.
.
χνκουβελης cncouvelis
Η ώρα του Ησυχαστή
βραδυαζε και θα έμεινε μόνος με την ψυχή του,
το βουνό βυθιζονταν στο σκοτάδι,
ο αέρας που όλη τη μέρα
περνούσε από τους βράχους και τα δέντρα σταμάτησε,
τώρα θα άρχιζε ο αγώνας του,το σώμα του ήταν κουρασμένο,η αναπνοή του αδύνατη,η όραση θολή,
στάθηκε μπροστά στην εικόνα,
η μικρή φλόγα έτρεμε ανεπαίσθητα,χαμήλωσε το κεφάλι,
οι μνήμες,οι άνθρωποι που αγάπησε και πλήγωσε,
-Κύριε, ελέησόν με,
προσευχήθηκε,
-Κύριε, ελέησόν με,
-Κύριε, ελέησόν με,
τρεις φορες
δεν άνοιξε ο ουρανός,ουτε έλαμψε φως,
δεν περίμενε να ανταμειφθεί για την αγρυπνία του,
ζητούσε έλεος των κριμάτων του,
εκείνη την ώρα το σκοτάδι
βάθαινε στον κόσμο,
μέσα στη σιωπή άκουγε την αναπνοή του,
δεν αναζητούσε κάποια βεβαιότητα που θα εξαφάνιζε τις αμφιβολίες,
-Κύριε, ελέησόν με,
ψιθύρισε,
πέρασε κι άλλη ώρα,
αισθάνθηκε να βαραίνουν τα βλέφαρά του,το σώμα ζητούσε την ανάπαυση,
η ψυχή του ήταν ήρεμη,
έρχονταν,ένιωθε,η ώρα να επιστρέψει στην βαθύτερη νύχτα του ανθρώπου,
και δεν ένιωθε φόβο,
αλλά ευγνωμοσυνη,
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου