.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Ο Θάνατος και η Ανάσταση τού Ακριτη
στων ακρών τ'αγρια τα όρη
στις εσχατιές τού κόσμου
στέκει Ακρίτης μοναχος
τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκε
τρεις μέρες δεν εμίλη
αυτος οπού σε χίλιους εβγαινε
γιατί τον κάλεσε ο μαύρος Χάροντας
στου κάτω κόσμου τα σκαλιά
στους ανήλιαγους τούς τοπους
ελα Ακριτη κανείς δεν ξέφυγε τη μοίρα,
κι εκείνος έτσι τού αποκρινεται
τού κραινει
εγώ δεν εφοβήθηκα ποτέ
ούτε θεριά μηδε χίλιους πολεμισταδες,
κι αν θέλεις εβγα δω στο φως μπροστά
φανερωμενος
όχι κρυμμένος στις σκιές στα αραχνα
τα σκοτη
κι ως το ‘πε εσείστη η γη δεντρα ξεριζώθηκαν
ποτάμια επάγωσαν τ'ανθη εμαραθηκαν
κι ο Χάροντας ταχιά εφάνηκε
σε μαύρο άλογο καβαλα
κι άρχισε η πάλη κι η φονερη αμαχη
τρεις μέρες μάχονταν σκληρά
τρεις νύχτες αναπαμο δεν είχαν
σπαθί αλυγιστα αντάμωναν και δόρυ
ο ήλιος εσταματησε στη μέση στα ουράνια
και στο τρίτο χάραμα τής γής
ο Χάροντας βρίσκει στην καρδιά του
και ετρανταχτη ο ακρίτης σαν βουνό
έπεσε σαν ξεριζωμένο δέντρο
και λαβωμενο φεύγει πουλί η ψύχη του
ταχιά όμως αέρας τότε φύσηξε
στα στήθια ξανά ζωή τού δινει
ο Ακρίτης αναστήθηκε προτού ο ηλιος δυσει
σηκώθηκε και κοίταξε τον Χαροντα
και είπε,
όσο δω πάνω θα κρατά η γης
εγώ σε πολεμάω
χαλιεμαι χάνομαι και πάλι ανασταινομαι
και στου απατου γκρεμού το βάραθρο
ο Χάροντας μαύρος ξαναγυρίζει.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου