GREEK POETRY -(Υπερβολική Εκβολή) Voices Overlapping -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-(Υπερβολική Εκβολή)

Voices Overlapping

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Υπερβολική Εκβολή)

Voices Overlapping

I. Winter Does Not End / Χειμώνας Άχρονος

Winter does not end.

Nomen tantum mutatum est.

Ο χειμώνας ανωνυμος.

In the streets, voices

hold bags of bread,

et in eis resonant nummi

ex regnis olim.

«Ναι, είμαι καλά»

λέει η γυναίκα.

“Et hoc dico sicut mortui,”

she whispers,

“quando rogas si dolent.”

Under asphalt, fluit flumen

olim vocatum oratio.

Now it carries cigarettes,

broken vota,

and words that never became love.

Η άνοιξη δεν ήρθε.

A weather report arrived instead.

II. Voces in Ruinis / Φωνές στα Ερείπια

Meministine?

Non. Sed simulacrum ago.

A senex legens diurnum futurum

tells: “Historia continue sine testibus.”

Μια κοπέλα χτενίζει τα μαλλιά της

in speculo fracto.

Fracturae sunt vultus

qui potuissent esse.

In a bar sine fenestris,

a man recites verses non scripsit.

Clamor et plaudit.

Plagium est ultima fides.

Aliquis sussurat Latine

de ordine et lege.

Nemo intelligit.

Omnes tamen timent.

III. Mythos in Declivio / Μύθος σε Υποχώρηση

Olim rex erat,

terra eius marcescebat

quia corpus eius vulnus erat.

Nunc rex est algorithmus,

et vulnus dicitur «data».

Vates mutati sunt ad charts.

Dei mutati sunt ad notifications.

Vox e libris antiquis

rogat: “Quis sanabit terram?”

Responde: “Systema upgrade in progressu.

Quaeso expecta.”

Sub templorum ruinis,

inveniuntur tantum filae et cranium

plenum arenae.

IV. Aqua / Νερό (ή η Έλλειψή Του)

We thirst,

but not for water.

Flumina sunt plenum informationis,

et nulla memoria.

Verba suffocantur antequam ad os perveniant.

Vir heri submersus est.

Dixit accident.

Aqua non eum occidit.

Oblivio.

In deserto urbis,

vox puerilis interrogat:

“Cur omnia fracta sunt?”

Nemo respondet.

Silentium habet pactum.

V. Nocturnus Saltatio Umbrae / Νυχτερινός Χορός των Σκιών

Mortui non discesserunt.

Solum didicerunt ambulare

inter nos.

Vides eos in subway,

in offices,

in lectis post amorem.

Facies normales,

oculi aliis spectantes.

Dicunt de consiliis,

investitionibus,

futuro.

Et omnis vox eorum

spargit pulverem

super id quod olim vivum erat.

VI. Quid Remanet / Ό,τι Μένει

If redemption exists,

it comes not with noise.

Forsitan puer

collectet vitrum fragmentum

et teneat sub luce

donec fiat aliquid simile sensui.

Fortasse vox

dicetur sine proposito.

Fortasse silentium

non timebit.

Non servabimur.

Sed fortasse

meminisse possumus

quomodo audire

fissuram.

Et inter eam

non water

sed vox.

VII. Chorus Fractum / Χορός θραυσμα

Here comes the sound

όχι, δεν έρχεται τίποτα.

Μόνο ένα βουητό.

Dies irae, dies illa

λέει κάποιος με ακουστικά.

Δεν ξέρει τι λέει.

Αλλά τού αρέσει ο ρυθμός.

Στο περίπτερο:

«Ένα πακέτο και ένα μέλλον».

The cashier smiles.

Smile = mask = persona.

Πίσω απ’ το χαμόγελο

stat vacuum.

VIII. Cantilena Urbana / Αστικό Τραγούδι

La la

κόπηκε το ρεύμα.

Μια φωνή από το ραδιόφωνο:

“This is the end of the line.”

Η φράση επαναλαμβάνεται.

Repetitio mater nihil.

Στην πολυκατοικία:

κάποιος παίζει βιολοντσέλο 

χωρίς να ξέρει γιατί.

Κάποιος άλλος χορευει

χωρίς λόγο.

Why do we sing?

ρωτά η αγγλική φωνή.

Για να μη σιωπήσουμε,

απαντά 

IX. Fragmenta Historiae / Θραύσματα Ιστορίας

Εδώ υπήρξε πόλη.

Here stood a city.

Hic fuit civitas.

Κάποιος έγραψε νόμους.

Κάποιος τους έσβησε.

Κάποιος τους πούλησε.

Roma cadit κάθε μέρα.

Στην Αθήνα είναι μεσανυχτα.

London sleeps through it.

Στα μουσεία

τα αγάλματα δεν έχουν

μνήμη.

X. Voices Overlapping / Φωνές που Τέμνονται

— I can’t feel anything.

— Δεν είναι απαραίτητο.

— Non sentire est libertas.

— Ψέμα.

Μια μητέρα λέει:

«Θα περάσει».

Δεν λέει τι.

Ένας φιλοσοφος ψιθυρίζει:

vanitas vanitatum.

Στο κινητό του βλέπει μετοχές.

Someone laughs.

Nobody knows why.

Ίσως γιατί

το γέλιο είναι το τελευταίο καταφυγιο.

XI. Intermezzo: Κατάλογος Χαμένων

Lost:

– one childhood

– two ideals

– several gods

– language (partial)

Inventarium doloris:

ὀνόματα χωρίς πρόσωπα,

πρόσωπα χωρίς καθρεφτη,

ριζες χωρίς δεντρα.

No refunds.

XII. Ritual Without Religion / Τελετουργία Χωρίς Θρησκεια

Ποζαρουν

για  selfie φωτογραφίες

Pray for us

τραγουδά ο Bob Dylan.

Για ποιον

Τα χέρια δείχνουν;

Not in faith.

In habit.

Η λέξη επαναλαμβάνεται

μέχρι να χάσει νόημα.

Τότε λειτουργεί καλύτερα.

XIII. The Question / Η Ερώτηση

What remains

when meaning evaporates?

Τι μένει

όταν όλες οι λέξεις

έχουν ειπωθεί λάθος;

Quid restat

post ruinam?

(παύση)

Μια αναπνοή.

Όχι αισθητη.

Αλλά παρούσα.

XIV. Coda: Fissura / Ρωγμή

Από τη ρωγμή

εξερχεται μια πράσινη σαυρα.

Η αποκάλυψη.

Μόνο ήχος.

Ένας ήχος ελαχιστος,

άτακτος,

Not water.

Ούτε φως.

Φωνή.

Και κάποιος, κάπου,

την ακούει

πριν χαθεί.

XV. Final Chorus (almost)

(ψιθυριστά)

If there is a voice

αν υπάρχει

si vox manet

Θα πει:

«Άκου».

XVI. Coda Silence / Κώδικας Σιωπής

(καμία γλώσσα)

—

—

—

μια ανάσα

εκτός ρυθμού

τέλος 

.

.

.