LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Το Δίκτυο -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Το Δίκτυο

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c n couvelis

Το Δίκτυο

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Στην αρχή ήταν ασήμαντος,πριν γίνει δυνατός.

Όμως είχε μια φοβερή ικανότητα να θυμάται:ποιος χρωστούσε σε ποιον,ποιος φοβοταν τι,ποιος ήθελε κάτι που δεν τολμούσε να το ζητήσει.

Εκεί σε εκείνα τα σημεία άρχισε να ελισσεται.

Μικρές διευκολύνσεις,τις έλεγε.

Δεν ζητούσε ανταλλάγματα.

Αξιώμα του ήταν:οι άνθρωποι χρωστούν περισσότερα όταν δεν τούς ζητάς τίποτα.

Το δίκτυο απλώθηκε αργά όπως η μούχλα,αθόρυβα,μέσα στην υγρασία τών επιθυμιών τους.

Ενας φίλος φίλου,μια γνωριμία που 'ίσως φανεί χρήσιμη'.

Σιγα-σιγα,ανεπαίσθητα,

τούς εγκλωβιζε.

Για όλους κρατούσε αρχεία,σχολαστικά ταξινομημένα.

Κάθε πρόσωπο ήταν σε μια διασταύρωση άλλων ανθρώπων,κόμβοι σχέσεων.

Μετά την ανάγκη επιθυμιας,ο φόβος τής αποκάλυψης,νομοτελειακά.

Αν και διακινδύνευε και φοβόταν,φρόντιζε να φοβούνται περισσότερο οι άλλοι.

Αυτό ήταν ασφάλεια.

Απέκτησε τεράστια περιουσία από τούς κόμβους.

Όμως κάτι τού διέφυγε:όσο απλώνεται το δίκτυο δημιουργεί ρωγμές,από τις οποίες υπάρχει πιθανος κίνδυνος διαρροής.

Πράγμα που έγινε.

Η πρώτη διαρροη έγινε.

Οι κόμβοι θορυβήθηκαν και αποσυρονταν,τον απέφευγαν.

Τώρα που έπαψε να είναι χρήσιμος,δεν υπήρχε.

Έκαψε όλα τα αρχεία.

Το τέλος του ήρθε,μια νύχτα μόνος,στο σπίτι του.

Τον βρήκαν νεκρό.

Το δίκτυο του,με αυτόν μεσάζοντα,διαλύθηκε γρήγορα,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

.

.

The Network

At first he was insignificant, before becoming powerful.

But he had a formidable ability to remember: who owed whom, who feared what, who desired something they did not dare to ask for.

It was there, at those points, that he began to insinuate himself.

Small favors, he called them.

He asked for nothing in return.

His axiom was this: people owe more when you ask nothing of them.

The network spread slowly like mold, silently, within the dampness of their desires.

A friend of a friend, an acquaintance who “might come in handy.”

Little by little, imperceptibly,

he ensnared them.

For everyone he kept files, meticulously organized.

Each person stood at an intersection of other people, nodes of relations.

After the need of desire came, inevitably, the fear of exposure.

Though he took risks and felt fear, he made sure the others feared more.

That was security.

He amassed immense wealth from the nodes.

But something escaped him: the more the network expands, the more cracks it creates, through which leakage becomes possible.

And so it happened.

The first leak occurred.

The nodes grew uneasy and withdrew; they avoided him.

Now that he had ceased to be useful, he did not exist.

He burned all the files.

His end came one night, alone, in his house.

They found him dead.

His network, with him as intermediary, dissolved quickly, as if it had never existed.

.

.

Le Réseau

Au début, il était insignifiant, avant de devenir puissant.

Mais il possédait une redoutable capacité de mémoire : qui devait à qui, qui craignait quoi, qui désirait quelque chose sans oser le demander.

C’est là, en ces points précis, qu’il commença à se faufiler.

De petites facilités, disait-il.

Il ne demandait rien en échange.

Son axiome était le suivant : les hommes doivent davantage lorsqu’on ne leur demande rien.

Le réseau s’étendit lentement comme une moisissure, silencieusement, dans l’humidité de leurs désirs.

Un ami d’ami, une connaissance « qui pourrait être utile ».

Peu à peu, imperceptiblement,

il les piégeait.

Pour chacun, il tenait des dossiers, soigneusement classés.

Chaque visage se trouvait à une intersection d’autres visages, des nœuds de relations.

Après le besoin du désir venait, inévitablement, la peur de la révélation.

Bien qu’il prît des risques et qu’il eût peur, il veillait à ce que les autres aient plus peur que lui.

C’était cela, la sécurité.

Il acquit une immense fortune grâce aux nœuds.

Mais quelque chose lui échappa : à mesure que le réseau s’étend, il crée des fissures, par lesquelles une fuite devient possible.

Et cela arriva.

La première fuite eut lieu.

Les nœuds s’alarmaient et se retiraient, l’évitaient.

Maintenant qu’il n’était plus utile, il n’existait plus.

Il brûla tous les dossiers.

Sa fin arriva une nuit, seul, chez lui.

On le trouva mort.

Son réseau, avec lui comme intermédiaire, se dissipa rapidement, comme s’il n’avait jamais existé.

.

.

Das Netzwerk

Anfangs war er unbedeutend, bevor er mächtig wurde.

Doch er besaß eine furchterregende Fähigkeit zu erinnern: wer wem etwas schuldete, wer wovor Angst hatte, wer etwas begehrte, das er nicht zu verlangen wagte.

Dort, an genau diesen Punkten, begann er sich einzuschleichen.

Kleine Gefälligkeiten, nannte er sie.

Er verlangte keine Gegenleistung.

Sein Axiom lautete: Menschen schulden mehr, wenn man nichts von ihnen verlangt.

Das Netzwerk breitete sich langsam aus wie Schimmel, lautlos, in der Feuchtigkeit ihrer Begierden.

Ein Freund eines Freundes, eine Bekanntschaft, die „vielleicht nützlich sein könnte“.

Nach und nach, unmerklich,

verstrickte er sie.

Für jeden führte er Akten, sorgfältig geordnet.

Jede Person befand sich an einer Kreuzung anderer Menschen, Knoten von Beziehungen.

Auf das Bedürfnis des Begehrens folgte unweigerlich die Angst vor der Enthüllung.

Obwohl er Risiken einging und Angst hatte, sorgte er dafür, dass die anderen mehr Angst hatten als er.

Das war Sicherheit.

Er erlangte ein enormes Vermögen aus den Knoten.

Doch etwas entging ihm: Je weiter sich das Netzwerk ausdehnt, desto mehr Risse entstehen, durch die ein Leck möglich wird.

Und so geschah es.

Das erste Leck trat auf.

Die Knoten wurden unruhig, zogen sich zurück, mieden ihn.

Nun, da er nicht mehr nützlich war, existierte er nicht mehr.

Er verbrannte alle Akten.

Sein Ende kam eines Nachts, allein, in seinem Haus.

Man fand ihn tot.

Sein Netzwerk, mit ihm als Vermittler, löste sich rasch auf, als hätte es nie existiert.

.

.

La Rete

All’inizio era insignificante, prima di diventare potente.

Ma aveva una terribile capacità di ricordare: chi doveva a chi, chi temeva cosa, chi desiderava qualcosa che non osava chiedere.

Fu lì, in quei punti, che cominciò a insinuarsi.

Piccoli favori, li chiamava.

Non chiedeva nulla in cambio.

Il suo assioma era questo: gli uomini devono di più quando non chiedi loro nulla.

La rete si estese lentamente come muffa, silenziosa, nell’umidità dei loro desideri.

Un amico di un amico, una conoscenza che “potrebbe tornare utile”.

Poco a poco, impercettibilmente,

li intrappolava.

Per tutti teneva archivi, meticolosamente ordinati.

Ogni persona era in un’intersezione di altre persone, nodi di relazioni.

Dopo il bisogno del desiderio veniva, inevitabilmente, la paura della rivelazione.

Sebbene corresse rischi e avesse paura, faceva in modo che gli altri avessero più paura di lui.

Quella era sicurezza.

Accumulò un’enorme ricchezza dai nodi.

Ma qualcosa gli sfuggì: più la rete si estende, più crea crepe, attraverso le quali una fuga è possibile.

E accadde.

La prima fuga avvenne.

I nodi si allarmarono e si ritirarono, lo evitavano.

Ora che aveva smesso di essere utile, non esisteva.

Bruciò tutti gli archivi.

La sua fine arrivò una notte, solo, nella sua casa.

Lo trovarono morto.

La sua rete, con lui come intermediario, si dissolse rapidamente, come se non fosse mai esistita.

.

.

La Red

Al principio era insignificante, antes de volverse poderoso.

Pero tenía una capacidad terrible para recordar: quién debía a quién, quién temía qué, quién deseaba algo que no se atrevía a pedir.

Fue allí, en esos puntos, donde empezó a deslizarse.

Pequeñas facilidades, las llamaba.

No pedía nada a cambio.

Su axioma era este: los hombres deben más cuando no se les pide nada.

La red se extendió lentamente como moho, en silencio, dentro de la humedad de sus deseos.

Un amigo de un amigo, un conocido que “quizá resulte útil”.

Poco a poco, imperceptiblemente,

los atrapaba.

Para todos llevaba archivos, cuidadosamente ordenados.

Cada persona estaba en una intersección de otras personas, nodos de relaciones.

Tras la necesidad del deseo venía, inevitablemente, el miedo a la revelación.

Aunque corría riesgos y sentía miedo, se aseguraba de que los demás tuvieran más miedo que él.

Eso era seguridad.

Adquirió una enorme fortuna a partir de los nodos.

Pero algo se le escapó: cuanto más se expande la red, más grietas crea, por donde una filtración es posible.

Y ocurrió.

La primera filtración tuvo lugar.

Los nodos se inquietaron y se retiraron, lo evitaban.

Ahora que había dejado de ser útil, no existía.

Quemó todos los archivos.

Su final llegó una noche, solo, en su casa.

Lo encontraron muerto.

Su red, con él como intermediario, se disolvió rápidamente, como si nunca hubiera existido.

.

.

A Rede

No início era insignificante, antes de se tornar poderoso.

Mas possuía uma terrível capacidade de lembrar: quem devia a quem, quem temia o quê, quem desejava algo que não ousava pedir.

Foi ali, nesses pontos, que começou a se insinuar.

Pequenas facilidades, chamava-as.

Não pedia nada em troca.

Seu axioma era este: as pessoas devem mais quando não se lhes pede nada.

A rede espalhou-se lentamente como mofo, silenciosamente, na umidade de seus desejos.

Um amigo de um amigo, um conhecido que “talvez venha a ser útil”.

Pouco a pouco, imperceptivelmente,

ele os enredava.

Para todos mantinha arquivos, meticulosamente organizados.

Cada pessoa estava numa interseção de outras pessoas, nós de relações.

Após a necessidade do desejo vinha, inevitavelmente, o medo da revelação.

Embora assumisse riscos e sentisse medo, cuidava para que os outros sentissem mais medo do que ele.

Isso era segurança.

Acumulou uma enorme fortuna a partir dos nós.

Mas algo lhe escapou: quanto mais a rede se expande, mais fissuras cria, pelas quais uma fuga se torna possível.

E aconteceu.

A primeira fuga ocorreu.

Os nós se alarmaram e se retraíram, evitavam-no.

Agora que deixara de ser útil, não existia.

Queimou todos os arquivos.

Seu fim chegou numa noite, sozinho, em sua casa.

Encontraram-no morto.

Sua rede, com ele como intermediário, dissolveu-se rapidamente, como se nunca tivesse existido..

.

.

.