.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Το fatal motivo τού μαέστρου
(Beethoven Symphony no.5)
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Το fatal motivo τού μαέστρου
(Beethoven Symphony no.5)
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Ο μαέστρος στάθηκε ακίνητος μπροστά στην ορχήστρα,τα χέρια χαμηλωμένα.Η αίθουσα ήταν γεμάτη.
Εκείνος όμως ήταν μέσα σε ένα δωματιο όπου δυο άνθρωποι έχουν μόλις ανταλλάξει τις τελευταίες τους λέξεις.
Ανάμεσα στα αναλόγια οι μουσικοί περίμεναν το πρώτο νεύμα.
Για εκείνον το fatal motivo είχε ήδη ακουστεί.
Οι τεσσερες νοτες τού fatal motivo της 5ης Συμφωνίας τού Μπετόβεν,τα τρία σύντομα χτυπήματα και το ένα παρατεταμένο,τα-τα-τα-
τααα ,δεν ήταν γι’ αυτόν απλα μουσική φράση. Ήταν ένας χτύπος στην πόρτα που δεν θα άνοιγε ποτέ πια.
Σήκωσε αργά το δεξί του χέρι και,έδωσε το σύνθημα.Τα έγχορδα όρμησαν,το μοτίβο ξεπήδησε από το σκοτάδι σαν ετυμηγορία.
Την ίδια στιγμή,στο εσωτερικό του, ξανακούσε η φωνή τής γυναίκας του,καθαρή και σταθερή,όπως εκείνο το απόγευμα που τού είπε πως δεν μπορούσε πια να ζει μαζί του
Στην αρχή,όπως και στο πρώτο μέρος τής Συμφωνίας,Allegro con brio,όλα ηταν γεμάτα υπόσχεση. Θυμήθηκε τα πρώτα χρόνια τού γάμου τους: την ενθουσιώδη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να τους χωρισει.
Εκείνη τον παρακολουθούσε στις πρόβες, καθισμένη στην άδεια αίθουσε,ακούγοντας τον. Του χαμογελούσε όταν τελείωνε.
Ο μαέστρος διηύθυνε σημειώνοντας με ακρίβεια,η ορχήστρα ακολουθούσε πιστά.
Στο μυαλό του η ένταση τών καβγάδων τους που δεν είχαν ποτέ λύση.
Οπως μια νότα που δεν βρίσκει ποτέ την κατάλληλη αρμονία για να καταλήξει.
Σο δεύτερο μέρος τής Συμφωνίας, Andante con moto,το πιο λυρικό, επέστρεψαν οι αναμνήσεις τών προσπαθειών τους να συμφιλιωθούν.Εκδρομες,
δείπνα,συζητησεις.
Το fatal motivo δεν ακουγόταν καθαρά σ’ αυτό το μέρος,όμως η σκιά του υπήρχε παντού,κρυμμένη πίσω από τις αρμονίες.
Όταν ήρθε το τρίτο μέρος,το σκοτεινό scherzo,ένιωσε ένα ρίγος. Εδώ, ο Μπετόβεν παίζει με την απειλή, με το χαμηλόφωνο βάρος που προαναγγέλλει την έκρηξη.
Εκεί ακριβώς θυμόταν τις τελευταίες τους μέρες μαζί.Δεν φώναζαν πια. Η σιωπή είχε αντικαταστήσει την οργή. Εκείνη μάζευε αργά τα πράγματά της,κι εκείνος σιωπηλος την εβλεπε.
Το fatal motivo επέστρεφε υπόγεια,με τη βεβαιότητα ότι κάτι τελειώνει,ακόμη κι αν δεν ειπωθεί.
Στην κορύφωση,καθώς η Συμφωνία περνούσε θριαμβευτικά στο τέταρτο μέρος,Allegro,τα χέρια του υψώθηκαν με δύναμη. Οι ακροατές ένιωθαν τη λύτρωση να πλησιάζει. Εκείνος, όμως, καταλάβαινε το βηματισμό τού χωρισμού τους.Το τελευταίο τους βλέμμα.Όλα έχουν τελειωσει,καθώς η ορχήστρα πλησίαζε στο τέλος της.
Η τελευταία συγχορδία αντήχησε επιβλητικά. Ο μαέστρος κράτησε τα χέρια του ψηλά για λίγα δευτερόλεπτα, αφήνοντας τον ήχο να σβήσει εντελώς.
Η αίθουσα ξεσπασε σε χειροκροτήματα,αλλά εκείνος παρέμεινε ακίνητος.
Έβλεπε τη γυναίκα του να απομακρυνεται.Καμία πια προσδοκία γυρισμού. Κατέβασε αργά τα χέρια, υποκλίθηκε.
Η Συμφωνία νο.5 τού Μπετόβεν είχε ολοκληρωθει,αλλά και ένας fatal κύκλος τής ζωής του.
.
.
The Conductor’s Fatal Motif
(Beethoven Symphony No. 5)
The conductor stood still in front of the orchestra, his hands lowered. The hall was full.
Yet he was inside a room where two people had just exchanged their final words.
Among the music stands, the musicians waited for the first cue.
For him, the fatal motif had already been heard.
The four notes of the fatal motif of Beethoven’s Fifth Symphony—the three short beats and the one long, ta-ta-ta-taa—were not just a musical phrase for him. They were a knock on a door that would never open again.
He slowly raised his right hand and gave the signal. The strings surged forward, and the motif leapt from the darkness like a verdict.
At the same moment, inside him, he heard his wife’s voice again, clear and steady, just like that afternoon when she told him she could no longer live with him.
At first, as in the first movement of the Symphony, Allegro con brio, everything was full of promise. He remembered the early years of their marriage: the enthusiastic certainty that nothing could separate them.
She would watch him during rehearsals, sitting in the empty hall, listening. She would smile at him when he finished.
The conductor led with precision, and the orchestra followed faithfully.
In his mind, the tension of their unresolved arguments played on.
Like a note that can never find the right harmony to resolve.
In the second movement, Andante con moto, the most lyrical, memories of their attempts at reconciliation returned—trips, dinners, conversations.
The fatal motif was not heard clearly in this part, yet its shadow lingered everywhere, hidden behind the harmonies.
When the third movement, the dark Scherzo, arrived, he felt a shiver. Here, Beethoven plays with threat, with the low-toned weight that presages the explosion.
Exactly there, he remembered their last days together. They no longer shouted. Silence had replaced anger. She gathered her things slowly, and he watched her in silence.
The fatal motif returned subtly, with the certainty that something was ending, even if unspoken.
At the climax, as the Symphony triumphantly moved into the fourth movement, Allegro, his hands rose with force. The audience felt the approach of release. He, however, understood the rhythm of their separation. Their last glance. Everything was over as the orchestra neared the end.
The final chord resounded majestically. The conductor held his hands high for a few seconds, letting the sound die away completely.
The hall erupted in applause, but he remained motionless.
He saw his wife walk away. No more hope of return. He slowly lowered his hands and bowed.
Beethoven’s Fifth Symphony had concluded, but so had a fatal cycle of his life.
.
.
Le motif fatal du chef d’orchestre
(Symphonie n°5 de Beethoven)
Le chef d’orchestre resta immobile devant l’orchestre, les mains abaissées. La salle était pleine.
Pourtant, il se trouvait dans une pièce où deux personnes venaient d’échanger leurs dernières paroles.
Parmi les pupitres, les musiciens attendaient le premier signe.
Pour lui, le motif fatal avait déjà résonné.
Les quatre notes du motif fatal de la Cinquième Symphonie de Beethoven—trois brèves et une longue, ta-ta-ta-taa—n’étaient pas seulement une phrase musicale. C’était un coup à une porte qui ne s’ouvrirait jamais.
Il leva lentement la main droite et donna le signal. Les cordes bondirent, le motif surgit de l’obscurité comme un verdict.
Au même instant, à l’intérieur de lui, il entendit à nouveau la voix de sa femme, claire et stable, comme cet après-midi où elle lui dit qu’elle ne pouvait plus vivre avec lui.
Au début, comme dans le premier mouvement de la Symphonie, Allegro con brio, tout était plein de promesses. Il se souvenait des premières années de leur mariage : la certitude enthousiaste que rien ne pourrait les séparer.
Elle l’observait pendant les répétitions, assise dans la salle vide, l’écoutant. Elle lui souriait à la fin.
Le chef dirigeait avec précision, et l’orchestre suivait fidèlement.
Dans son esprit, la tension de leurs disputes sans solution jouait encore.
Comme une note qui ne trouve jamais l’harmonie juste pour se résoudre.
Dans le deuxième mouvement, Andante con moto, le plus lyrique, les souvenirs de leurs tentatives de réconciliation revenaient : excursions, dîners, conversations.
Le motif fatal ne se faisait pas entendre clairement dans cette partie, mais son ombre était partout, cachée derrière les harmonies.
Lorsque le troisième mouvement, le sombre Scherzo, arriva, un frisson le parcourut. Ici, Beethoven joue avec la menace, avec le poids grave annonçant l’explosion.
À ce moment précis, il se souvenait de leurs derniers jours ensemble. Ils ne criaient plus. Le silence avait remplacé la colère. Elle rassemblait lentement ses affaires, et lui la regardait en silence.
Le motif fatal revenait subtilement, avec la certitude que quelque chose se terminait, même sans être dit.
Au sommet, lorsque la Symphonie passa triomphalement au quatrième mouvement, Allegro, ses mains se levèrent avec force. Le public sentait l’approche de la libération. Lui, cependant, comprenait le rythme de leur séparation. Leur dernier regard. Tout était fini alors que l’orchestre approchait de la fin.
L’accord final résonna majestueusement. Le chef garda ses mains levées quelques secondes, laissant le son disparaître complètement.
La salle éclata en applaudissements, mais il resta immobile.
Il vit sa femme s’éloigner. Plus aucun espoir de retour. Il abaissa lentement ses mains et s’inclina.
La Cinquième Symphonie de Beethoven était terminée, mais aussi un cycle fatal de sa vie.
.
.
Das fatale Motiv des Dirigenten
(Beethovens Symphonie Nr. 5)
Der Dirigent stand unbeweglich vor dem Orchester, die Hände gesenkt. Der Saal war voll.
Doch er befand sich in einem Raum, in dem zwei Menschen gerade ihre letzten Worte ausgetauscht hatten.
Zwischen den Notenständern warteten die Musiker auf das erste Zeichen.
Für ihn war das fatale Motiv bereits gehört worden.
Die vier Noten des fatalen Motivs der 5. Symphonie Beethovens – drei kurze Schläge und ein langer, ta-ta-ta-taa – waren für ihn nicht einfach nur eine musikalische Phrase. Sie waren ein Klopfen an eine Tür, die niemals wieder geöffnet werden würde.
Langsam hob er die rechte Hand und gab das Signal. Die Streicher stürmten vor, das Motiv sprang aus der Dunkelheit wie ein Urteil.
Zur gleichen Zeit hörte er in sich die Stimme seiner Frau wieder, klar und fest, wie an jenem Nachmittag, als sie ihm sagte, dass sie nicht mehr mit ihm leben könne.
Am Anfang, wie im ersten Satz der Symphonie, Allegro con brio, war alles voller Versprechen. Er erinnerte sich an die ersten Jahre ihrer Ehe: die begeisterte Gewissheit, dass nichts sie trennen könnte.
Sie beobachtete ihn bei den Proben, saß im leeren Saal und hörte zu. Sie lächelte ihn an, wenn er fertig war.
Der Dirigent leitete präzise, das Orchester folgte treu.
In seinem Geist spielte die Spannung ihrer ungelösten Streitereien weiter.
Wie eine Note, die nie die richtige Harmonie findet, um zu enden.
Im zweiten Satz, Andante con moto, dem lyrischsten, kehrten die Erinnerungen an ihre Versuche der Versöhnung zurück – Ausflüge, Abendessen, Gespräche.
Das fatale Motiv war in diesem Teil nicht deutlich zu hören, doch sein Schatten war überall, verborgen hinter den Harmonien.
Als der dritte Satz, das dunkle Scherzo, kam, lief ihm ein Schauer über den Rücken. Hier spielt Beethoven mit der Bedrohung, mit der tiefen Schwere, die die Explosion ankündigt.
Genau dort erinnerte er sich an ihre letzten gemeinsamen Tage. Sie schrien nicht mehr. Die Stille hatte den Zorn ersetzt. Sie packte langsam ihre Sachen, und er sah ihr schweigend zu.
Das fatale Motiv kehrte unterschwellig zurück, mit der Gewissheit, dass etwas endet, auch wenn es nicht ausgesprochen wird.
Am Höhepunkt, als die Symphonie triumphierend in den vierten Satz, Allegro, überging, hoben sich seine Hände kraftvoll. Das Publikum spürte die nahende Erlösung. Er jedoch verstand den Takt ihrer Trennung. Ihr letzter Blick. Alles war vorbei, als das Orchester dem Ende nahte.
Der letzte Akkord erklang majestätisch. Der Dirigent hielt seine Hände einige Sekunden hoch und ließ den Klang vollständig verklingen.
Der Saal brach in Applaus aus, doch er blieb regungslos.
Er sah, wie seine Frau sich entfernte. Keine Hoffnung auf Rückkehr. Langsam senkte er die Hände und verbeugte sich.
Beethovens 5. Symphonie war beendet, aber auch ein fataler Zyklus seines Lebens.
.
.
Il motivo fatale del direttore d’orchestra
(Sinfonia n.5 di Beethoven)
Il direttore rimase immobile davanti all’orchestra, le mani abbassate. La sala era piena.
Eppure si trovava in una stanza dove due persone avevano appena scambiato le loro ultime parole.
Tra i leggii, i musicisti aspettavano il primo segnale.
Per lui, il motivo fatale era già stato ascoltato.
Le quattro note del motivo fatale della Quinta Sinfonia di Beethoven – tre brevi e una lunga, ta-ta-ta-taa – non erano per lui solo una frase musicale. Erano un colpo alla porta che non si sarebbe mai più aperta.
Alzò lentamente la mano destra e diede il segnale. Gli archi si lanciarono, il motivo balzò dall’oscurità come un verdetto.
Allo stesso momento, dentro di sé, udì di nuovo la voce di sua moglie, chiara e ferma, come quel pomeriggio in cui gli disse che non poteva più vivere con lui.
All’inizio, come nel primo movimento della Sinfonia, Allegro con brio, tutto era pieno di promesse. Ricordava i primi anni di matrimonio: la certezza entusiasta che nulla li avrebbe separati.
Lei lo osservava durante le prove, seduta nella sala vuota, ascoltando. Gli sorrideva quando terminava.
Il direttore dirigeva con precisione e l’orchestra seguiva fedelmente.
Nella sua mente, la tensione delle loro discussioni irrisolte continuava a risuonare.
Come una nota che non trova mai l’armonia giusta per risolversi.
Nel secondo movimento, Andante con moto, il più lirico, ritornarono i ricordi dei loro tentativi di riconciliazione: gite, cene, conversazioni.
Il motivo fatale non si udiva chiaramente in questa parte, ma la sua ombra era ovunque, nascosta dietro le armonie.
Quando arrivò il terzo movimento, il oscuro Scherzo, sentì un brivido. Qui Beethoven gioca con la minaccia, con il peso basso che preannuncia l’esplosione.
Proprio lì ricordava i loro ultimi giorni insieme. Non urlavano più. Il silenzio aveva sostituito la rabbia. Lei raccoglieva lentamente le sue cose, e lui la osservava in silenzio.
Il motivo fatale ritornava sottilmente, con la certezza che qualcosa stava finendo, anche se non detto.
Al culmine, mentre la Sinfonia passava trionfalmente al quarto movimento, Allegro, le sue mani si alzarono con forza. Il pubblico percepiva l’avvicinarsi della liberazione. Lui, invece, comprendeva il ritmo della loro separazione. Il loro ultimo sguardo. Tutto era finito, mentre l’orchestra si avvicinava alla fine.
L’ultimo accordo risuonò maestoso. Il direttore mantenne le mani sollevate per qualche secondo, lasciando che il suono svanisse completamente.
La sala esplose in applausi, ma lui rimase immobile.
Vide sua moglie allontanarsi. Nessuna speranza di ritorno. Abbassò lentamente le mani e si inchinò.
La Quinta Sinfonia di Beethoven era finita, ma anche un ciclo fatale della sua vita.
.
.
El motivo fatal del director
(Sinfonía nº5 de Beethoven)
El director permaneció inmóvil frente a la orquesta, con las manos bajas. La sala estaba llena.
Sin embargo, él estaba dentro de una habitación donde dos personas acababan de intercambiar sus últimas palabras.
Entre los atriles, los músicos esperaban la primera señal.
Para él, el motivo fatal ya se había escuchado.
Las cuatro notas del motivo fatal de la Quinta Sinfonía de Beethoven —tres golpes cortos y uno largo, ta-ta-ta-taa— no eran solo una frase musical. Eran un golpe en una puerta que nunca volvería a abrirse.
Levantó lentamente la mano derecha y dio la señal. Los instrumentos de cuerda irrumpieron, y el motivo saltó de la oscuridad como un veredicto.
Al mismo tiempo, en su interior, volvió a escuchar la voz de su esposa, clara y firme, como aquella tarde en que le dijo que ya no podía vivir con él.
Al principio, como en el primer movimiento de la Sinfonía, Allegro con brio, todo estaba lleno de promesas. Recordó los primeros años de su matrimonio: la entusiasta certeza de que nada podría separarlos.
Ella lo observaba durante los ensayos, sentada en la sala vacía, escuchándolo. Le sonreía al terminar.
El director dirigía con precisión, y la orquesta seguía fielmente.
En su mente, la tensión de sus discusiones sin resolver persistía.
Como una nota que nunca encuentra la armonía adecuada para concluir.
En el segundo movimiento, Andante con moto, el más lírico, regresaron los recuerdos de sus intentos de reconciliación: excursiones, cenas, conversaciones.
El motivo fatal no se escuchaba claramente en esta parte, pero su sombra estaba en todas partes, oculta tras las armonías.
Cuando llegó el tercer movimiento, el oscuro Scherzo, sintió un escalofrío. Aquí, Beethoven juega con la amenaza, con el peso grave que anuncia la explosión.
Justo allí recordó sus últimos días juntos. Ya no gritaban. El silencio había reemplazado la ira. Ella recogía lentamente sus cosas, y él la miraba en silencio.
El motivo fatal regresaba subrepticiamente, con la certeza de que algo estaba terminando, aunque no se dijera.
En el clímax, cuando la Sinfonía pasó triunfalmente al cuarto movimiento, Allegro, sus manos se levantaron con fuerza. El público sentía la cercanía de la liberación. Él, sin embargo, comprendía el ritmo de su separación. Su última mirada. Todo había terminado cuando la orquesta se acercaba al final.
El acorde final resonó majestuoso. El director mantuvo las manos levantadas unos segundos, dejando que el sonido se apagase por completo.
La sala estalló en aplausos, pero él permaneció inmóvil.
Vio a su esposa alejarse. Ninguna esperanza de retorno. Bajó lentamente las manos e hizo una reverencia.
La Quinta Sinfonía de Beethoven había concluido, pero también un ciclo fatal de su vida.
.
.
O motivo fatal do maestro
(Sinfonia nº5 de Beethoven)
O maestro ficou imóvel diante da orquestra, com as mãos baixas. A sala estava cheia.
No entanto, ele estava dentro de uma sala onde duas pessoas acabaram de trocar suas últimas palavras.
Entre os estandartes, os músicos esperavam o primeiro sinal.
Para ele, o motivo fatal já tinha sido ouvido.
As quatro notas do motivo fatal da Quinta Sinfonia de Beethoven — três batidas curtas e uma longa, ta-ta-ta-taa — não eram apenas uma frase musical. Eram uma batida numa porta que nunca mais se abriria.
Ele levantou lentamente a mão direita e deu o sinal. As cordas avançaram, e o motivo saltou da escuridão como um veredicto.
Ao mesmo tempo, em seu interior, ouviu novamente a voz de sua esposa, clara e firme, como naquela tarde em que lhe disse que não podia mais viver com ele.
No início, como no primeiro movimento da Sinfonia, Allegro con brio, tudo estava cheio de promessa. Lembrou-se dos primeiros anos de seu casamento: a entusiástica certeza de que nada poderia separá-los.
Ela o observava durante os ensaios, sentada na sala vazia, ouvindo. Sorriu para ele ao terminar.
O maestro conduzia com precisão, e a orquestra seguia fielmente.
Em sua mente, a tensão de suas discussões sem solução persistia.
Como uma nota que nunca encontra a harmonia certa para se resolver.
No segundo movimento, Andante con moto, o mais lírico, retornaram as lembranças de suas tentativas de reconciliação: passeios, jantares, conversas.
O motivo fatal não se ouvia claramente nesta parte, mas sua sombra estava em toda parte, escondida por trás das harmonias.
Quando chegou o terceiro movimento, o sombrio Scherzo, sentiu um arrepio. Aqui Beethoven brinca com a ameaça, com o peso grave que anuncia a explosão.
Exatamente ali, ele lembrou-se dos últimos dias juntos. Já não gritavam. O silêncio substituíra a raiva. Ela recolhia suas coisas lentamente, e ele a observava em silêncio.
O motivo fatal retornava sutilmente, com a certeza de que algo estava terminando, mesmo sem ser dito.
No clímax, quando a Sinfonia passou triunfalmente para o quarto movimento, Allegro, suas mãos se levantaram com força. O público sentia a chegada da libertação. Ele, porém, compreendia o ritmo da separação deles. O último olhar. Tudo tinha acabado, enquanto a orquestra se aproximava do final.
O acorde final ressoou majestosamente. O maestro manteve as mãos levantadas por alguns segundos, deixando o som desaparecer completamente.
A sala irrompeu em aplausos, mas ele permaneceu imóvel.
Viu sua esposa se afastar. Nenhuma esperança de retorno. Baixou lentamente as mãos e fez uma reverência.
A Quinta Sinfonia de Beethoven tinha sido concluída, mas também um ciclo fatal de sua vida.
.
.
.
Ludwig van Beethoven, Symphony No. 5,Fate Symphony,
Christian Thielemann with the Vienna Philharmonic in the Wiener Musikverein.
https://youtu.be/q_kw904K2bw?si=jXEM40TJ6ZeC8SOb
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου