000 dólares.

Faroleas y el otro se va.

Ganas y pierdes. Todo es lo mismo.

Nikolaos Dandolos de Rétino, Creta. Nick el Griego.

En América.

Si Dios quiere aprender a jugar, vendrá a él.

El dinero, amigo, no es nada.

Lo que vale es el juego.

Saber resistir perder o ganar.

En la víspera de Navidad de 1966,en el hospital Mount Sinai de Los Ángeles,

Nick sintió que estaba en el casino de la muerte.

Si muere, simplemente perdió y descansará después de la partida.

A los 83 años, en cada mano apostaba todo.

Nunca fue un cobarde.

Lanza los dados.

The sky is the limit.

El dinero es algo peligroso,algo que no debes amar.

Setenta y cinco veces pasó de la riqueza absoluta a la pobreza.

Frank y Telly lo saben.

La fama. ¿Qué es la fama? Nada.

Un mal compañero de juego.

Una vez en Las Vegas presentó a Albert Einstein a sus amigos:

—El pequeño Al de Princeton, dijo.

—¡Seguro que bromea, señor Nick el Griego!

dijo Richard Feynman.

Nick juega conociendo las probabilidades y apostando contra los prejuicios de 

los demás jugadores,más la influencia de su fama sobre ellos.

Una noche, en un casino del sur de California,se sentó en una mesa de apuestas pequeñas. Sin dinero.

Un joven jugador lo miró con desprecio.

—Abuelo, ¿todavía juegas?

Nick el Griego no respondió. Sonrió.

En esa partida Nick no se apresuró.Lo calculó todo.

El juego es el mismo para todos.

Para quien espera, se expande.

Para quien teme, se contrae.

Aplicó la teoría de la relatividad de Al:cada movimiento tenía sentido

solo en relación con los demás.

Ganó la partida.

Se levantó. Dejó el dinero sobre la mesa.

Les digo, muchachos,

el mayor placer de la vida es jugar y ganar.

El siguiente mayor placer es jugar y perder.

Se aisló en un rincón y leyó a Platón. Critón.

En Mount Sinai, Nick sintió que el aliento se le cortaba.No tenía miedo.

Había perdido todo tantas veces que la muerte parecía otra ronda más.

Ve las cartas: dos ases, tres reinas.

Dos millones de dólares.

Los pierde.

Señor Johnny Moss, debo dejarlo ir, dijo.

Y subió a dormir.

Pobre, con veinte millones de dólares donados a la caridad.

The sky is the limit.

.

.

O Jogo de Nick the Greek

O mundo é uma mesa de cartas.

Amigo, quem tira a carta mais alta ganha 500.000 dólares.

Você blefa e o outro vai embora.

Ganha e perde. Tudo é igual.

Nikolaos Dandolos, de Rethymno, Creta. Nick the Greek.

Na América.

Se Deus quiser aprender a jogar, virá até ele.

O dinheiro, amigo, não é nada.

O que vale é o jogo.

Saber suportar perder ou ganhar.

Na véspera de Natal de 1966,no hospital Mount Sinai, em Los Angeles,Nick 

sentiu que estava no cassino da morte.

Se morrer, simplesmente perdeu e irá descansar depois da partida.

Aos 83 anos, em cada mão apostava tudo.

Nunca foi covarde.

Lança os dados.

The sky is the limit.

O dinheiro é algo perigoso,algo que não se deve amar.

Setenta e cinco vezes passou da riqueza absoluta à pobreza.

Frank e Telly sabem disso.

A fama. O que é a fama? Nada.

Um mau parceiro de jogo.

Certa vez em Las Vegas apresentou Albert Einstein aos amigos:

—O pequeno Al de Princeton, disse.

—O senhor só pode estar brincando, Sr. Nick the Greek!

disse Richard Feynman.

Nick joga conhecendo as probabilidades e apostando contra os preconceitos 

dos outros jogadores,somados à influência de sua fama sobre eles.

Numa noite, em um cassino do sul da Califórnia,sentou-se a uma mesa de 

apostas baixas. Sem dinheiro.

Um jovem jogador o olhou de cima.

—Vovô, você ainda joga?

Nick the Greek não respondeu. Sorriu.

Naquela partida, Nick não teve pressa.

Calculou tudo.

O jogo é o mesmo para todos.

Para quem espera, ele se expande.Para quem teme, ele se contrai.

Aplicou a teoria da relatividade de Al:

cada movimento só tinha sentido em relação aos outros.

Ganhou o jogo.

Levantou-se. Deixou o dinheiro sobre a mesa.

Eu digo a vocês, rapazes,o maior prazer da vida é jogar e ganhar.

O segundo maior prazer é jogar e perder.

Isolou-se num canto e leu Platão. Críton.

No Mount Sinai, Nick sentiu o fôlego falhar.Não tinha medo.Tinha perdido tudo tantas vezes que a morte parecia mais uma rodada.

Vê as cartas: dois ases, três damas.

Dois milhões de dólares.

Ele perde.

Sr. Johnny Moss, vou ter que deixá-lo ir, disse.

E subiu para dormir.

Paupérrimo, com vinte milhões de dólares doados à caridade.

The sky is the limit.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ιστορίες τής Νουρα 

Λένε πως στην πόλη Αλ-Μπαχά ζούσε κάποτε μια γυναίκα που ήξερε να

διηγείται ιστορίες. 

Κάθε νύχτα, όταν το φεγγάρι ανέβαινε σαν ασημένιος λύχνος στον ουρανό  άρχιζε μια ιστορία και ποτέ δεν την τελείωνε.

Εκείνη τη νύχτα τού μίλησε για τον νεαρό αγγειοπλαστη Αζίζ, που έφτιαχνε αγγεία λεπτά καλοδουλεμενα. 

Μια μέρα, καθώς επλαθε ένα κύπελλο για τον εμίρη, βρήκε κρυμμένο μέσα στον πηλό ένα δαχτυλίδι με σμαράγδι. Και πάνω στο σμαράγδι, χαραγμένο ένα όνομα: Νουρά.

Πριν προλάβει να αναρωτηθεί τι είναι αυτο, μπήκε στο εργαστήρι του ένας τυφλός ανθρωπος ζητώντας νερό. 

Ο Αζίζ τού έδωσε νερό και φαγητο,κι εκεινος, για αντάλλαγμα, άρχισε μια ιστορία:

-Η Νουρά, είπε ο τυφλός, γεννήθηκε σε έναν πύργο φτιαγμένο από καθρέφτες.

Όταν έγινε δεκαεπτά ετών, ένας καθρέφτης ράγισε και μέσα από τη ρωγμή φάνηκε μια πόλη από πηλο.

Τότε καταλαβε πως ήταν δεμένη με έναν τεχνίτη  που αγνοούσε το όνομά της.

Ο Αζίζ ένιωσε το δαχτυλίδι να βαραίνει στην παλάμη του.

Ο τυφλός σώπασε.

Κάθε ιστορία,είπε,γενναει μια άλλη μέσα της.

Και του ειπε την ιστορία τού εμπόρου τών ωρών, ενός άντρα που πουλούσε χρόνο σε μικρά γυάλινα φιαλίδια. 

Μια ώρα για έναν αποχαιρετισμό. Δύο για μια συγχώρεση. Τρεις για έναν 

έρωτα ματαιωμενο.

Ο έμπορος είχε κάποτε μια κόρη που εξαφανίστηκε ένα βραδυ,αφήνοντας 

πίσω της μόνο ένα φιαλίδιο με αρωμα γιασεμιού. 

Από τότε την έψαχνε.και  όποιος αγόραζε χρόνο από εκείνον, άκουγε μόνο

μια φωνή να ψιθυρίζει ένα όνομα:Νουρά.

Σ'αυτο το σημείο η γυναίκα-αφηγήτρια σταμάτησε.Το φεγγάρι σε λίγο θα έδυε.

Θα ξημέρωνε.

Εκεινος περίμενε να ακούσει το τέλος τής ιστοριας.

Ομως η ιστορία διακόπτονταν,για να συνεχιστεί την άλλη νύχτα 

Η αφηγητρια,σκέφτηκε,ίσως να ήταν η Νουρά..

-Αύριο,τη νυχτα,την άκουσε να λέει,θα σου πω τι συνέβη όταν ο Αζίζ φόρεσε 

το δαχτυλίδι.

Εκείνος περίμενε τη νύχτα να έρθει.

Όταν έπεσε ξανά το σκοτάδι τής επόμενης νυχτας, η γυναίκα συνέχισε την

ιστορία της.

Ο Αζίζ φόρεσε το δαχτυλίδι λίγο πριν κοιμηθεί.

Ξύπνησε και άκουσε βυματα.Σηκωθηκε και βγαινοντας από το δωμάτιο του

βρέθηκε σε μια αίθουσα γεμάτη καθρέφτες, όπου σε κανέναν δεν εβλεπε 

το ειδωλο.του. 

Μέσα σ'αυτους έβλεπε μια διαφορετική ιστορια:

ένα βασιλιά που τον.αποκεφαλίζουν,ένα ζητιάνος που γίνεται βασιλιάς.

Και μια γυναικα  να ερχεται προς αυτόν.

-Είμαι η Νουρά, τού είπε,όλες αυτές τις ιστορίες εγώ τις διηγουμαι.

Ο έμπορος τών ωρών ήταν ο.πατερας μου,ο τυφλός άνθρωπος ο άντρας μου.

Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε.

-Δεν σου είπα ακόμη,τού είπε,σε ποιον ο έμπορος τών ωρών πούλησε τον 

ερωτα τής Νουρα.Ομως ξημερώνει κι εδώ τελειώνω την.ιστορια μου.

.

.

.

 

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

εγινε

Τη νύχτα αυτή το δωμάτιο βουλιαγμένο στο γκρι.

Πάνω στη πολυθρόνα ένα σώμα σε μια στάση φυλακισμένο.

Η γυναίκα ήταν ξαπλωμένη λοξά,το κεφάλι  στο πλάι, τα μάτια μισάνοιχτα,

Το ένα πόδι κρεμόταν έξω από την καρέκλα.Το χέρι ακουμπούσε στο μπράτσο.

Στο στήθος κάτι που δεν φαίνονταν.

Απέναντι η πόρτα.Ένα χέρι έβγαινε μέσα από το άνοιγμα. 

Ο δείκτης τεντωμένος

Η γυναίκα στην καρέκλα γύρισε και κοιταξε. 

Ήξερε,πως ο άλλος ήταν στο άλλο δωμάτιο.

Ήταν μαζί κάποτε.Απο έρωτα.Τωρα στριμωγμένοι σε δύο διαφορετικά

δωμάτια.

Έκλεισε τα μάτια.

Ακούστηκε ο.πυροβολισμος.

Είδε τη πληγή στο σώμα.

Καμία κίνηση.Τιποτα.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το can can τής Jane Avril για τον Henri de Toulouse Lautrec 

Μονμαρτη.Moulin.Rouge.Τα φανάρια έσταζαν κίτρινο φως. 

Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ έβλεπε την Jane Avril να χορεύει can-can.

Τον γοητεύει η νευρική αστάθεια της.Το τρέμουλο τής που μετατρέπονταν

σε χαρη.

Δεν την άγγιξε όπως άγγιζε άλλες.Τη σχεδίασε.Στις λιθογραφίες του, η Ζαν 

δεν είναι ποτέ χυδαία.

Κοκκινομαλλα,αδύνατη.

-Ζαν μην χαμογελάς.Το χαμόγελο είναι ψέμα.

Τής έδειξε τα πόδια του,υπερβολικά κοντά.Δεν μεγαλωσαν ποτέ.Το.υπολοιπο

σώμα κανονικό.

Η μητέρα του τον αγαπούσε,ο πατέρας του ντρέπονταν.

-Εμενα,τού είπε η Ζαν,η μητέρα μου ήταν πόρνη,La Belle Élise,αλκοολική,

με χτυπούσε,έφυγα απ'το σπιτι.

Και για το ψυχιατρικό άσυλο,Salpêtrière ,για τον Dr. Jean-Martin Charcot, 

τη γυναικεια-υστερια,τού ειπε

-Ήμαστε δύο απορρίμματα τής καλής κοινωνίας,Ζαν, τής είπε,

εσύ η Jane Avril κι εγώ ο Henri de Toulouse Lautrec.

Είχαν βγει έξω από το καμπαρέ.

Στο δωμάτιο τής είπε:

-Ζαν,φοβάμαι πως θα με κολλήσουν σύφιλη.Εσυ όχι.

Η Ζαν θυμάται ότι έβαλε να πιούνε αψέντι και τη ζωγράφιζε.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Brigitte Bardot 

η Mepris τού Star-Systeme

Η Brigitte Bardot στο Le Mépris (1963) του Jean-Luc Godard δεν είναι απλώς πρωταγωνίστρια· είναι το ίδιο το σώμα πάνω στο οποίο εγγράφεται η κριτική τού star system. 

Η ταινία λειτουργεί σαν δοκίμιο για την εμπορευματοποίηση της εικόνας, και η Bardot είναι ταυτόχρονα θύμα, σύμπτωμα και κατηγορώ.

1. Η Bardot ως «επιβεβλημένο θέαμα»

Η περίφημη εναρκτήρια σκηνή με το γυμνό σώμα της Bardot δεν είναι ερωτική με τη συμβατική έννοια. Είναι ειρωνική και καταγγελτική.

Η Bardot απαριθμεί τα μέλη του σώματός της και ρωτά τον άνδρα της αν του αρέσουν.

Το σώμα τεμαχίζεται λεκτικά.

Η γυναίκα αυτοαντικειμενοποιείται, επειδή αυτό ακριβώς απαιτεί το star system.

Ιστορικά, η σκηνή προστέθηκε με πίεση των παραγωγών, που ήθελαν «περισσότερη Bardot».

Ο Godard υπακούει, αλλά μετατρέπει την απαίτηση σε κριτική πράξη.

Το star system ζητά γυμνό.

Ο Godard το δίνει ως νεκρό, ψυχρό, αποξενωμένο θέαμα.

2. Η Bardot ως φυλακισμένη εικόνα

Η Camille (Bardot) δεν είναι «ρόλος» με την κλασική έννοια. Είναι:

μια γυναίκα που συνειδητοποιεί ότι βλέπεται

που νιώθει ότι ανταλλάσσεται

που αντιλαμβάνεται ότι ο άνδρας της την παραδίδει στο βλέμμα του παραγωγού

Η περιφρόνηση (mépris) γεννιέται όταν καταλαβαίνει πως:

δεν είναι σύζυγος,

δεν είναι πρόσωπο,

αλλά νόμισμα σε μια οικονομία εικόνων.

Η Bardot δεν παίζει «μελόδραμα». Παίζει αποσύνδεση.

Η ψυχρότητα, η ακινησία, η αργή κίνηση είναι αντίσταση, όχι αδυναμία.

3. Το star system ως μηχανισμός βίας

Στο Le Mépris υπάρχουν τρία επίπεδα εξουσίας:

Ο παραγωγός (Jack Palance) – ωμή, οικονομική εξουσία

Ο σύζυγος-σεναριογράφος (Michel Piccoli) – διανοούμενη υποταγή

Το κοινό – αόρατος αλλά πανίσχυρος θεατής

Η Bardot βρίσκεται στο κέντρο, χωρίς καμία πραγματική φωνή.

Το star system:

ζητά σώμα

αφαιρεί πρόσωπο

και βαφτίζει την αλλοτρίωση «επιτυχία»

4. Η Bardot ενάντια στον μύθο τής Bardot

Εδώ βρίσκεται η ριζοσπαστικότητα του Godard:

Παίρνει το μεγαλύτερο sex symbol της εποχής

και την κινηματογραφεί χωρίς ερωτισμό

χωρίς θρίαμβο

χωρίς λύτρωση

Η Bardot δεν αποπλανεί – εκτίθεται.

Δεν κυριαρχεί – αποσύρεται.

Δεν θριαμβεύει – περιφρονεί.

Η Camille δεν εκδικείται.

Σβήνει.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για το star system.

5. Το Le Mépris ως αντι-σταρ ταινία

Η ταινία λέει, έμμεσα αλλά αμείλικτα:

Το star system δεν αγαπά τα αστέρια.

Τα καταναλώνει.

Η Bardot γίνεται:

σύμβολο του τέλους της αθωότητας του κινηματογράφου

προανάκρουσμα της διάλυσης του μύθου της σταρ

πρόσωπο μιας σιωπηλής εξέγερσης

6. Συμπέρασμα

Η Brigitte Bardot στο Le Mépris είναι:

η θεά που κατεδαφίζεται

το είδωλο που καταλαβαίνει ότι είναι είδωλο

το σώμα που αρνείται να είναι θέαμα

Το mépris δεν είναι μόνο προσωπικό.

Είναι η περιφρόνηση του ίδιου του κινηματογράφου για το σύστημα που τον εμπορευματοποιει.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Brigitte Bardot Andy Warhol 

Η Μπριζίτ Μπαρντό καθόταν σε μια ψηλή καρέκλα απέναντι του.

Μπροστά του στον καμβά το pop είδωλο.

-Το σινεμά για μένα στην αρχη ηταν μαγεία,μετά όμως ένιωθα  παγιδευμενη στο star system.Ηθελαν μόνο την εικόνα μου,όχι αυτό που πραγματικά ημουν.Ενα γαλλικό εξαγώγιμο προϊόν,όπως τα αυτοκίνητα,οι κολώνες,τα σαμπουάν.

Υπήρξαν άντρες που με ήθελαν για το είδωλο,που δημιούργησαν οι δημοσιογράφοι και οι ταινίες.The BB sex symbol woman.Εβλεπαν τις ταινίες μου και νόμιζαν πως είχαν την άδεια να με ξαπλώσουν στο κρεβάτι.

Τα πλαστικά χρώμα τού Andy Warhol την εμφάνιζαν.

-Αλλη μια ματαιόδοξη εικόνα,συνέχισε η Brigitte,τώρα με ενδιαφέρει η προστασία τών ζώων.Αυτα δεν σε εκμεταλλεύονται,δεν σε κρίνουν για την εικόνα σου.

Ο Γουόρχολ έκανε ένα μικρό διάλειμμα και κοίταξε τον καμβά.

-Αποσυρθηκα.Το '73,39 χρόνων,συνεχίζει η Brigitte.Ναι έχω πολιτικές πεποιθήσεις.

Η υπεράσπιση τών ζώων,η Mepris μου στο Star-Systeme,η προσωπική μου ζωή,είναι πολιτικη θέση.

Με κατηγορούν για ακραίες θέσεις.

Ναι δεν φοβάμαι να πω: Μισώ τους ανθρώπους.

Λατρευω τα ζώα.

Ενώ αυτοί:

Μισούν τα ζωα.

Μισουν τούς ανθρωπους.

Δεν τούς συγχωρώ.

 Η μορφή της στον καμβά ήταν πια ολοκληρωμένη.

Η Brigitte Bardot χαμογέλασε.

-Αλλη μια εικόνα τού Star-Systeme.

Με άλλοθι την τέχνη.

Η Brigitte Bardot όμως μένει εδώ και πολύ καιρό αλλού.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο άνθρωπος με κανένα προσωπο

(noir story)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Κανείς δεν συμφωνεί για την ακριβή ημερομηνία τής γέννησής του.

Υπάρχουν τρία πιστοποιητικά, όλα έγκυρα, όλα αλληλοαναιρούμενα.

Λήστευε τράπεζες με την ακρίβεια ωρολογοποιού και την ευγένεια ενός 

λογιστή που ζητά συγγνώμη για την αναγκαστική εκκαθάριση.

Άφηνε πάντα πίσω του ένα νόμισμα στο γκισέ, σαν απόδειξη ότι η πράξη

δεν έχει σχέση με την απληστία.

Οι εφημερίδες έγραφαν ότι χαμογελούσε.

Ήταν ψέμα.Ενας μύθος,που αποδίδετε στους παράνομους για να τούς 

κάνουν ανθρώπινους,κοινούς.

Η φήμη του διογκώθηκε όχι τόσο από τις ληστείες όσο από τα λάθη τών 

διωκτικών αρχών,που αδυνατούσαν να τον συλλάβουν.

Στο φάκελο υπήρχαν επτά φωτογραφίες του, καμία ίδια με την άλλη. 

Οι μαρτυρες δεν τον θυμούνταν ποτέ καθαρά.

Ελεγαν:-Ειναι ψηλός ή ίσως όχι.Μιλούσε γρήγορα ή μάλλον ήταν σιωπηλος.

Με ουλή στο πρόσωπο.Με πρόσωπο απολύτως λείο.

Κάποιοι υποστήριξαν πως δεν τον ενδιέφεραν τα λεφτά, αλλά τον γοητεύει

η ίδια η πράξη τής αφαίρεσης, το κενό που δημιουργείται όταν κάτι παύει 

να είναι εκεί που θα έπρεπε.

Ο πατερας του ήταν σκληρός,η μάνα του είχε εξαφανιστεί. 

Ίδρυσαν ένα τμήμα αποκλειστικά γι'αυτον.Στεγαζονταν σε ένα υπόγειο.

Εκεί μελετούσαν χάρτες πόλεων,δρομολόγια τρένων,συντάσσοντας τακτικές

αναφορές.

Σύμφωνα με μελέτες ανάλύσεις συγκρίσεις,στη η πρώτη ληστεία του ήταν

αδέξιος.Φωναξε:όλοι όρθιοι και φηλα τα χέρια.Πηρε τα χρήματα και έφυγε

τρέχοντας.Τρομαξε που έγινε ορατός.

Βρήκαν και τη γυναίκα που είχε σχέση.Μια χορεύτρια τού καμπαρέ.

-Με πήγε,είπε η γυναίκα,σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.Οταν τον ρώτησα:

ποιος ήταν; μου απάντησε:θες να σου πω ψέματα;

Μου έδωσε πολλά λεφτά.Εγω κατάλαβα.

-Δεν θα ξεφύγεις, τού είπα,πρόσεξε.

Τελικά τον συνέλαβαν σε έναν κινηματογράφο.

Άναψαν τα φώτα και τον είχαν περικυκλωμένο.Δεν αντιστάθηκε.

-Ειμαι έτοιμος, τούς είπε,σας περίμενα.

Κοίταξε το ρολόι του.

-Γιατι αργήσατε;

Τον οδήγησαν στο δωμάτιο ανακρίσεων.

Τού διάβασαν κατηγορίες και τού ζήτησαν να ομολογήσει.

Εκεί τούς είπε:

Αν αυτή η ιστορία είναι αληθινή, τότε εγώ δεν υπάρχω. Αν είναι ψευδής,τότε υπάρχω,όχι με βία, αλλά με ακρίβεια.

Τον καταδίκασαν και ανακοίνωσαν την εκτέλεση του.

Τη μέρα που έγινε,δύο εφημερίδες κυκλοφόρησαν με αντικρουόμενους

τίτλους.

Ο διαβόητος ληστής νεκρός.

Ο ληστής διαφεύγει της σύλληψης.

Παρολαυτά το νεκρό σώμα του αναγνωρίστηκε από τρεις μάρτυρες.

Δημοσιεύτηκε και μια αλλά εκδοχή τού τέλους του:

Επεσε νεκρός από πυρά, έξω από έναν κινηματογράφο.

Μετά τον θάνατό του,αν ποτέ τον σκότωσαν,οι ληστείες συνεχίστηκαν ένα

διάστημα.Οι ειδικοί ψυχολόγοι μίλησαν για μιμητές του.

Αυτός είχε δει ανθρώπους να στέκονται στις ουρές για ένα πιάτο σούπα.

Ηταν πια πολυτέλεια να είσαι ηθικός. 

Μπήκε σε μια τράπεζα ένα πρωινό και βγήκε με χρήματα.

Οι εφημερίδες τον βάφτισαν:ο κομσος κυριος με το καλοραμμένο κουστουμι.

Το τέλος του ήρθε ένα καλοκαιρινό βράδυ έξω από έναν κινηματογράφο. 

Η γυναίκα ηταν δίπλα του.Λενε πως τον προδωσε.Τον πυροβολισαν.

.

.

The Man with No Face

(noir story)

No one agrees on the exact date of his birth.

There are three certificates, all valid, all mutually contradictory.

He robbed banks with the precision of a watchmaker and the courtesy of an accountant apologizing for a compulsory liquidation.

He always left behind a coin on the counter, as proof that the act had nothing to do with greed.

The newspapers wrote that he smiled.

It was a lie. A myth attributed to outlaws in order to make them human, ordinary.

His reputation grew not so much from the robberies as from the failures of the authorities, who were unable to arrest him.

The file contained seven photographs of him, none identical to the other.

Witnesses never remembered him clearly.

They said: He was tall, or maybe not. He spoke fast, or perhaps he was silent.

With a scar on his face. With a perfectly smooth face.

Some claimed he was not interested in money, but was fascinated by the act of removal itself, the void created when something ceases to be where it should be.

His father was harsh; his mother had disappeared.

They created a department solely for him. It was housed in a basement.

There they studied city maps, train routes, compiling regular reports.

According to studies and analyses, his first robbery was clumsy.

He shouted: Everyone stand up and hands in the air. He took the money and ran.

He was frightened by becoming visible.

They found the woman he was involved with. A cabaret dancer.

“He took me,” the woman said, “to a hotel room. When I asked him who he was, he answered: Do you want me to lie to you?”

He gave me a lot of money. I understood.

“You won’t get away,” I told him. “Be careful.”

They finally arrested him in a cinema.

The lights came on and he was surrounded. He did not resist.

“I am ready,” he said. “I was waiting for you.”

He looked at his watch.

“Why are you late?”

They led him to the interrogation room.

They read him the charges and asked him to confess.

There he told them:

If this story is true, then I do not exist. If it is false, then I exist—not by force, but by precision.

They sentenced him and announced his execution.

On the day it took place, two newspapers circulated with contradictory headlines:

The notorious robber dead.

The robber escapes arrest.

Nevertheless, his dead body was identified by three witnesses.

Another version of his end was also published:

He fell dead from gunfire outside a cinema.

After his death—if they ever killed him—the robberies continued for a time. Experts spoke of imitators.

He had seen people standing in lines for a bowl of soup.

It had become a luxury to be moral.

He entered a bank one morning and came out with money.

The newspapers baptized him: the elegant gentleman with the well-tailored suit.

His end came on a summer night outside a cinema.

The woman was beside him. They say she betrayed him. He was shot.

.

.

L’homme sans visage

(récit noir)

Personne ne s’accorde sur la date exacte de sa naissance.

Il existe trois actes de naissance, tous valables, tous contradictoires.

Il braquait des banques avec la précision d’un horloger et la courtoisie d’un comptable qui s’excuse pour une liquidation forcée.

Il laissait toujours derrière lui une pièce sur le guichet, comme preuve que l’acte n’avait rien à voir avec l’avidité.

Les journaux écrivaient qu’il souriait.

C’était faux. Un mythe, qu’on attribue aux hors-la-loi pour les rendre humains, ordinaires.

Sa renommée enfla moins à cause des braquages que des erreurs des forces de l’ordre, incapables de l’arrêter.

Dans le dossier, il y avait sept photos de lui, aucune identique à une autre.

Les témoins ne se souvenaient jamais de lui avec netteté.

Ils disaient :

— Il est grand, ou peut-être pas. Il parlait vite, ou bien il était silencieux.

— Avec une cicatrice au visage. Avec un visage absolument lisse.

Certains soutenaient que l’argent ne l’intéressait pas, mais que ce qui le fascinait, c’était l’acte même de la soustraction, le vide qui se crée quand quelque chose cesse d’être là où il devrait être.

Son père était dur, sa mère avait disparu.

Ils fondèrent une brigade exclusivement pour lui. Elle était installée dans un sous-sol.

Là, ils étudiaient des plans de villes, des itinéraires de trains, rédigeant des rapports tactiques.

Selon des études, des analyses, des comparaisons, son premier braquage fut maladroit.

Il cria : « Tout le monde debout et les mains en l’air ! »

Il prit l’argent et s’enfuit en courant.

Il fut effrayé d’être devenu visible.

Ils retrouvèrent aussi la femme avec qui il avait une relation. Une danseuse de cabaret.

— Il m’a emmenée, dit la femme, dans une chambre d’hôtel. Quand je lui ai demandé qui il était, il m’a répondu : « Tu veux que je te mente ? »

Il m’a donné beaucoup d’argent. J’ai compris.

— Tu n’échapperas pas à la fin, lui ai-je dit. Fais attention.

Finalement, ils l’arrêtèrent dans un cinéma.

Ils allumèrent les lumières et l’avaient encerclé. Il ne résista pas.

— Je suis prêt, leur dit-il. Je vous attendais.

Il regarda sa montre.

— Pourquoi êtes-vous en retard ?

Ils le conduisirent dans la salle d’interrogatoire.

Ils lui lurent les chefs d’accusation et lui demandèrent d’avouer.

C’est alors qu’il leur dit :

« Si cette histoire est vraie, alors je n’existe pas. Si elle est fausse, alors j’existe, non par la violence, mais par la précision. »

Ils le condamnèrent et annoncèrent son exécution.

Le jour où elle eut lieu, deux journaux parurent avec des titres contradictoires :

Le célèbre braqueur est mort.

Le braqueur échappe à l’arrestation.

Pourtant, son corps sans vie fut identifié par trois témoins.

Une autre version de sa fin fut également publiée :

Il serait tombé mort sous les balles, devant un cinéma.

Après sa mort, s’ils l’ont jamais tué, les braquages continuèrent quelque temps.

Des psychologues spécialistes parlèrent d’imitateurs.

Lui avait vu des gens faire la queue pour une assiette de soupe.

Être moral était devenu un luxe.

Un matin, il entra dans une banque et en sortit avec de l’argent.

Les journaux le baptisèrent : le monsieur élégant au costume bien coupé.

Sa fin arriva un soir d’été devant un cinéma.

La femme était à ses côtés. On dit qu’elle l’a trahi.

Ils lui tirèrent dessus.

.

.

Der Mann ohne Gesicht

(Noir-Erzählung)

Niemand ist sich über das genaue Datum seiner Geburt einig.

Es gibt drei Geburtsurkunden, alle gültig, alle einander widersprechend.

Er überfiel Banken mit der Präzision eines Uhrmachers und der Höflichkeit eines Buchhalters, der sich für eine notwendige Abwicklung entschuldigt.

Er ließ immer eine Münze auf dem Schalter zurück, als Beweis dafür, dass die Tat nichts mit Gier zu tun hatte.

Die Zeitungen schrieben, er habe gelächelt.

Das war eine Lüge. Ein Mythos, den man Gesetzlosen zuschreibt, um sie menschlich, gewöhnlich zu machen.

Sein Ruf wuchs weniger durch die Überfälle als durch die Fehler der Strafverfolgungsbehörden, die außerstande waren, ihn zu fassen.

In der Akte befanden sich sieben Fotos von ihm, keines glich dem anderen.

Die Zeugen erinnerten sich nie klar an ihn.

Sie sagten:

— Er ist groß, oder vielleicht auch nicht. Er sprach schnell, oder eher war er schweigsam.

— Mit einer Narbe im Gesicht. Mit einem völlig glatten Gesicht.

Einige behaupteten, Geld habe ihn nicht interessiert; ihn faszinierte vielmehr die Tat der Wegnahme selbst, die Leere, die entsteht, wenn etwas nicht mehr dort ist, wo es sein sollte.

Sein Vater war hart, seine Mutter war verschwunden.

Man gründete eine Abteilung ausschließlich für ihn. Sie war in einem Keller untergebracht.

Dort studierte man Stadtpläne, Zugfahrpläne und verfasste taktische Berichte.

Laut Studien, Analysen und Vergleichen war sein erster Überfall unbeholfen.

Er rief: „Alle aufstehen und Hände hoch!“

Er nahm das Geld und rannte davon.

Er erschrak darüber, sichtbar geworden zu sein.

Sie fanden auch die Frau, mit der er eine Beziehung hatte. Eine Kabaretttänzerin.

— Er brachte mich, sagte die Frau, in ein Hotelzimmer. Als ich ihn fragte, wer er sei, antwortete er: „Willst du, dass ich dich belüge?“

Er gab mir viel Geld. Ich verstand.

— Du wirst nicht entkommen, sagte ich zu ihm. Pass auf.

Schließlich nahmen sie ihn in einem Kino fest.

Sie schalteten das Licht ein, und er war umzingelt. Er leistete keinen Widerstand.

— Ich bin bereit, sagte er zu ihnen. Ich habe auf euch gewartet.

Er sah auf seine Uhr.

— Warum habt ihr euch verspätet?

Man führte ihn in den Verhörraum.

Man verlas ihm die Anklagepunkte und forderte ihn auf zu gestehen.

Da sagte er zu ihnen:

„Wenn diese Geschichte wahr ist, dann existiere ich nicht. Wenn sie falsch ist, dann existiere ich — nicht durch Gewalt, sondern durch Präzision.“

Man verurteilte ihn und kündigte seine Hinrichtung an.

An dem Tag, an dem sie stattfand, erschienen zwei Zeitungen mit widersprüchlichen Schlagzeilen:

Der berüchtigte Bankräuber tot.

Der Bankräuber entzieht sich der Festnahme.

Dennoch wurde sein lebloser Körper von drei Zeugen identifiziert.

Auch eine andere Version seines Endes wurde veröffentlicht:

Er sei vor einem Kino durch Schüsse getötet worden.

Nach seinem Tod — falls man ihn je getötet hat — setzten sich die Überfälle noch eine Zeit lang fort.

Fachpsychologen sprachen von Nachahmern.

Er hatte Menschen gesehen, die für einen Teller Suppe Schlange standen.

Moralisch zu sein war zu einem Luxus geworden.

Eines Morgens ging er in eine Bank hinein und kam mit Geld wieder heraus.

Die Zeitungen tauften ihn: der elegante Herr im maßgeschneiderten Anzug.

Sein Ende kam an einem Sommerabend vor einem Kino.

Die Frau war an seiner Seite. Man sagt, sie habe ihn verraten.

Man schoss auf ihn.

.

.

L’uomo senza volto

(racconto noir)

Nessuno concorda sulla data esatta della sua nascita.

Esistono tre certificati di nascita, tutti validi, tutti in contraddizione tra loro.

Rapinava banche con la precisione di un orologiaio e la cortesia di un contabile che si scusa per una liquidazione forzata.

Lasciava sempre una moneta sullo sportello, come prova che il gesto non aveva nulla a che fare con l’avidità.

I giornali scrivevano che sorrideva.

Era una menzogna. Un mito, attribuito ai fuorilegge per renderli umani, comuni.

La sua fama crebbe non tanto per le rapine quanto per gli errori delle forze dell’ordine, incapaci di catturarlo.

Nel fascicolo c’erano sette fotografie di lui, nessuna uguale all’altra.

I testimoni non lo ricordavano mai con chiarezza.

Dicevano:

— È alto, o forse no. Parlava in fretta, o piuttosto era silenzioso.

— Con una cicatrice sul volto. Con un volto assolutamente liscio.

Alcuni sostenevano che il denaro non lo interessasse, ma che lo affascinasse l’atto stesso della sottrazione, il vuoto che si crea quando qualcosa smette di essere là dove dovrebbe.

Suo padre era duro, sua madre era scomparsa.

Fu istituita una sezione esclusivamente per lui. Era ospitata in un sotterraneo.

Lì si studiavano mappe di città, itinerari ferroviari, redigendo rapporti tattici.

Secondo studi, analisi e confronti, la sua prima rapina fu goffa.

Gridò: «Tutti in piedi e mani in alto!»

Prese il denaro e fuggì correndo.

Si spaventò per essere diventato visibile.

Trovarono anche la donna con cui aveva una relazione. Una ballerina di cabaret.

— Mi portò, disse la donna, in una stanza d’albergo. Quando gli chiesi chi fosse, mi rispose: «Vuoi che ti dica una bugia?»

Mi diede molti soldi. Io capii.

— Non scapperai, gli dissi. Stai attento.

Alla fine lo arrestarono in un cinema.

Accesero le luci e lui era circondato. Non oppose resistenza.

— Sono pronto, disse loro. Vi stavo aspettando.

Guardò l’orologio.

— Perché avete tardato?

Lo condussero nella sala degli interrogatori.

Gli lessero le accuse e gli chiesero di confessare.

Fu allora che disse loro:

«Se questa storia è vera, allora io non esisto. Se è falsa, allora esisto, non con la violenza, ma con la precisione.»

Lo condannarono e annunciarono la sua esecuzione.

Il giorno in cui avvenne, due giornali uscirono con titoli contrastanti:

Il famigerato rapinatore è morto.

Il rapinatore sfugge all’arresto.

Ciononostante, il suo corpo senza vita fu riconosciuto da tre testimoni.

Fu pubblicata anche un’altra versione della sua fine:

Cadde morto sotto i colpi di arma da fuoco, fuori da un cinema.

Dopo la sua morte, se mai lo uccisero, le rapine continuarono per un certo periodo.

Gli psicologi esperti parlarono di imitatori.

Aveva visto persone fare la fila per un piatto di zuppa.

Essere morali era diventato un lusso.

Una mattina entrò in una banca e ne uscì con del denaro.

I giornali lo battezzarono: il signore elegante dal completo ben tagliato.

La sua fine arrivò in una sera d’estate, fuori da un cinema.

La donna era al suo fianco. Si dice che lo abbia tradito.

Gli spararono.

.

.

El hombre sin rostro

(relato noir)

Nadie se pone de acuerdo sobre la fecha exacta de su nacimiento.

Existen tres certificados de nacimiento, todos válidos, todos contradictorios entre sí.

Asaltaba bancos con la precisión de un relojero y la cortesía de un contable que se disculpa por una liquidación forzosa.

Siempre dejaba una moneda sobre el mostrador, como prueba de que el acto no tenía nada que ver con la codicia.

Los periódicos escribían que sonreía.

Era mentira. Un mito, atribuido a los fuera de la ley para hacerlos humanos, comunes.

Su fama creció no tanto por los atracos como por los errores de las fuerzas del orden, incapaces de capturarlo.

En el expediente había siete fotografías suyas, ninguna igual a la otra.

Los testigos nunca lo recordaban con claridad.

Decían:

— Es alto, o quizá no. Hablaba rápido, o más bien era silencioso.

— Con una cicatriz en el rostro. Con un rostro absolutamente liso.

Algunos sostenían que el dinero no le interesaba, sino que lo fascinaba el acto mismo de la sustracción, el vacío que se crea cuando algo deja de estar donde debería estar.

Su padre era duro, su madre había desaparecido.

Se creó una unidad exclusivamente para él. Estaba instalada en un sótano.

Allí estudiaban mapas de ciudades, rutas de trenes, redactando informes tácticos.

Según estudios, análisis y comparaciones, su primer atraco fue torpe.

Gritó: «¡Todos de pie y manos arriba!»

Tomó el dinero y salió corriendo.

Se asustó al volverse visible.

Encontraron también a la mujer con la que tenía una relación. Una bailarina de cabaré.

— Me llevó, dijo la mujer, a una habitación de hotel. Cuando le pregunté quién era, me respondió: «¿Quieres que te mienta?»

Me dio mucho dinero. Yo entendí.

— No escaparás, le dije. Ten cuidado.

Finalmente lo detuvieron en un cine.

Encendieron las luces y estaba rodeado. No opuso resistencia.

— Estoy listo, les dijo. Los estaba esperando.

Miró su reloj.

— ¿Por qué tardaron?

Lo condujeron a la sala de interrogatorios.

Le leyeron los cargos y le pidieron que confesara.

Entonces les dijo:

«Si esta historia es verdadera, entonces yo no existo. Si es falsa, entonces existo, no por la violencia, sino por la precisión.»

Lo condenaron y anunciaron su ejecución.

El día en que tuvo lugar, dos periódicos salieron con titulares contradictorios:

El famoso atracador, muerto.

El atracador evade la captura.

Sin embargo, su cuerpo sin vida fue identificado por tres testigos.

También se publicó otra versión de su final:

Cayó muerto por disparos, frente a un cine.

Tras su muerte —si es que alguna vez lo mataron—, los atracos continuaron durante un tiempo.

Los psicólogos especialistas hablaron de imitadores.

Él había visto a personas hacer fila para un plato de sopa.

Ser moral se había convertido en un lujo.

Una mañana entró en un banco y salió con dinero.

Los periódicos lo bautizaron: el caballero elegante del traje bien cortado.

Su final llegó una noche de verano, frente a un cine.

La mujer estaba a su lado. Dicen que lo traicionó.

Le dispararon.

.

.

O homem sem rosto

(relato noir)

Ninguém concorda quanto à data exata do seu nascimento.

Existem três certidões de nascimento, todas válidas, todas contraditórias entre si.

Assaltava bancos com a precisão de um relojoeiro e a cortesia de um contabilista que pede desculpa por uma liquidação forçada.

Deixava sempre uma moeda sobre o balcão, como prova de que o ato não tinha nada a ver com ganância.

Os jornais escreviam que ele sorria.

Era mentira. Um mito, atribuído aos fora da lei para torná-los humanos, comuns.

A sua fama cresceu não tanto pelos assaltos, mas pelos erros das autoridades, incapazes de o capturar.

No dossiê havia sete fotografias suas, nenhuma igual à outra.

As testemunhas nunca se lembravam dele com clareza.

Diziam:

— É alto, ou talvez não. Falava depressa, ou antes era silencioso.

— Com uma cicatriz no rosto. Com um rosto absolutamente liso.

Alguns afirmavam que o dinheiro não lhe interessava, mas que o fascinava o próprio ato da subtração, o vazio que se cria quando algo deixa de estar onde deveria estar.

O pai era duro, a mãe tinha desaparecido.

Criaram uma unidade exclusivamente para ele. Funcionava num subterrâneo.

Ali estudavam mapas de cidades, itinerários de comboios, redigindo relatórios táticos.

Segundo estudos, análises e comparações, o seu primeiro assalto foi desajeitado.

Gritou: «Todos de pé e mãos ao alto!»

Pegou no dinheiro e fugiu a correr.

Assustou-se por se ter tornado visível.

Encontraram também a mulher com quem mantinha uma relação. Uma bailarina de cabaré.

— Levou-me, disse a mulher, a um quarto de hotel. Quando lhe perguntei quem ele era, respondeu: «Queres que te minta?»

Deu-me muito dinheiro. Eu compreendi.

— Não vais escapar, disse-lhe. Tem cuidado.

Por fim, prenderam-no num cinema.

Acenderam as luzes e ele estava cercado. Não ofereceu resistência.

— Estou pronto, disse-lhes. Estava à vossa espera.

Olhou para o relógio.

— Porque se atrasaram?

Levaram-no para a sala de interrogatórios.

Leram-lhe as acusações e pediram-lhe que confessasse.

Foi então que lhes disse:

«Se esta história é verdadeira, então eu não existo. Se é falsa, então existo — não pela violência, mas pela precisão.»

Condenaram-no e anunciaram a sua execução.

No dia em que ocorreu, dois jornais saíram com títulos contraditórios:

O célebre assaltante morto.

O assaltante escapa à captura.

Ainda assim, o seu corpo sem vida foi reconhecido por três testemunhas.

Publicou-se também outra versão do seu fim:

Teria caído morto a tiro, à porta de um cinema.

Após a sua morte — se é que alguma vez o mataram — os assaltos continuaram durante algum tempo.

Psicólogos especialistas falaram de imitadores.

Ele tinha visto pessoas fazerem fila por um prato de sopa.

Ser moral tornara-se um luxo.

Numa manhã entrou num banco e saiu com dinheiro.

Os jornais baptizaram-no: o senhor elegante do fato bem talhado.

O seu fim chegou numa noite de verão, à porta de um cinema.

A mulher estava ao seu lado. Diz-se que o traiu.

Dispararam contra ele.

.

.

.

χ .ν.κουβελης c.n.couvelis

Insomnia στο Reykjavík‎‎

(Ελληνικά,English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Ρέικιαβικ χειμώνας.

Έμενε σε ένα διαμέρισμα απεναντι από το Blue Lagoon. 

Το ρολόι στον τοίχο είχε σταματήσει από καιρό,και δεν το διορθωσε.Του άρεσε η ιδέα πως ο χρόνος είχε εγκαταλείψει το δωμάτιο,όπως και ο ύπνος.Υπεφερε από Insomnia.

Δούλευε σε αρχεία: παλιά έγγραφα, συμβόλαια, εφημερίδες, ιστορίες που δεν ενδιέφεραν πια κανέναν.

Περπατούσε τις νυχτες μέχρι να κουραστεί το σώμα του.

Ένα βράδυ,σε ένα μικρό θέατρο στην παλιά πόλη, την είδε για πρώτη φορα.

Την έλεγαν Brynhildr. Ήταν ηθοποιός σε ένα πειραματικό σχήμα που ανέβαζε έργα στα αρχαία ισλανδικά. 

Δεν καταλάβαινε τη γλώσσα.Ομως καταλαβαινε από τον ρυθμό, την ανάσα, την αυστηρή μουσικότητα μιάς γλώσσας που κουβαλούσε μέσα της θεούς και σφαγές.

Η παράσταση λεγόταν Vǫluspá. Η Brynhildr στεκόνταν στο κέντρο τής ημιφωτισμενης σκηνής,ακίνητη,και απήγγελλε. 

Την παρακολουθούσε κάθε βράδυ.

Ο φόνος συνέβη κατά τη πέμπτη παράσταση.

Στη μέση τού έργου τα φώτα έσβηναν εντελώς για λίγα δευτερόλεπτα. Το κοινό έμενε στο σκοτάδι, χωρίς ήχο. 

Ήταν μια αναπαράσταση τού Ginnungagap, τού πρωταρχικού κενού πριν από τη δημιουργία.

Όταν τα φώτα άναψαν ξανά, ένας από τους ηθοποιούς βρίσκονταν ξαπλωμένος πάνω στη σκηνή.Το κοινό νόμισε πως ήταν μέρος τής παράστασης και χειροκρότησε. 

Ακούστηκε κάποιος να ουρλιαζει:

-Είναι νεκρός.

Ήρθε η αστυνομία.Συμπερανε ατυχημα.Λαθος βημα στο σκοτάδι,ο άνθρωπος έπεσε,και στο πανικό του έπαθε συγκοπή.

Κατάφερε να προσεγγίσει την ηθοποιό.Εβγαιναν για καφέ.Εκεινη μιλούσε λίγο,

δεν γελουσε ποτέ.

-'Δεν κοιμόνταν,τού είπε.

Ήταν ενας άνθρωπος εμμονικός με τη μυθολογία, που πίστευε πως το θέατρο έπρεπε να αναπαράγει όχι μόνο τις ιστορίες, αλλά και τις θυσίες.

Είχαν μαλωσει.Ζηλευε παθολογικά,Τού είπε να χωρισουν.

Και βρήκε την παράσταση της ιδανικό σκηνικό για την αυτοκτονία του

Εκείνη την νύχτα η Brynhildr ήταν στο διαμέρισμα του.

Πήγε στο παραθυρο.Κοίταζε το

lagoon ακίνητo.Πανω τα βουνά παγωμενα.

-Δεν κοιμάσαι κι εσύ;

τού είπε.

-Το κενό, συνέχισε,δεν το αντέχουμε.

Λίγες εβδομάδες μετά, η Brynhildr έφυγε από το Ρέικιαβικ.Το θέατρο έκλεισε. 

Ο φάκελος τής υπόθεσης τού άντρα μπήκε στο αρχείο,έκλεισε,αυτός ο ίδιος τον καταχώρισε.

Η αϋπνία του σταματησε.

Στο Ρέικιαβικ η αϋπνία ήταν ο μόνος σταθερός χρόνος μου, ανάμεσα σε ώρες που δεν έλεγαν να τελειώσουν.

Εμενα κοντά στη Tjörnin,στο lagoon.Έπινα καφέ στις τρεις,στις τέσσερις,στις πέντε.

Την Brynhildr τη γνώρισα ένα βράδυ που είχα βγει για να εξαντληθώ περπατώντας.Το όνομά της ήταν αρχαίο ισλανδικό, μου είπε, και το πρόφερε με ένα ð τόσο απαλό που διαλύονταν στον αερα. Ήταν ηθοποιός.Στεκόταν έξω από ένα μικρό θέατρο, καπνίζοντας,τυλιγμένη σε ένα λευκό παλτό. 

Με κοίταξε.

-Δεν κοιμάσαι,είπε,όχι  ερώτηση,διαπίστωση.

Δεν απάντησα.

Με κάλεσε να δω την παράσταση.

Παίζανε ένα  έργο βασισμένο στις Íslendingasögur, στα αρχαία ισλανδικά. 

-Δεν θα καταλάβεις τις λέξεις,μου είπε.Αλλά θα καταλάβεις τον ρυθμό.

Στη σκηνή το λευκό φως  χειμωνιάτικου πρωινου. 

Η Brynhildr μιλούσε μια γλώσσα νεκρή και ζωντανή μαζί,γεμάτη σκληρά σύμφωνα και παύσεις.Δεν καταλάβαινα τίποτα.Ομως ένιωθα την  εκδίκηση,την μοίρα,την τιμή,το αίμα που ζητά αίμα.

Μετά την παράσταση περπατήσαμε γύρω από τη Tjörnin. Η νύχτα ήταν παγωμένη και  καθρεφτίζονταν στο νερό. Μου μίλησε για τη μυθολογία τους Για τον Óðinn που θυσιάζει το μάτι του για γνώση, για τις Νόρνες που υφαίνουν το πεπρωμένο, για τις Βαλκυρίες που διαλέγουν τους νεκρούς. Την άκουγα σαν υπνωτισμένος. Η αϋπνία μου υποχωρούσε όταν μιλούσε,με ηρεμούσε,έδινε μορφή στο χάος.

Ο φονοε συνέβη λίγο πριν ξημερώσει.Ένας άντρας βρέθηκε νεκρός στο νερό τού lagoon,κοντά στις καλαμιές. 

Ήμασταν εκεί. Είχαμε καθίσει σε ένα παγκάκι. Θυμάμαι τη μυρωδιά τού υγρού χόρτου, τη φωνή τής Brynhildr να μου απαγγέλλει κάτι από τη Völuspá. 

Θυμάμαι μια σκιά ανθρωπου να κινείται.

Τον είδα να πέφτει. 

Η αστυνομία μας ανέκρινε χωριστά. Είπα ότι τον είδα να γλιστρά. Η Brynhildr είπε ότι είδε να τον σπρώχνουν.Το νερό είχε καταπιεί τα ίχνη. 

Ο άντρας,μεθυσμένος, πλησίασε πολύ κοντά στο νερό,γλίστρησε,έπεσε.Το Tjörnin lagoon είναι ρηχο, αλλά το κρύο μπορεί να σκοτώσει γρήγορα.

.Ο άντρας ήταν πρώην εραστής τής Brynhildr. 

Την απείλησε. Εκείνη τον έσπρωξε. Στις σάγκες οι γυναίκες δεν είναι αδύναμες. Είναι σκληρες.

Ο άντρας έφερε ένα  τατουάζ με γραφη ρούνους στον καρπό. 

Η Brynhildr έπαιζε Βαλκυρία στη σκηνή. Το lagoon έγινε πεδίο επιλογής: ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει. Δεν τον σκότωσε·εκεινος επέλεξε να σκοτωθει.

Ο άντρας ήταν φάντασμα τής αϋπνίας μου:η πτώση του στο νερό,ο πνιγμός του.

Με την Brynhildr απομακρυνθηκαμε.

Την τελευταία φορά που τη συνάντησα, μου είπε: -Στις ιστορίες μας, η αλήθεια δεν είναι μία.

Την επόμενη μέρα έφυγα από το Ρέικιαβικ.

Η insomnia μου  εξαφανίστηκε.

Στο Ρέικιαβικ τοτε ήταν ένας ξένος με μάτια κατακόκκινα από την αϋπνία. Η insomnia.

Ακουγε τον άνεμο να ξύνει τη νύχτα,το χιόνι να τρίζει καθώς παγωνε.

Δούλευε ως μεταφραστής,αλλά τις τελευταίες εβδομάδες δεν μπορούσε.Τα μάτια του έκαιγαν.Έβγαινε στους δρόμους.

Εκεί είδε την αφίσα μιας παραστασης:ένα πειραματικό ανέβασμα μιας σάγκας στα αρχαία ισλανδικά, σε έναν παλιό αποθηκευτικό χώρο κοντά στο lagoon.

Πήγε περισσότερο για να περάσει την ώρα που δεν περνούσε. 

Η αίθουσα ήταν σκοτεινή, κρύα. Στη σκηνή στεκόταν μια γυναίκα. 

Το όνομά της, όπως το άκουσε να το προφέρουν, ήταν Σιγκρούν,όνομα αρχαίο.

Δεν καταλάβαινε όλα τα λόγια,όμως η φωνή της,

η ανασα,ο ρυθμός της μιλούσε για όρκους,για αίμα που ζητάει αίμα,για θεούς που παρακολουθούν σιωπηλοί. 

Όταν τελείωσε η παράσταση πήγε στο καμαρίνι της.

Εκείνη κάπνιζε,τυλιγμένη σε ένα παλτό πάνω από λευκό κομπινεζον της.

Της είπε ότι η φωνή της τού θύμισε νερό που κινείται κάτω από πάγο. Εκείνη χαμογέλασε.

-Οι σαγκες,τού είπε,δεν τελειώνουν ποτέ.

Άρχισαν να συναντιούνται. Περπατούσαν δίπλα στο lagoon.Η Brynhildr,αυτό ήταν το πραγματικο όνομα της,ήξερε πολλά για τη σκανδιναβική μυθολογία:

για τον Όντιν που θυσίασε το μάτι του για γνώση, για τη Βαλκυρια Σιγκρούν που οδηγεί τούς νεκρούς. Εκείνος τής ειπε για την αϋπνία του.

Ένα βράδυ τον πήγε στο lagoon,λίγο έξω από την πόλη.Το νερό ήταν ακίνητο,μαύρο, σαν καθρέφτης που δεν εδειχνε τίποτα.

Τού είπε πως εκεί,τα αρχαία χρόνια τών Βίκινγκς έριχναν όσους δεν άξιζαν πια να ζουν στη γη.

Τότε είδε το σώμα.

Ήταν μισοβυθισμένο,το πρόσωπο παραμορφωμένο από το νερό.Ένας άντρας.  Άκουσε βήματα πίσω τους,φωνές, φακούς.Η αστυνομία.

Ήταν ξένος.Η insomnia, τού είπαν,κάνει τους ανθρώπους αναξιόπιστους.

Βρηκαν αντιφάσεις στις καταθέσεις του. 

Εκείνη,η Brynhildr,στην κατάθεση της ειπε πως τον είχε δει να σκύβει πάνω από το σώμα.

Η έρευνα βρήκε εκει χαραγμένα ρούνες σε μια πέτρα:επίκληση στον 

Οντιν.

Μια τελετουργία 

Στη δίκη, ένας ειδικός αναφέρθηκε στον Grágás, τον παλιό ισλανδικό νόμο. Μίλησε για ενοχή,για την ανάγκη η κοινότητα να καθαρθεί.Η Brynhildr κατέθεσε ξανά.Δεν τον κοίταξε.

Τότε κατάλαβε.Η παράσταση της δεν είχε τελειώσει εκείνη τη νύχτα.

Συνεχιζονταν.Και αυτός είχε αναλάβει τον ρόλο τού ενόχου.

Η καταδίκη ανακοινώθηκε:Εκτέλεση με βάση αρχαίο έθιμο:

επιστροφή στο νερό.

Την τελευταία νύχτα του στη φυλακή κοιμήθηκε. Έναν βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα.

Τον οδήγησαν στο lagoon πριν ξημερωσει.Το νερό ήταν ακίνητο παγωμένο. Η Σιγκρούν,η Brynhildr,

στεκόταν μακριά,σαν θεατής που ξέρει ήδη το τέλος.Καθώς τον έσπρωχναν στο κρύο νερο σκέφτηκε τον Όντιν και τη γνώση που απαιτεί θυσία. Σκέφτηκε πως ίσως η αϋπνία του ήταν απλώς μια προετοιμασία γι'αυτη.

Το νερό έκλεισε από πάνω του.

Είχε ξεχάσει πότε ακριβώς κοιμήθηκε ολόκληρη νύχτα για τελευταία φορά.Η insomnia τού είχε γίνει δεύτερη φύση.

Ήταν συγγραφέας τού φανταστικού.

Τα ξημερώματα περπατούσε γύρω από το lagoon Tjörnin

Τα πουλιά τού θύμιζαν τούς κορακες τού Όντιν. 

Η γνωριμία με τη Brynhildr τού άλλαξε τη ζωή.Το όνομά της,αρχαίο ισλανδικό,σήμαινε: 'πολεμίστρια με ασπιδα'. Ήταν ηθοποιός. Γνωρίστηκαν σε ένα μικρό θέατρο,όπου εκείνος είχε κληθεί να μιλήσει για τη σχέση τού φανταστικού με την σκανδιναβική μυθολογία. Εκείνη τον πλησίασε μετά την ομιλία.

-Γράφεις σαν να θυμάσαι κάτι που εμείς οι άλλοι έχουμε ξεχάσει,τού είπε.

Άρχισαν να συνεργάζονται.

Εκείνος δούλευε πάνω σε ένα θεατρικό έργο γραμμένο στα αρχαία ισλανδικά. 

Εκείνη θα το ανέβαζε στη σκηνή. 

Παρακολουθούσε τις πρόβες,την άκουγε να διαβάζει στίχους για τις Νόρνες που υφαίνουν τη μοίρα.

Ερωτεύτηκαν.

Το βράδυ μετά τη γενική πρόβα πήγαν στο Blue Lagoon.Το νερό ήταν ακίνητο.

 Η Σίγκρουν-Brynhildr

ήθελε να δοκιμάσει έναν μονόλογο εκεί,να ακούσει πώς αντηχούσαν οι λέξεις.

Τότε είδαν έναν άντρα.

Το σώμα του έπεσε και το νερό τον σκέπασε.

Η αστυνομία ήρθε.Δεν βρέθηκε το πνιγμένο σωμα.Μόνο ίχνη πάλης και ένα παλιό μαχαίρι, σκουριασμένο.

Εκείνος θυμόταν καθαρά πως είχε δει τον άνδρα να επιτίθεται στη Brynhildr.

Τού ορμησε.Το μαχαίρι βρέθηκε στο χέρι του,και το νερό έκλεισε πάνω από το σώμα του επιτιθέμενου άντρα.

Η Brynhildr τον αγκάλιασε. 

-Οι θεοί ζητησαν αίμα, τού ψιθύρισε.

Τότε ειδε τον εαυτό του να πέφτει στο νερό,να βυθίζεται,ενώ η Σίγκρουν στεκόταν ακίνητη,σαν Βαλκυρία που διαλέγει τούς νεκρούς. 

Ξυπνησε.Ενιωθε το στήθος του παγωμενο.

Κατάλαβε πως η αϋπνία είχε πλέξει μια παγίδα και 

ο φόνος ήταν ένα όραμα γεννημένο από την εξάντληση.

Η πρεμιέρα τού έργου έγινε κανονικά. Η βασίλισσα τών  Βαλκυριων Σίγκρουν στη σκηνή μιλούσε στα αρχαία ισλανδικά πως από τη μοίρα δεν μπορείς να ξεφυγεις. 

Το κοινό άκουγε χωρίς να καταλαβαίνει τις λέξεις, ομως ένιωθε το βάρος τους. 

Όταν συναντήθηκαν μετα το τέλος τής παραστασης η Brynhildr τον κοίταξε. -Τώρα ξέρεις, τού είπε. Δεν έχει σημασία ποια εκδοχή είναι αληθινή. Όλες υφαίνουν το ίδιο τέλος.

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε βαθιά. 

.

.

Insomnia in Reykjavík

Reykjavík, winter.

He lived in an apartment facing the Blue Lagoon.

The clock on the wall had stopped long ago, and he never fixed it. He liked the idea that time had abandoned the room, just as sleep had. He suffered from insomnia.

He worked in archives: old documents, contracts, newspapers, stories that no longer interested anyone.

At night he walked until his body grew tired.

One evening, in a small theatre in the old town, he saw her for the first time.

Her name was Brynhildr. She was an actress in an experimental troupe staging plays in Old Icelandic.

He did not understand the language. Yet he understood through the rhythm, the breath, the severe musicality of a language that carried gods and slaughters within it.

The performance was called Vǫluspá. Brynhildr stood at the centre of the half-lit stage, motionless, reciting.

He watched her every night.

The killing happened during the fifth performance.

In the middle of the play the lights went out completely for a few seconds. The audience remained in darkness, without sound.

It was a representation of Ginnungagap, the primordial void before creation.

When the lights came back on, one of the actors was lying on the stage. The audience thought it was part of the performance and applauded.

Someone screamed:

—He’s dead.

The police arrived. They concluded it was an accident. A wrong step in the darkness; the man fell, panicked, and suffered cardiac arrest.

He managed to approach the actress. They went out for coffee. She spoke little, never laughed.

“He didn’t sleep,” she told him.

He was a man obsessed with mythology, who believed that theatre should reproduce not only stories but sacrifices as well.

They had argued. He was pathologically jealous. She told him they should separate.

And he found her performance the ideal setting for his suicide.

That night Brynhildr was in his apartment.

She went to the window. She looked at the lagoon, motionless. Above it, the mountains frozen.

“You don’t sleep either?” she asked him.

“The void,” she continued, “we can’t endure it.”

A few weeks later, Brynhildr left Reykjavík. The theatre closed.

The man’s case file was placed in the archive, closed. He himself filed it.

His insomnia stopped.

In Reykjavík, insomnia was the only stable time I had, among hours that refused to end.

I lived near Tjörnin, by the lagoon. I drank coffee at three, at four, at five.

I met Brynhildr one night when I went out to exhaust myself by walking.

Her name was Old Icelandic, she told me, and she pronounced it with a ð so soft it dissolved into the air. She was an actress. She stood outside a small theatre, smoking, wrapped in a white coat.

She looked at me.

“You don’t sleep,” she said—not a question, a statement.

I didn’t answer.

She invited me to see the performance.

They were staging a play based on the Íslendingasögur, in Old Icelandic.

“You won’t understand the words,” she told me. “But you’ll understand the rhythm.”

On stage, the white light of a winter morning.

Brynhildr spoke a language dead and alive at once, full of harsh consonants and pauses. I understood nothing. Yet I felt revenge, fate, honour, blood that demands blood.

After the performance we walked around Tjörnin. The night was frozen and reflected in the water.

She spoke to me about their mythology: about Óðinn sacrificing his eye for knowledge, about the Norns weaving fate, about the Valkyries choosing the dead.

I listened as if hypnotised. My insomnia receded when she spoke; she calmed me, gave form to chaos.

The killing happened shortly before dawn.

A man was found dead in the water of the lagoon, near the reeds.

We were there. We had been sitting on a bench.

I remember the smell of wet grass, Brynhildr’s voice reciting something from the Völuspá.

I remember a human shadow moving.

I saw him fall.

The police questioned us separately. I said I saw him slip. Brynhildr said she saw someone push him.

The water had swallowed the traces.

The man, drunk, had come too close to the water, slipped, fallen.

Tjörnin is shallow, but the cold can kill quickly.

The man was Brynhildr’s former lover.

He threatened her. She pushed him.

In the sagas, women are not weak. They are hard.

The man bore a rune tattoo on his wrist.

Brynhildr played a Valkyrie on stage. The lagoon became a field of choice: who would live, who would die.

She did not kill him; he chose to die.

The man was a ghost of my insomnia: his fall into the water, his drowning.

Brynhildr and I drifted apart.

The last time I saw her, she said:

“In our stories, truth is never one.”

The next day I left Reykjavík.

My insomnia disappeared.

In Reykjavík he was a stranger then, with eyes blood-red from insomnia.

He heard the wind scraping the night, the snow creaking as it froze.

He worked as a translator, but in recent weeks he couldn’t. His eyes burned. He went out into the streets.

There he saw the poster for a performance: an experimental staging of a saga in Old Icelandic, in an old warehouse near the lagoon.

He went mainly to pass the time that would not pass.

The hall was dark, cold. On stage stood a woman.

Her name, as he heard it pronounced, was Sigrún, an ancient name.

He did not understand all the words, but her voice, her breath, her rhythm spoke of oaths, of blood that demands blood, of gods who watch in silence.

When the performance ended, he went to her dressing room.

She was smoking, wrapped in a coat over her white slip.

He told her that her voice reminded him of water moving beneath ice. She smiled.

“The sagas,” she said, “never end.”

They began to meet. They walked beside the lagoon.

Brynhildr—that was her real name—knew much about Norse mythology: about Óðinn who sacrificed his eye for knowledge, about the Valkyrie Sigrún who leads the dead.

He told her about his insomnia.

One night she took him to the lagoon, just outside the city. The water was still, black, like a mirror that reflected nothing.

She told him that there, in ancient Viking times, they threw into the water those no longer worthy to live on land.

Then he saw the body.

Half submerged, the face distorted by water. A man.

He heard footsteps behind them, voices, flashlights. The police.

He was a foreigner. Insomnia, they told him, makes people unreliable.

They found contradictions in his testimony.

She—Brynhildr—said in her statement that she had seen him bend over the body.

The investigation found runes carved on a stone there: an invocation to Óðinn.

A ritual.

At the trial, an expert referred to Grágás, the old Icelandic law. He spoke of guilt, of the community’s need for purification.

Brynhildr testified again. She did not look at him.

Then he understood. Her performance had not ended that night.

It continued. And he had taken on the role of the guilty one.

The sentence was announced: execution according to ancient custom—return to the water.

On his last night in prison he slept. A deep, dreamless sleep.

They led him to the lagoon before dawn. The water was still, frozen.

Sigrún—Brynhildr—stood far away, like a spectator who already knows the ending.

As they pushed him into the cold water, he thought of Óðinn and the knowledge that demands sacrifice.

He thought that perhaps his insomnia had merely been preparation for this.

The water closed over him.

He had forgotten when he last slept through an entire night. Insomnia had become his second nature.

He was a writer of the fantastic.

At dawn he walked around the Tjörnin lagoon.

The birds reminded him of Óðinn’s ravens.

Meeting Brynhildr changed his life. Her name, Old Icelandic, meant “warrior with a shield.”

She was an actress. They met in a small theatre where he had been invited to speak about the relationship between the fantastic and Norse mythology. She approached him after the lecture.

“You write as if you remember something the rest of us have forgotten,” she told him.

They began to collaborate.

He worked on a play written in Old Icelandic.

She would stage it.

He watched the rehearsals, listened to her read verses about the Norns who weave fate.

They fell in love.

The night after the dress rehearsal they went to the Blue Lagoon. The water was still.

Sigrún-Brynhildr wanted to try a monologue there, to hear how the words echoed.

Then they saw a man.

His body fell and the water covered him.

The police came. The drowned body was never found. Only signs of a struggle and an old, rusted knife.

He clearly remembered seeing the man attack Brynhildr.

He lunged at her. The knife ended up in his hand, and the water closed over the attacker’s body.

Brynhildr embraced him.

“The gods demanded blood,” she whispered.

Then he saw himself falling into the water, sinking, while Sigrún stood motionless, like a Valkyrie choosing the dead.

He woke up. His chest felt frozen.

He understood that insomnia had woven a trap, and that the murder was a vision born of exhaustion.

The premiere of the play took place as planned.

On stage, the Queen of the Valkyries, Sigrún, spoke in Old Icelandic of how one cannot escape fate.

The audience listened without understanding the words, yet felt their weight.

When they met after the performance, Brynhildr looked at him.

“Now you know,” she said. “It doesn’t matter which version is true. All of them weave the same ending.”

That night he slept deeply.

.

.

Insomnie à Reykjavík

Reykjavík, hiver.

Il vivait dans un appartement face au Blue Lagoon.

L’horloge au mur s’était arrêtée depuis longtemps, et il ne l’avait jamais réparée. Il aimait l’idée que le temps avait quitté la pièce, tout comme le sommeil. Il souffrait d’insomnie.

Il travaillait dans les archives : vieux documents, contrats, journaux, des histoires qui n’intéressaient plus personne.

La nuit, il marchait jusqu’à ce que son corps s’épuise.

Un soir, dans un petit théâtre de la vieille ville, il la vit pour la première fois.

Elle s’appelait Brynhildr. Elle était actrice dans une troupe expérimentale qui montait des pièces en vieux islandais.

Il ne comprenait pas la langue. Pourtant, il comprenait par le rythme, la respiration, la musicalité austère d’une langue qui portait en elle des dieux et des massacres.

La représentation s’appelait Vǫluspá. Brynhildr se tenait au centre de la scène à demi éclairée, immobile, et récitait.

Il la regardait chaque soir.

Le meurtre eut lieu lors de la cinquième représentation.

Au milieu de la pièce, les lumières s’éteignaient complètement pendant quelques secondes. Le public restait dans l’obscurité, sans un son.

C’était une représentation du Ginnungagap, le vide primordial avant la création.

Lorsque les lumières se rallumèrent, un des acteurs était allongé sur la scène. Le public crut que cela faisait partie du spectacle et applaudit.

Quelqu’un cria :

— Il est mort.

La police arriva. Elle conclut à un accident. Un faux pas dans l’obscurité, l’homme était tombé et, dans la panique, avait fait un malaise.

Il réussit à s’approcher de l’actrice. Ils allèrent prendre un café. Elle parlait peu, ne riait jamais.

« Il ne dormait pas », lui dit-elle.

C’était un homme obsédé par la mythologie, qui croyait que le théâtre devait reproduire non seulement les histoires, mais aussi les sacrifices.

Ils s’étaient disputés. Il était maladivement jaloux. Elle lui avait dit qu’ils devaient se séparer.

Et il avait trouvé dans son spectacle le décor idéal pour son suicide.

Cette nuit-là, Brynhildr était dans son appartement.

Elle alla à la fenêtre. Elle regardait le lagon immobile. Au-dessus, les montagnes gelées.

« Toi non plus, tu ne dors pas ? » lui dit-elle.

« Le vide, continua-t-elle, nous ne le supportons pas. »

Quelques semaines plus tard, Brynhildr quitta Reykjavík. Le théâtre ferma.

Le dossier de l’homme fut classé, refermé ; c’est lui-même qui l’archiva.

Son insomnie cessa.

À Reykjavík, l’insomnie était le seul temps stable que j’avais, entre des heures qui n’en finissaient pas.

Je vivais près de Tjörnin, au bord du lagon. Je buvais du café à trois heures, à quatre heures, à cinq heures.

J’ai rencontré Brynhildr un soir où j’étais sorti pour m’épuiser en marchant.

Son nom était ancien islandais, me dit-elle, et elle le prononçait avec un ð si doux qu’il se dissolvait dans l’air. Elle était actrice. Elle se tenait devant un petit théâtre, fumant, enveloppée dans un manteau blanc.

Elle me regarda.

« Tu ne dors pas », dit-elle — pas une question, un constat.

Je ne répondis pas.

Elle m’invita à voir la représentation.

Ils jouaient une pièce basée sur les Íslendingasögur, en vieux islandais.

« Tu ne comprendras pas les mots, me dit-elle. Mais tu comprendras le rythme. »

Sur scène, la lumière blanche d’un matin d’hiver.

Brynhildr parlait une langue morte et vivante à la fois, pleine de consonnes dures et de silences. Je ne comprenais rien. Pourtant, je sentais la vengeance, le destin, l’honneur, le sang qui appelle le sang.

Après la représentation, nous avons marché autour de Tjörnin. La nuit était glacée et se reflétait dans l’eau.

Elle me parla de leur mythologie : d’Óðinn sacrifiant son œil pour la connaissance, des Nornes qui tissent le destin, des Valkyries qui choisissent les morts.

Je l’écoutais comme hypnotisé. Mon insomnie reculait quand elle parlait ; elle m’apaisait, donnait une forme au chaos.

Le meurtre eut lieu peu avant l’aube.

Un homme fut retrouvé mort dans l’eau du lagon, près des roseaux.

Nous étions là. Nous étions assis sur un banc.

Je me souviens de l’odeur de l’herbe humide, de la voix de Brynhildr me récitant quelque chose de la Völuspá.

Je me souviens d’une silhouette humaine en mouvement.

Je l’ai vu tomber.

La police nous interrogea séparément. J’ai dit que je l’avais vu glisser. Brynhildr a dit qu’elle avait vu quelqu’un le pousser.

L’eau avait englouti les traces.

L’homme, ivre, s’était trop approché de l’eau, avait glissé, était tombé.

Le lagon de Tjörnin est peu profond, mais le froid peut tuer rapidement.

L’homme était l’ancien amant de Brynhildr.

Il l’avait menacée. Elle l’avait poussé.

Dans les sagas, les femmes ne sont pas faibles. Elles sont dures.

L’homme portait un tatouage de runes au poignet.

Brynhildr jouait une Valkyrie sur scène. Le lagon devint un champ de sélection : qui vivra, qui mourra.

Elle ne l’a pas tué ; c’est lui qui a choisi de mourir.

L’homme était un fantôme de mon insomnie : sa chute dans l’eau, sa noyade.

Avec Brynhildr, nous nous sommes éloignés.

La dernière fois que je l’ai vue, elle m’a dit :

« Dans nos histoires, la vérité n’est jamais unique. »

Le lendemain, j’ai quitté Reykjavík.

Mon insomnie a disparu.

À Reykjavík, il était alors un étranger, les yeux rouges de l’insomnie.

Il entendait le vent gratter la nuit, la neige craquer en gelant.

Il travaillait comme traducteur, mais ces dernières semaines il n’y arrivait plus. Ses yeux brûlaient. Il sortait dans les rues.

C’est là qu’il vit l’affiche d’une représentation : une mise en scène expérimentale d’une saga en vieux islandais, dans un ancien entrepôt près du lagon.

Il y alla surtout pour faire passer le temps qui ne passait pas.

La salle était sombre, froide. Sur scène se tenait une femme.

Son nom, tel qu’il l’entendit prononcé, était Sigrún, un nom ancien.

Il ne comprenait pas tous les mots, mais sa voix, son souffle, son rythme parlaient de serments, de sang qui appelle le sang, de dieux silencieux qui observent.

Quand la représentation se termina, il alla dans sa loge.

Elle fumait, enveloppée dans un manteau par-dessus sa combinaison blanche.

Il lui dit que sa voix lui rappelait l’eau qui bouge sous la glace. Elle sourit.

« Les sagas, lui dit-elle, ne finissent jamais. »

Ils commencèrent à se voir. Ils marchaient le long du lagon.

Brynhildr — c’était son vrai nom — connaissait beaucoup de choses sur la mythologie nordique : Óðinn qui sacrifie son œil pour la connaissance, la Valkyrie Sigrún qui conduit les morts.

Il lui parla de son insomnie.

Un soir, elle l’emmena au lagon, un peu hors de la ville. L’eau était immobile, noire, comme un miroir qui ne reflétait rien.

Elle lui dit que, dans les temps anciens des Vikings, on y jetait ceux qui ne méritaient plus de vivre sur la terre.

Alors il vit le corps.

À moitié immergé, le visage déformé par l’eau. Un homme.

Il entendit des pas derrière eux, des voix, des lampes torches. La police.

Il était étranger. L’insomnie, lui dirent-ils, rend les gens peu fiables.

Ils trouvèrent des contradictions dans sa déposition.

Elle — Brynhildr — déclara avoir vu qu’il s’était penché sur le corps.

L’enquête trouva là des runes gravées sur une pierre : une invocation à Óðinn.

Un rituel.

Au procès, un expert évoqua le Grágás, l’ancien droit islandais. Il parla de culpabilité, de la nécessité pour la communauté de se purifier.

Brynhildr témoigna de nouveau. Elle ne le regarda pas.

Alors il comprit. Sa représentation ne s’était pas terminée cette nuit-là.

Elle continuait. Et lui avait endossé le rôle du coupable.

La sentence fut annoncée : exécution selon un ancien rite — retour à l’eau.

La dernière nuit en prison, il dormit. Un sommeil profond, sans rêves.

On le conduisit au lagon avant l’aube. L’eau était immobile, gelée.

Sigrún — Brynhildr — se tenait au loin, comme un spectateur qui connaît déjà la fin.

Quand on le poussa dans l’eau glacée, il pensa à Óðinn et à la connaissance qui exige un sacrifice.

Il pensa que peut-être son insomnie n’avait été qu’une préparation à cela.

L’eau se referma sur lui.

Il avait oublié quand, pour la dernière fois, il avait dormi toute une nuit. L’insomnie était devenue sa seconde nature.

Il était écrivain de l’imaginaire.

À l’aube, il marchait autour du lagon de Tjörnin.

Les oiseaux lui rappelaient les corbeaux d’Óðinn.

La rencontre avec Brynhildr changea sa vie. Son nom, ancien islandais, signifiait « guerrière au bouclier ».

Elle était actrice. Ils se rencontrèrent dans un petit théâtre, où il avait été invité à parler du rapport entre l’imaginaire et la mythologie nordique. Elle l’aborda après la conférence.

« Tu écris comme si tu te souvenais de quelque chose que nous avons tous oublié », lui dit-elle.

Ils commencèrent à collaborer.

Il travaillait sur une pièce écrite en vieux islandais.

Elle la mettrait en scène.

Il assistait aux répétitions, l’écoutait lire des vers sur les Nornes qui tissent le destin.

Ils tombèrent amoureux.

Le soir après la générale, ils allèrent au Blue Lagoon. L’eau était immobile.

Sigrún-Brynhildr voulait y essayer un monologue, entendre comment les mots résonnaient.

Alors ils virent un homme.

Son corps tomba et l’eau le recouvrit.

La police arriva. Le corps noyé ne fut jamais retrouvé. Seulement des traces de lutte et un vieux couteau rouillé.

Il se souvenait clairement avoir vu l’homme attaquer Brynhildr.

Il se jeta sur elle. Le couteau se retrouva dans sa main, et l’eau se referma sur le corps de l’agresseur.

Brynhildr l’enlaça.

« Les dieux ont demandé du sang », murmura-t-elle.

Alors il se vit tomber dans l’eau, s’enfoncer, tandis que Sigrún restait immobile, telle une Valkyrie choisissant les morts.

Il se réveilla. Sa poitrine était glacée.

Il comprit que l’insomnie avait tissé un piège et que le meurtre n’était qu’une vision née de l’épuisement.

La première de la pièce eut lieu normalement.

Sur scène, la reine des Valkyries, Sigrún, parlait en vieux islandais de l’impossibilité d’échapper au destin.

Le public écoutait sans comprendre les mots, mais en ressentait le poids.

Quand ils se retrouvèrent après la représentation, Brynhildr le regarda.

« Maintenant tu sais, lui dit-elle. Peu importe quelle version est vraie. Toutes tissent la même fin. »

Cette nuit-là, il dormit profondément.

.

.

Insomnie in Reykjavík

Reykjavík, Winter.

Er lebte in einer Wohnung gegenüber der Blauen Lagune.

Die Uhr an der Wand war schon lange stehen geblieben, und er hatte sie nicht repariert. Ihm gefiel die Vorstellung, dass die Zeit den Raum verlassen hatte – so wie auch der Schlaf. Er litt an Insomnie.

Er arbeitete in Archiven: alte Dokumente, Verträge, Zeitungen, Geschichten, die niemanden mehr interessierten.

Nachts ging er umher, bis sein Körper erschöpft war.

Eines Abends sah er sie zum ersten Mal, in einem kleinen Theater in der Altstadt.

Sie hieß Brynhildr. Sie war Schauspielerin in einer experimentellen Gruppe, die Stücke auf Altisländisch aufführte.

Er verstand die Sprache nicht. Doch er verstand sie durch den Rhythmus, den Atem, die strenge Musikalität einer Sprache, die Götter und Schlachtungen in sich trug.

Die Aufführung hieß Vǫluspá. Brynhildr stand reglos im Zentrum der halbdunklen Bühne und rezitierte.

Er sah sie jeden Abend.

Der Tod geschah während der fünften Vorstellung.

Mitten im Stück erloschen die Lichter für einige Sekunden vollständig. Das Publikum blieb im Dunkeln, ohne ein Geräusch.

Es war eine Darstellung des Ginnungagap, des urzeitlichen Leeren vor der Schöpfung.

Als die Lichter wieder angingen, lag einer der Schauspieler auf der Bühne. Das Publikum glaubte, es gehöre zur Aufführung, und applaudierte.

Jemand schrie:

— Er ist tot.

Die Polizei kam. Sie schloss auf einen Unfall. Ein falscher Schritt im Dunkeln, der Mann stürzte und erlitt in der Panik einen Kreislaufstillstand.

Er schaffte es, die Schauspielerin anzusprechen. Sie gingen Kaffee trinken. Sie sprach wenig, lachte nie.

„Er schlief nicht“, sagte sie ihm.

Er war ein Mann, besessen von Mythologie, der glaubte, das Theater müsse nicht nur Geschichten, sondern auch Opfer nachstellen.

Sie hatten sich gestritten. Er war krankhaft eifersüchtig. Sie sagte ihm, sie müssten sich trennen.

Und er fand in ihrer Aufführung den idealen Rahmen für seinen Selbstmord.

In jener Nacht war Brynhildr in seiner Wohnung.

Sie ging zum Fenster. Sie blickte auf die regungslose Lagune. Darüber die gefrorenen Berge.

„Du schläfst auch nicht?“ fragte sie.

„Das Leere“, fuhr sie fort, „ertragen wir nicht.“

Einige Wochen später verließ Brynhildr Reykjavík. Das Theater schloss.

Die Akte des Mannes wurde archiviert, geschlossen – er selbst legte sie ab.

Seine Insomnie hörte auf.

In Reykjavík war die Insomnie die einzige konstante Zeit, die ich hatte, zwischen Stunden, die kein Ende nehmen wollten.

Ich wohnte nahe dem Tjörnin, am Lagunenufer. Ich trank Kaffee um drei, um vier, um fünf.

Ich lernte Brynhildr in einer Nacht kennen, in der ich hinausging, um mich durch Gehen zu erschöpfen.

Ihr Name war altisländisch, sagte sie mir, und sie sprach ihn mit einem ð aus, so sanft, dass es sich in der Luft auflöste. Sie war Schauspielerin. Sie stand vor einem kleinen Theater, rauchte, in einen weißen Mantel gehüllt.

Sie sah mich an.

„Du schläfst nicht“, sagte sie – keine Frage, eine Feststellung.

Ich antwortete nicht.

Sie lud mich ein, die Aufführung zu sehen.

Sie spielten ein Stück nach den Íslendingasögur, auf Altisländisch.

„Du wirst die Worte nicht verstehen“, sagte sie mir. „Aber du wirst den Rhythmus verstehen.“

Auf der Bühne das weiße Licht eines Wintermorgens.

Brynhildr sprach eine Sprache, zugleich tot und lebendig, voller harter Konsonanten und Pausen. Ich verstand nichts. Doch ich spürte Rache, Schicksal, Ehre, Blut, das Blut fordert.

Nach der Aufführung gingen wir um den Tjörnin spazieren. Die Nacht war eisig und spiegelte sich im Wasser.

Sie sprach zu mir über ihre Mythologie: über Óðinn, der sein Auge für Wissen opfert, über die Nornen, die das Schicksal weben, über die Walküren, die die Toten erwählen.

Ich hörte ihr zu wie hypnotisiert. Meine Insomnie wich, wenn sie sprach; sie beruhigte mich, gab dem Chaos eine Form.

Der Tod geschah kurz vor Tagesanbruch.

Ein Mann wurde tot im Wasser der Lagune gefunden, nahe dem Schilf.

Wir waren dort. Wir saßen auf einer Bank.

Ich erinnere mich an den Geruch des feuchten Grases, an Brynhildrs Stimme, die mir etwas aus der Völuspá rezitierte.

Ich erinnere mich an einen menschlichen Schatten, der sich bewegte.

Ich sah ihn fallen.

Die Polizei verhörte uns getrennt. Ich sagte, ich habe gesehen, wie er ausrutschte. Brynhildr sagte, sie habe gesehen, wie ihn jemand stieß.

Das Wasser hatte die Spuren verschlungen.

Der Mann, betrunken, war zu nah ans Wasser geraten, rutschte aus und fiel.

Der Tjörnin ist flach, doch die Kälte kann schnell töten.

Der Mann war Brynhildrs ehemaliger Liebhaber.

Er bedrohte sie. Sie stieß ihn.

In den Sagas sind Frauen nicht schwach. Sie sind hart.

Der Mann trug ein Runentattoo am Handgelenk.

Brynhildr spielte auf der Bühne eine Walküre. Die Lagune wurde zum Ort der Wahl: wer leben sollte, wer sterben.

Sie tötete ihn nicht; er entschied sich selbst zu sterben.

Der Mann war ein Gespenst meiner Insomnie: sein Sturz ins Wasser, sein Ertrinken.

Brynhildr und ich entfernten uns voneinander.

Als ich sie zum letzten Mal sah, sagte sie:

„In unseren Geschichten gibt es nicht nur eine Wahrheit.“

Am nächsten Tag verließ ich Reykjavík.

Meine Insomnie verschwand.

In Reykjavík war er damals ein Fremder, mit blutroten Augen von der Schlaflosigkeit.

Er hörte den Wind, der die Nacht ritzte, den Schnee, der knirschte, wenn er gefror.

Er arbeitete als Übersetzer, doch in den letzten Wochen konnte er nicht mehr. Seine Augen brannten. Er ging hinaus auf die Straßen.

Dort sah er das Plakat einer Aufführung: eine experimentelle Inszenierung einer Saga auf Altisländisch, in einem alten Lagerhaus nahe der Lagune.

Er ging hin, vor allem um die Zeit totzuschlagen, die nicht vergehen wollte.

Der Saal war dunkel, kalt. Auf der Bühne stand eine Frau.

Ihr Name, so wie er ihn ausgesprochen hörte, war Sigrún, ein alter Name.

Er verstand nicht alle Worte, doch ihre Stimme, ihr Atem, ihr Rhythmus sprachen von Schwüren, von Blut, das Blut fordert, von Göttern, die schweigend zusehen.

Als die Aufführung endete, ging er in ihre Garderobe.

Sie rauchte, in einen Mantel über ihrem weißen Unterkleid gehüllt.

Er sagte ihr, ihre Stimme erinnere ihn an Wasser, das sich unter Eis bewegt. Sie lächelte.

„Die Sagas“, sagte sie, „enden nie.“

Sie begannen, sich zu treffen. Sie gingen an der Lagune entlang.

Brynhildr – das war ihr wirklicher Name – wusste viel über nordische Mythologie: über Óðinn, der sein Auge für Wissen opferte, über die Walküre Sigrún, die die Toten führt.

Er erzählte ihr von seiner Insomnie.

Eines Abends brachte sie ihn zur Lagune, etwas außerhalb der Stadt. Das Wasser war still, schwarz, wie ein Spiegel, der nichts zeigte.

Sie sagte ihm, dass man dort in alten Zeiten der Wikinger jene ins Wasser warf, die nicht mehr würdig waren, auf der Erde zu leben.

Da sah er den Körper.

Halb versunken, das Gesicht vom Wasser entstellt. Ein Mann.

Er hörte Schritte hinter ihnen, Stimmen, Taschenlampen. Die Polizei.

Er war ein Fremder. Insomnie, sagten sie ihm, mache Menschen unglaubwürdig.

Sie fanden Widersprüche in seinen Aussagen.

Sie – Brynhildr – sagte in ihrer Aussage, sie habe gesehen, wie er sich über den Körper beugte.

Die Ermittlungen fanden dort in einen Stein geritzte Runen: eine Anrufung Óðinns.

Ein Ritual.

Vor Gericht sprach ein Experte über den Grágás, das alte isländische Recht. Er sprach von Schuld, von der Notwendigkeit der Reinigung der Gemeinschaft.

Brynhildr sagte erneut aus. Sie sah ihn nicht an.

Da verstand er. Ihre Aufführung war in jener Nacht nicht zu Ende gewesen.

Sie ging weiter. Und er hatte die Rolle des Schuldigen übernommen.

Das Urteil wurde verkündet: Hinrichtung nach altem Brauch – Rückkehr ins Wasser.

In seiner letzten Nacht im Gefängnis schlief er. Ein tiefer, traumloser Schlaf.

Man führte ihn vor der Morgendämmerung zur Lagune. Das Wasser war still, gefroren.

Sigrún – Brynhildr – stand weit entfernt, wie eine Zuschauerin, die das Ende bereits kennt.

Als man ihn ins kalte Wasser stieß, dachte er an Óðinn und an das Wissen, das Opfer verlangt.

Er dachte, vielleicht sei seine Insomnie nur eine Vorbereitung darauf gewesen.

Das Wasser schloss sich über ihm.

Er hatte vergessen, wann er zuletzt eine ganze Nacht durchgeschlafen hatte. Die Insomnie war zu seiner zweiten Natur geworden.

Er war Schriftsteller des Fantastischen.

Im Morgengrauen ging er um die Lagune von Tjörnin.

Die Vögel erinnerten ihn an Óðinns Raben.

Die Begegnung mit Brynhildr veränderte sein Leben. Ihr Name, altisländisch, bedeutete „Kriegerin mit Schild“.

Sie war Schauspielerin. Sie lernten sich in einem kleinen Theater kennen, wo er eingeladen war, über die Beziehung zwischen Fantastik und nordischer Mythologie zu sprechen. Nach dem Vortrag kam sie auf ihn zu.

„Du schreibst, als würdest du dich an etwas erinnern, das wir anderen vergessen haben“, sagte sie ihm.

Sie begannen zusammenzuarbeiten.

Er arbeitete an einem Theaterstück auf Altisländisch.

Sie sollte es auf die Bühne bringen.

Er besuchte die Proben, hörte ihr zu, wie sie Verse über die Nornen las, die das Schicksal weben.

Sie verliebten sich.

Am Abend nach der Generalprobe gingen sie zur Blauen Lagune. Das Wasser war still.

Sigrún-Brynhildr wollte dort einen Monolog ausprobieren, hören, wie die Worte widerhallten.

Da sahen sie einen Mann.

Sein Körper fiel, und das Wasser bedeckte ihn.

Die Polizei kam. Der ertrunkene Körper wurde nie gefunden. Nur Spuren eines Kampfes und ein altes, verrostetes Messer.

Er erinnerte sich klar, gesehen zu haben, wie der Mann Brynhildr angriff.

Er stürzte auf sie zu. Das Messer landete in seiner Hand, und das Wasser schloss sich über dem Körper des Angreifers.

Brynhildr umarmte ihn.

„Die Götter verlangten Blut“, flüsterte sie.

Dann sah er sich selbst ins Wasser fallen, versinken, während Sigrún reglos dastand, wie eine Walküre, die die Toten erwählt.

Er erwachte. Seine Brust war eisig.

Er begriff, dass die Insomnie eine Falle gewebt hatte und dass der Mord eine Vision war, geboren aus Erschöpfung.

Die Premiere des Stücks fand wie geplant statt.

Auf der Bühne sprach die Königin der Walküren, Sigrún, auf Altisländisch davon, dass man dem Schicksal nicht entkommen kann.

Das Publikum hörte zu, ohne die Worte zu verstehen, doch es spürte ihr Gewicht.

Als sie sich nach der Vorstellung trafen, sah Brynhildr ihn an.

„Jetzt weißt du es“, sagte sie. „Es spielt keine Rolle, welche Version wahr ist. Alle weben dasselbe Ende.“

In dieser Nacht schlief er tief.

.

.

Insonnia a Reykjavík

Reykjavík, inverno.

Viveva in un appartamento di fronte al Blue Lagoon.

L’orologio sul muro si era fermato da tempo e lui non l’aveva riparato. Gli piaceva l’idea che il tempo avesse abbandonato la stanza, così come il sonno. Soffriva d’insonnia.

Lavorava negli archivi: vecchi documenti, contratti, giornali, storie che non interessavano più a nessuno.

Di notte camminava finché il corpo non si stancava.

Una sera, in un piccolo teatro della città vecchia, la vide per la prima volta.

Si chiamava Brynhildr. Era un’attrice di una compagnia sperimentale che metteva in scena opere in antico islandese.

Non capiva la lingua. Ma capiva il ritmo, il respiro, la severa musicalità di una lingua che portava in sé dèi e stragi.

Lo spettacolo si chiamava Vǫluspá. Brynhildr stava immobile al centro della scena in penombra e recitava.

La osservava ogni sera.

La morte avvenne durante la quinta rappresentazione.

A metà dell’opera le luci si spensero completamente per alcuni secondi. Il pubblico rimase nel buio, senza suono.

Era una rappresentazione del Ginnungagap, il vuoto primordiale prima della creazione.

Quando le luci si riaccesero, uno degli attori giaceva sul palco. Il pubblico pensò che facesse parte dello spettacolo e applaudì.

Qualcuno urlò:

— È morto.

Arrivò la polizia. Concluse che si trattava di un incidente. Un passo falso nel buio, l’uomo cadde e, nel panico, ebbe un collasso.

Riuscì ad avvicinare l’attrice. Andavano a prendere un caffè. Lei parlava poco, non rideva mai.

«Non dormiva», gli disse.

Era un uomo ossessionato dalla mitologia, convinto che il teatro dovesse riprodurre non solo le storie, ma anche i sacrifici.

Avevano litigato. Era patologicamente geloso. Lei gli disse di lasciarsi.

E lui trovò nella sua rappresentazione la scenografia ideale per il suicidio.

Quella notte Brynhildr era nel suo appartamento.

Andò alla finestra. Guardava la laguna immobile. Sopra, le montagne gelate.

«Neanche tu dormi?» gli disse.

«Il vuoto», continuò, «non lo sopportiamo».

Poche settimane dopo, Brynhildr lasciò Reykjavík. Il teatro chiuse.

Il fascicolo dell’uomo fu archiviato, chiuso; fu lui stesso a catalogarlo.

La sua insonnia cessò.

A Reykjavík l’insonnia era l’unico tempo stabile che avevo, tra ore che non volevano finire.

Vivevo vicino a Tjörnin, accanto alla laguna. Bevevo caffè alle tre, alle quattro, alle cinque.

Conobbi Brynhildr una notte in cui ero uscito per sfinirmi camminando.

Il suo nome era antico islandese, mi disse, e lo pronunciava con una ð così dolce da dissolversi nell’aria. Era attrice. Stava fuori da un piccolo teatro, fumando, avvolta in un cappotto bianco.

Mi guardò.

«Non dormi», disse — non una domanda, una constatazione.

Non risposi.

Mi invitò a vedere lo spettacolo.

Mettevano in scena un’opera basata sulle Íslendingasögur, in antico islandese.

«Non capirai le parole», mi disse. «Ma capirai il ritmo».

Sulla scena, la luce bianca di un mattino d’inverno.

Brynhildr parlava una lingua morta e viva insieme, piena di consonanti dure e di pause. Non capivo nulla. Eppure sentivo la vendetta, il destino, l’onore, il sangue che chiede sangue.

Dopo lo spettacolo camminammo intorno a Tjörnin. La notte era gelida e si rifletteva nell’acqua.

Mi parlò della loro mitologia: di Óðinn che sacrifica un occhio per la conoscenza, delle Nornen che tessono il destino, delle Valchirie che scelgono i morti.

La ascoltavo come ipnotizzato. La mia insonnia si attenuava quando parlava; mi calmava, dava forma al caos.

La morte avvenne poco prima dell’alba.

Un uomo fu trovato morto nell’acqua della laguna, vicino alle canne.

Eravamo lì. Eravamo seduti su una panchina.

Ricordo l’odore dell’erba bagnata, la voce di Brynhildr che mi recitava qualcosa dalla Völuspá.

Ricordo un’ombra umana che si muoveva.

Lo vidi cadere.

La polizia ci interrogò separatamente. Dissi che l’avevo visto scivolare. Brynhildr disse di aver visto qualcuno spingerlo.

L’acqua aveva inghiottito le tracce.

L’uomo, ubriaco, si era avvicinato troppo all’acqua, era scivolato, era caduto.

La laguna di Tjörnin è poco profonda, ma il freddo può uccidere rapidamente.

L’uomo era l’ex amante di Brynhildr.

La minacciò. Lei lo spinse.

Nelle saghe le donne non sono deboli. Sono dure.

L’uomo aveva un tatuaggio di rune sul polso.

Brynhildr interpretava una Valchiria sulla scena. La laguna divenne un campo di scelta: chi vivrà, chi morirà.

Lei non lo uccise; fu lui a scegliere di morire.

L’uomo era un fantasma della mia insonnia: la sua caduta nell’acqua, il suo annegamento.

Con Brynhildr ci allontanammo.

L’ultima volta che la vidi, mi disse:

«Nelle nostre storie, la verità non è mai una sola».

Il giorno dopo lasciai Reykjavík.

La mia insonnia scomparve.

A Reykjavík allora era uno straniero, con gli occhi arrossati dall’insonnia.

Sentiva il vento graffiare la notte, la neve scricchiolare mentre gelava.

Lavorava come traduttore, ma nelle ultime settimane non riusciva più. Gli occhi bruciavano. Usciva per le strade.

Lì vide il manifesto di uno spettacolo: una messa in scena sperimentale di una saga in antico islandese, in un vecchio magazzino vicino alla laguna.

Ci andò soprattutto per far passare il tempo che non passava.

La sala era buia, fredda. Sul palco stava una donna.

Il suo nome, così come lo sentì pronunciare, era Sigrún, un nome antico.

Non capiva tutte le parole, ma la sua voce, il suo respiro, il suo ritmo parlavano di giuramenti, di sangue che chiede sangue, di dèi che osservano in silenzio.

Quando lo spettacolo finì, andò nel suo camerino.

Lei fumava, avvolta in un cappotto sopra la sua sottoveste bianca.

Le disse che la sua voce gli ricordava l’acqua che si muove sotto il ghiaccio. Lei sorrise.

«Le saghe», gli disse, «non finiscono mai».

Cominciarono a vedersi. Camminavano lungo la laguna.

Brynhildr — questo era il suo vero nome — sapeva molto della mitologia nordica: di Óðinn che sacrificò il suo occhio per la conoscenza, della Valchiria Sigrún che guida i morti.

Lui le parlò della sua insonnia.

Una sera lo portò alla laguna, poco fuori città. L’acqua era immobile, nera, come uno specchio che non riflette nulla.

Gli disse che lì, in tempi antichi dei Vichinghi, gettavano nell’acqua coloro che non erano più degni di vivere sulla terra.

Allora vide il corpo.

Semisommerso, il volto deformato dall’acqua. Un uomo.

Sentì passi dietro di loro, voci, torce. La polizia.

Era uno straniero. L’insonnia, gli dissero, rende le persone inaffidabili.

Trovarono contraddizioni nelle sue dichiarazioni.

Lei — Brynhildr — disse nella sua deposizione di averlo visto chinarsi sul corpo.

L’indagine trovò lì rune incise su una pietra: un’invocazione a Óðinn.

Un rituale.

Al processo, un esperto fece riferimento al Grágás, l’antico diritto islandese. Parlò di colpa, della necessità che la comunità si purifichi.

Brynhildr testimoniò di nuovo. Non lo guardò.

Allora capì. La sua rappresentazione non era finita quella notte.

Continuava. E lui aveva assunto il ruolo del colpevole.

La condanna fu annunciata: esecuzione secondo un antico costume — ritorno all’acqua.

L’ultima notte in prigione dormì. Un sonno profondo, senza sogni.

Lo condussero alla laguna prima dell’alba. L’acqua era immobile, gelata.

Sigrún — Brynhildr — stava lontana, come una spettatrice che conosce già la fine.

Mentre lo spingevano nell’acqua fredda, pensò a Óðinn e alla conoscenza che esige sacrificio.

Pensò che forse la sua insonnia era stata solo una preparazione a questo.

L’acqua si chiuse sopra di lui.

Aveva dimenticato quando aveva dormito un’intera notte per l’ultima volta. L’insonnia era diventata la sua seconda natura.

Era uno scrittore del fantastico.

All’alba camminava intorno alla laguna di Tjörnin.

Gli uccelli gli ricordavano i corvi di Óðinn.

L’incontro con Brynhildr gli cambiò la vita. Il suo nome, antico islandese, significava «guerriera con lo scudo».

Era attrice. Si conobbero in un piccolo teatro, dove lui era stato invitato a parlare del rapporto tra il fantastico e la mitologia nordica. Lei gli si avvicinò dopo la conferenza.

«Scrivi come se ricordassi qualcosa che noi altri abbiamo dimenticato», gli disse.

Cominciarono a collaborare.

Lui lavorava a un testo teatrale scritto in antico islandese.

Lei lo avrebbe portato in scena.

Assisteva alle prove, la ascoltava leggere versi sulle Norne che tessono il destino.

Si innamorarono.

La sera dopo la prova generale andarono al Blue Lagoon. L’acqua era immobile.

Sigrún-Brynhildr voleva provare lì un monologo, sentire come le parole risuonavano.

Allora videro un uomo.

Il suo corpo cadde e l’acqua lo coprì.

Arrivò la polizia. Il corpo annegato non fu mai trovato. Solo tracce di colluttazione e un vecchio coltello arrugginito.

Lui ricordava chiaramente di aver visto l’uomo attaccare Brynhildr.

Si avventò su di lei. Il coltello finì nella sua mano, e l’acqua si chiuse sopra il corpo dell’aggressore.

Brynhildr lo abbracciò.

«Gli dèi hanno chiesto sangue», gli sussurrò.

Allora vide se stesso cadere nell’acqua, sprofondare, mentre Sigrún restava immobile, come una Valchiria che sceglie i morti.

Si svegliò. Sentiva il petto gelato.

Capì che l’insonnia aveva tessuto una trappola e che l’omicidio era una visione nata dall’esaurimento.

La prima dello spettacolo ebbe luogo regolarmente.

Sulla scena, la regina delle Valchirie, Sigrún, parlava in antico islandese dell’impossibilità di sfuggire al destino.

Il pubblico ascoltava senza capire le parole, ma ne sentiva il peso.

Quando si incontrarono dopo la fine della rappresentazione, Brynhildr lo guardò.

«Ora lo sai», gli disse. «Non importa quale versione sia vera. Tutte tessono la stessa fine».

Quella notte dormì profondamente.

.

.

Insomnio en Reykjavík

Reikiavik, invierno.

Vivía en un apartamento frente al Blue Lagoon.

El reloj en la pared llevaba mucho tiempo parado, y no lo había reparado. Le gustaba la idea de que el tiempo hubiera abandonado la habitación, al igual que el sueño. Sufría de insomnio.

Trabajaba en archivos: documentos antiguos, contratos, periódicos, historias que ya no interesaban a nadie.

Caminaba por las noches hasta que su cuerpo se cansaba.

Una noche, en un pequeño teatro del casco antiguo, la vio por primera vez.

Se llamaba Brynhildr. Era actriz de un grupo experimental que representaba obras en antiguo islandés.

No entendía el idioma. Pero comprendía el ritmo, la respiración, la estricta musicalidad de una lengua que llevaba en sí dioses y masacres.

La obra se llamaba Vǫluspá. Brynhildr estaba inmóvil en el centro del escenario semioscuro y recitaba.

Él la observaba todas las noches.

El asesinato ocurrió durante la quinta función.

A mitad de la obra, las luces se apagaron por completo durante unos segundos. El público permaneció en la oscuridad, en silencio.

Era una representación del Ginnungagap, el vacío primordial antes de la creación.

Cuando las luces se encendieron de nuevo, uno de los actores estaba tendido en el escenario. El público pensó que formaba parte de la obra y aplaudió.

Alguien gritó:

—Está muerto.

Llegó la policía. Concluyeron que fue un accidente: un paso en falso en la oscuridad, el hombre cayó y, en su pánico, sufrió un colapso.

Él logró acercarse a la actriz. Salían a tomar café. Ella hablaba poco, nunca sonreía.

—No dormía —le dijo.

Era un hombre obsesionado con la mitología, que creía que el teatro debía reproducir no solo historias, sino también sacrificios.

Habían discutido. Él estaba patológicamente celoso. Ella le dijo que debían separarse.

Y él encontró en su obra el escenario ideal para su suicidio.

Esa noche, Brynhildr estaba en su apartamento.

Se acercó a la ventana. Miraba la laguna inmóvil. Sobre ella, las montañas congeladas.

—¿Tú tampoco duermes? —le dijo.

—El vacío —continuó— no lo soportamos.

Unas semanas después, Brynhildr se fue de Reikiavik. El teatro cerró.

El expediente del hombre se archivó, se cerró; él mismo lo registró.

Su insomnio se detuvo.

En Reikiavik, el insomnio era mi único tiempo constante, entre horas que no querían terminar.

Vivía cerca de Tjörnin, junto a la laguna. Tomaba café a las tres, a las cuatro, a las cinco.

Conocí a Brynhildr una noche en la que salí para agotarme caminando.

Su nombre era antiguo islandés, me dijo, y lo pronunciaba con una ð tan suave que se disolvía en el aire. Era actriz. Estaba afuera de un pequeño teatro, fumando, envuelta en un abrigo blanco.

Me miró.

—No duermes —dijo—, no era una pregunta, sino una constatación.

No respondí.

Me invitó a ver la obra.

Representaban un texto basado en las Íslendingasögur, en antiguo islandés.

—No entenderás las palabras —me dijo—. Pero entenderás el ritmo.

En el escenario, la luz blanca de un amanecer invernal.

Brynhildr hablaba un idioma a la vez muerto y vivo, lleno de consonantes duras y pausas. No entendía nada. Pero sentía la venganza, el destino, el honor, la sangre que pide sangre.

Después de la función, caminamos alrededor de Tjörnin. La noche estaba helada y se reflejaba en el agua.

Me habló de su mitología: de Óðinn, que sacrifica su ojo por conocimiento; de las Nornas, que tejen el destino; de las Valquirias, que eligen a los muertos.

La escuchaba hipnotizado. Mi insomnio cedía cuando hablaba; me calmaba, daba forma al caos.

El asesinato ocurrió poco antes del amanecer.

Un hombre fue encontrado muerto en el agua de la laguna, cerca de los juncos.

Estábamos allí. Nos habíamos sentado en un banco.

Recuerdo el olor de la hierba húmeda, la voz de Brynhildr recitándome algo de la Völuspá.

Recuerdo una sombra humana moviéndose.

Lo vi caer.

La policía nos interrogó por separado. Dije que lo vi resbalar. Brynhildr dijo que vio que lo empujaban.

El agua había borrado las huellas.

El hombre, borracho, se acercó demasiado al agua, resbaló y cayó.

La laguna Tjörnin es poco profunda, pero el frío puede matar rápidamente.

El hombre era el ex amante de Brynhildr.

La amenazó. Ella lo empujó.

En las sagas, las mujeres no son débiles. Son fuertes.

El hombre tenía un tatuaje de runas en la muñeca.

Brynhildr interpretaba una Valquiria en el escenario. La laguna se convirtió en un campo de elección: quién viviría, quién moriría.

Ella no lo mató; él eligió morir.

El hombre era un fantasma de mi insomnio: su caída al agua, su ahogo.

Me alejé con Brynhildr.

La última vez que la vi, me dijo:

—En nuestras historias, la verdad no es única.

Al día siguiente dejé Reikiavik.

Mi insomnio desapareció.

En Reikiavik, entonces, era un extranjero con los ojos enrojecidos por el insomnio.

Escuchaba el viento rascar la noche, la nieve crujir mientras se congelaba.

Trabajaba como traductor, pero en las últimas semanas no podía. Sus ojos ardían. Salía a las calles.

Allí vio el cartel de una obra: una representación experimental de una saga en antiguo islandés, en un viejo almacén cerca de la laguna.

Fue más que nada para pasar el tiempo que no pasaba.

La sala estaba oscura, fría. En el escenario había una mujer.

Su nombre, tal como lo escuchó pronunciar, era Sigrún, un nombre antiguo.

No entendía todas las palabras, pero su voz, su respiración, su ritmo hablaban de juramentos, de sangre que pide sangre, de dioses que observan en silencio.

Cuando terminó la función, fue a su camerino.

Ella fumaba, envuelta en un abrigo sobre su camisón blanco.

Le dijo que su voz le recordaba al agua que se mueve bajo el hielo. Ella sonrió.

—Las sagas —dijo— nunca terminan.

Comenzaron a encontrarse. Caminaban junto a la laguna.

Brynhildr —ese era su verdadero nombre— sabía mucho de mitología nórdica: de Óðinn, que sacrificó su ojo por conocimiento; de la Valquiria Sigrún, que guía a los muertos.

Él le contó sobre su insomnio.

Una noche la llevó a la laguna, un poco fuera de la ciudad. El agua estaba inmóvil, negra, como un espejo que no reflejaba nada.

Le dijo que allí, en tiempos antiguos de los vikingos, arrojaban al agua a quienes ya no merecían vivir en la tierra.

Entonces vio el cuerpo.

Semisumergido, el rostro deformado por el agua. Un hombre.

Escuchó pasos detrás, voces, linternas. La policía.

Era un extraño. El insomnio, le dijeron, hace que las personas sean poco confiables.

Encontraron contradicciones en sus declaraciones.

Ella, Brynhildr, dijo en su testimonio que lo había visto inclinarse sobre el cuerpo.

La investigación encontró runas grabadas en una piedra: una invocación a Óðinn.

Un ritual.

En el juicio, un experto mencionó el Grágás, la antigua ley islandesa. Habló de culpa, de la necesidad de purificar a la comunidad.

Brynhildr testificó de nuevo. No lo miró.

Entonces entendió. Su representación no había terminado esa noche.

Continuaba. Y él había asumido el papel del culpable.

Se anunció la condena: ejecución según una antigua costumbre — regreso al agua.

La última noche en prisión durmió. Un sueño profundo, sin sueños.

Lo llevaron a la laguna antes del amanecer. El agua estaba inmóvil, helada.

Sigrún —Brynhildr— estaba lejos, como una espectadora que ya conoce el final.

Mientras lo empujaban al agua fría, pensó en Óðinn y en el conocimiento que exige sacrificio.

Pensó que quizá su insomnio había sido solo una preparación para esto.

El agua se cerró sobre él.

Había olvidado cuándo había dormido una noche entera por última vez. El insomnio se había convertido en su segunda naturaleza.

Era escritor de lo fantástico.

Al amanecer caminaba alrededor de la laguna Tjörnin.

Los pájaros le recordaban a los cuervos de Óðinn.

El encuentro con Brynhildr cambió su vida. Su nombre, antiguo islandés, significaba «guerrera con escudo».

Era actriz. Se conocieron en un pequeño teatro, donde él había sido invitado a hablar sobre la relación entre lo fantástico y la mitología nórdica. Ella se acercó a él después de la charla.

—Escribes como si recordaras algo que nosotros hemos olvidado —le dijo.

Comenzaron a colaborar.

Él trabajaba en una obra de teatro escrita en antiguo islandés.

Ella la representaría en el escenario.

Asistía a los ensayos, la escuchaba leer versos sobre las Nornas que tejen el destino.

Se enamoraron.

La noche después del ensayo general fueron al Blue Lagoon. El agua estaba inmóvil.

Sigrún-Brynhildr quería probar un monólogo allí, escuchar cómo resonaban las palabras.

Entonces vieron a un hombre.

Su cuerpo cayó y el agua lo cubrió.

Llegó la policía. El cuerpo ahogado nunca se encontró. Solo rastros de lucha y un viejo cuchillo oxidado.

Él recordaba claramente haber visto al hombre atacar a Brynhildr.

Se lanzó hacia él. El cuchillo terminó en su mano, y el agua se cerró sobre el cuerpo del agresor.

Brynhildr lo abrazó.

—Los dioses pidieron sangre —le susurró.

Entonces se vio caer al agua, hundirse, mientras Sigrún permanecía inmóvil, como una Valquiria que elige a los muertos.

Se despertó. Sintió el pecho helado.

Comprendió que el insomnio había tejido una trampa y que el asesinato era una visión nacida del agotamiento.

El estreno de la obra se realizó normalmente.

En el escenario, la reina de las Valquirias, Sigrún, hablaba en antiguo islandés sobre cómo no se puede escapar del destino.

El público escuchaba sin entender las palabras, pero sentía su peso.

Cuando se encontraron después de la función, Brynhildr lo miró.

—Ahora lo sabes —le dijo—. No importa cuál versión sea verdadera. Todas tejen el mismo final.

Esa noche durmió profundamente.

.

.

Insônia em Reykjavík

Reiquiavique, inverno.

Ele morava em um apartamento de frente para o Blue Lagoon.

O relógio na parede estava parado há muito tempo, e ele não o consertou. Gostava da ideia de que o tempo havia abandonado o quarto, assim como o sono. Sofria de insônia.

Trabalhava em arquivos: documentos antigos, contratos, jornais, histórias que já não interessavam a ninguém.

Caminhava à noite até que seu corpo se cansasse.

Uma noite, em um pequeno teatro na cidade velha, viu-a pela primeira vez.

Ela se chamava Brynhildr. Era atriz de um grupo experimental que encenava peças em islandês antigo.

Ele não entendia o idioma. Mas compreendia o ritmo, a respiração, a severa musicalidade de uma língua que carregava deuses e massacres em si.

A peça se chamava Vǫluspá. Brynhildr ficava imóvel no centro do palco, em penumbra, e recitava.

Ele a observava todas as noites.

O assassinato aconteceu durante a quinta apresentação.

No meio da obra, as luzes se apagaram completamente por alguns segundos. O público permaneceu no escuro, em silêncio.

Era uma representação do Ginnungagap, o vazio primordial antes da criação.

Quando as luzes se acenderam novamente, um dos atores estava deitado no palco. O público pensou que fazia parte da apresentação e aplaudiu.

Alguém gritou:

— Ele está morto.

A polícia chegou. Concluiu que foi um acidente: um passo em falso no escuro, o homem caiu e, em pânico, sofreu um colapso.

Ele conseguiu se aproximar da atriz. Saíam para tomar café. Ela falava pouco, nunca sorria.

— Ele não dormia —disse-lhe.

Era um homem obcecado por mitologia, que acreditava que o teatro deveria reproduzir não apenas as histórias, mas também os sacrifícios.

Eles haviam brigado. Ele era patologicamente ciumento. Ela disse que deveriam se separar.

E ele encontrou na peça o cenário ideal para seu suicídio.

Naquela noite, Brynhildr estava em seu apartamento.

Ele foi até a janela. Olhava para a lagoa imóvel. Acima, as montanhas geladas.

— Você também não dorme? —disse-lhe.

— O vazio —continuou— não conseguimos suportar.

Algumas semanas depois, Brynhildr deixou Reykjavík. O teatro fechou.

O processo do homem foi arquivado; ele mesmo o registrou.

Sua insônia cessou.

Em Reykjavík, a insônia era meu único tempo constante, entre horas que não queriam terminar.

Eu morava perto de Tjörnin, junto à lagoa. Tomava café às três, às quatro, às cinco.

Conheci Brynhildr numa noite em que saí para me esgotar caminhando.

Seu nome era islandês antigo, me disse, e ela o pronunciava com um ð tão suave que se dissolvia no ar. Ela era atriz. Estava fora de um pequeno teatro, fumando, envolta em um casaco branco.

Ela me olhou.

— Você não dorme —disse— não era uma pergunta, mas uma constatação.

Não respondi.

Ela me convidou para assistir à peça.

Encenavam uma obra baseada nas Íslendingasögur, em islandês antigo.

— Você não vai entender as palavras —disse—. Mas entenderá o ritmo.

No palco, a luz branca de uma manhã de inverno.

Brynhildr falava uma língua ao mesmo tempo morta e viva, cheia de consoantes duras e pausas. Eu não entendia nada. Mas sentia a vingança, o destino, a honra, o sangue que pede sangue.

Depois da apresentação, caminhamos ao redor de Tjörnin. A noite estava fria e refletia na água.

Ela me falou sobre sua mitologia: de Óðinn, que sacrifica o olho por conhecimento; das Nornas, que tecem o destino; das Valquírias, que escolhem os mortos.

Eu a ouvia hipnotizado. Minha insônia diminuía quando ela falava; me acalmava, dava forma ao caos.

O assassinato aconteceu pouco antes do amanhecer.

Um homem foi encontrado morto na água da lagoa, perto dos juncos.

Estávamos lá. Estávamos sentados em um banco.

Lembro-me do cheiro da grama úmida, da voz de Brynhildr recitando algo da Völuspá.

Lembro de uma sombra humana se movendo.

Eu o vi cair.

A polícia nos interrogou separadamente. Eu disse que o vi escorregar. Brynhildr disse que viu alguém empurrá-lo.

A água havia apagado as evidências.

O homem, bêbado, chegou muito perto da água, escorregou e caiu.

A lagoa de Tjörnin é rasa, mas o frio pode matar rapidamente.

O homem era ex-amante de Brynhildr.

Ele a ameaçou. Ela o empurrou.

Nas sagas, as mulheres não são fracas. São duras.

O homem tinha uma tatuagem de runas no pulso.

Brynhildr interpretava uma Valquíria no palco. A lagoa se tornou um campo de escolha: quem viveria, quem morreria.

Ela não o matou; ele escolheu morrer.

O homem era um fantasma da minha insônia: sua queda na água, seu afogamento.

Afastei-me com Brynhildr.

A última vez que a vi, ela disse:

— Nas nossas histórias, a verdade nunca é única.

No dia seguinte, deixei Reykjavík.

Minha insônia desapareceu.

Em Reykjavík, então, eu era um estrangeiro, com os olhos vermelhos de insônia.

Ouvia o vento raspar a noite, a neve ranger enquanto congelava.

Trabalhava como tradutor, mas nas últimas semanas não conseguia. Meus olhos ardiam. Saía às ruas.

Lá, viu o cartaz de uma peça: uma montagem experimental de uma saga em islandês antigo, em um antigo armazém perto da lagoa.

Foi mais para passar o tempo que não passava.

A sala estava escura, fria. No palco, havia uma mulher.

Seu nome, como ouvi pronunciar, era Sigrún, um nome antigo.

Ele não entendia todas as palavras, mas sua voz, respiração e ritmo falavam de juramentos, sangue que pede sangue, deuses que observam em silêncio.

Quando a peça terminou, ele foi ao camarim dela.

Ela fumava, envolta em um casaco sobre seu camisão branco.

Ele disse que sua voz lhe lembrava água correndo sob o gelo. Ela sorriu.

— As sagas —disse— nunca acabam.

Eles começaram a se encontrar. Caminhavam ao longo da lagoa.

Brynhildr —esse era seu verdadeiro nome— sabia muito sobre a mitologia nórdica: de Óðinn, que sacrificou seu olho por conhecimento; da Valquíria Sigrún, que guia os mortos.

Ele lhe contou sobre sua insônia.

Uma noite, ela o levou à lagoa, um pouco fora da cidade. A água estava imóvel, negra, como um espelho que não refletia nada.

Ela disse que ali, nos tempos antigos dos vikings, jogavam na água aqueles que não mereciam mais viver na terra.

Então ele viu o corpo.

Semi-submerso, o rosto deformado pela água. Um homem.

Ouviu passos atrás, vozes, lanternas. A polícia.

Era um estrangeiro. A insônia, disseram-lhe, torna as pessoas pouco confiáveis.

Encontraram contradições em seus depoimentos.

Ela, Brynhildr, disse no testemunho que o viu inclinar-se sobre o corpo.

A investigação encontrou runas gravadas em uma pedra: uma invocação a Óðinn.

Um ritual.

No julgamento, um especialista mencionou o Grágás, a antiga lei islandesa. Falou de culpa, da necessidade de purificação da comunidade.

Brynhildr testemunhou novamente. Não o olhou.

Então ele entendeu. Sua apresentação não havia terminado naquela noite.

Continuava. E ele havia assumido o papel do culpado.

A sentença foi anunciada: execução segundo um antigo costume — retorno à água.

Na última noite na prisão, ele dormiu. Um sono profundo, sem sonhos.

Levaram-no à lagoa antes do amanhecer. A água estava imóvel, gelada.

Sigrún —Brynhildr— estava distante, como uma espectadora que já conhece o fim.

Enquanto o empurravam na água fria, ele pensou em Óðinn e no conhecimento que exige sacrifício.

Pensou que talvez sua insônia tivesse sido apenas uma preparação para isso.

A água se fechou sobre ele.

Ele havia esquecido quando dormira uma noite inteira pela última vez. A insônia havia se tornado sua segunda natureza.

Era escritor de fantasia.

Ao amanhecer, caminhava ao redor da lagoa Tjörnin.

Os pássaros lhe lembravam os corvos de Óðinn.

O encontro com Brynhildr mudou sua vida. Seu nome, islandês antigo, significava «guerreira com escudo».

Ela era atriz. Conheceram-se em um pequeno teatro, onde ele havia sido convidado a falar sobre a relação entre o fantástico e a mitologia nórdica. Ela se aproximou dele após a palestra.

— Você escreve como se lembrasse de algo que nós outros esquecemos —disse-lhe.

Começaram a colaborar.

Ele trabalhava em uma peça escrita em islandês antigo.

Ela iria encená-la.

Ele assistia aos ensaios, a ouvia ler versos sobre as Nornas que tecem o destino.

Eles se apaixonaram.

Na noite após o ensaio geral, foram ao Blue Lagoon. A água estava imóvel.

Sigrún-Brynhildr queria testar um monólogo ali, ouvir como as palavras ressoavam.

Então viram um homem.

Seu corpo caiu e a água o cobriu.

A polícia chegou. O corpo afogado nunca foi encontrado. Apenas rastros de luta e uma faca velha e enferrujada.

Ele lembrava claramente de ter visto o homem atacar Brynhildr.

Ele avançou. A faca caiu em sua mão, e a água se fechou sobre o corpo do agressor.

Brynhildr o abraçou.

— Os deuses pediram sangue —sussurrou-lhe.

Então ele se viu caindo na água, submergindo, enquanto Sigrún permanecia imóvel, como uma Valquíria que escolhe os mortos.

Ele acordou. Sentiu o peito gelado.

Entendeu que a insônia havia tecido uma armadilha e que o assassinato era uma visão nascida do cansaço extremo.

A estreia da peça ocorreu normalmente.

No palco, a rainha das Valquírias, Sigrún, falava em islandês antigo sobre como não se pode escapar do destino.

O público ouvia sem entender as palavras, mas sentia seu peso.

Quando se encontraram após a apresentação, Brynhildr o olhou.

— Agora você sabe —disse—. Não importa qual versão seja verdadeira. Todas tecem o mesmo fim.

Naquela noite, ele dormiu profundamente.

.

.

.

 χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

σημειώσεις ενός ανθρώπου 

(1)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

.μόνο όταν κοιμάμαι είμαι αισιοδοξος

.όταν ξυπνάω χρειάζομαι δέκα λεπτά για να αποφασίσω αν θέλω καφέ η' τσάι.

Στο τέλος πίνω νερο

.ο χρόνος είναι περίεργος μαζί μου.

Όταν είμαι μόνος,περνάει αργά,είμαι αμιλητος.

Όταν είμαι με άλλους,περνάει γρήγορα,και δεν προλαβαινω να μιλησω. Αν υπήρχε μουσείο χαμένων διαλόγων, θα ήμουν μόνιμος εκθέτης.

 .όλοι θέλουν να γίνεις 'κατι σταθερο'.Αλλα δεν λένε τι;

Βράχος;Τραπεζικός λογαριασμός;Φανάρι σε διασταύρωση;

Έκανα ότι μπορούσα να το καταφέρω.

Έγινα άνθρωπος με σταθερές ανησυχίες 

.Ο έρωτας είναι μια μορφή προσωρινής τύφλωσης.

Μετά, όταν τελειώνει, ανακτας την όρασή σου και σκέφτεσαι: 

'Μα πώς δεν το είδα;' 

.σε μια διάλεξη ο ομιλητής μιλούσε δυο ώρες για το νόημα τής ζωής χωρίς να πει τίποτα.

Είναι ένα ταλέντο που πολλοι θα ζήλευαν να το έχουν.

.ωριμότητα είναι όταν σταματάς να λες: 'θα δουμε'

κι αρχίζεις να σκέφτεσαι:

'δεν εχει νοημα'.

Όχι με απογοητευση,αλλά με ανακούφιση

.οι άνθρωποι φαίνονται τόσο σίγουροι. Έχουν άποψη για τα πάντα: πολιτική, διατροφή, σχέσεις, ποιο ψωμί 'φουσκώνει σωστά'. 

Εγώ δυσκολεύομαι να έχω άποψη για τον εαυτό μου πριν τις έντεκα το πρωί.

.διαβάζουμε βιβλία για πείσουμε τον εαυτο μας

ότι η δυστυχία μπορεί να έχει καλή αφηγηματική πλοκη

.νιώθω ότι για τις ενοχές μου θα με κρίνει Ενας Μεγάλος Κριτής Ο Θεός.

Δεν έχει σημασία που αμφισβητείται η ύπαρξη του 

.ενώ όλα γύρω μου είναι όμορφα:

η θάλασσα ήρεμη,ο ήλιος ζεστάνει,τα κορίτσια γελάνε,

ξαφνικά σκέφτομαι ένα λάθος μου πριν 10 χρόνια.

Αυτό,τουλάχιστον,δειχνει συνέπεια χαρακτήρα

.απεχθανομαι την αυτογνωσία:'ξερω ποιος ειμαι'.

Εγώ ξέρω που άφησα τα κλειδιά μου,όμως αγνοω εντελώς ποια πόρτα ανοιγουν

.όταν κάτι πάει καλά υποψιάζομαι απάτη.

Δεν είναι καχυποψία.Ειναι επιβίωση 

 

.κρατώ ισορροπίες 

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι αισιόδοξος.

Πάντα μια εσωτερική φωνή λέει:

'μην χαίρεσαι τόσο,κάτι θα συμβεί στο τελος'

.οι κοινωνικές συναναστροφές με κουράζουν.

Όχι γιατί δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι.

Μου αρέσουν,αλλά σε μικρές δόσεις,όπως τα φάρμακα.

.παρά την επικίνδυνη ιστορία της η ανθρωπότητα δεν ξεφεύγει από την βαρβαρότητα.

Αντιστεκεται σθεναρά σε κάθε προσπάθεια ανθρωπισμου

.στις αναμνήσεις μου,ξαφνικά θυμάμαι κάτι ασήμαντο:ένα βλέμμα,μια φράση,ένα άγγιγμα.

Τα μικρά επιστρέφουν και λένε:

'Ναι,ημασταν ασήμαντοι,αλλά υπάρχουμε ακόμα'

.ολοι λένε 'να είσαι ειλικρινής',αλλά εννοούν 'να είσαι ειλικρινής μέχρι το σημείο που δεν με ενοχλει'.

.η σχέση με το.παρελθον δεν μου δημιουργεί άγχος.

Είναι κάτι που τελείωσε,δεν αλλαζει.

Και μπορώ να το κρίνω όπως θέλω.

Με το μέλλον υπάρχει το πρόβλημα.

Είναι γεμάτο απαιτησεις.

Και φυσικά άγχος 

.ο έρωτας σε κάνει πιο επινοητικο στα ψέματα που λες,για να καλύψεις τα προηγουμενα

.αν δεν σκεφτείς οι αποφάσεις σου θα είναι κακές.

Δηλαδή θα είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος 

.η στιγμή είναι τρομερά φευγαλέα.

Μέχρι να πεις:

'α,αυτό είναι ωραιο'

έχει γίνει αναμνηση

.

.

Notes of a Man(1)

Only when I sleep am I optimistic.

When I wake up, I need ten minutes to decide whether I want coffee or tea. In the end, I drink water.

Time is strange with me. When I am alone, it passes slowly; I am silent. When I am with others, it passes quickly, and I cannot speak in time. If there were a museum of lost dialogues, I would be a permanent exhibitor.

Everyone wants you to become “something stable.” But they don’t say what. Rock? Bank account? Traffic light at an intersection? I did my best to achieve it. I became a person with stable worries.

Love is a form of temporary blindness. Afterwards, when it ends, you regain your sight and think: “How did I not see it?”

In a lecture, the speaker talked for two hours about the meaning of life without saying anything. It’s a talent many would envy.

Maturity is when you stop saying “we’ll see” and start thinking: “It doesn’t make sense.” Not with disappointment, but with relief.

People seem so certain. They have an opinion on everything: politics, diet, relationships, which bread “rises properly.” I struggle to have an opinion about myself before eleven in the morning.

We read books to convince ourselves that unhappiness can have a good narrative plot.

I feel that for my guilt, I will be judged by a Great Judge — God. It doesn’t matter that His existence is questioned.

While everything around me is beautiful: the sea calm, the sun warm, the girls laughing, I suddenly remember a mistake I made ten years ago. At least this shows consistency of character.

I detest self-knowledge: “I know who I am.” I know where I left my keys, but I have no idea which doors they open.

When something goes well, I suspect fraud. It’s not suspicion; it’s survival.

I keep balances. It is very difficult to be optimistic. There is always an inner voice saying: “Don’t rejoice too much, something will happen in the end.”

Social interactions tire me. Not because I dislike people. I like them, but in small doses, like medicine.

Despite humanity’s dangerous history, it does not escape barbarity. It resists every attempt at humanism.

In my memories, I suddenly recall something insignificant: a look, a phrase, a touch. The small things return and say: “Yes, we were insignificant, but we still exist.”

Everyone says “be honest,” but they mean “be honest only to the point that it doesn’t bother me.”

My relationship with the past does not create anxiety. It’s something finished, it doesn’t change. And I can judge it as I wish. With the future, there is a problem. It is full of demands. And of course, anxiety.

Love makes you more inventive in the lies you tell, to cover the previous ones.

If you don’t think, your decisions will be bad. In other words, you will be a normal person.

The moment is extremely fleeting. By the time you say: “Ah, this is beautiful,” it has already become a memory.

.

.

Notes d’un homme(1)

Ce n’est que lorsque je dors que je suis optimiste.

Quand je me réveille, j’ai besoin de dix minutes pour décider si je veux du café ou du thé. Finalement, je bois de l’eau.

Le temps est étrange avec moi. Quand je suis seul, il passe lentement ; je suis silencieux. Quand je suis avec d’autres, il passe vite et je n’ai pas le temps de parler. S’il existait un musée des dialogues perdus, je serais un exposant permanent.

Tout le monde veut que tu deviennes “quelque chose de stable”. Mais ils ne disent pas quoi. Un rocher ? Un compte bancaire ? Un feu de circulation à une intersection ? J’ai fait de mon mieux pour y parvenir. Je suis devenu un homme aux inquiétudes stables.

L’amour est une forme de cécité temporaire. Ensuite, quand cela se termine, on retrouve la vue et on pense : “Comment ai-je pu ne pas le voir ?”

Lors d’une conférence, le conférencier a parlé deux heures du sens de la vie sans rien dire. C’est un talent que beaucoup envieraient.

La maturité, c’est quand on cesse de dire : “On verra” et qu’on commence à penser : “Ça n’a pas de sens.” Pas avec déception, mais avec soulagement.

Les gens semblent si sûrs d’eux. Ils ont un avis sur tout : politique, alimentation, relations, quel pain “lève correctement”. J’ai du mal à avoir un avis sur moi-même avant onze heures du matin.

Nous lisons des livres pour nous convaincre que le malheur peut avoir une bonne intrigue narrative.

Je sens que pour mes culpabilités, je serai jugé par un Grand Juge — Dieu. Peu importe que Son existence soit mise en doute.

Alors que tout autour de moi est beau : la mer calme, le soleil chaud, les filles qui rient, je pense soudain à une erreur que j’ai faite il y a dix ans. Cela montre, au moins, la cohérence du caractère.

Je déteste la connaissance de soi : “Je sais qui je suis.” Je sais où j’ai laissé mes clés, mais j’ignore complètement quelles portes elles ouvrent.

Quand quelque chose se passe bien, je soupçonne une fraude. Ce n’est pas de la méfiance, c’est la survie.

Je garde des équilibres. Il est très difficile d’être optimiste. Il y a toujours une voix intérieure qui dit : “Ne te réjouis pas trop, quelque chose se passera à la fin.”

Les interactions sociales m’épuisent. Pas parce que je n’aime pas les gens. Je les aime, mais par petites doses, comme des médicaments.

Malgré l’histoire dangereuse de l’humanité, elle n’échappe pas à la barbarie. Elle résiste farouchement à toute tentative d’humanisme.

Dans mes souvenirs, je me rappelle soudain quelque chose d’insignifiant : un regard, une phrase, un toucher. Les petites choses reviennent et disent : “Oui, nous étions insignifiants, mais nous existons encore.”

Tout le monde dit “sois honnête”, mais cela signifie “sois honnête seulement jusqu’au point où cela ne me dérange pas.”

Ma relation avec le passé ne me crée pas d’anxiété. C’est quelque chose de terminé, cela ne change pas. Et je peux le juger comme je veux. Avec le futur, il y a un problème. Il est plein d’exigences. Et bien sûr, d’anxiété.

L’amour te rend plus inventif dans les mensonges que tu racontes, pour couvrir les précédents.

Si tu ne réfléchis pas, tes décisions seront mauvaises. Autrement dit, tu seras une personne normale.

L’instant est extrêmement fugace. Avant même que tu dises : “Ah, c’est beau,” il est déjà devenu un souvenir.

.

.

Notizen eines Menschen(1)

Nur wenn ich schlafe, bin ich optimistisch.

Wenn ich aufwache, brauche ich zehn Minuten, um zu entscheiden, ob ich Kaffee oder Tee möchte.

Am Ende trinke ich Wasser.

Die Zeit ist seltsam mit mir. Wenn ich allein bin, vergeht sie langsam; ich bin schweigsam. Wenn ich mit anderen bin, vergeht sie schnell, und ich komme nicht zum Reden. Gäbe es ein Museum der verlorenen Dialoge, wäre ich ein ständiger Aussteller.

Alle wollen, dass du „etwas Stabiles“ wirst. Aber sie sagen nicht was. Felsen? Bankkonto? Ampel an einer Kreuzung? Ich habe mein Bestes gegeben, es zu schaffen. Ich wurde ein Mensch mit stabilen Sorgen.

Liebe ist eine Form vorübergehender Blindheit. Danach, wenn sie endet, erlangst du dein Sehvermögen zurück und denkst: „Wie habe ich das nicht gesehen?“

In einem Vortrag sprach der Redner zwei Stunden über den Sinn des Lebens, ohne etwas zu sagen. Es ist ein Talent, das viele beneiden würden.

Reife ist, wenn du aufhörst zu sagen: „Wir werden sehen“ und anfängst zu denken: „Es hat keinen Sinn.“ Nicht mit Enttäuschung, sondern mit Erleichterung.

Die Menschen wirken so sicher. Sie haben zu allem eine Meinung: Politik, Ernährung, Beziehungen, welches Brot „richtig aufgeht“. Ich habe Schwierigkeiten, vor elf Uhr morgens eine Meinung über mich selbst zu haben.

Wir lesen Bücher, um uns selbst zu überzeugen, dass Unglück eine gute erzählerische Handlung haben kann.

Ich habe das Gefühl, dass für meine Schuld ein Großer Richter — Gott — über mich urteilen wird. Es spielt keine Rolle, dass seine Existenz infrage gestellt wird.

Während alles um mich herum schön ist: das Meer ruhig, die Sonne warm, die Mädchen lachen, denke ich plötzlich an einen Fehler vor zehn Jahren. Das zeigt zumindest Charakterbeständigkeit.

Ich verabscheue Selbstkenntnis: „Ich weiß, wer ich bin.“ Ich weiß, wo ich meine Schlüssel gelassen habe, aber ich habe keine Ahnung, welche Türen sie öffnen.

Wenn etwas gut läuft, vermute ich Betrug. Es ist kein Misstrauen; es ist Überleben.

Ich halte Gleichgewichte.

Es ist sehr schwer, optimistisch zu sein. Immer sagt eine innere Stimme: „Freu dich nicht zu sehr, am Ende wird etwas passieren.“

Soziale Interaktionen ermüden mich. Nicht, weil ich Menschen nicht mag. Ich mag sie, aber in kleinen Dosen, wie Medizin.

Trotz der gefährlichen Geschichte der Menschheit entkommt sie der Barbarei nicht. Sie widersteht jedem Versuch des Humanismus.

In meinen Erinnerungen erinnere ich mich plötzlich an etwas Unbedeutendes: einen Blick, einen Satz, eine Berührung. Die Kleinen kehren zurück und sagen: „Ja, wir waren unbedeutend, aber wir existieren noch.“

Alle sagen „sei ehrlich“, aber sie meinen: „sei ehrlich nur so weit, dass es mich nicht stört.“

Meine Beziehung zur Vergangenheit erzeugt keine Angst. Es ist etwas, das vorbei ist, es ändert sich nicht. Und ich kann es nach Belieben beurteilen. Mit der Zukunft gibt es ein Problem. Sie ist voller Anforderungen. Und natürlich Angst.

Liebe macht dich erfinderischer in den Lügen, die du erzählst, um die vorherigen zu decken.

Wenn du nicht nachdenkst, werden deine Entscheidungen schlecht sein. Mit anderen Worten, du wirst ein normaler Mensch sein.

Der Moment ist unglaublich flüchtig. Bis du sagst: „Ah, das ist schön“, ist er schon Erinnerung geworden.

.

.

Note di un uomo(1)

Solo quando dormo sono ottimista.

Quando mi sveglio, ho bisogno di dieci minuti per decidere se voglio caffè o tè. Alla fine bevo acqua.

Il tempo è strano con me. Quando sono solo, passa lentamente; sono silenzioso. Quando sono con gli altri, passa rapidamente e non riesco a parlare. Se ci fosse un museo dei dialoghi perduti, sarei un espositore permanente.

Tutti vogliono che tu diventi “qualcosa di stabile”. Ma non dicono cosa. Una roccia? Un conto in banca? Un semaforo a un incrocio? Ho fatto del mio meglio per riuscirci. Sono diventato una persona con preoccupazioni stabili.

L’amore è una forma di cecità temporanea. Poi, quando finisce, recuperi la vista e pensi: “Come non l’ho visto?”

In una conferenza, il relatore ha parlato per due ore del senso della vita senza dire nulla. È un talento che molti invidierebbero.

La maturità è quando smetti di dire “vedremo” e inizi a pensare: “Non ha senso.” Non con delusione, ma con sollievo.

Le persone sembrano così sicure di sé. Hanno un’opinione su tutto: politica, alimentazione, relazioni, quale pane “lievita correttamente”.

Fatico ad avere un’opinione su me stesso prima delle undici del mattino.

Leggiamo libri per convincerci che l’infelicità può avere una buona trama narrativa.

Sento che per le mie colpe sarò giudicato da un Grande Giudice — Dio. Non importa che la sua esistenza sia messa in discussione.

Mentre tutto intorno a me è bello: il mare calmo, il sole caldo, le ragazze che ridono, improvvisamente ricordo un mio errore di dieci anni fa. Questo, almeno, dimostra coerenza di carattere.

Detesto l’autoconsapevolezza: “So chi sono.” So dove ho lasciato le chiavi, ma ignoro completamente quali porte aprano.

Quando qualcosa va bene, sospetto una frode. Non è diffidenza, è sopravvivenza.

Mantengo gli equilibri. È molto difficile essere ottimisti. C’è sempre una voce interiore che dice: “Non gioire troppo, alla fine succederà qualcosa.”

Le interazioni sociali mi stancano. Non perché non mi piacciano le persone. Mi piacciono, ma a piccole dosi, come le medicine.

Nonostante la pericolosa storia dell’umanità, essa non sfugge alla barbarie. Resiste strenuamente a ogni tentativo di umanesimo.

Nei miei ricordi, improvvisamente ricordo qualcosa di insignificante: uno sguardo, una frase, un tocco. Le piccole cose tornano e dicono: “Sì, eravamo insignificanti, ma esistiamo ancora.”

Tutti dicono “sii onesto”, ma intendono “sii onesto solo fino al punto in cui non mi disturba.”

Il mio rapporto con il passato non mi crea ansia. È qualcosa di finito, non cambia. E posso giudicarlo come voglio. Con il futuro c’è un problema. È pieno di richieste. E naturalmente ansia.

L’amore ti rende più inventivo nelle bugie che racconti, per coprire quelle precedenti.

Se non rifletti, le tue decisioni saranno sbagliate. In altre parole, sarai una persona normale.

Il momento è estremamente fugace. Fino a quando non dici: “Ah, questo è bello,” è già diventato un ricordo.

.

.

Notas de un hombre(1)

Solo cuando duermo soy optimista.

Al despertar, necesito diez minutos para decidir si quiero café o té. Al final, bebo agua.

El tiempo es extraño conmigo. Cuando estoy solo, pasa lentamente; estoy callado. Cuando estoy con otros, pasa rápido y no alcanzo a hablar. Si existiera un museo de diálogos perdidos, sería un expositor permanente.

Todos quieren que te conviertas en “algo estable”. Pero no dicen qué. ¿Roca? ¿Cuenta bancaria? ¿Semáforo en un cruce? Hice lo posible para lograrlo. Me convertí en una persona con preocupaciones estables.

El amor es una forma de ceguera temporal. Luego, cuando termina, recuperas la vista y piensas: “¿Cómo no lo vi?”

En una conferencia, el orador habló durante dos horas sobre el sentido de la vida sin decir nada. Es un talento que muchos envidiarían.

La madurez es cuando dejas de decir: “ya veremos” y comienzas a pensar: “no tiene sentido.” No con decepción, sino con alivio.

La gente parece tan segura. Tienen opinión sobre todo: política, alimentación, relaciones, qué pan “sube correctamente.” Yo tengo dificultad para tener una opinión sobre mí antes de las once de la mañana.

Leemos libros para convencernos de que la infelicidad puede tener una buena trama narrativa.

Siento que por mis culpas seré juzgado por un Gran Juez — Dios. No importa que se cuestione su existencia.

Mientras todo a mi alrededor es hermoso: el mar tranquilo, el sol cálido, las chicas riendo, de repente recuerdo un error mío de hace diez años. Al menos eso muestra consistencia de carácter.

Detesto el autoconocimiento: “Sé quién soy.” Sé dónde dejé mis llaves, pero ignoro completamente qué puertas abren.

Cuando algo va bien, sospecho fraude. No es desconfianza; es supervivencia.

Mantengo equilibrios. Es muy difícil ser optimista. Siempre hay una voz interior que dice: “No te alegres demasiado, al final pasará algo.”

Las interacciones sociales me cansan. No porque no me gusten las personas. Me gustan, pero en pequeñas dosis, como la medicina.

A pesar de la peligrosa historia de la humanidad, no escapa a la barbarie. Resiste firmemente todo intento de humanismo.

En mis recuerdos, de repente recuerdo algo insignificante: una mirada, una frase, un toque. Las pequeñas cosas regresan y dicen: “Sí, éramos insignificantes, pero todavía existimos.”

Todos dicen “sé honesto,” pero quieren decir “sé honesto solo hasta el punto que no me moleste.”

Mi relación con el pasado no me genera ansiedad. Es algo terminado, no cambia. Y puedo juzgarlo como quiera. Con el futuro hay un problema. Está lleno de demandas. Y, por supuesto, ansiedad.

El amor te hace más ingenioso en las mentiras que dices, para cubrir las anteriores.

Si no piensas, tus decisiones serán malas. En otras palabras, serás una persona normal.

El momento es extremadamente fugaz.

 Hasta que dices: “Ah, esto es hermoso,” ya se ha convertido en un recuerdo.

.

.

Notas de um homem(1)

Só quando durmo sou otimista.

Quando acordo, preciso de dez minutos para decidir se quero café ou chá. No fim, bebo água.

O tempo é estranho comigo. Quando estou sozinho, passa devagar;

Quando estou com outros, passa rápido e não consigo falar a tempo. Se existisse um museu de diálogos perdidos, eu seria um expositor permanente.

Todos querem que você se torne “algo estável”. Mas não dizem o quê. Uma rocha? Conta bancária? Semáforo em um cruzamento? Fiz o meu melhor para conseguir. Tornei-me uma pessoa com preocupações estáveis.

O amor é uma forma de cegueira temporária. Depois, quando acaba, você recupera a visão e pensa: “Como não percebi antes?”

Em uma palestra, o orador falou por duas horas sobre o sentido da vida sem dizer nada. É um talento que muitos invejariam.

Maturidade é quando você para de dizer: “vamos ver” e começa a pensar: “não faz sentido.” Não com decepção, mas com alívio.

As pessoas parecem tão certas de si. Têm opinião sobre tudo: política, alimentação, relacionamentos, qual pão “cresce corretamente”. Eu tenho dificuldade em ter opinião sobre mim antes das onze da manhã.

Lemos livros para nos convencer de que a infelicidade pode ter uma boa trama narrativa.

Sinto que, pelas minhas culpas, serei julgado por um Grande Juiz — Deus. Não importa que sua existência seja questionada.

Enquanto tudo ao meu redor é bonito: o mar calmo, o sol quente, as garotas rindo, de repente lembro de um erro meu há dez anos. Isso, pelo menos, mostra consistência de caráter.

Detesto o autoconhecimento: “sei quem sou.” Sei onde deixei minhas chaves, mas ignoro completamente quais portas elas abrem.

Quando algo dá certo, suspeito de fraude. Não é desconfiança; é sobrevivência.

Eu mantenho equilíbrios. É muito difícil ser otimista. Sempre há uma voz interior dizendo: “não se alegre demais, algo vai acontecer no final.”

Interações sociais me cansam. Não porque eu não goste de pessoas. Eu gosto, mas em pequenas doses, como remédios.

Apesar da história perigosa da humanidade, ela não escapa à barbárie. Resiste firmemente a qualquer tentativa de humanismo.

Nas minhas memórias, de repente lembro de algo insignificante: um olhar, uma frase, um toque. As pequenas coisas retornam e dizem: “Sim, éramos insignificantes, mas ainda existimos.”

Todos dizem “seja honesto”, mas querem dizer “seja honesto apenas até o ponto em que não me incomode.”

Meu relacionamento com o passado não me gera ansiedade. É algo terminado, não muda. E posso julgá-lo como quiser. Com o futuro, há um problema. Está cheio de exigências. E, claro, ansiedade.

O amor torna você mais inventivo nas mentiras que conta, para cobrir as anteriores.

Se você não pensar, suas decisões serão ruins. Em outras palavras, você será uma pessoa normal.

O momento é extremamente fugaz. Até que você diga: “Ah, isso é bonito”, já se tornou uma lembrança.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Σημειώσεις ενός ανθρώπου 

(2)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

.Κάποιες φορές φαντάζομαι ότι μια μέρα θα ξυπνήσω ήρεμος. Όχι ευτυχισμένος

.η  αυτοπεποίθηση  προϋποθέτει μια μεγαλη δόση άγνοιας. 

Αν δεν μου συμβεί κάτι νιώθω έκπληξη. 

Αν όμως μου συμβεί νιώθω δικαιωση

.Οι άνθρωποι μιλάνε για εξέλιξη, αυτοβελτίωση, προσωπικά ταξίδια. Εγώ νιώθω ότι κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου

.στη φαντασία μου εχω μεγαλύτερο θάρρος από ότι στη πραγματική ζωή μου

.σκέφτομαι πως αν είχα γεννηθεί  σε άλλη εποχή, θα ήμουν πιο ήρεμος. Ομως γνωρίζω ότι σε κάθε εποχή υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα ανήσυχοι.

Από την ανθρώπινη φύση τους 

.η ευτυχια,σήμερα,είναι κάτι σαν οδηγίες χρήσης,πως να αποφεύγεις τα λάθη.

Όλοι τη θέλουν με μανία.

Εγώ απλά δεν την χρειαζομαι

.οταν όλα πάνε καλά ειμαι σε συναγερμο:

-Πρόσεχε, λέω,κάτι δεν πάει καλά.Δεν γίνεται αυτό χωρίς τίμημα

.στον έρωτα είμαι πολύ ειλικρινής για να πω ψέματα, αλλά και πολύ δειλός για να πω την αλήθεια

.κάποτε σκέφτηκα να γράψω μια λίστα με τα προτερήματα μου.

Δεν το έκανα,γιατί δεν βρήκα να έχω κανένα

.όσο δεν είμαι σίγουρος για τίποτα,και μένω στην αμφιβολία,παραμένω ζωντανός 

.προτιμώ τις ερωτήσεις,

αποφεύγω τις απαντήσεις 

.φαντάζομαι έναν άνθρωπο που μιλάει ασταμάτητα για το νόημα τής ζωής και σκοντάφτει στο πεζοδρομιο

.προφανώς η αθωότητα μου έχει μεγάλη αντοχή στο χρόνο γι'αυτο δεν μαθαίνω τιποτα 

.η καθημερινότητα είναι εξαντλητικη. Ξυπνάς, ντύνεσαι, μιλάς, απαντάς σε ερωτήσεις,παίρνεις αποφάσεις. Είναι σαν να συμμετέχεις σε ένα παιχνίδι ρόλων

.όλα είναι θέμα ερμηνείας .

Ενα βλέμμα δεν είναι απλώς βλέμμα,κάτι δηλώνει.

Μια καθυστέρηση δεν είναι καθυστέρηση,είναι μήνυμα. 

Αν κάποιος πει: 

-θα μιλήσουμε,

σημαίνει:ποτέ. 

.ο έρωτας όταν εμφανιζεται δεν πρέπει να σε βρίσκει απροετοίμαστο 

Σίγουρα κάτι δεν θα πάει καλά 

.φυσικά και η ζωή είναι αυτοκαταστροφικη.

Απόδειξη ο.θανατος

 .το να συνειδοτοποιεις πόσα γελοία είναι όλα,

είναι φιλοσοφία ζωής

.κάθε φορά πού λες:

-έτσι είμαι εγω

στην πραγματικότητα εννοείς:

-έτσι προστατεύομαι

.νιώθω ενοχές για πράγματα που δεν έκανα.

Επειδή δεν τόλμησα να τα κάνω,ενώ μπορουσα

.πόσο ανιαρό είναι να είσαι ο ίδιος άνθρωπος από την αρχή μέχρι το τέλος τής μέρας.

Και να μην αλλάζεις ανά είκοσι λεπτά 

.τον χρόνο τον αντιμετωπίζω με ειρωνεία.

Ό,τι θεωρούσα επείγον πριν δέκα χρόνια τώρα μου φαίνεται αστείο,ενώ ό,τι με αγχώνει σήμερα είμαι βέβαιος ότι στο μέλλον δεν θα το θυμάμαι 

.θα αρχίσω να ανησυχώ όταν όλα θα τα παίρνω σοβαρά,και θα πάψω να γελω

.

.

Notes of a Man (2)

• Sometimes I imagine that one day I will wake up calm. Not happy.

• Self-confidence presupposes a large dose of ignorance.

If nothing happens to me, I feel surprised.

If something does happen, I feel vindicated.

• People talk about evolution, self-improvement, personal journeys. I feel as if I am moving in circles around myself.

• In my imagination I have more courage than in my real life.

• I think that if I had been born in another era, I would be calmer. Yet I know that in every era there were people like me—restless by nature.

• Happiness today is something like an instruction manual on how to avoid mistakes.

Everyone wants it obsessively.

I simply don’t need it.

• When everything goes well, I am on alert:

“Be careful,” I say, “something is wrong. This cannot happen without a price.”

• In love I am too honest to lie, but also too cowardly to tell the truth.

• Once I thought of writing a list of my virtues.

I didn’t, because I couldn’t find that I had any.

• As long as I am certain of nothing and remain in doubt, I stay alive.

• I prefer questions,

I avoid answers.

• I imagine a man who speaks endlessly about the meaning of life and trips on the sidewalk.

• Obviously, my innocence has great endurance over time; that’s why I never learn anything.

• Everyday life is exhausting. You wake up, get dressed, talk, answer questions, make decisions. It’s like taking part in a role-playing game.

• Everything is a matter of interpretation.

A look is not just a look; it signifies something.

A delay is not a delay; it’s a message.

If someone says:

– we’ll talk,

it means: never.

• When love appears, it should not find you unprepared.

Something will definitely go wrong.

• Of course life is self-destructive.

Proof: death.

• Realizing how ridiculous everything is

is a philosophy of life.

• Every time you say:

– that’s how I am,

what you really mean is:

– that’s how I protect myself.

• I feel guilty about things I didn’t do.

Because I didn’t dare to do them, even though I could have.

• How boring it is to be the same person from the beginning to the end of the day.

And not change every twenty minutes.

• I treat time with irony.

What I considered urgent ten years ago now seems ridiculous,

while what stresses me today I’m certain I won’t even remember in the future.

• I’ll start worrying when I take everything seriously

and stop laughing.

.

.

Notes d’un homme (2)

• Parfois j’imagine qu’un jour je me réveillerai calme. Pas heureux.

• La confiance en soi suppose une grande dose d’ignorance.

S’il ne m’arrive rien, je ressens de la surprise.

S’il m’arrive quelque chose, je ressens une justification.

• Les gens parlent d’évolution, de développement personnel, de voyages intérieurs. Moi, j’ai l’impression de tourner en rond autour de moi-même.

• Dans mon imagination, j’ai plus de courage que dans ma vie réelle.

• Je pense que si j’étais né à une autre époque, je serais plus calme. Mais je sais qu’à chaque époque il y avait des gens comme moi, inquiets par nature.

• Le bonheur, aujourd’hui, ressemble à un mode d’emploi pour éviter les erreurs.

Tout le monde le veut avec frénésie.

Moi, je n’en ai simplement pas besoin.

• Quand tout va bien, je suis en état d’alerte :

« Attention », me dis-je, « quelque chose ne va pas. Cela ne peut pas arriver sans prix à payer. »

• En amour, je suis trop honnête pour mentir, mais aussi trop lâche pour dire la vérité.

• Un jour, j’ai pensé écrire une liste de mes qualités.

Je ne l’ai pas fait, parce que je n’en ai trouvé aucune.

• Tant que je ne suis sûr de rien et que je reste dans le doute, je reste vivant.

• Je préfère les questions,

j’évite les réponses.

• J’imagine un homme qui parle sans cesse du sens de la vie et trébuche sur le trottoir.

• Manifestement, mon innocence a une grande résistance au temps ; c’est pour cela que je n’apprends jamais rien.

• Le quotidien est épuisant. On se réveille, on s’habille, on parle, on répond aux questions, on prend des décisions. C’est comme participer à un jeu de rôles.

• Tout est une question d’interprétation.

Un regard n’est pas simplement un regard, il signifie quelque chose.

Un retard n’est pas un retard, c’est un message.

Si quelqu’un dit :

– on se parlera,

cela signifie : jamais.

• Quand l’amour apparaît, il ne doit pas te trouver mal préparé.

Quelque chose ira forcément mal.

• Bien sûr que la vie est autodestructrice.

La preuve : la mort.

• Se rendre compte à quel point tout est ridicule

est une philosophie de vie.

• Chaque fois que tu dis :

– je suis comme ça,

en réalité tu veux dire :

– c’est ainsi que je me protège.

• Je ressens de la culpabilité pour des choses que je n’ai pas faites.

Parce que je n’ai pas osé les faire, alors que je le pouvais.

• Qu’il est ennuyeux d’être la même personne du début à la fin de la journée.

Et de ne pas changer toutes les vingt minutes.

• J’aborde le temps avec ironie.

Ce que je considérais comme urgent il y a dix ans me semble aujourd’hui risible,

tandis que ce qui m’angoisse aujourd’hui, je suis certain de ne même plus m’en souvenir plus tard.

• Je commencerai à m’inquiéter le jour où je prendrai tout au sérieux

et où je cesserai de rire.

.

.

Notizen eines Menschen (2)

• Manchmal stelle ich mir vor, dass ich eines Tages ruhig aufwache. Nicht glücklich.

• Selbstvertrauen setzt eine große Portion Unwissenheit voraus.

Wenn mir nichts passiert, bin ich überrascht.

Wenn mir etwas passiert, fühle ich mich bestätigt.

• Die Menschen sprechen von Entwicklung, Selbstverbesserung, persönlichen Reisen. Ich habe das Gefühl, Kreise um mich selbst zu ziehen.

• In meiner Vorstellung habe ich mehr Mut als in meinem wirklichen Leben.

• Ich denke, wenn ich in einer anderen Epoche geboren wäre, wäre ich ruhiger. Doch ich weiß, dass es in jeder Epoche Menschen wie mich gab – von Natur aus unruhig.

• Glück ist heute so etwas wie eine Gebrauchsanweisung, wie man Fehler vermeidet.

Alle wollen es fanatisch.

Ich brauche es einfach nicht.

• Wenn alles gut läuft, bin ich in Alarmbereitschaft:

„Vorsicht“, sage ich, „etwas stimmt nicht. Das kann nicht ohne einen Preis geschehen.“

• In der Liebe bin ich zu ehrlich, um zu lügen, aber auch zu feige, um die Wahrheit zu sagen.

• Einmal dachte ich daran, eine Liste meiner Vorzüge zu schreiben.

Ich tat es nicht, weil ich keine finden konnte.

• Solange ich mir bei nichts sicher bin und im Zweifel bleibe, bleibe ich lebendig.

• Ich bevorzuge Fragen,

ich meide Antworten.

• Ich stelle mir einen Menschen vor, der unaufhörlich über den Sinn des Lebens spricht und über den Bürgersteig stolpert.

• Offensichtlich besitzt meine Unschuld eine große Beständigkeit über die Zeit; deshalb lerne ich nichts dazu.

• Der Alltag ist erschöpfend. Man wacht auf, zieht sich an, spricht, beantwortet Fragen, trifft Entscheidungen. Es ist, als würde man an einem Rollenspiel teilnehmen.

• Alles ist eine Frage der Interpretation.

Ein Blick ist nicht einfach nur ein Blick, er bedeutet etwas.

Eine Verzögerung ist keine Verzögerung, sie ist eine Botschaft.

Wenn jemand sagt:

– wir reden noch,

bedeutet das: niemals.

• Wenn die Liebe erscheint, sollte sie dich nicht unvorbereitet antreffen.

Sicherlich wird etwas schiefgehen.

• Natürlich ist das Leben selbstzerstörerisch.

Beweis: der Tod.

• Zu erkennen, wie lächerlich alles ist,

ist eine Lebensphilosophie.

• Jedes Mal, wenn du sagst:

– so bin ich eben,

meinst du in Wirklichkeit:

– so schütze ich mich.

• Ich empfinde Schuld für Dinge, die ich nicht getan habe.

Weil ich mich nicht getraut habe, sie zu tun, obwohl ich es hätte können.

• Wie langweilig es ist, vom Anfang bis zum Ende des Tages derselbe Mensch zu sein.

Und sich nicht alle zwanzig Minuten zu verändern.

• Ich begegne der Zeit mit Ironie.

Was ich vor zehn Jahren für dringend hielt, erscheint mir heute lächerlich,

während ich sicher bin, dass ich mich an das, was mich heute stresst, später nicht mehr erinnern werde.

• Ich werde anfangen, mir Sorgen zu machen, wenn ich alles ernst nehme

und aufhöre zu lachen.

.

.

Appunti di un uomo (2)

• A volte immagino che un giorno mi sveglierò calmo. Non felice.

• L’autostima presuppone una grande dose di ignoranza.

Se non mi succede nulla, provo sorpresa.

Se invece mi succede qualcosa, provo una sorta di rivincita.

• Le persone parlano di evoluzione, di miglioramento personale, di viaggi interiori. Io sento di girare in cerchio attorno a me stesso.

• Nella mia immaginazione ho più coraggio che nella mia vita reale.

• Penso che se fossi nato in un’altra epoca sarei più calmo. Ma so che in ogni epoca c’erano persone come me, inquieti per natura.

• La felicità, oggi, è qualcosa come un manuale d’istruzioni su come evitare gli errori.

Tutti la vogliono ossessivamente.

Io semplicemente non ne ho bisogno.

• Quando tutto va bene, sono in allarme:

«Attento», mi dico, «qualcosa non va. Non può accadere senza un prezzo.»

• In amore sono troppo sincero per mentire, ma anche troppo codardo per dire la verità.

• Una volta ho pensato di scrivere una lista dei miei pregi.

Non l’ho fatto, perché non sono riuscito a trovarne nessuno.

• Finché non sono sicuro di nulla e rimango nel dubbio, resto vivo.

• Preferisco le domande,

evito le risposte.

• Immagino un uomo che parla senza sosta del senso della vita e inciampa sul marciapiede.

• Evidentemente la mia innocenza ha una grande resistenza nel tempo; per questo non imparo mai nulla.

• La quotidianità è estenuante. Ti svegli, ti vesti, parli, rispondi alle domande, prendi decisioni. È come partecipare a un gioco di ruolo.

• Tutto è una questione di interpretazione.

Uno sguardo non è solo uno sguardo, significa qualcosa.

Un ritardo non è un ritardo, è un messaggio.

Se qualcuno dice:

– ne parleremo,

significa: mai.

• Quando l’amore appare, non dovrebbe trovarti impreparato.

Qualcosa andrà sicuramente storto.

• Ovviamente la vita è autodistruttiva.

La prova: la morte.

• Renderti conto di quanto tutto sia ridicolo

è una filosofia di vita.

• Ogni volta che dici:

– io sono fatto così,

in realtà intendi:

– è così che mi proteggo.

• Provo sensi di colpa per cose che non ho fatto.

Perché non ho osato farle, anche se avrei potuto.

• Quanto è noioso essere la stessa persona dall’inizio alla fine della giornata.

E non cambiare ogni venti minuti.

• Affronto il tempo con ironia.

Ciò che consideravo urgente dieci anni fa oggi mi sembra ridicolo,

mentre sono certo che ciò che oggi mi stressa in futuro non lo ricorderò nemmeno.

• Comincerò a preoccuparmi quando prenderò tutto sul serio

e smetterò di ridere.

.

.

Notas de un hombre (2)

• A veces imagino que algún día me despertaré tranquilo. No feliz.

• La confianza en uno mismo presupone una gran dosis de ignorancia.

Si no me ocurre nada, siento sorpresa.

Si me ocurre algo, siento justificación.

• La gente habla de evolución, de superación personal, de viajes interiores. Yo siento que doy vueltas alrededor de mí mismo.

• En mi imaginación tengo más valentía que en mi vida real.

• Pienso que si hubiera nacido en otra época, sería más tranquilo. Pero sé que en todas las épocas hubo personas como yo, inquietas por naturaleza.

• La felicidad hoy es algo parecido a un manual de instrucciones sobre cómo evitar errores.

Todos la desean con obsesión.

Yo simplemente no la necesito.

• Cuando todo va bien, estoy en alerta:

«Cuidado», me digo, «algo no está bien. Esto no puede ocurrir sin un precio.»

• En el amor soy demasiado sincero para mentir, pero también demasiado cobarde para decir la verdad.

• Una vez pensé en escribir una lista de mis virtudes.

No lo hice, porque no encontré ninguna.

• Mientras no esté seguro de nada y permanezca en la duda, sigo vivo.

• Prefiero las preguntas,

evito las respuestas.

• Imagino a un hombre que habla sin parar sobre el sentido de la vida y tropieza en la acera.

• Evidentemente, mi inocencia tiene una gran resistencia al paso del tiempo; por eso no aprendo nada.

• La vida cotidiana es agotadora. Te despiertas, te vistes, hablas, respondes preguntas, tomas decisiones. Es como participar en un juego de roles.

• Todo es cuestión de interpretación.

Una mirada no es solo una mirada, significa algo.

Un retraso no es un retraso, es un mensaje.

Si alguien dice:

– hablaremos,

significa: nunca.

• Cuando el amor aparece, no debería encontrarte desprevenido.

Seguro que algo saldrá mal.

• Por supuesto que la vida es autodestructiva.

Prueba de ello: la muerte.

• Darse cuenta de lo ridículo que es todo

es una filosofía de vida.

• Cada vez que dices:

– así soy yo,

en realidad quieres decir:

– así me protejo.

• Siento culpa por cosas que no hice.

Porque no me atreví a hacerlas, aunque podía.

• Qué aburrido es ser la misma persona desde el principio hasta el final del día.

Y no cambiar cada veinte minutos.

• Afronto el tiempo con ironía.

Lo que consideraba urgente hace diez años ahora me parece ridículo,

mientras que estoy seguro de que lo que hoy me angustia en el futuro ni siquiera lo recordaré.

• Empezaré a preocuparme cuando me tome todo en serio

y deje de reír.

.

.

Notas de um homem (2)

• Às vezes imagino que um dia vou acordar calmo. Não feliz.

• A autoconfiança pressupõe uma grande dose de ignorância.

Se nada me acontece, sinto surpresa.

Se algo me acontece, sinto uma espécie de validação.

• As pessoas falam de evolução, de autoaperfeiçoamento, de jornadas pessoais. Eu sinto que faço círculos à volta de mim mesmo.

• Na minha imaginação tenho mais coragem do que na minha vida real.

• Penso que se tivesse nascido noutra época, seria mais calmo. Mas sei que em todas as épocas houve pessoas como eu, inquietas por natureza.

• A felicidade, hoje, é algo como um manual de instruções sobre como evitar erros.

Todos a querem obsessivamente.

Eu simplesmente não preciso dela.

• Quando tudo corre bem, fico em estado de alerta:

«Cuidado», digo a mim mesmo, «algo não está bem. Isto não pode acontecer sem um preço.»

• No amor sou demasiado honesto para mentir, mas também demasiado covarde para dizer a verdade.

• Uma vez pensei em escrever uma lista das minhas qualidades.

Não o fiz, porque não consegui encontrar nenhuma.

• Enquanto não tenho certeza de nada e permaneço na dúvida, permaneço vivo.

• Prefiro as perguntas,

evito as respostas.

• Imagino um homem que fala sem parar sobre o sentido da vida e tropeça no passeio.

• Evidentemente, a minha inocência tem uma grande resistência ao tempo; por isso não aprendo nada.

• O cotidiano é exaustivo. Você acorda, se veste, fala, responde perguntas, toma decisões. É como participar de um jogo de papéis.

• Tudo é uma questão de interpretação.

Um olhar não é apenas um olhar, significa algo.

Um atraso não é um atraso, é uma mensagem.

Se alguém diz:

– vamos conversar,

significa: nunca.

• Quando o amor aparece, não deveria te encontrar despreparado.

Com certeza algo dará errado.

• Claro que a vida é autodestrutiva.

Prova disso: a morte.

• Perceber o quanto tudo é ridículo

é uma filosofia de vida.

• Toda vez que você diz:

– eu sou assim,

na verdade quer dizer:

– é assim que eu me protejo.

• Sinto culpa por coisas que não fiz.

Porque não tive coragem de fazê-las, mesmo podendo.

• Como é entediante ser a mesma pessoa do começo ao fim do dia.

E não mudar a cada vinte minutos.

• Encaro o tempo com ironia.

O que eu considerava urgente há dez anos hoje me parece ridículo,

enquanto tenho certeza de que aquilo que hoje me estressa no futuro nem vou lembrar.

• Vou começar a me preocupar quando levar tudo a sério

e deixar de rir.

.

.

.

 χ.ν.κουβελης c n.couvelis

Μια άθλια επιτήδευση τού τίποτα η ανθρωπότητα 

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Εδώ,πάλι,τα ίδια,τα πάντα ίδια,οι μέρες πιο άδειες κι εγώ,ανάμεσά τους,ένα τίποτα που κινείται, ανασαίνει.Δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τίποτα.Δεν θέλω να θυμάμαι.Οι άνθρωποι περνούν,όπως τα σκουλήκια στο χώμα.

Και εμείς;Εμείς, αηδιαστικοί.Κάθε ένας από εμάς,ένα έγκλημα τής φύσης.Μια άθλια επιτήδευση τού τίποτα.

Ακούω τη φωνή μου.

-Τι περιμένεις;λέει.

Τι να περιμένω;Τους άλλους; Τους γελοίους άλλους.Δεν αξίζει τίποτα.  Με εξοργίζουν.Κι όταν τούς βλέπω τούς μισώ,και μισώ τον εαυτό μου που ακόμη αναγνωρίζει κάτι ανθρώπινο σε αυτούς.

Θυμάμαι μια φορά, προσπάθησα να πω κάτι αληθινό.Η γλώσσα μου κόλλησε,οι λέξεις μου βούλιαξαν.

Οι άνθρωποι μού γύρισαν την πλάτη τους, γελώντας.

Τώρα,τι μένει;Τίποτα.Η μέρα θα τελειώσει,θα τελειώσει η νύχτα.

Η αναμονή ενός τίποτα. Κανείς δεν νοιάζεται. Όλοι κινούνται,κινούνται χωρίς νόημα, και εγώ παρατηρώ,με αηδία,ότι ανήκω στην ίδια απαίσια φυλή.

Κάθε λέξη μου ένα βήμα προς τον κενό χώρο που με περιμένει.

Εκεί όλα τελειώνουν 

Γιατί τα πάντα τελειώνουν.

Εδώ.Πάλι.Πάλι εδώ.Κι αν φύγω; Κανείς δεν θα το καταλάβει.Κανείς δεν θα το προσέξει.Ναι μισώ,να περιμένω το τέλος που ποτέ δεν έρχεται.Το τέλος;Δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε.

Οι άνθρωπο βρωμικες, σάρκες.Ψέμα.Και όμως συνεχιζουν.Δεν σταματούν.Μισώ την αθωότητά τους,που είναι γελοία.Μισώ την ευτυχία τους.Μισω τον θάνατο τους.

Ακούω τις λέξεις τους.

Λέξεις άδειες.

Λέξεις φίδια,σκουλήκια,σαν αυτούς γλιστρουν.

Κι εγώ τα βλέπω.Τα βλέπω όλα.Και θέλω να ουρλιάξω,να τα καταστρέψω,να τα εξαφανίσω.Κι έτσι μένω εδώ,θλιμμένος, θυμωμένος,μισός ζωντανός,μισός νεκρός,γεματος μίσος.

Ο χρόνος μια ακόμη απάτη.Κάθε λεπτο καθε δευτερόλεπτο.

Δεν υπάρχει σωτηρια,δεν υπάρχει τέλος στην ανθρώπινη βρωμια.

Μιλάω και δεν υπάρχω. Κανείς δεν θα το προσέξει.

Κανείς. Κανείς. Κανείς.

Εδώ,ο ίδιος βούρκος.

Αν μπορούσα να εξαφανιστώ χωρίς να το καταλάβει κανείς. Περπατώ ανάμεσά τους και δεν υπάρχω. 

 Η αναπνοή τους με ενοχλεί.Το πώς γεμίζουν τον αέρα με την ανάγκη τους να είναι κάτι. Να σημαίνουν.Να αγαπηθούν.

Αγάπη. Γελοία λέξη.Μια παρανόηση που επιμένει αιώνες.

Τα πόδια μου τα χέρια μου;Κάποτε ήταν χρήσιμα. Τώρα απλώς κρέμονται, άχρηστα εξαρτήματα. 

Εγώ δεν φοβάμαι πια.Εγώ έχω κουραστεί. Η κούραση είναι ανώτερη από τον φόβο.

Σε μαθαίνει να μην ελπίζεις.

Δεν υπάρχει τάξη στο χάος.Μόνο επανάληψη. Εγώ.Οι άλλοι.Το μίσος. Ξανά.

Και πάλι εδώ.Πάλι. Πάλι. Πάλι.

Δεν τελειώνω.Δεν τελειώνει.

Μήπως ήμουν άλλος κάποτε; Μήπως ήμουν πιο ανόητος;Δεν θυμάμαι. Αν θυμόμουν, θα ήταν ψέμα. Η μνήμη είναι μια κοινωνική σύμβαση. Συμφωνήσαμε όλοι να λέμε πως υπήρξαμε,για να αντέξουμε αυτό που είμαστε.

Οι άνθρωποι μιλούν για μέλλον.Το λένε με σοβαρότητα.Με πάθος ελπίδας.Δεν καταλαβαίνουν ότι το μέλλον είναι απλώς μια καθυστέρηση τής αηδίας. Τίποτα άλλο.

Ακούω βήματα.Όλα είναι μηχανικά. Ακόμη κι η απέχθεια.

Αν κάποιος με άκουγε τώρα θα έλεγε πως είμαι σκληρός.Πως υπερβάλλω.Πως χρειάζομαι τους άλλους. Τους άλλους.Αυτούς που γεμίζουν τον κόσμο με παρουσία και τον αδειάζουν από νόημα. Αυτούς που φοβούνται τον θάνατο.Εγω αγαπώ τη σιωπή του 

Κουράστηκα να υπάρχω.Κουράστηκα να υπάρχω λάθος. 

Η φωνή μου συνεχίζει να μιλά ενώ δεν έχει πια τίποτα να πει.

.

.

A miserable affectation of nothingness, humanity.

Here again, the same. Everything the same. The days emptier, and I, among them, a nothing that moves, that breathes. I don’t remember. I remember nothing. I don’t want to remember. People pass by like worms in the soil.

And us? We are disgusting. Each one of us, a crime against nature. A miserable affectation of nothingness.

I hear my voice.

—What are you waiting for? it says.

What should I wait for? The others? The ridiculous others. They are worth nothing. They enrage me. And when I see them I hate them, and I hate myself for still recognizing something human in them.

I remember once I tried to say something true. My tongue stuck, my words sank.

People turned their backs on me, laughing.

Now, what remains? Nothing. The day will end, the night will end.

The waiting for a nothing. No one cares. Everyone moves, moves without meaning, and I observe, with disgust, that I belong to the same dreadful tribe.

Every word of mine is a step toward the empty space waiting for me.

There everything ends.

Because everything ends.

Here. Again. Again here. And if I leave? No one will notice. No one will realize. Yes, I hate waiting for an end that never comes. The end? It does not exist. It never did.

People—dirty flesh. Lie. And yet they continue. They do not stop. I hate their innocence, which is ridiculous. I hate their happiness. I hate their death.

I hear their words.

Empty words.

Words like snakes, worms, slithering like them.

And I see them. I see everything. And I want to scream, to destroy them, to erase them. And so I remain here, sad, angry, half alive, half dead, full of hatred.

Time is another deception. Every minute, every second.

There is no salvation, no end to human filth.

I speak and I do not exist. No one will notice.

No one. No one. No one.

Here, the same mire.

If only I could disappear without anyone realizing it. I walk among them and I do not exist.

Their breathing bothers me. The way they fill the air with their need to be something. To matter. To be loved.

Love. A ridiculous word. A misunderstanding that has persisted for centuries.

My legs, my hands? Once they were useful. Now they merely hang, useless appendages.

I am no longer afraid. I am tired. Fatigue is superior to fear.

It teaches you not to hope.

There is no order in chaos. Only repetition. Me. The others. Hatred. Again.

And again here. Again. Again. Again.

I do not end. It does not end.

Was I someone else once? Was I more foolish? I don’t remember. If I remembered, it would be a lie. Memory is a social convention. We all agreed to say that we existed, in order to endure what we are.

People speak of the future. They say it seriously. With hopeful passion. They do not understand that the future is merely a delay of disgust. Nothing more.

I hear footsteps. Everything is mechanical. Even disgust.

If someone heard me now, they would say I am harsh. That I exaggerate. That I need others. The others. Those who fill the world with presence and empty it of meaning. Those who fear death. I love its silence.

I am tired of existing. Tired of existing wrongly.

My voice keeps speaking while it has nothing left to say.

.

.

Une misérable affectation du néant : l’humanité.

Ici, encore, la même chose, tout est pareil, les jours plus vides et moi, parmi eux, un néant qui se déplace, qui respire. Je ne me souviens pas. Je ne me souviens de rien. Je ne veux pas me souvenir. Les gens passent comme des vers dans la terre.

Et nous ? Nous, répugnants. Chacun de nous, un crime contre la nature. Une misérable affectation du néant.

J’entends ma voix.

— Qu’attends-tu ? dit-elle.

Qu’attendre ? Les autres ? Les ridicules autres. Cela ne vaut rien. Ils me révoltent. Et quand je les vois, je les hais, et je me hais moi-même de reconnaître encore quelque chose d’humain en eux.

Je me souviens qu’une fois, j’ai essayé de dire quelque chose de vrai. Ma langue s’est figée, mes mots ont sombré.

Les gens m’ont tourné le dos en riant.

Maintenant, que reste-t-il ? Rien. Le jour finira, la nuit finira.

L’attente de rien. Personne ne s’en soucie. Tous bougent, bougent sans sens, et moi j’observe, avec dégoût, que j’appartiens à la même race abjecte.

Chaque mot que je prononce est un pas vers le vide qui m’attend.

Là, tout s’achève.

Car tout s’achève.

Ici. Encore. Encore ici. Et si je partais ? Personne ne le comprendrait. Personne ne le remarquerait. Oui, je hais attendre une fin qui n’arrive jamais. La fin ? Elle n’existe pas. Elle n’a jamais existé.

Les hommes : chairs sales. Mensonge. Et pourtant ils continuent. Ils ne s’arrêtent pas. Je hais leur innocence, ridicule. Je hais leur bonheur. Je hais leur mort.

J’entends leurs mots.

Des mots vides.

Des mots-serpents, des mots-vers, ils glissent comme eux.

Et moi je les vois. Je vois tout. Et je veux hurler, les détruire, les faire disparaître. Et ainsi je reste ici, triste, en colère, à moitié vivant, à moitié mort, rempli de haine.

Le temps, encore une tromperie. Chaque minute, chaque seconde.

Il n’y a pas de salut, pas de fin à la saleté humaine.

Je parle et je n’existe pas. Personne ne le remarquera.

Personne. Personne. Personne.

Ici, la même boue.

Si je pouvais disparaître sans que personne ne s’en rende compte. Je marche parmi eux et je n’existe pas.

Leur respiration m’ennuie. La manière dont ils remplissent l’air de leur besoin d’être quelque chose. De signifier. D’être aimés.

Amour. Mot ridicule. Une méprise qui persiste depuis des siècles.

Mes pieds, mes mains ? Autrefois utiles. Maintenant ils pendent, de simples appendices inutiles.

Je n’ai plus peur. Je suis fatigué. La fatigue est supérieure à la peur.

Elle t’apprend à ne pas espérer.

Il n’y a pas d’ordre dans le chaos. Seulement la répétition. Moi. Les autres. La haine. Encore.

Et encore ici. Encore. Encore. Encore.

Je ne finis pas. Cela ne finit pas.

Ai-je été quelqu’un d’autre autrefois ? Ai-je été plus stupide ? Je ne me souviens pas. Et si je me souvenais, ce serait un mensonge. La mémoire est une convention sociale. Nous avons tous accepté de dire que nous avons existé pour supporter ce que nous sommes.

Les gens parlent de l’avenir. Ils le disent avec sérieux. Avec la passion de l’espoir. Ils ne comprennent pas que l’avenir n’est qu’un retard de la nausée. Rien d’autre.

J’entends des pas. Tout est mécanique. Même le dégoût.

Si quelqu’un m’entendait maintenant, il dirait que je suis dur. Que j’exagère. Que j’ai besoin des autres. Les autres. Ceux qui remplissent le monde de présence et le vident de sens. Ceux qui ont peur de la mort. Moi, j’aime son silence.

Je suis fatigué d’exister. Fatigué d’exister de travers.

Ma voix continue de parler alors qu’elle n’a plus rien à dire.

.

.

Eine elende Affektiertheit des Nichts: die Menschheit.

Hier, wieder, dasselbe, alles gleich, die Tage leerer, und ich dazwischen, ein Nichts, das sich bewegt, das atmet. Ich erinnere mich nicht. Ich erinnere mich an nichts. Ich will mich nicht erinnern. Die Menschen gehen vorbei wie Würmer in der Erde.

Und wir? Wir, widerlich. Jeder von uns ein Verbrechen gegen die Natur. Eine elende Affektiertheit des Nichts.

Ich höre meine Stimme.

— Was erwartest du? sagt sie.

Was soll ich erwarten? Die anderen? Die lächerlichen anderen. Es ist nichts wert. Sie machen mich wütend. Und wenn ich sie sehe, hasse ich sie, und ich hasse mich selbst dafür, dass ich noch etwas Menschliches in ihnen erkenne.

Ich erinnere mich, dass ich einmal versucht habe, etwas Wahres zu sagen. Meine Zunge klebte fest, meine Worte versanken.

Die Menschen kehrten mir lachend den Rücken zu.

Was bleibt jetzt? Nichts. Der Tag wird enden, die Nacht wird enden.

Das Warten auf nichts. Niemand kümmert sich darum. Alle bewegen sich, bewegen sich sinnlos, und ich beobachte mit Ekel, dass ich derselben abscheulichen Rasse angehöre.

Jedes meiner Worte ist ein Schritt in den leeren Raum, der auf mich wartet.

Dort endet alles.

Denn alles endet.

Hier. Wieder. Wieder hier. Und wenn ich ginge? Niemand würde es merken. Niemand würde es bemerken. Ja, ich hasse es, auf ein Ende zu warten, das nie kommt. Das Ende? Es gibt keines. Es gab nie eines.

Die Menschen: schmutziges Fleisch. Lüge. Und doch machen sie weiter. Sie hören nicht auf. Ich hasse ihre lächerliche Unschuld. Ich hasse ihr Glück. Ich hasse ihren Tod.

Ich höre ihre Worte.

Leere Worte.

Worte wie Schlangen, wie Würmer, sie gleiten wie sie selbst.

Und ich sehe sie. Ich sehe alles. Und ich will schreien, sie zerstören, sie auslöschen. Und so bleibe ich hier, traurig, wütend, halb lebendig, halb tot, voller Hass.

Die Zeit – noch ein Betrug. Jede Minute, jede Sekunde.

Es gibt keine Erlösung, kein Ende des menschlichen Schmutzes.

Ich spreche und ich existiere nicht. Niemand wird es bemerken.

Niemand. Niemand. Niemand.

Hier, derselbe Morast.

Wenn ich verschwinden könnte, ohne dass es jemand merkt. Ich gehe unter ihnen und existiere nicht.

Ihr Atmen stört mich. Die Art, wie sie die Luft mit ihrem Bedürfnis füllen, etwas zu sein. Etwas zu bedeuten. Geliebt zu werden.

Liebe. Ein lächerliches Wort. Ein Missverständnis, das seit Jahrhunderten fortbesteht.

Meine Füße, meine Hände? Einst nützlich. Jetzt hängen sie nur noch da, nutzlose Anhängsel.

Ich habe keine Angst mehr. Ich bin müde. Die Müdigkeit ist dem Angstgefühl überlegen.

Sie lehrt dich, nicht zu hoffen.

Es gibt keine Ordnung im Chaos. Nur Wiederholung. Ich. Die anderen. Der Hass. Wieder.

Und wieder hier. Wieder. Wieder. Wieder.

Ich ende nicht. Es endet nicht..

War ich einmal jemand anderes? War ich dümmer? Ich erinnere mich nicht. Und wenn ich mich erinnern würde, wäre es eine Lüge. Erinnerung ist eine soziale Konvention. Wir haben uns alle darauf geeinigt zu sagen, dass wir existiert haben, um das zu ertragen, was wir sind.

Die Menschen sprechen von der Zukunft. Sie tun es ernsthaft. Mit der Leidenschaft der Hoffnung. Sie begreifen nicht, dass die Zukunft nur eine Verzögerung des Ekels ist. Nichts weiter.

Ich höre Schritte. Alles ist mechanisch. Selbst der Abscheu.

Wenn mich jetzt jemand hören würde, würde er sagen, ich sei hart. Dass ich übertreibe. Dass ich die anderen brauche. Die anderen. Diejenigen, die die Welt mit Präsenz füllen und sie von Sinn leeren. Diejenigen, die den Tod fürchten. Ich liebe sein Schweigen.

Ich bin müde zu existieren. Müde, falsch zu existieren.

Meine Stimme spricht weiter, obwohl sie nichts mehr zu sagen hat.

.

.

Una misera affettazione del nulla: l’umanità.

Qui, ancora, le stesse cose, tutto uguale, i giorni più vuoti e io, in mezzo a loro, un nulla che si muove, che respira. Non ricordo. Non ricordo niente. Non voglio ricordare. Gli uomini passano come vermi nella terra.

E noi? Noi, disgustosi. Ognuno di noi, un crimine contro la natura. Una misera affettazione del nulla.

Ascolto la mia voce.

— Cosa aspetti? dice.

Cosa dovrei aspettare? Gli altri? Gli altri ridicoli. Non valgono niente. Mi fanno infuriare. E quando li vedo li odio, e odio me stesso perché riconosco ancora qualcosa di umano in loro.

Ricordo una volta: ho provato a dire qualcosa di vero. La lingua mi si è incollata, le parole sono affondate.

Gli uomini mi hanno voltato le spalle ridendo.

Ora cosa resta? Niente. Il giorno finirà, finirà la notte.

L’attesa di un nulla. Nessuno se ne importa. Tutti si muovono, si muovono senza senso, e io osservo, con disgusto, di appartenere alla stessa razza abominevole.

Ogni mia parola è un passo verso il vuoto che mi aspetta.

Lì tutto finisce.

Perché tutto finisce.

Qui. Ancora. Ancora qui. E se me ne andassi? Nessuno se ne accorgerebbe. Nessuno lo noterebbe. Sì, odio aspettare una fine che non arriva mai. La fine? Non esiste. Non è mai esistita.

Gli uomini: carni sporche. Menzogna. Eppure continuano. Non si fermano. Odio la loro innocenza, ridicola. Odio la loro felicità. Odio la loro morte.

Ascolto le loro parole.

Parole vuote.

Parole-serpenti, parole-vermi, strisciano come loro.

E io le vedo. Vedo tutto. E voglio urlare, distruggerle, cancellarle. E così resto qui, triste, arrabbiato, mezzo vivo, mezzo morto, pieno d’odio.

Il tempo è un altro inganno. Ogni minuto, ogni secondo.

Non c’è salvezza, non c’è fine alla sporcizia umana.

Parlo e non esisto. Nessuno se ne accorgerà.

Nessuno. Nessuno. Nessuno.

Qui, lo stesso fango.

Se potessi sparire senza che nessuno se ne accorga. Cammino tra loro e non esisto.

Il loro respiro mi disturba. Il modo in cui riempiono l’aria con il loro bisogno di essere qualcosa. Di significare. Di essere amati.

Amore. Parola ridicola. Un malinteso che persiste da secoli.

I miei piedi, le mie mani? Un tempo erano utili. Ora pendono soltanto, inutili appendici.

Non ho più paura. Sono stanco. La stanchezza è superiore alla paura.

Ti insegna a non sperare.

Non c’è ordine nel caos. Solo ripetizione. Io. Gli altri. L’odio. Di nuovo.

E ancora qui. Ancora. Ancora. Ancora.

Non finisco. Non finisce.

Ero forse qualcun altro un tempo? Ero più stupido? Non ricordo. E se ricordassi, sarebbe una menzogna. La memoria è una convenzione sociale. Abbiamo tutti accettato di dire che siamo esistiti per sopportare ciò che siamo.

Gli uomini parlano del futuro. Lo dicono con serietà. Con la passione della speranza. Non capiscono che il futuro è soltanto un rinvio del disgusto. Nient’altro.

Sento dei passi. Tutto è meccanico. Persino il disgusto.

Se qualcuno mi ascoltasse ora direbbe che sono duro. Che esagero. Che ho bisogno degli altri. Gli altri. Quelli che riempiono il mondo di presenza e lo svuotano di senso. Quelli che hanno paura della morte. Io amo il suo silenzio.

Sono stanco di esistere. Stanco di esistere nel modo sbagliato.

La mia voce continua a parlare anche se non ha più nulla da dire.

Una miserable afectación de la nada: la humanidad.

Aquí, otra vez, lo mismo, todo igual, los días más vacíos y yo, entre ellos, una nada que se mueve, que respira. No recuerdo. No recuerdo nada. No quiero recordar. Los hombres pasan como gusanos en la tierra.

¿Y nosotros? Nosotros, repugnantes. Cada uno de nosotros, un crimen contra la naturaleza. Una miserable afectación de la nada.

Escucho mi voz.

— ¿Qué esperas? dice.

¿Qué voy a esperar? ¿A los otros? A los otros ridículos. No valen nada. Me enfurecen. Y cuando los veo los odio, y odio a mí mismo por seguir reconociendo algo humano en ellos.

Recuerdo que una vez intenté decir algo verdadero. La lengua se me pegó, mis palabras se hundieron.

Los hombres me dieron la espalda riendo.

Ahora, ¿qué queda? Nada. El día terminará, la noche terminará.

La espera de una nada. A nadie le importa. Todos se mueven, se mueven sin sentido, y yo observo, con asco, que pertenezco a la misma raza abominable.

Cada palabra mía es un paso hacia el vacío que me espera.

Allí todo termina.

Porque todo termina.

Aquí. Otra vez. Otra vez aquí. ¿Y si me fuera? Nadie lo entendería. Nadie lo notaría. Sí, odio esperar un final que nunca llega. ¿El final? No existe. Nunca existió.

Los hombres: carnes sucias. Mentira. Y sin embargo continúan. No se detienen. Odio su inocencia, ridícula. Odio su felicidad. Odio su muerte.

Escucho sus palabras.

Palabras vacías.

Palabras serpientes, palabras gusanos, se deslizan como ellos.

Y yo las veo. Lo veo todo. Y quiero gritar, destruirlas, borrarlas. Y así me quedo aquí, triste, furioso, medio vivo, medio muerto, lleno de odio.

El tiempo es otro engaño. Cada minuto, cada segundo.

No hay salvación, no hay final para la suciedad humana.

Hablo y no existo. Nadie lo notará.

Nadie. Nadie. Nadie.

Aquí, el mismo fango.

Si pudiera desaparecer sin que nadie se diera cuenta. Camino entre ellos y no existo.

Su respiración me molesta. La manera en que llenan el aire con su necesidad de ser algo. De significar. De ser amados.

Amor. Palabra ridícula. Un malentendido que persiste desde hace siglos.

¿Mis pies, mis manos? Alguna vez fueron útiles. Ahora solo cuelgan, apéndices inútiles.

Ya no tengo miedo. Estoy cansado. El cansancio es superior al miedo.

Te enseña a no esperar.

No hay orden en el caos. Solo repetición. Yo. Los otros. El odio. Otra vez.

Y otra vez aquí. Otra vez. Otra vez. Otra vez.

No termino. No termina.

¿Fui otro alguna vez? ¿Fui más estúpido? No recuerdo. Y si recordara, sería una mentira. La memoria es una convención social. Todos acordamos decir que existimos para soportar lo que somos.

Los hombres hablan del futuro. Lo dicen con seriedad. Con la pasión de la esperanza. No entienden que el futuro es solo un retraso del asco. Nada más.

Escucho pasos. Todo es mecánico. Incluso el desprecio.

Si alguien me oyera ahora diría que soy duro. Que exagero. Que necesito a los otros. A los otros. A los que llenan el mundo de presencia y lo vacían de sentido. A los que temen a la muerte. Yo amo su silencio.

Estoy cansado de existir. Cansado de existir mal.

Mi voz sigue hablando aunque ya no tenga nada que decir.

.

.

Uma miserável afetação do nada: a humanidade.

Aqui, de novo, a mesma coisa, tudo igual, os dias mais vazios e eu, entre eles, um nada que se move, que respira. Não me lembro. Não me lembro de nada. Não quero lembrar. As pessoas passam como vermes na terra.

E nós? Nós, repugnantes. Cada um de nós, um crime contra a natureza. Uma miserável afetação do nada.

Ouço a minha voz.

— O que esperas? diz.

O que esperar? Os outros? Os outros ridículos. Não valem nada. Enfurecem-me. E quando os vejo, odeio-os, e odeio-me por ainda reconhecer algo de humano neles.

Lembro-me de uma vez em que tentei dizer algo verdadeiro. A língua colou, as palavras afundaram.

As pessoas viraram-me as costas, rindo.

Agora, o que resta? Nada. O dia acabará, a noite acabará.

A espera de um nada. Ninguém se importa. Todos se movem, movem-se sem sentido, e eu observo, com nojo, que pertenço à mesma raça abominável.

Cada palavra minha é um passo em direção ao vazio que me espera.

Ali tudo termina.

Porque tudo termina.

Aqui. De novo. De novo aqui. E se eu partisse? Ninguém perceberia. Ninguém notaria. Sim, odeio esperar um fim que nunca chega. O fim? Não existe. Nunca existiu.

Os homens: carnes sujas. Mentira. E, no entanto, continuam. Não param. Odeio a sua inocência, ridícula. Odeio a sua felicidade. Odeio a sua morte.

Ouço as suas palavras.

Palavras vazias.

Palavras-serpentes, palavras-vermes, deslizam como eles.

E eu vejo-as. Vejo tudo. E quero gritar, destruí-las, apagá-las. E assim fico aqui, triste, furioso, meio vivo, meio morto, cheio de ódio.

O tempo, mais um engano. Cada minuto, cada segundo.

Não há salvação, não há fim para a sujeira humana.

Falo e não existo. Ninguém notará.

Ninguém. Ninguém. Ninguém.

Aqui, o mesmo lodo.

Se eu pudesse desaparecer sem que ninguém percebesse. Caminho entre eles e não existo.

A respiração deles incomoda-me. A forma como enchem o ar com a necessidade de ser algo. De significar. De ser amados.

Amor. Palavra ridícula. Um equívoco que persiste há séculos.

Os meus pés, as minhas mãos? Um dia foram úteis. Agora apenas pendem, apêndices inúteis.

Já não tenho medo. Estou cansado. O cansaço é superior ao medo.

Ensina-te a não esperar.

Não há ordem no caos. Apenas repetição. Eu. Os outros. O ódio. De novo.

E de novo aqui. De novo. De novo. De novo.

Não termino. Não termina.

Fui outro alguma vez? Fui mais estúpido? Não me lembro. E se me lembrasse, seria uma mentira. A memória é uma convenção social. Concordámos todos em dizer que existimos para suportar aquilo que somos.

As pessoas falam do futuro. Dizem-no com seriedade. Com a paixão da esperança. Não compreendem que o futuro é apenas um adiamento do nojo. Nada mais.

Ouço passos. Tudo é mecânico. Até o desprezo.

Se alguém me ouvisse agora, diria que sou duro. Que exagero. Que preciso dos outros. Os outros. Aqueles que enchem o mundo de presença e o esvaziam de sentido. Aqueles que temem a morte. Eu amo o seu silêncio.

Estou cansado de existir. Cansado de existir errado.

A minha voz continua a falar, embora já não tenha nada a dizer.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Το φωτο-τραύμα τής Lee Miller

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Εκρυψε τα φιλμς τών φωτογραφιών της.60 χιλιαδες.Να μην δείχνουν τον θάνατο τού πολέμου.

Η Lee Miller δεν φωτογράφισε για να θυμόμαστε την ομορφιά.

Φωτογράφισε για να μην ξεχάσουμε τη φρίκη. 

Στα επτά της χρόνια, το σώμα της βιάστηκε.Η γονορροια.

Ο πατέρας,ερασιτέχνης φωτογράφος,την έστησε μπροστά στο φακο.

Ενα παιδί που το γυμνό σώμα του γίνεται αντικείμενο παρατήρησης.

Η Lee Miller ήρθε στο Παρίσι σαν μοντελο.

Ο Man Ray την φωτογραφιζε.

Η μούσα του,το αντικείμενο του ,η συνεργός του.

Αναψε κατά λάθος το φως την ώρα τής εκτύπωσης.Solarzation effect.

Ο.Man Ray ήθελε η Lee Miller να είναι το αντικείμενο του.

Στην εξουσία τού έρωτα τής έμπνευσης του.

Η Lee Miller ήθελε να είναι το μάτι.

Και έφυγε.

Και πήγε στα μέτωπα τού πολέμου.Καταγραφοντας τη φρίκη του.

Στη Νορμανδια.στην πολιορκία τού Σαν Μαλό,στις μάχες στο Λουξεμβούργο 

και την Αλσατία, στην απελευθέρωση του Νταχάου, του Μπούχενβαλντ και του Παρισιού.

Με μια Rolleiflex  

Και μετά στο Μόναχο,30 Απρίλιου 1945,την ημέρα που ο Χίτλερ αυτοκτονεί,

η Lee Miller  βρέθηκε στο διαμέρισμά τους στο Μόναχο, στον αριθμό 16 τής 

οδού Prinzregentenplatz,πήγε στη μπανιέρα,έβγαλε τη στρατιωτική της στολή,

τις μποτες της, λερωμένες με τις λάσπες τού Νταχάου τις άφησε μπροστα,

και μπήκε γυμνή στη μπανιέρα τού Hitler καλύπτοντας το στήθος της.

O Ντέιβιντ Σερμαν ανταποκριτης τού Time Life τη φωτογραφίζει.

Ένα σώμα γυναίκας μέσα στον ιδιωτικό χώρο τού κακού.

Στα αριστερά η φωτογραφία με το πορτρετο τού Φύρερ και δεξιά ένα 

γυναικείο αρχαιοελληνικό αγαλματίδιο.

-Ο οικοδεσποτης μου έλειπε,ειπε.

Και κοιμήθηκε στο κρεβάτι τής Ευα Μπράουν.

Στο Νταχάου,μια μέρα πριν,τα μάτια ήταν άδεια.Τα σώματά δεν πόζαραν.Ηταν εκεί μάρτυρες.

Νεκρά,Σκελετωμενα.

Μέσα στο Vogue η γκλαμορ πολυτέλεια τής μόδας λερώθηκε ανεπανόρθωτα.

Φρίκη στη Μόδα.

-Πιστεψτε το,φωναξε.Δεν έχετε πια δικαιολογία.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τραυμα βλέποντας αυτές τις εικόνες.

Χωρίς το αλκοόλ.Τα υπνωτικά χάπια.Το μετατραυματικό στρες.Την κυκλοθυμία.

Η Lee Miller πληρώνει το τίμημα να κοιτάξει κατάματα την Ιστορία.

Κρυβει τα φιλμς,το φωτο-τραύμα τής Lee Miller,σε μεγάλα κουτιά στη σοφιτα 

τού σπιτιού της.

Τέλος τής φωτογραφίας της:21 Ιουλίου 1977.

.

.

The photo-trauma of Lee Miller

She hid the films of her photographs. 60 thousand. So that they would not show the death of war.

Lee Miller did not photograph so that we would remember beauty.

She photographed so that we would not forget the horror. 

At the age of seven, her body was raped. Gonorrhea.

Her father, an amateur photographer, put her in front of the lens.

A child whose naked body becomes an object of observation.

Lee Miller came to Paris as a model.

Man Ray photographed her.

His muse, his object, his accomplice.

She accidentally turned on the light at the time of printing. Solarzation effect.

Man Ray wanted Lee Miller to be his object.

In the power of the love of his inspiration.

 Lee Miller wanted to be the eye.

And she left.

And she went to the front lines of the war. Recording its horror.

In Normandy. in the siege of Saint Malo, in the battles in Luxembourg 

and Alsace, in the liberation of Dachau, Buchenwald and Paris.

With a Rolleiflex 

And then in Munich, April 30, 1945, the day Hitler committed suicide,

Lee Miller found herself in their Munich apartment, at number 16, 

Prinzregentenplatz, went to the bathtub, took off her military uniform,

left her boots, dirty with the mud of Dachau,and got naked into Hitler's bathtub, covering her breasts.

 David Sherman, a correspondent for Time Life, photographs her.

A woman's body in the private space of evil.

On the left, the photograph with the portrait of the Führer and on the right, an 

ancient Greek female statuette.

-My host was missing, she said.

And she slept in Eva Braun's bed.

In Dachau, the day before, the eyes were empty. The bodies did not pose. They were there as witnesses.

Dead, Skeletonized.

In Vogue, the glamorous luxury of fashion was irreparably soiled.

Horror in Fashion.

-Believe it, she shouted. You no longer have an excuse.

But no one can live without trauma seeing these images.

 Without alcohol. Sleeping pills. Post-traumatic stress. Mood swings.

Lee Miller pays the price for looking History in the face.

She hides the films, Lee Miller's photo-trauma, in large boxes in the attic of her house.

End of her photo: July 21, 1977.

.

.

Le traumatisme photographique de Lee Miller

Elle a caché les pellicules de ses photographies. 60 000 exemplaires. Pour qu'elles ne révèlent pas la mort de la guerre.

Lee Miller ne photographiait pas pour que l'on se souvienne de la beauté.

Elle photographiait pour que l'horreur ne soit pas oubliée.

À sept ans, son corps fut violé. Atteinte de gonorrhée.

Son père, photographe amateur, la plaça devant l'objectif.

Une enfant dont le corps nu devint un objet d'observation.

Lee Miller arriva à Paris comme modèle.

Man Ray la photographia.

Sa muse, son objet, sa complice.

Elle alluma accidentellement la lumière au moment du tirage. Effet de solarisation.

Man Ray voulait que Lee Miller soit son objet.

Portée par la puissance de l'amour qui l'inspirait.

Lee Miller voulait être l'œil.

Et elle partit.

Et elle se rendit sur le front. En enregistrant l'horreur.

En Normandie.  Au siège de Saint-Malo, lors des batailles du Luxembourg

et d'Alsace, lors de la libération de Dachau, de Buchenwald et de Paris.

Avec un Rolleiflex

Puis, à Munich, le 30 avril 1945, jour du suicide d'Hitler,

Lee Miller se retrouva dans leur appartement munichois, au numéro 16, Prinzregentenplatz,

alla prendre un bain, ôta son uniforme militaire,

laissa ses bottes, encore couvertes de boue de Dachau, et se glissa nue dans la baignoire d'Hitler, se couvrant la poitrine.

David Sherman, correspondant pour Time Life, la photographia.

Un corps de femme dans l'espace privé du mal.

À gauche, la photographie avec le portrait du Führer et à droite, une

statuette féminine grecque antique.

« Mon hôte avait disparu », dit-elle.

Et elle dormit dans le lit d'Eva Braun.

À Dachau, la veille, les regards étaient vides. Les corps ne posaient pas.  Ils étaient là, témoins.

Morts, réduits à l'état de squelettes.

Dans Vogue, le luxe glamour de la mode était irrémédiablement souillé.

L'horreur dans la mode.

— Croyez-le ! cria-t-elle. Vous n'avez plus d'excuse.

Mais personne ne peut vivre sans traumatisme après avoir vu ces images.

Sans alcool. Sans somnifères. Sans stress post-traumatique. Sans sautes d'humeur.

Lee Miller paie le prix d'avoir regardé l'Histoire en face.

Elle cache les films, le traumatisme photographique de Lee Miller, dans de grandes boîtes au grenier de sa maison.

Fin de sa photo : 21 juillet 1977.

.

.

Das Fototrauma von Lee Miller

Sie versteckte die Filme ihrer Fotografien. 60.000. Damit sie den Tod des Krieges nicht zeigten.

Lee Miller fotografierte nicht, damit wir uns an die Schönheit erinnern.

Sie fotografierte, damit wir den Schrecken nicht vergessen.

Mit sieben Jahren wurde sie vergewaltigt. Gonorrhö.

Ihr Vater, ein Amateurfotograf, stellte sie vor die Linse.

Ein Kind, dessen nackter Körper zum Objekt der Betrachtung wird.

Lee Miller kam als Model nach Paris.

Man Ray fotografierte sie.

Seine Muse, sein Objekt, seine Komplizin.

Beim Entwickeln schaltete sie versehentlich das Licht ein. Solarisationseffekt.

Man Ray wollte Lee Miller zu seinem Objekt machen.

Gefangen in der Macht der Liebe zu seiner Inspiration.

Lee Miller wollte das Auge sein.

Und sie ging.

Und sie ging an die Front des Krieges. Um seinen Schrecken festzuhalten.

In der Normandie.  Bei der Belagerung von Saint-Malo, in den Kämpfen in Luxemburg

und im Elsass, bei der Befreiung von Dachau, Buchenwald und Paris.

Mit einer Rolleiflex

Und dann in München, am 30. April 1945, dem Tag, an dem Hitler Selbstmord beging,

befand sich Lee Miller in ihrer Münchner Wohnung, Prinzregentenplatz Nr. 16,

ging zur Badewanne, zog ihre Militäruniform aus,

ließ ihre Stiefel, die vom Schlamm von Dachau verschmutzt waren, und stieg nackt in Hitlers Badewanne, wobei sie ihre Brüste bedeckte.

David Sherman, ein Korrespondent von Time Life, fotografierte sie.

Ein Frauenkörper im privaten Raum des Bösen.

Links das Foto mit dem Porträt des Führers und rechts eine

antiker griechische Frauenstatuette.

„Meine Gastgeberin fehlte“, sagte sie.

Und sie schlief in Eva Brauns Bett.

In Dachau, am Tag zuvor, waren die Augen leer. Die Körper posierten nicht. Sie waren dort als Zeugen.

 Tot, skelettiert.

In der Vogue wurde der glamouröse Luxus der Mode unwiederbringlich beschmutzt.

Horror in der Mode.

„Glaubt es!“, schrie sie. „Ihr habt keine Ausrede mehr.“

Doch niemand kann ohne Trauma leben, wenn er diese Bilder sieht.

Ohne Alkohol. Schlaftabletten. Posttraumatischer Stress. Stimmungsschwankungen.

Lee Miller zahlt den Preis dafür, der Geschichte ins Auge geblickt zu haben.

Sie versteckt die Filme, Lee Millers Fototrauma, in großen Kisten auf dem Dachboden ihres Hauses.

Ende ihres Fotos: 21. Juli 1977.

.

.

Il fototrauma di Lee Miller

Nascose le pellicole delle sue fotografie. 60 mila. Perché non mostrassero la morte della guerra.

Lee Miller non fotografava per farci ricordare la bellezza.

Fotografava per non farci dimenticare l'orrore.

All'età di sette anni, il suo corpo fu violentato. Gonorrea.

Suo padre, un fotografo amatoriale, la mise davanti all'obiettivo.

Una bambina il cui corpo nudo diventa oggetto di osservazione.

Lee Miller arrivò a Parigi come modella.

Man Ray la fotografò.

La sua musa, il suo oggetto, la sua complice.

Accese accidentalmente la luce al momento della stampa. Effetto solarizzazione.

Man Ray voleva che Lee Miller fosse il suo oggetto.

Nel potere dell'amore della sua ispirazione.

Lee Miller voleva essere l'occhio.

E se ne andò.

E andò in prima linea in guerra. A documentarne l'orrore.

In Normandia.  nell'assedio di Saint-Malo, nelle battaglie in Lussemburgo

e in Alsazia, nella liberazione di Dachau, Buchenwald e Parigi.

Con una Rolleiflex

E poi a Monaco, il 30 aprile 1945, il giorno del suicidio di Hitler,

Lee Miller si ritrovò nel loro appartamento di Monaco, al numero 16 di

Prinzregentenplatz, andò nella vasca da bagno, si tolse l'uniforme militare,

abbandonò gli stivali, sporchi del fango di Dachau, e si infilò nuda nella vasca da bagno di Hitler, coprendosi il seno.

David Sherman, corrispondente di Time Life, la fotografa.

Il corpo di una donna nello spazio privato del male.

A sinistra, la fotografia con il ritratto del Führer e a destra, una

statuetta femminile dell'antica Grecia.

-La mia ospite era scomparsa, disse.

E dormiva nel letto di Eva Braun.

A Dachau, il giorno prima, gli occhi erano vuoti.  I corpi non posavano. Erano lì come testimoni.

Morti, scheletrizzati.

Su Vogue, il lusso glamour della moda era irrimediabilmente macchiato.

Orrore nella moda.

-Credici, urlò. Non hai più scuse.

Ma nessuno può vivere senza traumi nel vedere queste immagini.

Senza alcol. Sonniferi. Stress post-traumatico. Sbalzi d'umore.

Lee Miller paga il prezzo per aver guardato la Storia in faccia.

Nasconde i filmati, il foto-trauma di Lee Miller, in grandi scatole nella soffitta di casa sua.

Fine della sua foto: 21 luglio 1977.

.

.

El fototrauma de Lee Miller

Ocultó las películas de sus fotografías. 60 mil. Para que no mostraran la muerte de la guerra.

Lee Miller no fotografió para que recordáramos la belleza.

Fotografió para que no olvidáramos el horror.

A los siete años, su cuerpo fue violado. Gonorrea.

Su padre, fotógrafo aficionado, la puso frente al objetivo.

Una niña cuyo cuerpo desnudo se convierte en objeto de observación.

Lee Miller llegó a París como modelo.

Man Ray la fotografió.

Su musa, su objeto, su cómplice.

Accidentalmente encendió la luz en el momento de la impresión. Efecto de solarización.

Man Ray quería que Lee Miller fuera su objeto.

En el poder del amor de su inspiración.

Lee Miller quería ser el ojo.

Y se fue.

Y fue al frente de la guerra. Documentando su horror.

En Normandía.  En el asedio de Saint-Malo, en las batallas de Luxemburgo y Alsacia, en la liberación de Dachau, Buchenwald y París.

Con una Rolleiflex.

Y luego, en Múnich, el 30 de abril de 1945, el día en que Hitler se suicidó, Lee Miller se encontró en su apartamento de Múnich, en el número 16 de la Prinzregentenplatz. Fue a la bañera, se quitó el uniforme militar, dejó sus botas, sucias con el barro de Dachau, y se desnudó en la bañera de Hitler, cubriéndose los pechos.

David Sherman, corresponsal de Time Life, la fotografió.

El cuerpo de una mujer en el espacio privado del mal.

A la izquierda, la fotografía con el retrato del Führer y a la derecha, una antigua estatuilla griega.

—Mi anfitriona había desaparecido —dijo—. Y durmió en la cama de Eva Braun.

En Dachau, el día anterior, los ojos estaban vacíos. Los cuerpos no posaban.  Estaban allí como testigos.

Muertos, esqueletizados.

En Vogue, el lujo glamuroso de la moda quedó irremediablemente manchado.

Horror en la moda.

—Créelo —gritó—. Ya no tienes excusa.

Pero nadie puede vivir sin trauma al ver estas imágenes.

Sin alcohol. Sin somníferos. Sin estrés postraumático. Sin cambios de humor.

Lee Miller paga el precio de mirar a la Historia a la cara.

Esconde las películas, el fototrauma de Lee Miller, en grandes cajas en el ático de su casa.

Fin de su foto: 21 de julio de 1977.

.

.

O fototrauma de Lee Miller

Ela escondia os filmes das suas fotografias. Sessenta mil. Para que não mostrassem a morte da guerra.

Lee Miller não fotografava para que nos lembrássemos da beleza.

Ela fotografava para que não nos esquecêssemos do horror.

Aos sete anos, o seu corpo foi violado. Gonorreia.

O seu pai, fotógrafo amador, colocou-a diante da objetiva.

Uma criança cujo corpo nu se torna objeto de observação.

Lee Miller foi para Paris como modelo.

Man Ray fotografou-a.

A sua musa, o seu objeto, a sua cúmplice.

Ela acendeu a luz acidentalmente na hora da revelação. Efeito de solarização.

Man Ray queria que Lee Miller fosse o seu objeto.

Na força do amor, a sua inspiração.

Lee Miller queria ser o olhar.

E ela partiu.

E foi para a linha da frente da guerra. Registando o seu horror.

Na Normandia. No cerco de Saint-Malo, nas batalhas no Luxemburgo

e na Alsácia, na libertação de Dachau, Buchenwald e Paris.

Com uma Rolleiflex

E, então, em Munique, a 30 de abril de 1945, o dia em que Hitler se suicidou,

Lee Miller encontrou-se no seu apartamento em Munique, no número 16 da

Prinzregentenplatz, dirigiu-se à banheira, despiu o seu uniforme militar,

deixou as botas, sujas com a lama de Dachau, e entrou nua na banheira de Hitler, tapando os seios.

David Sherman, correspondente da Time Life, fotografou-a.

O corpo de uma mulher no espaço privado do mal.

À esquerda, a fotografia com o retrato do Führer e à direita, uma

estatueta feminina da Grécia Antiga.

— A minha anfitriã tinha desaparecido, disse ela.

E ela dormiu na cama de Eva Braun.

Em Dachau, no dia anterior, os olhos estavam vazios. Os corpos não posaram. Estavam lá como testemunhas.

Mortos, esqueletizados.

Na Vogue, o luxo glamoroso da moda foi irremediavelmente manchado.

O Horror na Moda.

— Acredite, gritou ela. Já não tem desculpa.

Mas ninguém consegue viver sem o trauma de ver estas imagens.

Sem álcool. Pílulas para dormir. Stress pós-traumático. Oscilações de humor.

Lee Miller paga o preço por enfrentar a História.

Ela esconde os filmes, o fototrauma de Lee Miller, em grandes caixas no sótão da sua casa.

Fim da foto: 21 de julho de 1977.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ.Κ.)

Σημειώσεις τού κ.Κ

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

.πάντα με διασκεδαζει η ανθρώπινη βλακεια να αποδίδει  σε καθετί νόημα.

είναι η ψευδαίσθηση ότι ελέγχουμε την αταξία

.έμαθα να μην εκπλήσσομαι.Τα παντα μπορούν να συμβούν η' να μην συμβούν.

.όταν κάποιος μού μιλα:για προδοσία,για παθητικά ιδανικά,τον ακούω 

προσεκτικά,όπως ακούς κάποιον να.επαναλαμβάνει με παραλλαγες

την ίδια ιστορία.

.οι άνθρωποι σπανίως αλλάζουν,βρίσκουν νέες λέξεις για τις ίδιες αδυναμίες.

.την ηθική την θαυμάζω όπως θαυμάζω ένα καλοφτιαγμένο έπιπλο:χρήσιμο,

αισθητικά ευχάριστο,αλλά απολύτως ακίνητο, μπροστά στη ζωή  που περνά 

και το φθείρει.

.δεν υποτιμώ τον έρωτα.Ομως αρνούμαι να τού αποδώσω αιωνιότητα.

Είναι μια κατάσταση,όχι ένα δόγμα.Καποιοι το μαθαίνουν νωρίς,άλλοι ποτέ.

.δεν επεδίωξα να κατανοήσω τον κόσμο.Ετσι μπορώ να τον αντέξω.

.οι άνθρωποι τρομάζουν αν τα πράγματα που συμβαίνουν σ'αυτους δεν

δραματικά όσο θα ήθελαν.Γιατι θα αποκαλυφθεί η ελαφρότητα τους.

.θυσιάζουμε την ησυχία μας για στόχους που μόλις τους επιτύχουμε μάς 

απογοητεύουν.

.μια ελαφρά ειρωνεία απαλύνει την σκληρότητα τής ζωής.

.η απογοήτευση είναι η πολυτέλεια να περιμένεις κάτι καλύτερο.

.το να ρισκάρεις κανει τις επιλογές σου πιο ενδιαφέρουσες.

.η αμφιβολία είναι μια ένδειξη ευγένειας προς την πραγματικοτητα.

Σέβεσαι την αμφιβολια της.

.δεν κρίνω εκ των υστέρων τις πράξεις μου.Αν θα ήταν καλλιτερες.

Αφού τότε έγιναν με τις κρίσεις τής στιγμης.

.η φιλοδοξία είναι μια φυσική αντίδραση στην ανία.

.η επιτυχία μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε επιφυλακτικό,που φοβάται μην

τη χάσει.

.ο χρονος μας αφαιρεί σταδιακά τα περιττά,πχ τη ζωή. 

.χωρίς δραματικές εκδηλώσεις να αναγνωρίζεις την ανθρώπινη γελοιοτητα.

.ο σαρκασμός είναι μια μορφή οικονομίας συναισθήματος.Παυεις να σπαταλάς

συγκίνηση εκεί όπου αρκεί μια ειρωνική παρατήρηση.

Δεν είναι έλλειψη συναισθήματος είναι μια πιο ρεαλιστική διαχείριση του.

.είναι τρομερό πόση δυστυχία μπορεί να γεννήσει η εμμονή να είσαι 

ευτυχισμένος.

.για να νιώσεις ηθική ανωτερότητα αρκεί να επισημάνεις τα ελαττωματα

τών άλλων.με επαρκή αγανάκτηση.

.δεν με απασχολεί αν ο κόσμος θα βελτιωθεί.Γιατι δεν θα βελτιωθεί.

.

.

I am always amused by human stupidity attributing meaning to everything.

 it is the illusion that we control chaos.

I have learned not to be surprised. Everything can happen—or not.

When someone talks to me about betrayal, about passive ideals, I listen carefully, as you listen to someone repeating the same story with variations.

People rarely change; they find new words for the same weaknesses.

I admire morality as I admire a well-made piece of furniture: useful, aesthetically pleasing, but completely immobile in front of life that passes and wears it down.

I do not underestimate love. But I refuse to attribute eternity to it. It is a state, not a dogma. Some learn this early, others never.

I did not seek to understand the world. That way, I can endure it.

People are frightened if the things happening to them are not as dramatic as they would like. Because their shallowness would be revealed.

We sacrifice our peace for goals that, once achieved, disappoint us.

A slight irony softens life’s harshness.

Disappointment is the luxury of expecting something better.

Taking risks makes your choices more interesting.

Doubt is a sign of respect for reality. You respect its uncertainty.

I do not judge my actions in hindsight. Could they have been better? At the time, they were made with the judgment of the moment.

Ambition is a natural reaction to boredom.

Success transforms a person into a cautious one, afraid of losing it.

Time gradually takes away the superfluous, e.g., life.

Without dramatic manifestations, you recognize human folly.

Sarcasm is a form of emotional economy. You stop wasting feeling where an ironic remark suffices. It is not a lack of feeling, but a more realistic management of it.

It is terrible how much unhappiness the obsession to be happy can generate.

To feel morally superior, it suffices to point out the faults of others with sufficient indignation.

I do not care if the world will improve. Because it will not.

.

.

Je suis toujours amusé par la stupidité humaine qui attribue un sens à tout.

c’est l’illusion que nous contrôlons le chaos.

J’ai appris à ne pas être surpris. Tout peut arriver—ou ne pas arriver.

Quand quelqu’un me parle de trahison, d’idéaux passifs, je l’écoute attentivement, comme on écoute quelqu’un répéter la même histoire avec des variations.

Les gens changent rarement ; ils trouvent de nouveaux mots pour les mêmes faiblesses.

J’admire la morale comme j’admire un meuble bien fait : utile, esthétiquement agréable, mais complètement immobile devant la vie qui passe et l’use.

Je ne sous-estime pas l’amour. Mais je refuse de lui attribuer l’éternité. C’est un état, pas un dogme. Certains l’apprennent tôt, d’autres jamais.

Je n’ai pas cherché à comprendre le monde. Ainsi, je peux le supporter.

Les gens ont peur si ce qui leur arrive n’est pas aussi dramatique qu’ils le souhaitent. Car leur légèreté serait révélée.

Nous sacrifions notre tranquillité pour des objectifs qui, une fois atteints, nous déçoivent.

Une légère ironie adoucit la dureté de la vie.

La déception est le luxe d’attendre quelque chose de mieux.

Prendre des risques rend vos choix plus intéressants.

Le doute est un signe de respect pour la réalité. Vous respectez son incertitude.

Je ne juge pas mes actions a posteriori. Aurait-elles pu être meilleures ? À l’époque, elles ont été faites avec le jugement du moment.

L’ambition est une réaction naturelle à l’ennui.

Le succès transforme une personne en quelqu’un de prudent, qui craint de le perdre.

Le temps nous enlève progressivement le superflu, par exemple la vie.

Sans manifestations dramatiques, on reconnaît la folie humaine.

Le sarcasme est une forme d’économie émotionnelle. Vous cessez de gaspiller vos sentiments là où une remarque ironique suffit. Ce n’est pas un manque de sentiment, mais une gestion plus réaliste.

C’est terrible combien de malheur peut engendrer l’obsession d’être heureux.

Pour se sentir moralement supérieur, il suffit de signaler les défauts des autres avec une indignation suffisante.

Je ne me préoccupe pas de savoir si le monde s’améliorera. Parce qu’il ne s’améliorera pas.

.

.

Es amüsiert mich immer, dass menschliche Dummheit allem Bedeutung zuschreibt.

es ist die Illusion, dass wir das Chaos kontrollieren.

Ich habe gelernt, nicht überrascht zu sein. Alles kann passieren—oder nicht.

Wenn jemand mit mir über Verrat oder passive Ideale spricht, höre ich aufmerksam zu, wie man jemandem zuhört, der dieselbe Geschichte mit Variationen wiederholt.

Menschen ändern sich selten; sie finden neue Worte für die gleichen Schwächen.

Moral bewundere ich wie ein gut gefertigtes Möbelstück: nützlich, ästhetisch angenehm, aber völlig unbeweglich angesichts des Lebens, das vorbeigeht und es abnutzt.

Ich unterschätze die Liebe nicht. Aber ich weigere mich, ihr Ewigkeit zuzuschreiben. Sie ist ein Zustand, kein Dogma. Manche lernen das früh, andere nie.

Ich habe nicht versucht, die Welt zu verstehen. So kann ich sie ertragen.

Menschen erschrecken, wenn die Dinge, die ihnen passieren, nicht so dramatisch sind, wie sie es möchten. Denn dann würde ihre Leichtigkeit offenkundig.

Wir opfern unsere Ruhe für Ziele, die uns, sobald sie erreicht sind, enttäuschen.

Leichte Ironie mildert die Härte des Lebens.

Enttäuschung ist der Luxus, etwas Besseres zu erwarten.

Risiken einzugehen, macht deine Entscheidungen interessanter.

Zweifel ist ein Zeichen von Respekt vor der Realität. Man respektiert ihre Unsicherheit.

Ich urteile nicht nachträglich über meine Handlungen. Hätten sie besser sein können? Damals wurden sie mit dem Urteil des Moments getroffen.

Ehrgeiz ist eine natürliche Reaktion auf Langeweile.

Erfolg verwandelt einen Menschen in einen vorsichtigen, der Angst hat, ihn zu verlieren.

Die Zeit nimmt uns nach und nach das Überflüssige, z. B. das Leben.

Ohne dramatische Ausdrücke erkennt man die menschliche Torheit.

Sarkasmus ist eine Form der emotionalen Ökonomie. Man verschwendet keine Gefühle dort, wo eine ironische Bemerkung genügt. Es ist kein Mangel an Gefühl, sondern eine realistischere Verwaltung davon.

Es ist furchtbar, wie viel Unglück die Obsession, glücklich zu sein, erzeugen kann.

Um moralische Überlegenheit zu fühlen, genügt es, die Fehler anderer mit ausreichendem Unmut zu zeigen.

Es kümmert mich nicht, ob die Welt besser wird. Denn sie wird es nicht.

.

.

Mi diverte sempre la stupidità umana che attribuisce un significato a tutto. 

è l’illusione di controllare il caos.

Ho imparato a non stupirmi. Tutto può accadere—o non accadere.

Quando qualcuno mi parla di tradimento, di ideali passivi, lo ascolto attentamente, come si ascolta qualcuno che ripete la stessa storia con variazioni.

Le persone cambiano raramente; trovano nuove parole per le stesse debolezze.

Ammirare la morale è come ammirare un mobile ben fatto: utile, esteticamente piacevole, ma completamente immobile davanti alla vita che passa e lo logora.

Non sottovaluto l’amore. Ma rifiuto di attribuirgli eternità. È uno stato, non un dogma. Alcuni lo imparano presto, altri mai.

Non ho cercato di capire il mondo. Così posso sopportarlo.

Le persone hanno paura se le cose che accadono non sono così drammatiche come vorrebbero. Perché la loro leggerezza verrebbe rivelata.

Sacrifichiamo la nostra tranquillità per obiettivi che, una volta raggiunti, ci deludono.

Una leggera ironia attenua la durezza della vita.

La delusione è il lusso di aspettarsi qualcosa di meglio.

Correre dei rischi rende le tue scelte più interessanti.

Il dubbio è un segno di rispetto verso la realtà. Rispetti la sua incertezza.

Non giudico le mie azioni a posteriori. Avrebbero potuto essere migliori? All’epoca furono compiute con il giudizio del momento.

L’ambizione è una reazione naturale alla noia.

Il successo trasforma una persona in qualcuno di cauto, che teme di perderlo.

Il tempo ci toglie gradualmente il superfluo, ad esempio la vita.

Senza manifestazioni drammatiche si riconosce la follia umana.

Il sarcasmo è una forma di economia emotiva. Smetti di sprecare emozioni dove basta un’osservazione ironica. Non è mancanza di sentimento, ma una gestione più realistica.

È terribile quanta infelicità possa generare l’ossessione di essere felici.

Per sentirsi moralmente superiori, basta evidenziare i difetti degli altri con sufficiente indignazione.

Non mi interessa se il mondo migliorerà. Perché non migliorerà.

.

.

Siempre me divierte la estupidez humana que atribuye significado a todo.

es la ilusión de que controlamos el caos.

He aprendido a no sorprenderme. Todo puede suceder—o no.

Cuando alguien me habla de traición, de ideales pasivos, lo escucho atentamente, como escuchas a alguien que repite la misma historia con variaciones.

La gente rara vez cambia; encuentra nuevas palabras para las mismas debilidades.

Admiro la moral como admiro un mueble bien hecho: útil, estéticamente agradable, pero completamente inmóvil ante la vida que pasa y lo desgasta.

No subestimo el amor. Pero me niego a atribuirle eternidad. Es un estado, no un dogma. Algunos lo aprenden pronto, otros nunca.

No he buscado comprender el mundo. Así puedo soportarlo.

La gente se asusta si lo que les sucede no es tan dramático como les gustaría. Porque se revelaría su superficialidad.

Sacrificamos nuestra tranquilidad por metas que, al lograrlas, nos decepcionan.

Una ligera ironía suaviza la dureza de la vida.

La decepción es el lujo de esperar algo mejor.

Arriesgarse hace que tus elecciones sean más interesantes.

La duda es una señal de respeto hacia la realidad. Respetas su incertidumbre.

No juzgo mis acciones a posteriori. ¿Podrían haber sido mejores? En ese momento se realizaron con el juicio de la situación.

La ambición es una reacción natural al aburrimiento.

El éxito transforma a la persona en alguien cauteloso, que teme perderlo.

El tiempo nos quita gradualmente lo superfluo, por ejemplo, la vida.

Sin manifestaciones dramáticas, reconoces la necedad humana.

El sarcasmo es una forma de economía emocional. Dejas de malgastar sentimiento donde basta una observación irónica. No es falta de sentimiento, sino una gestión más realista.

Es terrible cuánta infelicidad puede generar la obsesión por ser feliz.

Para sentirse moralmente superior basta con señalar los defectos de los demás con suficiente indignación.

No me importa si el mundo mejorará. Porque no lo hará.

.

.

Sempre me diverte a estupidez humana que atribui significado a tudo.

é a ilusão de que controlamos o caos.

Aprendi a não me surpreender. Tudo pode acontecer—ou não.

Quando alguém me fala sobre traição, sobre ideais passivos, ouço atentamente, como se ouve alguém repetir a mesma história com variações.

As pessoas raramente mudam; encontram novas palavras para as mesmas fraquezas.

Admiro a moral como admiro um móvel bem feito: útil, esteticamente agradável, mas completamente imóvel diante da vida que passa e o desgasta.

Não subestimo o amor. Mas recuso atribuir-lhe eternidade. É um estado, não um dogma. Alguns aprendem cedo, outros nunca.

Não busquei compreender o mundo. Assim posso suportá-lo.

As pessoas se assustam se as coisas que acontecem com elas não são tão dramáticas quanto gostariam. Pois seria revelada sua leveza.

Sacrificamos nossa tranquilidade por metas que, uma vez alcançadas, nos decepcionam.

Uma leve ironia suaviza a dureza da vida.

A decepção é o luxo de esperar algo melhor.

Arriscar torna suas escolhas mais interessantes.

A dúvida é um sinal de respeito pela realidade. Você respeita sua incerteza.

Não julgo minhas ações retrospectivamente. Poderiam ter sido melhores? Naquele momento, foram feitas com o julgamento da situação.

A ambição é uma reação natural ao tédio.

O sucesso transforma a pessoa em alguém cauteloso, que teme perdê-lo.

O tempo nos tira gradualmente o supérfluo, por exemplo, a vida.

Sem manifestações dramáticas, reconhece-se a tolice humana.

O sarcasmo é uma forma de economia emocional. Você para de desperdiçar sentimentos onde uma observação irônica basta. Não é falta de sentimento, mas uma gestão mais realista.

É terrível quanta infelicidade a obsessão por ser feliz pode gerar.

Para sentir superioridade moral basta apontar os defeitos dos outros com indignação suficiente.

Não me importa se o mundo melhorará. Porque não melhorará.

.

.

.