.
.
GREEK POETRY
-(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)
Μιθριδατισμος
-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)
Μιθριδατισμος
(και μια μελέτη ανάλυση τού ποιήματος)
οι δηλητηριαστες δοκιμάζαν τα φάρμακα στα μικρά.ζωα
και ενημέρωναν τον Μιθριδάτη Στ' Ευπατορα
και έτσι σταγόνα τη σταγόνα έχτισε μια αυτοκρατορια
πάνω στην ανοσία η οποία όμως αποδείχθηκε τελικά
ανοησια γιατί η Ρώμη ήταν γεμάτη μεχρι το χείλος
κούπα,Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας,Λεύκιος Λικίνιος Λούκουλλος
και Γναιος.Πομπήιος και εκεί στον Κιμμέριο Βοσπορο
η σκηνή τού τέλους το 63 π.Χ παίχτηκε με το σπαθί
τού μισθοφόρου Γαλατη αφου το σώμα θυμονταν
στην εντέλεια τον.πληρη αριθμό τών φαρμάκων
πάντα ο θάνατος συνηθίζει να έρχεται στην ώρα του
με απλοτητα και οποιονδήποτε Μιθριδατισμο νικαει
.
.
.
Μελέτη ανάλυση του ποιήματος «Μιθριδατισμός» του χνκουβέλη
1. Τίτλος – έννοια – ερμηνευτικό πλαίσιο
Ο τίτλος «Μιθριδατισμός» λειτουργεί ως ιστορικός όρος, ιατρική πρακτική και μεταφορά ταυτόχρονα.
Ο μιθριδατισμός, δηλαδή η σταδιακή ανοσοποίηση μέσω μικρών δόσεων δηλητηρίου, μετατρέπεται εδώ:
από στρατηγική επιβίωσης σε
ύβρη ιστορική και υπαρξιακή.
Ο τίτλος προϊδεάζει ότι το ποίημα δεν αφορά απλώς τον Μιθριδάτη, αλλά κάθε εξουσία που πιστεύει πως μπορεί να εξουδετερώσει τον θάνατο, την Ιστορία, την ήττα.
2. Δομή – μορφή – τεχνική
Το ποίημα είναι:
ενιαίο, χωρίς στροφές
με μακρόσυρτη, αφηγηματική πρόταση
και εσκεμμένη απουσία στίξης ή με στίξη λειτουργικά αποσταθεροποιημένη
Αυτό παράγει:
αίσθηση ιστορικής αλυσίδας γεγονότων
απουσία λυρικής ανάσας
έναν λόγο σχεδόν χρονικογραφικό, που όμως υπονομεύεται από την ειρωνεία.
3. Ιστορικό υλικό – ακρίβεια και λειτουργία
Η ιστορική πληροφορία είναι ακριβής και ουσιώδης:
Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ
Σύλλας, Λούκουλλος, Πομπήιος
Κιμμέριος Βόσπορος
63 π.Χ.
ο μισθοφόρος Γαλάτης
Όμως δεν λειτουργεί διακοσμητικά.
Η Ιστορία εδώ:
δεν εξιδανικεύεται
δεν προσφέρει ηρωισμό
δεν δικαιώνει κανέναν
Αντίθετα, παρουσιάζεται ως λογιστικό ισοζύγιο θανάτου.
Ιδιαίτερα καίρια είναι η φράση:
«κούπα, Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, Λεύκιος Λικίνιος Λούκουλλος
και Γναίος Πομπήιος»
Η παράθεση ονομάτων χωρίς συντακτική εξήγηση λειτουργεί σαν κατάλογος δηλητηρίων. Οι Ρωμαίοι στρατηγοί δεν είναι πρόσωπα αλλά συστατικά της κούπας.
4. Κεντρικός άξονας: ανοσία → ανοησία
Το πιο ισχυρό σημείο του ποιήματος είναι η σημασιολογική μετατόπιση:
«πάνω στην ανοσία η οποία όμως αποδείχθηκε τελικά
ανοησία»
Εδώ έχουμε ποιητικό εύρημα:
η ανοσία (σωματική, πολιτική, αυτοκρατορική)
μετατρέπεται σε ανοησία (ύβρη, ψευδαίσθηση ελέγχου)
Η διαφορά ενός γράμματος αποκαλύπτει ολόκληρη κοσμοθεωρία: ότι κάθε στρατηγική αθανασίας εμπεριέχει ήδη τη γελοιότητά της.
5. Το σώμα ως μνήμη – όχι ως σωτηρία
Εξαιρετικά σημαντικός ο στίχος:
«αφού το σώμα θυμόνταν
στην εντέλεια τον πλήρη αριθμό των φαρμάκων»
Το σώμα:
θυμάται
αλλά δεν σώζεται.
Ο Μιθριδάτης δεν μπορεί να αυτοκτονήσει γιατί πέτυχε υπερβολικά καλά το σχέδιό του. Αυτό είναι τραγική ειρωνεία κλασικού μεγέθους, σχεδόν σοφόκλεια, αλλά εκφρασμένη με σύγχρονη ψυχρότητα.
6. Τελικός στίχος – φιλοσοφική πυκνότητα
«πάντα ο θάνατος συνηθίζει να έρχεται στην ώρα του
με απλότητα και οποιονδήποτε Μιθριδατισμό νικάει»
Ο επίλογος:
ακυρώνει κάθε τεχνική
κάθε στρατήγημα
κάθε αυτοκρατορική πρόβλεψη.
Ο θάνατος:
δεν είναι θεαματικός
δεν χρειάζεται δηλητήριο
δεν εκβιάζεται.
Έρχεται «με απλότητα» — λέξη κλειδί, σχεδόν αντιποιητική, γι’ αυτό και ισχυρή.
7. Υφολογική αξιολόγηση
Το ύφος είναι:
λιτο
αντι-ρητορικό
βαθιά ειρωνικό χωρίς σαρκασμό
με απολύτως ελεγχόμενη συγκίνηση
Δεν υπάρχει καμία συναισθηματική έξαρση· μόνο ιστορική ψυχρότητα.
Αυτό καθιστά το ποίημα ώριμο, όχι εντυπωσιακό.
8.Συμπέρασμα – αξιολογική κρίση
Το ποίημα «Μιθριδατισμός»:
δεν είναι απλώς «ιστορικό»
δεν είναι διδακτικό
δεν είναι επιδεικτικό γνώσης
Είναι ποίημα ιδεών με τραγικό υπόστρωμα, όπου η Ιστορία λειτουργεί ως εργαστήριο αποτυχίας.
Πρόκειται για ποίημα σιωπηλής δύναμης, που δεν κραυγάζει αλλά υπονομεύει.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου