LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Έργα και Ημέραι τού Μεγαλέξανδρου -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Έργα και Ημέραι τού Μεγαλέξανδρου

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Έργα και Ημέραι τού Μεγαλέξανδρου

καὶ οταν ἐκυρίευσεν τὴν Ἀσίαν ἐλογίσθη νὰ ὑπερβῇ τὰ ὅρια τῆς οἰκουμένης.

καὶ συνάξας τοὺς στρατηγούς αὐτοῦ εἶπεν:

Ἄνδρες Μακεδόνες καὶ σύμμαχοι Ἕλληνες,ἕως πότε εἰς τὰ ὁρατά;.

καὶ ἐθαύμασαν οἱ παρόντες την τόλμη αυτού.

καὶ ἐπορεύθη ὁ βασιλεὺς πρὸς ἀνατολάς ἑπτὰ μῆνας καὶ ἑπτὰ ἡμέρας και ἔφθασεν εἰς τόπον ὅπου τὰ ὄρη ἦσαν μαύρα ὡς σίδηρος καὶ ὁ οὐρανὸς χαμηλός. ενταυθα ἐκατοικοῦσαν ἄνδρες μονόφθαλμοι,οἵτινες ομιλουν διὰ σφυριγματων καὶ ἐτρέφοντο μὲ ῥίζας πικρὰς.

καὶ ἐζήτησαν νὰ προσκυνήσωσι τὸν Ἀλέξανδρον,λέγοντες ὅτι παλαιὰ προφητεία ομιλει περὶ ἀνδρὸς ὃς θα ελθει ἐκ τῆς δύσεως.

ο δὲ βασιλεὺς ἐχάρισεν εις αυτους καθρέπτας χάλκινους.

εν ἑτέρᾳ χώρᾳ ἔλαβε εἴδησιν περὶ ἵππου μέλανος ὡς αστερος νὺξ,ὃς ἔτρεχεν ταχύτερον τῆς σκέψεως καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ τὸν ἱππεύσῃ.

καὶ ἐκέλευσεν ὁ Ἀλέξανδρος νὰ τὸν φέρουν ενώπιον του.καὶ ὁ ἵππος ἐχρεμέτισε φοβερά,

καὶ ὅπου ἐπάτα ἡ γῆ ἐμαύριζεν.

καὶ ὁ βασιλεὺς μόνος τον ἐπλησίασεν.

Οὐ σὲ θέλω διὰ τὴν ταχύτητά σου, εἶπεν, «ἀλλὰ διὰ τὸ σκότος σου.

καὶ ἐπήδησεν ἐπ’ αὐτόν.καὶ ὁ ἵππος ἔτρεξεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας καὶ ἐνόμισαν

οἱ Μακεδόνες ὅτι ὁ βασιλεὺς αυτων ἀπώλετο.

οτε δὲ ἐπανῆλθε οὐκ ομιλησε περὶ τοῦ τόπου ὅπου ὁ ἵππος τὸν εφθασεν.

καὶ εισεπλευσεν εἰς νῆσον ὅπου οἱ κάτοικοι ἦσαν πάντοτε παῖδες,οὔτε γηράσκοντες οὔτε αὐξανόμενοι. επαιζον ἀεί.

καὶ ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε·

Ποῖος ὑμῶν βασιλεύει;

καὶ ἀπεκρίθη παιδίον μικρόν·

Οὐδεὶς ἐνταῦθα αρχει.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐσιώπησε πολλὴν ὥραν.

καὶ αποπλεων ἐκ τῆς νήσου λαβὼν ἕν ξύλινον παιδικὸν ξίφος,ὃ ἐφύλαξεν.

εν ἑτέρᾳ γῇ εὗρεν ποταμὸν ἀντίστροφον,ὃς οὐκ ἔρρεε πρὸς τὴν θάλασσαν,ἀλλὰ ἀνέβαινε

πρὸς τὰ νέφη,ὡς ἀργυρὰ κλίμαξ.

καὶ οἱ ἄνδρες ἐφοβήθησαν,ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἐπλησίασε καὶ ἔβαλε τὴν χεῖρα ἐντός τοῦ ῥεύματος.καὶ τὸ ύδωρ ήθελε νὰ τὸν ἀναβιβάσῃ.

καὶ ἠρώτησεν σοφὸν ἀσκητὴν τῆς χώρας:

Τί σημαίνει τοῦτο τὸ παράδοξον;

καὶ ὁ ἀσκητὴς εἶπεν:

ενταῦθα τὰ πάντα ἐπιστρέφουν εἰς τὴν πηγήν των.

καὶ ὁ βασιλεὺς οὐκ ἔπιεν.

εφθασαν δὲ εἰς ὄρος μέγα,καὶ ὅταν ἐπάτησαν ἐπ’ αὐτοῦ, ἤκουσαν ὑπὸ τοὺς πόδας των

βοήν βαθεῖαν.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐκέλευσεν σιγὴν καὶ ἔθεσε τὸ οὖς ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἤκουσε φωνὰς

ἀρχαίων λαῶν,πολεμιστῶν καὶ βασιλέων λησμονημένων.

καὶ ἡ γῆ εἶπεν:

Πάντες ἐπάτησαν ἐπ’ ἐμοῦ και οὐδεὶς ἐμείνατο.

καὶ ὁ βασιλεὺς ἐσηκώθη σιωπηλός.

καὶ ἐν σπηλαίῳ σκοτεινῷ εὗρεν ἄνδρα γέροντα, καθήμενον πρὸ λίμνης ἀκίνητου.καὶ ὁ γέρων εἶπεν:

Φυλάττω τὴν λήθην.

μαὶ ὁ βασιλεὺς ἠρώτησεν·

Διὰ τί ἡ λήθη χρειάζεται φύλακα;

καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων:

Διότι ἂν ἀποξηρανθῇ,οἱ ἄνθρωποι θὰ συντριβῶσιν ὑπὸ τοῦ βάρους τής μνημης.

καὶ ὅτε ὁ βασιλεὺς ἔφθασε εἰς πέλαγος ἀπέραντον,ἰδοὺ ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ τὰ ὕδατα ἀνεσύρθησαν ὡς πέπλος, καὶ ἐφάνη ὁ βυθὸς γυμνός.

καὶ εἶδον οἱ Μακεδόνες πλοῖα ἀρχαῖα πετρωμένα, ἄγκυρας ἐμπεπλεγμένας εἰς ὀστᾶ

μεγάλων κητῶν, καὶ ὁδὸν λιθίνην.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος εἶπεν:

Προχωρεῖτε

καὶ ἐβάδισαν ἐπὶ τοῦ βυθοῦ,αλλ’ ἐν τῷ μέσῳ τῆς διαβάσεως ἤρξατο ἡ θάλασσα νὰ ἐπιστρέφῃ βραδέως.

καὶ τοτε ὁ βασιλεὺς ἐσήκωσε τὸ δόρυ καὶ ἐχάραξε κύκλον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντός τοῦ κύκλου,

τὸ ὕδωρ οὐκ ερρευσεν.

καὶ ὅτε ἐξῆλθον,ἡ θάλασσα εκαλυψε πάλιν τὰ πάντα.

καὶ ἐν παλατίῳ ἐρημωμένῳ εὗρε κάτοπτρον μέγα.καὶ ὅταν ἐστάθη ἔμπροσθεν αὐτοῦ, οὐκ

εἶδε τὸ πρόσωπόν του ὡς ἦτο,ἀλλὰ άγνωστον ἄνδρα ἄνευ στέμματος.

καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἤγγισε τὸν καθρέπτην.καὶ ὁ ἄλλος Ἀλέξανδρος ἐντός τοῦ υαλου ἤγγισε

ὁμοίως.

καὶ ἤκουσε φωνήν·

Οὗτος εἶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν ἦς ἂν μὴ ἐδίψας διὰ δοξαν

καὶ ὁ βασιλεὺς ἐστράφη καὶ ἐξῆλθεν σιωπηλος.

καὶ ἐπλησίασαν πόλιν μεγάλην·,ἀλλ’ ὅταν ἔφθασαν, ἡ πόλις ἦτο ἄλλη ἀπὸ ἐκεῖνην ἣν ἔβλεπον

ἐξ ἀποστάσεως. καὶ ὅταν ἀπεμακρύνοντο, πάλιν ἤλλασσεν.

καὶ ἔμαθον ὅτι ἡ πόλις ἐκινείτο καθ’ ἑκάστην ἡμέραν,ἵνα οὐδεὶς πολιορκήσῃ αὐτήν.

καὶ εἶπεν ὁ Ἀλέξανδρος·

Εχθρὸς οδός οὐχὶ ὁ ἰσχυρός,ἀλλ’ ὁ ἀσύλληπτος.

καὶ οὐκ ἐπεχείρησε νὰ καταλάβῃ αυτην.

μετὰ ταῦτα μετακινεί και ἐν πλατεια ερήμω εὗρεν δένδρον μέγα καρπών αργυρων.καὶ

ἤκουσεν φωνὴν ἐκ τῶν φύλλων:

Ἀλέξανδρε,τί ζητεῖς ἔτι; τὴν γῆν ἐκυρίευσας.

καὶ δεν ἐταράχθη ὁ βασιλεὺς και είπεν:

Ζητώ το άκρον.

καὶ τὸ δένδρον σειων τὰ κλαδιά ερριξεν καρπόν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἀλεξάνδρου.καὶ

ὁ βασιλεὺς ἔφαγεν αὐτόν,και ητο καρπὸς πικρὸς καὶ γλυκὺς.καὶ εἶδεν ὄραμα:

εαυτόν νεκρον εις ξένην γην.

καὶ ὅτε ἐξύπνησεν ἐκ τοῦ ὁράματος,αυτό εκρατει μυστικόν.

καὶ ἐπεθύμει τι κρύπτεται ὑπὸ τὰ ὕδατα.καὶ ἐπροσταξεν νὰ κατασκευάσωσι υάλινον

κλωβὸν σφαιρικόν,

καὶ ἐκάθισεν ἐντός αὐτοῦ ὁ βασιλεύς,κρατῶν λύχνον,

ὃν ἐβύθισαν εἰς τὸν μελαναν πόντον.

καὶ εἶδεν εντός ἰχθεις ὡς ἵππους και το είδος και μεγεθος,καὶ ὄφεις θαλασσίους,καὶ

πόλιν βυθισμένην.

καὶ μία μορφὴ ὡς γυνὴ ἡμίθεος ἐπλησίασεν αυτον καὶ εἶπεν:

-Οὐδὲν ἀνήκει εἰς σὲ ἐνταῦθα,βασιλευ.

καὶ ἀνέβη ὁ Ἀλέξανδρος εἰς τὴν ἐπιφάνειαν σιωπηλός.

καὶ τοτε ἐστράφη πάλιν πρὸς Βαβυλῶνα,

καὶ ἐν νυκτὶ υψηλού πυρετοῦ ομιλησεν πρὸς τοὺς φίλους του;

Οὐκ ἔστι μέγας ὁ κατακτῶν τὴν γῆν.

καὶ ὅτε ἐτελεύτησεν,ἡ γῆ ἐσείσθη.

.

.

.