.
.
painting
χνκουβελης cncouvelis
η εξέλιξη ενός ερωτα
Εξω ομίχλη,
Μπήκε στο μπαρ,
γυριζε από ένα δείπνο όπου είχε βαρεθεί τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν ο ένας τον άλλον.
Είδε,μέσα στο μισοσκοταδο,μια γυναίκα να κάθεται μόνη και να γράφει.
-Επιτρεπεται; τής είπε.
Η γυναίκα τον κοίταξε.
-Καθίστε,τού είπε.
Κάθησε απέναντι της.Ηταν ομορφη.
-Τι γράφετε;ρώτησε.
-Ένα ποίημα.Γιατί ρωτάτε;
Εκείνος χαμογέλασε.
-Για να αρχίσουμε από κάτι να συζηταμε.
Η γυναίκα έκλεισε το τετράδιο.
-Είστε ποιήτρια;
-Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ.
-Και όταν ξαπλωνετε;
-Τότε είμαι γυναίκα.
Γέλασε.Σηκωθηκε και κάθησε δίπλα της.
-Αυτό είναι επικίνδυνο,της είπε.
-Για ποιον;
-Για μένα.
Του είπε το όνομα της.
Από τότε άρχισαν τις συναντήσεις.
Στο θέατρο.
Στη βιβλιοθήκη.
Στη θάλασσα.
Στη νύχτα.
-Πάμε στο σπίτι μου; της είπε.
-Όχι.Εκεί ξέρω τι θα συμβεί.
Αυτό ακριβώς τον γοήτευε.
Τη νύχτα τον έπαιρνε τηλέφωνο.
-Γιατί γράφετε ποιήματα;
τη ρώτησε.
-Για τον ίδιο λόγο που εσύ ερωτεύεσαι,τού απάντησε.
-Και τι είναι ο έρωτας;
-Μια προσωρινή κατάργηση της μοναξιάς.
-Εγώ πιστεύω ότι ο έρωτας είναι ελευθερία.
-Όχι.Ο έρωτας είναι η στιγμή που δύο άνθρωποι δέχονται να περιορίσουν την ελευθερία τους.
Μια αλλά νύχτα,-ερχομαι τώρα σπίτι σου,τού είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.
Περίμενε.
Χτυπησε την πόρτα,της άνοιξε,την αγκάλιασε,πήγαν στη κρεβατοκάμαρα,εκείνη γδυθηκε,ξάπλωσε στο κρεβάτι,τον κοίταξε,-εισαι ερωτευμένος;,τον ρώτησε,
την φίλησε στο στόμα.
Την άλλη μέρα έγραψε στο τετράδιό της.
κρατώ το χερι σου
κι έτσι ξέρω
ότι υπαρχεις
τόσος κόσμος
για να χωρέσουν
δύο ανθρωποι
Πήγαν στο καφέ.
-Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει,είπε εκείνος.
-Εγω πιστεύω,είπε εκείνη,ότι η ζωή είναι αυτό που μένει αφού αυτό που συνέβη έχει τελειώσει.
Την κοίταξε.
-Μπορεί να κοιμηθείς με έναν άνθρωπο,τού είπε,και να τον ξεχάσεις. Μπορεί όμως να τον κοιτάξεις μία φορά και να τον θυμάσαι για όλη σου τη ζωή.
Τη νύχτα μετά τον έρωτα της είπε:
-Εσύ θέλεις να κάνεις τον έρωτα αιώνιο.
-Κι εσύ θέλεις να τον κάνεις άπειρο.
-Ποια είναι η διαφορά;
-Η αιωνιότητα είναι ένας άνθρωπος.
-Και το άπειρο;
-Πολλοί άνθρωποι.
Τον κοίταξε.
Εκείνος έλειψε τρεις ημέρες.
Όταν επέστρεψε,εκείνη δεν τον ρώτησε πού ήταν.
-Δεν θα με ρωτήσεις;
-Όχι.
-Φοβάσαι ότι θα σε εγκαταλείψω;
-Όχι.
-Τότε;
-Φοβάμαι ότι αν μείνεις θα είσαι απών.
Μετά από ένα μήνα χώρισαν .
Δεν υπήρξε δράμα,ούτε φωνές,κατάλαβαν ότι ο χρόνος τους τελείωσε.
Συναντήθηκαν στο ίδιο μπαρ όπου είχαν γνωριστεί.
-Αυριο θα φύγω,της είπε.
-Θα ξανάρθεις;ρώτησε εκείνη.
-Ναι.Και θέλω να έρθεις μαζί μου.
-Όχι.
-Γιατί;
-Επειδή τότε θα πάψω να είμαι αυτή που αγάπησες.
-Και τι θα γίνεις;
-Η γυναίκα που θα έπρεπε να γινω για να μείνω μαζί σου.
-Καταλαβαινω,της είπε.
Την φίλησε.
Εκείνος εφυγε.
Έξω ομιχλη.
Εκείνη έμεινε,άνοιξε το τετράδιο της και έγραψε.
δεν θέλω να γίνω
η ανάμνηση μου
αιωνια
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου