.
.
το όνειρο πριν το τέλος
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(νουάρ ιστορία)
το όνειρο πριν το τέλος
άλλαζε συνέχεια το όνομα της,από μικρή έμαθε ότι το σώμα της δεν τής ανήκε,
η ανήλικη μάνα που τη γεννησε την παρατησε,την κακοποιούσαν,στα δεκατέσσερα έφυγε,ζούσε στους δρόμους,με ευκαιριακές σχέσεις,άρχισε να διαλύεται,τι είναι
καλό τι είναι κακό,
ήταν νύχτα,στο δρόμο,το αμάξι σταμάτησε,η πόρτα άνοιξε,
-ποσο;τη ρώτησε ο άντρας,
δεν απάντησε,μπήκε στο αυτοκίνητο,
όταν βρέθηκε το νεκρό σώμα τού άντρα ένας άλλος οδηγός μαρτυρησε
πώς τούς είχε δει να τσακωνονται,ο άντρας φώναζε,την εσπρωξε,-έφυγα μην μπλέξω,
είπε,
τον πυροβόλησε τρεις φορές,το σώμα του το έσυρε σ'ένα χαντάκι,για κάποιο λόγο παράξενο ένιωσε ηρεμία,
έπειτα ακολούθησαν και άλλοι φόνοι,σημάδια πάλης σε όλα τα νεκρά σώματα,τα περισσότερα γυμνά η' μισογυμνα,οι πυροβολισμοί από κοντινή απόσταση,
σε όλα τα πρόσωπα τών θυμάτων τα μάτια καλυμμένα με χώμα,
όταν την συνέλαβαν και την ρώτησαν γιατί απάντησε,
-δεν ήθελα να με κοιτάνε.
στο κελί τής φυλακής της απομονωμένη την άκουγαν που μιλούσε τις νύχτες,
-τους βλέπω,φώναζε,
ο ψυχίατρος γνωματευσε:
-η ασθενής δεν διαχωρίζει την αυτοάμυνα από την εκδίκηση,αντιλαμβάνεται
τούς φόνους ως πράξεις ισορροπίας,
η ίδια,σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις της είπε:
-δεν σκότωνα ανθρώπους,σκότωνα αυτό που μού έκαναν.
στη δίκη δεν ένιωσε μεταμέλεια,δεν απολογήθηκε,κοίταξε τούς ενόρκους έναν-έναν,
-και σάς θα μπορούσα να σάς σκοτώσω,τούς ειπε,
την καταδίκασαν σε θάνατο,περιμενε να την εκτελέσουν δεν ήθελε να ζει,
την τελευταία νύχτα ξάπλωσε και το σώμα της βυθίστηκε σε έναν ύπνο παραξενα γαλήνιο,και είδε ένα όνειρο,βρεθηκε σε ένα δρόμο,δεν ήταν σκοτάδι αλλά φως,προχωρούσε ξυπόλητη,δεν ένιωθε τα ποδια της να την πονουν,
στο βάθος είδε ένα παιδί,πλησίασε,ήταν ένα ένα κορίτσι καθισμένο στο χώμα και
σχεδίαζε κύκλους με ένα ξύλο,το παιδί γύρισε το πρόσωπο του και την κοίταξε,ήταν
εκείνη η ίδια,
-γιατί άργησες;τη ρώτησε το κορίτσι,
κάθησε δίπλα της και κοιτούσε τούς κύκλους που το παιδι χάραζε,
-πονάς;ρώτησε το παιδί,
δεν μπορούσε να μιλήσει,
-δεν πειράζει,είπε το παιδί,τώρα τελείωσε,
τότε εκείνη άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το μικρό κορίτσι,το φως έγινε πιο έντονο,εκτυφλωτικό,και όλα χάθηκαν,
το πρωί όταν ήρθαν να πάρουν ήταν ήρεμη,
λίγο πριν την ξαπλώσουν και τη δέσουν στη καρεκλα για την εκτέλεση τη ρωτησαν
αν είχε κάτι τελευταίο να πει,
είπε:-δεν ήμουν ποτέ ζωντανή,
και μετά σιωπη,
είπαν πως ήταν σκληρή μέχρι το τέλος
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου