Ξ-Poetry Ποιηση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Ξ

Poetry  Ποιηση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Quo usque tandem, Cicero 

Quo usque tandem,ως πότε λοιπόν;ρωτά ο Marcus Tullius Cicero‎‎

στον Τέταρτο Λόγο του το 63 πΧ απευθυνόμενος αυστηρά

μέσα στη Ρωμαϊκή Συγκλητο κατά τού Lucius Sergius Catilina

θα κάνεις κατάχρηση τής υπομονης μας abutere, Catilina, patientia nostra? 

όλοι θαύμασαν την αυτοσυγκράτηση τού ρήτορα με αντωνυμίες

με επιφωνήματα να υπερασπίζει τη Δημοκρατία να κρατά όρθια

η υπομονή είναι δημόσιο αγαθό για φίλους και όχι για εχθρούς 

και μάλιστα συνομωτες και οι νόμοι είναι λίαν θαυμάσιοι

αρκεί σε τέτοιες επικινδυνες περιπτώσεις να μην καθυστερούν 

αφού Salus rei publicae suprema lex esto η δημόσια ασφάλεια

ο υπέρτατος νόμος,γι'αυτο ασφαλεστερη λύση είναι ο θάνατος 

του Κατιλινα και η αμεση εκτέλεση του χωρίς δίκη και υπεράσπιση 

χωρίς καμία εντελώς νομική ευαισθησία για τη συνομωσία 

σκλάβοι,εκτοπισμένοι τών  προγραφών τού Σύλλα ,χρεωφειλετες,

ψιθυροι για υφαρπαγη τής υπατίας των, η φυγη του από τη Ρώμη

στην Ετρουρία στο στρατό του και τελικά τα λόγια τής Φουλβιας 

τι χρειάζεται πλέον για την ενοχή τού Κατιλινα και των περί αυτού

Έτσι μίλησε ο Cicero και σώθηκε η Δημοκρατια,όμως αργότερα

αυτή η Δημοκρατία τον εξορισε για 'παραλειψη διαδικασιών' τότε.

αυτή ήταν,λοιπόν,η πληρωμή του για τη μεγάλη νίκη τών λέξεων του

Ο tempora ο mores ,αλήθεια,τι καιροί τι ηθη!

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Υπερβολική Εκβολή)

Αυτοψια

με έβαλαν σ’ ένα σώμα

και η πόλη με φτύνει 

με αφίσες,συνθήματα,

αιμορραγω με πρόσωπα

που δεν ζουν

βλέπω μια γυναίκα να κρεμάει λέξεις 

σαν βρεγμένα ρούχα

επανάσταση

αλλοτριωση

κατανάλωση

δεν θα στεγνώσουν ποτέ 

κι ο θεός,αν υπάρχει,

είναι πολύ απασχολημένος

δεν κάνω ειρήνη

αυτή δεν είναι η τελευταία μου

αμυνα 

Καταληψη

αρνουμαι να είμαι δελτίο ειδήσεων

στατιστικό σφαλμα

ωραριο

εγώ 

ντρέπομαι που ακόμη αναπνέω

θεέ μου,

αν είσαι παντοδύναμος,

γιατί κρύβεσαι πίσω

από τόση αταξια;

δεν ζητώ ανάσταση

ζητώ λογοδοσία

Χωρίς άλλοθι επιμένω

εκπαιδεύομαι να αντέχω

στο κενο

θεέ

δεν σε κατηγορώ πια

σε καταλαβαίνω

είναι τρομερή η αποτυχία 

αν επιμένω να ζω

είναι από μια αρχαία ανυπακοη

κι αυτό είναι το μόνο δογμα

που μπορώ να υπερασπιστώ

μέχρι τελος

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Υπερβολική Εκβολή)

Voices Overlapping

I. Winter Does Not End / Χειμώνας Άχρονος

Winter does not end.

Nomen tantum mutatum est.

Ο χειμώνας ανωνυμος.

In the streets, voices

hold bags of bread,

et in eis resonant nummi

ex regnis olim.

«Ναι, είμαι καλά»

λέει η γυναίκα.

“Et hoc dico sicut mortui,”

she whispers,

“quando rogas si dolent.”

Under asphalt, fluit flumen

olim vocatum oratio.

Now it carries cigarettes,

broken vota,

and words that never became love.

Η άνοιξη δεν ήρθε.

A weather report arrived instead.

II. Voces in Ruinis / Φωνές στα Ερείπια

Meministine?

Non. Sed simulacrum ago.

A senex legens diurnum futurum

tells: “Historia continue sine testibus.”

Μια κοπέλα χτενίζει τα μαλλιά της

in speculo fracto.

Fracturae sunt vultus

qui potuissent esse.

In a bar sine fenestris,

a man recites verses non scripsit.

Clamor et plaudit.

Plagium est ultima fides.

Aliquis sussurat Latine

de ordine et lege.

Nemo intelligit.

Omnes tamen timent.

III. Mythos in Declivio / Μύθος σε Υποχώρηση

Olim rex erat,

terra eius marcescebat

quia corpus eius vulnus erat.

Nunc rex est algorithmus,

et vulnus dicitur «data».

Vates mutati sunt ad charts.

Dei mutati sunt ad notifications.

Vox e libris antiquis

rogat: “Quis sanabit terram?”

Responde: “Systema upgrade in progressu.

Quaeso expecta.”

Sub templorum ruinis,

inveniuntur tantum filae et cranium

plenum arenae.

IV. Aqua / Νερό (ή η Έλλειψή Του)

We thirst,

but not for water.

Flumina sunt plenum informationis,

et nulla memoria.

Verba suffocantur antequam ad os perveniant.

Vir heri submersus est.

Dixit accident.

Aqua non eum occidit.

Oblivio.

In deserto urbis,

vox puerilis interrogat:

“Cur omnia fracta sunt?”

Nemo respondet.

Silentium habet pactum.

V. Nocturnus Saltatio Umbrae / Νυχτερινός Χορός των Σκιών

Mortui non discesserunt.

Solum didicerunt ambulare

inter nos.

Vides eos in subway,

in offices,

in lectis post amorem.

Facies normales,

oculi aliis spectantes.

Dicunt de consiliis,

investitionibus,

futuro.

Et omnis vox eorum

spargit pulverem

super id quod olim vivum erat.

VI. Quid Remanet / Ό,τι Μένει

If redemption exists,

it comes not with noise.

Forsitan puer

collectet vitrum fragmentum

et teneat sub luce

donec fiat aliquid simile sensui.

Fortasse vox

dicetur sine proposito.

Fortasse silentium

non timebit.

Non servabimur.

Sed fortasse

meminisse possumus

quomodo audire

fissuram.

Et inter eam

non water

sed vox.

VII. Chorus Fractum / Χορός θραυσμα

Here comes the sound

όχι, δεν έρχεται τίποτα.

Μόνο ένα βουητό.

Dies irae, dies illa

λέει κάποιος με ακουστικά.

Δεν ξέρει τι λέει.

Αλλά τού αρέσει ο ρυθμός.

Στο περίπτερο:

«Ένα πακέτο και ένα μέλλον».

The cashier smiles.

Smile = mask = persona.

Πίσω απ’ το χαμόγελο

stat vacuum.

VIII. Cantilena Urbana / Αστικό Τραγούδι

La la

κόπηκε το ρεύμα.

Μια φωνή από το ραδιόφωνο:

“This is the end of the line.”

Η φράση επαναλαμβάνεται.

Repetitio mater nihil.

Στην πολυκατοικία:

κάποιος παίζει βιολοντσέλο 

χωρίς να ξέρει γιατί.

Κάποιος άλλος χορευει

χωρίς λόγο.

Why do we sing?

ρωτά η αγγλική φωνή.

Για να μη σιωπήσουμε,

απαντά 

IX. Fragmenta Historiae / Θραύσματα Ιστορίας

Εδώ υπήρξε πόλη.

Here stood a city.

Hic fuit civitas.

Κάποιος έγραψε νόμους.

Κάποιος τους έσβησε.

Κάποιος τους πούλησε.

Roma cadit κάθε μέρα.

Στην Αθήνα είναι μεσανυχτα.

London sleeps through it.

Στα μουσεία

τα αγάλματα δεν έχουν

μνήμη.

X. Voices Overlapping / Φωνές που Τέμνονται

— I can’t feel anything.

— Δεν είναι απαραίτητο.

— Non sentire est libertas.

— Ψέμα.

Μια μητέρα λέει:

«Θα περάσει».

Δεν λέει τι.

Ένας φιλοσοφος ψιθυρίζει:

vanitas vanitatum.

Στο κινητό του βλέπει μετοχές.

Someone laughs.

Nobody knows why.

Ίσως γιατί

το γέλιο είναι το τελευταίο καταφυγιο.

XI. Intermezzo: Κατάλογος Χαμένων

Lost:

– one childhood

– two ideals

– several gods

– language (partial)

Inventarium doloris:

ὀνόματα χωρίς πρόσωπα,

πρόσωπα χωρίς καθρεφτη,

ριζες χωρίς δεντρα.

No refunds.

XII. Ritual Without Religion / Τελετουργία Χωρίς Θρησκεια

Ποζαρουν

για  selfie φωτογραφίες

Pray for us

τραγουδά ο Bob Dylan.

Για ποιον

Τα χέρια δείχνουν;

Not in faith.

In habit.

Η λέξη επαναλαμβάνεται

μέχρι να χάσει νόημα.

Τότε λειτουργεί καλύτερα.

XIII. The Question / Η Ερώτηση

What remains

when meaning evaporates?

Τι μένει

όταν όλες οι λέξεις

έχουν ειπωθεί λάθος;

Quid restat

post ruinam?

(παύση)

Μια αναπνοή.

Όχι αισθητη.

Αλλά παρούσα.

XIV. Coda: Fissura / Ρωγμή

Από τη ρωγμή

εξερχεται μια πράσινη σαυρα.

Η αποκάλυψη.

Μόνο ήχος.

Ένας ήχος ελαχιστος,

άτακτος,

Not water.

Ούτε φως.

Φωνή.

Και κάποιος, κάπου,

την ακούει

πριν χαθεί.

XV. Final Chorus (almost)

(ψιθυριστά)

If there is a voice

αν υπάρχει

si vox manet

Θα πει:

«Άκου».

XVI. Coda Silence / Κώδικας Σιωπής

(καμία γλώσσα)

—

—

—

μια ανάσα

εκτός ρυθμού

τέλος 

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Του Νεκρου Αδελφού

(Παραλογή)

Εννιά ’χε γιους η μάνα εννιά καλούς γερούς λεβέντες,

και δέκατη η μοναχοθυγατέρα κρινος λευκος.ανθός

στα ξένα την προξενεψαν, σε τόπο μακρινό να δωσουν

κι η μάνα τους δεν ήθελε την κόρη ν'αποχωριστει 

σαν θα'ρχει η ώρα της στο τέλος της να λείπει

κι ο.Κωνσταντακης τής ορκίστηκε όρκο βαρύ μεγάλο

εγώ μάνα μ' να πάγω να στη φέρω για ζωντανός

για πεθαμενος θα'μαι κι ο λόγος του ησύχασε τη μανα

την αδελφή παντρεψανε στα μακρινά τα ξένα επηραν

κι ήρθανε δισεκτοι καιροί πολέμοι και αρρωστιες

ένας-ένας οι εννια αδερφοι στο μαύρο χώμα πεσαν

κι έμεινε η μάνα.ερμη μοναχη σαν καλαμια στο καμπο

όταν τα τέλη της κατάλαβε φωνή μεγάλη βγαζει

απ'τής γης το βάθος σήκω Κωνσταντακη μου τη αδερφή

τη μοναχοθυγατερα μου τραβά πίσω εδώ να φέρεις

σείστηκε το στερέωμα βουηξαν οι άνεμοι τα μάρμαρα

ανοίξανε κι εξω ο Κωνσταντής μεσάνυχτα πετάχτηκε 

καβαλικευει τ'αλογο το βίτσισε διάβηκε πέρα μίλια χιλια

βρήκε τη κόρη μοναχή στο σπίτι σ'αργαλειο να υφαίνει

σήκω αδερφή η μάνα μας σε κράζει στο σπίτι μας να φερω 

στο δρόμο τής επιστροφής πουλιου φωνή δεν κελαηδουσε

μηδέ κλαράκι άνθιζε μοναχα σκοτεινια και τα νερά παγωναν

Κωνσταντακη μου μου'φαινεσαι χλωμός κι αδύναμος να'σαι

απ'τον μακρύ το δρόμο αδερφή που'καμα σε σέ να φτασω

σαν ήρθαν στο κατώφλι τους τρεις φώναξε φορές

τη κόρη μάνα σου'φερατον όρκο μου τωρα ξετελεψα

κι εγώ ξαναγυρνω στη λησμονια στου τόπου μου τη σιγαλια

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fragmenta 

το τέλος τού φύλλου

γνωρίζει ο ανεμος

όλοι κρυμμένοι 

πίσω από μάσκες

παίζουμε ρολους

ο χρόνος περνά

μια ιστορία τελειωσε

πέφτοντας η βροχή

απομνημονεύει το ταξίδι της

κάθε πέτρα πιέζει το χώμα

με το βάρος αιωνων

ο θανατος είναι 

η απόδειξη τής αιωνιοτητος

το κλειδί θυμάται

τή πόρτα

που κάποτε ανοιγε

.

Ησυχία.

Ησυχία παντού.

Και μια μικρή, ανεπαίσθητη λύπη.

Silence.

Silence everywhere.

And a small, subtle sadness.

Silence.

Silence partout.

Et une petite tristesse subtile.

Stille.

Überall Stille.

Und eine kleine, feine Traurigkeit.

Silenzio.

Silenzio ovunque.

E una piccola, sottile tristezza.

Silencio.

Silencio por todas partes.

Y una pequeña, sutil tristeza.

Silêncio.

Silêncio em toda parte.

E uma pequena e sutil tristeza.

.

μέσα σε όλη αυτή τη σιωπή

έπεσαν εκκοφαντικα  από τα τραπέζια 

ψίχουλα άλλων ζώων

για να τα φας

in all this silence

crumbs of other animals 

fell loudly from the tables

for you to eat

dans tout ce silence

des miettes d'autres animaux 

tombèrent bruyamment des tables

pour que tu les manges

in all dieser Stille

fielen laut von den Tischen 

die Krümel anderer Tiere

damit du sie essen kannst

in tutto questo silenzio

briciole di altri animali 

caddero fragorosamente dai tavoli

perché tu le mangiassi

en todo este silencio

cayeron ruidosamente de las mesas 

migas de otros animales

para que las comieras

em todo este silêncio

caíram estrondosamente das mesas 

migalhas de outros animais

para que as comesses

.

ο άνθρωπος με πηλό ακόμα υγρο 

στο καταρτι δεμένος

με φωνές σειρηνων

επιστρέφει στη μνημη

η ιστορία σέρνεται

.

μη μου μιλάς με λέξεις

ενός μέλλοντος

που ποτέ δεν θα'ρθει 

για μας

Copy/Paste/Cut

η ιστορία δεν προχωρά

κυκλώνει τα ίδια γεγονότα 

μασά τις ίδιες λέξεις

δεν υπάρχει σωτηρία

ημασταν εδώ κάποτε

σε κάποια αιωνιότητα

άγνωστοι

ηττημένοι

Προσευχή.exe

Σφάλμα φόρτωσης.

Ο Θεός δεν ανταποκρίνεται.

Παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα

ή ποτέ.

Κάπου ένας ανθρωπος μαθαίνει

να βρίζει σωστά.

Όχι από αγένεια.

Από ακρίβεια για την επανάσταση

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

στ'ασπρα σήμερα στολιζεσαι 

στη ρουγα νυφούλα βγαίνεις

τ'αστρί και το φεγγάρι χάνεται

σ'ουρανό ο ήλιος σκοτεινιάζει

και βλέπουν τα ματάκια μου

σαν το πουλί γοργα να φεύγεις

και μένα παρατας τι μ'εχεις ορκισμενο

δεν θυμασαι

πόσες νυχτιές περπάτησα

πεζος και καβαλάρης

φιλί γλυκό κι αγκάλη να σού πάρω

.

Μόνο.με ασάφεια

τα μυστικά

τής γλώσσας μας

.

ας ξημερώσει 

σε κενα 

σε γδέρνει ο χρόνος

και όμως όλα μένουν

μια λέξη που πέφτει σαν βροχή

ξημερώνει μάταια

.

Fragmenta 

οι μητέρες μετά τον πολεμο 

οι μητέρες μετά τον πολεμο

μετρούσαν τα παιδιά τους

ένα που λείπει,ένα που γύρισε μισό,

εβαζαν στο συρτάρι τις φωτογραφίες τους

άκουγαν τις ανάσες τους τη νύχτα.

ρωτούσαν :

τρώς; κοιμάσαι;

.

.

the mothers after the war

they counted their children

one missing, one returned half,

they put their photographs in the drawer

listened to their breaths at night.

they asked:

are you eating? are you sleeping?

.

.

les mères après la guerre

elles comptaient leurs enfants

un qui manque, un qui est revenu à moitié,

elles mettaient leurs photographies dans le tiroir

écoutaient leur souffle la nuit.

elles demandaient :

manges-tu ? dors-tu ?

.

.

die mütter nach dem krieg

sie zählten ihre kinder

eines fehlt, eines kam halb zurück,

sie legten ihre fotos in die schublade

hörten nachts ihre atemzüge.

sie fragten:

isst du? schläfst du?

.

.

le madri dopo la guerra

contavano i loro figli

uno manca, uno è tornato a metà,

mettevano le loro fotografie nel cassetto

ascoltavano i loro respiri di notte.

chiedevano:

mangi? dormi?

.

.

las madres después de la guerra

contaban a sus hijos

uno que falta, uno que regresó a medias,

ponían sus fotografías en el cajón

escuchaban sus respiraciones por la noche.

preguntaban:

¿comes? ¿duermes?

.

.

as mães depois da guerra

contavam os seus filhos

um que falta, um que voltou pela metade,

colocavam as suas fotografias na gaveta

escutavam as suas respirações à noite.

perguntavam:

comes? dormes?

.

ενα παιδί βρήκε ένα παιχνίδι

και είπε:

αυτός που το έχασε,θα το θυμάται;

.

και ύστερα ξαπλωνεις στα λευκά σεντόνια

τα μάτια σου.

Και η ζωή μας,πεζή

με ημερομηνίες σβησμένες,

ξεχνά πως υπήρξαμε κάποτε στις λέξεις.

και επιστρέφεις από μια αποσταση γαλαζια.

και ξαφνιάζονται στα βλέμματα τους.

και συναντηθηκαμε

με εκκρεμότητα.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Cantus Fragments 

⊕

ἀρχή ο λόγος

𓂀 𓂀 𓂀

λίθος χαραγμένος:

TI•ME / χρόνος / tempo

Νερό.

ἄλς.

ξύλον.

ἄνθρωπος 

non ad mastum

ἀλλὰ ad protocolum.

αγνωστη φωνή

ἸΛΙΑΣ // ILIAD // ILIADE

στίχου

拖

拖

拖

WORK / JOB / lavoro

Who speaks truth?

Who shouts?

QUI PAYE?

χρόνος:06:28

ἡ ἱστορία συνεχιζει:

ὀστᾶ

ὀστᾶ

ὀστᾶ

κανείς δεν μετρά

corpo

σῶμα πολιτικόν

街

λέξη

χωρίς σάρκα

IDEOGRAM:

人 + 痛 = ?

(human + pain = ?)

φωνές επάνω σε φωνές

ΤΕΛΟΣ 

λευκὴ σελίδα

με σφραγίδα:

ARCHIVIO CHIUSO

FILE MISSING

μνήμη: ERROR

⊗

κανείς

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Συμπιέσεις

▣ ▣ ▣

[ΑΡΧΕΙΟ Α/0]

φωνή κομμένη

σε συλλαβές:

ἀ-

χ-

ι-

(signal lost)

Ὅμηρος.exe

φορτώνει → ERROR: wrath overflow

μῆνις data spike

θεοί αλγόριθμοι

ἥρωες  αναλώσιμα σώματα

rollback history

NO

Ησίοδος/patch note:

WORK

DAYS

σήμερον:

shift/ shift/shift

ἡμέρα ≠ φῶς

ἡμέρα = κύκλος κόπωσης

HEADLINE STACK

WAR / WAR / WAR

MERGER APPROVED

FAMINE EXPECTED

STOCKS RISE

(τα ρήματα σε ενεστώτα

για να μη φαίνεται το εγκλημα)

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ.zip

unpacked:

χορός troll farm

σάτιρα shield

γέλιο latency

buffering…

bones detected

count: ∞

οἱ νεκροὶ δὲν τελειώνουν

μόνο στοιβάζονται.

fragment:

σῶμα

σῶμα

σῶμα

corpo violato

corpo politico

corpo buttato

IDEOGRAM CLUSTER:

人

×

血

×

金

(human × blood × gold)

= market.

TRANSMISSION

Refugee boat / no flag

coordinates classified

weather neutral

outcome pending

ἄνεμος μάρτυρας

θάλασσα αρχείο 

usura marginalia (scratched):

make it cohere

no, make it CUT

στίχος ξυράφι

νόημα θραύσμα

ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΥΜΠΙΕΣΜΕΝΕΣ:

ἄνθρωπος / human / homme / Mensch

→ unit

πόνος / pain / douleur / Schmerz 

noise

MEMORY OVERLOAD

η ἱστορία δεν ακυρώνεται 

Τροία

Στάλινγκραντ

Χιροσίμα

Γάζα

(ίδιο αρχείο, νέα ονόματα)

ΤΕΛΙΚΟ FRAME:

λευκός θόρυβος

πάνω σε λευκή σελίδα

μόνο μια σημείωση στο πλάι:

▣ ▣ ▣

.

.

.

χ.ν.κουβελης c n.couvelis

FRAGMENTA ΣΕ ΤΡΙΑ ΕΠΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ

στρωμα Ι-ΟΜΗΡΟΣ (χαραγμένο με σίδηρο)

μῆνις = ∞

(δεν συγκλίνει)

Ἀχιλλεύς → σώμα/κεφάλαιο

Πάτροκλος → απώλεια (−1)

Τροία → πόλις = τείχος × φόβος

∑(νεκροί) ↑

θεοί = μεταβλητές με αυθαίρετες τιμές

μοῖρα = constraint

δέσμευση:

ἄνθρωπος ≤ σκόνη

στίχος σβησμένος

μένει το κρότο-γράμμα:

ΚΡΑ-

στρωμα ΙΙ-ΕΜΦΥΛΙΟΣ (γραμμένο με μολύβι, διορθώσεις)

η χώρα = |x|

διαιρεμένη στο μηδέν

αδελφός / αδελφός

= − +

(το πρόσημο αλλάζει τη νύχτα)

δελτίο συσσιτίου → αξία < 1

λόγος/λόγος → λόγος⁻¹

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

τάξη αποκαθίσταται

(η τάξη των τάφων)

∫ μνήμης dx

από βουνό σε υπόγειο

= σταθερά τρόμου

Ο Σινόπουλος γράφει στο περιθώριο:

ὀστᾶ → ∞

κανένα ισοζύγιο.

στρωμα ΙΙΙ — ΣΗΜΕΡΑ (τυπωμένο, επανεκτυπωμένο)

GDP ↑

wages ↓

interest r → r²

χρόνος εργασίας = 12h × 6d

άνθρωπος → human capital

πόνος → externality

MARKET UPDATE

conflict priced in

volatility normal

βάρκα χωρίς σημαία:

φορτίο = 47

σωσίβια = 23

πιθανότητα επιβίωσης = p < 0.5

θάλασσα = αρχείο χωρίς backup

ΕΠΙΚΑ ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ (θραύσματα περνούν μέσα)

μῆνις ⇄ μίσος ⇄ spread

ἥρωας ⇄ αντάρτης ⇄ δείκτης

πόλις ⇄ χωριό ⇄ αγορά

∑(απώλειες)

δεν κλείνει ποτέ.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

εἰ ἱστορία = f(βία),

τότε f′ > 0

κανένα τοπικό μέγιστο

μόνο κλιμακώσεις.

ΤΕΛΙΚΟ ΞΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟΥ

σβήνεις Τροία → μένει στάχτη

σβήνεις βουνό → μένει λάκκος

σβήνεις οθόνη → μένει φως

ένα μόνο σύμβολο αντέχει:

≠

(ὁ ἄνθρωπος

ἴσον ἀριθμός)

αλλά το σύστημα

δεν το δέχεται

ως λύση.

.

.

.

My own empire of heteronyma Paintings

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Η χρυσή μάσκα τού Αγαμέμνονα 

Ο Αγαμέμνων απ'τον τεχνιτη χρυσοχόο ζητάει κυρίως

η χρυσή του προσωπίδα τούς λαμπρούς γάμους

τής Ελένης και τού Μενέλαου πολυ να επισκιάσει,

αυτή την κούφια δόξα προτίμησε ο τρανος Μυκηναιος

κι όταν νικητής αρχηγός απ'τήν Ασιατική επέστρεψε Τροια

αυτήν αμεσως φόρεσε να επιβληθεί,όμως η Κασσανδρα

τού προμήνυσε κακός οιωνός κι απερισκεπτα την τύχη 

να μην προκαλεί γιατι οι καιροί πλέον ανεπιστρεπτί 

μετεβλήθησαν,η Κλυταιμνήστρα με τον εραστή Αίγισθο 

το φονικό ετοιμάζουν λουτρό,όμως εκείνος παράκουσε 

τη Τρωαδιτισα μάντισσα και σαν ψάρι σε δίχτυ ατσάλινο 

η χρυση του πιάστηκε μάσκα σβηνοντας παντοτινά βαθια 

μέσα στο χώμα το αλλοτινό κλέος κι η περισση λάμψη της.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον Τρόπο η Ιστορία)

Στη Μονή Σωσάνδρων 1258 μΧ

Στη Σύγκλητο ο Γεώργιος Μουζάλωνας,ταπεινος ανθρωπος,

δήλωσε πως παραιτείται,από την σεβαστή τελευταία επιθυμία

τού εκλιπόντος αυτοκράτορος τής Νίκαιας Θεοδώρου Β' Λασκάρεως

δια τον ανήλικον υιον Ιωάννη τον Δ',ο δε Μιχαήλ Παλαιολόγος 

διπλωματικά συνεταχθηκε,όμως η συνομωσία είχε ήδη πάρει δρόμο

κι όταν συγκεντρώθηκαν στη Μονή τών Σωσάνδρων στη Μαγνησία 

τής Βιθυνίας ευγενείς στρατός κλήρος και λαος για το εννιαημερο 

μνημοσυνο τού αυτοκράτορα παρόντες ήτο ο Ιωαννης ο Γεώργιος 

και τ'αδελφια του,τότε οι Λατίνοι μισθοφόροι ν'αντικρισουν ζητάνε 

τον νέο αυτοκράτορα και στον πολύ θορυβο κι οχλοβοη τους εκείνος 

μια καθησυχαστικη κάνει χειρονομία που για έναρξη δράσης τους

εκλαμβανεται,ευθυς τον Μουζαλωνα στην Αγία Τράπεζα καταφυγοντα 

έσφαξε ο Λατίνος Κάρολος και το πλήθος μετέπειτα αποτελείωσε,

τη δε γυναίκα του Θεοδώρα Ραουλαινα ο θείος της Μιχαήλ

την συμβουλευει να σωπαίνει την ίδια κι εκεινη  να μην έχει τυχη,

οι Λατίνοι είναι σκληροί δεν αστειεύονται με τέτοια πραγματα

κι αυτός τώρα πλέον είναι ο εγγυητής τής νομιμης δυναστείας

.

.

.

χ.ν κουβέλης c.n.couvelis

Ο Τρίτος Χρησμός στον Κροισο

Ο τρίτος χρησμός τής Πυθιας στον Κροισο μιλούσε για ημιονα

βασιλεα τών Λυδών,πράγμα βέβαια αφύσικον και ως εκ.τουτου

ουδολως ανησυχητικόν δια την εξουσίαν και τον πακτωλόν του,

όμως τα λοξα έπη τού Λοξια ο ποδαβρος βάρβαρος αγνοούσε

και εις ουδένα οι φιλίες Ελλήνων ωφελησαν όταν ο Κύρος 

στις χρυσές Σάρδεις ενεμφανισθει ως ημιονος Περσών και Μήδων 

τότε κατάλαβε πως:μηδένα προ τού τέλους χρησμόν ερμήνευε

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μεταβολές

pecunia, pecuniam, aerarium publicum

ένα παιδί πετάει χαρτονομισματα στο προσωπο 

του Leopold Bloom.

το 1943 άνοιξε ένα μπουκάλι σάκε και είδε την Χιροσίμα 

ενώ δυο ηθοποιοί διάβαζαν στο σκοτάδι μια σελίδα από τον Φαίδρο·

ο ένας ρωτούσε τί ἐστι ψυχή;ο άλλος απαντούσε με συνταγές

φαγητών,

και και πίσω ακούστηκε : Σιωπή, gentlemen! 

Προβολή αρχειακων φωτογραφιων:στρατιώτες τού '17,

ναύτες τού '22.

με σφαιρες καρφώθηκαν οι εφημερίδες τού ’44

με τα ονόματα τών νεκρών

Οι  Οικονομιες τών Σωμάτων στα εργοστάσια

Το μέλλον Labour-power, Capital, Meaning, Memory 

σε κατηγορίες κατ᾽ἐνέργειαν και κατ᾽δύναμιν

Κατά Marx: Crises are inevitable

Tempus fugit, sed credit fluit

Δύο άντρες σε δωμάτιο χωρίς πόρτα:

-Πότε μπήκαμε;

-Ποτέ.

-Πότε θα φύγουμε;

-Ποτέ.

 ¿Quién observa a quién?

ἄπολις ἀνὴρ 

ἄμνημον λαός 

tempus non sequitur

ἄνδρα μοι ἔννεπε → tell me of the man → 

habla del hombre → parle de l’homme → 

spreek van de mens → πες μου για την τιμή τού ανθρώπου 

ανά μετοχή

Οι δείκτες δεν εξηγούν την ύφεση

Non classified yet

-look-here-man-in-the-corner-counting-bills-like-Homeric-scribe

marketwater-runningdownFleetst.-glisteningwithbondprices

memoryvessels-chanting-ancient-languages-not-remembered

 recursive layer (cinematic fracture)

→ πλάνο: κοντινό σε πρόσωπο

→ πλάνο: κοντινό σε επιφάνεια νερου

→ πλάνο: κοντινό σε χαρτονόμισμα

→ πλάνο: κοντινό σε φιλμικό κόκκο

→ πλάνο: κοντινό σε κύτταρο

→ πλάνο: κοντινό σε χειρογραφο

→ πλάνο: κοντινό σε τίποτε

(η αλληλουχία επαναλαμβάνεται με άλλη σειρά)

Χρόνος → Χρέος → Μνήμη → Αγορά → Χρόνος

Μνήμη → Αγορά → Χρέος → Χρόνος → Μνήμη

Αγορά → Μνήμη → Χρόνος → Χρέος → Αγορά

Ο Max Ernst κολλάει ραπτομηχανές σε ιπτάμενα άλογα

Ο Adam.Smith εμπορεύεται στον Τειρεσία σιτο

δια τής αοράτου χειρός

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Κατά Κάποιον τρόπο η Ιστορία)

Τα Εις Εαυτον Μάρκον Αυρήλιον

(Ελληνικά, English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)

Στα σύνορα με τον παγωμενο Δούναβη οι Μαρκομανοι

διαλέγονται με ακόντια τα Εις Εαυτον του,

η αυτοκρατορία εντελει θέλει φόρους,λεγεώνες,

επαρχίες,Υπάτους,όχι μαθήματα περί χρηστοτητας,

παλάτι χωρίς σωματοφύλακες, φανταχτερά ρούχα,

συνοδούς,αγάλματα,αρκετά με τα στωικά

περιττή φαιδροτητα,η Ρώμη δεν αλλάζει,

ο Κομμοδος ως Ηρακλής μονομαχος

στην αρένα με τα λιονταρια,

άλλωστε μόνο στο θάνατο οι αυτοκράτορες

κοιμούνται αιωπηλοι

χωρίς πορφύρες απαθείς εις Εαυτον.

.

.

To Himself Marcus Aurelius

On the borders of the frozen Danube the Marcomanni

hold dialogues with spears to His To Himself,

yet the Empire in the end wants taxes, legions, 

provinces, Consuls,not lessons about virtue.

A palace without bodyguards, flashy clothes, 

attendants, statues,enough with the Stoics

a redundant frivolity.Rome does not change.

Commodus as Hercules, gladiator

in the arena with the lions,

for only in death do emperors

sleep silent,

without purple, impassive to Themselves.

.

.

À soi-même Marc Aurèle

Aux frontières du Danube glacé les Marcomans

dialoguent avec des lances Ses À soi-même,

mais l’Empire au final veut des impôts, des légions, 

des provinces, des Consuls,pas des leçons de vertu.

Un palais sans gardes, vêtements voyants, 

serviteurs, statues,assez de stoïcisme 

futile frivolité.Rome ne change pas.

Commode en Héraclès, gladiateur

dans l’arène avec les lions,

car seuls dans la mort les empereurs

dorment en silence,

sans pourpre, impassibles à eux-mêmes.

.

.

An sich selbst Mark Aurel

An den Grenzen der gefrorenen Donau verhandeln

die Markomannen mit Speeren zu Sein An sich selbst,

doch das Imperium will am Ende Steuern, Legionen, 

Provinzen, Konsuln,nicht Lektionen über Tugend.

Ein Palast ohne Leibwachen, prunkvolle Gewänder, 

Gefolgschaft, Statuen,genug vom Stoizismus

überflüssige Lächerlichkeit.Rom ändert sich nicht.

Commodus als Herkules, Gladiator

in der Arena mit den Löwen,

denn nur im Tod schlafen die Kaiser

schweigsam,

ohne Purpur, unbewegt in sich selbst.

.

.

A se stesso Marco Aurelio

Ai confini del Danubio gelato i Marcomanni

dialogano con le lance Il suo A se stesso,

ma l’Impero alla fine vuole tributi, legioni, 

province, Consoli,non lezioni sulla virtù.

Un palazzo senza guardie, abiti vistosi, 

accompagnatori, statue ,basta con gli stoici

frivolezza superflua.Roma non cambia.

Commodo come Ercole, gladiatore

nell’arena con i leoni,

poiché solo nella morte gli imperatori

dormono muti,

senza porpora, impassibili a se stessi.

.

.

A sí mismo Marco Aurelio

En las fronteras del helado Danubio los marcomanos

dialogan con lanzas Su A sí mismo,

pero el Imperio al final quiere impuestos, legiones, 

provincias, Cónsules,no lecciones sobre virtud.

Un palacio sin guardias, ropa ostentosa, 

séquito, estatuasbasta con los estoicos

frivolidad innecesaria.Roma no cambia.

Cómodo como Hércules, gladiador

en la arena con los leones,

pues solo en la muerte los emperadores

duermen en silencio,

sin púrpura, impasibles a sí mismos.

.

.

A si mesmo Marco Aurélio

Nas fronteiras do gelado Danúbio os marcômanos

dialogam com lançasSeu A si mesmo,

mas o Império ao fim quer impostos, legiões, 

províncias, Cônsules,não lições sobre virtude.

Um palácio sem guardas, roupas chamativas, 

acompanhantes, estátuas,chega de estóicos

frivolidade desnecessária.Roma não muda.

Cômodo como Hércules, gladiador

na arena com os leões,

pois apenas na morte os imperadores

dormem silenciosos,

sem púrpura, impassíveis a si mesmos.

.

.

.