.8- χνκουβελης cncouvelis Ποιητική Poetica

 .

.8-

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

painting

χνκουβελης cncouvelis

Ποιητική Poetica

ΑΝΕΙΚΟΝΙΚΗ   ΠΟΙΗΣΗ

Οι αποικιες των μελισσων στα

..........................................ανθη , που

...............................................κατεβαινουν στη

...........................................................θαλασσα

.

.........................στα πετρωδη των ορεων Λυδοι

.........................κονταριστες και πελταστες πληθος.

.

.

.

.

.........................ο Ατρει'δης στο γυρισμο βρη-

.........................κε την κουριδιη αλοχο στο

.........................κρεβατι αγκαλιασμενη και τοτε

.........................ξεπληρωνε τη μανιτα των

.........................Μυρμιδονων..................Συρειε

.............................λαμπροτατε του Στερεωματος

.

.............................τελευτη-

...........σεις της ορθρινης α' Λειτουργιας της Γλωσσας

...........εισακουσαμεν :

.

.

...............Εγω , συν αλλους πολλους..............οι μυθοι πολ-

...............................................λους εξαπατουν........γλωσ-

.

.

.

..........................................................σα...............γλωσ-

ναι μα τοδε σκηπτρον,τον μεν ου.............σα...............γλωσ-

ποτε φυλλα και οζους φυσει,επει-

δη πρωτα τομην εν ορεσσι λελοι-

πεν,ουδ' αναθηλησει. περι γαρ 'ρα

ε χαλκος ελεψε φυλλα τε φλοιον .

...........................................................σα...............γλωσ-

.

.

...........................................................σα...............γλωσ-

...........................................................σα...............γλωσ-

...........................................................σα

.

-

.

......τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων

.

.

-

.

......τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων

.

.

...............................εκεινον τον εκαψε ο ηλιος την ωρα της

...............................γεωργιας

...............................εκεινος στην εκστρατεια.........δεν επεσ-

...............................τρεψε,το κυπαρισσι,που φυτεψαν δεν φυ-

...............................τρωνε την καταγωγη των ριζων του απο

...............................τα μαλλια του.............................τα εργα των

...........................................................ημερων θλιψη η' χαρα

.

.

.

.

.

.

.................στα υστερα ηλθε η δικη.

.

.

.

.

.

η  βελανιδια  περιε-

κλεισε παντα τα αλο-

γα,αργοτερα χαλκη-

νε τον καλπασμο τους

.

.

.

Εδω , ο νεοιδρυθης ναισκος   εγκαινιασθει με την εσπερινην

γ' Λειτουργια της Γλωσσας

.

-

.

..............λεγει,ο Ποιητης : την εκπαιδευ-

.......................ση του την εμπιστευτηκαν

.......................στον πιο αγραμματο,που ση-

.......................κωνει η γη.Εκεινος δεν του

.......................διδαξε τα φερσιματα των

.......................θηλυκων τις μερες της γονιμο-

.......................τητας .Εκεινος δεν του εδειξε

.......................το δισκο,που την γεννα του

.......................ονομαζουν ανατολη και το χα-

.......................μο του δυση.Εκεινος δεν

.......................του μετεδωσε τις πραξεις της

.......................μετατροπης του σιταριου,ουτε

.......................του κρασιου.Εκεινος δεν διε-

.......................πραξε μπροστα του κανενα

.......................εγκλημα.Εκεινος πεθανε χω-

.......................ρις να τον σπουδασει τιποτα.

.

.

.

.

ετσι εψαλλαν στους..................εκεινα,που αναμοχλευε

λαους , για τους μια-................το κυμα εχασαν τη τρα-

ρους , για τους εξο-.................χυτητα,τους ανοιγαν τρυ-

χοτερους , στις κεφαλες............πες περνουσαν σχοινια και

των ορνιθες σκωληκο-..............τα κρεμουσαν στους λαιμους

φαγιαζουν , δολοπλοκοι............των,ιδιως τα κεχρωσμενα

.

.

.

Αυτα διαδραματισθηκαν μεσουσης της εσπερινης

ιγ' Λειτουργιας της Γλωσσας

.

-

.

........επι πλειστον δε και αριστοι εισιν ους αν οι θεοι φιλωσιν

.

.

........επι των ημερων του τα γεννη των ανθρω-

........πων εμακαριζαν στη γη , επι πλειστον δε δικαιοι και αριστοι.

.

.

.

........ους ου αν οι θεοι φιλωσιν αναμειχθηκαν με παντα τα

....... αισχρα

.

.

.

εσυναχθηκαν να συλλειτουργηθουν.........στην μεταμεσημ-

.

.

.

.

.

.

.

.

βρινην  ογδοην   Λειτουργια  της  Γλωσσας ψαλλεται:

.

.

...'' επι πλειστον δε και αριστοι εισιν ους αν οι θεοι φιλωσιν

.....επι το κακον δε . επικρεμαται θανατος................το γαρ

.....γεγενημενον ουκετ ' αγεννητον γεννηται.................... ''

.

-

.

αρχιζομενης της μεσημβρινης β' Λειτουργιας της Γλωσσας

.

Παρα τον Συναξαριστη Αναγιγνωσκομεν:

.

.

...στον τοπο εκεινο εμαρτυρησαν οι Δεκα Μαρτυρες...............στα

...βασανιστηρια των ειδωλολατρων...να προσκυνησουν τις πετρες

...ειδωλα παραστημενα.......να λατρευουν μοσχαρια στεφανωμενα

...στεφανους κληματων.......εξη χρονια εγκλεισμενοι.............320

...σκαλοπατια στη γης η φυλακη.............................χωρις νερο και

...φαγητο...............τις νυχτες αγγελος ουρανοθεν τους εξεδιψουσε

...με αγιασμα και μανα , το ασπρο ψωμι.

.

.

...[Παρακειμενα εκτεινονταν η πολη με εννιακοσιους εννενηντα

...χιλιαδες αμαρτωλες ψυχες , ακολαστες ετρεχαν στις ξαδερφες,

...στις αδερφες και στις γυναικες των αδερφων..............σαραντα

...μερονυχτα εριχναν με τις σταμνες οι αγγελοι νερο απο τον ου-

...ρανο,η γης καταπνιγηκε και το υδωρ αναρριχηθηκε ως το μεσον

...γης και ουρανου]

.

.

...Τη νυχτα ξημερωνοντας τη μερα του αποκεφαλισμου.....επειδη

...εδειλιασαν την δοκιμασιαν αγγελος αυστηρος τους επεπληξεν.

...πως ειναι θελημα να γινει και πως ευθυς θα τους επικολληθουν

...τα τεμνομενα κεφαλια στις πλατες . Εκεινο εγενετο...Εις το μερος

...του μαρτυριου ανθρωπος θρησκος εφυτευσε πλατανο ξυλο και

...ανεφυεσσε ελιδιον με φλοιον θαυματουργον εις των τυφλων τα

...ομματα,εις των παραλυτικων τους ποδας,βραζοντας τον φλοι-

...ισκον με φυλλα ομου εποιουν αληφην λιβανωτην,με αυτην επα-

...ληφαν τα σβησμενα ματια και ανεβλεπον, περιτριγυριζοντας

...τρεις  απο  ανατολης  νοτου  δυσεως  βορεως  το   ελιδιον,

...[τα ξυλα των αρρωστων αναρτωμενα στους κλαδους],ανεσκιρ-

...τουν τρεχοντας σα λαγουδια αρτιγεννητα και μοσχιδια γαλακτι-

...ζοντα.Πληθος τυφλωμενων και παραλυτικων εγιατρευθησαν

...αμετρητα .Οταν οι ανθρωποι αμαρτησαν,εχαθη το ελιδιον απο

...προσωπου της γης.

.

.

Κι αλλα της Γλωσσας Ατελευτητα

...................................................................α] οι ξενικοι

....αντρες φιλοξενουμενοι απαγορευετο να ξενυχτησουν στα οι-

....κηματα των για το φοβο να πουτανευσουν οι γυναικες

-

....................................................................β]διεμενε ολες τις

....εποχες στο σπηλαιο , τρεφονταν ψηνοντας βελανιδια και βοσκου-

....σε χορτα,που βοσκηζουν τα θηρια.

.

....................................................................γ]Τον καιρο των χειμα-

....διων , εξη μηνες οι αντρες δεν ζυγωναν γυναικα και στο ξανοιγμα

....του καιρου , σαν τραγια,που βαρβατιζουν στις κατσικες,τις γκαστρωναν

.

.....................................................................δ]Το κλαρινο και η φλο-

....γερα ειναι οργανα , που μελωδιζονται οι αγγελοι............το βιολι ειναι

....οργανο του ζερβουηλ ,κατα τα λεγομενα

.

......................................................................ε]τρια μερονυχτα τις

....διακορευαν αναισχυντοι αναξιοι να ονομαζονται αντρες ξεπεζευ-

....οντας ο ενας μετα τον αλλον και εκεινες οι δυο μουγκριζαν σαν

....μοσχαρινες στον μακελαρη,επειτα απετμησαν συριζα τις γλωσσες

....των να μην μαρτυρισουν .

.

.

στα μερη της Αιγυπτου ειχε διαπραξει ανομηματα,

μετανιωσε πικρα κι αφου περιπλανηθηκε πενης και

ταλαιπωρος ξενεριστηκε ναυαγος  στα παραλια

της Ακαρνανιας,αποσυρθηκε γυμνος και πληγιασμε-

νος στα μεσογεια,δεθηκε με ατσαλενιες αλυσιδες

στα ποδια και στα χερια να μην παραδωθει πλεον

στο κακο,με μακρυσμενα γενια μαλλια και νυχια

ανθρωποι της περιοχης,αγαθοι χοιροτροφοι,τον

ξαντικρυσαν κι ως τον πηραν για αγριο θηριο ,

απεστηλαν κουστωδια τοξαριστων και τον θανα-

τωσαν τον Αγιο Βαρβαρο.

.

.....Ιεροεργοντας στη γλωσσα απομονωσε το υφος του αν-

.....ειπωτου ανενδοιαστα.

.

.

......................................................................στ]αφησαν να τους φα-

..............................νε τα σκυλια,τα φωναγματα τα πηρε η νυχτα,για φο-

..............................βητρα των απογονων.

.

-

.

Την τεταρτη πρωινη λειτουργηθηκε

.

.

ακουομενη

η εβδομη Μικρη Λειτουργια της Γλωσσας...μια των ορχηστριδων

..............................................η καλλιστη..................τα νερα της

......................................θαλασσας διεσχισαν ισχυρα βελη ψαριων

.

......................................τα περιττα πραγματα σιγα -σιγα   απε-

......................................βαλε,εγινε ο απλουστερος των ανθρω-

......................................πων,

.

.....................................Δεν τον ενοχλουσαν οι συνεχως αναδυο-

.....................................μενες αντιφασεις η' αντιθεσεις,

.

.....................................εσιωπησε οταν διαισθανθηκε πως η Με-

.....................................ρικη  Οργανωση  ισοτροπει με  την  Με-

.....................................γαλη Οργανωση,

.

-

.

ο σωφρονεστερος των αν-..............ο μιαρωτατος των ανθρω-

θρωπων καλλιεργησε κληματα.........πων δεν εδωρησε τιποτα

κι οσα σταφυλια ασφυκτιου-...........στους ανθρωπους,παντα δι-

σαν στον ηλιο τα προσφερε............ψουσε στα καυματα της με-

στο τραπεζι απλοχεραρας ..............κι εζησε στις οδυνες

.

.

Την Τριτη Ημερα της Εβδομαδος ακουγονται Υμνοι

απο την Πρωτη Λειτουργια της Γλωσσας.

.

.

.

ποιος πονος και..........κακομοιρε μην δεν......τεταρτο ηλθε ετος το

ποιος καημος τον........σου αρμοζε γυναικα....παιδι ξεσκοληνε,η

εφερε στους ενα-.......παιδοτροφα και τω-.....μηλιτσα εφυρανε κι αν

λιους καμπους των.....ρα σε νοστιμιζεται.......ταχια δεν φαινεις λογια-

δελφινιων.................ο μαυροκορακας..........με για πεθαμενη

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Γλωσσα , Τεχνη των Παντων.

.

.

.

.

.

Αει

.

.

.

Εκ νοησεις

υπερκυβικη ενοραση νερου

σε υπεροπτικη επιφάνεια κρινων

χρωματικη εφελκυουσα γραμματική ανθους

στη νοητική διαύγεια μελισσας

η έκρυθμη πολλαπλοτητα σωματικής ρωγμης

ανιοντος χρονου

ένοπλης υπερτονισμενης επαναστασης αορατου λςξεων

προοπτική ενδυναμης ηχηρης συμμετριας

μια ακροτητα φωτισμενου τοπιου θαλασσας

υπερδιπλασιασμενης ορμής αγχιβαθους δαχτυλου

αφή υπερουσια υπερενδοξη

λιτότητα ρυθμικη

Χαιρε η ταχυτης Αισθησεων

Χαιρε η ευαισθησια πράσινων δεντρων

με φθογγισμους πορτοκαλιού εξισώνεται η διαφάνεια κοχυλιου

υπερτολμη απειροτητα

Χαιρε η αφή της ορτανσιας στο λαιμό του κυκνου

λευκοφορα αρμονική εκτιναξη πρωινου

σε ασβέστη η ώρα της πεταλούδας κίτρινος

ευέλικτος ακροβατης

κύκλος ευθυτενής ορθοπλωρων πουλιων

και ημισφαιρικοι λόφοι κυματιστοι

φωτεινά ημιτονια καθαρού αερα

Χαιρε χλωρό χόρτο βουνών

ασπαρτο αεικινητο θρόισμα ψαριού

σε ροδιού κόκκινο φούσκωμα

η εντελης φυλλοροη πρώτων αριθμων ο κοσμος

η' ατελης ψίθυρος ιδεων

Χαιρε τα Πρώτα Ελάχιστα των Ανθρωπων

ο ερεθισμος της επιδερμίδας της άγριας μεντας

η μυρωδικη φωνή απλετος

ισομετρος κελαηδισμος ερωτηματων

Χαιρε η Δίεση του Αβεβαιου

το πράσινο φύλλο του Είναι η' του Μη Ειναι

η ατέρμονη πίεση του χρονου

στο χρυσό στάχυ του ηλιου

η ελάχιστη χειρονομια

.

.

.

ο Φιλοκτητης

Λήμνου..

βροτος..

Νεοπτόλεμε..

νόσοῳ καταστάζοντα ..πόδα

νευροσπαδὴς ἄτρακτος

εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,

ἐμηχανώμην

πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τό τ᾽ ἐλπίδων

ἄπιστον οἰκούρημα παρόντα καὶ ξυνωφελο στρατηλάται.

ἀλλ᾽ εὐγενὴς[1]

χαραζε με σκληρο μεταλλο τις ελληνικες λεξεις στις πετρες

ολο το νησι το γεμισε μ'αυτες τις επιγραφες

ενιωθε λιγοτερη τη μοναξια και τη πικρα παρατημενος απο τους συντροφους

δεκα χρονια εκανε αυτο

η σκια του παραμορφομενη στο γυμνο τοπιο του βαραινε τις μερες

ηξερε πως καποια στιγμη θα του ζητησουν το τοξο και τα δηληριασμενα βελη

θα τον παρακαλεσουν θα τον προσφωνησουν Ελληνα θα του τονισουν το χρεος του

θα τον δελεασουν με το μεγα κλεος του ηρωα

κι αν ενδωσει δεν θα'ναι γι' αυτες τις ματαιοδοξιες

αλλα επειδη κουραστηκε να θελει την εκδικηση τοσα χρονια

τα γραμματα στις πετρες πολυ περισσοτερο τον ενδιαφερουν

εκει σταζει το πυον απ'τις πληγες του και στο νησι συνεχεια φυσαει

και δεν μυριζουν

συνειθισε πλεον

ας κερδισουν αυτοι δεν τον νοιαζει

σε καθε εναν αρμοζει η δυσωδια του

Υβρις Ατις Νεμεσις Τισις

σημειωσεις:

-1-Φιλοκτητης του Σοφοκλη

.

.

.

Αντιστηξεις

Τι ζηταμε στο Σύνταγμα πρωινή ώρα;δεν απάντησα. Άκουσα,ειμαι βέβαιος.Μια πρόταση Ελευθερίας.

Είδα να κατεδαφιζουν υλικά ανθρώπων.Καποιος εδινε οδηγίες στους εργάτες. Ένας περίεργος στάθηκε και φωτογράφιζε το γεγονός. Θέαμα είναι,ακουσα μια φωνή δίπλα μου. Κι επαναλαμβανε:Θεαμα Πολιτισμού Είναι.Τονίζοντας μια μια τις λέξεις.Σαν τανκς ήτανε ο ήχος. Η' σαν εκρήξεις.Ενα παιδί από την μια άκρη της πλατείας μέχρι την άλλη μ'ενα κίτρινο ποδήλατο παιρνοντας φορά απογειώθηκε σαν αεροθουμενο προς την Μητροπολεως.Ξεφυγε η'θα επανερθει;

Τι ρωτάς;Μονο να ρωτάω θέλω.Ο φωτογράφος με μια χορευτική κίνηση σκόρπισε τις φωτογραφίες στον αέρα. Εκείνες έπεφταν αργά σαν αλεξίπτωτα.Μια τουρίστρια κολυμπούσε στο συντριβάνι.

Ψάρι είναι,δεν είναι ανθρωπος. Κάποιος φώναξε. Επειτα γελασε.Θα'ταν πολύ αστείο να'ταν άνθρωπος, σκέφτηκα. Αυτή την πρωινή ώρα στο Συνταγμα.

.

.

.

Καλυψω και Οδυσσεας

[σε στιχους της ραψωδιας ε' της Οδυσσειας του Ομηρου]

η πότνια νύμφη

τον βρηκε στ'ακρογυαλι δακρυσμενο

η νοσταλγια της πατριδας και το σπιτι του

τον βασανιζε κι αναστεναζε

και να'χει την ομορφη νυμφη τη νυχτα και να την απολαμβανει

δεν τον συγρατουσε σ'αυτο το νησι του Ιονιου

και τ'αλμυρα του δακρυα κυλουσαν ποταμι στην απεραντη

θαλασσα

[τὸν δ᾽ ἄρ᾽ ἐπ᾽ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον· οὐδέ ποτ᾽ ὄσσε

δακρυόφιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼν

νόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφη.

ἀλλ᾽ ἦ τοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃ

ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρ᾽ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ·

ἤματα δ᾽ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων

δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων

πόντον ἐπ᾽ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων]

κι εκεινη η ομορφομαλλουσα του'πε αυτα τα φτερωτα λογια

κανενας δεν σε κρατα αν εσυ δεν το θελεις

ουτε τα καλλη γυναικας ουτε τα μεθυστικα αρωματα

και τα αραχνουφαντα ρουχα και τ'ασπρα μπρατσα της

που τις νυχτες σε κλεινουν

ουτε οι ηχοι των κρυσταλλινων νερων

ελα,και φκιαξε γερη βαρκα να γυρισεις σωος στο σπιτι σου

κι εγω θα σου βαλω νερο να ξεδιψαζεις και φαι να'χεις  να τρως

κι ακομα και κοκκινο δυνατο κρασι να ευφρανθεις

να δυναμωσεις γιατι με τη θαλασσα μεγαλο αγωνα θα'χεις

και ρουχα θα σου'χω ν'αλλαξεις σαν θα βραχεις

κι ανεμος θα σε σπρωχνει ευνοικος στα δικα σου μερη

και τ'αστρα στον ουρανο θα δειξω να σ'οδηγησουν αλανθαστα

οπως παντα βοηθουν τους ναυτικους

["κάμμορε, μή μοι ἔτ᾽ ἐνθάδ᾽ ὀδύρεο, μηδέ τοι αἰὼν

φθινέτω· ἤδη γάρ σε μάλα πρόφρασσ᾽ ἀποπέμψω.

ἀλλ᾽ ἄγε δούρατα μακρὰ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκῷ

εὐρεῖαν σχεδίην· ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπ᾽ αὐτῆς

ὑψοῦ, ὥς σε φέρῃσιν ἐπ᾽ ἠεροειδέα πόντον.

αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρὸν

ἐνθήσω μενοεικέ᾽, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι,

εἵματά τ᾽ ἀμφιέσω· πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν,

ὥς κε μάλ᾽ ἀσκηθὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι,]

.

.

.

Εκφρασεις Ελληνικης Μεταφυσικης

αρχαικο το μειδιαμα των νερων 

και η προοπτικη των ρηματων

το ελαχιστο κληρονομησε απ'τη μερια 

των κρινων

χωρις την αοριστη μνημη 

των βραχων

η ενοπλη περιεργεια 

του φθινοπωρου

απ'την κλεψυδρα ακουσαμε 

τον ηχο της αμμου

και μετα στη λαμψη των πηλινης μορφης 

ρωτησε

ελεγε:''η σοφια ειναι πεταγμα 

γλαρου''

πρασινο βουνο στο πλαγιασμα 

του ηλιου

θεα ουρανου απ'το παραθυρο

και τα πρωινα  ξυπνουν οι κυκνοι λευκοτατοι 

στους καθρεφτες

στη θαλασσα τελειωσε η χορογραφια 

των ροδων

το νησι υψωθηκε σε πτηση 

πουλιου

λυγιζε το φως στον ανεμο 

με επαναλαμβανομενο ρυθμο

μιμηθηκε η περκα το κυμα 

ανθη γεματο

το κοντακιο της ρητορειας με διαφανο ενδυμα 

νομοθετει

η χλοη που υφανε λιθογραφηματα 

υφους ταπεινων

για ενα χρονο φυτευε δεντρα και καλλιεργουσε φυτα 

μνημονευοντας τους γεωργους

μια μεταφυσικη Πολιτεια δινει την ερμηνεια της Λογοτεχνιας 

των Ασυμπτωτων

αντιγραφηκαν οι Κωδικες των Νομων του Λευκου 

στη Γεωμετρια

μη ξεστομισεις πονηρο η'αισχρο λογο τωρα που η παπαρουνα 

χτενιζεται στον ανεμο

.

.

.

Έκρηξη ΕνΣτάσεων

Εγω

με νομίσματα φαλλων λεξεων

Αντρέα Εμπειρικου

πλουτιζω

Εσεις

μου χρωστατε Επαναστασεις

που δεν θέλω να μου αποπληρωσετε

.

.

.

Διδώ

στη Παλαιά Τυρο είχαμε ένα κηπο με πολλά καρποφορα δέντρα,εκει τα ζεστα μεσημέρια καθόμουν σε μια αιώρα κάτω απ'τον ίσκιο ενός μεγάλου πλατυφυλλου δέντρου, ο πατέρας μου είχε αγοράσει ένα παγώνι, απέναντι έβλεπα τα δυο νησιά της Νέας Πόλης, με πλοιάριο πηγαίναμε για ψώνια στα εμπορικά της, είχε φαρδεις λεωφορους και μοντέρνα κτιρια,δεν ήταν όπως εδώ σαν λαβύρινθος,ολοενα στριφογυριστα δρομάκια και χαμηλά πλινθοκτιστα σπιτακια,εμεις παρ'ολ'αυτα επιμεναμε να μενουμε στη παλιά πόλη, σε κάθε άνθρωπο. ταιριάζει η πόλη του, έλεγε ο πατέρας, εγώ βέβαια ζήλευα τις κοπέλες που ζούσαν εκεί, ήταν πιο ελεύθερες,ντυνοντουσαν με τη μοδα ,πήγαιναν στα ωδεία,στα χοροδιδασκαλεια, στα θεατρα,ο πατέρας μου υποσχέθηκε όταν θα μεγαλωσω να μου αγοράσει ένα.ωραιο και μοντερνο σπίτι εκεί, θυμάμαι πως χάρηκα πολύ, τότε έκανα πολλα όνειρα για το μελλον μετά άλλαξαν τα πράγματα, πολιτικά και στρατιωτικά,ο πατερας ήταν πολύ ανήσυχος,καθονταν.κλεισμενος.μεσα στο σπίτι. και διάβαζε εφημεριδες τι κατάσταση κι αυτη σχολίαζε, δεν ξέρεις πια τι θα συμβει,τοτε άκουσα για τους Ελληνες, πως πριν ήταν κάποιος Πτολεμαιος μετά καποιος Αντιγονος μετά. ξανά ο Πτολεμαιος. κι έπειτα ενας Δημητριος Πολιορκητης, ύστερα ηρθαν οι Σελευκιδες,μ'αυτους σε αιγλη μας ξεπερνούσε μόνο η Αλεξανδρεια και τώρα πολύ σοβαρα,λεει,κινδυνεύουμε απ'τους Ρωμαιους,

σταματησε,βυθιστηκε για αρκετή ώρα στις σκέψεις της,

κυριως στα γεγονότα που έζησε, όταν συνήλθε τον κοίταξε μέσα στα μάτια. και χαμογέλασε, εσύ μην ανησυχείς, του είπε, αύριο κιόλας ξημερωνοντας μπορεις να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς την Ιταλια,εγω δεν έχω την δύναμη να σ'εμποδίσω, έλα τώρα κοιμησου πρέπει να ξεκουραστεις,αρκετα σε ζάλισα με την φλυαρια μου,μη φοβάσαι η μνήμη μου δεν είναι επικινδυνη,

σηκώθηκε να σβήσει το φως, κι ας μη χωράει, την άκουσε να λέει και να γελάει, ούτε σ"ενα τομάρι βοδιου

.

.

.

Αυτα ακουστηκαν εδω

σε κηπο καρποφορων δεντρων μετρα τις εισπραξεις του

με μονεδα πυγολαμπιδων

ξεσπασε η ψυχη του με Θεωρηματα Υπερβολικης Γεωμετριας

επιδεξιες πτησεις γλαρων εξισορροπουσαν την λευκοτητα

ο λοφος και λιγοστα δεντρα

προσωπεια κορυδαλλων κρεμασμενα στις ελιες.

ρωτησε για τα αινιγματα των κοχυλιων

πληθος οστρακων σχηματιζε το προσωπο τους

σχηματα πουλιων και

αντικατοπτρισμοι νερων στο λευκο.

ετρεξαν πισω απο μια πεταλουδα να την πιασουν

μεσα στο φως

τωρα τα φυλλα της ελιας ξεφυλλιζει ο ηλιος

ο καθρεφτης δεχτηκε τη φωνη τους

απεναντι απ'το λοφο ανηφοριζε το φεγγαρι

με ελαχιστα λογια αυτοι οι ανθρωποι ντυνουν

τα συναισθηματα τους

στα ερωτηματα μας το βουνο αντηχουσε με σιωπη

Ο Godel σε σταση προσωπογραφιας συνομιλει με τον Πλατωνα

Θεμα:''Η Προοπτικη της Μη-Πληροτητας των Ιδεων''

στην Ομηρου Οδυσσεια

βρηκαμε τα σχηματα των ψαριων στα διχτυα μας

εδειξε γυρω

τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως.

σκορπισε λογους αγαθους κι ωφελησε πολλαπλα

χωρις να δεχθει ανταμοιβη

συνομιλησε με τα πουλια,

αυτο φαινεται απ'το πως προφερει τις λεξεις  στη φωνη του

μια γεωμετρια του ελαχιστου η θαλασσα με την αρμυρα της μεταφυσικης

ενρινος ανεμος τον εφτανε

η φωνη η φωνη η φωνη

στο φως ειμαστε πιο φωτεινοι στη διαιρεση του σωματος

και δειχνοντας μας το τοπιο ,τη θαλασσα ,τα δεντρα και τα πουλια ,

τον ακουσαμε να λεει:

''να τα μοιρασεται ολα αυτα δικαια''

Αυτα ακουστηκαν εδω

.

.

.

In utopia

Color 4th dimension Time

Here and there ellipsis events

Noone World History

Money voices in exchange

Manless Barbary

Pass anti words

Nowhere

Whitehands whore waste land

West go west

In corruption infinity

The DNA of Idiotcracy

Mindnessless Civilization

The sir Ciceron wrote

Ave Circling Pax Romana

.

.

.

Η ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕΣ

απ'το δυτικο μεγαλο παραθυρο εβλεπε περα τον αργολικο καμπο να διαλυεται

ενδοξος στο διαχυτο φως

τα καρπουζια αυτη την εποχη εσκαγαν ορμητικα κοκκινα μεσα στον ζεστο ηλιο

το σωμα της δροσιζε ενα απαλο αερακι και τ'αρωματιζε ηδονικα περνοντας μεσα

απ'τις ανθισμενες λεμονιες

αυτη ηταν γηινη,ηθελε να ζησει ησυχα,να ειναι ηρεμη,μια ζωη κανονικη

η κιτρινη πεταλουδα π'απλωνει και μαζευει χορευτικα τη σκια της στα νερα

μεσα στα μισοβυθισμενα νουφαρα

ο αρραβωνιαστικος της ειχε τουριστικο καταστημα στο Ναυπλιο ''ΟΙ ΑΤΡΕΙΔΕΣ''

πουλουσε greek souvenirs χαλκινα και μπρουτζινα αγαλματακια στους τουριστες

που επισκεπτονταν το θεατρο στην Επιδαυρο

θυμαται με τι μανια αγοραζαν τη μασκα του Αγαμεμνωνα μετα την παρασταση

των ''Χοηφορων' του Αισχυλου

μια μασκα,ενα κενο,μια ιδεοληψια

εκεινη τη μερα γυριζοντας σπιτι της ειπε με σιγουρη φωνη για πρωτη φορα

πως δεν νοιαζεται για την εκδικηση της ,δεν δινει δεκαρα και να μην την υπολογιζει

την μανα την αγαπαει,ο Αιγισθος εχει παλιες αλυτες διαφορες με τους Ατρειδες,

δεν θελει,της το τονισε φωναζοντας δυνατα πιανοντας το προσωπο της και

κοιτωντας την στα ματια βαθια μεσα,να μπλεχτει στο διχτυ της εξουσιας,

να την αφησει ησυχη,

εκεινη δεν αντεδρασε,δεν ειπε λεξη,εφυγε και κλειστηκε στη καμαρα της,

την ειδανε να βγαινει μετα απο πολλες ωρες,ειχε τα μαλλια τραβηγμενα δεμενα πισω

ελευθερο το μετωπο τα ματια μακιγιαρισμενα εντονα με γαλαζιο σκουρο μολυβι

φορουσε ενα στενο κοκκινο μακρυ φορεμα και μαυρα παπουτσια χωρις τακουνι

ποσο κομψη κι αγερωχη ηταν ποσο αταλαντευτη βαδιζε

χαθηκε μεσα στα δεντρα του κηπου

εκεινη ετοιμαζε τις βαλιτζες της ,καλεσε ταξι,θα πηγαινε στο Ναυπλιο,επρεπε να

ετοιμασουν το σπιτι που θα εμεναν μετα το γαμο,

σε λιγο ηρθε το ταξι,κορναρισε να κατεβει,

φευγοντας την ειδε ,η' της φανηκε να την ειδε,να φαινεται και να χανεται μεσα

στους κορμους των δεντρων

εκλεισε τα ματια και σκεφτηκε

αραγε σε ποια πραγματικοτητα υπαρχουμε κι ειμαστε τοσο ξεχωρισμενες;

ποιος εχει δικιο και ποιος αδικο;

και τι αληθεια συμβαινει;

.

.

.

Υποθέσεις

Υποθέτω ένα δέντρο π.χ μια ελια

κι ένα ημισφαιρικο λοφο

υπολογίζοντας με όρους Ρενε Καρτεσιου

πολλαπλασιαζω ως το απειρο

το αποτέλεσμα το εκλαμβανω πραγματικο

.

.

.

Εμβολιμα Πράξεων

λίγο μετά τον Καουφμαν στη Σταδιου

είδα εναν ανθρωπο

τότε πεταχτηκε μπροστά του ένα παιδί

και φωναξε

"μην τον πυροβολισεις"

μ'αιφνιδίασε το μεταλλο της φωνής του

"δεν τον βλέπεις;"συνέχισε"ειναι ο Ορεστης

η' εκείνος ο Φιλιππος χαμένος χρόνια

μέσα στα χαρτιά της Ιστοριας"

άκουσα βουητο μελισσών στον ουρανο

και τότε σκεφτηκα

ένα κενό η αιωνιοτητα

που πρέπει να το γεμισω

.

.

.

Το Νανουρισμα της Ιοκαστης

ο Οιδιποδας μια λέξη κενή ηχου το κοχύλι

αστράφτει στο τραπέζι διαθλωμενο στο ποτήρι

με το νερό

μέσα επεπλεαν τα μάτια τού σαν δίδυμα ψάρια

η Ιοκαστη κάθισε απέναντι στη καρέκλα

πλαισιωμενη από τον ορθογωνιο καθρέφτη

πίσω της

μπηκε στην αιθουσα ένας μουσικός και κάθισε

στο μεγαλο πιάνο

με γυρισμένη τη πλάτη

άρχισε να παίζει

η γυναίκα με φωνή σοπράνο τραγουδούσε ένα

νανούρισμα

ο άντρας τοποθέτησε τα μάτια στη θέση τους

στο πρόσωπο του άνοιξε μια εφημερίδα και

διάβαζε μεγαλοφωνα τα γεγονότα

που συνέβησαν

.

.

.

Υπερβολική Διαρυθμιση

γιατί το φως επιμένει

να ισορροπεί στο επικλινες του κρινου γιατι

άσπρη που είναι η επιδερμίδα των λέξεων γιατι

δίχτυ ψαριών επιπλέει στα φτερά γλαρών γιατι

με αόρατο ορατό είναι το νερο

γιατί η διαφάνεια καμπυλωνει τα δάχτυλα του αέρα

γιατί

η αιώρηση του είναι ειναι

.

.

.

Η ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΙΑΝΕΙΡΑΣ

Τραχινα.απογευμα.3 Οκτωβριου 2014.απο το παραθυρο ο καμπος με

τις ελιες.τρικυμισμενες απ'τον δυνατο αερα.περα η θαλασσα.ενα βαθυ

γαλαζιο κομματι της.δυο κυπαρισσια σαν ορθια σπαθια σχιζουν τον αερα.

ενα πουλι περασε.ακουσε τη κραυγη του.ο ηλιος δινει σκληρες σκιες στα

πραγματα.εδω στο δωματιο.η Δηιανειρα μπροστα στον καθρεφτη.βαφει

με κραγιον κοκκινο τα χειλη.κατακοκκινα.σαν να σταζουν αιμα η' δηλητηριο.

''καποτε τα ματια μου ηταν ομορφα'' σκεφτεται.κοιταζει τα ματια της.''τωρα

θελω να τα κλεισω''.με ενα μαυρο μολυβι τα περιγραφει εντονα.''μασκα

εκδικισης η' ταπεινωσης''.ησυχια στο σπιτι.ο Υλος ελειπε.''τα παιδια μεγα-

λωνουν γρηγορα και θελουν να φυγουν.δεν τα χωραει το σπιτι.ο τοπος

τους φαινεται μικρος.μιζερος.ουτε ενδιαφερονται για τους μεγαλυτερους.

για τη μανα.η ζωη εχει τους δικους της κανονες.ειναι αδυνατο να τους

αλλαξεις''.πλησιαζει το προσωπο της στον καθρεφτη.''δυο καινουργιες

ρυτιδες.''τις αγγιζει.''χθες σχεδον δεν υπηρχαν.πως μαζευεται το δερμα

και διπλωνει''.πηρε την ενυδατικη κρεμα .με τα δακτυλα την απλωσε στον

λαιμο.''λαιμος κυκνου''.λαιμος κυκνου'' επανελαβε.τραγουδιστα.και γελασε

πολυ δυνατα.σαν να ραγισε ο καθρεφτης απο τη δονηση.θολωσε.''οταν ει-

μαστε νεοι ακουμε ομορφα λογια.που τα πιστευουμε.σαν διχτυ.παγιδα.μας

πιανουν.ελαφρες ανεμελες πεταλουδες.στις προσδοκιες τους.για ευτυχια''.

χαμογελασε.''γιατι τοση ερημια.γυρω μου.τοση μοναξια.σαν ολα,ανθρωποι

και πραγματα ,να αναχωρησαν.για παντα.κι ουτε που το καταλαβαινεις πως

μενεις μονος.ανεπαισθητα.σκιες μνημης.περιεργο ειναι πως εμειναν εδω

ετουτα τα λιγοστα.κι ο καθρεφτης;τι δειχνει ο καθρεφτης;μια γερασμενη γυναικα.ανισχυρη.ανημπορη.αδυνατη''.σταματησε .της φανηκε πως ακουσε

το γελιο της υπηρετριας στο διπλανο δωματιο.''εσυ εισαι Ιολη;''.φωναξε.δεν

πηρε απαντηση.συνηλθε.δεν μπορει να ηταν η Ιολη.λειπει σε αδεια.της εδωσε

τρεις μερες.κι αυτη ειναι η δευτερη μερα.αφουγκραστηκε.ακουσε θορυβο.σαν

καποιος να ηταν στο διπλανο δωματιο της κρεβατοκαμαρας.''να γυρισε ο αντρας

μου;και να ετοιμαζεται να κοιμηθει''.επαγγελματιας περιπετειων.φωναξε το ονομα

του.δεν πηρε απαντηση.ακουσε το ραδιοφωνο ν'ανοιγει για λιγο.λευτερολεπτα.της

φανηκε αιωνιοτητα.''ποια αιωνιοτητα μας περιεχει και μας αποβαλλει''.κι επειτα

εκλεισε.κοιταξε προς το παραθυρο.''το φως ειναι πολυ δυνατο αυτη την εποχη.

εκτυφλωτικο.σε διαπερναει.σε διαλυει.σε αφηνει διαφανο.εκτεθειμενο.

ευαλωτο.παιγνιο''.ξαναγυρισε στον καθρεφτη.πηρε το πινελο κι εβαψε ολα τα

δαχτυλα.μαυρο χρωμα.εκτος απο τον δειχτη του δεξιου χεριου.κοκκινο.''μια στα-

γονα αιμα στο αιωνιο σκοταδι''.θυμηθηκε.αυτο το δαχτυλο σαν σφηνα το εχωσε

με δυναμη στο ματι εκεινου του αντρα που με βια την αρπαξε καποτε.τον τρομο.

και το εστριψε.να τον τυφλωσει.''καλυτερα να ειχα τυφλωθει εγω.τιποτα να μην

εβλεπα .τιποτα να μην καταλαβαινα''.τωρα.τωρα ο πονος.βουβος.σαν φιδι σερνεται.υπουλος.ανεβαινει.στραγγαλιζει το λαιμο.πνιγεσαι.''σαν ποτε να μην

ημουνα κατι.ουτε για μενα ουτε για κανεναν αλλο.να μην υπηρξα''.βλεπει ολο-

κληρη τη μορφη της στον καθρεφτη.σκοτεινη.καθαρα.''να μην υπηρξα.να μην

υπηρξα ποτε καπου''.σηκωθηκε απ'τον καθρεφτη.σταθηκε ορθια.κοιταξε το

μεγαλο στρογγυλο ρολοι του τοιχου.5 και 25.σε λιγο θα ερθει η κοπελλα να

παρει το ρουχο.το εχει σιδερωμενο και διπλωμενο.στη ραχη της καρεκλας.''σαν

να ειναι φορεμενο στον ωμο αντρα''.το εχει ποτισει με αρωμα.ολα ειναι ετοιμα-

σμενα.κοιταζει προς το ανοιχτο παραθυρο.ακουει εξω τα βηματα της κοπελλας.

σε λιγο ολα θα τελειωσουν.οπως σχεδιαστηκαν.σαν να μην εγιναν ποτε.''σαν

τιποτα να μην εγινε ποτε.μια απατη.καπνος που διαλυθηκε''

.

.

.

πορτραιτο της εταιρας Φρυνης

ποσο ηληθιοι μπορει να ειναι;ποσο κολακες;

γελοιοι υποτελεις

μια επιγραφη ηταν

''κατεστραφησαν επ'Αλεξανδρου

ανοικοδομηθησαν υπο Φρυνης"

για τα τειχη της Θηβας το 336 πΧ

αλλωστε αυτη πληρωνε

με τα δικα της χρηματα

και τι την εμελλε;

τη δοξα την ειχε κατακτησει

της φθανει και η Αναδυομενη Αφροδιτη του Απελλη

και η Αφροδιτη της Κνιδου του Πραξιτελη

κι η απληρωτη παρεα με τον Διογενη

αυτη που αρνηθηκε τις μνες των ανεραστων

και που η φυσικη της ομορφια τυφλωσε του δικαστας

οπως ξαφνικα μπροστα στα ματια τους την γυμνωσε ο εφυης ρητορας Υπερειδης

σε κεινη την εμπαθη συκοφαντια

για εισαγωγη θρακικου θεου που διαφθειρει τις Αθηναιες

του μικροπρεπη Ευθια που τον εδιωξε

τοση δοξα και θαυμασμος

ειναι δυνατον μια Φρυνη πρωην Μνησαρετη

με το απαλο χλωρο προσωπο

να την λυπουν ματαιοδοξες επιγραφες και κωμικα ανθρωπακια ;

.

.

.

αμωμος συλληψη εναντιωσεων

ροζ λευκο βουλιαζει σε φλογωδη αναπνοη ελαστικη περισπωμενη τονιζει

τις μυριστικες φωνες των λεξεων υδρατμοι αρωματων πυκνωνουν το φως

σε πορφυρους χρωματισμους απαλη πιεση δαχτυλων ορμητικου βλεματος

ορατο και αορατο καλλος ροδων και κρινων αειθαλης ομοιοτροπια σε φλογωδη

αναπνοη βουλιαζει ροζ λευκη

.

.

.

ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

πεφτοντας ενας ανθρωπος κοματιαζεται η αιωνιοτητα

ο νεος μας αυτοκρατωρ με τη μοιχο συζυγο

πληρης παρασημων και πολυτιμων λιθων

σουλατσαρουν εν τη οδω Σταδιω

επευφημουμενοι απο το πληρωμενο πληθος

στο λαμπρο εκτυφλωτικο φως μεσημεριου

μια κουστωδια πανοπλων στρατιωτων τους περιστοιχιζει

ενας κλοουν ρητωρ απαγγελει μετα στομφου

τον πανηγυρικο της ημερας

κι εγω εκει απτοητος,οχι αδιαφορος,προχωρω

ευθυτενης με ερπηστριοφορα ιδεων Ηρακλειτου

ευθεια στο μελλον

.

.

.

Αναφορα στην Ταναγραια ποιητρια Κοριννα

Αλκοθόη, Αρσίππη και Λευκίππη

του Μινυα του Ορχομενου

φρονιμες κορες στον αργαλειο στο σπιτι

δεν παρασυρθηκαν απ'τις αλλες γυναικες

αυτες ξετρελαμενες ετρεχαν πισω απ'τον Διονυσο στα βουνα

κι ο θεος σκληρος τις τιμωρησε να τον περιφρονουν με την εγκρατεια τους

και τοτε νομιζαν πως γυμνες ηταν

τυλιγμενες απο αγριοκισσο και κλιματα αμπελιου

κι απ'τη στεγη πανω επεφτε και τους ελουζε κρασι και γαλα

και φωτα μυστηρια αναψαν στ'ανακτορα μεσα

και φωνες ζωων ακουστηκαν

μαζι μ'αυλους και τυμπανα.

και μεγαλη μανια τις επιασε

αρπαξαν στα χερια τους τον Ίππασσο της Λευκίππης το μικρο γιο

του δαγκωσαν τις σαρκες και τον σπαραξαν στη τρελα τους

πως ηταν ελαφακι τους φανηκε

και ξεχυθηκαν να ενωθουν στα οργια με τις αλλες Ορχομενες

κι εσμιξαν με ταυρο και πανθηρα και λιονταρι

τις μορφες του θεου

ετσι μ'αυτο το συγχρονο λεξιλογιο μετεφρασα το ποιημα 'Μινυαδες'

της Κοριννας γραμμενο σε παπυρο

με το περιτεχνο ιωνικο του μετρο

και την εξαισια Βιωτικη του διαλεκτο ,

γι'αυτη γνωριζουμε

πως ο Πινδαρος ο Διρκαιος Κυκνος ηταν μαθητης της

και πεντε φορες σ'αγωνες τον νικησε

τη δασκαλα της δε τη Μυρτιδα την μεμφεται

σ'ενα ποιημα της που σωθηκε

επιπλητω μ'αυστηροτητα

τη Μυρτιδα αν κι ειναι μελωδικη

ενω ειναι απ'τη φυση της γυναικα

πηγε και τον Πινδαρο καποτε ανταγωνισθηκε

Μέμφομαι δε

και λιγυρά Μυρτίδ’ ιώνγα,

όντι βανά φύσ’ έβα

Πινδάροιο ποτ’ έριν.

μεμφομαι κατηγορω παραπονιεμαι επικρινω επιπλητω μεμφομαι

ερις διφωνια ατόμων που τα σπρώχνει στην έχθρα και στο μίσος

εριστικα ανταγωνιστικα ασυμφωνια διαφορα διχογνωμια

διχονοια κσβγας λογομαχια

φιλονικια

πως να διασωθει το ιδιαιτερο υφος απ'ολη αυτη την εκπληκτικη εκρηξη

της Ελληνικης γλωσσας;

παντως,οπως αναφερει ο Παυσανιας,αυτη η ποιητρια Κοριννα

ηταν μια ομορφη γυναικα βανά στη Βιωτικη διαλεκτο

.

.

.

Αλς φαος

πτηση γαληνης

στα νερα του γλαρου

ανωση κρυσταλλων υπερπλοκαμων

αερας θαυμασιος φυκιων λυγισμα

φωνη καταδυομενη

ανεπαισθητως αναδυομενη υπερλαμπρη μεταφυσικη

ελαχιστη χειρονομια ψιθυρων

ενδοξη αποστηθιση ρυθμων

απειρως εναλλασομενη ελικα κεφαλου

λεπι αλατιου ιχθυος

Υπερ του ορατου

Υπερ του απερατου

Υπερ του αορατου

Αιεν

Πληθος αλς φαος

.

.

.

(Λογος Κατα των Τριακοντα Τυραννων)

"Kριτία τούτ' έστω τω καλώ" 

Απο την ηττα το 406,στις Αργινουσες το 405 ο Λυσανδρος στις Σαρδεις απο τον Κυρο τον 

νεωτερο αδελφο του Αρταξερξη ελαβε δεκα χιλιαδες χρυσους δαρεικους στατηρες και 

ναυπηγωνας πολλα νεα πλοια κι αυξανωντας το μισθο των στρατιωτων απο την Λαμψακο 

του Ελλησποντου κατανικησε τους Αθηναιους και παθανε πανωλεθρια στους Αιγος 

Ποταμους πανε τα πλοια και πανω απο τρεις χιλιαδες αιχμαλωτισθηκαν στρατιωτες κι ολοι 

φονευθηκαν εκτος Αδειμαντου κι ετσι φτασαμε στην 16η του Μουνιχιωνος το 404 να 

γκρεμισθουν τα Τειχη υπο τους ηχους αυλητριδων κι αντι της διατηρησης του 

πατροπαραδοτου πολιτευματος του Κλεισθενη τον Σεπτεμβριο του 404,ηρθαν οι κατωθι 

τριακοντα τυραννοι:

Πολυχάρης, Iππόλοχος, Mνησίλοχος, Aρεσίας, Xαιρέλεως, Σοφοκλής, Oνομακλής, 

Θεογένης, Φείδων, Aριστοτέλης, Kριτίας, Eυκλείδης, Xρόμων, Διοκλής, Aναίτιος, 

Eρατοσθένης, Θέογνις, Kλεομήδης, Δρακοντίδης, Iππόμαχος, Mηλόβιος, Iέρων, Θηραμένης, 

Φαιδρίας, Πείσων, Aισχίνης, Eρασίστρατος, Eυμήθης και Mνησιθείδης.

και επακολουθησε η καταργηση των δικαστηριων των ενορκων πολιτων οι πεντακοσιοι 

της Βουλης οι χιλιοι διορισμενοι εμπιστοι αρχοντες οι τριακοσιοι εμμισθοι μαστιγοφοροι 

και μετα τα δημαγωγικα μετρα κατα της παλαιας διαφθορας ορισθηκε να ειναι τρεις 

χιλιαδες απο τους πλουσιωτερους οι ενεργοι πολιτες αρχισε κι η αβυσσαλεα αντιπαλοτητα 

του μετριοπαθους Θηραμενη με τον σκληρο Κριτια,εξαδελφου του φιλοσοφου Πλατωνα 

και η εξαπολυση δεινων διωξεων ανεξαιρετως κατα πλουσιων φτωχων κατα δημοκρατικων 

ουδετερων μετριοπαθων ολιγαρχικων κατα μετοικων αυτους λοιπον τους συνελαμβαναν 

στο σπιτι η' στην Αγορα οποιαδηποτε ωρα ειτε στο τραπεζι που ετρωγαν ειτε στο κρεβατι 

που κοιμονταν τους σηκωναν βιαιως και τους θανατωναν χωρις δικη 

μεγαλη δε ηταν η οικονομικη κριση η καταστροφη απο τον εικοσιεπταετη πολεμο μηδενικα 

τα εσοδα απο φορους στα αγροτικα προιοντα απο τις εσαγωγες εξαγωγες απο τη 

φορολογια των συμμαχων ακομη αναζωπυρωθηκαν πολυ επικινδυνα οι προσωπικες 

παλαιες εχθρες κι εγινονταν αντεκδικησεις και δολοφονιες

τοτε ο Θηραμενης επεκρινε αυστηρα τον Κριτια και τους Τριακοντα τυραννους για 

τρομοκρατια και τοτε ο Κριτιας καλεσε τον Θηραμενη να δικασθει στη Βουλη 

ειχε δε διασπειρει τους παρακρατικους μαχαιροβγαλτες του μεσα κι εξω απο την αιθουσα 

και επιχειρηματολογουσε πως πρεπει να εξαφανισθουν οι εχθροι του πολιτευματος κι ο 

Κριτιας τον κατηγορουσε πως φταιει για την αντιλαικοτητα του πολιτευματος οταν ομως 

ειδε τους μπραβους τοτε καταλαβε πως δεν θ'αθωωθει κι ετρεξε και βγηκε εξω απο την 

αιθουσα και πηγε στον βωμο της Εστιας ικετης οι δε βουλευτες κοιτουσαν αδρανεις και 

σιωπηλοι και τοτε οι μαχαιροβγαλτες ορμησαν και τον αρπαξαν απ'τον βωμο και τον 

εσυραν στην Αγορα στο δεσμωτηριο εκει του εδωσαν να πιει το κωνειο κι 

εκεινος,λενε,σηκωσε το ποτηρι κι ειπε,ως συνηθως αστειευομενος,

εις υγειαν "Kριτία τούτ' έστω τω καλώ" τουτο εγενετο τον Οκτωβριο του 404

μετα επακολουθησε η ανταρσια κατα του καθεστωτος του Θρασυβουλου και η μαχη περι 

την Μουνιχια Αρτεμιδα -"θα νικησουμε"ειπε ο Θηραμενης στους αντρες του "αν πρωτος 

καποιος απο μας σκοτωθει"- κι αυτος πρωτος σκοτωθηκε κι εγινε η μαχη στασιαστων και 

ολιγαρχικων και σκοτωθηκαν πολλοι κι αναμεσα τους ο Κριτιας κι ο Ιππομαχος των 

Τριακοντα και ο Χαρμιδης αδελφος της μητερας του φιλοσοφου Πλατωνα Περικτιονης

μετα συνεβησαν κι αλλα πολλα κακα επενεβησαν κι οι σπαρτιατες ανταγωνιστες 

Παυσανιας και Λυσανδρος και τον Σεπτεμβριο του 403,επανηλθε η δημοκρατια αφου για 

οκτω μηνες η τυραννια των τριακοντα εφερε μεγαλη δυστυχια κι εκανε πολυ περισσοτερα 

κακα απ'οτι ο εικοσιεπταετης πολεμος

και ξερουμε πως τετοια πολιτευματα μεγαλη αναστατωση προκαλουν κι οταν 

επιβαλλονται αλλα κι οταν καταλυονται

να θυμηθουμε εκεινον το αχρειο Αρδιαιο Τυραννο τον Παμφυλιο στη Πολιτεια του 

Πλατωνα (βιβλιο ι')που δεν τον δεχονταν οι δικαστες και οι φυλακες στρατιωτες τον 

αρπαξαν και τον εδεσαν χειροποδαρα και τον εγδαραν και τον εσυραν πανω στα μυτερα 

αγκαθια στους ασπαλαθους και του καταξεσχισαν τις σαρκες κι ετσι ταπεινωτικα τελειωσε 

και αδοξα

.

.

.

Η ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΜΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΙΡΕΣΙΑ

αυτος εκμεταλευτηκε προς ιδιον συμφερον τη φημη του μαντη

ενα Οιωνοσκοπιο στη Θηβα κι ενα Μαντειο στον Ορχομενο εστησε

και προσεχως Χρηστηριο στη Τιλφουσα να οικονομαει

τωρα που'ναι ευκαιρια γιατι τα πραγματα ειν'αμφιρροπα λιαν

μ'αυτους τους Λαμβακιδες και τους διαφορους Σπαρτους κυβερνητες

οτ'ειδε λεει κρυφα την Αθηνα να λουζεται γυμνη στην Ιπποκρηνη

κι η θεα οργιστηκε και τον τυφλωσε υστερα μετανιωνοντας εστειλε

τον Εριχθονιο οφι απ'την αιγιδα της να καθαρισει τ'αυτια του

γι'αυτο καταλαβαινε την μυστικη γλωσσα των πουλιων να προφητευει

κουραφεξαλα αυτα ειναι γι'αφελεις που πιστευουν τετοιες μυθολογιες

κι ακομα πως στ'ορος Κυλληνη  σκοτωνοντας το θηλυκο απο δυο φιδια

ζευγαρωμενα γυναικα με μαστους εγινε και στη ελευθερια Κορινθο

επτα συναπτα ετη ως εταιρα πορευτηκε μαλιστα λιαν επικερδως

κι επειτα παλι στ'ορος Κυλληνη σκοτωνοντας τ'αρσενικο απ'τα ιδια φιδια

ζευγαρωμενα αντρας με φαλλο επεστρεψε εδω στη Καδμεια Θηβα

αν δεν ειναι απατες αυτες οι συμμετριες, δηθεν τυχαιες,τι αλλο ειναι;

τι αντρας γυναικα αντρας;διχως αλλο μασκαρευτηκε με γυναικεια ρουχα

αλλαξε και την ομιλια του καταλληλα και τα φερσιματα του,αυτο εκανε

και τωρα εδω στη Καδμεια Θηβα τον ευγενικο Οιδιποδα τον βασιλιας μας

θελει ν'αποκαλυψει ως φονια του πατερα κι αιμομιχτη και να τον εκδιωξει

ενα φερεφωνο του Κρεοντα,πληρωμενος ειναι απ'αυτον και δεν μας ξεγελαει

πως ακομα πληρωσε καποιον Ψευτοησιοδο να γραψει γι'αυτον ποσο σπουδαιος

ειναι στην Μελαμποδεια το ξερουμε καλα για δηθεν κριση που'κανε στη διαμαχη

Ηρας και Δια Περι της Ηδονης κι αποφανθει μ'υφος περισπουδαστο ως ειδημων

των δυο φυλλων:εκ των δεκα μερων εν μερος το αρρεν εννεα δε μερη το θηλυ,

τα στραβαδια του βεβαια του ηξερε και γι'αυτο τον τυφλωσε η Ηρα κι ο ευνοηθεις

Διας τον επιβραβευσε με τη μαντεια κι επιπλεον να ζησει επτα η' εννια γενιες ανθρωπων

κι ολ'αυτα τελειωσαν τον καιρο των Επιγονων στην Τιλφουσα πηγη

τωρα πως ο Ομηρος τον εχει στη Λ' ραψωδια της Νεκυιας ισως αυτο

να δικαιολογειται γιατι τυφλος ηταν κι αυτος ο ιδιος τι ειν'αδυνατον

ο πολυμητις Οδυσσεας να αυμβουλευτηκε απο'ναν τετοιο στραβο ανθρωπο

.

.

.

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟ

ειδα[θυμαμαι,οπως καποιος θυμαται το πρωτο τετραδιο

τα πρωτα παπουτσια το πρωτο περπατημα]ανθρωπους

απλους χωρικους αντρες λιγομιλητους και γυναικες ακαλλωπιστες

αφτιαχτες χαρα τους να φιλευουν τα παιδια,εμας,και τους ξενους

περαστικους μ'ολοκληρους ρομβους ραβανι ζαχαρωμενα ξερα συκα

κατω απ'τη πνοη ανθισμενων αμυγδαλιων να σποριαζουν τη γενια τους

μικρο σκουλικι η ζωη βγαζει φτερα πεταλουδα και στον αερα πεταει παιζει

παιδια στον παροντα χρονο με λησμονημενο το περασμενο κι αφροντιστα

για το ερχομενο στο λιγο στο ελαχιστο στην ενδεια που δεν ειναι φτωχεια

στ'ασπρα ακρογυαλια στους πρασινους λοφους στα λειψα χωραφια

στα κυπαρισσια που οριζουν τον φραχτη ενος κηπου

και το σπιτι απεριττο να σε χωρεσει σημαδι πως εισαι εδω πως βρεθηκες

πως σε υπολογιζουν,γιατι για να υπολογιζει ανθρωπος ανθρωπο ειναι

η ανθρωποτητα

Ψυχης τε περατα[ειπε ο Ηρακλειτος]δεν θα φτασει ποτε ανθρωπος

κι εγω εδω τωρα ξεφυλλιζω ανθρωπους

και κανεις δεν ξερει τι εχει συμβει

η΄τι δεν θα συμβει

η',κατα καποιο τροπο,τι θα αποσιωποιηθει

.

.

.

ΙΟΛΗΣ ΕΥΡΥΠΙΔ

Όμηρου Ιλιάδα-ραψωδια Β-στιχοι 729-733

Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια φ-στιχοι 13-41,ραψωδια θ-στιχοι 223-228

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

.

Όμηρου Ιλιάδα-ραψωδια Β-στιχοι 729-733]

Οἳ δ' εἶχον Τρίκκην καὶ Ἰθώμην κλωμακόεσσαν,

οἵ τ' ἔχον Οἰχαλίην πόλιν Εὐρύτου Οἰχαλιῆος,

τῶν αὖθ' ἡγείσθην Ἀσκληπιοῦ δύο παῖδε

ἰητῆρ' ἀγαθὼ Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάων·

τοῖς δὲ τριήκοντα γλαφυραὶ νέες ἐστιχόωντο.

αυτοι'χαν την Τρικκη και την πετρωδη Ιθωμη

κι αυτοι'χαν την Οιχαλια την πολι του Ευρυτου του Οιχαλια,

αυτων τοτε ηγουνταν του Ασκληπιου τα δυο παιδια

γιατροι αξιοι ο Ποδαλειριος και ο Μαχαων

σ'αυτους τριαντα κοιλα καραβια ακολουθουσαν με σειρα

[Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια φ-στιχοι 13-41]

δῶρα τά οἱ ξεῖνος Λακεδαίμονι δῶκε τυχήσας

Ἴφιτος Εὐρυτίδης, ἐπιείκελος ἀθανάτοισι.

τὼ δ' ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιϊν

οἴκῳ ἐν Ὀρτιλόχοιο δαΐφρονος. ἦ τοι Ὀδυσσεὺς

ἦλθε μετὰ χρεῖος, τό ῥά οἱ πᾶς δῆμος ὄφελλε·

μῆλα γὰρ ἐξ Ἰθάκης Μεσσήνιοι ἄνδρες ἄειραν

νηυσὶ πολυκλήϊσι τριηκόσι' ἠδὲ νομῆας.

τῶν ἕνεκ' ἐξεσίην πολλὴν ὁδὸν ἦλθεν Ὀδυσσεύς,        20

παιδνὸς ἐών· πρὸ γὰρ ἧκε πατὴρ ἄλλοι τε γέροντες·

Ἴφιτος αὖθ' ἵππους διζήμενος, αἵ οἱ ὄλοντο

δώδεκα θήλειαι, ὑπὸ δ' ἡμίονοι ταλαεργοί·

αἳ δή οἱ καὶ ἔπειτα φόνος καὶ μοῖρα γένοντο,

ἐπεὶ δὴ Διὸς υἱὸν ἀφίκετο καρτερόθυμον,

φῶθ' Ἡρακλῆα, μεγάλων ἐπιίστορα ἔργων,

ὅς μιν ξεῖνον ἐόντα κατέκτανεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳ,

σχέτλιος, οὐδὲ θεῶν ὄπιν αἰδέσατ' οὐδὲ τράπεζαν,

τὴν ἥν οἱ παρέθηκεν· ἔπειτα δὲ πέφνε καὶ αὐτόν,

ἵππους δ' αὐτὸς ἔχε κρατερώνυχας ἐν μεγάροισι.        30

τὰς ἐρέων Ὀδυσῆϊ συνήντετο, δῶκε δὲ τόξον,

τὸ πρὶν μὲν ἐφόρει μέγας Εὔρυτος, αὐτὰρ ὁ παιδὶ

κάλλιπ' ἀποθνῄσκων ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι.

τῷ δ' Ὀδυσεὺς ξίφος ὀξὺ καὶ ἄλκιμον ἔγχος ἔδωκεν,

ἀρχὴν ξεινοσύνης προσκηδέος· οὐδὲ τραπέζῃ

γνώτην ἀλλήλω· πρὶν γὰρ Διὸς υἱὸς ἔπεφνεν

Ἴφιτον Εὐρυτίδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν,

ὅς οἱ τόξον ἔδωκε. τὸ δ' οὔ ποτε δῖος Ὀδυσσεὺς

ἐρχόμενος πόλεμόνδε μελαινάων ἐπὶ νηῶν

ᾑρεῖτ', ἀλλ' αὐτοῦ μνῆμα ξείνοιο φίλοιο        40

κέσκετ' ἐνὶ μεγάροισι, φόρει δέ μιν ἧς ἐπὶ γαίης.

τα δωρ'αυτα σ'αυτον φιλος ξενιας στη Λακεδαιμονα ετυχε να δωσει

ο Ιφιτος του Ευρυτου,παρομοιος στους αθανατους,

που στη Μεσσηνη συναντησε'ο ενας τον αλλον

στο σπιτι του θαυμαστου Ορτιλοχου,οπου σ'αυτον ο Οδυσσεας

ηρθε για χρεος,επειδη σ'αυτον ολος ο δημος οφειλε

προβατα αφου απ'την Ιθακη Μεσσηνιοι αντρες αρπαξαν

στα καραβια τα πολυσκαρμα τριακοκια μαζι με τους βοσκους.

 γι'αυτα αποσταλθηκε πολυ δρομο να'ρθει ο Οδυσσεας 20

παιδι οντας,προς τα κει λοιπον τον εστειλε ο πατερας κι οι αλλοι γεροντες

κι ο Ιφιτος παλι αλογα ζητουσε να βρει,αυτα σ'αυτον χαθηκαν

δωδεκα θηλυκα,μ'ανθεκτικα μουλαρια να βυζαινουν.

αυτες τοτε σ'αυτον επειτα και φονος και μοιρα εγιναν

οταν τοτε στου Δια το γιο εφτασε τον οξυθυμο,

τον λαμπρο Ηρακλη,μεγαλων εμπειρο γνωστη εργων

αυτος αυτον ξενον οντα σκοτωσε ενω ηταν στο σπιτι ,

ο ολεθριος,ουτε των θεων την εκδικηση ντραπηκε ουτε το τραπεζι

αυτο που σ'αυτον παραθεσε.επειτα δ'εφονευσε κι αυτον,

και τις φοραδες αυτος κρατησε με τις δυνατες οπλες στα μεγαρα 30

αυτες ζητωντας με τον Οδυσεα συναντηθηκε,του'δωκε δε τοξο,

που πριν κατειχε ο μεγας Ευρυτος,αλλα στο παιδι

καταλλειπε αποθνησκωντας στα δωματα τα ψηλα.

σ'αυτον δε ο Οδυσεας ξιφος οξυ και ισχυρο κονταρι εδωκε,

αρχη φιλοξενιας στενης συγγενειας.ουτε σε τραπεζι

γνωρισ'ο ενας τον αλλον,γιατι πριν ο γιος του Δια εφονευσε

τον Ιφιτο υου Ευρυτου,παρομοιον στους αθανατους,

αυτος που σ'αυτον τοξο εδωκε,αυτο δε ουδεποτε ο θεικος Οδυσσεας

πηγαινοντας για πολεμο στα μελανα πανω τα καραβια

επαιρνε,αλλ'αυτου μνημα στον φιλο της ξενιας τον αγαπητο 40

αφηνε να'ναι στα μεγαρα,το'φορουσε δε αυτος στη γη του

 (Ομηρου Οδύσσεια-ραψωδια Θ-στιχοι 223 -228)

ἀνδράσι δὲ προτέροισιν ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω,

οὔθ' Ἡρακλῆϊ οὔτ' Εὐρύτῳ Οἰχαλιῆϊ,

οἵ ῥα καὶ ἀθανάτοισιν ἐρίζεσκον περὶ τόξων.

τῶ ῥα καὶ αἶψ' ἔθανεν μέγας Εὔρυτος οὐδ' ἐπὶ γῆρας

ἵκετ' ἐνὶ μεγάροισι· χολωσάμενος γὰρ Ἀπόλλων

ἔκτανεν, οὕνεκά μιν προκαλίζετο τοξάζεσθαι.

στους αντρες δε στους προτερους να'ρθω σ'εριδα δεν θα'θελα

ουτε με τον Ηρακλη ουτε με τον Ευρυτο της Οιχαλιας,

αυτοι βεβαια και με τους αθανατους εριζαν περι τοξων

γι'αυτο βεβαια και γρηγορα πεθανεν ο μεγας Ευρυτος ουδ'εις γηρας

εφτασε να'ναι στα μεγαρα.γιατι χολιασμενος ο Απολλων

τον σκοτωσε,επειδη αυτον προκαλουσε να τοξευσει

ΙΟΛΗ ΕΥΡΥΠΙΔΗ

''ενα πραγμα''

σκεφτεται πως ειναι ενα πραγμα

''ενα πραγμα ο ανθρωπος''

εδω στη Τραχινα

απο την Οιχαλια οιχομαι αλος

εκει τους εσφαξε ολους ο Ηρακλης

πατερα αδερφια ''κι εμενα μ'αρπαξε χωρις να θελω''

ιερη μανια τρελλα τον επιασε οπως τοτε με τα παιδια του

''τι φταιω εγω'' τωρα που ολα συνετελλεσθηκαν

και το δηλητηριο του Νεσσου του ποτισε το κορμι

και τον εκαψε κι η ευγενικη Δηιανειρα χαθηκε απ'εαυτου της

''τωρα γυναικα του Υλλου''ρημαγμενη μεσα στους καθρεφτες της μνημης

''ο αδελφος μου ο Ιφιτος''να ψαχνει τις χαμενες φοραδες

μεσα στους στιχους 13-41 της ραψωδια φ' της  Οδυσσειας του Ομηρου

ενας ολοκληρος ζωντανος ανθρωπος

''εγω ανθρωπος μεσα στα διχτια της ιστοριας αλλων ανθρωπων''

.

.

.

Αδωνης και Αφροδιτη

το φως εκτυφλωτικο αντανακλουσε πανω στους κιτρινους χρωματισμενους τοιχους,

ενα τζιτζικι μπηκε απ'τ'ανοιχτο παραθυρο και σταθηκε πανω στο κοκκινο σεντονι

του κρεβατιου κι επειτα πεταξε και βγηκε,κοιταξε,στο τραπεζι το γυαλινο ανθοδοχειο

με τις ανεμωνες και τα τριανταφυλλα,η μερα αρχισε να ζεστενει.σηκωθηκε απ'το κρεβατι.

πηγε και καθισε στον ορθογωνιο καθρεφτη,ειδε ενα χωραφι με πολλα σμυρνα και μια

κοπελα ουρλιαζοντας να τρεχει μεσα,σκονταψε κι επεσε,ακουγε την αναπνοη της δυνατη,

σε λιγο η σκια του την σκεπασε βαρια,εσκυψε πανω της,θελησε να φωναξει,δεν

μπορεσε,εκλεισε τα ματια,της ελεγε,εκεινη τη μερα το πρωι που ξυπνησε, για ενα

αγριογουρουνο που τον κυνηγουσε,σ'ενα λιβαδι με πολλες ανεμωνες του ειπε,δεν

της απαντησε,οι τριανταφυλιες μας ανθισαν στο κηπο,ελα να τις δεις,εκοψε ενα τριαν-

ταφυλλο ,δεν προσεξε και τ'αγκαθια του τον τρυπησαν στο δειχτη του δεξιου χεριου,

ετρεξε κοκκινο αιμα,ποιος ξερει της ειπε,γελωντας,ετσι εγινε ομορφοτερο,και της το

προσφερε,στην ακρη του κηπου τους αρχιζε η θαλασσα,μια απεραντη αμμουδερη

παραλια εκτεινονταν απ'τ'ανατολικα στα δυτικα,ξαφνικα ακουσαν κοριτσιστικες φωνες

πισω τους,κι αμεσως περασαν νεαρες κοπελες μπροστα τους τραγουδωντας και

βαδιζοντας ρυθμικα, στα χερια της,καθε μια,κρατουσε ενα καλαθι στολισμενο με

λουλουδια κι οταν εφτασαν στη θαλασσα αδειασαν τα λουλουδια πανω στα νερα

και τοτε γελωντας χαρουμενα μπηκαν στα γαλαζια νερα και κολυμπουσαν

παιζοντας,καποτε ημουνα κι εγω,του ειπε,αναμεσα σ'αυτες τις κοπελες,το τζιτζικι,το

ιδιο η' αλλο,ξαναμπηκε παλι μεσα στο δωματιο,το ακουσε,γυρισε και το ειδε να

στεκεται γατζωμενο πανω στο κοκκινο κρεβατι,δεν εφυγε,εμεινε εκει,σαν να ξεφυγε

απο κατι που το κυνηγουσε εκει εξω στο φως της μερας και να κρυφτηκε τρομαγμενο,

φοβηθηκε μηπως κανει καποιο θορυβο και το διωξει κι εμεινε ακινητη να το κοιταζει

.

.

.