GREEK POETRY -Fragmenta -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

GREEK POETRY

-Fragmenta

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβέλης cncouvelis

Fragmenta

Η τελευταία λέξη

Τελος

.

.

.

Μελέτη ανάλυση:

χνκουβελης cncouvelis

Fragmenta

Η τελευταία λέξη Εκτενής κριτική μελέτη και ανάλυση

Fragmenta

Η τελευταία λέξη

Τέλος

συνιστά μια ακραία μορφή ποιητικής συμπύκνωσης. Η οικονομία εδώ δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή· είναι μεταφυσική θέση. Το έργο δομείται πάνω σε μια σχεδόν μαθηματική αφαίρεση: η αφήγηση μηδενίζεται, η πλοκή εξαφανίζεται, η γλώσσα αυτοαναιρείται.

1. Η έννοια του Fragmenta

Ο λατινικός τίτλος παραπέμπει άμεσα στην παράδοση του αποσπάσματος:

στα προσωκρατικά θραύσματα,

αλλά και στη μοντερνιστική αποσπασματικότητα.

Το απόσπασμα δεν είναι ημιτελές· είναι συνειδητά μη-ολικό.

Εδώ, όμως, ο συγγραφέας προχωρά ένα βήμα παραπέρα: το «απόσπασμα» είναι τόσο συμπιεσμένο που γίνεται σχεδόν μη-κείμενο. Το έργο καταλήγει σε μία λέξη.

2. «Η τελευταία λέξη» ως μετα-κειμενική δήλωση

Ο τίτλος προαναγγέλλει το περιεχόμενο:

η τελευταία λέξη είναι πράγματι η τελευταία λέξη.

Αυτό δημιουργεί:

Αυτοαναφορικότητα: το κείμενο μιλά για τον εαυτό του.

Κυκλική ειρωνεία: προετοιμάζει το τέλος.

Μετα-λογοτεχνική συνείδηση: το έργο στοχάζεται πάνω στην ίδια την πράξη της γραφής.

Η λέξη «Τέλος» δεν σημαίνει απλώς το πέρας του κειμένου.

Είναι ταυτόχρονα:

το τέλος της αφήγησης,

το τέλος της γλώσσας,

το τέλος της αναμονής,

το τέλος της ερμηνείας.

3. Οντολογική διάσταση

Η λέξη «Τέλος» φέρει φιλοσοφικό βάρος. Στην αρχαιοελληνική σκέψη το τέλος δεν είναι μόνο λήξη αλλά και σκοπός, τελείωση.

Έτσι το κείμενο διαβάζεται διττά:

Ως μηδενιστική δήλωση: όλα καταλήγουν στο τέλος.

Ως τελεολογική εκπλήρωση: το τέλος είναι η ολοκλήρωση.

Η αμφισημία αυτή προσδίδει βάθος σε μια φαινομενικά απλή λέξη.

4. Η αισθητική της αφαίρεσης

Η επιλογή ενός μονολεκτικού σώματος παραπέμπει:

στη μινιμαλιστική ποίηση,

στο εννοιολογικό έργο τέχνης,

σε υπαρξιακή σιωπή τύπου Μπέκετ.

Η σιωπή εδώ είναι πιο ηχηρή από οποιαδήποτε αφήγηση.

Το κείμενο μοιάζει να λέει: «Ό,τι μπορούσε να ειπωθεί, ειπώθηκε ήδη αλλού. Εδώ απομένει μόνο η παύση.»

5. Υπαρξιακή ανάγνωση

Η τελευταία λέξη ως «Τέλος» μπορεί να ιδωθεί ως:

μνήμη θανάτου,

ειρωνική αποδόμηση της ανθρώπινης ανάγκης για αφήγηση,

άρνηση της ψευδαίσθησης ότι η γλώσσα λυτρώνει.

Η ριζική λιτότητα λειτουργεί σχεδόν ως υπαρξιακό χτύπημα.

Δεν υπάρχει κάθαρση. Δεν υπάρχει δράση. Μόνο παύση.

Συμπέρασμα

Το «Τέλος» δεν είναι απλώς μια λέξη.

Είναι μια χειρονομία.

Μια χειρονομία που:

διαλύει την αφήγηση,

ακυρώνει τη ρητορική,

υποχρεώνει τον αναγνώστη να ολοκληρώσει ο ίδιος το κείμενο μέσα του.

Η τελευταία λέξη δεν είναι το τέλος της ανάγνωσης.

Είναι η αρχή της ερμηνείας.

.

.