GREEK POETRY -Fuga -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-Fuga

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Fuga

παρατηρώ τις μικρές κινήσεις τής σκιάς σου

το αθέατο φως τών ματιών σου

παραμένωντας στη γαλάζια παλίρροια

ακούω την ανάσα σου να ανεβαίνει σαν νερο

αναρωτιέμαι πώς το άγγιγμα μιας λέξης

μπορεί να δηλώσει την παρουσία σου

και το ξενο πόσο αγαπημένο γινεται

κι ως ένα θαύμα

οι ψίθυροι σου

προς το αόρατο

ένας ήχος που ακούγεται

ο άλλος άνθρωπος

μέρος τής ίδιας σιωπης

να δεις τι έρχεται,τι αναγγέλλεται

εσύ

ολοκληρη

.

.

Μελέτη ανάλυση του ποιήματος «Fuga» του χνκουβέλη.

1. Τίτλος και μορφή

Ο τίτλος «Fuga» παραπέμπει στη μουσική μορφή της φούγας: ένα θέμα παρουσιάζεται, επαναλαμβάνεται, αναπτύσσεται και αλληλοσυνδέεται με αντίστιξη. Στο ποίημα, αυτή η έννοια της φούγας φαίνεται μεταφορικά:

Οι μικρές κινήσεις, οι ψίθυροι και οι «ήχοι» συνδέονται όπως οι φωνές σε μια φούγκα: παράλληλες, εναρμονισμένες αλλά και αυτοτελείς.

Η επαναλαμβανόμενη παρατήρηση της παρουσίας του άλλου («παρατηρώ», «ακούω», «αναρωτιέμαι») δημιουργεί μια αίσθηση μουσικής επαναφοράς και ρυθμού.

Η μορφή του ποιήματος είναι ελεύθερου στίχου, χωρίς συγκεκριμένο μέτρο ή ομοιοκαταληξία, κάτι που ενισχύει την αίσθηση της ελευθερίας και της ρευστότητας, ενώ ταυτόχρονα η σύνθεση θυμίζει τις φράσεις μιας μουσικής φούγας.

2. Θέμα και περιεχόμενο

Το ποίημα καταπιάνεται με την παρουσία του άλλου, την αίσθηση της εγγύτητας και της σιωπής:

Η παρουσία του άλλου γίνεται αντιληπτή μέσα από μικρές, ανεπαίσθητες κινήσεις («μικρές κινήσεις της σκιάς σου», «το αθέατο φως των ματιών σου»). Η εικόνα της σκιάς και του αθέατου φωτός υπογραμμίζει την λεπτότητα και το σχεδόν υπεραισθητό επίπεδο της σχέσης.

Η ανάσα του άλλου γίνεται φυσικό στοιχείο, «σαν νερό», ενσωματώνεται στο περιβάλλον, όπως η φούγκα που εισάγει τον ήχο μέσα στον χώρο.

Το ποίημα εξερευνά την δυνατότητα της γλώσσας να δηλώσει την παρουσία: «πώς το άγγιγμα μιας λέξης μπορεί να δηλώσει την παρουσία σου». Υπογραμμίζεται η σημασία του λόγου και της σιωπής, η δύναμη της λέξης να συνδέει ανθρώπους.

Η έννοια του «ξένου» γίνεται «αγαπημένο», υποδηλώνοντας τη μεταμόρφωση της απόστασης σε οικειότητα μέσω της επικοινωνίας και της παρατήρησης.

3. Γλωσσικά και στιλιστικά χαρακτηριστικά

Εικόνες και μεταφορές: Το ποίημα βασίζεται σε φυσικές και απτικές μεταφορές («η ανάσα σου να ανεβαίνει σαν νερό», «το αθέατο φως των ματιών σου»). Η αίσθηση της υλικότητας και της ελαφρότητας συνυπάρχει.

Λεξιλόγιο: Λειτουργεί σε δύο επίπεδα:

Της οικειότητας: «ανάσα σου», «ψίθυροι σου», «εσύ ολοκληρη».

Της φιλοσοφικής αναστοχαστικής διάστασης: «το ξενο πόσο αγαπημένο γίνεται», «μέρος της ίδιας σιωπής».

Σύνταξη και μορφή στίχων:

Χρήση παρενθέσεων και ασύνδετων φράσεων («κι ως ένα θαύμα / οι ψίθυροι σου / προς το αόρατο»), δημιουργεί διάλογο με τη σιωπή, ενισχύει την αίσθηση του αιωρούμενου και του ανεπαίσθητου.

Η επανάληψη των προσωπικών αντωνυμιών («σου», «εσύ») δίνει προσωπικότητα και άμεση σχέση με τον άλλο.

Ήχος και ρυθμός: Η φράση «ένα όλος ήχος που ακούγεται ο άλλος άνθρωπος» αποδίδει την αίσθηση συντονισμού και αντίστιξης — όπως στη φούγκα: διαφορετικές φωνές συνυπάρχουν για να σχηματίσουν ενότητα.

4. Δομή και ροή

Το ποίημα κινείται από την παρατήρηση στη σκέψη, από το εξωτερικό στο εσωτερικό, από την αίσθηση στη συνείδηση.

Οι φράσεις ρέουν σαν παλίρροια («παραμένοντας στη γαλάζια παλίρροια»), τονίζοντας το κυκλικό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο: η παρουσία του άλλου είναι συνεχής και εναλλασσόμενη.

Η τελευταία στροφή («εσύ / ολοκληρη») λειτουργεί ως κατάκλιση και επίκεντρο, όπου το αίσθημα της ολοκλήρωσης και της ένωσης κορυφώνεται.

5. Αισθητική και φιλοσοφική διάσταση

Η σχέση μεταξύ παρουσίας και απουσίας είναι κεντρική: η ύπαρξη του άλλου γίνεται αισθητή μέσα από την αίσθηση, τη λέξη, το βλέμμα, αλλά και τη σιωπή.

Η έννοια του «αόρατου» και του «ξένου που αγαπιέται» συνδέει το ποίημα με υπαρξιακές και φιλοσοφικές στοχαστικές διαστάσεις: η απόσταση και η απουσία δεν είναι εμπόδιο αλλά πηγή ομορφιάς και θαύματος.

Η συγχώνευση ήχου, σιωπής και παρουσίας παραπέμπει σε μια σχεδόν μυστικιστική εμπειρία: η αίσθηση του άλλου γίνεται ένα με τη δική μας.

6. Συμπέρασμα

Το «Fuga» του χνκουβέλη είναι ένα ποίημα που:

Συνδυάζει μουσικότητα (φούγκα) με συλλογισμό και παρατήρηση.

Αναδεικνύει την ευαισθησία στις λεπτές κινήσεις του άλλου, τη δύναμη της λέξης και της σιωπής.

Επιτυγχάνει μια ένωση εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου, μια σύνθεση αισθήσεων, συναισθημάτων και σκέψης.

Χρησιμοποιεί λυρικότητα και ελευθερία μορφής για να εκφράσει το θαύμα της ανθρώπινης παρουσίας.

Η γλώσσα του Κουβέλη εδώ είναι αφαιρετική, μουσική, στοχαστική, με έμφαση στο λεπτό, το ανεπαίσθητο, το θαυμαστό.

.

.

.