LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Ανθρώπινα Εσωτερικά) Η Μνήμη τους (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Ανθρώπινα Εσωτερικά)

Η Μνήμη τους

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ανθρώπινα Εσωτερικά)

Η Μνήμη τους

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η άγνοια τον κυριευσε,το βλέμμα του απλανες την συγκλονίζει και τον αγκαλιάζει τρυφερά.

Εκείνη,κάποτε πριν πολλά χρόνια,θυμάται τις κλειστές πόρτες στο σπίτι της,τις φωνές πίσω από τούς τοίχους.

Φοβόταν πως το σπίτι θα καταρρεύσει

Στα είκοσι δύο της έφυγε,δούλευε όπου έβρισκε,εμπλεξε με ανθρώπους.

Τη νύχτα κουλουριασμένη στο κρεβάτι της μέσα στο σκοτάδι ένιωθε πως η ζωή της ήταν μια αναμονή θανάτου.

Τον γνώρισε τυχαία.

Εκείνος τη ρωτούσε αν ήπιε καφέ,αν εφαγε,αν κρύωνε.

Παντρεύτηκαν.

Το σπίτι τους γέμισε με δύο παιδιά,ένα αγόρι κι ένα κοριτσι.

Αργότερα άρχισε η φθορά τους.

Χώρισαν.

Είχαν τις αναμνήσεις κοινές.

Συνέχισαν να τρώνε όλοι μαζί τις γιορτές,να κάθονται δίπλα-δίπλα στις σχολικές γιορτές,

και ύστερα στους γάμους τών παιδιών τους.

Όταν εκείνος γνώρισε μια άλλη γυναίκα,εκεινη δεν ένιωσε ζήλια,ένιωσε καλα που δεν έμεινε μόνος. Όταν εκείνη αρρώστησε εκεινος την επισκεπτονταν στο νοσοκομείο.

Αργότερα η άνοια εμφανίστηκε.

Μια μέρα τής τηλεφώνησε και τη ρώτησε τι ώρα να έρθει να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο.Τα παιδιά είχαν τελειώσει το σχολείο πριν από δεκαπέντε χρόνια.

Η κατάσταση χειροτέρεψε.

Η συντροφος του κουράστηκε,τον παράτησε.

Εκείνη στην αρχή πήγαινε στο σπίτι του για λίγες ώρες να τον φροντιζει,επειτα έμεινε.

Τις νύχτες όταν εκεινος ξυπνούσε ταραγμένος και τη ρωτούσε πού είναι, εκείνη τού έπιανε το χέρι και έλεγε:

,-Εδώ είμαι.

Και τότε εκεινος ησυχαζε,γαληνευε.

Ενα απόγευμα που κάθονταν στον κήπο τής ειπε:

-Καποτε είχα μια γυναίκα.

Εκείνη χαμογέλασε.

-Ηταν τυχερη,απάντησε.

Μετά χάθηκε εντελώς στην άνοια του

Το τελευταίο βράδυ,

τής εσφιγγε το χέρι όπως τότε που ήταν νεος.

Οταν έφυγε εκείνη δεν ένιωσε ότι ο κύκλος τους έκλεισε.

Διάβαζε τα βιβλία που εκείνος διάβαζε,άκουγε τη μουσική που εκείνος άκουγε,στο κηπο φρόντιζε τα λουλούδια του.

Έγινε η μνήμη τους.

.

.

(Human Interiors)

Their Memory

Ignorance overcame him; his vacant gaze unsettles her, and she embraces him tenderly.

She, once many years ago, remembers the closed doors in her home, the voices behind the walls.

She feared the house would collapse.

At twenty-two she left, worked wherever she could, became involved with people.

At night, curled up in her bed in the darkness, she felt that her life was a waiting for death.

She met him by chance.

He would ask her if she had drunk coffee, if she had eaten, if she was cold.

They married.

Their home filled with two children, a boy and a girl.

Later, their decline began.

They divorced.

They shared the same memories.

They continued to eat together on holidays, to sit side by side at school celebrations,

and later at their children’s weddings.

When he met another woman, she did not feel jealousy; she felt relieved that he was not alone.

When she fell ill, he visited her in the hospital.

Later, dementia appeared.

One day he called her and asked what time he should come to pick up the children from school. The children had finished school fifteen years earlier.

His condition worsened.

His partner grew tired and left him.

At first she went to his house for a few hours to care for him; then she stayed.

At night, when he awoke agitated and asked her where she was, she would take his hand and say:

— I’m here.

And then he would calm down, grow peaceful.

One afternoon, as they were sitting in the garden, he said to her:

— Once I had a wife.

She smiled.

— She was lucky, she replied.

Then he was completely lost in his dementia.

On the last night,

he squeezed her hand as he had when he was young.

When he passed away, she did not feel that their circle had closed.

She read the books he used to read, listened to the music he used to listen to, tended his flowers in the garden.

She became their memory.

.

.

(Intérieurs Humains)

Leur Mémoire

L’ignorance l’envahit ; son regard vide la bouleverse et elle l’enlace tendrement.

Elle, autrefois, il y a de nombreuses années, se souvient des portes closes de sa maison, des voix derrière les murs.

Elle craignait que la maison ne s’effondre.

À vingt-deux ans, elle partit, travailla où elle pouvait, se mêla à des gens.

La nuit, recroquevillée dans son lit, dans l’obscurité, elle sentait que sa vie était une attente de la mort.

Elle le rencontra par hasard.

Il lui demandait si elle avait bu du café, si elle avait mangé, si elle avait froid.

Ils se marièrent.

Leur maison se remplit de deux enfants, un garçon et une fille.

Plus tard, leur usure commença.

Ils divorcèrent.

Ils avaient des souvenirs communs.

Ils continuaient à manger ensemble les jours de fête, à s’asseoir côte à côte lors des fêtes scolaires,

puis aux mariages de leurs enfants.

Lorsqu’il rencontra une autre femme, elle ne ressentit pas de jalousie ; elle fut soulagée qu’il ne soit pas seul.

Lorsqu’elle tomba malade, il lui rendait visite à l’hôpital.

Plus tard, la démence apparut.

Un jour, il l’appela pour lui demander à quelle heure il devait venir chercher les enfants à l’école. Les enfants avaient fini l’école quinze ans auparavant.

Son état s’aggrava.

Sa compagne se fatigua et le quitta.

Au début, elle allait chez lui quelques heures pour s’occuper de lui ; puis elle resta.

La nuit, lorsqu’il se réveillait agité et lui demandait où elle était, elle lui prenait la main et disait :

— Je suis là.

Et alors il s’apaisait.

Un après-midi, assis dans le jardin, il lui dit :

— Autrefois, j’avais une femme.

Elle sourit.

— Elle était chanceuse, répondit-elle.

Puis il se perdit complètement dans sa démence.

La dernière nuit,

il lui serrait la main comme lorsqu’il était jeune.

Quand il partit, elle ne sentit pas que leur cercle s’était fermé.

Elle lisait les livres qu’il lisait, écoutait la musique qu’il écoutait, soignait ses fleurs dans le jardin.

Elle devint leur mémoire.

.

.

(Menschliche Innenräume)

Ihr Gedächtnis

Die Ahnungslosigkeit überwältigte ihn; sein leerer Blick erschüttert sie, und sie umarmt ihn zärtlich.

Sie erinnert sich – einst, vor vielen Jahren – an die verschlossenen Türen ihres Hauses, an die Stimmen hinter den Wänden.

Sie fürchtete, das Haus würde einstürzen.

Mit zweiundzwanzig ging sie fort, arbeitete, wo sie Arbeit fand, geriet unter Menschen.

Nachts, zusammengerollt im Bett im Dunkeln, fühlte sie, ihr Leben sei ein Warten auf den Tod.

Sie begegnete ihm zufällig.

Er fragte sie, ob sie Kaffee getrunken habe, ob sie gegessen habe, ob ihr kalt sei.

Sie heirateten.

Ihr Haus füllte sich mit zwei Kindern, einem Jungen und einem Mädchen.

Später begann ihr Verfall.

Sie ließen sich scheiden.

Sie teilten gemeinsame Erinnerungen.

Sie aßen weiterhin zusammen an Feiertagen, saßen nebeneinander bei Schulfeiern

und später bei den Hochzeiten ihrer Kinder.

Als er eine andere Frau kennenlernte, empfand sie keine Eifersucht; sie war froh, dass er nicht allein blieb.

Als sie krank wurde, besuchte er sie im Krankenhaus.

Später trat die Demenz auf.

Eines Tages rief er sie an und fragte, wann er die Kinder von der Schule abholen solle. Die Kinder hatten die Schule vor fünfzehn Jahren beendet.

Sein Zustand verschlechterte sich.

Seine Partnerin wurde müde und verließ ihn.

Zunächst ging sie für ein paar Stunden zu ihm, um ihn zu pflegen; dann blieb sie.

Nachts, wenn er aufgewühlt erwachte und fragte, wo sie sei, nahm sie seine Hand und sagte:

— Ich bin hier.

Und er beruhigte sich.

Eines Nachmittags im Garten sagte er zu ihr:

— Früher hatte ich eine Frau.

Sie lächelte.

— Sie war glücklich, antwortete sie.

Dann verlor er sich ganz in seiner Demenz.

In der letzten Nacht

drückte er ihre Hand wie damals in seiner Jugend.

Als er ging, hatte sie nicht das Gefühl, dass sich ihr Kreis geschlossen hatte.

Sie las die Bücher, die er gelesen hatte, hörte die Musik, die er gehört hatte, und pflegte seine Blumen im Garten.

Sie wurde ihr Gedächtnis.

.

.

(Interni Umani)

La Loro Memoria

L’ignoranza lo sopraffece; il suo sguardo vuoto la sconvolge e lei lo abbraccia teneramente.

Lei, molti anni prima, ricorda le porte chiuse della sua casa, le voci dietro i muri.

Temeva che la casa crollasse.

A ventidue anni se ne andò, lavorava dove trovava, si legò a persone.

Di notte, rannicchiata nel letto nel buio, sentiva che la sua vita era un’attesa della morte.

Lo incontrò per caso.

Lui le chiedeva se aveva bevuto il caffè, se aveva mangiato, se aveva freddo.

Si sposarono.

La loro casa si riempì di due figli, un maschio e una femmina.

Più tardi iniziò il loro logoramento.

Divorziarono.

Condividevano i ricordi.

Continuarono a mangiare insieme nelle feste, a sedersi fianco a fianco alle recite scolastiche,

e poi ai matrimoni dei figli.

Quando lui conobbe un’altra donna, lei non provò gelosia; fu felice che non fosse rimasto solo.

Quando lei si ammalò, lui la visitava in ospedale.

Poi apparve la demenza.

Un giorno la chiamò chiedendole a che ora doveva andare a prendere i bambini a scuola. I bambini avevano finito la scuola quindici anni prima.

La situazione peggiorò.

La sua compagna si stancò e lo lasciò.

All’inizio lei andava a casa sua per qualche ora ad accudirlo; poi rimase.

Di notte, quando lui si svegliava agitato e le chiedeva dove fosse, lei gli prendeva la mano e diceva:

— Sono qui.

E lui si calmava.

Un pomeriggio, seduti in giardino, le disse:

— Una volta avevo una moglie.

Lei sorrise.

— Era fortunata, rispose.

Poi si perse completamente nella sua demenza.

L’ultima notte

le stringeva la mano come quando era giovane.

Quando se ne andò, lei non sentì che il loro cerchio si fosse chiuso.

Leggeva i libri che lui leggeva, ascoltava la musica che lui ascoltava, curava i suoi fiori in giardino.

Diventò la loro memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

Su Memoria

La ignorancia lo dominó; su mirada vacía la estremece y ella lo abraza con ternura.

Ella recuerda, muchos años atrás, las puertas cerradas de su casa, las voces detrás de las paredes.

Temía que la casa se derrumbara.

A los veintidós años se marchó, trabajaba donde encontraba, se relacionó con personas.

Por la noche, acurrucada en su cama en la oscuridad, sentía que su vida era una espera de la muerte.

Lo conoció por casualidad.

Él le preguntaba si había tomado café, si había comido, si tenía frío.

Se casaron.

Su casa se llenó de dos hijos, un niño y una niña.

Más tarde comenzó su desgaste.

Se divorciaron.

Compartían los recuerdos.

Siguieron comiendo juntos en las fiestas, sentándose uno al lado del otro en las celebraciones escolares

y luego en las bodas de sus hijos.

Cuando él conoció a otra mujer, ella no sintió celos; se alegró de que no estuviera solo.

Cuando ella enfermó, él la visitaba en el hospital.

Más tarde apareció la demencia.

Un día la llamó para preguntarle a qué hora debía recoger a los niños de la escuela. Los niños habían terminado la escuela quince años antes.

La situación empeoró.

Su compañera se cansó y lo dejó.

Al principio ella iba a su casa por unas horas para cuidarlo; después se quedó.

Por la noche, cuando él despertaba agitado y le preguntaba dónde estaba, ella le tomaba la mano y decía:

— Estoy aquí.

Y entonces él se calmaba.

Una tarde, sentados en el jardín, le dijo:

— Una vez tuve una esposa.

Ella sonrió.

— Fue afortunada, respondió.

Luego se perdió por completo en su demencia.

La última noche

le apretaba la mano como cuando era joven.

Cuando se fue, ella no sintió que su círculo se hubiera cerrado.

Leía los libros que él leía, escuchaba la música que él escuchaba, cuidaba sus flores en el jardín.

Se convirtió en su memoria.

.

.

(Interiores Humanos)

A Memória Deles

A ignorância o dominou; seu olhar vazio a abala e ela o abraça com ternura.

Ela se lembra, muitos anos antes, das portas fechadas de sua casa, das vozes atrás das paredes.

Temia que a casa desabasse.

Aos vinte e dois anos foi embora, trabalhava onde encontrava, envolveu-se com pessoas.

À noite, encolhida na cama, no escuro, sentia que sua vida era uma espera pela morte.

Conheceu-o por acaso.

Ele perguntava se ela tinha tomado café, se tinha comido, se estava com frio.

Casaram-se.

A casa deles se encheu com dois filhos, um menino e uma menina.

Mais tarde começou o desgaste.

Divorciaram-se.

Compartilhavam as memórias.

Continuaram a comer juntos nas festas, a sentar-se lado a lado nas celebrações escolares

e depois nos casamentos dos filhos.

Quando ele conheceu outra mulher, ela não sentiu ciúmes; sentiu-se bem por ele não ter ficado sozinho.

Quando ela adoeceu, ele a visitava no hospital.

Mais tarde surgiu a demência.

Um dia ele ligou perguntando a que horas deveria buscar as crianças na escola. As crianças haviam terminado a escola quinze anos antes.

A situação piorou.

Sua companheira se cansou e o deixou.

No início ela ia à casa dele por algumas horas para cuidar dele; depois ficou.

À noite, quando ele acordava agitado e perguntava onde ela estava, ela segurava sua mão e dizia:

— Estou aqui.

E então ele se acalmava.

Numa tarde, sentados no jardim, ele lhe disse:

— Uma vez tive uma esposa.

Ela sorriu.

— Ela foi afortunada, respondeu.

Depois ele se perdeu completamente na demência.

Na última noite

apertava a mão dela como quando era jovem.

Quando ele partiu, ela não sentiu que o ciclo deles tivesse se fechado.

Lia os livros que ele lia, ouvia a música que ele ouvia, cuidava das flores dele no jardim.

Tornou-se a memória deles.

.

.

.