.
.
Ξ-
Literature Λογοτεχνία
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Σημειώσεις
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish,Portuguese)
.η ζωή είναι μια ακατάπαυστη παρέλαση ηλίθιων και σοφών,που εναλλάσσονται συνεχώς.
.είμαστε αιχμάλωτοι τής γοητείας τού ψέματος,
απαιτεί μόνο καλή εμφάνιση.
.Σοβαρότητα! Τι αηδιαστική λέξη.Λες και η ζωή μπορεί να περιγραφεί με μια λέξη τόσο ανούσια όσο ένα άδειο ποτήρι σαμπάνια.
.οι άνθρωποι εύκολα θα μπορούσαν να γίνουν ευτυχισμένοι,αρκεί να παραδεχτούν πως είναι γελοίοι.
Προτιμούν τα ψέματα,τα φτηνα μυστικά, και τις ηλιθιες ηθικές τους.
.η δυστυχία κρύβεται στις λεπτομέρειες:
στο χαμόγελο που καταπιέζεται,στο πολυτελες αυτοκίνητο που αγοράσατε όχι για να το χαρείτε αλλά για να εντυπωσιάσεται τούς άλλους.
.η ζωή είναι ένα έργο τέχνης, όχι πάντα όμορφο, συχνά ακατανόητο, αλλά πάντα συναρπαστικό.
.σκέφτομαι πως όλη η επιστήμη είναι απλώς ένα παιχνίδι για παιδιά που δεν έπαυσαν ποτέ να αναρωτιούνται:
Γιατί; Και γιατί; Και γιατί;
Το πιο υπέροχο παιχνίδι τού κόσμου.
.όλοι γύρω σου συνεχίζουν να ανησυχούν για τα μικρά πράγματα: ποιος θα φάει με ποιον, ποιος είπε τι,ποιος είναι πιο σημαντικός.
Ενώ γύρω τους υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος να ανακαλύψουν.
.δεν καταλαβαίνω τίποτα,αλλά είναι καταπληκτικο
.
.
Σημειώσεις
Η ζωή είναι μια ατελείωτη παρέλαση από ανόητους και σοφούς, που εναλλάσσονται συνεχώς.
Είμαστε αιχμάλωτοι της γοητείας του ψεύδους· χρειάζεται μόνο μια καλή εμφάνιση.
Σοβαρότητα! Τι αηδιαστική λέξη. Σαν να μπορούσε να περιγραφεί η ζωή με μια λέξη τόσο άνευ νοήματος όσο ένα άδειο ποτήρι σαμπάνιας.
Οι άνθρωποι θα μπορούσαν εύκολα να είναι ευτυχισμένοι, αρκεί να παραδεχτούν πόσο γελοίοι είναι. Προτιμούν τα ψέματα, τα φτηνά μυστικά και την ανόητη ηθική τους.
Η δυστυχία κρύβεται στις λεπτομέρειες: στο καταπιεσμένο χαμόγελο, στο πολυτελές αυτοκίνητο που αγόρασες όχι για να το απολαύσεις, αλλά για να εντυπωσιάσεις τους άλλους.
Η ζωή είναι ένα έργο τέχνης, όχι πάντα όμορφο, συχνά ακατανόητο, αλλά πάντα συναρπαστικό.
Νομίζω ότι όλη η επιστήμη είναι απλώς ένα παιχνίδι για παιδιά που δεν σταματούν ποτέ να ρωτούν: Γιατί; Και γιατί; Και γιατί; Το πιο υπέροχο παιχνίδι στον κόσμο.
Όλοι γύρω σου συνεχίζουν να ανησυχούν για ασήμαντα πράγματα: ποιος θα φάει με ποιον, ποιος είπε τι, ποιος είναι πιο σημαντικός. Ενώ ολόκληρος ο κόσμος είναι εκεί για να τον ανακαλύψεις.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα, κι όμως είναι υπέροχο.
.
.
Σημειώσεις
Η ζωή είναι μια ατελείωτη παρέλαση από ανόητους και σοφούς ανθρώπους, που διαδέχονται ο ένας τον άλλον ασταμάτητα.
Είμαστε αιχμάλωτοι της γοητείας του ψεύδους· μια όμορφη εμφάνιση είναι το μόνο που χρειάζεται.
Σοβαρά τώρα! Τι αηδιαστική λέξη. Σαν να μπορούσε η ζωή να συνοψιστεί σε μια λέξη τόσο άδεια όσο ένα ποτήρι σαμπάνια.
Οι άνθρωποι θα μπορούσαν εύκολα να είναι ευτυχισμένοι αν παραδεχόντουσαν μόνο ότι είναι γελοίοι. Προτιμούν τα ψέματα, τα φτηνά μυστικά και την ηλίθια ηθική τους.
Η ατυχία βρίσκεται στις λεπτομέρειες: στο συγκρατημένο χαμόγελο, στο πολυτελές αυτοκίνητο που αγόρασες όχι για να απολαύσεις, αλλά για να εντυπωσιάσεις τους άλλους.
Η ζωή είναι ένα έργο τέχνης, όχι πάντα όμορφο, συχνά ακατανόητο, αλλά πάντα συναρπαστικό.
Je pense que toute la science n’est qu’un jeu pour les enfants qui n’ont jamais cessé de demander : Pourquoi ? Et pourquoi ? Et pourquoi ? Le plus merveilleux jeu du monde.
Tout le monde autour de vous continue de s’inquiéter des choses insignifiantes : qui mangera avec qui, qui a dit quoi, qui est le plus important. Alors que le monde entier est là à découvrir.
Je ne comprends rien, et pourtant c’est merveilleux.
.
.
Notizen
Das Leben ist eine unaufhörliche Parade von Narren und Weisen, die sich ständig abwechseln.
Wir sind Gefangene des Reizes der Lüge; es braucht nur ein gutes Aussehen.
Ernsthaftigkeit! Was für ein ekelhaftes Wort. Als könnte man das Leben mit einem so sinnlosen Wort beschreiben wie ein leeres Glas Champagner.
Die Menschen könnten leicht glücklich sein, wenn sie nur eingestanden, wie lächerlich sie sind. Sie bevorzugen Lügen, billige Geheimnisse und ihre dummen Moralvorstellungen.
Unglück versteckt sich in den Details: im unterdrückten Lächeln, im Luxusauto, das man nicht zum Genießen, sondern zum Beeindrucken anderer gekauft hat.
Das Leben ist ein Kunstwerk, nicht immer schön, oft unverständlich, aber immer faszinierend.
Ich denke, die ganze Wissenschaft ist nur ein Spiel für Kinder, die nie aufgehört haben zu fragen: Warum? Und warum? Und warum? Das wunderbarste Spiel der Welt.
Alle um dich herum sorgen sich weiterhin um Kleinigkeiten: wer mit wem isst, wer was gesagt hat, wer wichtiger ist. Während die ganze Welt darauf wartet, entdeckt zu werden.
Ich verstehe nichts, und doch ist es großartig.
.
.
Note
La vita è una parata incessante di stupidi e saggi, che si alternano continuamente.
Siamo prigionieri del fascino della menzogna; richiede solo un bell’aspetto.
Serietà! Che parola disgustosa. Come se la vita potesse essere descritta con una parola tanto vuota quanto un bicchiere di champagne.
Le persone potrebbero facilmente essere felici, se solo ammettessero quanto sono ridicole. Preferiscono le bugie, i segreti economici e le loro morali stupide.
La sfortuna si nasconde nei dettagli: nel sorriso trattenuto, nell’auto di lusso che hai comprato non per goderne, ma per impressionare gli altri.
La vita è un’opera d’arte, non sempre bella, spesso incomprensibile, ma sempre affascinante.
Penso che tutta la scienza sia solo un gioco per bambini che non hanno mai smesso di chiedere: Perché? E perché? E perché? Il gioco più meraviglioso del mondo.
Tutti intorno a te continuano a preoccuparsi delle piccole cose: chi mangerà con chi, chi ha detto cosa, chi è più importante. Mentre il mondo intero è lì da scoprire.
Non capisco nulla, eppure è meraviglioso.
.
.
Notas
La vida es un desfile interminable de tontos y sabios, que se suceden constantemente.
Somos prisioneros del encanto de la mentira; solo requiere una buena apariencia.
¡Seriedad! Qué palabra tan repugnante. Como si la vida pudiera describirse con una palabra tan vacía como una copa de champán.
La gente podría ser feliz fácilmente, si solo admitieran lo ridículos que son. Prefieren las mentiras, los secretos baratos y su moral tonta.
La desgracia se oculta en los detalles: en la sonrisa reprimida, en el coche de lujo que compraste no para disfrutarlo, sino para impresionar a los demás.
La vida es una obra de arte, no siempre hermosa, a menudo incomprensible, pero siempre fascinante.
Pienso que toda la ciencia es solo un juego para niños que nunca dejaron de preguntar: ¿Por qué? ¿Y por qué? ¿Y por qué? El juego más maravilloso del mundo.
Todos a tu alrededor siguen preocupándose por cosas pequeñas: quién comerá con quién, quién dijo qué, quién es más importante. Mientras que el mundo entero está allí para ser descubierto.
No entiendo nada, pero es maravilloso.
.
.
Notas
A vida é um desfile incessante de tolos e sábios, que se alternam constantemente.
Somos prisioneiros do encanto da mentira; exige apenas uma boa aparência.
Seriedade! Que palavra repugnante. Como se a vida pudesse ser descrita com uma palavra tão vazia quanto uma taça de champanhe.
As pessoas poderiam ser facilmente felizes, se apenas admitissem o quão ridículas são. Preferem mentiras, segredos baratos e suas morais tolas.
O infortúnio se esconde nos detalhes: no sorriso contido, no carro de luxo que comprou não para desfrutá-lo, mas para impressionar os outros.
A vida é uma obra de arte, nem sempre bonita, frequentemente incompreensível, mas sempre fascinante.
Penso que toda a ciência é apenas um jogo para crianças que nunca pararam de perguntar: Por quê? E por quê? E por quê? O jogo mais maravilhoso do mundo.
Todos ao seu redor continuam preocupados com coisas pequenas: quem vai comer com quem, quem disse o quê, quem é mais importante.
Enquanto o mundo inteiro está ali para ser descoberto.
Não entendo nada, mas é maravilhoso.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Το σπίτι τής μητερας
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Το σπίτι είχε δύο ρολόγια.
Το ένα κρεμονταν πάνω από την πόρτα τής κουζίνας και είχε σταματήσει χρόνια πριν, στις 3:17.
Το άλλο βρισκόταν στο υπνοδωμάτιο, στο κομοδίνο,και λειτουργούσε κανονικά, αλλά πάντα έδειχνε πέντε λεπτά μπροστά.
Δεν προσπάθησε ποτέ να τα συγχρονισει.
Μετακόμισε εκεί μετά τον θάνατο τής μητέρας της. Το σπίτι ήταν παλιό, χτισμένο κοντά στο ποτάμι,και οι τοίχοι του μύριζαν υγρασία.
Εργαζόταν στο αρχείο τού δημαρχείου.Ταξινομούσε χαρτιά ανθρώπων που είχαν πεθάνει.Κανείς δεν ζητούσε πια αυτά τα αρχεία, όμως εκείνη τα φρόντιζε με ευλάβεια, σαν να μπορούσαν να αναστηθούν αν ήταν σωστά τακτοποιημένα.
Τα βράδια επιστρεφοντας στο σπίτι περπατούσε δίπλα στο ποτάμι και το άκουγε να κυλά.
Δεν ήταν θόρυβος,ήταν μια συνεχής υπενθύμιση ότι κάτι κινείται ακόμα, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν ακίνητα.
Μια νύχτα,ξύπνησε,και άκουσε βήματα πάνω.
Όμως το σπίτι δεν είχε πάνω όροφο.
Τα βήματα σταμάτησαν. Για μια στιγμή πίστεψε ότι τα είχε φανταστεί.Ο άνθρωπος ,σκέφτηκε, προσαρμόζεται αργά. Εφευρίσκει θορύβους για να μη μείνει μόνος του.
Όμως τις επόμενες νύχτες τα βήματα επέστρεφαν.Πάντα την ίδια ώρα,στις 3:17.
Δεν ανέφερε τίποτα σε κανέναν
Μια μέρα, στο αρχείο, βρήκε έναν φάκελο χωρίς όνομα.Μέσα υπήρχε μόνο μια φωτογραφία:
το σπίτι της,τραβηγμένο από την απέναντι όχθη τού ποταμιού.
Τότε ειδε πως υπήρχε πάνω όροφος και στο παράθυρο του στεκονταν μια γυναίκα.
Την αναγνώρισε. Ήταν η μητέρα της.
Έκλεισε τον φάκελο.
Το ίδιο βράδυ ανέβηκε τις σκάλες.
Ο πάνω όροφος ήταν ένα μόνο δωμάτιο.Στο κέντρο του υπήρχε ένα κρεβάτι.
Στον τοίχο κρεμονταν ένα τρίτο ρολόι. Αυτό δεν είχε δείκτες.
Τότε ειδε τη μητέρα να καθεται στην άκρη τού κρεβατιού.
Δεν ήταν νεκρή.Φαινονταν κουρασμένη.
-Άργησες,τής είπε.
-Δεν ήξερα ότι ήσουν εδώ πάνω,απάντησε.
Η μητέρα χαμογέλασε. -Κανείς δεν ξέρει,όλοι ξεχασαν,είπε.
Κάθησε δίπλα της,την αγκάλιασε και μίλησαν για για το ποτάμι,για τα δεντρα.
-Το σπίτι σε χρειάζεται,μαμά,τής είπε.
-Γιατί;
-Για να σε θυμάται.
Κατέβηκε τις σκάλες λίγο πριν ξημερώσει.
Ήξερε πως ο πάνω όροφος ειχε εξαφανιστεί.
Το σπίτι ήταν όπως πριν.
Είδε ότι το ρολόι τής κουζίνας άρχισε να κινείται.Αργά.
Εκείνη τη μερα παραιτήθηκε από την δουλειά της στο αρχείο. Κανείς δεν τη ρώτησε γιατί.
Επιστρέφοντας στο σπίτι τής μητερας της ετοίμασε τα πράγματα της.
Την άλλη πρωί πριν φύγει οριστικά,ρυθμισε το ρολόι τού υπνοδωματίου, ακριβώς στην ώρα του.
.
.
The Mother’s House
The house had two clocks.
One hung above the kitchen door and had stopped years ago, at 3:17.
The other was in the bedroom, on the bedside table, and worked normally, but it was always five minutes fast.
She never tried to synchronize them.
She moved there after her mother’s death. The house was old, built near the river, and its walls smelled of dampness.
She worked at the municipal archive. She sorted papers belonging to people who had died. No one asked for these files anymore, yet she cared for them reverently, as if they might be resurrected if properly arranged.
In the evenings, returning home, she walked along the river and listened to it flow.
It was not noise; it was a constant reminder that something is still moving, even when everything seems still.
One night, she woke up and heard footsteps above.
But the house had no upper floor.
The footsteps stopped. For a moment she thought she had imagined them.
Human beings, she thought, adapt slowly. They invent sounds so as not to be alone.
But on the following nights the footsteps returned. Always at the same time, at 3:17.
She told no one.
One day, in the archive, she found a file without a name. Inside there was only a photograph: her house, taken from the opposite bank of the river.
Then she saw that there was an upper floor, and at its window stood a woman.
She recognized her. It was her mother.
She closed the file.
That same night she went upstairs.
The upper floor was a single room. In its center there was a bed.
On the wall hung a third clock. It had no hands.
Then she saw her mother sitting on the edge of the bed.
She was not dead. She looked tired.
“You’re late,” she said to her.
“I didn’t know you were up here,” she replied.
The mother smiled.
“No one knows. Everyone forgot,” she said.
She sat beside her, embraced her, and they spoke about the river, about the trees.
“The house needs you, mother,” she said to her.
“Why?”
“So it can remember you.”
She went downstairs shortly before dawn.
She knew the upper floor had disappeared.
The house was as it had been before.
She saw that the kitchen clock had begun to move. Slowly.
That day she resigned from her job at the archive. No one asked her why.
Returning to her mother’s house, she packed her things.
The next morning, before leaving for good, she set the bedroom clock exactly on time.
.
.
La maison de la mère
La maison avait deux horloges.
L’une était suspendue au-dessus de la porte de la cuisine et s’était arrêtée depuis des années, à 3 h 17.
L’autre se trouvait dans la chambre, sur la table de chevet, et fonctionnait normalement, mais avançait toujours de cinq minutes.
Elle n’essaya jamais de les synchroniser.
Elle s’y installa après la mort de sa mère. La maison était ancienne, construite près de la rivière, et ses murs sentaient l’humidité.
Elle travaillait aux archives de la mairie. Elle classait les dossiers de personnes décédées. Plus personne ne demandait ces archives, mais elle les soignait avec dévotion, comme si elles pouvaient renaître si elles étaient bien rangées.
Le soir, en rentrant, elle marchait le long de la rivière et l’écoutait couler.
Ce n’était pas un bruit, mais un rappel constant que quelque chose continue de bouger, même lorsque tout semble immobile.
Une nuit, elle se réveilla et entendit des pas au-dessus d’elle.
Mais la maison n’avait pas d’étage.
Les pas s’arrêtèrent. Un instant, elle pensa les avoir imaginés.
L’être humain, pensa-t-elle, s’adapte lentement. Il invente des bruits pour ne pas rester seul.
Mais les nuits suivantes, les pas revinrent. Toujours à la même heure, à 3 h 17.
Elle n’en parla à personne.
Un jour, aux archives, elle trouva un dossier sans nom. À l’intérieur, il n’y avait qu’une photographie : sa maison, prise depuis l’autre rive de la rivière.
Alors elle vit qu’il y avait un étage, et à la fenêtre se tenait une femme.
Elle la reconnut. C’était sa mère.
Elle referma le dossier.
Le soir même, elle monta l’escalier.
L’étage n’était qu’une seule pièce. Au centre, il y avait un lit.
Au mur pendait une troisième horloge. Elle n’avait pas d’aiguilles.
Alors elle vit sa mère assise au bord du lit.
Elle n’était pas morte. Elle avait l’air fatiguée.
« Tu es en retard », lui dit-elle.
« Je ne savais pas que tu étais ici en haut », répondit-elle.
La mère sourit.
« Personne ne sait. Tout le monde a oublié », dit-elle.
Elle s’assit près d’elle, l’embrassa, et elles parlèrent de la rivière, des arbres.
« La maison a besoin de toi, maman », lui dit-elle.
« Pourquoi ? »
« Pour se souvenir de toi. »
Elle redescendit peu avant l’aube.
Elle savait que l’étage avait disparu.
La maison était comme avant.
Elle vit que l’horloge de la cuisine s’était remise à fonctionner. Lentement.
Ce jour-là, elle démissionna de son travail aux archives. Personne ne lui demanda pourquoi.
De retour à la maison de sa mère, elle fit ses valises.
Le lendemain matin, avant de partir définitivement, elle régla l’horloge de la chambre à l’heure exacte.
.
.
Das Haus der Mutter
Das Haus hatte zwei Uhren.
Die eine hing über der Küchentür und war seit Jahren stehen geblieben, um 3:17 Uhr.
Die andere stand im Schlafzimmer auf dem Nachttisch und funktionierte normal, ging jedoch immer fünf Minuten vor.
Sie versuchte nie, sie zu synchronisieren.
Sie zog nach dem Tod ihrer Mutter dort ein. Das Haus war alt, nahe am Fluss gebaut, und seine Wände rochen nach Feuchtigkeit.
Sie arbeitete im Archiv des Rathauses. Sie ordnete die Akten von Menschen, die gestorben waren. Niemand verlangte diese Akten mehr, doch sie behandelte sie mit Ehrfurcht, als könnten sie wieder zum Leben erwachen, wenn sie richtig geordnet wären.
Abends, auf dem Heimweg, ging sie am Fluss entlang und hörte ihn fließen.
Es war kein Geräusch, sondern eine ständige Erinnerung daran, dass sich etwas noch bewegt, selbst wenn alles stillzustehen scheint.
Eines Nachts wachte sie auf und hörte Schritte über sich.
Doch das Haus hatte kein Obergeschoss.
Die Schritte verstummten. Einen Moment lang glaubte sie, sie sich eingebildet zu haben.
Der Mensch, dachte sie, passt sich langsam an. Er erfindet Geräusche, um nicht allein zu sein.
Doch in den folgenden Nächten kehrten die Schritte zurück. Immer zur gleichen Zeit, um 3:17 Uhr.
Sie erzählte niemandem davon.
Eines Tages fand sie im Archiv eine Akte ohne Namen. Darin befand sich nur ein Foto: ihr Haus, aufgenommen vom gegenüberliegenden Flussufer.
Da sah sie, dass es ein Obergeschoss gab, und im Fenster stand eine Frau.
Sie erkannte sie. Es war ihre Mutter.
Sie schloss die Akte.
Am selben Abend stieg sie die Treppe hinauf.
Das Obergeschoss bestand aus nur einem Raum. In seiner Mitte stand ein Bett.
An der Wand hing eine dritte Uhr. Sie hatte keine Zeiger.
Dann sah sie ihre Mutter am Rand des Bettes sitzen.
Sie war nicht tot. Sie wirkte müde.
„Du bist spät dran“, sagte sie.
„Ich wusste nicht, dass du hier oben bist“, antwortete sie.
Die Mutter lächelte.
„Niemand weiß es. Alle haben es vergessen“, sagte sie.
Sie setzte sich neben sie, umarmte sie, und sie sprachen über den Fluss, über die Bäume.
„Das Haus braucht dich, Mama“, sagte sie.
„Warum?“
„Damit es sich an dich erinnert.“
Kurz vor der Morgendämmerung ging sie die Treppe hinunter.
Sie wusste, dass das Obergeschoss verschwunden war.
Das Haus war wie zuvor.
Sie sah, dass die Küchenuhr wieder zu laufen begonnen hatte. Langsam.
An diesem Tag kündigte sie ihre Arbeit im Archiv. Niemand fragte nach dem Grund.
Zurück im Haus ihrer Mutter packte sie ihre Sachen.
Am nächsten Morgen, bevor sie endgültig ging, stellte sie die Uhr im Schlafzimmer genau richtig ein.
.
.
La casa della madre
La casa aveva due orologi.
Uno era appeso sopra la porta della cucina ed era fermo da anni, alle 3:17.
L’altro si trovava nella camera da letto, sul comodino, e funzionava normalmente, ma segnava sempre cinque minuti in anticipo.
Non tentò mai di sincronizzarli.
Si trasferì lì dopo la morte della madre. La casa era vecchia, costruita vicino al fiume, e le sue pareti odoravano di umidità.
Lavorava all’archivio del municipio. Sistemava i documenti di persone morte. Nessuno chiedeva più quei fascicoli, ma lei li curava con devozione, come se potessero risorgere se ordinati correttamente.
La sera, tornando a casa, camminava lungo il fiume e lo ascoltava scorrere.
Non era un rumore, ma un promemoria continuo che qualcosa si muove ancora, anche quando tutto sembra immobile.
Una notte si svegliò e sentì dei passi sopra di lei.
Ma la casa non aveva un piano superiore.
I passi si fermarono. Per un attimo pensò di averli immaginati.
L’essere umano, pensò, si adatta lentamente. Inventa rumori per non restare solo.
Ma nelle notti successive i passi tornarono. Sempre alla stessa ora, alle 3:17.
Non ne parlò con nessuno.
Un giorno, all’archivio, trovò un fascicolo senza nome. Dentro c’era solo una fotografia: la sua casa, scattata dalla riva opposta del fiume.
Allora vide che c’era un piano superiore e alla finestra stava una donna.
La riconobbe. Era sua madre.
Chiuse il fascicolo.
Quella stessa sera salì le scale.
Il piano superiore era una sola stanza. Al centro c’era un letto.
Sul muro pendeva un terzo orologio. Non aveva lancette.
Poi vide sua madre seduta sul bordo del letto.
Non era morta. Sembrava stanca.
«Sei in ritardo», le disse.
«Non sapevo che fossi qui sopra», rispose.
La madre sorrise.
«Nessuno lo sa. Tutti hanno dimenticato», disse.
Si sedette accanto a lei, la abbracciò e parlarono del fiume, degli alberi.
«La casa ha bisogno di te, mamma», le disse.
«Perché?»
«Per ricordarsi di te.»
Scese le scale poco prima dell’alba.
Sapeva che il piano superiore era scomparso.
La casa era come prima.
Vide che l’orologio della cucina aveva ricominciato a muoversi. Lentamente.
Quel giorno si dimise dal lavoro all’archivio. Nessuno le chiese perché.
Tornata nella casa della madre, preparò le sue cose.
La mattina seguente, prima di andarsene per sempre, regolò l’orologio della camera esattamente all’ora giusta.
.
.
La casa de la madre
La casa tenía dos relojes.
Uno colgaba sobre la puerta de la cocina y se había detenido hacía años, a las 3:17.
El otro estaba en el dormitorio, sobre la mesilla, y funcionaba normalmente, pero siempre marcaba cinco minutos de más.
Nunca intentó sincronizarlos.
Se mudó allí después de la muerte de su madre. La casa era antigua, construida cerca del río, y sus paredes olían a humedad.
Trabajaba en el archivo del ayuntamiento. Clasificaba documentos de personas que habían muerto. Nadie pedía ya esos archivos, pero ella los cuidaba con devoción, como si pudieran resucitar si estaban bien ordenados.
Por las tardes, al volver a casa, caminaba junto al río y lo escuchaba fluir.
No era ruido, era un recordatorio constante de que algo sigue moviéndose, incluso cuando todo parece quieto.
Una noche despertó y oyó pasos arriba.
Pero la casa no tenía piso superior.
Los pasos se detuvieron. Por un momento pensó que los había imaginado.
El ser humano, pensó, se adapta lentamente. Inventa ruidos para no quedarse solo.
Pero las noches siguientes los pasos regresaron. Siempre a la misma hora, a las 3:17.
No se lo contó a nadie.
Un día, en el archivo, encontró un expediente sin nombre. Dentro había solo una fotografía: su casa, tomada desde la orilla opuesta del río.
Entonces vio que había un piso superior y en la ventana estaba una mujer.
La reconoció. Era su madre.
Cerró el expediente.
Esa misma noche subió las escaleras.
El piso superior era una sola habitación. En el centro había una cama.
En la pared colgaba un tercer reloj. No tenía agujas.
Entonces vio a su madre sentada en el borde de la cama.
No estaba muerta. Parecía cansada.
—Llegas tarde —le dijo.
—No sabía que estabas aquí arriba —respondió.
La madre sonrió.
—Nadie lo sabe. Todos lo olvidaron —dijo.
Se sentó a su lado, la abrazó y hablaron del río, de los árboles.
—La casa te necesita, mamá —le dijo.
—¿Por qué?
—Para recordarte.
Bajó las escaleras poco antes del amanecer.
Sabía que el piso superior había desaparecido.
La casa era como antes.
Vio que el reloj de la cocina había empezado a moverse. Lentamente.
Ese día renunció a su trabajo en el archivo. Nadie le preguntó por qué.
De regreso a la casa de su madre, preparó sus cosas.
A la mañana siguiente, antes de marcharse definitivamente, ajustó el reloj del dormitorio exactamente a la hora correcta.
.
.
A casa da mãe
A casa tinha dois relógios.
Um estava pendurado sobre a porta da cozinha e havia parado anos antes, às 3:17.
O outro ficava no quarto, sobre a mesa de cabeceira, e funcionava normalmente, mas estava sempre cinco minutos adiantado.
Ela nunca tentou sincronizá-los.
Mudou-se para lá após a morte da mãe. A casa era antiga, construída perto do rio, e suas paredes cheiravam a umidade.
Trabalhava no arquivo da prefeitura. Organizava documentos de pessoas que haviam morrido. Ninguém mais solicitava esses arquivos, mas ela cuidava deles com reverência, como se pudessem ressuscitar se estivessem bem organizados.
À noite, ao voltar para casa, caminhava ao lado do rio e o ouvia correr.
Não era ruído, era um lembrete constante de que algo ainda se move, mesmo quando tudo parece parado.
Certa noite, acordou e ouviu passos acima.
Mas a casa não tinha andar superior.
Os passos cessaram. Por um momento, pensou que os tivesse imaginado.
O ser humano, pensou, adapta-se lentamente. Inventa sons para não ficar sozinho.
Mas nas noites seguintes os passos voltaram. Sempre à mesma hora, às 3:17.
Ela não contou a ninguém.
Um dia, no arquivo, encontrou uma pasta sem nome. Dentro havia apenas uma fotografia: sua casa, tirada da margem oposta do rio.
Então viu que havia um andar superior e, na janela, estava uma mulher.
Ela a reconheceu. Era sua mãe.
Fechou a pasta.
Naquela mesma noite, subiu as escadas.
O andar superior era apenas um quarto. No centro havia uma cama.
Na parede pendia um terceiro relógio. Ele não tinha ponteiros.
Então viu sua mãe sentada à beira da cama.
Ela não estava morta. Parecia cansada.
— Você chegou tarde — disse-lhe.
— Eu não sabia que você estava aqui em cima — respondeu.
A mãe sorriu.
— Ninguém sabe. Todos esqueceram — disse.
Sentou-se ao lado dela, abraçou-a, e falaram sobre o rio, sobre as árvores.
— A casa precisa de você, mãe — disse.
— Por quê?
— Para se lembrar de você.
Desceu as escadas pouco antes do amanhecer.
Sabia que o andar superior havia desaparecido.
A casa estava como antes.
Viu que o relógio da cozinha havia começado a funcionar novamente. Lentamente.
Nesse dia, pediu demissão do trabalho no arquivo. Ninguém perguntou o motivo.
De volta à casa da mãe, preparou suas coisas.
Na manhã seguinte, antes de partir definitivamente, ajustou o relógio do quarto exatamente para a hora certa.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
τελειώνω εδώ,απλώς κουρασμενη
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Με δένουν απαλά. Παράξενο πόσο προσεκτικοί γίνονται στο τέλος.
Κανείς δεν ήταν έτσι όταν ήμουν παιδί.
Τότε έμαθα ότι το σώμα μου δεν ανήκει σε μένα,ανήκει σε όποιον είναι
πιο δυνατός.
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έγινα αυτό που λένε πως είμαι.
Δεν υπήρξε στιγμή.
Υπήρξε συνέχεια.
Μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα,δρόμο με το δρόμο.
Κάθε άντρας ένα στοίχημα:θα φύγω ζωντανή ή όχι;
Λένε: 'δολοφόνος'.
Δεν λένε:'γυναίκα που δεν είχε πού να πάει'.
Δεν λένε:'παιδί που δεν υπήρξε ποτέ'.
Η μητέρα εξαφανιστηκε,ο πατέρας κρεμάστηκε στη φυλακή.
Παιδική ηλικία δεν είχε ποτέ.Στα επτά της έμαθε ότι το σώμα μπορεί να
σου το πάρουν χωρίς να ρωτήσουν
Στα δεκατρία, έμεινε έγκυος.Το παιδί που γέννησε δόθηκε για υιοθεσία.
Η μοναδική της επιβίωση ήταν το σώμα της.
Στάθηκε στο δρόμο.Νομισμα ανταλλαγής.
Κάθε αυτοκίνητο που σταματούσε διπλα της:-ποσο κοστιζεις;
Οι άντρες.βιαιοι,ένα χέρι που την αρπαζε.Μια απειλή μια παγίδα.
Κανείς δεν την έβλεπε,έβλεπαν μόνο ένα σώμα διαθέσιμο.Κι εκείνη, για
να αντέξει, άρχισε να αποσπά τον εαυτό της από το σώμα της.Το άφηνε
σαν παλτό πεταμένο στο χώμα, και περίμενε να τελειώσει η πράξη για
να το ξαναφορέσει.
Δεν τους αφαίρεσε τη ζωή ως προσωπα, τούς αφαίρεσε ως απειλές.
Το πρώτο όπλο το κράτησε σαν προέκταση τού φόβου της.
Ενιωσε ότι αν δεν σκοτώσει,θα την σκοτωναν.
Κάθε επόμενη φορά ήταν ευκολότερη. Όχι γιατί ήθελε να σκοτώνει,αλλά
γιατί δεν ήξερε πια πώς να σταματήσει.
Ενιωθε παγιδευμένη,μισούσε τούς πελάτες της και κάθε συναλλαγή ήταν
μια πράξη εξευτελισμού και φόβου
Οι εφτά φόνοι.Ειπε ότι αμύνθηκε.Είπαν ότι σκότωσε ψυχρά.
Στη φυλακή, ο χρόνος γέμισε με την παράνοια,τη θλίψη της.
Είπε ότι θέλει να πεθάνει.Από κούραση.
Αν δεν την σκοτώσουν,πάλι θα σκοτώσει.
Την ημέρα τής εκτέλεσης, δεν ζήτησε συγχώρεση. Είπε μόνο ότι ελπίζει να
γυρισει σαν κομητης να τα πει όλα.
Ο κοσμος δημιουργεί τέρατα και μετα τα τιμωρεί γιατί υπάρχουν.
Και στο δρομο.συνεχιζει μια άλλη γυναίκα.
Το υγρό τής ένεσης είναι έτοιμο.Το νιώθω πριν καν τρεξει.
Σαν κρύο χέρι που ακουμπά στον καρπό.
Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι,δεν θα ήταν συγχώρεση.
Η συγχώρεση είναι πολυτέλεια όσων μεγάλωσαν με αγκαλιές.
Θα ζητούσα μόνο να μην πουν ψέματα για μένα.
Να μην πουν πως γεννήθηκα τέρας..
Κλείνω τα μάτια.
Όχι για να προσευχηθώ.
Τελειώνω εδώ.
Όχι αθώα.
Απλώς κουρασμένη.
.
.
I end here, simply tired.
They bind me gently. Strange how careful they become at the end.
No one was like that when I was a child.
That’s when I learned my body didn’t belong to me,
it belonged to whoever was stronger.
I don’t remember exactly when I became what they say I am.
There was no moment.
There was continuity.
Day after day, night after night, road after road.
Every man a bet: would I leave alive or not?
They say: “murderer.”
They don’t say: “a woman who had nowhere to go.”
They don’t say: “a child who never existed.”
Her mother disappeared, her father hanged himself in prison.
She never had a childhood.
At seven she learned that a body can be taken without asking.
At thirteen she became pregnant. The child she gave birth to was put up for adoption.
Her only means of survival was her body.
She stood on the road. A coin of exchange.
Every car that stopped beside her: “how much do you cost?”
Men—violent, a hand grabbing her, a threat, a trap.
No one saw her; they only saw an available body.
And she, to endure, began to detach herself from her body.
She left it like a coat thrown on the ground, waiting for the act to end so she could put it back on.
She didn’t take their lives as persons; she took them as threats.
She held the first weapon like an extension of her fear.
She felt that if she didn’t kill, she would be killed.
Each next time was easier—not because she wanted to kill,
but because she no longer knew how to stop.
She felt trapped, hated her clients,
and every transaction was an act of humiliation and fear.
Seven murders. She said she defended herself. They said she killed coldly.
In prison, time filled with paranoia and sorrow.
She said she wanted to die. From exhaustion.
If they didn’t kill her, she would kill again.
On the day of her execution, she didn’t ask for forgiveness.
She only said she hoped to return as a comet and tell everything.
The world creates monsters and then punishes them for existing.
And on the road, another woman continues.
The liquid of the injection is ready. I feel it before it even flows.
Like a cold hand resting on the wrist.
If I could ask for something, it wouldn’t be forgiveness.
Forgiveness is a luxury for those raised with embraces.
I would only ask that they not lie about me.
That they not say I was born a monster.
I close my eyes.
Not to pray.
I end here.
Not innocent.
Just tired.
.
.
Je m’arrête ici, simplement fatiguée.
Ils m’attachent doucement. Étrange comme ils deviennent prudents à la fin.
Personne n’était ainsi quand j’étais enfant.
C’est alors que j’ai appris que mon corps ne m’appartenait pas,
qu’il appartenait à celui qui était plus fort.
Je ne me souviens pas quand exactement je suis devenue ce qu’ils disent que je suis.
Il n’y a pas eu de moment.
Il y a eu une continuité.
Jour après jour, nuit après nuit, route après route.
Chaque homme un pari : sortirais-je vivante ou non ?
Ils disent : « meurtrière ».
Ils ne disent pas : « une femme qui n’avait nulle part où aller ».
Ils ne disent pas : « un enfant qui n’a jamais existé ».
La mère a disparu, le père s’est pendu en prison.
Elle n’a jamais eu d’enfance.
À sept ans, elle a appris qu’on peut prendre un corps sans demander.
À treize ans, elle est tombée enceinte. L’enfant a été donné à l’adoption.
Sa seule survie était son corps.
Elle se tenait sur la route. Monnaie d’échange.
Chaque voiture qui s’arrêtait : « combien tu coûtes ? »
Les hommes—violents, une main qui saisit, une menace, un piège.
Personne ne la voyait, ils ne voyaient qu’un corps disponible.
Et pour tenir, elle s’est détachée de son corps.
Elle le laissait comme un manteau jeté à terre, attendant que l’acte finisse pour le remettre.
Elle ne leur a pas ôté la vie comme à des personnes, mais comme à des menaces.
La première arme, elle l’a tenue comme une extension de sa peur.
Elle sentait que si elle ne tuait pas, elle serait tuée.
Chaque fois suivante était plus facile, non par désir de tuer,
mais parce qu’elle ne savait plus comment s’arrêter.
Elle se sentait piégée, haïssait ses clients,
chaque transaction était une humiliation et une peur.
Sept meurtres. Elle a dit qu’elle s’était défendue. Ils ont dit qu’elle avait tué froidement.
En prison, le temps s’est rempli de paranoïa et de tristesse.
Elle a dit vouloir mourir. De fatigue.
S’ils ne la tuaient pas, elle tuerait encore.
Le jour de l’exécution, elle n’a pas demandé pardon.
Elle a seulement dit qu’elle espérait revenir comme une comète pour tout dire.
Le monde crée des monstres et les punit ensuite parce qu’ils existent.
Et sur la route, une autre femme continue.
Le liquide de l’injection est prêt. Je le sens avant qu’il ne coule.
Comme une main froide sur le poignet.
Si je pouvais demander quelque chose, ce ne serait pas le pardon.
Le pardon est un luxe pour ceux qui ont grandi dans des bras.
Je demanderais seulement qu’on ne mente pas sur moi.
Qu’on ne dise pas que je suis née monstre.
Je ferme les yeux.
Pas pour prier.
Je m’arrête ici.
Pas innocente.
Simplement fatiguée.
.
.
Ich ende hier, einfach müde.
Sie fesseln mich sanft. Seltsam, wie vorsichtig sie am Ende werden.
So war niemand, als ich ein Kind war.
Damals lernte ich, dass mein Körper nicht mir gehörte,
sondern dem, der stärker war.
Ich erinnere mich nicht genau, wann ich das wurde, was sie sagen, dass ich bin.
Es gab keinen Moment.
Es gab eine Fortsetzung.
Tag für Tag, Nacht für Nacht, Straße für Straße.
Jeder Mann eine Wette: gehe ich lebend oder nicht?
Sie sagen: „Mörderin“.
Sie sagen nicht: „eine Frau, die nirgendwohin konnte“.
Sie sagen nicht: „ein Kind, das nie existierte“.
Die Mutter verschwand, der Vater erhängte sich im Gefängnis.
Eine Kindheit hatte sie nie.
Mit sieben lernte sie, dass man einen Körper nehmen kann, ohne zu fragen.
Mit dreizehn wurde sie schwanger. Das Kind wurde zur Adoption freigegeben.
Ihr einziges Überleben war ihr Körper.
Sie stand an der Straße. Tauschware.
Jedes Auto, das anhielt: „Wie viel kostest du?“
Männer—gewalttätig, eine packende Hand, eine Drohung, eine Falle.
Niemand sah sie, sie sahen nur einen verfügbaren Körper.
Und um es zu ertragen, trennte sie sich von ihrem Körper.
Sie ließ ihn zurück wie einen Mantel im Dreck,
wartete, bis es vorbei war, um ihn wieder anzuziehen.
Sie nahm ihnen nicht das Leben als Personen, sondern als Bedrohungen.
Die erste Waffe hielt sie wie eine Verlängerung ihrer Angst.
Sie fühlte: Wenn sie nicht tötet, wird sie getötet.
Jedes nächste Mal war leichter—nicht aus Lust am Töten,
sondern weil sie nicht mehr wusste, wie man aufhört.
Sie fühlte sich gefangen, hasste ihre Kunden,
jede Transaktion war Erniedrigung und Angst.
Sieben Morde. Sie sagte, sie habe sich verteidigt. Sie sagten, sie habe kaltblütig getötet.
Im Gefängnis füllte sich die Zeit mit Paranoia und Trauer.
Sie sagte, sie wolle sterben. Aus Erschöpfung.
Wenn sie sie nicht töten, wird sie wieder töten.
Am Tag der Hinrichtung bat sie nicht um Vergebung.
Sie sagte nur, sie hoffe, als Komet zurückzukehren und alles zu erzählen.
Die Welt erschafft Monster und bestraft sie dann, weil sie existieren.
Und auf der Straße geht eine andere Frau weiter.
Die Flüssigkeit der Injektion ist bereit. Ich spüre sie, bevor sie fließt.
Wie eine kalte Hand am Handgelenk.
Wenn ich etwas erbitten könnte, wäre es keine Vergebung.
Vergebung ist ein Luxus für die, die mit Umarmungen aufgewachsen sind.
Ich würde nur bitten, dass sie nicht über mich lügen.
Dass sie nicht sagen, ich sei als Monster geboren.
Ich schließe die Augen.
Nicht um zu beten.
Ich ende hier.
Nicht unschuldig.
Nur müde.
.
.
Mi fermo qui, semplicemente stanca.
Mi legano con delicatezza. Strano quanto diventino attenti alla fine.
Nessuno era così quando ero bambina.
È allora che ho imparato che il mio corpo non mi apparteneva,
apparteneva a chi era più forte.
Non ricordo quando esattamente sono diventata ciò che dicono che io sia.
Non c’è stato un momento.
C’è stata una continuità.
Giorno dopo giorno, notte dopo notte, strada dopo strada.
Ogni uomo una scommessa: sarei uscita viva o no?
Dicono: “assassina”.
Non dicono: “una donna che non aveva dove andare”.
Non dicono: “una bambina che non è mai esistita”.
La madre è scomparsa, il padre si è impiccato in prigione.
Non ha mai avuto un’infanzia.
A sette anni ha imparato che un corpo può essere preso senza chiedere.
A tredici anni è rimasta incinta. Il bambino è stato dato in adozione.
La sua unica sopravvivenza era il suo corpo.
Stava sulla strada. Moneta di scambio.
Ogni auto che si fermava: “quanto costi?”
Uomini—violenti, una mano che afferra, una minaccia, una trappola.
Nessuno la vedeva, vedevano solo un corpo disponibile.
E per resistere ha iniziato a separarsi dal suo corpo.
Lo lasciava come un cappotto gettato a terra, aspettando che finisse per rimetterlo.
Non ha tolto loro la vita come persone, ma come minacce.
La prima arma l’ha tenuta come un’estensione della sua paura.
Sentiva che se non avesse ucciso, sarebbe stata uccisa.
Ogni volta successiva era più facile, non perché volesse uccidere,
ma perché non sapeva più come fermarsi.
Si sentiva intrappolata, odiava i clienti,
ogni transazione era umiliazione e paura.
Sette omicidi. Disse di essersi difesa. Dissero che aveva ucciso a sangue freddo.
In prigione, il tempo si è riempito di paranoia e tristezza.
Disse di voler morire. Per stanchezza.
Se non l’avessero uccisa, avrebbe ucciso ancora.
Il giorno dell’esecuzione non chiese perdono.
Disse solo che sperava di tornare come una cometa per dire tutto.
Il mondo crea mostri e poi li punisce perché esistono.
E sulla strada continua un’altra donna.
Il liquido dell’iniezione è pronto. Lo sento prima ancora che scorra.
Come una mano fredda sul polso.
Se potessi chiedere qualcosa, non sarebbe il perdono.
Il perdono è un lusso di chi è cresciuto tra abbracci.
Chiederei solo di non mentire su di me.
Di non dire che sono nata mostro.
Chiudo gli occhi.
Non per pregare.
Mi fermo qui.
Non innocente.
Solo stanca.
.
.
Termino aquí, simplemente cansada.
Me atan con suavidad. Qué extraño lo cuidadosos que se vuelven al final.
Nadie fue así cuando era niña.
Entonces aprendí que mi cuerpo no me pertenecía,
pertenecía a quien era más fuerte.
No recuerdo cuándo exactamente me convertí en lo que dicen que soy.
No hubo un momento.
Hubo continuidad.
Día tras día, noche tras noche, camino tras camino.
Cada hombre una apuesta: ¿saldría viva o no?
Dicen: “asesina”.
No dicen: “una mujer que no tenía adónde ir”.
No dicen: “una niña que nunca existió”.
La madre desapareció, el padre se ahorcó en prisión.
Nunca tuvo infancia.
A los siete aprendió que un cuerpo puede ser tomado sin preguntar.
A los trece quedó embarazada. El hijo fue dado en adopción.
Su única supervivencia fue su cuerpo.
Estaba en la carretera. Moneda de cambio.
Cada coche que se detenía: “¿cuánto cuestas?”
Hombres—violentos, una mano que agarra, una amenaza, una trampa.
Nadie la veía; solo veían un cuerpo disponible.
Y para soportarlo, comenzó a separarse de su cuerpo.
Lo dejaba como un abrigo tirado en el suelo, esperando a que terminara para volver a ponérselo.
No les quitó la vida como personas, sino como amenazas.
La primera arma la sostuvo como una extensión de su miedo.
Sintió que si no mataba, la matarían.
Cada vez siguiente fue más fácil, no porque quisiera matar,
sino porque ya no sabía cómo detenerse.
Se sentía atrapada, odiaba a sus clientes,
cada transacción era humillación y miedo.
Siete asesinatos. Dijo que se defendió. Dijeron que mató fríamente.
En prisión, el tiempo se llenó de paranoia y tristeza.
Dijo que quería morir. De cansancio.
Si no la mataban, volvería a matar.
El día de la ejecución no pidió perdón.
Solo dijo que esperaba volver como un cometa y contarlo todo.
El mundo crea monstruos y luego los castiga por existir.
Y en la carretera continúa otra mujer.
El líquido de la inyección está listo. Lo siento antes de que fluya.
Como una mano fría en la muñeca.
Si pudiera pedir algo, no sería perdón.
El perdón es un lujo de quienes crecieron con abrazos.
Solo pediría que no mientan sobre mí.
Que no digan que nací monstruo.
Cierro los ojos.
No para rezar.
Termino aquí.
No inocente.
Solo cansada.
.
.
Termino aqui, simplesmente cansada.
Amarram-me com cuidado. Estranho como se tornam atentos no final.
Ninguém foi assim quando eu era criança.
Foi então que aprendi que meu corpo não me pertencia,
pertencia a quem era mais forte.
Não me lembro quando exatamente me tornei o que dizem que sou.
Não houve um momento.
Houve continuidade.
Dia após dia, noite após noite, estrada após estrada.
Cada homem uma aposta: eu sairia viva ou não?
Dizem: “assassina”.
Não dizem: “uma mulher que não tinha para onde ir”.
Não dizem: “uma criança que nunca existiu”.
A mãe desapareceu, o pai se enforcou na prisão.
Ela nunca teve infância.
Aos sete aprendeu que um corpo pode ser tomado sem perguntar.
Aos treze ficou grávida. O filho foi entregue para adoção.
Sua única sobrevivência era o próprio corpo.
Ficava na estrada. Moeda de troca.
Cada carro que parava: “quanto você custa?”
Homens—violentos, uma mão que agarra, uma ameaça, uma armadilha.
Ninguém a via; viam apenas um corpo disponível.
E para suportar, começou a se separar do próprio corpo.
Deixava-o como um casaco jogado no chão, esperando terminar para vesti-lo novamente.
Ela não lhes tirou a vida como pessoas, mas como ameaças.
A primeira arma foi segurada como extensão do medo.
Sentiu que, se não matasse, seria morta.
Cada vez seguinte foi mais fácil, não porque quisesse matar,
mas porque já não sabia como parar.
Sentia-se presa, odiava os clientes,
cada transação era humilhação e medo.
Sete assassinatos. Disse que se defendeu. Disseram que matou friamente.
Na prisão, o tempo se encheu de paranoia e tristeza.
Disse que queria morrer. De cansaço.
Se não a matassem, mataria de novo.
No dia da execução, não pediu perdão.
Disse apenas que esperava voltar como um cometa para contar tudo.
O mundo cria monstros e depois os pune por existirem.
E na estrada, outra mulher continua.
O líquido da injeção está pronto. Sinto antes mesmo de correr.
Como uma mão fria no pulso.
Se eu pudesse pedir algo, não seria perdão.
O perdão é um luxo de quem cresceu com abraços.
Eu só pediria que não mentissem sobre mim.
Que não dissessem que nasci monstro.
Fecho os olhos.
Não para rezar.
Termino aqui.
Não inocente.
Apenas cansada.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Οι σχεδιασμοι τών εξαφανισεων
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Στη δουλειά του τον θεωρούσαν σχολαστικό, ψυχρό.
Τα βράδια καθονταν στο στο δωμάτιο του με κλειστά τα στόρια.Σχεδιαζε.
Συνειθιζε να πηγαίνει σε απομονωμένες περιοχές.
Δεν κατέβαινε από το αυτοκίνητο.
Μέσα σε δύο χρόνια εξαφανίστηκαν τρεις γυναίκες.
Καμία σχέση μεταξύ τους.
Το μόνο κοινό ήταν:τρεις γυναικες που βγήκαν από το σπιτι τους και δεν γύρισαν ποτέ.
Εκείνος διάβαζε τις εφημερίδες,όχι,από περιέργεια,για να πληροφορηθεί,αλλά σαν να ηθελε να διορθώσει ένα λάθος στον σχεδιασμό.
Οι έρευνες προχωρούσαν αργά.Λαθος υποθέσεις,υποψίες που κατέρρεαν.
Η παρακολούθηση του κράτησε τρεις μήνες.
Τίποτα.Καθημερινοτητα.
Σπίτι,δουλειά,σπίτι.
Μέχρι που ένα βράδυ βρήκαν ένα αυτοκίνητο παρατημένο σε μια έρημη περιοχή.Τα αποτυπωματα του και τής τρίτης γυναίκας στη πόρτα.
Μπήκαν στο σπίτι του όταν έλειπε.Βρήκαν λεπτομερη σχέδια τών φόνων.
Τον περίμεναν.
Όταν γύρισε ομολόγησε.
Πρώτα διάλεγε τα χαρακτηριστικά τής γυναίκας,τού θύματος,και μετά επέλεγε το χώρο που θα συμβεί,και σχεδίαζε τον τρόπο.
Στην ανάκριση είπε ότι όλο αυτό κράτησε πολύ,και ήθελε να σταματήσει.
-Δεν ήθελα να τις σκοτώσω,είπε,αλλά να βρίσκονται σε έναν τοπο που κανείς να μην μπορεί να τις βρει.
.
.
The Designs of Disappearances
At work, they considered him meticulous, cold.
At night he sat in his room with the shutters closed. He designed.
He used to go to isolated areas.
He never got out of the car.
Within two years, three women disappeared.
No connection between them.
The only thing they had in common was this: three women who left their homes and never returned.
He read the newspapers not out of curiosity, not to be informed, but as if he wanted to correct a mistake in the design.
The investigations progressed slowly. Wrong assumptions, suspicions that collapsed.
His surveillance lasted three months.
Nothing. Everyday routine.
Home, work, home.
Until one night they found a car abandoned in a deserted area.
His fingerprints and those of the third woman on the door.
They entered his house while he was away.
They found detailed plans of the murders.
They waited for him.
When he returned, he confessed.
First he chose the characteristics of the woman, the victim, and then he selected the place where it would happen and designed the method.
During interrogation he said that all this had lasted a long time and that he wanted to stop.
“I didn’t want to kill them,” he said, “but to place them in a location where no one would ever be able to find them.”
.
.
Les plans des disparitions
Au travail, on le considérait comme méticuleux, froid.
Le soir, il restait dans sa chambre, les volets fermés. Il dessinait.
Il avait l’habitude de se rendre dans des endroits isolés.
Il ne descendait jamais de la voiture.
En deux ans, trois femmes ont disparu.
Aucun lien entre elles.
Le seul point commun était le suivant : trois femmes sorties de chez elles et jamais revenues.
Il lisait les journaux non par curiosité, ni pour s’informer, mais comme s’il voulait corriger une erreur de conception.
Les enquêtes avançaient lentement. Hypothèses erronées, soupçons qui s’effondraient.
La surveillance dura trois mois.
Rien. Routine quotidienne.
Maison, travail, maison.
Jusqu’à ce qu’un soir on découvre une voiture abandonnée dans une zone déserte.
Ses empreintes et celles de la troisième femme sur la portière.
Ils entrèrent chez lui pendant son absence.
Ils trouvèrent des plans détaillés des meurtres.
Ils l’attendirent.
À son retour, il avoua.
Il choisissait d’abord les caractéristiques de la femme, de la victime, puis il sélectionnait le lieu et concevait la méthode.
Lors de l’interrogatoire, il déclara que tout cela avait duré longtemps et qu’il voulait arrêter.
« Je ne voulais pas les tuer, dit-il, mais les placer dans un endroit où personne ne pourrait jamais les trouver. »
.
.
Die Entwürfe des Verschwindens
Bei der Arbeit hielt man ihn für pedantisch, kalt.
Abends saß er in seinem Zimmer mit geschlossenen Rollläden. Er entwarf.
Er pflegte abgelegene Gegenden aufzusuchen.
Er stieg nie aus dem Auto aus.
Innerhalb von zwei Jahren verschwanden drei Frauen.
Keinerlei Verbindung zwischen ihnen.
Das Einzige, was sie gemeinsam hatten: drei Frauen, die ihr Haus verließen und nie zurückkehrten.
Er las die Zeitungen nicht aus Neugier, nicht um informiert zu sein, sondern als wollte er einen Fehler im Entwurf korrigieren.
Die Ermittlungen kamen nur langsam voran. Falsche Annahmen, Verdächtigungen, die in sich zusammenfielen.
Die Überwachung dauerte drei Monate.
Nichts. Alltag.
Zuhause, Arbeit, Zuhause.
Bis man eines Abends ein verlassenes Auto in einer öden Gegend fand.
Seine Fingerabdrücke und die der dritten Frau an der Tür.
Sie betraten sein Haus, als er abwesend war.
Sie fanden detaillierte Pläne der Morde.
Sie warteten auf ihn.
Als er zurückkam, gestand er.
Zuerst wählte er die Eigenschaften der Frau, des Opfers, dann den Ort des Geschehens und entwarf die Vorgehensweise.
Im Verhör sagte er, das Ganze habe lange gedauert und er habe aufhören wollen.
„Ich wollte sie nicht töten“, sagte er, „sondern sie an einen Ort bringen, an dem niemand sie jemals finden kann.“
.
.
I progetti delle sparizioni
Al lavoro lo consideravano meticoloso, freddo.
La sera rimaneva nella sua stanza con le persiane chiuse. Progettava.
Era solito recarsi in zone isolate.
Non scendeva mai dall’auto.
Nel giro di due anni scomparvero tre donne.
Nessun legame tra loro.
L’unica cosa in comune era questa: tre donne uscite di casa e mai più tornate.
Leggeva i giornali non per curiosità, non per informarsi, ma come se volesse correggere un errore nel progetto.
Le indagini procedevano lentamente. Ipotesi sbagliate, sospetti che crollavano.
La sorveglianza durò tre mesi.
Nulla. Quotidianità.
Casa, lavoro, casa.
Finché una sera trovarono un’auto abbandonata in una zona deserta.
Le sue impronte e quelle della terza donna sulla portiera.
Entrarono in casa sua mentre era assente.
Trovarono progetti dettagliati degli omicidi.
Lo aspettarono.
Quando tornò, confessò.
Prima sceglieva le caratteristiche della donna, della vittima, poi selezionava il luogo e progettava il metodo.
Durante l’interrogatorio disse che tutto questo era durato a lungo e che voleva smettere.
«Non volevo ucciderle», disse, «ma collocarle in un luogo dove nessuno potesse mai trovarle».
.
.
Los diseños de las desapariciones
En el trabajo lo consideraban meticuloso, frío.
Por las noches se quedaba en su habitación con las persianas cerradas. Diseñaba.
Solía ir a zonas aisladas.
No bajaba del coche.
En el plazo de dos años desaparecieron tres mujeres.
Ninguna relación entre ellas.
Lo único en común era esto: tres mujeres que salieron de sus casas y nunca regresaron.
Leía los periódicos no por curiosidad, ni para informarse, sino como si quisiera corregir un error en el diseño.
Las investigaciones avanzaban lentamente. Suposiciones erróneas, sospechas que se derrumbaban.
La vigilancia duró tres meses.
Nada. Rutina.
Casa, trabajo, casa.
Hasta que una noche encontraron un coche abandonado en una zona desierta.
Τα ίχνη της και αυτά της τρίτης γυναίκας στην πόρτα.
Μπήκαν στο σπίτι του όταν εκείνος δεν ήταν εκεί.
Βρήκαν λεπτομερή σχέδια για τις δολοφονίες.
Τον περίμεναν.
Όταν επέστρεψε, ομολόγησε.
Πρώτα θα επέλεγε τα χαρακτηριστικά της γυναίκας, του θύματος, και στη συνέχεια θα επέλεγε τον τόπο και θα σχεδίαζε τη μέθοδο.
Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, είπε ότι όλα αυτά συνέβαιναν για πολύ καιρό και ότι ήθελε να σταματήσουν.
«Δεν ήθελα να τους σκοτώσω», είπε, «αλλά να τους αφήσω σε ένα μέρος όπου κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να τους βρει».
.
.
Τα σχέδια των εξαφανίσεων
Στη δουλειά, τον θεωρούσαν σχολαστικό και ψυχρό.
Το βράδυ, καθόταν στο δωμάτιό του με τα στόρια κλειστά. Έκανε σχέδια.
Συνήθιζα να πηγαίνω σε απομονωμένες περιοχές.
Δεν βγήκε από το αυτοκίνητο.
Μέσα σε δύο χρόνια, τρεις γυναίκες εξαφανίστηκαν.
Δεν έχουν καμία σχέση.
Το μόνο κοινό που είχαν ήταν το εξής: τρεις γυναίκες που έφυγαν από το σπίτι και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Διάβαζε τις εφημερίδες όχι από περιέργεια, ούτε για να ενημερώνεται, αλλά σαν να ήθελε να διορθώσει κάποιο λάθος στο έργο.
Οι έρευνες προχωρούσαν αργά. Λανθασμένες υποθέσεις, υποψίες καταρρέουν.
Η παρακολούθηση διήρκεσε τρεις μήνες.
Τίποτα. Ρουτίνα.
Σπίτι, δουλειά, σπίτι.
Μέχρι που ένα βράδυ βρήκαν ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο σε μια ερημική περιοχή.
Τα δακτυλικά του αποτυπώματα και αυτά της τρίτης γυναίκας ήταν στην πόρτα.
Διέρρηξαν το σπίτι του όσο έλειπε.
Βρήκαν λεπτομερή σχέδια για τις δολοφονίες.
Τον περίμεναν.
Όταν επέστρεψε, ομολόγησε.
Πρώτα θα επέλεγε τα χαρακτηριστικά της γυναίκας, του θύματος, έπειτα θα επέλεγε την τοποθεσία και θα σχεδίαζε τη μέθοδο.
Κατά την ανάκριση, είπε ότι όλα αυτά είχαν διαρκέσει πολύ καιρό και ότι ήθελε να σταματήσουν.
«Δεν ήθελα να τους σκοτώσω», είπε, «αλλά να τους βάλω σε ένα μέρος όπου κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να τους βρει».
.
.
.
Φωτογραφιση-παιζοντας το Liebesträume no.3 τού Franz Liszt
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
The Liebesträume of Paolo και Francesca του Dante Liszt
Στη σκοτεινή αίθουσα το φως έπεφτε πάνω στο πιάνο και στο πρόσωπο
τής πιανιστριας.
Αλλά πες μου: στον καιρό των γλυκών στεναγμών,
σε τι και πώς έδωσε η Αγάπη
ότι γνώριζες τις αμφίβολες επιθυμίες;
Η πρώτη μουσική φράση ήπια,ψιθυριστά,η συνάντηση τού Paolo και τής
Φραντσέσκα.
Κάθε λεπτή διακύμανση τής μελωδίας και αρμονική μετάβαση τής φαινονταν
σαν τον αμήχανο,διστακτικό διάλογο τών εραστών.
Νοτες που αιωρούνται,βλέμματα που συναντιούνται και δεν τολμούν.
Από το G# στο Ab είναι η αρχή τής αμαρτίας: τής επιθυμίας που δεν πρέπει
να εκδηλωθει.
Μας κοίταξε στα μάτια αρκετές φορές
εκείνο το διάβασμα, και τα πρόσωπά μας χλόμιασαν.
Στο μέτρο 8, όπου η μελωδία ανεβαίνει σε ένα ελαφρύ κρεσέντο,ένιωθε την καρδιά τής Francesca να χτυπά γρηγορα,καθώς ο Paolo πλησιάζει.
Κάθε άλμα στην τονική, κάθε αλλαγή από μείζονα σε ελάσσονα, ήταν οπως
η φωτιά του έρωτα που ανάβει μέσα στο σκοτάδι,απαγορευμένη και καταδικασμένη.
Μέτρο με μέτρο,στην τεχνική τού Liszt,με τις αρμονικές εκπλήξεις,τις εναλλαγές μεταξύ δυναμικών και πιανιστικών λεπτομερειών,την αντίστιξη μεταξύ δεξιού και αριστερού χεριού.
Οπως ο Liszt μεταφέρει τη βασική μελωδία δεξιά και ταυτόχρονα η αριστερή χορδή δημιουργεί ένα ρεύμα αντίστασης, έτσι και ο Paolo και η Francesca είναι παγιδευμένοι: θέλουν να αγγίξουν ο ένας τον άλλον, αλλά οι κοινωνικοί δεσμοί και η μοίρα τους τούς κρατούν χωριστά.
Στο μέτρο 24, που η μουσική κορυφώνεται σε ένα κρεσέντο που απαιτεί
ακρίβεια και συναισθηματική ένταση για εκείνη ήταν η στιγμή που οι εραστές σμίγουν, έστω και μόνο στην φαντασία της.
Φίλησε το στόμα μου, όλο τρέμουλο.
Η τεχνική τού Liszt,οι γρήγορες τριολέτες,οι στροφές που αιωρούνται και οι χρωματικές παύσεις,έγιναν ο χορός τής απαγορευμένης αγάπης.
Καθώς το έργο πλησίαζε στο τέλος,η μουσική ηρέμησε,και τα τελευταία
μέτρα ήταν σχεδόν ψίθυροι.Ενιωθε την απελπισία και την γλυκιά λύπη τών εραστών: η Francesca κλείνει τα μάτια της,γνωρίζοντας τη μοίρα της,και
ο Paolo σιωπά δίπλα της,χωρίς ελπίδα.
Η αντίστιξη τού Liszt, που αρχικά δημιουργούσε ένταση,τώρα κατέληξε σε
μια γλυκιά αναπόληση,σε μια ήρεμη θλίψη μετά την έκσταση.
Nessun maggior dolore
che ricordarsi del tempo felice
ne la miseria
Όταν η τελευταία νότα έσβησε αφησε τα δάχτυλά της ακίνητα πάνω στα πλήκτρα.
Ο Paolo και η Francesca τού Dante συνέχιζαν να κινούνται στον κύκλο τους, καταδικασμένοι στην αιώνια ερωτικη καταδίκη τους,χωρίς ποτέ ενωση.
Εκείνη μόλις είχε αφηγηθεί την ιστορία τους μέτρο- μέτρο,με τις νότες
τού Liszt:
The Liebesträume of Paolo and Francesca of Dante Liszt.
.
.
.
Franz Liszt Liebestraum Nr. 3 As - Dur Olga Scheps
https://youtu.be/wvGowSy3qEE?si=KJu2tT1mJqszKsaT
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ο δολοφόνος τού συγγραφέα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Το τελευταίο του μυθιστόρημα είχε τίτλο:
Ο συγγραφέας που δολοφονήθηκε.
Ο αφηγητής,ένας ανώνυμος παρατηρητής, περιέγραφε τη δολοφονία ενός διάσημου συγγραφέα αστυνομικών,την εύρεση τού πτώματος στο γραφείο του.
Στις τελευταίες σελίδες, ο συγγραφέας-θύμα άφηνε υπαινιγμούς πως ο δολοφόνος του ήταν αναγνώστης του.
'Θα είναι το πιο μεταμοντέρνο αίνιγμα που έγραψα',σημείωσε στο ημερολόγιο του.
Το ίδιο βράδυ,όμως, καθώς διόρθωνε μια παράγραφο,άκουσε τη πόρτα πίσω του να ανοίγει.
Δεν γύρισε.
Είδε ένα αστραπιαίο φως,τον κροτο τού περιστροφου δεν τον άκουσε.
Ο δολοφονος κάθησε στο γραφείο του Διάβασε όλα
τα χειρόγραφα τού μυθιστόρηματος και τελείωσε το τελευταίο κεφάλαιο του.
Με την δολοφονία τού συγγραφέα.
-Δεν άντεξα την ατέλεια του,έγραψε στο τέλος.
Τον σκότωσα για να το ολοκληρώσω.Να κάνω το βιβλίο του τέλειο.
Ο αναγνώστες δημιουργούν τα εγκληματα και τα εκτελούν.
Το νεκρό σώμα του συγγραφέα βρέθηκε το επόμενο πρωί.
.
.
The Murderer of the Writer
His last novel was titled:
The Writer Who Was Murdered.
The narrator, an anonymous observer, described the murder of a famous crime novelist and the discovery of the body in his office.
In the final pages, the writer–victim left hints that his murderer was one of his readers.
“This will be the most postmodern riddle I have written,” he noted in his diary.
That same evening, however, as he was correcting a paragraph, he heard the door behind him open.
He did not turn around.
He saw a flash of light; he did not hear the crack of the revolver.
The murderer sat at his desk. He read all the manuscript pages of the novel and completed its final chapter.
With the murder of the writer.
“I could not endure its imperfection,” he wrote at the end.
“I killed him to complete it. To make his book perfect.
Readers create crimes and carry them out.”
The writer’s dead body was found the next morning.
.
.
Le meurtrier de l’écrivain
Son dernier roman s’intitulait :
L’Écrivain assassiné.
Le narrateur, un observateur anonyme, décrivait le meurtre d’un célèbre auteur de romans policiers et la découverte de son corps dans son bureau.
Dans les dernières pages, l’écrivain-victime laissait entendre que son meurtrier était l’un de ses lecteurs.
« Ce sera l’énigme la plus postmoderne que j’aie écrite », nota-t-il dans son journal.
Mais ce même soir, alors qu’il corrigeait un paragraphe, il entendit la porte derrière lui s’ouvrir.
Il ne se retourna pas.
Il vit un éclair fulgurant ; il n’entendit pas la détonation du revolver.
Le meurtrier s’assit à son bureau. Il lut tous les manuscrits du roman et acheva le dernier chapitre.
Par le meurtre de l’écrivain.
« Je n’ai pas supporté son imperfection », écrivit-il à la fin.
« Je l’ai tué pour l’achever. Pour rendre son livre parfait.
Les lecteurs créent les crimes et les exécutent. »
Le corps sans vie de l’écrivain fut retrouvé le lendemain matin.
.
.
Der Mörder des Schriftstellers
Sein letzter Roman trug den Titel:
Der ermordete Schriftsteller.
Der Erzähler, ein anonymer Beobachter, schilderte den Mord an einem berühmten Kriminalautor und die Auffindung der Leiche in seinem Arbeitszimmer.
Auf den letzten Seiten deutete der Schriftsteller als Opfer an, dass sein Mörder einer seiner Leser gewesen sei.
„Dies wird das postmodernste Rätsel sein, das ich je geschrieben habe“, notierte er in seinem Tagebuch.
Doch noch am selben Abend, während er einen Absatz korrigierte, hörte er, wie sich die Tür hinter ihm öffnete.
Er drehte sich nicht um.
Er sah ein blitzartiges Licht; den Knall des Revolvers hörte er nicht.
Der Mörder setzte sich an seinen Schreibtisch. Er las alle Manuskriptseiten des Romans und vollendete das letzte Kapitel.
Mit dem Mord am Schriftsteller.
„Ich konnte seine Unvollkommenheit nicht ertragen“, schrieb er am Ende.
„Ich habe ihn getötet, um es zu vollenden. Um sein Buch vollkommen zu machen.
Die Leser erschaffen die Verbrechen und führen sie aus.“
Der leblose Körper des Schriftstellers wurde am nächsten Morgen gefunden.
.
.
L’assassino dello scrittore
Il suo ultimo romanzo si intitolava:
Lo scrittore assassinato.
Il narratore, un osservatore anonimo, descriveva l’uccisione di un celebre scrittore di gialli e il ritrovamento del corpo nel suo studio.
Nelle ultime pagine, lo scrittore-vittima lasciava intendere che il suo assassino fosse uno dei suoi lettori.
«Sarà l’enigma più postmoderno che abbia mai scritto», annotò nel suo diario.
Quella stessa sera, però, mentre correggeva un paragrafo, sentì la porta aprirsi alle sue spalle.
Non si voltò.
Vide un lampo improvviso; non udì lo sparo della rivoltella.
L’assassino si sedette alla sua scrivania. Lesse tutti i manoscritti del romanzo e completò l’ultimo capitolo.
Con l’assassinio dello scrittore.
«Non ho sopportato la sua imperfezione», scrisse alla fine.
«L’ho ucciso per completarlo. Per rendere il suo libro perfetto.
I lettori creano i delitti e li eseguono.»
Il corpo senza vita dello scrittore fu trovato la mattina seguente.
.
.
El asesino del escritor
Su última novela llevaba por título:
El escritor asesinado.
El narrador, un observador anónimo, describía el asesinato de un famoso escritor de novelas policíacas y el hallazgo del cadáver en su despacho.
En las últimas páginas, el escritor-víctima dejaba indicios de que su asesino era uno de sus lectores.
«Será el enigma más posmoderno que haya escrito», anotó en su diario.
Aquella misma noche, sin embargo, mientras corregía un párrafo, oyó que la puerta se abría a su espalda.
No se giró.
Vio un destello fulminante; no oyó el disparo del revólver.
El asesino se sentó en su escritorio. Leyó todos los manuscritos de la novela y terminó el último capítulo.
Con el asesinato del escritor.
«No soporté su imperfección», escribió al final.
«Lo maté para completarlo. Para hacer su libro perfecto.
Los lectores crean los crímenes y los ejecutan.»
El cuerpo sin vida del escritor fue hallado a la mañana siguiente.
.
.
O assassino do escritor
Seu último romance tinha o título:
O escritor assassinado.
O narrador, um observador anônimo, descrevia o assassinato de um famoso escritor de romances policiais e a descoberta do corpo em seu escritório.
Nas últimas páginas, o escritor-vítima deixava indícios de que seu assassino era um de seus leitores.
«Será o enigma mais pós-moderno que já escrevi», anotou em seu diário.
Naquela mesma noite, porém, enquanto corrigia um parágrafo, ouviu a porta se abrir atrás dele.
Não se virou.
Viu um clarão súbito; não ouviu o estampido do revólver.
O assassino sentou-se à sua escrivaninha. Leu todos os manuscritos do romance e concluiu o último capítulo.
Com o assassinato do escritor.
«Não suportei a sua imperfeição», escreveu ao final.
«Matei-o para concluí-lo. Para tornar o seu livro perfeito.
Os leitores criam os crimes e os executam.»
O corpo morto do escritor foi encontrado na manhã seguinte.
.
.
.
My own Empire of Heteronyma Paintings
-Pa-si-fa-ja
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
𐀖 𐀵 𐀫
mi-no-ta-u-ro
Στο ανάκτορο τής Κνωσσου ο Αστεριος ζωγραφίζει τη μάνα του.
pa-si-fa-ja, ma-te-re, e-mi a-te-ri-jo
(Πασιφάη, μητέρα, εγώ είμαι ο Αστέριος.)
da-i-da-ro e-te-ke ra-pu-ri-to
(Ο Δαίδαλος έφτιαξε τον Λαβύρινθο.)
Θυμάται τα βήματά του μέσα στις στροφές,τον ήχο που αλλάζει όταν ο διάδρομος στενεύει,το πώς ο χρόνος γίνεται κύκλος.Ο Λαβύρινθος δεν είναι φυλακή του.Εκει ανήκει.
mi-no-ta-u-ro e-mi
(Μινώταυρος είμαι).
a-ri-ja-do-ne mi-to do-ke
(Η Αριάδνη έδωσε το νήμα).
Ακούει κύμβαλα.
Γυρίζει το κεφάλι.
Οι ιέρειες με τα φίδια χορευουν.
Ξεχωρίζει αναμεσα τους την Αριάδνη.
Νεαροί ακροβάτες ισορροπούν πάνω στις πλάτες ταύρων.
Βλέπει το αθηναϊκό καράβι να μπαίνει στο λιμάνι.
μητέρα te-se-u e-ke-de
(Ο Θησέας ήρθε εδώ).
Πρέπει να φύγω.
Ο μύθος πρέπει να εκτελεστεί.
Η πινακίδα ξεραίνεται στον ηλιο.
𐀞 𐀀 𐀴
pa-si-fa-ja
𐀩 𐀢 𐀪
ra-pu-ri-to
𐀅 𐀂 𐀤
da-i-da-ro.
𐀖 𐀵 𐀫
mi-no-ta-u-ro
𐀀 𐀪 𐀀 𐀇 𐀆
a-ri-ja-do-ne
𐀳 𐀃 𐀰
te-se-u
𐀀 𐀳 𐀪 𐀂 𐀵
a-te-ri-jo zo-e
Αυτά ποτέ δεν τα βρίσκουν.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Το τελευταίο ραντεβού
(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Ο καρδιολόγος κοίταξε την ακτινογραφια.
-Είναι απλό, τού είπε.Αντικατασταση.βαλβιδας.Μια επέμβαση ρουτίνας.
Σε τρεις μέρες θα περπατάτε.
Εκείνος,ήταν 85 χρόνων,χαμογέλασε ευγενικά.
-Όχι, απάντησε ήρεμα.
Ο γιατρός νόμισε ότι δεν άκουσε καλά.
-Σας διαβεβαιώνω, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Εκεινος έστρεψε το βλέμμα προς το παράθυρο.Εξω μια νερατζιά είχε ανθίσει προωρα.
-Έχω ραντεβού,είπε,βιάζομαι να την συναντησω.
Για χρόνια ζούσε μόνος.Επιτυχημενος στη δουλειά του,ταξιδια,χρήματα,
ελεύθερη ζωή.
-Δεν είμαι για μόνιμη σχεση,έλεγε.
Μέχρι που στα 49 του χρόνια τη γνώρισε.
Ήταν πιανίστρια,διαζευγμένη.Τον γοήτευσε.
Είχε ένα γάτο,που στην αρχή αγριευε όταν τον έβλεπε
-Αργησαμε,τού είπε εκείνη.
-Οχι,τώρα ήταν η ώρα μας,τής ειπε και την αγκάλιασε.
Παντρεύτηκαν σε πολύ κλειστό κυκλο.
Έμαθε να μαγειρεύει μαζι της,να περπατά αργά,να μην μιλά πολύ όταν δεν
χρειάζονταν.Να ξυπνά και να την νιωθει διπλα του.
Έζησαν 26 χρόνια μαζί.
Ύστερα ήρθε η αρρώστια.Εκεινος κοντά της όλη την ωρα.Της κρατούσε το χέρι,ξενυχτουσε δίπλα της στη καρέκλα.
Έπειτα εκείνη έσβησε.
Τότε το σπίτι έγινε μεγάλο. Πολύ μεγάλο.Αδειο.
Εκείνος πομακρύνθηκε από ολα.
Μιλούσε δυνατά να τον ακούσει.Επινε καφέ κι απέναντι του έβαζε το φλιτζάνι
με καφέ για εκείνη.
Στη κρεβατοκάμαρα δεν άνοιγε το φως.Στο σκοτάδι δεν έβλεπε ότι εκεινη
δεν υπήρχε.
Οτι δεν ήταν μόνος.
Όταν η καρδιά του άρχισε να κουράζεται,δεν τρόμαξε.
-Ερχεται η ώρα,να την συναντησω.
-Θέλετε να το ξανασκεφτείτε; ρώτησε ο γιατρός.
Εκείνος χαμογέλασε.
-Οχι,είπε,αυτή είναι η ευκαιρία μου.
Γύρισε σπίτι. Κάθισε στην πολυθρόνα.Την κοίταξε.
-Άργησα λίγο, της είπε.έρχομαι.
Το πρόσωπο της στη φωτογραφία χαμογελούσε.
Τη νύχτα τού φάνηκε πως ο γάτος της κουλουριαστηκε στα πόδια του για
πρώτη φορα.
Το πρωί έλειπε.
Είχε πάει στο ραντεβού.
.
.
The Last Rendez-vous
The cardiologist looked at the X-ray.
“It’s simple,” he said. “Valve replacement. A routine operation.
In three days you’ll be walking.”
The man, eighty-five years old, smiled politely.
“No,” he replied calmly.
The doctor thought he hadn’t heard well.
“I assure you, there is no reason to worry.”
The man turned his gaze toward the window. Outside, an orange tree had blossomed prematurely.
“I have an rendez-vous,” he said. “I’m in a hurry to meet her.”
For years he had lived alone. Successful in his work, travels, money,
a free life.
“I’m not made for permanent relationships,” he used to say.
Until, at forty-nine, he met her.
She was a pianist, divorced. She fascinated him.
She had a cat, who at first bristled whenever he saw him.
“We’re late,” she told him.
“No,” he said and embraced her, “now it was our time.”
They married in a very small circle.
He learned to cook with her, to walk slowly,
to speak little when it wasn’t necessary.
To wake up and feel her beside him.
They lived together for twenty-six years.
Then illness came. He was by her side all the time.
He held her hand, stayed awake beside her on the chair.
Then she faded away.
The house became large. Very large. Empty.
He withdrew from everything.
He spoke loudly so she could hear him.
He drank coffee and placed a cup of coffee across from him for her.
In the bedroom he didn’t turn on the light.
In the dark he couldn’t see that she wasn’t there.
That he was alone.
When his heart began to tire, he wasn’t afraid.
“The time is coming,” he said, “to meet her.”
“Would you like to think about it again?” the doctor asked.
He smiled.
“No,” he said. “This is my opportunity.”
He went home. Sat in the armchair. Looked at her.
“I’m a little late,” he said. “I’m coming.”
Her face in the photograph was smiling.
That night he felt as if her cat curled up at his feet for the first time.
In the morning it was gone.
He had gone to the rendez-vous.
.
.
Le dernier rendez-vous
Le cardiologue regarda la radiographie.
« C’est simple, » dit-il. « Remplacement de la valve. Une opération de routine.
Dans trois jours, vous marcherez. »
L’homme, âgé de quatre-vingt-cinq ans, sourit poliment.
« Non », répondit-il calmement.
Le médecin crut qu’il n’avait pas bien entendu.
« Je vous assure, il n’y a aucune raison de s’inquiéter. »
L’homme tourna le regard vers la fenêtre. Dehors, un oranger avait fleuri trop tôt.
« J’ai un rendez-vous, » dit-il. « Je suis pressé de la retrouver. »
Pendant des années, il avait vécu seul. Réussi dans son travail, voyages, argent,
vie libre.
« Je ne suis pas fait pour les relations durables », disait-il.
Jusqu’au jour où, à quarante-neuf ans, il la rencontra.
Elle était pianiste, divorcée. Elle le séduisit.
Elle avait un chat, qui au début se hérissait en le voyant.
« Nous sommes en retard », lui dit-elle.
« Non », répondit-il en l’embrassant, « c’était maintenant notre moment. »
Ils se marièrent dans un cercle très restreint.
Il apprit à cuisiner avec elle, à marcher lentement,
à parler peu quand ce n’était pas nécessaire.
À se réveiller et la sentir près de lui.
Ils vécurent ensemble vingt-six ans.
Puis la maladie arriva. Il resta à ses côtés sans cesse.
Il lui tenait la main, veillait sur la chaise à côté d’elle.
Puis elle s’éteignit.
La maison devint grande. Très grande. Vide.
Il s’éloigna de tout.
Il parlait à voix haute pour qu’elle l’entende.
Il buvait son café et plaçait une tasse en face de lui pour elle.
Dans la chambre, il n’allumait pas la lumière.
Dans l’obscurité, il ne voyait pas qu’elle n’était plus là.
Qu’il était seul.
Quand son cœur commença à se fatiguer, il n’eut pas peur.
« Le moment arrive », dit-il, « de la retrouver. »
« Voulez-vous y réfléchir encore ? » demanda le médecin.
Il sourit.
« Non. C’est mon occasion. »
Il rentra chez lui. S’assit dans le fauteuil. La regarda.
« J’ai un peu de retard », dit-il. « J’arrive. »
Son visage sur la photo souriait.
Cette nuit-là, il lui sembla que son chat se blottit à ses pieds pour la première fois.
Le matin, il avait disparu.
Il était allé au rendez-vous.
.
.
Das letzte Rendez-vous
Der Kardiologe betrachtete das Röntgenbild.
„Es ist einfach“, sagte er. „Ein Klappenersatz. Ein Routineeingriff.
In drei Tagen werden Sie wieder gehen.“
Der Mann, fünfundachtzig Jahre alt, lächelte höflich.
„Nein“, antwortete er ruhig.
Der Arzt dachte, er habe sich verhört.
„Ich versichere Ihnen, es gibt keinen Grund zur Sorge.“
Der Mann wandte den Blick zum Fenster. Draußen hatte ein Orangenbaum zu früh geblüht.
„Ich habe eine rendez-vous“, sagte er. „Ich beeile mich, sie zu treffen.“
Jahrelang hatte er allein gelebt. Erfolgreich im Beruf, Reisen, Geld,
ein freies Leben.
„Ich bin nicht für feste Beziehungen gemacht“, sagte er.
Bis er sie mit neunundvierzig kennenlernte.
Sie war Pianistin, geschieden. Sie faszinierte ihn.
Sie hatte eine Katze, die ihn anfangs anfauchte.
„Wir sind spät dran“, sagte sie.
„Nein“, sagte er und umarmte sie, „jetzt war unsere Zeit.“
Sie heirateten im engsten Kreis.
Er lernte mit ihr zu kochen, langsam zu gehen,
wenig zu sprechen, wenn es nicht nötig war.
Aufzuwachen und sie neben sich zu spüren.
Sie lebten sechsundzwanzig Jahre zusammen.
Dann kam die Krankheit. Er war die ganze Zeit bei ihr.
Er hielt ihre Hand, wachte auf dem Stuhl neben ihr.
Dann erlosch sie.
Das Haus wurde groß. Sehr groß. Leer.
Er zog sich von allem zurück.
Er sprach laut, damit sie ihn hören konnte.
Er trank Kaffee und stellte ihr gegenüber eine Tasse für sie hin.
Im Schlafzimmer machte er kein Licht an.
Im Dunkeln sah er nicht, dass sie nicht mehr da war.
Dass er allein war.
Als sein Herz müde wurde, fürchtete er sich nicht.
„Die Zeit kommt“, sagte er, „sie wiederzutreffen.“
„Möchten Sie es sich noch einmal überlegen?“ fragte der Arzt.
Er lächelte.
„Nein. Das ist meine Gelegenheit.“
Er ging nach Hause. Setzte sich in den Sessel. Sah sie an.
„Ich habe mich ein wenig verspätet“, sagte er. „Ich komme.“
Ihr Gesicht auf dem Foto lächelte.
In dieser Nacht schien es ihm, als hätte sich ihre Katze zum ersten Mal zu seinen Füßen zusammengerollt.
Am Morgen war sie verschwunden.
Er war zu dem rendez-vous gegangen.
.
.
L’ultimo rendez-vous
Il cardiologo guardò la radiografia.
«È semplice», disse. «Sostituzione della valvola. Un intervento di routine.
Tra tre giorni camminerà.»
L’uomo, ottantacinque anni, sorrise educatamente.
«No», rispose con calma.
Il medico pensò di non aver sentito bene.
«La rassicuro, non c’è motivo di preoccuparsi.»
L’uomo rivolse lo sguardo verso la finestra. Fuori, un arancio era fiorito in anticipo.
«Ho un rendez-vous», disse. «Ho fretta di incontrarla.»
Per anni aveva vissuto solo. Successo nel lavoro, viaggi, denaro,
vita libera.
«Non sono fatto per le relazioni stabili», diceva.
Finché, a quarantanove anni, la incontrò.
Era pianista, divorziata. Lo affascinò.
Aveva un gatto, che all’inizio si innervosiva quando lo vedeva.
«Siamo in ritardo», gli disse.
«No», rispose abbracciandola, «era questo il nostro momento.»
Si sposarono in una cerchia molto ristretta.
Imparò a cucinare con lei, a camminare lentamente,
a parlare poco quando non era necessario.
A svegliarsi e sentirla accanto.
Vissero insieme ventisei anni.
Poi arrivò la malattia. Lui le fu accanto sempre.
Le teneva la mano, vegliava seduto sulla sedia accanto a lei.
Poi lei si spense.
La casa divenne grande. Molto grande. Vuota.
Si allontanò da tutto.
Parlava ad alta voce perché lei potesse sentirlo.
Beveva il caffè e metteva una tazzina davanti a sé per lei.
In camera da letto non accendeva la luce.
Nel buio non vedeva che lei non c’era.
Che era solo.
Quando il suo cuore cominciò a stancarsi, non ebbe paura.
«Arriva il momento», disse, «di incontrarla.»
«Vuole ripensarci?» chiese il medico.
Lui sorrise.
«No. Questa è la mia occasione.»
Tornò a casa. Si sedette in poltrona. La guardò.
«Sono un po’ in ritardo», disse. «Arrivo.»
Il suo volto nella fotografia sorrideva.
Quella notte gli parve che il suo gatto si fosse acciambellato ai suoi piedi per la prima volta.
Al mattino non c’era più.
Era andato alla rendez-vous.
.
.
La última rendez-vous
El cardiólogo miró la radiografía.
«Es sencillo», dijo. «Sustitución de la válvula. Una operación rutinaria.
En tres días estará caminando.»
El hombre, de ochenta y cinco años, sonrió con cortesía.
«No», respondió con calma.
El médico pensó que no había oído bien.
«Le aseguro que no hay motivo para preocuparse.»
El hombre dirigió la mirada hacia la ventana. Afuera, un naranjo había florecido antes de tiempo.
«Tengo una rendez-vous», dijo. «Tengo prisa por encontrarla.»
Durante años había vivido solo. Éxito en el trabajo, viajes, dinero,
vida libre.
«No soy para relaciones permanentes», decía.
Hasta que, a los cuarenta y nueve años, la conoció.
Era pianista, divorciada. Lo cautivó.
Tenía un gato, que al principio se erizaba cuando lo veía.
«Llegamos tarde», le dijo ella.
«No», respondió él abrazándola, «ahora era nuestro momento.»
Se casaron en un círculo muy reducido.
Aprendió a cocinar con ella, a caminar despacio,
a hablar poco cuando no era necesario.
A despertarse y sentirla a su lado.
Vivieron juntos veintiséis años.
Luego llegó la enfermedad. Él estuvo a su lado todo el tiempo.
Le sostenía la mano, velaba sentado en la silla junto a ella.
Después, ella se apagó.
La casa se volvió grande. Muy grande. Vacía.
Se apartó de todo.
Hablaba en voz alta para que ella lo oyera.
Tomaba café y colocaba una taza frente a él para ella.
En el dormitorio no encendía la luz.
En la oscuridad no veía que ella no estaba.
Que estaba solo.
Cuando su corazón empezó a cansarse, no tuvo miedo.
«Llega el momento», dijo, «de encontrarla.»
«¿Quiere pensarlo otra vez?» preguntó el médico.
Él sonrió.
«No. Esta es mi oportunidad.»
Volvió a casa. Se sentó en el sillón. La miró.
«Llegué un poco tarde», dijo. «Ya voy.»
Su rostro en la fotografía sonreía.
Esa noche le pareció que su gato se había acurrucado a sus pies por primera vez.
Por la mañana ya no estaba.
Había ido a la rendez-vous.
.
.
O último rendez-vous
O cardiologista olhou a radiografia.
«É simples», disse. «Substituição da válvula. Uma cirurgia de rotina.
Em três dias estará andando.»
O homem, com oitenta e cinco anos, sorriu educadamente.
«Não», respondeu calmamente.
O médico pensou que não tinha ouvido bem.
«Garanto-lhe que não há motivo para preocupação.»
O homem voltou o olhar para a janela. Lá fora, uma laranjeira tinha florescido cedo demais.
«Tenho um rendez-vous», disse. «Estou com pressa para encontrá-la.»
Durante anos viveu sozinho. Sucesso no trabalho, viagens, dinheiro,
vida livre.
«Não sou feito para relações permanentes», dizia.
Até que, aos quarenta e nove anos, a conheceu.
Ela era pianista, divorciada. Ele se encantou.
Tinha um gato, que no início se irritava ao vê-lo.
«Chegámos tarde», disse ela.
«Não», respondeu ele, abraçando-a, «agora era o nosso tempo.»
Casaram-se num círculo muito restrito.
Aprendeu a cozinhar com ela, a caminhar devagar,
a falar pouco quando não era necessário.
A acordar e senti-la ao seu lado.
Viveram juntos vinte e seis anos.
Depois veio a doença. Ele esteve ao lado dela o tempo todo.
Segurava-lhe a mão, velava sentado na cadeira ao seu lado.
Depois, ela se apagou.
A casa tornou-se grande. Muito grande. Vazia.
Ele afastou-se de tudo.
Falava alto para que ela o ouvisse.
Bebia café e colocava uma xícara à sua frente para ela.
No quarto não acendia a luz.
No escuro não via que ela não estava ali.
Que estava sozinho.
Quando o coração começou a cansar, não teve medo.
«Chega a hora», disse, «de encontrá-la.»
«Quer pensar melhor?» perguntou o médico.
Ele sorriu.
«Não. Esta é a minha oportunidade.»
Voltou para casa. Sentou-se na poltrona. Olhou para ela.
«Atrasei-me um pouco», disse. «Estou a chegar.»
O rosto dela na fotografia sorria.
Naquela noite pareceu-lhe que o gato dela se enroscara aos seus pés pela primeira vez.
De manhã, já não estava.
Tinha ido ao rendez-vous.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Άνοδος πριν την Πτωση
(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η αρχή του ήταν ένα υπόγειο.
Φτηνοι δισκοι μουσικής,μαγνητοεγγραφες κασετών,cd,dvd.
Ήταν φανατικά ρεαλιστής:ο πελάτης εκτιμά τις χαμηλές τιμές.
Η επιβίωση είναι το παν.
Η διόγκωση τού διαδικτύου τερμάτισε το φυσικό εμπόριο.
Έκλεισε το μαγαζί.Καμια ρομαντική θλίψη και υπαρξιακή απόγνωση.
Κάτι τελειώνει και κάτι άλλο αρχίζει.
Γρήγορα άνοιξε Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών.
Στην αρχή άγνοια ποιών υπηρεσιών,ούτε και είχε σημασία.
Αρκεί να δουλεύει.
Συμπληρωνε αιτήσεις,μάθαινε τις επιδοτήσεις,τα προγράμματα.
Τώρα το παν είναι να σε θεωρούν χρήσιμο,απαραίτητο.
Μέσα σε δέκα χρόνια πουλώντας 'λυσεις','μετασχηματισμους','ψηφιακες στρατηγικες'
πληθυθηναν τα μηδενικά τών λογαριασμών του.
Οι εταιρείες του άλλαζαν ονόματα, συγχωνεύονταν, απορροφούσαν μικρότερες.
Τώρα το παν ήταν η διαδρομή τού χρήματος,αυτό τον ενδιέφερε.
Άρχισε να εμπλέκεται θεσμικά,κυρίως με προσωπικό τρόπο.
Επέλεγε ποιον ανώτερο να καλέσει,ποτέ να τον συναντήσει,ποτέ να αποσυρθεί.
Τώρα το παν ήταν οι διαγωνισμοί και οι υπογραφές.
Οι φάκελοι ήταν άψογοι.
Όταν άνοιξαν οι στρόφιγγες τών μεγάλων κονδυλίων ήταν πανεμέτοιμος.
Είχε ήδη προετοιμάσει εταιρικό σχήμα,δανεισμό με εγγύηση μελλοντικά έσοδα,εξαγορές,αναλειψηνέων έργων πολλαπλαζοντας το 'ανεκτέλεστο έργο'. Στους ισολογισμούς,όλα στην εντέλεια.
Αδιαφορουσε για τούς ψιθύρους Άλλωστε αυτό ηταν φυσικό επακόλουθο σε αυτό το επίπεδο.
Τώρα το παν ήταν η απόκρυψη,το έντεχνο μακιγιαρισμα.
Η κοινωνική του άνοδος ακολούθησε την οικονομική.
Εκδηλώσεις, δείπνα,φωτογραφίες.
Η κόρη του σπούδασε στο εξωτερικό,παντρεύτηκε 'σωστά'.
Τώρα το παν ήταν η 'αξιοπιστεια τού ονόματος του'.
Εκεί άρχισαν οι ελεγχοι.
Εκείνος χαμογέλασε.
-Ολα,Κυριοι,είναι νόμιμα,είπε.Ελεγξτε παντού.
Τα υπόγεια τών πεπραγμένων ήταν σε μεγάλο βάθος.
Το παν τώρα ήταν να μην αποδειχθεί τίποτα.
Το βράδυ που έκλεισε τη μεγαλύτερη συμφωνία της ζωής του,τούς έδιωξε όλους και έμεινε μόνος στο γραφείο του. Από το παράθυρο έβλεπε την πόλη.
Απεραντη.Αδιαφορη.Συνενοχη.
-Εχω ξεπεράσει το ηθικό όριο,σκέφτηκε.
Δεν ένιωσε τύψεις.
Οι κανόνες που έπαιξε,και κέρδισε,δεν τούς επεβαλε αυτός, τούς βρήκε.
Τον παν είναι η κατά γράμμα εφαρμογή τους.
Χαμογέλασε.
Τώρα όλα ήταν σε άνοδο.
Και,νομοτελειακά,θα την διαδεχθεί η Κάθοδος
Η Πτώση του.
Από Άλλον όμοιο του.
Τίποτα δεν είναι κληρονομικό.
Το παν είναι το τέλος ολων.
Μέχρι τότε ας είναι αυστηρά ρεαλιστής.
.
.
The Rise Before the Fall
His beginning was a basement.
Cheap music records,tape recordings, CDs, DVDs.
He was fanatically realistic: the customer values low prices.
Survival is everything.
The swelling of the internet put an end to physical commerce.
He closed the shop. No romantic sorrow, no existential despair.
Something ends and something else begins.
He quickly opened a Service Provision Company.
At first, ignorance of what services exactly—nor did it matter.
As long as it worked.
He filled out applications, learned subsidies, programs.
Now what mattered was being considered useful, indispensable.
Within ten years, selling “solutions,” “transformations,” “digital strategies,”
the zeros in his bank accounts multiplied.
His companies changed names, merged, absorbed smaller ones.
Now what mattered was the path of money—that was his interest.
He began to become institutionally involved, mainly in a personal way.
He chose whom to call higher up, when to meet, when to withdraw.
Now what mattered were tenders and signatures.
The files were flawless.
When the taps of major funds were opened, he was fully prepared.
He had already set up corporate structures, loans secured by future revenue, acquisitions, the assignment of new projects, multiplying the “backlog.”
On the balance sheets, everything was impeccable.
He ignored the whispers. After all, this was a natural consequence at that level.
Now what mattered was concealment, skillful cosmetic masking.
His social rise followed his economic one.
Events, dinners, photographs.
His daughter studied abroad, married “properly.”
Now what mattered was the “credibility of his name.”
That was where the audits began.
He smiled.
“Everything, gentlemen, is legal,” he said. “Check everywhere.”
The basements of his deeds lay at great depth.
What mattered now was that nothing be proven.
The night he closed the biggest deal of his life, he dismissed everyone and remained alone in his office.
From the window he saw the city.
Vast. Indifferent. Complicit.
“I have crossed the moral boundary,” he thought.
He felt no remorse.
The rules he played by—and won—were not imposed by him; he found them.
What matters is their literal application.
He smiled.
Now everything was on the rise.
And, inevitably, it would be followed by the Descent.
His Fall.
By another like him.
Nothing is hereditary.
What matters is the end of all things.
Until then, let him remain strictly realistic.
.
.
L’Ascension avant la Chute
Son début fut un sous-sol.
Des disques de musique bon marché,des cassettes, des CD, des DVD.
Il était farouchement réaliste : le client apprécie les bas prix.
La survie est primordiale.
L’essor d’Internet mit fin au commerce physique.
Il ferma le magasin. Aucune mélancolie romantique, aucun désespoir existentiel.
Quelque chose se termine, quelque chose d’autre commence.
Il ouvrit rapidement une société de services.
Au début, ignorance totale des services proposés — cela n’avait pas d’importance.
Pourvu que ça fonctionne.
Il remplissait des dossiers, apprenait les subventions, les programmes.
Désormais, l’essentiel était d’être jugé utile, indispensable.
En dix ans, en vendant des « solutions », des « transformations », des « stratégies numériques »,
les zéros de ses comptes se multiplièrent.
Ses entreprises changeaient de nom, fusionnaient, absorbaient les plus petites.
Désormais, ce qui comptait, c’était le trajet de l’argent.
Il commença à s’impliquer institutionnellement, surtout de manière personnelle.
Il choisissait qui appeler, quand rencontrer, quand se retirer.
Désormais, l’essentiel était les appels d’offres et les signatures.
Les dossiers étaient irréprochables.
Lorsque les robinets des grands fonds s’ouvrirent, il était prêt.
Montages financiers, emprunts garantis par des revenus futurs, acquisitions, nouveaux projets multipliant le « carnet de commandes ».
Dans les bilans, tout était parfait.
Il se moquait des murmures. À ce niveau, c’était inévitable.
Désormais, l’essentiel était la dissimulation, le maquillage habile.
Son ascension sociale suivit l’ascension économique.
Réceptions, dîners, photographies.
Sa fille étudia à l’étranger, se maria « comme il faut ».
Désormais, ce qui comptait, c’était la « crédibilité de son nom ».
C’est là que commencèrent les contrôles.
Il sourit.
« Tout est légal, messieurs. Vérifiez partout. »
Les sous-sols de ses actes étaient très profonds.
L’essentiel était désormais qu’on ne prouve rien.
La nuit où il conclut l’affaire la plus importante de sa vie, il renvoya tout le monde et resta seul dans son bureau.
Par la fenêtre, il regardait la ville.
Immense. Indifférente. Complice.
« J’ai dépassé la limite morale », pensa-t-il.
Il n’éprouva aucun remords.
Les règles qu’il a suivies — et gagnées — ne venaient pas de lui ; il les a trouvées là.
L’essentiel est de les appliquer à la lettre.
Il sourit.
Tout était désormais en ascension.
Et, inévitablement, viendrait la Descente.
Sa Chute.
Par un autre semblable à lui.
Rien n’est héréditaire.
L’essentiel est la fin de tout.
D’ici là, qu’il reste strictement réaliste.
.
.
Der Aufstieg vor dem Fall
Sein Anfang war ein Keller.
Billige Schallplatten,Tonbandkassetten, CDs, DVDs.
Er war fanatisch realistisch: Der Kunde schätzt niedrige Preise.
Überleben ist alles.
Das Anschwellen des Internets beendete den stationären Handel.
Er schloss den Laden. Keine romantische Trauer, keine existenzielle Verzweiflung.
Etwas endet, etwas anderes beginnt.
Schnell gründete er ein Dienstleistungsunternehmen.
Anfangs wusste er nicht einmal, welche Dienstleistungen — und es spielte keine Rolle.
Hauptsache, es funktionierte.
Er füllte Anträge aus, lernte Förderprogramme kennen.
Nun galt es, als nützlich, als unverzichtbar zu gelten.
Innerhalb von zehn Jahren, durch den Verkauf von „Lösungen“, „Transformationen“, „digitalen Strategien“,
vermehrten sich die Nullen auf seinen Konten.
Seine Firmen wechselten Namen, fusionierten, schluckten kleinere.
Nun interessierte ihn nur noch der Weg des Geldes.
Er begann, sich institutionell einzubringen, vor allem auf persönlicher Ebene.
Er entschied, wen er anrief, wann er sich traf, wann er sich zurückzog.
Nun zählten Ausschreibungen und Unterschriften.
Die Akten waren makellos.
Als die Schleusen der großen Fördergelder geöffnet wurden, war er bereit.
Unternehmensstrukturen, Kredite mit zukünftigen Einnahmen als Sicherheit, Übernahmen, neue Projekte, die den Auftragsbestand vervielfachten.
In den Bilanzen war alles perfekt.
Er ignorierte das Flüstern. Auf dieser Ebene war es unvermeidlich.
Nun ging es um Verschleierung, um geschicktes Schminken der Zahlen.
Sein sozialer Aufstieg folgte dem wirtschaftlichen.
Empfänge, Dinner, Fotos.
Seine Tochter studierte im Ausland, heiratete „standesgemäß“.
Nun zählte die „Zuverlässigkeit seines Namens“.
Dort begannen die Prüfungen.
Er lächelte.
„Alles ist legal, meine Herren. Prüfen Sie alles.“
Die Keller seiner Taten lagen tief.
Nun ging es darum, dass nichts bewiesen werden konnte.
In der Nacht, in der er den größten Deal seines Lebens abschloss, schickte er alle fort und blieb allein im Büro.
Aus dem Fenster sah er die Stadt.
Unendlich. Gleichgültig. Mitschuldig.
„Ich habe die moralische Grenze überschritten“, dachte er.
Er empfand keine Reue.
Die Regeln, nach denen er spielte und gewann, hatte er nicht gemacht — er fand sie vor.
Entscheidend ist ihre buchstabengetreue Anwendung.
Er lächelte.
Alles befand sich nun im Aufstieg.
Und unvermeidlich würde der Abstieg folgen.
Sein Fall.
Durch einen anderen wie ihn.
Nichts ist erblich.
Entscheidend ist das Ende von allem.
Bis dahin: strikt realistisch bleiben.
.
.
L’Ascesa prima della Caduta
Il suo inizio fu un seminterrato.
Dischi musicali a basso costo,cassette, CD, DVD.
Era fanaticamente realista: il cliente apprezza i prezzi bassi.
La sopravvivenza è tutto.
L’espansione di Internet pose fine al commercio fisico.
Chiuse il negozio. Nessuna malinconia romantica, nessuna angoscia esistenziale.
Qualcosa finisce, qualcos’altro comincia.
Aprì rapidamente una società di servizi.
All’inizio ignorava quali servizi offrire — e non aveva importanza.
Bastava che funzionasse.
Compilava domande, imparava sovvenzioni e programmi.
Ora contava essere considerato utile, indispensabile.
In dieci anni, vendendo “soluzioni”, “trasformazioni”, “strategie digitali”,
gli zeri sui suoi conti si moltiplicarono.
Le sue aziende cambiavano nome, si fondevano, assorbivano le più piccole.
Ora ciò che contava era il percorso del denaro.
Cominciò a coinvolgersi istituzionalmente, soprattutto in modo personale.
Sceglieva chi chiamare, quando incontrarlo, quando ritirarsi.
Ora contavano le gare e le firme.
I dossier erano impeccabili.
Quando si aprirono i rubinetti dei grandi fondi, era pronto.
Strutture societarie, prestiti garantiti da entrate future, acquisizioni, nuovi progetti che moltiplicavano il portafoglio lavori.
Nei bilanci, tutto era perfetto.
Ignorava i sussurri: a quel livello era inevitabile.
Ora contavano l’occultamento, il maquillage sapiente.
La sua ascesa sociale seguì quella economica.
Eventi, cene, fotografie.
Sua figlia studiò all’estero, si sposò “bene”.
Ora contava l’“affidabilità del suo nome”.
Lì cominciarono i controlli.
Lui sorrise.
«È tutto legale, signori. Controllate ovunque.»
I sotterranei delle sue azioni erano molto profondi.
Ora contava che non si potesse dimostrare nulla.
La sera in cui concluse l’affare più importante della sua vita, mandò via tutti e rimase solo nel suo ufficio.
Dalla finestra guardava la città.
Immensa. Indifferente. Complice.
«Ho superato il limite morale», pensò.
Non provò rimorso.
Le regole con cui giocò e vinse non le aveva imposte lui: le aveva trovate.
Conta applicarle alla lettera.
Sorrise.
Ora tutto era in ascesa.
E inevitabilmente sarebbe seguita la Discesa.
La sua Caduta.
Per mano di un altro come lui.
Nulla è ereditario.
Conta la fine di tutto.
Fino ad allora, restare rigidamente realista.
.
.
El Ascenso antes de la Caída
Su comienzo fue un sótano.
Discos de música baratos,cintas grabadas, CD, DVD.
Era fanáticamente realista: el cliente valora los precios bajos.
La supervivencia lo es todo.
La expansión de Internet puso fin al comercio físico.
Cerró la tienda. Ninguna tristeza romántica ni desesperación existencial.
Algo termina y algo más comienza.
Rápidamente abrió una empresa de prestación de servicios.
Al principio, ignoraba qué servicios — y tampoco importaba.
Lo importante era que funcionara.
Rellenaba solicitudes, aprendía sobre subvenciones y programas.
Ahora lo esencial era que lo consideraran útil, indispensable.
En diez años, vendiendo “soluciones”, “transformaciones”, “estrategias digitales”,
los ceros en sus cuentas bancarias se multiplicaron.
Sus empresas cambiaban de nombre, se fusionaban, absorbían a otras más pequeñas.
Ahora lo que importaba era el recorrido del dinero; eso le interesaba.
Comenzó a implicarse institucionalmente, sobre todo de manera personal.
Elegía a qué superior llamar, cuándo reunirse, cuándo retirarse.
Ahora lo esencial eran los concursos y las firmas.
Los expedientes eran impecables.
Cuando se abrieron las compuertas de los grandes fondos, estaba completamente preparado.
Ya había organizado estructuras corporativas, préstamos garantizados por ingresos futuros, adquisiciones, la asignación de nuevos proyectos, multiplicando el “trabajo pendiente”.
En los balances, todo era perfecto.
Ignoraba los susurros. Al fin y al cabo, eran una consecuencia natural a ese nivel.
Ahora lo esencial era el ocultamiento, el maquillaje hábil.
Su ascenso social siguió al económico.
Eventos, cenas, fotografías.
Su hija estudió en el extranjero, se casó “correctamente”.
Ahora lo esencial era la “credibilidad de su nombre”.
Allí comenzaron las auditorías.
Él sonrió.
—Todo es legal, señores —dijo—. Revisen todo.
Los sótanos de sus actos estaban a gran profundidad.
Ahora lo esencial era que no se demostrara nada.
La noche en que cerró el mayor acuerdo de su vida, despidió a todos y se quedó solo en su oficina.
Desde la ventana veía la ciudad.
Inmensa. Indiferente. Cómplice.
—He superado el límite moral —pensó.
No sintió remordimiento alguno.
Las reglas con las que jugó y ganó no las impuso él; las encontró.
Lo esencial es aplicarlas al pie de la letra.
Sonrió.
Ahora todo estaba en ascenso.
Y, inevitablemente, lo seguiría el Descenso.
Su Caída.
Por otro igual a él.
Nada es hereditario.
Lo esencial es el final de todo.
Hasta entonces, ser estrictamente realista.
.
.
A Ascensão antes da Queda
O seu começo foi um porão.
Discos de música baratos,fitas gravadas, CDs, DVDs.
Era fanaticamente realista: o cliente valoriza preços baixos.
A sobrevivência é tudo.
A expansão da internet pôs fim ao comércio físico.
Fechou a loja. Nenhuma tristeza romântica, nenhum desespero existencial.
Algo termina e algo mais começa.
Rapidamente abriu uma empresa de prestação de serviços.
No início, ignorava quais serviços — e isso não importava.
O importante era que funcionasse.
Preenchia formulários, aprendia sobre subsídios e programas.
Agora o essencial era ser considerado útil, indispensável.
Em dez anos, vendendo “soluções”, “transformações”, “estratégias digitais”,
os zeros nas suas contas bancárias se multiplicaram.
As suas empresas mudavam de nome, fundiam-se, absorviam as menores.
Agora o que importava era o caminho do dinheiro; isso o interessava.
Começou a envolver-se institucionalmente, sobretudo de forma pessoal.
Escolhia quem ligar, quando encontrar, quando recuar.
Agora o essencial eram os concursos e as assinaturas.
Os dossiês eram impecáveis.
Quando se abriram as torneiras dos grandes fundos, ele estava totalmente preparado.
Já havia estruturado esquemas corporativos, empréstimos garantidos por receitas futuras, aquisições, a assunção de novos projetos, multiplicando o “trabalho em carteira”.
Nos balanços, tudo estava perfeito.
Ignorava os murmúrios. Afinal, isso era uma consequência natural nesse nível.
Agora o essencial era a ocultação, a maquilhagem habilidosa.
A sua ascensão social seguiu a económica.
Eventos, jantares, fotografias.
A sua filha estudou no estrangeiro, casou-se “bem”.
Agora o essencial era a “credibilidade do seu nome”.
Foi aí que começaram as auditorias.
Ele sorriu.
—Tudo é legal, senhores —disse—. Verifiquem tudo.
Os porões dos seus atos estavam a grande profundidade.
Agora o essencial era que nada fosse provado.
Na noite em que fechou o maior negócio da sua vida, mandou todos embora e ficou sozinho no escritório.
Da janela via a cidade.
Imensa. Indiferente. Cúmplice.
—Ultrapassei o limite moral —pensou.
Não sentiu culpa.
As regras com que jogou e venceu não foram impostas por ele; estavam lá.
O essencial é aplicá-las à letra.
Sorriu.
Agora tudo estava em ascensão.
E, inevitavelmente, viria a Descida.
A sua Queda.
Por outro igual a ele.
Nada é hereditário.
O essencial é o fim de tudo.
Até lá, ser estritamente realista.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Το τηλεσκόπιο
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Την είδε για πρώτη φορά στο μπαλκόνι τού διαμερίσματος της,στον τρίτο
όροφο τής πολυκατοικίας ακριβώς απέναντι από τη δική του.
Αγόρασε ένα τηλεσκόπιο.
Την νύχτα είχε το δωμάτιο του σκοτεινό,τοποθέτησε το τηλεσκόπιο στο
περβάζι τού παραθύρου και το στοχευσε στο διαμέρισμα τής γυναίκας.
Περίμενε.
Είδε το φως να ανάβει.Η γυναίκα είχε επιστρέψει.Την είδε στο κάδρο τού παραθύρου.Αφησε τη τσάντα της στον καναπέ.Εβγαλε τα παπουτσια της.
Την εχασε.Περασε ώρα.
Υστερα την είδε στην κρεβατοκάμαρα.Φορουσε ένα μαύρο κομπινεζον.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι.Εσβησε το φως.
Την επόμενη νυχτα,πίσω από το τηλεσκόπιο κρυμμένος,ειδε τα ίδια.
Και τις άλλες νύχτες.
Μια νύχτα η γυναίκα σηκώθηκε από το κρεβάτι,άνοιξε το παράθυρο,και
κοίταξε έξω.
Τρόμαξε.
Τού φάνηκε πως κοίταζε προς το μέρος του.Τον εβλεπε.Παρελυσε.
Επειτα η γυναίκα έκλεισε τα παντζούρια τού παραθύρου.
Ενιωσε ντροπή.Η καρδιά του χτυπούσε.Εκεινη τη νύχτα δεν μπορούσε
να κοιμηθει.
Πέρασαν εφτά νύχτες και το διαμέρισμα της απεναντι ήταν συνέχεια σκοτεινό.
Ένιωθε απελπισία.
Την συνάντησε τυχαία στο δρομο.Εκεινη τον πλησίασε.
-'Εσυ είσαι,τού είπε.
Εκείνος βουβαθηκε.
-'Εσυ που κοιτάς;
-Συγνωμη,τής είπε με φωνή που έτρεμε,αν σας έκανα κακό.
Τον κάλεσε στο σπίτι της.
Εκει τον αγκάλιασε και τού είπε:
-Αν θέλεις μια γυναίκα δεν κρύβεσαι.
Τον πήγε στην κρεβατοκάμαρα.Τον ξάπλωσε στο κρεβάτι.
-Αυτο ήθελες να δεις,τού είπε,και τον δάγκωσε στο λαιμό.Πες το.
-Ναι,αυτό,είπε.
Εκείνη σηκώθηκε,πήγε και άνοιξε το παράθυρο,στάθηκε εκεί και άρχισε
αργά να γδυνεται.
-Τωρα,τού είπε,το τηλεσκόπιο βλέπει.
Όταν τελείωσαν η γυναίκα σηκώθηκε και ντύθηκε.
-Τωρα,τού είπε,μπορείς να φύγεις.Αυριο όλη τη νυχτα θα έχω το παράθυρο ανοιχτό.
Την επόμενη νύχτα την είδε με άλλον άντρα.
Η ζήλια τον παρέλυσε.
Είδε τη γυναίκα να πηγαίνει στο ανοικτό παράθυρο να κοιτάζει προς το μέρος του και να γυρίζει προς τον άντρα,κάτι να τού λεει κι εκεινος να πήγαινει στο παράθυρο και να στεκεται δίπλα της κοιτώντας κι αυτός.
Ήθελε να εξαφανισθεί.
Η γυναίκα έκλεισε τα παντζούρια.Εμεινε αποκλεισμένος στο σκοτάδι.
Το τηλεσκόπιο μπροστά του τον καρφωνε.
Με μια απότομη κίνηση το άρπαξε και το πέταξε έξω στον ακάλυπτο χώρο.
Το άκουσε να σπάει.Ενας τρομερός θορυβος.Και.μετα σιωπή.
Έκλεισε τα παντζούρια,το παραθυρο και ποτέ δεν το ξανάνοιξε.
.
.
The Telescope
He saw her for the first time on the balcony of her apartment, on the third floor of the building directly opposite his own.
He bought a telescope.
At night he kept his room dark, placed the telescope on the window sill and aimed it at the woman’s apartment.
He waited.
He saw the light turn on. The woman had returned. He saw her framed in the window. She left her bag on the sofa. She took off her shoes.
He lost sight of her. Time passed.
Then he saw her in the bedroom. She was wearing a black slip.
She lay down on the bed. She turned off the light.
The next night, hidden behind the telescope, he saw the same thing.
And the other nights as well.
One night the woman got up from the bed, opened the window, and looked outside.
He was terrified.
It seemed to him that she was looking in his direction. She could see him. He was paralyzed.
Then the woman closed the shutters of the window.
He felt shame. His heart was pounding. That night he could not sleep.
Seven nights passed and the apartment opposite remained constantly dark.
He felt despair.
He met her by chance in the street. She approached him.
“You’re the one,” she said.
He was struck dumb.
“You’re the one who watches?”
“Sorry,” he said in a trembling voice, “if I hurt you.”
She invited him to her home.
There she embraced him and said:
“If you want a woman, you don’t hide.”
She took him to the bedroom. She laid him on the bed.
“This is what you wanted to see,” she said, and bit him on the neck. “Say it.”
“Yes, this,” he said.
She got up, went and opened the window, stood there and slowly began to undress.
“Now,” she said, “the telescope sees.”
When they finished, the woman got up and dressed.
“Now,” she said, “you can leave. Tomorrow night I will have the window open all night.”
The next night he saw her with another man.
Jealousy paralyzed him.
He saw the woman go to the open window, look in his direction, then turn to the man, say something to him, and he too went to the window and stood beside her, looking as well.
He wanted to disappear.
The woman closed the shutters. He was left trapped in darkness.
The telescope in front of him pinned him in place.
With a sudden movement he grabbed it and threw it out into the inner courtyard.
He heard it break. A terrible noise. And then silence.
He closed the shutters, the window, and never opened it again.
.
.
Le Télescope
Il la vit pour la première fois sur le balcon de son appartement, au troisième étage de l’immeuble juste en face du sien.
Il acheta un télescope.
La nuit, il gardait sa chambre dans l’obscurité, posa le télescope sur le rebord de la fenêtre et le dirigea vers l’appartement de la femme.
Il attendit.
Il vit la lumière s’allumer. La femme était rentrée. Il la vit encadrée par la fenêtre. Elle posa son sac sur le canapé. Elle enleva ses chaussures.
Il la perdit de vue. Le temps passa.
Puis il la vit dans la chambre. Elle portait une nuisette noire.
Elle s’allongea sur le lit. Elle éteignit la lumière.
La nuit suivante, caché derrière le télescope, il vit la même chose.
Et les autres nuits aussi.
Une nuit, la femme se leva du lit, ouvrit la fenêtre et regarda dehors.
Il eut peur.
Il lui sembla qu’elle regardait dans sa direction. Elle le voyait. Il resta paralysé.
Puis la femme ferma les volets de la fenêtre.
Il ressentit de la honte. Son cœur battait fort. Cette nuit-là, il ne put pas dormir.
Sept nuits passèrent et l’appartement d’en face resta constamment dans l’obscurité.
Il ressentait du désespoir.
Il la rencontra par hasard dans la rue. Elle s’approcha de lui.
« C’est toi », lui dit-elle.
Il resta muet.
« Toi qui regardes ? »
« Pardon », dit-il d’une voix tremblante, « si je vous ai fait du mal. »
Elle l’invita chez elle.
Là, elle l’embrassa et lui dit :
« Si tu veux une femme, tu ne te caches pas. »
Elle le conduisit dans la chambre. Elle l’allongea sur le lit.
« C’est ça que tu voulais voir », lui dit-elle, et elle le mordit au cou. « Dis-le. »
« Oui, ça », dit-il.
Elle se leva, alla ouvrir la fenêtre, s’y tint et commença lentement à se déshabiller.
« Maintenant », lui dit-elle, « le télescope voit. »
Quand ils eurent fini, la femme se leva et s’habilla.
« Maintenant », dit-elle, « tu peux partir. Demain nuit, j’aurai la fenêtre ouverte toute la nuit. »
La nuit suivante, il la vit avec un autre homme.
La jalousie le paralysa.
Il vit la femme aller à la fenêtre ouverte, regarder dans sa direction, puis se tourner vers l’homme, lui dire quelque chose, et celui-ci alla aussi à la fenêtre et se tint à côté d’elle, regardant lui aussi.
Il voulut disparaître.
La femme ferma les volets. Il resta enfermé dans l’obscurité.
Le télescope devant lui le clouait sur place.
D’un geste brusque, il l’attrapa et le jeta dans la cour intérieure.
Il l’entendit se briser. Un bruit terrible. Puis le silence.
Il ferma les volets, la fenêtre, et ne l’ouvrit plus jamais.
.
.
Das Teleskop
Er sah sie zum ersten Mal auf dem Balkon ihrer Wohnung, im dritten Stock des Hauses genau gegenüber seinem eigenen.
Er kaufte ein Teleskop.
Nachts hielt er sein Zimmer dunkel, stellte das Teleskop auf die Fensterbank und richtete es auf die Wohnung der Frau.
Er wartete.
Er sah, wie das Licht anging. Die Frau war zurückgekehrt. Er sah sie im Fensterrahmen. Sie stellte ihre Tasche auf das Sofa. Sie zog ihre Schuhe aus.
Er verlor sie aus den Augen. Zeit verging.
Dann sah er sie im Schlafzimmer. Sie trug ein schwarzes Negligé.
Sie legte sich aufs Bett. Sie löschte das Licht.
In der nächsten Nacht sah er, verborgen hinter dem Teleskop, dasselbe.
Und in den folgenden Nächten ebenso.
Eines Nachts stand die Frau vom Bett auf, öffnete das Fenster und blickte hinaus.
Er erschrak.
Es schien ihm, als schaue sie in seine Richtung. Sie sah ihn. Er war wie gelähmt.
Dann schloss die Frau die Fensterläden.
Er empfand Scham. Sein Herz schlug heftig. In jener Nacht konnte er nicht schlafen.
Sieben Nächte vergingen, und die gegenüberliegende Wohnung blieb ständig dunkel.
Er fühlte Verzweiflung.
Er traf sie zufällig auf der Straße. Sie kam auf ihn zu.
„Du bist es“, sagte sie.
Er verstummte.
„Du bist der, der schaut?“
„Entschuldigung“, sagte er mit zitternder Stimme, „wenn ich Ihnen wehgetan habe.“
Sie lud ihn in ihre Wohnung ein.
Dort umarmte sie ihn und sagte:
„Wenn du eine Frau willst, versteckst du dich nicht.“
Sie führte ihn ins Schlafzimmer. Sie legte ihn auf das Bett.
„Das wolltest du sehen“, sagte sie und biss ihm in den Hals. „Sag es.“
„Ja, das“, sagte er.
Sie stand auf, ging und öffnete das Fenster, stellte sich dort hin und begann sich langsam auszuziehen.
„Jetzt“, sagte sie, „sieht das Teleskop.“
Als sie fertig waren, stand die Frau auf und zog sich an.
„Jetzt“, sagte sie, „kannst du gehen. Morgen Nacht werde ich das Fenster die ganze Nacht offen lassen.“
In der nächsten Nacht sah er sie mit einem anderen Mann.
Die Eifersucht lähmte ihn.
Er sah, wie die Frau zum offenen Fenster ging, in seine Richtung blickte, sich dann zu dem Mann umdrehte, ihm etwas sagte, und auch er zum Fenster ging und sich neben sie stellte, ebenfalls blickend.
Er wollte verschwinden.
Die Frau schloss die Fensterläden. Er blieb im Dunkel eingeschlossen.
Das Teleskop vor ihm fixierte ihn.
Mit einer abrupten Bewegung packte er es und warf es in den Innenhof.
Er hörte es zerbrechen. Ein furchtbarer Lärm. Und dann Stille.
Er schloss die Fensterläden, das Fenster, und öffnete es nie wieder.
.
.
Il Telescopio
La vide per la prima volta sul balcone del suo appartamento, al terzo piano del palazzo esattamente di fronte al suo.
Comprò un telescopio.
Di notte teneva la stanza al buio, posò il telescopio sul davanzale e lo puntò verso l’appartamento della donna.
Aspettò.
Vide la luce accendersi. La donna era tornata. La vide incorniciata dalla finestra. Posò la borsa sul divano. Si tolse le scarpe.
La perse di vista. Passò del tempo.
Poi la vide nella camera da letto. Indossava una sottoveste nera.
Si sdraiò sul letto. Spense la luce.
La notte seguente, nascosto dietro il telescopio, vide le stesse cose.
E anche le altre notti.
Una notte la donna si alzò dal letto, aprì la finestra e guardò fuori.
Si spaventò.
Gli parve che guardasse verso di lui. Lo vedeva. Rimase paralizzato.
Poi la donna chiuse le persiane.
Provò vergogna. Il cuore gli batteva forte. Quella notte non riuscì a dormire.
Passarono sette notti e l’appartamento di fronte rimase sempre buio.
Provava disperazione.
La incontrò per caso per strada. Lei gli si avvicinò.
« Sei tu », gli disse.
Lui rimase senza parole.
« Tu che guardi? »
« Scusa », disse con voce tremante, « se ti ho fatto del male ».
Lei lo invitò a casa sua.
Lì lo abbracciò e gli disse:
« Se vuoi una donna, non ti nascondi ».
Lo portò in camera da letto. Lo fece sdraiare sul letto.
« Questo volevi vedere », gli disse, e lo morse al collo. « Dillo ».
« Sì, questo », disse.
Lei si alzò, andò ad aprire la finestra, si fermò lì e cominciò lentamente a spogliarsi.
« Ora », gli disse, « il telescopio vede ».
Quando finirono, la donna si alzò e si vestì.
« Ora », disse, « puoi andare. Domani notte terrò la finestra aperta tutta la notte ».
La notte seguente la vide con un altro uomo.
La gelosia lo paralizzò.
Vide la donna andare alla finestra aperta, guardare verso di lui, poi voltarsi verso l’uomo, dirgli qualcosa, e anche lui andò alla finestra e si fermò accanto a lei, guardando anche lui.
Voleva sparire.
La donna chiuse le persiane. Rimase intrappolato nel buio.
Il telescopio davanti a lui lo inchiodava.
Con un gesto improvviso lo afferrò e lo gettò nel cortile interno.
Lo sentì rompersi. Un rumore terribile. E poi silenzio.
Chiuse le persiane, la finestra, e non la riaprì mai più.
.
.
El Telescopio
La vio por primera vez en el balcón de su apartamento, en el tercer piso del edificio exactamente frente al suyo.
Compró un telescopio.
Por la noche mantenía su habitación a oscuras, colocó el telescopio en el alféizar de la ventana y lo apuntó hacia el apartamento de la mujer.
Esperó.
Vio encenderse la luz. La mujer había regresado. La vio enmarcada en la ventana. Dejó su bolso en el sofá. Se quitó los zapatos.
La perdió de vista. Pasó el tiempo.
Luego la vio en el dormitorio. Llevaba una combinación negra.
Se acostó en la cama. Apagó la luz.
La noche siguiente, escondido detrás del telescopio, vio lo mismo.
Y también las otras noches.
Una noche la mujer se levantó de la cama, abrió la ventana y miró hacia afuera.
Se asustó.
Le pareció que miraba en su dirección. Lo veía. Quedó paralizado.
Luego la mujer cerró las persianas.
Sintió vergüenza. Su corazón latía con fuerza. Esa noche no pudo dormir.
Pasaron siete noches y el apartamento de enfrente permanecía siempre oscuro.
Sentía desesperación.
La encontró por casualidad en la calle. Ella se le acercó.
« Eres tú », le dijo.
Él quedó mudo.
« ¿Tú que miras? »
« Perdón », dijo con voz temblorosa, « si te hice daño ».
Ella lo invitó a su casa.
Allí lo abrazó y le dijo:
« Si quieres a una mujer, no te escondes ».
Lo llevó al dormitorio. Lo acostó en la cama.
« Esto es lo que querías ver », le dijo, y lo mordió en el cuello. « Dilo ».
« Sí, eso », dijo.
Ella se levantó, fue a abrir la ventana, se quedó allí y comenzó lentamente a desnudarse.
« Ahora », le dijo, « el telescopio ve ».
Cuando terminaron, la mujer se levantó y se vistió.
« Ahora », dijo, « puedes irte. Mañana por la noche tendré la ventana abierta toda la noche ».
La noche siguiente la vio con otro hombre.
Los celos lo paralizaron.
Vio a la mujer ir a la ventana abierta, mirar hacia él, luego volverse hacia el hombre, decirle algo, y él también fue a la ventana y se colocó a su lado, mirando también.
Quiso desaparecer.
La mujer cerró las persianas. Quedó atrapado en la oscuridad.
El telescopio frente a él lo clavaba en su sitio.
Con un movimiento brusco lo agarró y lo lanzó al patio interior.
Lo oyó romperse. Un ruido terrible. Y luego silencio.
Cerró las persianas, la ventana, y nunca la volvió a abrir.
.
.
O Telescópio
Viu-a pela primeira vez na varanda do seu apartamento, no terceiro andar do prédio exatamente em frente ao seu.
Comprou um telescópio.
À noite mantinha o quarto às escuras, colocou o telescópio no parapeito da janela e apontou-o para o apartamento da mulher.
Esperou.
Viu a luz acender-se. A mulher tinha regressado. Viu-a enquadrada na janela. Deixou a bolsa no sofá. Tirou os sapatos.
Perdeu-a de vista. O tempo passou.
Depois viu-a no quarto. Vestia uma combinação preta.
Deitou-se na cama. Apagou a luz.
Na noite seguinte, escondido atrás do telescópio, viu o mesmo.
E nas outras noites também.
Uma noite a mulher levantou-se da cama, abriu a janela e olhou para fora.
Assustou-se.
Pareceu-lhe que ela olhava na sua direção. Ela via-o. Ficou paralisado.
Depois a mulher fechou as persianas.
Sentiu vergonha. O coração batia-lhe forte. Nessa noite não conseguiu dormir.
Passaram sete noites e o apartamento em frente permanecia sempre escuro.
Sentia desespero.
Encontrou-a por acaso na rua. Ela aproximou-se.
« És tu », disse-lhe.
Ele ficou sem voz.
« Tu que olhas? »
« Desculpa », disse com a voz trémula, « se te fiz mal ».
Ela convidou-o para sua casa.
Ali abraçou-o e disse-lhe:
« Se queres uma mulher, não te escondes ».
Levou-o ao quarto. Deitou-o na cama.
« Era isto que querias ver », disse-lhe, e mordeu-lhe o pescoço. « Diz ».
« Sim, isto », disse.
Ela levantou-se, foi abrir a janela, ficou ali e começou lentamente a despir-se.
« Agora », disse-lhe, « o telescópio vê ».
Quando terminaram, a mulher levantou-se e vestiu-se.
« Agora », disse, « podes ir. Amanhã à noite terei a janela aberta toda a noite ».
Na noite seguinte viu-a com outro homem.
O ciúme paralisou-o.
Viu a mulher ir à janela aberta, olhar na sua direção, depois voltar-se para o homem, dizer-lhe algo, e ele também foi até à janela e ficou ao lado dela, olhando também.
Quis desaparecer.
A mulher fechou as persianas. Ficou preso na escuridão.
O telescópio à sua frente cravava-o no lugar.
Com um movimento brusco agarrou-o e atirou-o para o pátio interior.
Ouviu-o partir-se. Um ruído terrível. E depois silêncio.
Fechou as persianas, a janela, e nunca mais a abriu.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Σιωπή τής Χουλντρα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Είχε έρθει στη Στοκχόλμη για ένα Συνέδριο Ψυχανάλυσης.Ηταν χειμώνας.Το φως άχρωμο.Ενας τρόπος ύπαρξης.
Την γνώρισε σε ένα μπαρ κοντά στο Södermalm. Εκείνη καθόταν μόνη,με ένα ποτήρι ουισκι.
Τον πλησίασε αμεσως.
Τον αγγιζε,ένιωθε τη μυρωδιά τής γυναίκας. Τον ρώτησε αν ήταν ξένος.
Εκείνος απάντησε:ναι.
-Κι εγώ είμαι,είπε,ακόμη κι εδώ.
Δεν ρώτησε πού.
Το όνομα της ήταν: Χουλντρα.
Μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα με καστανοκόκκινα μαλλιά.
Τον κοίταξε.Χαμογελασε
-Έτσι με βλέπεις από μπροστα,τού ειπε,
αλλά αν με δεις από πίσω είμαι κούφια σαν τον κορμό γέρικου δέντρου.
Του είπε πως δούλευε ως ακριβη escort girl.
Στο ξενοδοχείο που κατέληξαν τού μίλησε επίσης για τη διπολική διαταραχή της,για τις συχνες νοσηλείες σε ψυχιατρικές κλινικες,για το κενό,που ειιωθε.
Την άκουγε σαν αναλυτης και,ταυτόχρονα,σαν άντρα τον γοητευε.
Συναντήθηκαν πάλι σε ένα καφε και τον κάλεσε σπίτι της.
Εκεί η Χουλντρα τού είπε πως είχε εμμονή με την ταινία:'Η Σιωπη' τού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Την έβλεπε ξανά και ξανά.
-Θελεις τώρα να την δούμε;τού είπε.
Πρόβαλε την ταινία.
Τελείωσε η προβολή.
-Η Εστερ ζει μέσα σε ένα σώμα που δεν καταλαβαίνει,τού είπε.
Σε άλλη συναντηση τους τού είπε:
-Πολλές φορές πηγαίνω στο θέατρο με κάποιον άγνωστο άντρα και κάνω έρωτα μαζί του στα πίσω καθίσματα.
Η Στογχολμη είναι γεμάτοι με νάνους.
Ζηλεύω,μισώ την αδελφή μου,κυρίως τον εαυτό μου.
Μέσα στο τρένο φοβόμουν το θάνατο.
Εκείνος στο δωμάτιο τού ξενοδοχείο που έμενε κατέγραφε την περίπτωση της.
Αισθάνονταν θεατής της.
Περπατούσαν συχνά δίπλα στα κανάλια.
Η Στοκχόλμη μέσα στις αντανακλάσεις.
Τα φώτα της έσπαγαν στο νερό,δημιουργώντας κύκλους που άνοιγαν και έκλειναν αθόρυβα.
Εκείνη μιλούσε για την παιδική της ηλικία,για μια μητέρα που εμφανίζονταν και εξαφανιζονταν,για έναν πατέρα απόντα.
-Οπως ο θεός,τού ειπε.
Η σιωπή του δεν είναι κενό.
Μετά από τρεις μέρες εκείνη η νύχτα ήταν πυκνη,ακινητη. Περπατούσαν δίπλα στο κανάλι χωρίς να αγγίζονται.
Η Χουλντρα σταμάτησε, κοίταξε το νερό.
-Στην ταινία,είπε,κανείς δεν σώζεται.Απλώς συνεχίζουν έναν φαύλο κυκλο.
Προχωρησαν αμιλητοι.
Ξαφνικά εκεί η Χουλντρα έπεσε μέσα στο κανάλι.
Δεν υπήρξε κραυγή.Μόνο κύκλοι που άνοιξαν στην επιφάνεια,ο ένας μέσα στον άλλον,μέχρι που το νερό ξαναβρήκε την ησυχία του.Την σιωπή του.
Εκείνος εμεινε ακίνητος. Στις σημειώσεις του έγραψε:
Η Σιωπή έκλεισε με Σιωπή.
Και τις πέταξε στο κανάλι στο σημειο ακριβώς που έπεσε η Χουλντρα
Σε δύο μέρες έφυγε από την Στογχολμη.
.
.
The Silence of Huldra
He had come to Stockholm for a Psychoanalysis Conference. It was winter. The light was colorless. A way of being.
He met her in a bar near Södermalm. She was sitting alone, with a glass of whiskey.
She approached him immediately.
She touched him, he felt the scent of the woman. She asked him if he was a foreigner.
He answered: yes.
"So am I," she said, "even here."
She didn’t ask where.
Her name was Huldra.
An astonishingly beautiful woman with auburn hair.
She looked at him. She smiled.
"This is how you see me from the front," she said,
"but if you see me from behind, I am hollow like the trunk of an old tree."
She told him she worked as a high-class escort.
At the hotel they ended up in, she also spoke about her bipolar disorder, about frequent hospitalizations in psychiatric clinics, about the emptiness she felt.
He listened like an analyst
and, at the same time, as a man, he was captivated.
They met again in a café, and she invited him to her home.
There, Huldra told him she was obsessed with the film The Silence by Ingmar Bergman.
She watched it again and again.
"Do you want to watch it now?" she asked.
They played the film.
The screening ended.
"Esther lives inside a body she doesn’t understand," she said.
In another meeting, she told him:
"Many times I go to the theater with a stranger and make love with him in the back seats.
Stockholm is full of dwarfs.
I am jealous, I hate my sister, mostly myself.
On the train, I feared death."
He recorded her case in the hotel room where he stayed.
He felt like a spectator of her.
They often walked along the canals.
Stockholm reflected in the waters.
Its lights broke on the water, creating circles that silently opened and closed.
She spoke about her childhood, about a mother who appeared and disappeared, about an absent father.
"Like God," she said.
Its silence is not emptiness.
After three days, that night was dense, still. They walked by the canal without touching.
Huldra stopped, looked at the water.
"In the film," she said, "no one is saved. They just continue a vicious cycle."
They walked on, silent.
Suddenly, Huldra fell into the canal.
There was no scream. Only circles spreading on the surface, one within another, until the water found its peace again. Its silence.
He stayed motionless. In his notes he wrote:
Silence ended with Silence.
And he threw them into the canal, exactly where Huldra had fallen.
Two days later, he left Stockholm.
.
.
Le Silence de Huldra
Il était venu à Stockholm pour un congrès de psychanalyse. C’était l’hiver. La lumière était incolore. Une manière d’exister.
Il l’a rencontrée dans un bar près de Södermalm. Elle était assise seule, avec un verre de whisky.
Elle l’a approché immédiatement.
Elle le touchait, il sentait le parfum de la femme. Elle lui demanda s’il était étranger.
Il répondit : oui.
« Moi aussi, » dit-elle, « même ici. »
Elle ne demanda pas où.
Elle s’appelait Huldra.
Une femme incroyablement belle aux cheveux châtain-roux.
Elle le regarda. Elle sourit.
« C’est comme ça que tu me vois de face, » dit-elle,
« mais si tu me vois de dos, je suis creuse comme le tronc d’un vieil arbre. »
Elle lui dit qu’elle travaillait comme escort girl de luxe.
À l’hôtel où ils se retrouvèrent, elle parla aussi de son trouble bipolaire, de ses hospitalisations fréquentes dans des cliniques psychiatriques, du vide qu’elle ressentait.
Il l’écoutait comme un analyste
et, en même temps, comme homme, il était fasciné.
Ils se rencontrèrent à nouveau dans un café et elle l’invita chez elle.
Là, Huldra lui dit qu’elle était obsédée par le film Le Silence d’Ingmar Bergman.
Elle le regardait encore et encore.
« Veux-tu le regarder maintenant ? » demanda-t-elle.
Ils lancèrent le film.
La projection se termina.
« Esther vit dans un corps qu’elle ne comprend pas, » dit-elle.
Lors d’une autre rencontre, elle lui confia :
« Souvent, je vais au théâtre avec un inconnu et je fais l’amour avec lui dans les derniers rangs.
Stockholm est pleine de nains.
Je suis jalouse, je déteste ma sœur, surtout moi-même.
Dans le train, je craignais la mort. »
Il enregistrait son cas dans la chambre d’hôtel où il logeait.
Il se sentait spectateur d’elle.
Ils marchaient souvent le long des canaux.
Stockholm se reflétait dans l’eau.
Ses lumières se brisaient sur l’eau, créant des cercles qui s’ouvraient et se refermaient silencieusement.
Elle parlait de son enfance, d’une mère qui apparaissait et disparaissait, d’un père absent.
« Comme Dieu, » dit-elle.
Son silence n’est pas un vide.
Après trois jours, cette nuit-là était dense, immobile. Ils marchaient près du canal sans se toucher.
Huldra s’arrêta, regarda l’eau.
« Dans le film, » dit-elle, « personne n’est sauvé. Ils continuent juste un cycle vicieux. »
Ils avancèrent, silencieux.
Soudain, Huldra tomba dans le canal.
Il n’y eut pas de cri. Juste des cercles qui s’ouvraient à la surface, l’un dans l’autre, jusqu’à ce que l’eau retrouve son calme. Son silence.
Il resta immobile. Dans ses notes, il écrivit :
Le Silence se termina par le Silence.
Et il les jeta dans le canal, exactement à l’endroit où Huldra était tombée.
Deux jours plus tard, il quitta Stockholm.
.
.
Die Stille der Huldra
Er war nach Stockholm zu einer Psychoanalyse-Konferenz gekommen. Es war Winter. Das Licht war farblos. Eine Art zu existieren.
Er traf sie in einer Bar in der Nähe von Södermalm. Sie saß allein mit einem Glas Whisky.
Sie kam sofort auf ihn zu.
Sie berührte ihn, er roch den Duft der Frau. Sie fragte, ob er Ausländer sei.
Er antwortete: ja.
„Ich auch“, sagte sie, „selbst hier.“
Sie fragte nicht, woher.
Ihr Name war Huldra.
Eine erstaunlich schöne Frau mit kastanienrotem Haar.
Sie sah ihn an. Sie lächelte.
„So siehst du mich von vorne,“ sagte sie,
„aber von hinten gesehen bin ich hohl wie der Stamm eines alten Baumes.“
Sie erzählte ihm, dass sie als hochklassige Escort-Dame arbeitete.
Im Hotel, in das sie gingen, sprach sie auch über ihre bipolare Störung, über häufige Aufenthalte in psychiatrischen Kliniken, über die Leere, die sie fühlte.
Er hörte ihr wie ein Analytiker zu
und gleichzeitig war er als Mann fasziniert.
Sie trafen sich wieder in einem Café, und sie lud ihn zu sich nach Hause ein.
Dort erzählte Huldra ihm, dass sie besessen von dem Film Das Schweigen von Ingmar Bergman sei.
Sie sah ihn immer wieder.
„Willst du ihn jetzt sehen?“ fragte sie.
Sie spielten den Film ab.
Die Vorführung endete.
„Esther lebt in einem Körper, den sie nicht versteht,“ sagte sie.
Bei einem anderen Treffen erzählte sie ihm:
„Oft gehe ich mit einem Fremden ins Theater und mache im hinteren Rang Liebe mit ihm.
Stockholm ist voller Zwerge.
Ich bin eifersüchtig, ich hasse meine Schwester, vor allem mich selbst.
Im Zug fürchtete ich den Tod.“
Er dokumentierte ihren Fall in dem Hotelzimmer, in dem er wohnte.
Er fühlte sich als Zuschauer ihres Lebens.
Sie gingen oft entlang der Kanäle spazieren.
Stockholm spiegelte sich im Wasser.
Das Licht brach sich auf der Wasseroberfläche und bildete Kreise, die sich lautlos öffneten und schlossen.
Sie sprach über ihre Kindheit, über eine Mutter, die auftauchte und verschwand, über einen abwesenden Vater.
„Wie Gott,“ sagte sie.
Sein Schweigen ist keine Leere.
Nach drei Tagen war jene Nacht dicht, still. Sie gingen am Kanal entlang, ohne sich zu berühren.
Huldra blieb stehen, blickte ins Wasser.
„Im Film,“ sagte sie, „wird niemand gerettet. Sie setzen nur einen Teufelskreis fort.“
Sie gingen schweigend weiter.
Plötzlich fiel Huldra in den Kanal.
Es gab keinen Schrei. Nur Kreise, die sich auf der Oberfläche öffneten, einer im anderen, bis das Wasser seine Ruhe wiederfand. Seine Stille.
Er blieb regungslos. In seinen Notizen schrieb er:
Stille endete mit Stille.
Und er warf sie in den Kanal, genau an der Stelle, wo Huldra gefallen war.
Zwei Tage später verließ er Stockholm.
.
.
Il Silenzio di Huldra
Era venuto a Stoccolma per un Convegno di Psicoanalisi. Era inverno. La luce era incolore. Un modo di esistere.
L’ha incontrata in un bar vicino a Södermalm. Era seduta da sola, con un bicchiere di whisky.
Si avvicinò subito a lui.
Lo toccava, sentiva il profumo della donna. Gli chiese se fosse straniero.
Lui rispose: sì.
"Anch’io," disse, "anche qui."
Non chiese dove.
Si chiamava Huldra.
Una donna straordinariamente bella, con capelli castano-rossi.
Lo guardò. Sorrise.
"Così mi vedi da davanti," disse,
"ma se mi vedi da dietro, sono vuota come il tronco di un albero vecchio."
Le raccontò che lavorava come escort di lusso.
All’hotel in cui andarono, parlò anche del suo disturbo bipolare, dei frequenti ricoveri in cliniche psichiatriche, del vuoto che sentiva.
Lui la ascoltava come un analista
e, allo stesso tempo, come uomo, ne era affascinato.
Si incontrarono di nuovo in un caffè e lei lo invitò a casa sua.
Lì, Huldra gli disse di essere ossessionata dal film Il Silenzio di Ingmar Bergman.
Lo guardava più e più volte.
"Vuoi vederlo adesso?" chiese.
Fecero partire il film.
La proiezione finì.
"Esther vive in un corpo che non comprende," disse.
In un altro incontro, gli disse:
"Spesso vado a teatro con uno sconosciuto e faccio l’amore con lui nei posti dietro.
Stoccolma è piena di nani.
Sono gelosa, odio mia sorella, soprattutto me stessa.
Sul treno temevo la morte."
Lui registrava il suo caso nella stanza d’hotel dove alloggiava.
Si sentiva spettatore di lei.
Spesso camminavano lungo i canali.
Stoccolma riflessa nell’acqua.
Le luci si rompevano sull’acqua, creando cerchi che si aprivano e si chiudevano silenziosamente.
Parlava della sua infanzia, di una madre che appariva e spariva, di un padre assente.
"Come Dio," disse.
Il suo silenzio non è vuoto.
Dopo tre giorni, quella notte era densa, immobile. Camminavano lungo il canale senza toccarsi.
Huldra si fermò, guardò l’acqua.
"Nel film," disse, "nessuno è salvato. Continuano solo un ciclo vizioso."
Procedettero in silenzio.
Improvvisamente, Huldra cadde nel canale.
Non ci fu alcun grido. Solo cerchi che si aprivano sulla superficie, uno dentro l’altro, finché l’acqua ritrovò la sua pace. Il suo silenzio.
Lui rimase immobile. Nei suoi appunti scrisse:
Il Silenzio finì con il Silenzio.
E li gettò nel canale, esattamente dove Huldra era caduta.
Due giorni dopo, lasciò Stoccolma.
.
.
El Silencio de Huldra
Había llegado a Estocolmo para un Congreso de Psicoanálisis. Era invierno. La luz era incolora. Una forma de existir.
La conoció en un bar cerca de Södermalm. Ella estaba sentada sola, con un vaso de whisky.
Se acercó a él de inmediato.
Lo tocaba, él percibía el olor de la mujer. Le preguntó si era extranjero.
Él respondió: sí.
"Yo también," dijo, "incluso aquí."
No preguntó dónde.
Su nombre era Huldra.
Una mujer increíblemente hermosa, con cabello castaño rojizo.
Lo miró. Sonrió.
"Así me ves de frente," dijo,
"pero si me ves por detrás, estoy hueca como el tronco de un árbol viejo."
Le contó que trabajaba como escort de lujo.
En el hotel donde terminaron, también habló sobre su trastorno bipolar, sobre frecuentes hospitalizaciones en clínicas psiquiátricas, sobre el vacío que sentía.
Él la escuchaba como un analista
y, al mismo tiempo, como hombre, se sentía fascinado.
Se encontraron nuevamente en un café y ella lo invitó a su casa.
Allí, Huldra le dijo que estaba obsesionada con la película El Silencio de Ingmar Bergman.
La veía una y otra vez.
"¿Quieres verla ahora?" le dijo.
Reprodujeron la película.
La proyección terminó.
"Esther vive en un cuerpo que no entiende," dijo.
En otro encuentro le dijo:
"Muchas veces voy al teatro con un desconocido y hago el amor con él en los asientos de atrás.
Estocolmo está llena de enanos.
Tengo celos, odio a mi hermana, sobre todo a mí misma.
En el tren temía a la muerte."
Él registraba su caso en la habitación del hotel donde se alojaba.
Se sentía espectador de ella.
A menudo caminaban junto a los canales.
Estocolmo reflejada en el agua.
Sus luces se rompían sobre el agua, creando círculos que se abrían y cerraban silenciosamente.
Ella hablaba de su infancia, de una madre que aparecía y desaparecía, de un padre ausente.
"Como Dios," dijo.
Su silencio no es vacío.
Después de tres días, aquella noche era densa, inmóvil. Caminaban junto al canal sin tocarse.
Huldra se detuvo, miró el agua.
"En la película," dijo, "nadie se salva. Solo continúan un ciclo vicioso."
Avanzaron en silencio.
De repente, Huldra cayó al canal.
No hubo grito. Solo círculos que se abrieron en la superficie, uno dentro de otro, hasta que el agua recuperó su paz. Su silencio.
Él se quedó inmóvil. En sus notas escribió:
El Silencio terminó con Silencio.
Y los arrojó al canal, exactamente donde Huldra había caído.
Dos días después se fue de Estocolmo.
.
.
O Silêncio de Huldra
Ele tinha vindo a Estocolmo para um Congresso de Psicanálise. Era inverno. A luz era sem cor. Um modo de existir.
Ele a conheceu em um bar perto de Södermalm. Ela estava sentada sozinha, com um copo de uísque.
Ela se aproximou imediatamente.
Ela o tocava, ele sentia o perfume da mulher. Perguntou se ele era estrangeiro.
Ele respondeu: sim.
"Eu também," disse ela, "até aqui."
Não perguntou onde.
O nome dela era Huldra.
Uma mulher incrivelmente bonita, com cabelos castanho-avermelhados.
Ela olhou para ele. Sorriu.
"É assim que você me vê de frente," disse,
"mas se me vir por trás, estou oca como o tronco de uma árvore velha."
Ela disse que trabalhava como escort girl de luxo.
No hotel onde terminaram, ela também falou sobre seu transtorno bipolar, sobre internações frequentes em clínicas psiquiátricas, sobre o vazio que sentia.
Ele a ouviu como um analista
e, ao mesmo tempo, como homem, estava encantado.
Eles se encontraram novamente em um café, e ela o convidou para sua casa.
Lá, Huldra lhe disse que tinha obsessão pelo filme O Silêncio de Ingmar Bergman.
Ela o assistia repetidamente.
"Quer assistir agora?" disse ela.
Eles passaram o filme.
A exibição terminou.
"Esther vive em um corpo que não entende," disse ela.
Em outro encontro, disse-lhe:
"Muitas vezes vou ao teatro com um estranho e faço amor com ele nos ass
entos de trás.
Estocolmo está cheia de anões.
Tenho ciúmes, odeio minha irmã, principalmente a mim mesma.
No trem, eu temia a morte.
Ele registrava o caso dela no quarto do hotel onde estava hospedado.
Sentia-se espectador da vida dela.
Eles frequentemente caminhavam ao longo dos canais.
Estocolmo refletida na água.
As luzes quebravam na água, formando círculos que se abriam e fechavam silenciosamente.
Ela falava sobre sua infância, sobre uma mãe que aparecia e desaparecia, sobre um pai ausente.
"Como Deus," disse ela.
O silêncio dele não é vazio.
Após três dias, aquela noite estava densa, imóvel. Eles caminhavam ao longo do canal sem se tocar.
Huldra parou, olhou para a água.
"No filme," disse ela, "ninguém se salva. Apenas continuam um ciclo vicioso."
Eles continuaram em silêncio.
De repente, Huldra caiu no canal.
Não houve grito. Apenas círculos que se espalharam na superfície, um dentro do outro, até que a água reencontrou sua paz. Seu silêncio.
Ele permaneceu imóvel. Em suas anotações escreveu:
O Silêncio terminou com Silêncio.
E as jogou no canal, exatamente no ponto onde Huldra havia caído.
Dois dias depois, ele deixou Estocolmo.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Μεταφυσική τού Κόσμου
(αφιέρωμα στον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη)
1.
Νύχτα,η θάλασσα έξω ήτο ακίνητη,το φεγγαρι στον ουρανό χλωμό,
ένα πουλί ξαφνικά πέταξε.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι του.-Η ψυχή ζητεί αναυπασιν,ψιθύρισε,
έκλεισε τα μάτια και σταυρωσε τα χέρια του.
Και εγένετο σιωπή,η αιώνια ησυχία.
2.
Όταν νύχτωσε είδε τη σκια ανθρώπου στην αυλη του.
Δεν φοβήθηκε.
Στεκονταν ακίνητη,ουτε τού μίλησε.
Τού φάνηκε πως ήρθε να ζητήσει συγχώρεση.
Μετά από λίγο χάθηκε.
3.
Ενας χρόνος πέρασε από τότε που την έχασε,ποτέ στον υπνο του δεν την είδε,
ένιωθε μεγάλη θλίψη.
Κι εκείνη τη νύχτα τον ξύπνησε ελαφρά ανάσα δίπλα στο μαξιλάρι του.
Αμέσως την γνώρισε.Ηταν εκεινη.Ειχε γυρίσει από την αιωνιοτητα.
Ξαπλωμένη την είχε πια κοντά του.
4.
Κάθε βράδυ άναβε ένα κερί και το άφηνε στο δρομο.
-Δεν ξέρεις ποτέ, έλεγε,ποιος θα χρειασθει φως.
5.
Πάντα στο δείπνο του άφηνε ψωμί και κρασί.
Κάποιος έλεγε θα πεινάσει.
Και το πρωί ξυπνώντας εύρισκε το ψωμί να έχει φαγωθεί και το κρασί
πιωμενο.
Πάντα υπάρχουν στον κόσμο πεινωντες και διψωντες οδοιπόροι
και την χρειαν μας εχουν.
6.
Εκείνο το ξημέρωμα δεν ακούσθηκαν πουλιά.Ο αέρας ήτο ακίνητος.
Οι άνθρωποι ανησύχησαν σφόδρα.
-Ποιος τώρα,είπαν,θα ψάλλει στους ουρανούς.
Και ξαφνικά πάλι άκουσαν τα λαληματα τών πουλιών.
Και εννοησαν πως κάτι Θαυμαστόν ενεμφανισθη Αόρατον Άρρητον και
εσιωπησαν δια την Μεγαλοσύνην του.
Και όταν πλεον παρήλθεν ηρχισαν πάλι οι ήχοι των.
7.
Το μεγάλο ρολόι απέναντι από το κρεβάτι του.
Δεν μετρα,είπε,τις ώρες μου,αλλά τις μνήμες μου.
8.Τη νύχτα άφηνε τη πόρτα τού σπιτιού του ανοιχτή.
Τόσοι ανεστιοι να να φιλοξενηθούν.
Τόσες ψυχές έχουν ανάγκη.
9.
Άφηνε όλη τη νύχτα ανοιχτό το φως,να φαίνεται κάτω από τη πόρτα του.
Από αυτό καταλάβαιναν την ύπαρξη του.
Όταν δεν το ξαναείδαν,καταλαβαν το τέλος του.
.
.
.
φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
φωτο-ιχνη τής γυναικας
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η γυναίκα κοιτάζει ελαφρώς έξω από το κάδρο.
Εκεί αρχίζει η ιστορία της.
Οι πληροφορίες είναι λιγοστές.Δεν υπάρχει το όνομα της καταγεγραμμένο πίσω από τη φωτογραφία. Κανένα έτος.
Η γυναίκα φαίνεται γύρω στα σαράντα.
Μαρτυρίες από εραστές της.
Δεν άντεχε την ιδέα να εξαρτηθεί.Έφευγε πριν πληγωθεί.
Πάντα μόνη.Πάντα αυστηρά ευγενική.
Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης που τής ταίριαζε.
Στη φωτογραφία,το σώμα της επιδεικνύεται, προκαλεί.Δειχνει πως ελέγχει το συναίσθημα.
Δεν εκτίθεται.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε, σύμφωνα με την ανάλυση του φωτός, αργά το απόγευμα.
Η γυναίκα φορά ένα εφαρμοστό καρό φόρεμα, αυστηρά γεωμετρικά.Φαινεται να είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να συγκρατείται,να οργανώνει,να ελέγχει.
Τα ψηλοτάκουνα είναι επίδειξη.Το σώμα της προσφέρεται στο βλέμμα.Το χέρι ακουμπά ελαφρά στο μηρό. Μια χειρονομία ερωτισμού.
Το πρόσωπό της γυρισμένο προς τα πάνω, κρυμμένο πίσω από μεγάλα γυαλιά ηλίου. Δεν κοιτά τον φακό.Κοιτά κάτι που δεν βλέπουμε.
Το περιβάλλον είναι ένας κήπος.
Μετά τη φωτογραφία,τα ίχνη της χάνονται. Κανείς δεν την είδε ξανά.Ίσως άλλαξε πόλη.Ίσως απλώς έπαψε να επιτρέπει σε αλλους να την θυμούνται.
Η φωτογραφία της όμως έμεινε.
Και μέσα της έμεινε μια γυναίκα.
.
.
Photo-Traces of the Woman
The woman looks slightly outside the frame.
That is where her story begins.
The information is scarce. Her name is not written on the back of the photograph. No date.
She appears to be around forty.
Testimonies from her lovers.
She could not bear the idea of dependence. She left before being hurt.
Always alone. Always strictly polite.
It was a way of survival that suited her.
In the photograph, her body is displayed, provocative. It shows that she controls emotion.
She does not expose herself.
According to the analysis of the light, the photograph was taken late in the afternoon.
She wears a fitted checkered dress, strictly geometric. She seems like a woman who has learned to restrain herself, to organize, to control.
The high heels are a display. Her body offers itself to the gaze. Her hand rests lightly on her thigh. A gesture of eroticism.
Her face turned upward, hidden behind large sunglasses. She does not look at the camera. She looks at something we cannot see.
The setting is a garden.
After the photograph, her traces vanish. No one saw her again. Perhaps she changed cities. Perhaps she simply stopped allowing others to remember her.
But her photograph remained.
And within it, a woman remained.
.
.
Traces photographiques de la femme
La femme regarde légèrement hors du cadre.
C’est là que commence son histoire.
Les informations sont rares. Son nom n’est pas inscrit au dos de la photographie. Aucune date.
Elle semble avoir une quarantaine d’années.
Témoignages de ses amants.
Elle ne supportait pas l’idée de dépendre. Elle partait avant d’être blessée.
Toujours seule. Toujours strictement polie.
C’était une manière de survivre qui lui convenait.
Sur la photographie, son corps s’exhibe, provoque. Il montre qu’elle maîtrise l’émotion.
Elle ne s’expose pas.
Selon l’analyse de la lumière, la photographie a été prise en fin d’après-midi.
Elle porte une robe à carreaux ajustée, strictement géométrique. Elle semble être une femme qui a appris à se contenir, à organiser, à contrôler.
Les talons hauts sont une démonstration. Son corps s’offre au regard. Sa main repose légèrement sur sa cuisse. Un geste d’érotisme.
Son visage tourné vers le haut, dissimulé derrière de grandes lunettes de soleil. Elle ne regarde pas l’objectif. Elle regarde quelque chose que nous ne voyons pas.
Le décor est un jardin.
Après la photographie, ses traces se perdent. Personne ne la revit. Peut-être a-t-elle changé de ville. Peut-être a-t-elle simplement cessé de permettre aux autres de se souvenir d’elle.
Mais sa photographie est restée.
Et en elle, une femme est restée.
.
.
Foto-Spuren der Frau
Die Frau blickt leicht aus dem Bildrahmen hinaus.
Dort beginnt ihre Geschichte.
Die Informationen sind spärlich. Ihr Name ist nicht auf der Rückseite des Fotos vermerkt. Kein Datum.
Sie scheint etwa vierzig zu sein.
Aussagen von Liebhabern.
Sie ertrug den Gedanken an Abhängigkeit nicht. Sie ging, bevor sie verletzt wurde.
Immer allein. Immer streng höflich.
Es war eine Form des Überlebens, die zu ihr passte.
Auf dem Foto wird ihr Körper gezeigt, provokativ. Er zeigt, dass sie das Gefühl kontrolliert.
Sie gibt sich nicht preis.
Nach der Lichtanalyse wurde das Foto am späten Nachmittag aufgenommen.
Sie trägt ein eng anliegendes kariertes Kleid, streng geometrisch. Sie wirkt wie eine Frau, die gelernt hat, sich zu zügeln, zu organisieren, zu kontrollieren.
Die hohen Absätze sind eine Zurschaustellung. Ihr Körper bietet sich dem Blick an. Ihre Hand liegt leicht auf ihrem Oberschenkel. Eine Geste des Erotischen.
Ihr Gesicht nach oben gewandt, verborgen hinter großen Sonnenbrillen. Sie blickt nicht in die Kamera. Sie blickt auf etwas, das wir nicht sehen.
Die Umgebung ist ein Garten.
Nach dem Foto verlieren sich ihre Spuren. Niemand sah sie wieder. Vielleicht wechselte sie die Stadt. Vielleicht hörte sie einfach auf, anderen zu erlauben, sich an sie zu erinnern.
Doch ihr Foto blieb.
Und in ihm blieb eine Frau.
.
.
Tracce fotografiche della donna
La donna guarda leggermente fuori dall’inquadratura.
È lì che inizia la sua storia.
Le informazioni sono scarse. Il suo nome non è annotato sul retro della fotografia. Nessuna data.
Sembra avere circa quarant’anni.
Testimonianze dei suoi amanti.
Non sopportava l’idea di dipendere. Se ne andava prima di essere ferita.
Sempre sola. Sempre rigorosamente educata.
Era un modo di sopravvivere che le si addiceva.
Nella fotografia il suo corpo si esibisce, provoca. Mostra che controlla l’emozione.
Non si espone.
Secondo l’analisi della luce, la fotografia è stata scattata nel tardo pomeriggio.
Indossa un abito a quadri aderente, rigorosamente geometrico. Sembra una donna che ha imparato a trattenersi, a organizzare, a controllare.
I tacchi alti sono un’esibizione. Il suo corpo si offre allo sguardo. La mano poggia leggermente sulla coscia. Un gesto di erotismo.
Il volto rivolto verso l’alto, nascosto dietro grandi occhiali da sole. Non guarda l’obiettivo. Guarda qualcosa che non vediamo.
L’ambiente è un giardino.
Dopo la fotografia, le sue tracce scompaiono. Nessuno la vide più. Forse cambiò città. Forse semplicemente smise di permettere agli altri di ricordarla.
Ma la sua fotografia rimase.
E dentro di essa rimase una donna.
.
.
Rastros fotográficos de la mujer
La mujer mira ligeramente fuera del encuadre.
Ahí comienza su historia.
La información es escasa. Su nombre no está escrito en el reverso de la fotografía. Ninguna fecha.
Parece tener unos cuarenta años.
Testimonios de sus amantes.
No soportaba la idea de depender. Se marchaba antes de ser herida.
Siempre sola. Siempre estrictamente educada.
Era una forma de supervivencia que le convenía.
En la fotografía, su cuerpo se exhibe, provoca. Muestra que controla la emoción.
No se expone.
Según el análisis de la luz, la fotografía fue tomada a última hora de la tarde.
Lleva un vestido de cuadros ajustado, estrictamente geométrico. Parece una mujer que ha aprendido a contenerse, a organizarse, a controlar.
Los tacones altos son una exhibición. Su cuerpo se ofrece a la mirada. La mano descansa suavemente sobre el muslo. Un gesto de erotismo.
El rostro inclinado hacia arriba, oculto tras grandes gafas de sol. No mira a la cámara. Mira algo que no vemos.
El entorno es un jardín.
Después de la fotografía, sus rastros se pierden. Nadie la volvió a ver. Tal vez cambió de ciudad. Tal vez simplemente dejó de permitir que otros la recordaran.
Pero su fotografía permaneció.
Y dentro de ella permaneció una mujer.
.
.
Vestígios fotográficos da mulher
A mulher olha ligeiramente para fora do enquadramento.
É aí que começa a sua história.
As informações são escassas. O seu nome não está registado no verso da fotografia. Nenhuma data.
Ela parece ter cerca de quarenta anos.
Testemunhos de seus amantes.
Não suportava a ideia de depender. Partia antes de se magoar.
Sempre sozinha. Sempre estritamente educada.
Era uma forma de sobrevivência que lhe convinha.
Na fotografia, o seu corpo se exibe, provoca. Mostra que controla a emoção.
Ela não se expõe.
Segundo a análise da luz, a fotografia foi tirada no final da tarde.
Ela veste um vestido xadrez justo, estritamente geométrico. Parece uma mulher que aprendeu a conter-se, a organizar, a controlar.
Os saltos altos são uma exibição. O seu corpo oferece-se ao olhar. A mão repousa levemente sobre a coxa. Um gesto de erotismo.
O rosto voltado para cima, escondido atrás de grandes óculos de sol. Ela não olha para a câmara. Olha para algo que não vemos.
O ambiente é um jardim.
Depois da fotografia, os seus vestígios desaparecem. Ninguém a viu novamente. Talvez tenha mudado de cidade. Talvez simplesmente tenha deixado de permitir que os outros se lembrassem dela.
Mas a sua fotografia permaneceu.
E dentro dela permaneceu uma mulher.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν
(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)
Σκηνη 1
Εξωτερική λήψη,δρόμος,ξημέρωμα,
μονοπλάνο 6 λεπτά.
Η κάμερα κινείται αργά πλάγια, παράλληλα με ένα δρόμο.
Ο άνεμος λυγίζει τα ξερά χόρτα.
Ο αντρας περπατά μόνος
Η κάμερα δεν τον προσπερνά.Τον συνοδεύει.
Ακούγεται ο ήχος των βημάτων να συγχέεται με τον άνεμο.
Ο αντρας σταματά.
Η κάμερα κινείται σταματώντας πίσω του.
Cut,flou noir
Σκηνή 2
5 λεπτα
Σύννεφο που καλύπτει σταδιακά τον ήλιο.
Σκοτάδι
Cut,flou noir
Σκηνή 3
Εσωτερικό δωματίου,
μονοπλάνο 7 λεπτα
Η κάμερα μπαίνει αργά από την πόρτα μέσα στο δωμάτιο και σταματά.
Η γυναικα κάθεται στο τραπέζι.
Ξεφλουδίζει πατάτες.
Ο ήχος τού μαχαιριού.
Η καμερα κινείται γύρω από τη γυναίκα και σταματά πίσω από την πλάτη της.
Ο αντρας μπαίνει.
Η κάμερα κινείται πλάγια και κάνει αργό ζουμ στο πρόσωπο τής γυναίκας.
Σιωπή.
Μετά απο 1 λεπτο.
Γυναικα:
-Ο άνεμος,πάλι φυσάει.
Η κάμερα κατεβαίνει και δείχνει τα χέρια τής γυναίκας που ξεφλουδίζουν τις πατάτες
Cut flou noir
Σκηνή 4
Εξωτερική λήψη,μεσημέρι,
μονοπλάνο 5 λεπτα.
Η γυναίκα όρθια με ένα λάστιχο ρίχνει νερό πάνω της.
Ο αντρας στέκεται πίσω της.
Η γυναίκα μιλά.
-Ποση ώρα είσαι εδώ;
Ο αντρας δεν απαντα.
Η γυναίκα συνεχίζει να ρίχνει νερό πάνω της.
Η κάμερα απομακρύνεται αργα.
Ακούγεται ο άνεμος που δυναμώνει.
Cut,flou noir
Σκηνή 5
Εσωτερικό δωματίου,νύχτα,
μονοπλάνο 8 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Ο αντρας και η γυναίκα κάθονται απέναντι στο τραπέζι.
Ο αντρας έχει τα χέρια του πάνω στο τραπέζι.
Η γυναίκα τρώει αργά.
Ακούγεται ο ήχος τού κουταλιού που χτυπά στο πιατο.
Μετά από ώρα ο άντρας μιλά.
-Τι συμβαίνει.
Η γυναίκα απαντά.
-Τιποτα.
Και σταματά να τρώει.
Σιωπή.
Η γυναίκα συνεχίζει να τρώει.
Το φως τρεμοσβήνει για 1 λεπτο και σβήνει
Σκοτάδι.
Cut,flou noir
Σκηνη 6
Εξωτερική λήψη,βράδυ,
μονοπλάνο 6 λεπτά
Ο αντρας και η γυναίκα δίπλα του περπατούν,αντίθετα στον άνεμο,
Η κάμερα τούς ακολουθεί από πίσω,
φύλλα παρασέρνονται από τον άνεμο προς τα πίσω τους
και συνέχεια πληθαίνουν.
Η φωνή τού άντρα:
-Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν.
Η κάμερα τούς πλησιάζει και κάνει αργή κυκλική κινηση γύρω τους αρχίζοντας από τη γυναίκα.
Όταν ολοκληρώνεται ο κύκλος η γυναίκα δεν είναι εκεί.
Cut,flou noir
Σκηνή 7
Εσωτερικό δωματίου,
μονοπλάνο 7 λεπτα.
Η κάμερα δείχνει το παράθυρο,ξημερώνει,και από εκεί γυρίζει προς το κρεβάτι και πλησιάζοντας
στη γυναίκα που κοιμάται σταματά.
Ακούγονται πίσω από την κάμερα βήματα.
Η κάμερα γυρίζει γρήγορα,σταματά,και μέσα στο πλάνο της ο άντρας βγαίνει από τη πόρτα και την κλείνει.
Ο άνεμος ακούγεται δυνατά.
Σταδιακά γίνεται σκοτάδι
για 1 λεπτο.
Ο άνεμος συνεχίζει να ακούγεται.
Τελος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
Οι σταγόνες τού νερού
(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)
Σκηνη 1
Εσωτερικο τού δωματίου τού αντρα,ξημέρωμα,μονοπλανο 7 λεπτα.
Η κάμερα ακίνητη.
Ο άντρας κοιμάται στο πάτωμα πάνω σε στρώμα.
Ακούγονται στάγονες νερού.
Ο άντρας ξυπνά. Δεν σηκώνεται αμέσως.
Κοιτά το ταβάνι.
Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στο προσωπο του,στις σταγονες τού
νερου που πέφτουν εκεί πανω.
Η κάμερα κινείται,δείχνει στο ταβάνι τη σχισμή απ'τήν οποία πέφτουν
οι σταγόνες,έπειτα επανέρχεται αργά στην αρχική της θέση.
Ο άντρας σηκώνεται και τοποθετεί μια λεκανη κάτω από τη διαρροή
και βγαίνει από το πλάνο αριστερά.
Ακούγεται ο ήχος του νερού καθώς πέφτει στη λεκανη.
Cut flou white
Σκηνή 2
διάδρομος πολυκατοικίας,μέρα,μονοπλανο 5 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Η πόρτα ανοίγει και βγαίνει ο άντρας.
Από τη διπλανή πόρτα βγαίνει η γυναίκα.
Ο.αντρας προχωρά αργα προς τη κάμερα.
Η γυναίκα στέκεται και κοίτα στο πάτωμα τις σταγόνες νερού.
Ο.αντρας με το σώμα του καλύπτει τη κάμερα.
Cut,flou noir
Σκηνη 3
πισίνα,απόγευμα,μονοπλανο 9 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Ο άντρας κολυμπά αργά.
Ακούγεται ο ήχος τού νερού καθώς κολυμπά.
Η γυναίκα εμφανίζεται στο βάθος.Μπαίνει στο νερό με τα ρούχα.
Κολυμπούν παράλληλα,χωρίς να πλησιάζουν.
Ο άντρας σταματάει στην άκρη της πισίνας.
Ακουγεται η αναπνοή του.
Η γυναίκα συνεχίζει να κολυμπά αργα.
Cut,flou white
Σκηνη 4
Εσωτερικο τού δωματίου τής γυναίκας,νύχτα,μονοπλανο 8 λεπτά.
Η καμερα σταθερή.
Η γυναίκα κάθεται στο πάτωμα,γύρω της είναι πλημμυρισμενα νερά.
Το δωμάτιο άδειο.Μόνο μια καρέκλα.
Ακούγεται ήχος νερού που πέφτει.
Από το ταβάνι στάζει νερό.
Η γυναίκα σηκωνεται και βάζει πολλές λεκάνες.
Έπειτα κάθεται στη καρέκλα.
Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στο πρόσωπο τής.
Ακούγονται οι σταγόνες τού νερού που πέφτουν στις λεκάνες.
Cut,flou white
Σκηνη 5
διάδρομος πολυκατοικίας,μέρα,μονοπλανο 6 λεπτά
Η κάμερα ακίνητη.
Η γυναίκα στέκεται έξω από την πόρτα της.
Τα μαλλιά της βρεγμένα.
Η πόρτα δίπλα της ανοίγει και βγαίνει ο άντρας.
Η κάμερα τούς πλησιάζει αργά.
Σιωπή.
Ο άντρας μπαίνει στο διαμέρισμα του και μετά απο λιγο βγαίνει με μια
πετσέτα και τής τη δίνει.
Η γυναίκα την παίρνει.
Η καμερα κάνει ζουμ στη γυναίκα που σκουπίζεται με την πετσέτα.
Η κάμερα επανέρχεται αργά στην αρχική της θέση.
Η γυναίκα μπαίνει με τον άντρα στο διαμέρισμα του.
Η πόρτα κλείνει.
Cut,flou noir
Σκηνη 6
Εσωτερικο τού δωματίου τού αντρα,νύχτα,μονοπλανο 12 λεπτά.
Η κάμερα ψηλά πάνω ακίνητη.
Ο άντρας και η γυναίκα κάθονται στο πατωμα.
Ανάμεσά τους μια λεκανη γεμάτη με το νερό που στάζει.
Η γυναίκα σκουπίζει με μιά πετσέτα τα μαλλιά της αργά.
Ο άντρας την παρατηρεί.
Η γυναίκα ξαπλώνει στο πάτωμα.
Ο άντρας ξαπλώνει παράλληλα δίπλα της,χωρίς να αγγίζονται.
Τα μάτια τους ανοιχτά.
Η κάμερα κατεβαίνει αργα και κανει ζουμ στη λεκάνη,στις σταγονες
που πέφτουν μέσα.
Ακούγεται ο ήχος τού νερού καθώς πέφτει στη λεκανη.
Cut flou white
Σκηνη 7
Εσωτερικο κινηματογραφικής αίθουσας,μονοπλανο 10.λεπτα
Η κάμερα σταθερή.
Χαμηλός φωτισμός.
Η μεγάλη αίθουσα αδεια,η οθόνη λευκή.
Ο άντρας και η γυναικα κάθονται σε διαφορετικές σειρές καθισμάτων.
Η γυναίκα σηκώνεται ,πηγαίνει στην οθόνη και στέκεται ακίνητη στο
πλαίσιο της,στη μέση.
Η κάμερα κινείται αργά προς τον άντρα και κάνει ζουμ στο πρόσωπο του
που την κοιτάζει.
Έπειτα κινείται αργα προς την γυναίκα και κάνει ζουμ στο πρόσωπο της
που τον κοιτάζει.
Στο πρόσωπο της πέφτουν σταγόνες νερού.
Ακούγεται ο ήχος μπομπίνας ταινιας που γυρίζει σε προβολή.
Cut,flou noir
Τελική Σκηνή
Τελική
Εξωτερική λήψη σε δρόμο,βροχή,,νύχτα,μονοπλανο 8 λεπτά.
Η κάμερα σταθερή
Δυνατή βροχή
Ο αντρας και η γυναίκα στέκονται απέναντι ο ένας από τον άλλον στο κέντρο
του πλάνου κρατωντας ανοιχτές δύο μαύρες ομπρελες.
Ακούγεται ο ήχος τής βροχής καθώς πέφτει στις ομπρελες.
Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στις ομπρελες.
Έπειτα επιστρέφει αργά στην αρχική της θέση.
Η βροχή έχει δυναμώσει,η ομίχλη πυκνώνει.
Η γυναίκα απομακρύνεται αργά στο βάθος τού πλάνου.
Ο άντρας στέκεται ακίνητος.
Η μορφή τής γυναίκας χάνεται μέσα στην ομιχλη.
Cut, flou white
Τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
STOP
(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)
Σκηνη 1
Εσωτερικο,κουζίνας,πρωί,
μονοπλάνο 4 λεπτά
Η κάμερα ψηλά ακίνητη.
Τραπέζι.Νεροχύτης.Φως από το παράθυρο.
Η γυναικα στέκεται όρθια.
Ακινητη.
Ακούγεται ο ήχος τού ψυγείου.
Η γυναίκα ανοίγει το ντουλάπι.
Παίρνει ένα φλιτζάνι.
Το ακουμπά στο τραπέζι.
Γεμίζει με νερό το μπρίκι.
Το τοποθετεί στο μάτι τής ηλεκτρικής κουζίνας.
Ανάβει το μάτι.
Η γυναίκα βγαίνει από το κάδρο δεξιά.
Η άδεια κουζίνα.
Ακουγεται το νερό που ζεσταίνεται.
Cut,floy white
Σκηνη 2
Εσωτερικό δωματιου,πρωί,
μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ακινητη.
Ένα κρεβάτι άστρωτο.
Μια καρέκλα με ρούχα.
Η γυναικα μπαίνει στο κάδρο.
Στέκεται.
Κοιτά το κρεβάτι.
Αρχίζει να το στρώνει αργά.
Ισιώνει το σεντόνι.
Σταματά.
Ξαναϊσιώνει.
Ο ήχος τού δρόμου μπαίνει από το παράθυρο.
Cut,flou white
Σκηνη 3
Εσωτερικό,διάδρομος,
μεσημέρι,μονοπλανο 4 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Η γυναίκα σκουπίζει τον διάδρομο.
Ακούγεται το τρίξιμο τής σκούπας.
Σκηνη 4
Εσωτερικό,σαλόνι,
απόγευμα,μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ψηλά ακίνητη.
Η γυναίκα κάθεται στο πάτωμα.
Μπροστά της ένα κασετόφωνο.
Πατά το PLAY.
Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:
-πότε έφυγες;γιατί δεν γύρισες;.
Η γυναίκα παρά STOP.
Ακούγεται η αναπνοή της.
Η γυναίκα παρά REWIND.
Πατα το PLAY.
Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:
-πότε έφυγες;γιατί δεν γύρισες;.
Η γυναίκα σηκώνεται και βγαίνει από το πλανο αριστερα.
Ακούγεται ο ήχος τής κασέτας που συνεχίζει να γυρίζει.
Cut,flou white
Σκηνη 5
Εξωτερικο,μπαλκονι,έχει βραδιάσει,μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Η πόλη στο βάθος.
Η γυναίκα μπαίνει από δεξιά στο πλάνο,πηγαίνει στα κάγκελα.Στεκεται ακίνητη.
Κοιτα κάτω.
Η κάμερα κινείται και δείχνει τον δρόμο κάτω.
Ένας άντρας διασχίζει το δρόμο.
Η κάμερα επιστρέφει αργά στην αρχική της θέση.
Η γυναίκα βγαίνει από το πλανο αριστερα.
Ακούγεται ένα δυνατό φραναρισμα κι αμέσως ένα σκυλί που αγγίζει.
Cut,flou noir
Σκηνη 6
Εσωτερικό κουζίνας,βράδυ,
μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ψηλά ακίνητη.
Η γυναίκα κάθεται στο τραπέζι και τρώει μακαρονια.
Ακούγεται ο ήχος τού πιρουνιού στο πιάτο.
Cut,flou white
Σκηνη 7
Εσωτερικο,μπανιο,
μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ψηλά ακίνητη
Η γυναίκα μπαίνει στη μπανιερα με ένα μαύρο κομπινεζον.
Παίρνει το ντουζ,ανοίγει το νερό,το σηκώνει πάνω από το κεφάλι της.
Το νερό τρέχει στο σώμα της.
Ακούγεται ο ήχος τού νερού.
Cut,flou white
Σκηνη 8
Εσωτερικό,σαλόνι,νύχτα,
μονοπλάνο 4 λεπτά.
Η κάμερα ακίνητη.
Η καθεται στο πάτωμα.
Μπροστά της το κασετόφωνο.
Πατα το PLAY.
Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:
-Που είσαι;γιατί δεν απαντάς;
Πατα το STOP.
Βγάζει τη κασέτα,τράβα την ταινια όλη εξω,και πετα την κασέτα έξω από το πλάνο δεξιά.
Ακούγεται ο ήχος τής πτώσης της.
Η γυναίκα ξαπλώνει στο πατωμα.
Cut,flou noir
Σκηνη 9
Εσωτερικό κουζίνας,πρωί,μονοπλάνο
Η κάμερα ψηλά ακίνητη.
Η γυναίκα στέκεται όρθια.
Ακίνητη.
Ακούγεται ο ήχος τού ψυγείου.
Cut,flou white
Τέλος.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
τίποτα δεν θυμάμαι
(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)
Σκηνή 1
1 λεπτό
φύλλα δέντρων στο αερα
ήχος:τζιτζίκια,γαύγισμα σκύλου,τρίξιμο φυλλων.
voice-over: γέλιο παιδιού.
Jump.cut
Σκηνή 2
2 λεπτά.
Η κάμερα πάνω σε κινούμενο ποδήλατο.
Δρόμος σε επίπεδη έρημη επιφανεια τοπιου.
Ήχος: θόρυβος τής αλυσίδας τού ποδηλατου.
Jump cut
Σκηνή 3
3 λεπτά
Πλάνο.υπερεκτεθειμενο.
Η κάμερα κοντινό σε γυναικεία πόδια μέσα στο νερό τής θάλασσας.
ήχος:κύματα,φωνές γλάρων.
voice-over:φωνή γυναίκας:-δεν θυμάμαι.
Jump cut
Σκηνή 4
2 λεπτά
Εσωτερικο δωματίου.
Η κάμερα αργό ζουμ στον ανεμιστήρα που γυρίζει.
ήχος:ο ανεμιστήρας,θόρυβος πιάτων στην κουζίνα,νερό που τρέχει στον
νεροχύτη.
Jump cut
Σκηνή 5
1 λεπτο
Υπερέκθεση φιλμ
Η κάμερα κινείται συνεχώς,πάνω κάτω αριστερά δεξιά.
Εξωτερικό σε πολυσύχναστη αγορά πόλης.
Πρόσωπα,χέρια που ανταλλάσσουν χρήματα.
ήχος:φωνές πωλητών.
Jump cut
Σκηνή 6
2 λεπτά
Υπερκόκκωση φιλμ.
Εσωτερικο σε τρένο.
Η κάμερα κινείται νευρικά:στιγμιαία φλου ζουμ σε πρόσωπα επιβατών,
μετά στο παράθυρο τού τρενου.
ήχος:ο θόρυβος τού τρένου.
voice-over:φωνή άντρα που μιλάει:-σε δύο ώρες θα φτάσω.
Jump cut
Σκηνή 7
3 λεπτα
Εσωτερικο δωματίου.
υποεκθεση φιλμ,κόκκος.
Η κάμερα ζουμ στο προσωπο γυναικας.
Cut,flou white
Η κάμερα ζουμ στο προσωπο άντρα.
Cut,flou white
Η κάμερα ζουμ στο προσωπο γυναικας.
Cut,flou white
Ένα παιδί μπαίνει στο δωμάτιο.
ήχος:κάποιος παίζει πιάνο.
Jump cut
Σκηνή 8
2 λεπτα
υπερκόκκωση φιλμ
Η κάμερα κινείται αργά.Εστιαση αργη,σχεδόν θολή,
πάνω στο σωμα τής γυναίκας
Cut,flou noir
στο σώμα τού αντρα
Cut,flou noir
στο σώμα τής γυναίκας
ήχος:το τέλος τού πιάνου.
Voice-over:φωνή τής γυναίκας:-τίποτα δεν θυμαμαι.
Jump cut
Σκηνή 9
1 λεπτό
φύλλα δέντρων στο αερα
ήχος:τζιτζίκια,γαύγισμα σκύλου,τρίξιμο φυλλων.
voice-over: γέλιο παιδιού
Τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
σημειώσεις για τον κινηματογράφο.
(και μια ταινια)
Sans Personne
Υπάρχει ένα περίεργο είδος ηθικής στο πλανο:
η στιγμή πρέπει να συλληφθεί πριν χαθεί, χωρίς να γνωρίζουμε τι σημαίνει.
Δεν 'κατασκευάζω' εικόνες,ανασχηματίζω αυτά που υπήρχουν ήδη,
είναι 'κλεμμένες' από τη ζωή.
Ενας άντρας προχωρά προς το βάθος τού δρόμου,μια στιγμή καθημερινότητας,το πλάνο είναι μακρύ,'κενό' από δράση.
Μια γυναίκα είναι στη δική της διαδρομή.Το κοινό στοιχείο τους είναι η απόσταση,το κενό μεταξύ τους.
Δεν υποδυονται κάτι,η παρουσία τους αρκεί.
Δεν είναι χαρακτήρες ενός story.
Η ταινία ειναι μοντάζ.
Το πριν και το μετά.
Σαν να λείπουν καρέ από την ταινία.
Ένας άντρας περνά,
jump cut,
μια γυναίκα περνά.
Ανάμεσα κατι συνέβη.
Ένα (μη)ερώτημα τής αφήγησης.
Ένα αυτοκίνητο σταματά, ένα φανάρι αλλάζει.
Stop
Η ιστορια αρνείται να εξελιχθει.
Δεν ξεκινά ποτέ,δεν τελειώνει ποτέ.
Ο θεατής δεν δικαιούται να θέλει συνεκτική ιστορία.
Κάθε εικονα-πλανο μια υπόθεση τι είναι.
Ένα συνεχές:
Jump cut,flou noir,flou white,fade out,fade in
.
.
.
(μια ταινία)
Sans Personne
(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)
Σκηνή 1
Εξωτερικη λήψη,νύχτα, μονοπλανο 2 λεπτα.
Κάμερα χειροκίνητη δείχνει τον δρόμο κάτω.
Τις αντανακλάσεις από τα φώτα τών αυτοκινήτων πουν περνούν,
τις σκιές τών περαστικών
Ήχος:αυτοκινήτων,ένα γέλιο μιας γυναίκας,βήματα ανθρώπων.
voice-over:φωνή τού άντρα:-οι άνθρωποι περπατούν για κάποιο λογο.
Jump cut.
Σκηνή 2
Μαύρο πλάνο,2 λεπτα
voice-over:φωνή γυναίκας:-δεν αρχίζει ποτέ καμια ιστορία.
Προς το τέλος τού πλάνου:
εμφανίζεται η πρόταση:
SCÈNE SANS PERSONNE
τρεις φορές με διαφορα 7 δευτερόλεπτα.
Cut,flou white
Σκηνή 3
Εξωτερικο,μέρα,δρόμος,
μονοπλάνο 5 λεπτά.
Η κάμερα ακολουθεί τη γυναίκα από μακριά,έπειτα επιταχύνει,κάνει μια
κυκλικη ληψη γύρω της και κάνει ζουμ στο πρόσωπο της για 1 λεπτο,
ύστερα προχωράει μπροστα της,την εχει κατά μετωπο και το πλάνο
θολωνει αργά.
Ήχος:σόλο σαξόφωνο jazz.
voice over:φωνή τού άντρα:-Η ιστορία έχει τελειωσει.
Jump cut
Σκηνή 4
3 λεπτα
Η κάμερα ζουμ στο πρόσωπο τής γυναίκας.
Fade out
Η κάμερα ζουμ στο πρόσωπο τού αντρα.
Fade out
Η κάμερα ζουμ στο πρόσωπο τής γυναικας.
voice -over:φωνή τής γυναίκας:-γιατι με κινηματογράφους; Δεν έχω ιστορία.
voice-over:φωνή τού άντρα:-κανεις δεν έχει ιστορία.
Jump cut
Σκηνή 5
2 λεπτά
Μαύρο πλάνο
αναβοσβηνουν τα γράμματα 3 φορές,ανά διαστημα 7 δευτερόλεπτα.
LE CINÉMA EST CE QUI RESTE QUAND RIEN NE SE PASSE.
Jump cut
Σκηνή 7
μονοπλανο 7 λεπτά
Η κάμερα σταθερή.
Λευκή οθόνη.
Ταυτόχρονα εισέρχονται στο πλανο ο άντρας από τα αριστερά και η γυναίκα
από τα δεξιά.
Διασχίζουν την οθόνη,βγαίνουν από το.πλανο,λευκη οθόνη,και επιστρέφουν συνέχεια,από τα αριστερά ο άντρας και άπο τα δεξιά ή γυναίκα.
Δεν υπάρχει ήχος.
Δύο λεπτα πριν το τέλος του πλάνου επιστρέφει μόνο η γυναίκα,στέκεται ακίνητη στο κέντρο τής οθόνης.
ήχος:ακούγεται το σόλο σαξόφωνο jazz τής Σκηνής 3..
Η κάμερα σταδιακα θολωνει
voice-over: φωνή τής γυναίκας:-ειμαι φωτογραφία.
Jump cut
Σκηνή 7
Μαύρο πλανο
ήχος:κλικ φωτογραφίας.
Εμφανίζεται η πρόταση:
FIN POUR L’INSTANT.
τρεις φορές με διάφορα 7 δευτερόλεπτα
Cut,flou white
Τελος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
Η Απουσία
Χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη
Σκηνή 1
Μονοπλάνο 7 λεπτά
Η κάμερα ακίνητη
Νύχτα,ομίχλη,έξω από ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο.
Από το βάθος τού πλάνου έρχεται ένα μαύρο αυτοκινητο.
Αρχίζει να βρέχει.Το αυτοκίνητο σταματά.
Ο οδηγος κατεβαίνει με μια βαλιτσα.
Αφήνει τη πόρτα τού αυτοκινήτου ανοιχτή.
Στέκεται ακίνητος μέσα στη βροχή.
Ήχος:η μηχανή τού αυτοκινητου,η βροχή.
Cut,flou noir
Σκηνή 2
Μονοπλάνο 20 λεπτά
Η κάμερα ακολουθεί από πίσω τον αντρα μέσα στο έρημο εργοστάσιο,που μπαίνει μεσα σε τεράστιους χώρους με γιγάντιες μηχανές,ανεβαίνει μεταλλικές σκάλες,διασχίζει διασχίζει στενούς μακρειςς διαδρόμους όπως μεταλλικοί σωλήνες,φτάνει στην οροφή του εργοστασιου,εκεί στο κέντρο της ξαπλώνει μέσα σε πλημμυρισμένα νερά.
Η κάμερα πλησιάζει αργα κάνει ένα κυκλο γύρω από το σώμα του και υψώνεται ακριβώς πάνω του ακίνητη,3 λεπτα
Ήχος:τα βήματα τού αντρα,η βροχή.
Cut,flou noir
Σκηνή 3
5 λεπτα
Η κάμερα σε κοντινό ζουμ γυρνά γύρω από το πρόσωπο του άντρα συνεχώς.
Ήχος:σιωπή,ήχος βροχής,σιωπή,...
Cut,flou noir
Σκηνή 4
Μονοπλάνο 7 λεπτά .
Η κάμερα ακίνητη.
Νύχτα,ομίχλη,άντρας έξω από το εγγατελελειμενο εργοστάσιο με τη βαλίτσα στο χέρι ακίνητος δίπλα στο αυτοκίνητο.
Η πόρτα του αυτοκινήτου ανοιχτή.
Ο άντρας μπαίνει στο αυτοκίνητο,κλείνει τη πόρτα.
Το αυτοκίνητο στρίβει και φεύγει,χάνεται μέσα στην ομιχλη στο βάθος τού πλάνου.
Αρχίζει να βρέχει.
Το πλάνο στη βροχή 2 λεπτα.
Ήχος:το κλείσιμο τής πόρτας,η μηχανή τού αυτοκινήτου,η βροχη.
Cut,flou noir
Τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
Η Ελλειψη
Χρώμα ταινίας: ασπρόμαυρη
Σκηνη 1
Εξωτερικη λήψη.
Σταθερό μακρινό μονοπλάνο 5 λεπτα.
Μεγάλη σε έκταση αμμώδης παραλία,θάλασσα.
Βροχή.
Ήχος:ακούγεται δυνατός άνεμος.βροχη.
Η κάμερα κινείται αργά και πλησιάζει τα κυματα.Ακινητη 2 λεπτα.
Η κάμερα γυρίζει και στο βάθος δείχνει μια γυναικα να απομακρύνεται και να χάνεται μέσα στην ομιχλη,3 λεπτα
Cut,flou noir.
Σκηνή 2
Εσωτερικό δωματίου.
Μονοπλάνο 7 λεπτά.
Ένας άντρας κάθεται στο τραπέζι και κόβει ψωμί.
Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η γυναίκα,βρεγμένη.
Στέκεται απέναντι στον τοιχο,ακίνητη.
Ήχος:σιωπή,βήματα,μια πόρτα ανοίγει και κλείνει,ήχος αυτοκινήτου,γέλιο παιδιού,δυνατό φρεναρισμα,μια δυνατή γυναικεία κραυγη ακούγεται από μακριά,σιωπή.
Cut,flou noir
Σκηνή 3
Μοντάζ 3 πλάνων 6 λεπτά.
1.Βρέχει.Υαλοκαθαριστήρες στο παρμπρίζ αυτοκινήτου που κινούνται,ο δρόμος μπροστα φωτισμενος απο τα φώτα τού αυτοκινήτου.2 λεπτά.
Ξαφνικό δυνατό τρέμουλο τής κάμερας,2 δευτερολεπτα.
flou noir
2.Κενή αποθήκη, ημιφωτισμενη,η γυναίκα είναι ξαπλωμένη στο δάπεδο,σηκώνει το φουστάνι της,και ανοίγει τα πόδια.2 λεπτά.
Ήχος:σιωπή,το κλάμα παιδιού,σιωπή,ακούγεται δυνατό φρενάρισμα αυτοκινήτου,σιωπη.
flou noir
3.Ζουμ στο πρόσωπο τής γυναίκας,2 λεπτα.
Ήχος:η αναπνοή τής γυναίκας.
Cut,flou noir
Σκηνή 4.
Εσωτερικό δωματίου.
Μονοπλάνο 3 λεπτά.
Η κάμερα ψηλά ακίνητη.
Ο άντρας κάθεται στο τραπέζι και κοιτάζει φωτογραφιες.
Η κάμερα κατεβαίνει αργά και κάνει ζουμ ,1 λεπτό,σε μια φωτογραφία,
που δείχνει τη γυναίκα με ένα μικρό παιδί.
Ήχος:ακούγεται ο αέρας που φυσάει έξω
Cut, flou noir
Σκηνή 5
Μονοπλάνο 7 λεπτά.
Ξημέρωμα.
Η κάμερα ακολουθει τη γυναίκα από πίσω που περπατά μέσα στις λάσπες και στα νερά του τοπου στην Σκηνή 1.
Στο βάθος η θάλασσα.
Φτάνει στη θάλασσα.
Αφήνει μια φωτογραφία στην άμμο.
Μπαίνει στη θάλασσα.
Το κεφάλι της βυθίζεται.
Ήχος:τα βήματα της στις λάσπες,η αναπνοή της,ο αέρας,τα κύματα,σιωπή.
Cut,flou noir
Σκηνή 6
Μονοπλάνο 5 λεπτά.
Μαύρο πλάνο 1 λεπτό
Ζουμ στο προσωπο τής γυναικας 1 λεπτό.
Ήχος:σιωπή,
φωνή γυναίκας:-οταν έφυγε,
σιωπη.
Flou noir
Οι φωτογραφίες ενός παιδιού.
Flou noir
Ζουμ στο προσωπο τής γυναικας 1 λεπτό.
Ήχος:σιωπή,
φωνή γυναίκας:-που πηγε;,
σιωπη.
Cut,flou noir
Σκηνή 7
Εξωτερικο,μετά.
Μονοπλάνο 7 λεπτά.
Ο άντρας αριστερά και η γυναίκα δεξιά περπατούν παράλληλα στις άκρες τού δρόμου
Η κάμερα από πίσω τούς ακολουθεί 3 λεπτά.
Αρχίζει να βρέχει.
Η κάμερα σταματά να κινείται,ακινητη πίσω τους,3 λεπτα.
Ο άντρας και η γυναίκα χάνονται στο βάθος τού δρόμου,
η ομίχλη τούς καλύπτει.
Βροχή και ομίχλη,1 λεπτό.
Ήχος:τα βήματα,ο αέρας,η βροχή,σιωπή.
Cut,flou noir
Τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(μια ταινία)
Κύκλος/Επιστροφή
Χρώμα ταινιας: ασπρόμαυρη
Σκηνη 1
Εσωτερικο.
Μονοπλανο,3 λεπτα.
Η καμερα εινα στραμμένη αριστερά.
Η πόρτα εισοδου ανοίγει και μπαίνει η γυναίκα,κλείνει τη πόρτα,
Η καμερα στρέφει αριστερά.
Η γυναίκα πάει στη πόρτα στο βάθος τού διαδρόμου.Στεκεται ακίνητη
μπροστά στη πόρτα.
ήχος: μινιμαλ μουσική πιάνου.
Cut,flou noir
Σκηνη 2
Εσωτερικο,σκαλα.
Μονοπλανο γενικό σταθερο στη σκάλα.3 λεπτα
Η γυναίκα στο κάτω μέρος τής σκαλας .Στέκεται ακινητη.
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου.
Cut,flou noir
Σκηνη 3
Εσωτερικο,σκάλα.
Μονοπλανο σταθερο γενικό στη σκάλα.3 λεπτά.
Η γυναίκα ανεβαίνει τη σκάλα.
Η γυναίκα στέκεται ακίνητη στη κορυφή της
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου.
Cut,flou noir
Σκηνη 4
Εσωτερικο δωματίου.
Μονοπλανο σταθερό,3 λεπτα.
Η γυναίκα καθισμένη στο τραπέζι ακουμπάει το κεφάλι πάνω στα χέρια της.
ήχος:η μίνιμαλ μουσική πιάνου.
Cut,flou noir
Σκηνη 5
Μοντάζ 7 φωτογραφιών τής γυναίκας:
.η γυναίκα στη πόρτα εισοδου,30''
.η γυναίκα στο κάτω μέρος τής σκαλας,30"
.η γυναίκα στη κορυφή τής σκάλας,30''
.η γυναίκα στο τραπέζι.30"
.η γυναίκα στη κορυφή τής σκάλας,30"
.η γυναίκα στο κάτω μέρος τής σκαλας,30"
.η γυναίκα στη πόρτα εξοδου,30''
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου
Cut,flou noir
Σκηνή 6
Εσωτερικο δωματίου
Μονοπλανο σταθερό,3 λεπτα.
Η γυναίκα καθισμένη στο τραπέζι ακουμπάει το κεφάλι πάνω στα χέρια της.
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου
Cut,flou noir
Σκηνη 7
Εσωτερικο,σκάλα
Μονοπλανο γενικό σταθερο στη σκάλα.3 λεπτά.
Η γυναίκα στέκεται ακίνητη στη κορυφή τής σκάλας.
Η γυναίκα κατεβαίνει τη σκάλα.
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου
Cut,flou noir
Σκηνη 8
Εσωτερικο,σκαλα
Μονοπλανο γενικό σταθερο στη σκάλα.3 λεπτα
Η γυναίκα στέκεται ακινητη στο κάτω μερος τής σκάλας.
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου
Σκηνη 9
Εσωτερικο.
Μονοπλανο σταθερο,3 λεπτα.
Η καμερα είναι στραμμένη δεξιά.
Η πόρτα στο βάθος τού διαδρόμου ανοίγει,μπαίνει η γυναίκα και κλείνει τη
πόρτα.
Η κάμερα στρέφεται αριστερά
Η γυναίκα πάει στην πόρτα εξόδου.Στεκει ακίνητη μπροστά από την πόρτα.
Την ανοίγει και βγαίνει κλείνοντας την.
ήχος:η μινιμαλ μουσική πιάνου ολοκληρώνεται.
Cut,flou noir
Τέλος
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η εκκρεμότητα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Τον ειδοποίησαν με ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα ότι έπρεπε να παρουσιαστεί στο Γραφείο Επιβεβαιωσεων για υπόθεση του που εκκρεμεί.
.Δεν τού ανέφεραν καμιά αιτία, ούτε κατηγορία.Υπήρχε μόνο μια ώρα και μια διεύθυνση.
Από περιέργεια πηγε.Ανεβηκε μέ τις σκάλες στον οροφο.Βρεθηκε σε έναν
μακρύ στενό διάδρομο.Προχωρησε.
Μια πόρτα άνοιξε πίσω του.
-Εδω είμαστε,κύριε,άκουσε μια γυναικεία φωνη.
Γύρισε και είδε τη γυναίκα στη πορτα.
-Αργησαμε,τού είπε η γυναικα,και τον οδήγησε σε μια αλλη πόρτα τού
διαδρόμου,Άνοιξε και μπήκαν σε μια αίθουσα.Με εκτυφλωτικο φωτισμό.
Εκεί ξεχώρισε τρία γραφεία και τρεις άντρες σκυμμένους στα χαρτιά τους.
-Ηρθε,είπε η γυναίκα.
Ο μεσαίος άντρας σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε.
Έπειτα πήρε ένα φάκελο,τον άνοιξε και σημείωσε κάτι.
-Η υπόθεση σας,κύριε,έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρο.
-Μπορείτε να αιτιολογήσετε την άγνοιά σας;,ρώτησε και έκλεισε το φάκελο.
Δεν πρόλαβε να αντιδράσει κι άλλος συνέχισε.
-Δεν σας θέλουμε τίποτα άλλο.Θα ειδοποιηθειτε για την επόμενη φορά.
Την άλλη μέρα τού έστειλαν ειδοποίηση ότι είχε καθυστερήσει.Το έγγραφο ανέφερε ότι η συνεδρίαση είχε πραγματοποιηθεί ερήμην του και ότι είχαν διαπιστωθεί νέες αντιφάσεις εις βάρος του.
Η κατηγορία ήταν:
Εμμονή άγνοιας.
Πήγε στο κτίριο.Παλι η ίδια γυναίκα στο διάδρομο.
-Ελατε μέσα,κύριε, τού είπε.Ειμαι η γραμματέας.
Ζήτησε να μάθει τι συμβαινει.
-Η ερμηνεία των κατηγοριών είναι έργο τού κατηγορούμενου,τού απάντησε
εκείνη.
Και πήγε στο διπλανό δωμάτιο.
Μετά από λίγο γύρισε με έναν διογκωμένο φακελο.
Κάθισε στο γραφείο της.
-Ο φάκελος σας,είπε,και τον άνοιξε.
Τον κοίταξε.
-Είναι σε εκκρεμότητα,τού είπε.
-Και ποτέ τελειώνει; τη ρώτησε
-Δεν τελειώνει,συνεχίζεται,απάντησε η γυναίκα και έκλεισε το φάκελο.
.
.
The Pending Case
He was notified with a note under the door that he had to appear at the Confirmation Office for a pending matter.
They did not mention any reason or charge. There was only a time and an address.
Out of curiosity, he went. He climbed the stairs to the floor. He found himself in a long, narrow corridor. He walked forward.
A door opened behind him.
“Here we are, sir,” he heard a female voice.
He turned and saw a woman at the door.
“We’re late,” she said, and led him to another door along the corridor. She opened it, and they entered a room with blinding lighting.
There he noticed three desks and three men bent over their papers.
“He’s here,” said the woman.
The man in the middle raised his head and looked at him. Then he took a folder, opened it, and wrote something down.
“Your case, sir, has been ongoing for quite some time.”
“Can you justify your ignorance?” he asked, closing the folder.
Before he could react, another continued:
“We don’t want anything else from you. You will be notified for the next time.”
The next day, they sent him a notice that he had been delayed. The document stated that the session had taken place in his absence and that new contradictions had been found against him.
The charge was:
Obsession with ignorance.
He went to the building. Again, the same woman in the corridor.
“Come in, sir,” she said. “I am the secretary.”
He asked to know what was happening.
“Interpreting the charges is the work of the accused,” she answered.
Then she went to the next room.
After a while, she returned with a bulging folder.
She sat at her desk.
“Your folder,” she said, and opened it.
He looked at it.
“It is pending,” she said.
“And when does it end?” he asked.
“It does not end, it continues,” the woman replied, closing the folder.
.
.
L’Affaire en suspens
On lui avait laissé un mot sous la porte l’informant qu’il devait se présenter au Bureau des Confirmations pour une affaire en suspens.
Aucune raison ni accusation n’étaient mentionnées. Il n’y avait qu’une heure et une adresse.
Par curiosité, il s’y rendit. Il monta les escaliers jusqu’à l’étage. Il se retrouva dans un long couloir étroit. Il avança.
Une porte s’ouvrit derrière lui.
“Nous y sommes, monsieur,” entendit-il une voix féminine.
Il se retourna et vit une femme à la porte.
“Nous avons du retard,” lui dit-elle, et l’emmena vers une autre porte du couloir. Elle l’ouvrit et ils entrèrent dans une salle à l’éclairage aveuglant.
Là, il distingua trois bureaux et trois hommes penchés sur leurs papiers.
“Il est arrivé,” dit la femme.
L’homme du milieu leva la tête et le regarda. Puis il prit un dossier, l’ouvrit et nota quelque chose.
“Votre affaire, monsieur, est en cours depuis un certain temps.”
“Pouvez-vous justifier votre ignorance ?” demanda-t-il en refermant le dossier.
Avant qu’il ne puisse réagir, un autre poursuivit :
“Nous ne voulons plus rien de vous. Vous serez informé pour la prochaine fois.”
Le lendemain, on lui envoya un avis qu’il avait été en retard. Le document indiquait que la séance avait eu lieu en son absence et que de nouvelles contradictions avaient été relevées contre lui.
L’accusation était :
Obsession de l’ignorance.
Il se rendit au bâtiment. Encore la même femme dans le couloir.
“Entrez, monsieur,” lui dit-elle. “Je suis la secrétaire.”
Il demanda ce qui se passait.
“L’interprétation des accusations est le travail de l’accusé,” répondit-elle.
Puis elle alla dans la pièce voisine.
Après un moment, elle revint avec un dossier volumineux.
Elle s’assit à son bureau.
“Votre dossier,” dit-elle, et l’ouvrit.
Elle le regarda.
“Il est en suspens,” lui dit-elle.
“Et quand cela se termine-t-il ?” demanda-t-il.
“Cela ne se termine pas, cela continue,” répondit la femme en refermant le dossier.
.
.
Die Ausstehende Angelegenheit
Er wurde mit einer Notiz unter der Tür benachrichtigt, dass er im Bestätigungsbüro für eine ausstehende Angelegenheit erscheinen müsse.
Es wurde kein Grund oder Vorwurf angegeben. Es gab nur eine Uhrzeit und eine Adresse.
Aus Neugier ging er hin. Er stieg die Treppe hinauf. Er befand sich in einem langen, schmalen Flur. Er ging weiter.
Hinter ihm öffnete sich eine Tür.
„Hier sind wir, mein Herr“, hörte er eine weibliche Stimme.
Er drehte sich um und sah eine Frau an der Tür.
„Wir haben uns verspätet“, sagte sie und führte ihn zu einer anderen Tür im Flur. Sie öffnete sie, und sie betraten einen Raum mit grellem Licht.
Dort bemerkte er drei Schreibtische und drei Männer, die über ihre Papiere gebeugt waren.
„Er ist da“, sagte die Frau.
Der mittlere Mann hob den Kopf und sah ihn an. Dann nahm er einen Ordner, öffnete ihn und notierte etwas.
„Ihr Fall, mein Herr, läuft schon seit einiger Zeit.“
„Können Sie Ihre Unwissenheit begründen?“, fragte er und schloss den Ordner.
Bevor er reagieren konnte, fuhr ein anderer fort:
„Wir wollen nichts weiter von Ihnen. Sie werden für das nächste Mal benachrichtigt.“
Am nächsten Tag erhielten sie eine Mitteilung, dass er verspätet war. Das Dokument besagte, dass die Sitzung in seiner Abwesenheit stattgefunden hatte und dass neue Widersprüche zu seinen Lasten festgestellt worden seien.
Der Vorwurf lautete:
Besessenheit der Unwissenheit.
Er ging ins Gebäude. Wieder die gleiche Frau im Flur.
„Kommen Sie herein, mein Herr“, sagte sie. „Ich bin die Sekretärin.“
Er wollte wissen, was vor sich ging.
„Die Auslegung der Vorwürfe ist Aufgabe des Angeklagten“, antwortete sie.
Dann ging sie in den Nebenraum.
Nach einer Weile kam sie mit einem dicken Ordner zurück.
Sie setzte sich an ihren Schreibtisch.
„Ihr Ordner“, sagte sie, und öffnete ihn.
Sie sah ihn an.
„Er ist ausstehend“, sagte sie.
„Und wann endet es?“ fragte er.
„Es endet nicht, es geht weiter“, antwortete die Frau und schloss den Ordner.
.
.
La Questione Pendente
Gli fu notificato con un biglietto sotto la porta che doveva presentarsi all’Ufficio delle Conferme per una questione in sospeso.
Non gli venne indicata alcuna ragione né accusa. C’era solo un orario e un indirizzo.
Per curiosità vi andò. Salì le scale fino al piano. Si trovò in un lungo corridoio stretto. Avanzò.
Una porta si aprì dietro di lui.
“Eccoci, signore,” sentì una voce femminile.
Si girò e vide una donna alla porta.
“Siamo in ritardo,” gli disse, e lo condusse a un’altra porta lungo il corridoio. La aprì ed entrarono in una stanza con luce accecante.
Lì notò tre scrivanie e tre uomini chini sui loro fogli.
“È arrivato,” disse la donna.
L’uomo al centro alzò la testa e lo guardò. Poi prese una cartella, la aprì e annotò qualcosa.
“Il suo caso, signore, è iniziato da tempo.”
“Può giustificare la sua ignoranza?” chiese, chiudendo la cartella.
Prima che potesse reagire, un altro continuò:
“Non vogliamo nient’altro da lei. Sarete avvisato per la prossima volta.”
Il giorno successivo gli inviarono un avviso che era in ritardo. Il documento dichiarava che la seduta si era tenuta in sua assenza e che erano state riscontrate nuove contraddizioni a suo carico.
L’accusa era:
Ossessione dell’ignoranza.
Andò all’edificio. Di nuovo la stessa donna nel corridoio.
“Entrate, signore,” gli disse. “Sono la segretaria.”
Chiese cosa stesse succedendo.
“L’interpretazione delle accuse è compito dell’imputato,” rispose lei.
Poi andò nella stanza accanto.
Dopo poco tornò con una cartella gonfia.
Si sedette alla sua scrivania.
“La sua cartella,” disse, e la aprì.
La guardò.
“È in sospeso,” gli disse.
“E quando finirà?” le chiese.
“Non finisce, continua,” rispose la donna, chiudendo la cartella.
.
.
El Caso Pendiente
Le notificaron con una nota debajo de la puerta que debía presentarse en la Oficina de Confirmaciones por un asunto pendiente.
No se mencionó ninguna razón ni cargo. Solo había una hora y una dirección.
Por curiosidad, fue. Subió las escaleras al piso. Se encontró en un largo y estrecho pasillo. Avanzó.
Una puerta se abrió detrás de él.
“Aquí estamos, señor,” escuchó una voz femenina.
Se volvió y vio a una mujer en la puerta.
“Llegamos tarde,” le dijo, y lo condujo a otra puerta del pasillo. La abrió y entraron en una sala con luz cegadora.
Allí distinguió tres escritorios y tres hombres inclinados sobre sus papeles.
“Ha llegado,” dijo la mujer.
El hombre del medio levantó la cabeza y lo miró. Luego tomó una carpeta, la abrió y anotó algo.
“Su caso, señor, ha comenzado hace bastante tiempo.”
“¿Puede justificar su ignorancia?” preguntó, cerrando la carpeta.
Antes de que pudiera reaccionar, otro continuó:
“No queremos nada más de usted. Será notificado para la próxima vez.”
Al día siguiente, le enviaron un aviso de que se había retrasado. El documento indicaba que la sesión se había realizado en su ausencia y que se habían encontrado nuevas contradicciones en su contra.
El cargo era:
Obsesión por la ignorancia.
Fue al edificio. Otra vez la misma mujer en el pasillo.
“Entre, señor,” le dijo. “Soy la secretaria.”
Pidió saber qué estaba pasando.
“La interpretación de los cargos es tarea del acusado,” respondió ella.
Luego fue a la habitación contigua.
Después de un rato, regresó con una carpeta abultada.
Se sentó en su escritorio.
“Su carpeta,” dijo, y la abrió.
La miró.
“Está pendiente,” le dijo.
“¿Y cuándo termina?” le preguntó.
“No termina, continúa,” respondió la mujer, cerrando la carpeta.
.
.
O Assunto Pendente
Ele foi notificado com um bilhete embaixo da porta de que devia se apresentar no Escritório de Confirmações por um assunto pendente.
Não foi mencionado nenhum motivo ou acusação. Havia apenas uma hora e um endereço.
Por curiosidade, ele foi. Subiu as escadas até o andar. Encontrou-se em um longo corredor estreito. Avançou.
Uma porta se abriu atrás dele.
“Aqui estamos, senhor,” ouviu uma voz feminina.
Ele se virou e viu uma mulher na porta.
“Estamos atrasados,” disse ela, e o conduziu a outra porta no corredor. Ela abriu e entraram em uma sala com iluminação ofuscante.
Ali ele percebeu três mesas e três homens curvados sobre seus papéis.
“Ele chegou,” disse a mulher.
O homem do meio levantou a cabeça e olhou para ele. Então pegou uma pasta, abriu-a e anotou algo.
“O seu caso, senhor, começou há bastante tempo.”
“Pode justificar a sua ignorância?” perguntou, fechando a pasta.
Antes que pudesse reagir, outro continuou:
“Não queremos mais nada de você. Será notificado para a próxima vez.”
No dia seguinte, enviaram-lhe um aviso de que ele havia se atrasado. O documento indicava que a sessão havia ocorrido à sua revelia e que novas contradições haviam sido constatadas contra ele.
A acusação era:
Obsessão pela ignorância.
Ele foi ao prédio. Novamente a mesma mulher no corredor.
“Entre, senhor,” disse ela. “Sou a secretária.”
Ele perguntou o que estava acontecendo.
“A interpretação das acusações é trabalho do acusado,” respondeu ela.
Então foi para a sala ao lado.
Após algum tempo, voltou com uma pasta volumosa.
Sentou-se à sua mesa.
“Sua pasta,” disse, e abriu-a.
Ele a olhou.
“Está pendente,” disse ela.
“E quando termina?” perguntou ele.
“Não termina, continua,” respondeu a mulher, fechando a pasta.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ιστορίες τού κ.Κ.)
Μικρές ιστορίες.
Ο κ.Κ.εγραψε μικρές ιστορίες.
1.
Καποιος υπερηφανεύονταν για την φιλανθρωπία και φιλεύσπλαχνος του.
Κάθε εβδομάδα μοίραζε τρόφιμα στους φτωχούς,αν και ήταν αμφιβολης ποιότητας.
-Το έργο μου είναι αξιοθαύμαστο!,επαίρονταν.
Όταν από τα τρόφιμα εκείνα αρρώστησαν οι άνθρωποι που τα εφαγαν,εκείνος
ένιωσε μονο.μια μικρή αμηχανία.
Το σημαντικό για εκείνον ήταν ότι κανείς δεν αμφισβήτησε την καλοσύνη του,
κι αυτό τον γέμιζε υπερηφάνεια.
2.
Ένας άνθρωπος είχε μεγάλη ιδέα για την ικανότητα να μιλά με τέχνη.
Παρότι όταν μιλούσε οι άλλοι δεν τον άκουγαν η' γελούσαν φανερά εις
βάρος του,εκείνος συνέχιζε το λόγο του με μεγαλύτερη έπαρση.
-Η συμπεριφορά τους,έλεγε,δεν είναι υποτίμηση,είναι αναγνώριση τής
ανωτερότητας μου.
3.
Τον συνάντησε μετά από χρόνια.Εκεινος μιλούσε αδιακοπα για επιτυχίες,
καριέρα,ταξίδια,κοινωνική άνοδο.
Τότε κατάλαβε πως για εκείνη ήταν ένας ξένος.
Η νοσταλγία ήταν μόνο δική της.
4.
Καποιος βρήκε ένα χαρτονομισμα στο δρόμο.
Ένιωσε υπέροχα.
-Η τύχη επιτέλους μού χαμογέλασε,σκεφτηκε.
Την ίδια μέρα,το αυτοκίνητο του χάλασε,στη δουλειά είχε νεύρα,η γυναίκα που τον ενδιέφερε ακύρωσε το ραντεβού.
-Η τύχη, είπε,τελικά έχει χιούμορ.
Και πέταξε πάλι στο δρόμο το χαρτονόμισμα που βρήκε.
5.
Δεν γελούσε ποτέ δημόσια.Όλοι την θαύμαζαν για την αξιοπρέπειά της,για
την σοβαρότητα της.
Ομως το σπίτι της κάθονταν μπροστά στο καθρέφτη,χαμογελούσε και το
είδωλο της τής ανταπέδωνε το χαμόγελο.
Εδώ,σκέφτονταν,κανείς δεν θα την θεωρούσε γελοία,ανόητη.
6.
Ντυνονταν με την τελευταία λέξη τής μόδας.Οι πάντες ήταν γοητευμένοι
μαζί της.
Εκείνη όμως ήξερε ότι η μόδα είναι απλώς ο πιο έξυπνος τρόπος να
επιβιώνεις κοινωνικά χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία.
7.
Τα δείπνα που διοργάνωνε ήταν επιτυχημενα,εκτακτα,γεμάτα χαμογελα και φιλοφρονησεις.
Εκείνη απολάμβανε το υπέροχο θεατρικό έργο που σκηνοθετούσε.
Γιατί η υποκρισία,σκέφτονταν,είναι το πιο διασκεδαστικό θέαμα.που.μπορεις
να δεις.
.
.
.
φωτογράφιση
-χνκουβελης cncouvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Τρία ταυτόχρονα γυναικών
Η γυναίκα σκύβει πάνω σε ένα ξύλινο πάτωμα.Το φως από το παράθυρο
στον ώμο της.Ακουει το ξύλο που τρίζει,το ύφασμα που τεντώνεται,τον
απόηχο τού καλοκαιριού.Με τις πιο μικρές χειρονομιες.
Την ίδια ώρα,σε ένα άλλο δωμάτιο μια δεύτερη γυναίκα σηκώνεται στις
άκρες των ποδιών της για να φτάσει το κλιματιστικό.Το φως που περνά
μέσα από τις κουρτίνες φωτίζει τα δάχτυλα της.Ένας μικρός αγώνας με
το ύψος.
Καισε ένα άλλο σπίτι μια τρίτη σκηνή συντελείται: η γυναίκα με τα μακριά
μαλλιά σκύβει πάνω από τον νεροχύτη.Πλένει κάτι, ίσως ένα πιάτο.
Το νερό τρέχει χωρίς να έχει μνήμη.Κι εκείνη το αισθάνεται στα χέρια της.
Κάθε μία ζει σε διαφορετικό χώρο,σε διαφορετικό ρυθμό,σε διαφορετικές μικρές μάχες τής καθημερινότητας.
Και όμως κινούνται με τον ίδιο αόρατο παλμό.Την ίδια ανάγκη για φροντίδα,
για ακρίβεια, για ταπεινή ιεροτελεστία.
Καμιά τους δεν ξέρει ότι υπάρχει η άλλη.
Ομως όταν η πρώτη γυναίκα σταματά σκυμμένη στο ξύλο,παίρνει μια
ανεξήγητη ανάσα που δεν τής φαινεται δική της.
Την ίδια στιγμή η δεύτερη,με το χέρι ακόμα στον διακόπτη αισθάνεται μια ξαφνική μελαγχολία που δεν μπορεί να εξηγήσει.
Και η τρίτη,μπροστά στο νερό,σηκώνει για λίγο το βλέμμα σαν να άκουσε
κάποια φωνή πολύ μακριά.
.
.
.
χ.ν κουβέλης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
Ηρόδοτος,Ιστορία
Βιβλίο Α' Κλειώ
1.55.1-1.56.1
Ο τρίτος χρησμός στον Κροισο
αφού έστειλε δώρα στους Δελφούς ο Κροισος πήρε χρησμό για τρίτη
φορά.όταν λοιπόν έλαβε τού μαντείου την ορθή γνώμη,επίμονα τον
απασχολούσε αυτό. και ρωτούσε αυτό εδώ ζητώντας χρησμό:
αν πολύχρονη θα'ναι η μοναρχία του.
και η Πυθία αυτό εδώ σ' αυτόν χρησμοδοτει:
αλλά όταν ημιονος βασιλιάς στους Μηδους γινει,
τότε,Λυδε με τα τρυφερά πόδια,
κοντά στον πολυβοτσαλο Έρμο
μην μεινεις να φύγεις,
μήτε να ντραπεις να'σαι δειλός.
όταν αυτά τα λόγια ήρθαν σ' αυτά ο Κροίσος πολύ περισσοτερο από άλλο
χρησμο χάρηκε.ελπίζοντας ότι ημιονος ποτέ αντί για άντρα δεν θα βασιλεύσει
τών Μήδων.κι ούτε αυτός ούτε οι απόγονοι του θα παύσουν ποτέ να αρχουν.
μετά δε απ' αυτά ασχολούνταν να ερευνήσει ποιοι απ' τους Έλληνες οι πιο δυνατοί
ήταν να τούς εχει φίλους.
[1.55.1] δωρησάμενος δὲ τοὺς Δελφοὺς ὁ Κροῖσος ἐχρηστηριάζετο τὸ
τρίτον· ἐπείτε γὰρ δὴ παρέλαβε τοῦ μαντηίου ἀληθείην, ἐνεφορέετο αὐτοῦ.
ἐπειρώτα δὲ τάδε χρηστηριαζόμενος, εἴ οἱ πολυχρόνιος ἔσται ἡ μουναρχίη.
[1.55.2] ἡ δὲ Πυθίη οἱ χρᾷ τάδε·
ἀλλ᾽ ὅταν ἡμίονος βασιλεὺς Μήδοισι γένηται,
καὶ τότε, Λυδὲ ποδαβρέ, πολυψήφιδα παρ᾽ Ἕρμον
φεύγειν μηδὲ μένειν, μηδ᾽ αἰδεῖσθαι κακὸς εἶναι.
[1.56.1] τούτοισι ἐλθοῦσι τοῖσι ἔπεσι ὁ Κροῖσος πολλόν τι μάλιστα πάντων
ἥσθη, ἐλπίζων ἡμίονον οὐδαμὰ ἀντ᾽ ἀνδρὸς βασιλεύσειν Μήδων, οὐδ᾽ ὦν
αὐτὸς οὐδ᾽ οἱ ἐξ αὐτοῦ παύσεσθαί κοτε τῆς ἀρχῆς. μετὰ δὲ ταῦτα
ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας
προσκτήσαιτο φίλους.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
I’ll Be Seeing You
Στο ημιφως τού καμπαρε ο Τρωαδιτης άντρας ψιθύρισε στο αυτί τής Ελένης:
Σ'αγαπώ.
Εκείνη χαμογέλασε.
Καταλάβαινε πως αυτη η ομολογία αγάπης θα σκότωνε ανθρώπους,θα γέμιζε τα μαύρα νερά τού Σκαμανδρου με νεκρά σώματα Αχαιών και Τρώων.
Όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην έλξη τού έρωτα.
Τού έπιασε το χέρι και σηκώθηκαν να χορέψουν μπλουζ.
Billie Holiday:I’ll Be Seeing You.
I'll be seeing you
in all the old familiar places
that this heart of mine embraces
all day and through.
In that small cafe
the park across the way
the children's carousel
the chestnut trees
the wishing well.
I'll be seeing you
in every lovely summer's day
in everything that's bright and gay
I'll always think of you that way.
I'll find you in the morning sun
and when the night is new
I'll be looking at the moon
but I'll be seeing you.
Θα σε ξαναβλεπω
σ'ολα τα παλιά αγαπημένα μέρη
που η καρδιά μου τ'αγκαλιαζει
ολη μέρα και παντοτε
σ' εκείνο το μικρό καφέ
στο πάρκο απέναντι
στο καρουζέλ τών παιδιών
στις καστανιές
στο πηγάδι τών ευχων
Θα σε ξαναβλεπω
σε κάθε όμορφη καλοκαιρινή μέρα
σε καθετι που'ναι φωτεινό και χαρούμενο
πάντα έτσι θα σε θυμάμαι.
Θα σε βρίσκω στον ήλιο τού πρωινού
κι όταν η
νυχτα ξαναρχεται
θα κοιτάζω το φεγγάρι
όμως θα βλέπω εσένα.
.
.
.
Billie Holiday I'll be seeing you
https://youtu.be/3C5zYKIuoxg?si=pqXBmwEkVVLfKedy
.
.
.
My own Empire of Hyperrealist Paintings and Photos
-Εικονες τού Μινώταυρου-
χ.ν.κουβελης c n.couvelis
χ.ν.κουβελης c n.couvelis
Η Τελετη τής Θυσίας
Ήταν μεσημέρι όταν στο ανάκτορο τής Κνωσού άρχισε το θεαμα.
Γύρω από την αυλη στους τοίχους ζωγραφισμενα δελφίνια,κρίνα και κρόκοι.
Ο αέρας από τη θάλασσα μύριζε ιώδιο.
Στο κέντρο της πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα κάθονταν ένας άντρας.
Φορούσε μαύρο κοστούμι,κόκκινη γραβάτα,και στο πρόσωπο μια μάσκα,τού Μινώταυρου,από ορείχαλκο.
Απέναντί του,μια γυναικεία κούκλα πανομοιότυπη με τις γυναικείες μορφές τών τοιχογραφιών,μ’ένα χαμόγελο αινιγματικό, πάνω σε ένα ποδήλατο.
Στο ένα της χέρι κρατούσε μία κιτρινη ομπρέλα, χρωματισμένη με τη βαθιά κυανή απόχρωση τών μινωικών θαλασσών,ενώ με το άλλο χέρι έσφιγγε σταθερά τη λαβή τού ποδηλάτου.
Ένας άντρας Μυκηναιος με μια φωτογραφική μηχανή.
Ο Μινώταυρος περίμενε τη θυσια.
Άρχισε ο χορός τών ιερειών τών φιδιών
Η γυναίκα πάνω στο ποδήλατο με την κιτρινη ομπρελα άρχισε τα ακροβατικά περιστρεφόμενη γύρω από τον άντρα-Μινωταύρο,
διαγράφοντας έναν λαβύρινθο στο δάπεδο τής αυλής.
Όλα κάποια στιγμη ξαφνικά ακινητοποιήθηκαν.
Ο Μινώταυρος έγειρε το κεφάλι προς τα αριστερα.
Κατάλαβε το τέλος του.
Ο Μυκηναιος πάτησε το κλικ στη φωτογραφική μηχανή.
Η σκηνή καταγράφηκε
Ο ανακτορικός γραφέας έγραψε στην πήλινη πινακίδα:
𐀡𐀫𐀺 𐀳𐀩𐀊 𐀁𐀞𐀳𐀵
po-ro-wo te-re-ja e-pe-te-to
Η τελετή τής θυσίας πραγματοποιήθηκε
.
.
.
φωτογράφιση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelus
Τι φοβάσαι;
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Στις νύχτες μου πια τίποτα δεν συμβαινει,ένας σκύλος γαυτίζει κάτω από
το δέρμα μου,η σκόνη στο δωμάτιο αιωρείται,με σκεπάζει,άπλυτα ρούχα,
και παντού η αποτυχία τής μέρας μου.
Την βλέπω να κάθεται στην άκρη τού κρεβατιού,τραβά το φόρεμα της,
δείχνει το στήθος της γυμνό.Αυτο είναι το πιο αληθινό πράγμα στο δωμάτιο.
Μια γυναίκα που ξέρει να κάθεται,για να τη δει ο άντρας.
Έξω,δεν ακούγονταν τίποτα.Ολοι είχαν πεθάνει.
Κάτω από τη καρέκλα ένα γούνινο αρκουδάκι.
-Τι σκέφτεσαι;,τη ρώτησα.
-Απλως κάθομαι εδώ,είπε.
Είχε δίκιο,η σκέψη είναι πολυτέλεια.Οταν όλα σε κουράζουν.
Τράβηξε πάνω το φόρεμα της,έκρυψε το στήθος της,σηκώθηκε,πήγε στη κουζίνα,άκουσα το νερό τής βρύσης,γύρισε με ένα ποτήρι νερό.
Κάθισε πάλι στο κρεβάτι.
Σήκωσε το.ποτηρι και το έχυσε στο κεφάλι της.
-Ξερεις τι με ενοχλεί;,είπε.
-Τι;,ρώτησα.
-Οτι όλα περνάνε και γερνάμε.Και τίποτα δεν αξίζει.
Έγειρε το κεφάλι πίσω,η έκφραση στο πρόσωπο της ήταν έκφραση κραυγής.
Ουρλιαχτου.
-Τι φοβάσαι;,τη ρώτησα.
-Την ήττα μας,απάντησε.
Την κοίταξα Άναβε ένα τσιγάρο.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι.
-Σβησε το φως,είπε.Ελα να κοιμηθουμε.Το πρωί θα ξαναπαιξουμε το ίδιο έργο.
.
.
What are you afraid of?
In my nights now nothing happens anymore, a dog barks beneath my skin, the dust in the room floats, covers me, unwashed clothes,
and everywhere the failure of my day.
I see her sitting at the edge of the bed, pulling her dress up, showing her naked breast. That is the most real thing in the room.
A woman who knows how to sit, so the man can see her.
Outside, nothing could be heard. Everyone had died.
Under the chair, a furry teddy bear.
“What are you thinking?” I asked her.
“I’m just sitting here,” she said.
She was right; thought is a luxury. When everything exhausts you.
She pulled her dress back up, hid her breast, stood up, went to the kitchen, I heard the faucet water, she returned with a glass of water.
She sat again on the bed.
She lifted the glass and poured it over her head.
“You know what bothers me?” she said.
“What?” I asked.
“That everything passes and we grow old. And nothing is worth anything.”
She tilted her head back. Her expression was the expression of a scream.
A howl.
“What are you afraid of?” I asked her.
“Our defeat,” she answered.
I looked at her. She lit a cigarette.
She lay down on the bed.
“Turn off the light,” she said. “Come, let’s sleep. In the morning we will play the same play again.”
.
.
De quoi as-tu peur ?
À mes nuits maintenant il ne se passe plus rien, un chien aboie sous ma peau, la poussière dans la chambre flotte, me couvre, des vêtements sales,
et partout l’échec de ma journée.
Je la vois assise au bord du lit, elle tire sa robe, montre son sein nu. C’est la chose la plus vraie dans la pièce.
Une femme qui sait s’asseoir, pour être vue par l’homme.
Dehors, on n’entendait rien. Tous étaient morts.
Sous la chaise, un ours en peluche.
« À quoi penses-tu ? » lui ai-je demandé.
« Je suis juste assise ici », dit-elle.
Elle avait raison, la pensée est un luxe. Quand tout te fatigue.
Elle remonta sa robe, cacha son sein, se leva, alla à la cuisine, j’entendis l’eau du robinet, elle revint avec un verre d’eau.
Elle s’assit de nouveau sur le lit.
Elle leva le verre et le versa sur sa tête.
« Tu sais ce qui m’ennuie ? » dit-elle.
« Quoi ? » demandai-je.
« Que tout passe et qu’on vieillisse. Et que rien ne vaut la peine. »
Elle renversa la tête en arrière, son expression était celle d’un cri.
D’un hurlement.
« De quoi as-tu peur ? » lui ai-je demandé.
« De notre défaite », répondit-elle.
Je la regardai. Elle alluma une cigarette.
Elle s’allongea sur le lit.
« Éteins la lumière », dit-elle. « Viens, dormons. Le matin nous rejouerons la même pièce. »
.
Wovor hast du Angst?
In meinen Nächten passiert nun nichts mehr, ein Hund bellt unter meiner Haut, der Staub im Zimmer schwebt, bedeckt mich, ungewaschene Kleidung,
und überall das Scheitern meines Tages.
Ich sehe sie am Bettrand sitzen, sie zieht ihr Kleid hoch, zeigt ihre nackte Brust. Das ist das Wahrste im ganzen Zimmer.
Eine Frau, die weiß, wie man sitzt, damit der Mann sie sieht.
Draußen war nichts zu hören. Alle waren gestorben.
Unter dem Stuhl ein Plüschbärchen.
„Woran denkst du?“, fragte ich sie.
„Ich sitze einfach nur hier“, sagte sie.
Sie hatte Recht, Denken ist Luxus. Wenn dich alles ermüdet.
Sie zog ihr Kleid wieder hoch, bedeckte ihre Brust, stand auf, ging in die Küche, ich hörte das Wasser des Hahns, sie kam mit einem Glas Wasser zurück.
Sie setzte sich wieder aufs Bett.
Sie hob das Glas und goss es über ihren Kopf.
„Weißt du, was mich stört?“, sagte sie.
„Was?“, fragte ich.
„Dass alles vergeht und wir alt werden. Und nichts etwas wert ist.“
Sie legte den Kopf zurück, ihr Gesichtsausdruck war der eines Schreis.
Eines Heulens.
„Wovor hast du Angst?“, fragte ich sie.
„Vor unserer Niederlage“, antwortete sie.
Ich sah sie an. Sie zündete sich eine Zigarette an.
Sie legte sich ins Bett.
„Mach das Licht aus“, sagte sie. „Komm, lass uns schlafen. Am Morgen spielen wir das gleiche Stück wieder.“
.
.
Di cosa hai paura?
Nelle mie notti ormai non accade più nulla, un cane abbaia sotto la mia pelle, la polvere nella stanza fluttua, mi copre, vestiti sporchi,
e ovunque il fallimento della mia giornata.
La vedo seduta sul bordo del letto, tira su il vestito, mostra il seno nudo. È la cosa più vera della stanza.
Una donna che sa sedersi, per farsi vedere dall’uomo.
Fuori non si sentiva nulla. Tutti erano morti.
Sotto la sedia un orsetto di peluche.
«A cosa pensi?» le chiesi.
«Sto solo seduta qui», disse.
Aveva ragione, pensare è un lusso. Quando tutto ti stanca.
Tirò su il vestito, nascose il seno, si alzò, andò in cucina, sentii l’acqua del rubinetto, tornò con un bicchiere d’acqua.
Si sedette di nuovo sul letto.
Alzò il bicchiere e lo versò sulla sua testa.
«Sai cosa mi dà fastidio?» disse.
«Cosa?» chiesi.
«Che tutto passa e invecchiamo. E niente vale davvero.»
Rovesciò la testa indietro, la sua espressione era l’espressione di un urlo.
Di un ululato.
«Di cosa hai paura?» le chiesi.
«Della nostra sconfitta», rispose.
La guardai. Accese una sigaretta.
Si sdraiò sul letto.
«Spegni la luce», disse. «Vieni, dormiamo. La mattina ripeteremo lo stesso spettacolo.»
.
.
¿De qué tienes miedo?
En mis noches ya no ocurre nada, un perro ladra bajo mi piel, el polvo en la habitación flota, me cubre, ropa sucia,
y en todas partes el fracaso de mi día.
La veo sentada al borde de la cama, se sube el vestido, muestra su pecho desnudo. Eso es lo más real de la habitación.
Una mujer que sabe sentarse para que el hombre la vea.
Afuera no se oía nada. Todos estaban muertos.
Debajo de la silla un osito de peluche.
«¿En qué piensas?» le pregunté.
«Solo estoy sentada aquí», dijo.
Tenía razón, pensar es un lujo. Cuando todo te cansa.
Se subió el vestido, ocultó el pecho, se levantó, fue a la cocina, escuché el agua del grifo, volvió con un vaso de agua.
Se sentó otra vez en la cama.
Levantó el vaso y lo derramó sobre su cabeza.
«¿Sabes qué me molesta?» dijo.
«¿Qué?» pregunté.
«Que todo pasa y envejecemos. Y nada vale la pena.»
Echó la cabeza hacia atrás, su expresión era la expresión de un grito.
De un aullido.
«¿De qué tienes miedo?» le pregunté.
«De nuestra derrota», respondió.
La miré. Encendió un cigarrillo.
Se acostó en la cama.
«Apaga la luz», dijo. «Ven, durmamos. Por la mañana volveremos a representar la misma obra.»
.
.
Do que tens medo?
Nas minhas noites já nada acontece, um cão ladra debaixo da minha pele, o pó no quarto flutua, cobre-me, roupas sujas,
e por toda a parte o fracasso do meu dia.
Vejo-a sentada à beira da cama, puxa o vestido, mostra o seu peito nu. Isso é a coisa mais real do quarto.
Uma mulher que sabe sentar-se para ser vista pelo homem.
Lá fora não se ouvia nada. Todos tinham morrido.
Debaixo da cadeira um ursinho de pelúcia.
«Em que pensas?» perguntei-lhe.
«Estou apenas sentada aqui», disse.
Tinha razão, pensar é um luxo. Quando tudo te cansa.
Puxou o vestido para cima, escondeu o peito, levantou-se, foi à cozinha, ouvi a água da torneira, voltou com um copo de água.
Sentou-se novamente na cama.
Levantou o copo e despejou-o sobre a cabeça.
«Sabes o que me incomoda?» disse.
«O quê?» perguntei.
«Que tudo passa e envelhecemos. E nada vale a pena.»
Reclinou a cabeça para trás, a sua expressão era expressão de um grito.
De um uivo.
«Do que tens medo?» perguntei-lhe.
«Da nossa derrota», respondeu.
Olhei para ela. Acendeu um cigarro.
Deitou-se na cama.
«Apaga a luz», disse. «Vem, vamos dormir. De manhã voltaremos a representar a mesma peça.»
.
.
.
.
