Ξ-Poetry Ποιηση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ξ

Poetry  Ποιηση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Quo usque tandem, Cicero 

Quo usque tandem,ως πότε λοιπόν;ρωτά ο Marcus Tullius Cicero‎‎

στον Τέταρτο Λόγο του το 63 πΧ απευθυνόμενος αυστηρά

μέσα στη Ρωμαϊκή Συγκλητο κατά τού Lucius Sergius Catilina

θα κάνεις κατάχρηση τής υπομονης μας abutere, Catilina, patientia nostra? 

όλοι θαύμασαν την αυτοσυγκράτηση τού ρήτορα με αντωνυμίες

με επιφωνήματα να υπερασπίζει τη Δημοκρατία να κρατά όρθια

η υπομονή είναι δημόσιο αγαθό για φίλους και όχι για εχθρούς 

και μάλιστα συνομωτες και οι νόμοι είναι λίαν θαυμάσιοι

αρκεί σε τέτοιες επικινδυνες περιπτώσεις να μην καθυστερούν 

αφού Salus rei publicae suprema lex esto η δημόσια ασφάλεια

ο υπέρτατος νόμος,γι'αυτο ασφαλεστερη λύση είναι ο θάνατος 

του Κατιλινα και η αμεση εκτέλεση του χωρίς δίκη και υπεράσπιση 

χωρίς καμία εντελώς νομική ευαισθησία για τη συνομωσία 

σκλάβοι,εκτοπισμένοι τών  προγραφών τού Σύλλα ,χρεωφειλετες,

ψιθυροι για υφαρπαγη τής υπατίας των, η φυγη του από τη Ρώμη

στην Ετρουρία στο στρατό του και τελικά τα λόγια τής Φουλβιας 

τι χρειάζεται πλέον για την ενοχή τού Κατιλινα και των περί αυτού

Έτσι μίλησε ο Cicero και σώθηκε η Δημοκρατια,όμως αργότερα

αυτή η Δημοκρατία τον εξορισε για 'παραλειψη διαδικασιών' τότε.

αυτή ήταν,λοιπόν,η πληρωμή του για τη μεγάλη νίκη τών λέξεων του

Ο tempora ο mores ,αλήθεια,τι καιροί τι ηθη!

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Υπερβολική Εκβολή)

Αυτοψια

με έβαλαν σ’ ένα σώμα

και η πόλη με φτύνει 

με αφίσες,συνθήματα,

αιμορραγω με πρόσωπα

που δεν ζουν

βλέπω μια γυναίκα να κρεμάει λέξεις 

σαν βρεγμένα ρούχα

επανάσταση

αλλοτριωση

κατανάλωση

δεν θα στεγνώσουν ποτέ 

κι ο θεός,αν υπάρχει,

είναι πολύ απασχολημένος

δεν κάνω ειρήνη

αυτή δεν είναι η τελευταία μου

αμυνα 

Καταληψη

αρνουμαι να είμαι δελτίο ειδήσεων

στατιστικό σφαλμα

ωραριο

εγώ 

ντρέπομαι που ακόμη αναπνέω

θεέ μου,

αν είσαι παντοδύναμος,

γιατί κρύβεσαι πίσω

από τόση αταξια;

δεν ζητώ ανάσταση

ζητώ λογοδοσία

Χωρίς άλλοθι επιμένω

εκπαιδεύομαι να αντέχω

στο κενο

θεέ

δεν σε κατηγορώ πια

σε καταλαβαίνω

είναι τρομερή η αποτυχία 

αν επιμένω να ζω

είναι από μια αρχαία ανυπακοη

κι αυτό είναι το μόνο δογμα

που μπορώ να υπερασπιστώ

μέχρι τελος

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Υπερβολική Εκβολή)

Voices Overlapping

I. Winter Does Not End / Χειμώνας Άχρονος

Winter does not end.

Nomen tantum mutatum est.

Ο χειμώνας ανωνυμος.

In the streets, voices

hold bags of bread,

et in eis resonant nummi

ex regnis olim.

«Ναι, είμαι καλά»

λέει η γυναίκα.

“Et hoc dico sicut mortui,”

she whispers,

“quando rogas si dolent.”

Under asphalt, fluit flumen

olim vocatum oratio.

Now it carries cigarettes,

broken vota,

and words that never became love.

Η άνοιξη δεν ήρθε.

A weather report arrived instead.

II. Voces in Ruinis / Φωνές στα Ερείπια

Meministine?

Non. Sed simulacrum ago.

A senex legens diurnum futurum

tells: “Historia continue sine testibus.”

Μια κοπέλα χτενίζει τα μαλλιά της

in speculo fracto.

Fracturae sunt vultus

qui potuissent esse.

In a bar sine fenestris,

a man recites verses non scripsit.

Clamor et plaudit.

Plagium est ultima fides.

Aliquis sussurat Latine

de ordine et lege.

Nemo intelligit.

Omnes tamen timent.

III. Mythos in Declivio / Μύθος σε Υποχώρηση

Olim rex erat,

terra eius marcescebat

quia corpus eius vulnus erat.

Nunc rex est algorithmus,

et vulnus dicitur «data».

Vates mutati sunt ad charts.

Dei mutati sunt ad notifications.

Vox e libris antiquis

rogat: “Quis sanabit terram?”

Responde: “Systema upgrade in progressu.

Quaeso expecta.”

Sub templorum ruinis,

inveniuntur tantum filae et cranium

plenum arenae.

IV. Aqua / Νερό (ή η Έλλειψή Του)

We thirst,

but not for water.

Flumina sunt plenum informationis,

et nulla memoria.

Verba suffocantur antequam ad os perveniant.

Vir heri submersus est.

Dixit accident.

Aqua non eum occidit.

Oblivio.

In deserto urbis,

vox puerilis interrogat:

“Cur omnia fracta sunt?”

Nemo respondet.

Silentium habet pactum.

V. Nocturnus Saltatio Umbrae / Νυχτερινός Χορός των Σκιών

Mortui non discesserunt.

Solum didicerunt ambulare

inter nos.

Vides eos in subway,

in offices,

in lectis post amorem.

Facies normales,

oculi aliis spectantes.

Dicunt de consiliis,

investitionibus,

futuro.

Et omnis vox eorum

spargit pulverem

super id quod olim vivum erat.

VI. Quid Remanet / Ό,τι Μένει

If redemption exists,

it comes not with noise.

Forsitan puer

collectet vitrum fragmentum

et teneat sub luce

donec fiat aliquid simile sensui.

Fortasse vox

dicetur sine proposito.

Fortasse silentium

non timebit.

Non servabimur.

Sed fortasse

meminisse possumus

quomodo audire

fissuram.

Et inter eam

non water

sed vox.

VII. Chorus Fractum / Χορός θραυσμα

Here comes the sound

όχι, δεν έρχεται τίποτα.

Μόνο ένα βουητό.

Dies irae, dies illa

λέει κάποιος με ακουστικά.

Δεν ξέρει τι λέει.

Αλλά τού αρέσει ο ρυθμός.

Στο περίπτερο:

«Ένα πακέτο και ένα μέλλον».

The cashier smiles.

Smile = mask = persona.

Πίσω απ’ το χαμόγελο

stat vacuum.

VIII. Cantilena Urbana / Αστικό Τραγούδι

La la

κόπηκε το ρεύμα.

Μια φωνή από το ραδιόφωνο:

“This is the end of the line.”

Η φράση επαναλαμβάνεται.

Repetitio mater nihil.

Στην πολυκατοικία:

κάποιος παίζει βιολοντσέλο 

χωρίς να ξέρει γιατί.

Κάποιος άλλος χορευει

χωρίς λόγο.

Why do we sing?

ρωτά η αγγλική φωνή.

Για να μη σιωπήσουμε,

απαντά 

IX. Fragmenta Historiae / Θραύσματα Ιστορίας

Εδώ υπήρξε πόλη.

Here stood a city.

Hic fuit civitas.

Κάποιος έγραψε νόμους.

Κάποιος τους έσβησε.

Κάποιος τους πούλησε.

Roma cadit κάθε μέρα.

Στην Αθήνα είναι μεσανυχτα.

London sleeps through it.

Στα μουσεία

τα αγάλματα δεν έχουν

μνήμη.

X. Voices Overlapping / Φωνές που Τέμνονται

— I can’t feel anything.

— Δεν είναι απαραίτητο.

— Non sentire est libertas.

— Ψέμα.

Μια μητέρα λέει:

«Θα περάσει».

Δεν λέει τι.

Ένας φιλοσοφος ψιθυρίζει:

vanitas vanitatum.

Στο κινητό του βλέπει μετοχές.

Someone laughs.

Nobody knows why.

Ίσως γιατί

το γέλιο είναι το τελευταίο καταφυγιο.

XI. Intermezzo: Κατάλογος Χαμένων

Lost:

– one childhood

– two ideals

– several gods

– language (partial)

Inventarium doloris:

ὀνόματα χωρίς πρόσωπα,

πρόσωπα χωρίς καθρεφτη,

ριζες χωρίς δεντρα.

No refunds.

XII. Ritual Without Religion / Τελετουργία Χωρίς Θρησκεια

Ποζαρουν

για  selfie φωτογραφίες

Pray for us

τραγουδά ο Bob Dylan.

Για ποιον

Τα χέρια δείχνουν;

Not in faith.

In habit.

Η λέξη επαναλαμβάνεται

μέχρι να χάσει νόημα.

Τότε λειτουργεί καλύτερα.

XIII. The Question / Η Ερώτηση

What remains

when meaning evaporates?

Τι μένει

όταν όλες οι λέξεις

έχουν ειπωθεί λάθος;

Quid restat

post ruinam?

(παύση)

Μια αναπνοή.

Όχι αισθητη.

Αλλά παρούσα.

XIV. Coda: Fissura / Ρωγμή

Από τη ρωγμή

εξερχεται μια πράσινη σαυρα.

Η αποκάλυψη.

Μόνο ήχος.

Ένας ήχος ελαχιστος,

άτακτος,

Not water.

Ούτε φως.

Φωνή.

Και κάποιος, κάπου,

την ακούει

πριν χαθεί.

XV. Final Chorus (almost)

(ψιθυριστά)

If there is a voice

αν υπάρχει

si vox manet

Θα πει:

«Άκου».

XVI. Coda Silence / Κώδικας Σιωπής

(καμία γλώσσα)

—

—

—

μια ανάσα

εκτός ρυθμού

τέλος 

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Του Νεκρου Αδελφού

(Παραλογή)

Εννιά ’χε γιους η μάνα εννιά καλούς γερούς λεβέντες,

και δέκατη η μοναχοθυγατέρα κρινος λευκος.ανθός

στα ξένα την προξενεψαν, σε τόπο μακρινό να δωσουν

κι η μάνα τους δεν ήθελε την κόρη ν'αποχωριστει 

σαν θα'ρχει η ώρα της στο τέλος της να λείπει

κι ο.Κωνσταντακης τής ορκίστηκε όρκο βαρύ μεγάλο

εγώ μάνα μ' να πάγω να στη φέρω για ζωντανός

για πεθαμενος θα'μαι κι ο λόγος του ησύχασε τη μανα

την αδελφή παντρεψανε στα μακρινά τα ξένα επηραν

κι ήρθανε δισεκτοι καιροί πολέμοι και αρρωστιες

ένας-ένας οι εννια αδερφοι στο μαύρο χώμα πεσαν

κι έμεινε η μάνα.ερμη μοναχη σαν καλαμια στο καμπο

όταν τα τέλη της κατάλαβε φωνή μεγάλη βγαζει

απ'τής γης το βάθος σήκω Κωνσταντακη μου τη αδερφή

τη μοναχοθυγατερα μου τραβά πίσω εδώ να φέρεις

σείστηκε το στερέωμα βουηξαν οι άνεμοι τα μάρμαρα

ανοίξανε κι εξω ο Κωνσταντής μεσάνυχτα πετάχτηκε 

καβαλικευει τ'αλογο το βίτσισε διάβηκε πέρα μίλια χιλια

βρήκε τη κόρη μοναχή στο σπίτι σ'αργαλειο να υφαίνει

σήκω αδερφή η μάνα μας σε κράζει στο σπίτι μας να φερω 

στο δρόμο τής επιστροφής πουλιου φωνή δεν κελαηδουσε

μηδέ κλαράκι άνθιζε μοναχα σκοτεινια και τα νερά παγωναν

Κωνσταντακη μου μου'φαινεσαι χλωμός κι αδύναμος να'σαι

απ'τον μακρύ το δρόμο αδερφή που'καμα σε σέ να φτασω

σαν ήρθαν στο κατώφλι τους τρεις φώναξε φορές

τη κόρη μάνα σου'φερατον όρκο μου τωρα ξετελεψα

κι εγώ ξαναγυρνω στη λησμονια στου τόπου μου τη σιγαλια

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta 

το τέλος τού φύλλου

γνωρίζει ο ανεμος

όλοι κρυμμένοι 

πίσω από μάσκες

παίζουμε ρολους

ο χρόνος περνά

μια ιστορία τελειωσε

πέφτοντας η βροχή

απομνημονεύει το ταξίδι της

κάθε πέτρα πιέζει το χώμα

με το βάρος αιωνων

ο θανατος είναι 

η απόδειξη τής αιωνιοτητος

το κλειδί θυμάται

τή πόρτα

που κάποτε ανοιγε

.

Ησυχία.

Ησυχία παντού.

Και μια μικρή, ανεπαίσθητη λύπη.

Silence.

Silence everywhere.

And a small, subtle sadness.

Silence.

Silence partout.

Et une petite tristesse subtile.

Stille.

Überall Stille.

Und eine kleine, feine Traurigkeit.

Silenzio.

Silenzio ovunque.

E una piccola, sottile tristezza.

Silencio.

Silencio por todas partes.

Y una pequeña, sutil tristeza.

Silêncio.

Silêncio em toda parte.

E uma pequena e sutil tristeza.

.

μέσα σε όλη αυτή τη σιωπή

έπεσαν εκκοφαντικα  από τα τραπέζια 

ψίχουλα άλλων ζώων

για να τα φας

in all this silence

crumbs of other animals 

fell loudly from the tables

for you to eat

dans tout ce silence

des miettes d'autres animaux 

tombèrent bruyamment des tables

pour que tu les manges

in all dieser Stille

fielen laut von den Tischen 

die Krümel anderer Tiere

damit du sie essen kannst

in tutto questo silenzio

briciole di altri animali 

caddero fragorosamente dai tavoli

perché tu le mangiassi

en todo este silencio

cayeron ruidosamente de las mesas 

migas de otros animales

para que las comieras

em todo este silêncio

caíram estrondosamente das mesas 

migalhas de outros animais

para que as comesses

.

ο άνθρωπος με πηλό ακόμα υγρο 

στο καταρτι δεμένος

με φωνές σειρηνων

επιστρέφει στη μνημη

η ιστορία σέρνεται

.

μη μου μιλάς με λέξεις

ενός μέλλοντος

που ποτέ δεν θα'ρθει 

για μας

Copy/Paste/Cut

η ιστορία δεν προχωρά

κυκλώνει τα ίδια γεγονότα 

μασά τις ίδιες λέξεις

δεν υπάρχει σωτηρία

ημασταν εδώ κάποτε

σε κάποια αιωνιότητα

άγνωστοι

ηττημένοι

Προσευχή.exe

Σφάλμα φόρτωσης.

Ο Θεός δεν ανταποκρίνεται.

Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα

ή ποτέ.

Κάπου ένας ανθρωπος μαθαίνει

να βρίζει σωστά.

Όχι από αγένεια.

Από ακρίβεια για την επανάσταση

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

στ'ασπρα σήμερα στολιζεσαι 

στη ρουγα νυφούλα βγαίνεις

τ'αστρί και το φεγγάρι χάνεται

σ'ουρανό ο ήλιος σκοτεινιάζει

και βλέπουν τα ματάκια μου

σαν το πουλί γοργα να φεύγεις

και μένα παρατας τι μ'εχεις ορκισμενο

δεν θυμασαι

πόσες νυχτιές περπάτησα

πεζος και καβαλάρης

φιλί γλυκό κι αγκάλη να σού πάρω

.

Μόνο.με ασάφεια

τα μυστικά

τής γλώσσας μας

.

ας ξημερώσει 

σε κενα 

σε γδέρνει ο χρόνος

και όμως όλα μένουν

μια λέξη που πέφτει σαν βροχή

ξημερώνει μάταια

.

Fragmenta 

οι μητέρες μετά τον πολεμο 

οι μητέρες μετά τον πολεμο

μετρούσαν τα παιδιά τους

ένα που λείπει,ένα που γύρισε μισό,

εβαζαν στο συρτάρι τις φωτογραφίες τους

άκουγαν τις ανάσες τους τη νύχτα.

ρωτούσαν :

τρώς; κοιμάσαι;

.

.

the mothers after the war

they counted their children

one missing, one returned half,

they put their photographs in the drawer

listened to their breaths at night.

they asked:

are you eating? are you sleeping?

.

.

les mères après la guerre

elles comptaient leurs enfants

un qui manque, un qui est revenu à moitié,

elles mettaient leurs photographies dans le tiroir

écoutaient leur souffle la nuit.

elles demandaient :

manges-tu ? dors-tu ?

.

.

die mütter nach dem krieg

sie zählten ihre kinder

eines fehlt, eines kam halb zurück,

sie legten ihre fotos in die schublade

hörten nachts ihre atemzüge.

sie fragten:

isst du? schläfst du?

.

.

le madri dopo la guerra

contavano i loro figli

uno manca, uno è tornato a metà,

mettevano le loro fotografie nel cassetto

ascoltavano i loro respiri di notte.

chiedevano:

mangi? dormi?

.

.

las madres después de la guerra

contaban a sus hijos

uno que falta, uno que regresó a medias,

ponían sus fotografías en el cajón

escuchaban sus respiraciones por la noche.

preguntaban:

¿comes? ¿duermes?

.

.

as mães depois da guerra

contavam os seus filhos

um que falta, um que voltou pela metade,

colocavam as suas fotografias na gaveta

escutavam as suas respirações à noite.

perguntavam:

comes? dormes?

.

ενα παιδί βρήκε ένα παιχνίδι

και είπε:

αυτός που το έχασε,θα το θυμάται;

.

και ύστερα ξαπλωνεις στα λευκά σεντόνια

τα μάτια σου.

Και η ζωή μας,πεζή

με ημερομηνίες σβησμένες,

ξεχνά πως υπήρξαμε κάποτε στις λέξεις.

και επιστρέφεις από μια αποσταση γαλαζια.

και ξαφνιάζονται στα βλέμματα τους.

και συναντηθηκαμε

με εκκρεμότητα.

.

ουδέποτε γυναικα

υπήρξε πιο παρουσα

εν τη σχισμή τών οφθαλμων της

.

Διότι τι άλλο είναι ο έρωτας

αν όχι ο τρόπος με τον οποίον τα σώματα

αποφασίζουν να μη μείνουν μόνα τους

.

.χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

πώς πέρασα τρεις χρόνους δέκα μηνους

μονη κι ερμη

κι όντας το πρωι ξυπνω εσύ να λείπεις

να βλέπω στην αυλίτσα μας τ'ανθια μαραμένα

τον γρίβα σου,αγάπη μου, πολλα θλιμμένο

πώς βγαίνει να λάμπει ο ήλιος

και το φεγγάρι στη νυχτια ν'αναφτει

και συ,αστέρι μου,τρεις χρόνους δέκα μηνους

να σβηνεις

.

και η νύχτα περναει ανάμεσα μας

να σε περιμένω

τα ίχνη σου

η φλόγα που εσβησε

κι ισως η νύχτα

να με ησυχάζει καλυτερα

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Cantus Fragments 

⊕

ἀρχή ο λόγος

𓂀 𓂀 𓂀

λίθος χαραγμένος:

TI•ME / χρόνος / tempo

Νερό.

ἄλς.

ξύλον.

ἄνθρωπος 

non ad mastum

ἀλλὰ ad protocolum.

αγνωστη φωνή

ἸΛΙΑΣ // ILIAD // ILIADE

στίχου

拖

拖

拖

WORK / JOB / lavoro

Who speaks truth?

Who shouts?

QUI PAYE?

χρόνος:06:28

ἡ ἱστορία συνεχιζει:

ὀστᾶ

ὀστᾶ

ὀστᾶ

κανείς δεν μετρά

corpo

σῶμα πολιτικόν

街

λέξη

χωρίς σάρκα

IDEOGRAM:

人 + 痛 = ?

(human + pain = ?)

φωνές επάνω σε φωνές

ΤΕΛΟΣ 

λευκὴ σελίδα

με σφραγίδα:

ARCHIVIO CHIUSO

FILE MISSING

μνήμη: ERROR

⊗

κανείς

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Συμπιέσεις

▣ ▣ ▣

[ΑΡΧΕΙΟ Α/0]

φωνή κομμένη

σε συλλαβές:

ἀ-

χ-

ι-

(signal lost)

Ὅμηρος.exe

φορτώνει → ERROR: wrath overflow

μῆνις data spike

θεοί αλγόριθμοι

ἥρωες  αναλώσιμα σώματα

rollback history

NO

Ησίοδος/patch note:

WORK

DAYS

σήμερον:

shift/ shift/shift

ἡμέρα ≠ φῶς

ἡμέρα = κύκλος κόπωσης

HEADLINE STACK

WAR / WAR / WAR

MERGER APPROVED

FAMINE EXPECTED

STOCKS RISE

(τα ρήματα σε ενεστώτα

για να μη φαίνεται το εγκλημα)

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ.zip

unpacked:

χορός troll farm

σάτιρα shield

γέλιο latency

buffering…

bones detected

count: ∞

οἱ νεκροὶ δὲν τελειώνουν

μόνο στοιβάζονται.

fragment:

σῶμα

σῶμα

σῶμα

corpo violato

corpo politico

corpo buttato

IDEOGRAM CLUSTER:

人

×

血

×

金

(human × blood × gold)

= market.

TRANSMISSION

Refugee boat / no flag

coordinates classified

weather neutral

outcome pending

ἄνεμος μάρτυρας

θάλασσα αρχείο 

usura marginalia (scratched):

make it cohere

no, make it CUT

στίχος ξυράφι

νόημα θραύσμα

ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΥΜΠΙΕΣΜΕΝΕΣ:

ἄνθρωπος / human / homme / Mensch

→ unit

πόνος / pain / douleur / Schmerz 

noise

MEMORY OVERLOAD

η ἱστορία δεν ακυρώνεται 

Τροία

Στάλινγκραντ

Χιροσίμα

Γάζα

(ίδιο αρχείο, νέα ονόματα)

ΤΕΛΙΚΟ FRAME:

λευκός θόρυβος

πάνω σε λευκή σελίδα

μόνο μια σημείωση στο πλάι:

▣ ▣ ▣

.

.

.

χ.ν.κουβελης c n.couvelis

FRAGMENTA ΣΕ ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ

στρωμα Ι-ΟΜΗΡΟΣ (χαραγμένο με σίδηρο)

μῆνις = ∞

(δεν συγκλίνει)

Ἀχιλλεύς → σώμα/κεφάλαιο

Πάτροκλος → απώλεια (−1)

Τροία → πόλις = τείχος × φόβος

∑(νεκροί) ↑

θεοί = μεταβλητές με αυθαίρετες τιμές

μοῖρα = constraint

δέσμευση:

ἄνθρωπος ≤ σκόνη

στίχος σβησμένος

μένει το κρότο-γράμμα:

ΚΡΑ-

στρωμα ΙΙ-ΕΜΦΥΛΙΟΣ (γραμμένο με μολύβι, διορθώσεις)

η χώρα = |x|

διαιρεμένη στο μηδέν

αδελφός / αδελφός

= − +

(το πρόσημο αλλάζει τη νύχτα)

δελτίο συσσιτίου → αξία < 1

λόγος/λόγος → λόγος⁻¹

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

τάξη αποκαθίσταται

(η τάξη των τάφων)

∫ μνήμης dx

από βουνό σε υπόγειο

= σταθερά τρόμου

Ο Σινόπουλος γράφει στο περιθώριο:

ὀστᾶ → ∞

κανένα ισοζύγιο.

στρωμα ΙΙΙ — ΣΗΜΕΡΑ (τυπωμένο, επανεκτυπωμένο)

GDP ↑

wages ↓

interest r → r²

χρόνος εργασίας = 12h × 6d

άνθρωπος → human capital

πόνος → externality

MARKET UPDATE

conflict priced in

volatility normal

βάρκα χωρίς σημαία:

φορτίο = 47

σωσίβια = 23

πιθανότητα επιβίωσης = p < 0.5

θάλασσα = αρχείο χωρίς backup

ΕΠΙΚΑ ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ (θραύσματα περνούν μέσα)

μῆνις ⇄ μίσος ⇄ spread

ἥρωας ⇄ αντάρτης ⇄ δείκτης

πόλις ⇄ χωριό ⇄ αγορά

∑(απώλειες)

δεν κλείνει ποτέ.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

εἰ ἱστορία = f(βία),

τότε f′ > 0

κανένα τοπικό μέγιστο

μόνο κλιμακώσεις.

ΤΕΛΙΚΟ ΞΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟΥ

σβήνεις Τροία → μένει στάχτη

σβήνεις βουνό → μένει λάκκος

σβήνεις οθόνη → μένει φως

ένα μόνο σύμβολο αντέχει:

≠

(ὁ ἄνθρωπος

ἴσον ἀριθμός)

αλλά το σύστημα

δεν το δέχεται

ως λύση.

.

.

.

My own empire of heteronyma Paintings

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Η χρυσή μάσκα τού Αγαμέμνονα 

Ο Αγαμέμνων απ'τον τεχνιτη χρυσοχόο ζητάει κυρίως

η χρυσή του προσωπίδα τούς λαμπρούς γάμους

τής Ελένης και τού Μενέλαου πολυ να επισκιάσει,

αυτή την κούφια δόξα προτίμησε ο τρανος Μυκηναιος

κι όταν νικητής αρχηγός απ'τήν Ασιατική επέστρεψε Τροια

αυτήν αμεσως φόρεσε να επιβληθεί,όμως η Κασσανδρα

τού προμήνυσε κακός οιωνός κι απερισκεπτα την τύχη 

να μην προκαλεί γιατι οι καιροί πλέον ανεπιστρεπτί 

μετεβλήθησαν,η Κλυταιμνήστρα με τον εραστή Αίγισθο 

το φονικό ετοιμάζουν λουτρό,όμως εκείνος παράκουσε 

τη Τρωαδιτισα μάντισσα και σαν ψάρι σε δίχτυ ατσάλινο 

η χρυση του πιάστηκε μάσκα σβηνοντας παντοτινά βαθια 

μέσα στο χώμα το αλλοτινό κλέος κι η περισση λάμψη της.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Στη Μονή Σωσάνδρων 1258 μΧ

Στη Σύγκλητο ο Γεώργιος Μουζάλωνας,ταπεινος ανθρωπος,

δήλωσε πως παραιτείται,από την σεβαστή τελευταία επιθυμία

τού εκλιπόντος αυτοκράτορος τής Νίκαιας Θεοδώρου Β' Λασκάρεως

δια τον ανήλικον υιον Ιωάννη τον Δ',ο δε Μιχαήλ Παλαιολόγος 

διπλωματικά συνεταχθηκε,όμως η συνομωσία είχε ήδη πάρει δρόμο

κι όταν συγκεντρώθηκαν στη Μονή τών Σωσάνδρων στη Μαγνησία 

τής Βιθυνίας ευγενείς στρατός κλήρος και λαος για το εννιαημερο 

μνημοσυνο τού αυτοκράτορα παρόντες ήτο ο Ιωαννης ο Γεώργιος 

και τ'αδελφια του,τότε οι Λατίνοι μισθοφόροι ν'αντικρισουν ζητάνε 

τον νέο αυτοκράτορα και στον πολύ θορυβο κι οχλοβοη τους εκείνος 

μια καθησυχαστικη κάνει χειρονομία που για έναρξη δράσης τους

εκλαμβανεται,ευθυς τον Μουζαλωνα στην Αγία Τράπεζα καταφυγοντα 

έσφαξε ο Λατίνος Κάρολος και το πλήθος μετέπειτα αποτελείωσε,

τη δε γυναίκα του Θεοδώρα Ραουλαινα ο θείος της Μιχαήλ

την συμβουλευει να σωπαίνει την ίδια κι εκεινη  να μην έχει τυχη,

οι Λατίνοι είναι σκληροί δεν αστειεύονται με τέτοια πραγματα

κι αυτός τώρα πλέον είναι ο εγγυητής τής νομιμης δυναστείας

.

.

.

χ.ν κουβέλης c.n.couvelis

Ο Τρίτος Χρησμός στον Κροισο

Ο τρίτος χρησμός τής Πυθιας στον Κροισο μιλούσε για ημιονα

βασιλεα τών Λυδών,πράγμα βέβαια αφύσικον και ως εκ.τουτου

ουδολως ανησυχητικόν δια την εξουσίαν και τον πακτωλόν του,

όμως τα λοξα έπη τού Λοξια ο ποδαβρος βάρβαρος αγνοούσε

και εις ουδένα οι φιλίες Ελλήνων ωφελησαν όταν ο Κύρος 

στις χρυσές Σάρδεις ενεμφανισθει ως ημιονος Περσών και Μήδων 

τότε κατάλαβε πως:μηδένα προ τού τέλους χρησμόν ερμήνευε

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μεταβολές

pecunia, pecuniam, aerarium publicum

ένα παιδί πετάει χαρτονομισματα στο προσωπο 

του Leopold Bloom.

το 1943 άνοιξε ένα μπουκάλι σάκε και είδε την Χιροσίμα 

ενώ δυο ηθοποιοί διάβαζαν στο σκοτάδι μια σελίδα από τον Φαίδρο·

ο ένας ρωτούσε τί ἐστι ψυχή;ο άλλος απαντούσε με συνταγές

φαγητών,

και και πίσω ακούστηκε : Σιωπή, gentlemen! 

Προβολή αρχειακων φωτογραφιων:στρατιώτες τού '17,

ναύτες τού '22.

με σφαιρες καρφώθηκαν οι εφημερίδες τού ’44

με τα ονόματα τών νεκρών

Οι  Οικονομιες τών Σωμάτων στα εργοστάσια

Το μέλλον Labour-power, Capital, Meaning, Memory 

σε κατηγορίες κατ᾽ἐνέργειαν και κατ᾽δύναμιν

Κατά Marx: Crises are inevitable

Tempus fugit, sed credit fluit

Δύο άντρες σε δωμάτιο χωρίς πόρτα:

-Πότε μπήκαμε;

-Ποτέ.

-Πότε θα φύγουμε;

-Ποτέ.

 ¿Quién observa a quién?

ἄπολις ἀνὴρ 

ἄμνημον λαός 

tempus non sequitur

ἄνδρα μοι ἔννεπε → tell me of the man → 

habla del hombre → parle de l’homme → 

spreek van de mens → πες μου για την τιμή τού ανθρώπου 

ανά μετοχή

Οι δείκτες δεν εξηγούν την ύφεση

Non classified yet

-look-here-man-in-the-corner-counting-bills-like-Homeric-scribe

marketwater-runningdownFleetst.-glisteningwithbondprices

memoryvessels-chanting-ancient-languages-not-remembered

 recursive layer (cinematic fracture)

→ πλάνο: κοντινό σε πρόσωπο

→ πλάνο: κοντινό σε επιφάνεια νερου

→ πλάνο: κοντινό σε χαρτονόμισμα

→ πλάνο: κοντινό σε φιλμικό κόκκο

→ πλάνο: κοντινό σε κύτταρο

→ πλάνο: κοντινό σε χειρογραφο

→ πλάνο: κοντινό σε τίποτε

(η αλληλουχία επαναλαμβάνεται με άλλη σειρά)

Χρόνος → Χρέος → Μνήμη → Αγορά → Χρόνος

Μνήμη → Αγορά → Χρέος → Χρόνος → Μνήμη

Αγορά → Μνήμη → Χρόνος → Χρέος → Αγορά

Ο Max Ernst κολλάει ραπτομηχανές σε ιπτάμενα άλογα

Ο Adam.Smith εμπορεύεται στον Τειρεσία σιτο

δια τής αοράτου χειρός

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον τρόπο η Ιστορία)

Τα Εις Εαυτον Μάρκον Αυρήλιον

(Ελληνικά, English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Στα σύνορα με τον παγωμενο Δούναβη οι Μαρκομανοι

διαλέγονται με ακόντια τα Εις Εαυτον του,

η αυτοκρατορία εντελει θέλει φόρους,λεγεώνες,

επαρχίες,Υπάτους,όχι μαθήματα περί χρηστοτητας,

παλάτι χωρίς σωματοφύλακες, φανταχτερά ρούχα,

συνοδούς,αγάλματα,αρκετά με τα στωικά

περιττή φαιδροτητα,η Ρώμη δεν αλλάζει,

ο Κομμοδος ως Ηρακλής μονομαχος

στην αρένα με τα λιονταρια,

άλλωστε μόνο στο θάνατο οι αυτοκράτορες

κοιμούνται αιωπηλοι

χωρίς πορφύρες απαθείς εις Εαυτον.

.

.

To Himself Marcus Aurelius

On the borders of the frozen Danube the Marcomanni

hold dialogues with spears to His To Himself,

yet the Empire in the end wants taxes, legions, 

provinces, Consuls,not lessons about virtue.

A palace without bodyguards, flashy clothes, 

attendants, statues,enough with the Stoics

a redundant frivolity.Rome does not change.

Commodus as Hercules, gladiator

in the arena with the lions,

for only in death do emperors

sleep silent,

without purple, impassive to Themselves.

.

.

À soi-même Marc Aurèle

Aux frontières du Danube glacé les Marcomans

dialoguent avec des lances Ses À soi-même,

mais l’Empire au final veut des impôts, des légions, 

des provinces, des Consuls,pas des leçons de vertu.

Un palais sans gardes, vêtements voyants, 

serviteurs, statues,assez de stoïcisme 

futile frivolité.Rome ne change pas.

Commode en Héraclès, gladiateur

dans l’arène avec les lions,

car seuls dans la mort les empereurs

dorment en silence,

sans pourpre, impassibles à eux-mêmes.

.

.

An sich selbst Mark Aurel

An den Grenzen der gefrorenen Donau verhandeln

die Markomannen mit Speeren zu Sein An sich selbst,

doch das Imperium will am Ende Steuern, Legionen, 

Provinzen, Konsuln,nicht Lektionen über Tugend.

Ein Palast ohne Leibwachen, prunkvolle Gewänder, 

Gefolgschaft, Statuen,genug vom Stoizismus

überflüssige Lächerlichkeit.Rom ändert sich nicht.

Commodus als Herkules, Gladiator

in der Arena mit den Löwen,

denn nur im Tod schlafen die Kaiser

schweigsam,

ohne Purpur, unbewegt in sich selbst.

.

.

A se stesso Marco Aurelio

Ai confini del Danubio gelato i Marcomanni

dialogano con le lance Il suo A se stesso,

ma l’Impero alla fine vuole tributi, legioni, 

province, Consoli,non lezioni sulla virtù.

Un palazzo senza guardie, abiti vistosi, 

accompagnatori, statue ,basta con gli stoici

frivolezza superflua.Roma non cambia.

Commodo come Ercole, gladiatore

nell’arena con i leoni,

poiché solo nella morte gli imperatori

dormono muti,

senza porpora, impassibili a se stessi.

.

.

A sí mismo Marco Aurelio

En las fronteras del helado Danubio los marcomanos

dialogan con lanzas Su A sí mismo,

pero el Imperio al final quiere impuestos, legiones, 

provincias, Cónsules,no lecciones sobre virtud.

Un palacio sin guardias, ropa ostentosa, 

séquito, estatuasbasta con los estoicos

frivolidad innecesaria.Roma no cambia.

Cómodo como Hércules, gladiador

en la arena con los leones,

pues solo en la muerte los emperadores

duermen en silencio,

sin púrpura, impasibles a sí mismos.

.

.

A si mesmo Marco Aurélio

Nas fronteiras do gelado Danúbio os marcômanos

dialogam com lançasSeu A si mesmo,

mas o Império ao fim quer impostos, legiões, 

províncias, Cônsules,não lições sobre virtude.

Um palácio sem guardas, roupas chamativas, 

acompanhantes, estátuas,chega de estóicos

frivolidade desnecessária.Roma não muda.

Cômodo como Hércules, gladiador

na arena com os leões,

pois apenas na morte os imperadores

dormem silenciosos,

sem púrpura, impassíveis a si mesmos.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Εντός τού Εντός

υπεράνω τών ιπτάμενων πήλινων αγαλμάτων

τών ωκεανιων πεδιαδων τού αοράτου

και την ώρα τού ωμου θέρους

κλινοντας προς τον Λέοντα

τότε ανάμεσα στα θαλάσσια υφαντά τού Ιονίου

αναδύονται ροδακιζουσες γυναικες

ενδεδυμενες ποικίλα κοχύλια καθρεφτων

εκείνο το πρωινό τής θρυμματισμένης ηλικίας

τών μεγάλων αναγλυφων ιππεων ανέμων

εντός τής αυστηρότητος τού χρόνου τής λήθης

περί ονειρωξεων διευρυνσεως σχισμής

με τον ποθον τής διευρυνσης

ενώ από τις παλαιές τοιχογραφίες εξέρχονται

με τρόπαια και πύρινες ρομφαιες

ευλιγιστα περιστέρια

επιτέλους το σύμπαν είναι απέραντον και οικειον

εις μίαν και ομοούσιον εκρηκτική πράξιν

αυτοαναφλεξεως

τού αιθερους

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta

το γαλάζιο τ'ουρανου

στη θάλασσα

τών ματιών σου

είναι

εναντιες οι λέξεις

απέναντι μακρυά

το αδύνατο

Ιόνιο

ο φλοίσβος του

κάλεσμα

ανισομετρα πελάγη

γαλάζιας έλξης

επ'αορατων σωματων

.

και με τον φόβο

μην καταρριφθεί το σύμπαν

που ονειρεύτηκε για σένα

αργείς

με τρυφερότητα αντοχης

με σκέψη

η ξενιτιά τους

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

όντας ο γάμος του εγινονταν

ο βασιλιός στον πόλεμο τον κράζει

εκείνος βανει σίδερο σπαθί στη ζωνη

και στη νυφη γυρνά και λέει

-μη κλαις,καλή μου,και μην βαρυγκομασαι,

η μοίρα ό,τι έχει γραμμενο ας γράψει,

γυρναει και στην μάνα του

και λεει.

μάνα,σ'αφήνω τη γυναίκα μου,

να τη φυλλας σαν κρίνο απ' το χαλάζι,

απ'αδικο κακο από τού κοσμου λόγια,

κι η μάνα τονε προβοδά και λέει,

σύρε,γιε μου,στην ευκη μου,

κι εννοια σου

θα την φυλαω τη νυφούλα μας

όπως η χήνα τα πουλιά της,

εκείνος φιλεί στο μετωπο τη νύφη

και στ'αλογο το γρίβα του καβαλικευει

-σαν πας,καλέ μου,στο πόλεμο

μην κάνεις χρόνους μηνους κι αργήσεις,

μοναχη μην μείνω κι ερμη,

κι εκείνος έφυγε

σαν δυνατός αέρας

στ'αλογο καβαλάρης.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta

Αντι-φωνιες Γρίφων

Ο Οιδίποδας μπροστά

στη Θηβαια Σφίγγα

περίμενε.

Εκείνη χαμογέλασε.

Υπάρχει ο γρίφος,τού είπε,τής απουσίας τού γρίφου.

Προχωρα στην εφταπυλη να βασιλεύσεις Θήβα.

Ο φόνος τού πατέρα,η πανώλη,οι γάμοι με την μάνα,

είναι έν τη απουσία σου

γεγονότα.

το άχρωμο τής νύχτας

η μνήμη μας που επιμένει

Γιατί να μείνει κάτι από εμάς

αφού ποτέ δεν τολμησαμε

το αόρατο

με όλο σου το σώμα

το γαλάζιο τών ματιών σου

απουσία

επιμονη

σταγόνες βροχής τρέμουν

στα φύλλα

όταν ξεχαστεί

ότι κάποτε υπήρξαμε

ζωντανός κι αμετακίνητος

στο σώμα που τρώει

την ίδια του τη σιωπη

μια ανάσα απόσταση

Βόρεια

Νότια

Βόρεια

.

Η λέξη δεν αποτελεί πλέον λύση

κι εσύ επιμένεις ότι η ομορφιά

δεν πειθαρχει

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Ταφή τού Δαμαστή Αλόγων Εκτορα

(Ομήρου Ιλιάδα,ραψωδία ω',788-804)

όταν ροδιζε η αυγη οι Τρώες

γύρω στη πυρά του μαζεύτηκαν

από την ακατανίκητη έλξη

τής τελευταίας πράξης

ούτε για πόλεμο επρόκειτο ούτε για θρίαμβο

αλλά για τη τελική σκηνοθεσία τού χαμού

τού ήρωα δαμαστη αλογων Εκτορα

τα καμμένα οστά του μάζευαν πληρωμή

τής σφαγής ανθρώπων

και μέσα σε χρυσή λάρνακα έκλεισαν

τη μεγάλη θλίψη τους με μαλακά πορφυρά πέπλα

και κάτω από βαριές πέτρες σε βαθύ λάκκο

τοποθέτησαν την λαμπρότητα του

κι έκλαιγαν, βεβαίως θρηνώντας τον ήρωα

διότι όλη αυτή η θλίψη χωρίς δάκρυα

και τελετές είναι αφόρητα κενές

κι έστρωσαν λαμπρό δείπνο στα δωματα

τού Πριάμου

διοτι η ζωή έχει την ύβρη να συνεχιζεται

ερήμην τών εκλιποντων

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

το τελος τής Ιλιάδος τού Ομήρου

Ραψωδία ω',στίχοι 788-804,

Η ταφή τού Εκτορα

κι όταν η ροδοδακτυλη που γεννιέται

το πρωί φάνηκε Ηω

τότε γύρω απ'τού ήρωα Εκτορα τη πυρά

ηρθε το πληθος κι αφού συγκεντρώθηκαν

πρώτα τη πυρκαγιά με μαυρο έσβησαν κρασι όλη

ως εκεί που έφτανε τής φωτιάς η ορμη

κι έπειτα τα λευκά μάζευαν οστα τ'αδερφια

κι οι σύντροφοι θρηνώντας,κι άφθονο

απ'τα μαγουλα κυλουσε δάκρυ,

κι αυτά παίρνοντας σε χρυσή λάρνακα

τα'βαλανμε πορφυρά μαλακά πέπλα καλυπτοντας

κι αμέσως στο σκαμμένο λάκκο τα τοποθετησαν

κι από πάνω με πολλές μεγάλες πέτρες σκεπασαν

και στο ταφο γρήγορα έρριξαν χώμα,

και γύρω παντού στάθηκαν φρουροι

για να προλάβουν μην οι Αχαιοί

με τις γερές περικνημιδες κάνουν εφοδο

κι αφού τον τάφο έχωσαν γύρισαν πισω

κι έπειτα μετά από αυτά αφού όπως πρεπει

συγκεντρώθηκαν ετοίμασαν λαμπρό δείπνο

στου αγαπητού στους θεους βασιλιά Πριάμου

τα δώματα,

έτσι λοιπόν με τιμές κηδευσαν τον δαμαστη

αλογων Εκτορα

Ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,

τῆμος ἄρ’ ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ ἐγένοντο,790

πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳ

πᾶσαν, ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος· αὐτὰρ ἔπειτα

ὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θ’ ἕταροί τε

μυρόμενοι, θαλερὸν δὲ κατείβετο δάκρυ παρειῶν.

καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντες,795

πορφυρέοις πέπλοισι καλύψαντες μαλακοῖσιν.

αἶψα δ’ ἄρ’ ἐς κοίλην κάπετον θέσαν, αὐτὰρ ὕπερθε

πυκνοῖσιν λάεσσι κατεστόρεσαν μεγάλοισι·

ῥίμφα δὲ σῆμ’ ἔχεαν, περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ,

μὴ πρὶν ἐφορμηθεῖεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.800

χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον· αὐτὰρ ἔπειτα

εὖ συναγειρόμενοι δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα

δώμασιν ἐν Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος.

Ὣς οἵ γ’ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta in (E)clipse

επιμενω με ετεροκαταληξιες

στη μέτρηση τών αποστάσεων

και με την αρχαία ανάγκη

να θυμόμαστε τι μάς συγκίνησε

γιατί ξυπνάμε ο ένας

τον άλλον

με μια πρόταση

και μια ανυπόμονη ανάσα

συμπτώσεων αβεβαιότητας

εσύ με τις υποψίες σου,

κι εγώ με την επιθυμία

να μην τις διαψεύσω

οι λέξεις σου

πώς αντέχουν τόση ταξη

ομοιοκαταληξίας;

επιμένω

μην λήξεις το ποίημα σου

.

Fragmenta

το φεγγάρι αποσύρεται στη νυχτερινή υγρασια

τού Θερμαϊκού.

ταξί κορνάρουν,κάποιος γελάει,

μια παρέα περνά.

Αν σε συναντήσω αύριο,

δεν θα σου πω ούτε λέξη.

Αν με δει.

Τι θα αλλάξει;

οι σκιές τής πόλης ανασηκώνονται ελαφρά

σε σόλο σαξοφωνου.

Κάθισα απέναντί της με έναν καφέ.

Ο έρωτας πάντα ξεκινάει

με μία κατάργηση απόστασης.

Ποιο μέρος τής πόλης αγαπάς;

Το μέρος που δεν μενεις.

είδα πίσω από τα βλέφαρά της

την πυρκαγιά τού 1917

κι έναν νεαρό φωτογράφο τού Μεσοπολέμου

να λέει:

Τίποτα δεν.φωτογραφιζεται χωρίς λόγο.

Κάσσανδρος Γαλέριος Βυζάντιο Εβραιοι.

Με τόση ιστορία,τι θέλεις;εκείνη ρωτάει.

Επιστρέφει στο σπίτι.

Βγάζει τα παπούτσια.

Καταρρέουν οι αυτοκρατορίες.

άρχισε να βρέχει,άνοιξες την κίτρινη ομπρέλα.

Αυτό είναι

το μοναδικο πραγματικό

γεγονός τής ημέρας.

.

Fragmenta απαντήσεων

σ'αυτη την ευθύτητα

ένα αόρατο χέρι σε ακουμπά και δεν ζητά τίποτα

σ'αυτη την ευθυτητα

δύο σώματων που αναπνεουν την ίδια μοναξιά

χωρίς κόπωση αληθειας

.

Fuga

παρατηρώ τις μικρές κινήσεις τής σκιάς σου

το αθέατο φως τών ματιών σου

παραμένωντας στη γαλάζια παλίρροια

ακούω την ανάσα σου να ανεβαίνει σαν νερο

αναρωτιέμαι πώς το άγγιγμα μιας λέξης

μπορεί να δηλώσει την παρουσία σου

και το ξενο πόσο αγαπημένο γινεται

κι ως ένα θαύμα

οι ψίθυροι σου

προς το αόρατο

ένας ήχος που ακούγεται

ο άλλος άνθρωπος

μέρος τής ίδιας σιωπης

να δεις τι έρχεται,τι αναγγέλλεται

εσύ

ολοκληρη

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ποια είσαι συ η όμορφη

η περδικοστηθατη

μην τ'ουρανου είσαι γέννημα

τού φεγγαριού τού ηλιου

κρυφό καμάρι τής μάνας τού πατέρα

και τών αδερφών πολύτιμο μαργαριταρι

όντας σε βλέπουν στην αυλη

μέσ'στο περιβολάκι ν'ανθεις

και να βλασταινεις

ποιος να'ναι ο τυχερος νυφούλα

να σε παρει

ακριβό στο σπίτι του στολιδι,

ποτέ στον κοσμο

σαν εσε

άστρο τής ομορφιας σου

δεν εφανει

.

αποσπάσματα

από ψιθυρους σε χώρους ημιτελείς

καμια βεβαιότητα δεν τούς καταργεί

σε σκιές λεπτές ανεξιχνίαστη

η ύπαρξη

κι εμείς,για λίγο, μαθαίνουμε τη γλώσσα της.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

το τελος

τής Ομηρου Οδύσσειας,

ραψωδια ω',στίχοι 520-548

Το Ορκιο τέλος τού Νείκους Οδυσσέως Ιθακησιων

έτσι μίλησε κι εμφυσησε μεγάλο θάρρος

η Αθηνά Παλλαδα

κι αφού στη κόρη τού μεγάλου Δια ευχήθηκε

αμέσως δυνατα κουνωντας τιναξε

το μακρύ τρομερό δορυ

και τον Ευπειθη στη περικεφαλαία χτύπησε

μεσα στις χαλκινες παρειες

που δεν κράτησε το δόρυ

αλλά ο χαλκός διαπέρασε

κι εκείνος με δυνατό πέφτοντας κροτο

τ'αρματα με θόρυβο πάνω του κρουστηκαν

και στους πολεμιστές ο Οδυσσέας κι ο γενναίος Τηλέμαχος

όρμησαν χτυπώντας με τα ξίφη

και τα δόρατα με τις διπλές λαβες,

και τώρα πια όλους θ'αφανιζαν και θα τους αφηναν

διχως γυρισμό,αν η Αθηνά η κόρη τού Δια

που την αιγιδα κραταει,

δεν φωναζε να συγκρατήσει το πλήθος ολο,

τον ανελεητο σταματηστε,Ιθακησιοι,πόλεμο,

για να χωριστείτε χωρίς αίματα όσο πιο γρηγορα

γινεται,

έτσι η Αθηνά μίλησε,κι αυτους ο φόβος χλωμιασε,

και τότε απ'τα χέρια τους τ'αρματα τιναχτηκαν,

κι όλα πάνω στη γη έπεσαν,όταν η θεα φώναξε,

και προς τη πόλη τράπηκαν λαχταρώντας τη ζωή τους

να γλυτώσουν,

ο δε πολύπαθος ισοθεος Οδυσσεας φώναξε δυνατά,

κι όρμησε φευγοντας σαν αετός που στα ύψη πετα

και τότε τού Κρόνου ο γιος ρίχνει τον τρομερό

απ'τους καπνους κεραυνό,που μπροστά σ'αυτη

με τα γλαυκα μάτια έπεσε τού ισχυρού πατέρα κορη,

τότε στον Οδυσσέα απευθύνθηκε η Αθηνά

με τα γλαυκα τα ματια,

ισοθεε γιε τού Λαερτη πολυμήχανε Οδυσσέα,

συγκρατησου,πάψε τη φιλονικία που με πόλεμο

παρόμοια είναι,

μηπως με σένα ο γιος τού Κρόνου θυμώσει Ζευς

που πέρα για πέρα βλέπει,

έτσι η Αθηνά μίλησε,κι αυτός υπάκουσε,και μεσα του χαρηκε,

κι απ'αυτά κατοπιν όρκους ανάμεσα στους δυο έθεσε

η Αθηνά Παλλαδα τού Δια η κόρη που την αιγιδα κρατάει

με τη μορφή και τη φωνή τού Μεντορα παρομοιασμενη

ὣς φάτο, καί ῥ' ἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς Ἀθήνη.520

εὐξάμενος δ' ἄρ' ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,

αἶψα μάλ' ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος

καὶ βάλεν Εὐπείθεα κόρυθος διὰ χαλκοπαρῄου.

ἡ δ' οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διαπρὸ δὲ εἴσατο χαλκός·

δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε' ἐπ' αὐτῷ.525

ἐν δ' ἔπεσον προμάχοισ' Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός,

τύπτον δὲ ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.

καί νύ κε δὴ πάντας ὄλεσαν καὶ θῆκαν ἀνόστους,

εἰ μὴ Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,

ἤϋσεν φωνῇ, κατὰ δ' ἔσχεθε λαὸν ἅπαντα·530

«ἴσχεσθε πτολέμου, Ἰθακήσιοι, ἀργαλέοιο,

ὥς κεν ἀναιμωτί γε διακρινθῆτε τάχιστα.»

ὣς φάτ' Ἀθηναίη, τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλε·

τῶν δ' ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατο τεύχεα,

πάντα δ' ἐπὶ χθονὶ πῖπτε, θεᾶς ὄπα φωνησάσης·535

πρὸς δὲ πόλιν τρωπῶντο λιλαιόμενοι βιότοιο.

σμερδαλέον δ' ἐβόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,

οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ' αἰετὸς ὑψιπετήεις.

καὶ τότε δὴ Κρονίδης ἀφίει ψολόεντα κεραυνόν,

κὰδ δ' ἔπεσε πρόσθε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.540

δὴ τότ' Ὀδυσσῆα προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·

«διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ,

ἴσχεο, παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιΐου πτολέμοιο,

μή πώς τοι Κρονίδης κεχολώσεται εὐρύοπα Ζεύς.»

ὣς φάτ' Ἀθηναίη, ὁ δ' ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ.545

ὅρκια δ' αὖ κατόπισθε μετ' ἀμφοτέροισιν ἔθηκε

Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,

Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Σε οξεία αντίθεση αινίγματος

ένα ψάρι πηδάει από τη γυάλα στην Τενέδο

και γλάροι ακολουθούν τα άλογα τού Ρήσου

κι όταν η Ελένη ψιθυρίζει 'που είναι τα χέρια μου;',

κανείς δεν απαντά

στην υγρασία αυτών τών λέξεων,

Κύριοι,για τελευταία φορά ακούω τη φωνή

τού

Celan να θρυμματίζεται

στην απέραντη λυπη

τής πτώσης τού Αίαντα

ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε και σε ό,τι ποτέ δεν θα υπάρξει

με ελάχιστη χειρονομία

σε σειρές σαν ελιές στα χωράφια οι άνθρωποι

αριθμοί

τών περασμένων αιωνων

μετρουν

την υπερβολή τών απουσιών

σε οξεία αντίθεση αινίγματος

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

το τέλος τής Waste Land τού T.S.Eliot

Πάνω στην ακτη κάθισα

ψαρευοντας

με την άνυδρη πεδιάδα πίσω μου,

Θα βάλω ποτέ τάξη στη χώρα μου;(1)

Η London Bridge πεφτει

πέφτει πεφτει(2)

Poi s’ascose nel foco che gli affina

Ύστερα χάθηκε στη φωτιά τού καθαρτηρίου του(3)

Quando fiam uti chelidon—O swallow swallow

Οταν σε χελιδόνι θα μεταμορφωθω

χελιδόνι Ω χελιδόνι(4)

Le Prince d’Aquitaine à la tour abolie

Ο πρίγκιπας τής Ακουιτανιας

στον γκρεμισμένο πυργο(5)

These fragments I have shored against my ruins

Αυτά τα θραύσματα πρόχειρα τα'χω στηριξει

έναντι τών ερειπίων μου

Why then Ile fit you. Hieronymo’s mad againe.

Τοτε λοιπον για σένα θα το προσαρμόσω.

Ο Ιερώνυμος είναι πάλι τρελός.(6)

Datta. Dayadhvam. Damyata.

Πρόσφερε.Συμπονεσε.

Έλεγξε.(7)

Shantih shantih shantih

αναπαυσου αναπαυσου αναπαυσου.(8)

I sat upon the shore

Fishing, with the arid plain behind me

Shall I at least set my lands in order?

London Bridge is falling down falling down falling down

Poi s’ascose nel foco che gli affina

Quando fiam uti chelidon—O swallow swallow

Le Prince d’Aquitaine à la tour abolie

These fragments I have shored against my ruins

Why then Ile fit you. Hieronymo’s mad againe.

Datta. Dayadhvam. Damyata.

Shantih shantih shantih

.

.

Σημειώσεις:

(1).ο Fisher King,ο αρθουριανος βασιλιάς

που αδυνατεί να γονιμοποιήσει τη γη και είναι αδρανής.

(2).παιδικό τραγούδι από τον 17ο αιώνα.

(3).Dante,Θεία Κωμωδία,Καθαρτήριο (Purgatorio), Άσμα ΚΣΤ΄ (26)

αναφορά στον

Arnaut Daniel, προβηγκιανο τροβαδούρο ποιητή.

(4).μύθος τής Φιλομήλας,

Μεταμορφώσεις τού

Οβιδιου

(5).Στίχος απο :El Desdichado(1854) σονέτο τού Gérard de Nerval,ποιητή τού γαλλικου ρομαντισμού

(6).από το θεατρικο έργο

The Spanish Tragedy (περ. 1587), τού Thomas Kyd,

Τραγωδία ελισαβετιανής εποχης,όπου ο Ιερώνυμος

ζητώντας εκδίκηση για τη δολοφονία τού γιου του,και μην βρίσκοντας δικαιοσύνη,

τρελενεται.

(7).Datta. Dayadhvam. Damyata.

Σανσκριτικά,από τις Ουνιπασαδες.

What the Thunder Said

Τι πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι μετά την καταστροφή και το χαος..

(8)Shantih,σανσκριτικά σημαίνει ειρήνη, γαλήνη, ησυχία, σιγή,ανάπαυση,

από την τελετουργία Vedic,είναι ήχος -επικληση,αμετάφραστη,mantra.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Ομήρου Οδύσσεια

στίχοι 146-169,

Η συνάντηση τού Οδυσσέα με τη Ναυσικά

κι αμέσως γλυκα και προσεκτικά μιλησε:

τα γόνατα σ'αγγιζω,δέσποινα,

μη θεά κάποια η' θνητή είσαι;

αν όμως θεά κάποια είσαι,

απ' αυτές που στον πλατύ ουρανο μενουν

με την Άρτεμη εγώ,τού μεγάλου Δία τη κόρη,

και στη μορφή και στ'αναστημα και στο κορμί

πολύ παρομοιαζω,

αν όμως κάποια είσαι απ'τους θνητούς

που κατοικούν στη γη,

τρις μακαρισμενοι για σένα ο πατέρας

κι η σεβαστή μητέρα

τρις μακαρισμενοι κι οι αδερφοί,

αφού πάντα από σενα η καρδιά τους

σιγουρα αγαλλίασης γιατρικό βρίσκει

οταν μέσ'στο χορό τέτοιο βλαστάρι

να μπαίνει βαδιζοντας βλέπουν,

όμως απ' όλους πιο ευτυχισμένος στη καρδια

όποιος αφού με γαμήλια σε κερδίσει δωρα

στο σπίτι του σ'οδηγησει,

γιατί ποτέ τέτοιον στα μάτια μου θνητο

δεν είδα ουτ'αντρα ούτε γυναίκα,

δέος με κυριεύει καθώς σ'αντικριζω,

κάποτε λοιπόν στη Δήλο

κοντά στο βωμό τού Απόλλωνα

βλαστάρι νέας φοινικιάς να υψώνεται ειδα,

γιατί πήγα κι εκεί,και πολύ μ'ακολουθουσε

ανθρώπων πληθοςστον δρόμο,

όπου σε μένα συμφορές έμελλε να'ρθουν,

κι έτσι το ιδιο κι εκείνο βλεπωντας

συγκλονιστηκα μέσα μου,ώρα,γιατί τέτοιο ποτέ

δεν ξεφύτρωσε δόρυ γης,

κι ομοια εσενα,γυναίκα,και να σε παντρευτώ

και να σε παρω,

δισταζω ομως τρομερά τα γόνατα να σ' αγγίξω,

συγκινηση βαθειά μ'εχει κυριέψει.

αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον φάτο μῦθον·

«γουνοῦμαί σε, ἄνασσα· θεός νύ τις ἦ βροτός ἐσσι;

εἰ μέν τις θεός ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,150

Ἀρτέμιδί σε ἐγώ γε, Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,

εἶδός τε μέγεθός τε φυήν τ' ἄγχιστα ἐΐσκω·

εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν, οἳ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσι,

τρὶς μάκαρες μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,

τρὶς μάκαρες δὲ κασίγνητοι· μάλα πού σφισι θυμὸς155

αἰὲν ἐϋφροσύνῃσιν ἰαίνεται εἵνεκα σεῖο,

λευσσόντων τοιόνδε θάλος χορὸν εἰσοιχνεῦσαν.

κεῖνος δ' αὖ περὶ κῆρι μακάρτατος ἔξοχον ἄλλων,

ὅς κέ σ' ἐέδνοισι βρίσας οἶκόνδ' ἀγάγηται.

οὐ γάρ πω τοιοῦτον ἴδον βροτὸν ὀφθαλμοῖσιν,160

οὔτ' ἄνδρ' οὔτε γυναῖκα· σέβας μ' ἔχει εἰσορόωντα.

Δήλῳ δή ποτε τοῖον Ἀπόλλωνος παρὰ βωμῷ

φοίνικος νέον ἔρνος ἀνερχόμενον ἐνόησα·

ἦλθον γὰρ καὶ κεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο λαός,

τὴν ὁδόν, ᾗ δὴ μέλλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε' ἔσεσθαι·165

ὣς δ' αὔτως καὶ κεῖνο ἰδὼν ἐτεθήπεα θυμῷ,

δήν, ἐπεὶ οὔ πω τοῖον ἀνήλυθεν ἐκ δόρυ γαίης,

ὡς σέ, γύναι, ἄγαμαί τε τέθηπά τε, δείδια δ' αἰνῶς

γούνων ἅψασθαι· χαλεπὸν δέ με πένθος ἱκάνει.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ποια είσαι συ η όμορφη

η περδικοστηθατη

μην τ'ουρανου είσαι γέννημα

τού φεγγαριού τού ηλιου

κρυφό καμάρι τής μάνας τού πατέρα

και τών αδερφών πολύτιμο μαργαριταρι

όντας σε βλέπουν στην αυλη

μέσ'στο περιβολάκι ν'ανθεις

και να βλασταινεις

ποιος να'ναι ο τυχερος νυφούλα

να σε παρει

ακριβό στο σπίτι του στολιδι,

ποτέ στον κοσμο

σαν εσε

άστρο τής ομορφιας σου

δεν εφανει

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fuga

παρατηρώ τις μικρές κινήσεις τής σκιάς σου

το αθέατο φως τών ματιών σου

παραμένωντας στη γαλάζια παλίρροια

ακούω την ανάσα σου να ανεβαίνει σαν νερο

αναρωτιέμαι πώς το άγγιγμα μιας λέξης

μπορεί να δηλώσει την παρουσία σου

και το ξενο πόσο αγαπημένο γινεται

κι ως ένα θαύμα

οι ψίθυροι σου

προς το αόρατο

ένας ήχος που ακούγεται

ο άλλος άνθρωπος

μέρος τής ίδιας σιωπης

να δεις τι έρχεται,τι αναγγέλλεται

εσύ

ολοκληρη

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ουδεμία χρεια εχομεν

ποιος μπάσταρδος ζει εις βάρος μας;

ειμαστε

στα ίδια και στα ίδια τα σκουπίδια,

αυτόν τον ξεχαρβαλωμενο καναπέ,

εκείνη την ανάπηρη καρέκλα,

σκατά,ποια ηρεμία,

μόνο τα ρολόγια γυρίζουν

ηλίθια ανοητα

και στην άβυσσο μας

ενα περιστέρι λιωμένο,

όχι,μην το πεις:η ψυχή μας,

ας τελειώσουν οι λυρισμοι,

κούφιοι μισάνθρωποι,

κάτι σαν φάρσα

τα σκουπίδια τής ζωης μας δεν μαζεύονται

ούτως η' άλλως.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παλίμψηστο

σε στρώσεις σκόνης

τι ψάχνει στη σφηνοειδη γραφη ο Γκιλγκαμές

ενώ το νερό τού Ευφράτη ανεβαίνει;

μάλλον πρόκειται για ιχνοι νυχιού έπη,

ενώ το νερό ανεβαίνει για την βιβλική τιμωρία

τής πλημμυρας

στην Αλεξάνδρεια

ο Ευκλείδης σχεδιαζει αξιώματα

με την ίδια ψυχραιμία που

ο Ρωμαίος στρατηγός Γναιος Πομπήιος σχεδιάζει

την πολεμικη επιχειρηση

κατά τού Μιθριδάτη Στ' Ευπατωρα,

Χαν,Τανγκ,Αββασίδες, Πτολεμαίοι,Οθωμανοί, Αψβούργοι,

ισχυρά ονόματα αλλοτε

και τώρα λήμματα σε εγκυκλοπαιδεια

ενώ ο Επίκουρος καλλιεργεί τον κήπο του

και ο Σπινόζα λειαίνει φακούς για να δει

καθαρότερα το Deus sive Natura,

ο Κομφούκιος

η Γαλλική Επανάσταση

η πτώση τής Κωνσταντινούπολης

και ο Μαρξ υπογραμμίζεται από έναν μεσαιωνικό μοναχό,

ο Νίτσε μέσα από ένα αρχαίο χορικό

καταγγελει το πραξικόπημα τής μπυραριας

και κάθε φράση κουβαλά σκιές άλλων φράσεων

τού Αντόνιο Γκράμσι

οι πρώτες γραφές χαράχτηκαν για λογιστική:

πόσα σακιά κριθάρι,πόσοι εργατες,πόσες μέρες εργασίας,

κάθε αυτοκρατορία ισχυρίζεται ότι φέρνει τάξη,

οι Κινέζοι αυτοκράτορες με εντολή ουρανού

και με εκατομμύρια ανώνυμους νεκρούς κάτω από τα τείχη,

Ο Πλάτωνας οραματίζεται ιδανικη πολιτεία

όταν η Αθήνα έχει δούλους

ο Αριστοτέλης ταξινομεί τα όντα

και φυσικοποιεί την ανισότητα

η Ρώμη κατασκευάζει δρόμους

για να κινούνται ταχύτερα οι λεγεώνες και οι φόροι,

ο Αλέξανδρος περνά τον Γρανικό

με drone λήψη από ψηλά,

ο Χαμουραμπί χαράζει νόμο σε βασάλτη

κι ένας σκλάβος στην

Αττικη τιναζει ελιές

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ

με κεφαλαία γράμματα,

και στο κάτω μέρος της:

αποικίες,φυτείες,πλοία με αλυσίδες,

το εργοστάσιο

παράγει υπεραξία και πνευμονοκονίαση.

ο Άιχμαν μιλά για καθήκον εγκληματων,

με πυρηνικά κατασκοπευτικά

διεξήχθει ο Ψυχρός Πόλεμος,

ο πλανήτης μετριέται πλέον με πιθανότητες εξαφανισης

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο γάμος τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

τού ηλιου το φως στις κολώνες

τ'αρχαιου ναου γλυστρα

και τα λευκά λάμπουν μάρμαρα

στους γάμους τής Δαναιδας Υπερμνηστρας

και τού Λυγκεα

ο χορος τών παρθένων τους ρυθμικα κυκλωνει.

κι είναι το φόρεμα τής νυφης σαν τού νερού

τη λαμψη καθώς η σελήνη τ'αγγιζει

στα τραπέζια άρτοι κρασί

απλώθηκαν και μελι

κι όταν η νύχτα έπεσε κι ο ουρανός

μ'αστρα γεμιζει

η Υπερμνηστρα το μαχαίρι στο χέρι της κραταει

τού πατέρα της για το γάμο δώρο,

όχι,αυτόν τον πλαγιασμενο στο κρεβάτι της

όμορφο άντρα

τον αγαπάει,δεν θα τον σκοτωσει.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Arthur Rimbaud Une Saison en Enfer

-Mauvais sang-

Μιαρό αίμα

-

Απ'τους γαλάτες προγόνους έχω το γκρίζο μάτι,τη στενομυαλια,

και την ατζαμωσυνη στη μάχη.

Το ντύσιμο μου τόσο βάρβαρο όσο το δικό τους.

Όμως τα μαλλιά μου δεν τα πασαλειφω με λίπος.

Οι Γαλάτες ήταν γδαρτες ζώων,και οι πιο ηλίθιοι τής εποχής

τους εμπρηστές χόρτων.

Απ'αυτους,κληρονομησα:

την ειδωλολατρεία και το να γουστάρω το ιεροσυλο.-

ω!όλα τα βίτσια,οργή,λαγνεία-μεγαλοπρέπεια η λαγνεία.

και το κυριοτερο ψεμα κι απραξία.

Όλα τα επαγγέλματα τ'απεχθάνομαι.

Αφεντικά κι εργάτες,όλους τούς βρωμοχωριατες.

Το χέρι με τη πενα ισαξιο με το χέρι στ'αλετρι

-Τι αιώνας χειρονακτων!

Ποτέ δεν θα γίνω τού χεριου τους.

Και μετά,η δουλοπρέπεια τραβάει πολύ μακριά.

Η τιμιότητα τής επαιτείας με πνίγει.

Οι εγκληματίες μ'αηδιαζουν οπως οι ευνουχισμενοι,

εγω'μαι μη μου απτου,κι αδιαφορω

Αλλά!,ποιος έκανε τη γλώσσα μου τόσο ύπουλη,

που να τραβα και να προστατεύει μέχρι δω την απραξία μου;

Χωρίς να χρειάζεται για να ζω ούτε καν το κορμί μου,

και πιο νωθρός κι απ'το βατραχι φρύνο,

έφερα γύρα παντού.

Δεν υπάρχει καλή οικογένεια στην Ευρώπη

που να μην την ξέρω.

-Κι εννοώ τις ομογενειες σαν τη δικιά μου,

π'όλα τα οφείλουν στη Διακήρυξη τών Δικαιωματων τού Ανθρώπου-

Έχω γνωρίσει κάθε μπάσταρδο γιο καλής οικογενείας!

Mauvais sang

J’ai de mes ancêtres gaulois l’œil bleu blanc, la cervelle étroite, et la maladresse dans la lutte. Je trouve mon habillement aussi barbare que le leur. Mais je ne beurre pas ma chevelure.

Les Gaulois étaient les écorcheurs de bêtes, les brûleurs d’herbes les plus ineptes de leur temps.

D’eux, j’ai : l’idolâtrie et l’amour du sacrilège ; — oh ! tous les vices, colère, luxure, — magnifique, la luxure ; surtout mensonge et paresse.

J’ai horreur de tous les métiers. Maîtres et ouvriers, tous paysans, ignobles. La main à plume vaut la main à charrue. — Quel siècle à mains ! — Je n’aurai jamais ma main. Après, la domesticité mène trop loin. L’honnêteté de la mendicité me navre. Les criminels dégoûtent comme des châtrés : moi, je suis intact, et ça m’est égal.

Mais ! qui a fait ma langue perfide tellement, qu’elle ait guidé et sauvegardé jusqu’ici ma paresse ? Sans me servir pour vivre même de mon corps, et plus oisif que le crapaud, j’ai vécu partout. Pas une famille d’Europe que je ne connaisse. — J’entends des familles comme la mienne, qui tiennent tout de la déclaration des Droits de l’Homme. — J’ai connu chaque fils de famille !

.

.

.