LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η πιθανή συνάντηση (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης) (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η πιθανή συνάντηση 

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η πιθανή συνάντηση 

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Το υπόγειο καζίνο στη Αγία Πετρουπολη με χαμηλό.φωτισμο,γεμάτο καπνο.

Πάνω στα τραπέζια οι μάρκες.

Σε ένα από αυτά όρθιος ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Δίπλα του ο Γκριγκόρι Περελμάν,δεν κοιτούσε τα χρήματα,ούτε τους παίκτες,κοιτούσε 

τα μοτίβα,τα επαναλαμβανόμενα λάθη. 

-Εδώ,είπε ο Ντοστογιέφσκι,ο άνθρωπος αποκαλύπτεται.Οχι όταν κερδίζει,αλλά όταν επιμένει να χάνει.

Ο Περελμάν απαντησε: -Δεν είναι τυχαιότητα. Είναι τοπολογία τής απελπισίας.

Πλησίασε ο Ρασκόλνικωφ,ήταν φανερά νευρικός,εσφιγγε κάποια ενοχή στις μαρκες,

κάθε ρίψη στη ρουλέτα ήταν σαν αποκάλυψη τού εγκλήματος,κάθε αριθμός που 

πετυχαινε μια λύτρωση.

Απέναντί του ήρθε και στάθηκε ο Νικολάι Βσεβολόντοβιτς Σταβρόγκιν χαμογελοντας προκλητικα.Σχεδον βίαια επιθετικα.

-Δεν παιζω για να κερδίσω,τούς είπε, παιζω για να αποδείξω ότι τίποτα δεν έχει σημασία. Έσπρωχνε τις μάρκες στο τραπέζι με μια τρομακτικη  αδιαφορία.

-Τι είναι η ηθική;συνέχισε ο Σταβρόγκιν,ένα παιχνίδι σαν κι αυτό στημένο.

Ο Ρασκόλνικωφ τον κοίταξε ειρωνικα. 

-Και όμως πληρώνεις,τού είπε.Πάντα  δέχεσαι να πληρώνεις.

Τότε ακούστηκε ένας θόρυβος,γύρισαν και κοίταξαν.Στη μέση τής αίθουσας ενα σώμα 

είχε πρσει στο πάτωμα. Ήταν ενας άντρας χλωμός.Αρχισε να σπαρταρά,το στόμα του γεμάτο αφρούς,τα μάτια του είχαν γυρίσει ανάποδα.

-Μολις γύρισε από τα 

 Γκουλάγκ τής Σιβηρίας,είπε κάποιος παικτης.

Ο Περελμάν παρατηρούσε την κρίση σαν να ήταν ένα φαινόμενο που μπορούσε να περιγραφεί.

-Το σύστημα καταρρέει, είπε ήσυχα, Υπερφόρτωση.Άπειρη επανάληψη χωρίς λύση.

Ο άντρας όταν συνήλθε σηκωθηκε.Πηγε πάλι στη ρουλέτα.

-Δεν υπάρχει λύση, ψιθύρισε,Μόνο επανάληψη.

Ο Ντοστογιέφσκι είπε:

-Τον καταλαβαίνω,έχει μια επίμονη ανάγκη να ξαναπαίξει.Να ξαναχάσει. Να ξαναδοκιμάσει να προκαλέσει τον θεό τής τυχης.Τον ξέρω.Ειναι εγώ.

Ο Παικτης εσπρωξε ό,τι είχε μπροστά του στο κόκκινο.

Η ρουλέτα γύρισε.

Ο Ρασκόλνικωφ κρατούσε την αναπνοή του. 

Ο Σταβρόγκιν χαμογελούσε ψυχρα. Ο Ντοστογιέφσκι έτρεμε ελαφρά.Ο Περελμάν 

έκλεισε τα μάτια υπολογίζοντας το αποτέλεσμα.

Η μπίλια σταμάτησε.

Μα κανείς δεν κοίταξε τον αριθμό.

Σημασία δεν είχε η επιτυχία.

.

.

.

The Possible Encounter

(Fyodor Dostoevsky, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavrogin, The Gambler)

The underground casino in Saint Petersburg, dimly lit, filled with smoke.

On the tables, the chips.

At one of them stood Fyodor Dostoevsky.

Beside him, Grigori Perelman did not look at the money, nor at the players; he looked at patterns, at recurring mistakes.

“Here,” said Dostoevsky, “man reveals himself. Not when he wins, but when he insists on losing.”

Perelman replied: “It is not randomness. It is the topology of despair.”

Raskolnikov approached, visibly nervous; he clenched some guilt in the chips. Every spin of the roulette was like the revelation of a crime, every number that hit a redemption.

Opposite him came and stood Nikolai Vsevolodovich Stavrogin, smiling provocatively—almost violently, aggressively.

“I do not play to win,” he told them, “I play to prove that nothing matters.” He pushed the chips onto the table with terrifying indifference.

“What is morality?” Stavrogin continued. “A game like this—rigged.”

Raskolnikov looked at him ironically.

“And yet you pay,” he said. “You always accept to pay.”

Then a noise was heard; they turned and looked. In the middle of the hall, a body had fallen to the floor. It was a pale man. He began to convulse; his mouth filled with foam, his eyes rolled back.

“He has just returned from the Gulags of Siberia,” said a player.

Perelman observed the seizure as if it were a phenomenon that could be described.

“The system collapses,” he said quietly. “Overload. Infinite repetition without solution.”

When the man recovered, he stood up. He went again to the roulette.

“There is no solution,” he whispered. “Only repetition.”

Dostoevsky said:

“I understand him. He has a persistent need to play again. To lose again. To try again to provoke the god of chance. I know him. He is me.”

The Gambler pushed everything he had onto red.

The roulette spun.

Raskolnikov held his breath.

Stavrogin smiled coldly.

Dostoevsky trembled slightly.

Perelman closed his eyes, calculating the outcome.

The ball stopped.

But no one looked at the number.

Success did not matter.

.

.

La rencontre possible

(Fiodor Dostoïevski, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavroguine, Le Joueur)

Le casino souterrain de Saint Petersburg, faiblement éclairé, rempli de fumée.

Sur les tables, les jetons.

À l’une d’elles se tenait Fiodor Dostoïevski.

À ses côtés, Grigori Perelman ne regardait ni l’argent ni les joueurs ; il observait les motifs, les erreurs répétées.

« Ici, dit Dostoïevski, l’homme se révèle. Non pas quand il gagne, mais quand il insiste à perdre. »

Perelman répondit : « Ce n’est pas le hasard. C’est la topologie du désespoir. »

Raskolnikov s’approcha, visiblement nerveux ; il serrait une culpabilité dans les jetons. Chaque lancer de la roulette était comme la révélation du crime, chaque numéro touché une rédemption.

En face de lui vint se placer Nikolaï Vsevolodovitch Stavroguine, souriant de manière provocante—presque violemment, agressivement.

« Je ne joue pas pour gagner, leur dit-il, je joue pour prouver que rien n’a d’importance. » Il poussa les jetons sur la table avec une indifférence terrifiante.

« Qu’est-ce que la morale ? poursuivit Stavroguine. Un jeu comme celui-ci—truqué. »

Raskolnikov le regarda ironiquement.

« Et pourtant tu paies, lui dit-il. Tu acceptes toujours de payer. »

Alors un bruit se fit entendre ; ils se retournèrent. Au milieu de la salle, un corps était tombé au sol. C’était un homme pâle. Il se mit à convulser ; sa bouche pleine d’écume, ses yeux révulsés.

« Il vient de revenir des goulag de Sibérie », dit un joueur.

Perelman observait la crise comme un phénomène descriptible.

« Le système s’effondre, dit-il doucement. Surcharge. Répétition infinie sans solution. »

Lorsque l’homme reprit conscience, il se releva. Il retourna à la roulette.

« Il n’y a pas de solution, murmura-t-il. Seulement la répétition. »

Dostoïevski dit :

« Je le comprends. Il a un besoin obstiné de rejouer. De reperdre. D’essayer encore de provoquer le dieu du hasard. Je le connais. C’est moi. »

Le Joueur poussa tout ce qu’il avait sur le rouge.

La roulette tourna.

Raskolnikov retint son souffle.

Stavroguine souriait froidement.

Dostoïevski tremblait légèrement.

Perelman ferma les yeux, calculant le résultat.

La bille s’arrêta.

Mais personne ne regarda le numéro.

Le succès n’avait aucune importance.

.

.

Die mögliche Begegnung

(Fjodor Dostojewski, Grigori Perelman, Raskolnikow, Nikolai Stavrogin, Der Spieler)

Das unterirdische Kasino in Sankt Petersburg, schwach beleuchtet, voller Rauch.

Auf den Tischen lagen die Jetons.

An einem davon stand Fjodor Dostojewski.

Neben ihm beachtete Grigori Perelman weder das Geld noch die Spieler; er betrachtete Muster, wiederkehrende Fehler.

„Hier“, sagte Dostojewski, „offenbart sich der Mensch. Nicht wenn er gewinnt, sondern wenn er darauf besteht zu verlieren.“

Perelman antwortete: „Es ist kein Zufall. Es ist die Topologie der Verzweiflung.“

Raskolnikow näherte sich, sichtbar nervös; er umklammerte Schuld in den Jetons. Jeder Dreh des Roulette-Rads war wie die Offenbarung eines Verbrechens, jede getroffene Zahl eine Erlösung.

Ihm gegenüber trat Nikolai Vsewolodowitsch Stavrogin und blieb stehen, mit provokativem Lächeln—fast gewaltsam, aggressiv.

„Ich spiele nicht, um zu gewinnen“, sagte er, „ich spiele, um zu beweisen, dass nichts Bedeutung hat.“ Er schob die Jetons mit erschreckender Gleichgültigkeit über den Tisch.

„Was ist Moral?“, fuhr Stavrogin fort. „Ein Spiel wie dieses—manipuliert.“

Raskolnikow sah ihn ironisch an.

„Und doch zahlst du“, sagte er. „Du akzeptierst immer zu zahlen.“

Dann war ein Geräusch zu hören; sie drehten sich um. In der Mitte des Saals lag ein Körper am Boden. Es war ein blasser Mann. Er begann zu krampfen, Schaum vor dem Mund, die Augen verdreht.

„Er ist gerade aus den Gulags Sibiriens zurückgekehrt“, sagte ein Spieler.

Perelman beobachtete den Anfall, als wäre er ein beschreibbares Phänomen.

„Das System kollabiert“, sagte er leise. „Überlastung. Unendliche Wiederholung ohne Lösung.“

Als der Mann wieder zu sich kam, stand er auf. Er ging erneut zum Roulette.

„Es gibt keine Lösung“, flüsterte er. „Nur Wiederholung.“

Dostojewski sagte:

„Ich verstehe ihn. Er hat das zwanghafte Bedürfnis, wieder zu spielen. Wieder zu verlieren. Den Gott des Zufalls erneut herauszufordern. Ich kenne ihn. Er ist ich.“

Der Spieler setzte alles, was er hatte, auf Rot.

Das Roulette drehte sich.

Raskolnikow hielt den Atem an.

Stavrogin lächelte kalt.

Dostojewski zitterte leicht.

Perelman schloss die Augen und berechnete das Ergebnis.

Die Kugel stoppte.

Aber niemand schaute auf die Zahl.

Der Erfolg spielte keine Rolle.

.

.

Il possibile incontro

(Fëdor Dostoevskij, Grigorij Perelman, Raskol'nikov, Nikolaj Stavrogin, Il Giocatore)

Il casinò sotterraneo di San Pietroburgo, debolmente illuminato, pieno di fumo.

Sui tavoli le fiches.

A uno di essi era in piedi Fëdor Dostoevskij.

Accanto a lui Grigorij Perelman non guardava il denaro né i giocatori; osservava i modelli, gli errori ripetuti.

«Qui», disse Dostoevskij, «l’uomo si rivela. Non quando vince, ma quando insiste nel perdere.»

Perelman rispose: «Non è casualità. È la topologia della disperazione.»

Raskol’nikov si avvicinò, visibilmente nervoso; stringeva una colpa nelle fiches. Ogni giro della roulette era come la rivelazione di un crimine, ogni numero centrato una redenzione.

Di fronte a lui si fermò Nikolaj Vsevolodovič Stavrogin, sorridendo in modo provocatorio—quasi violento, aggressivo.

«Non gioco per vincere», disse, «gioco per dimostrare che nulla ha importanza.» Spinse le fiches sul tavolo con una freddezza terribile.

«Che cos’è la morale?», continuò Stavrogin. «Un gioco come questo—truccato.»

Raskol’nikov lo guardò con ironia.

«Eppure paghi», disse. «Accetti sempre di pagare.»

All’improvviso si udì un rumore; si voltarono. Al centro della sala un corpo era caduto a terra. Era un uomo pallido. Cominciò a contorcersi, la bocca piena di schiuma, gli occhi rovesciati.

«È appena tornato dai gulag della Siberia», disse un giocatore.

Perelman osservava la crisi come un fenomeno descrivibile.

«Il sistema collassa», disse piano. «Sovraccarico. Ripetizione infinita senza soluzione.»

Quando l’uomo si riprese, si alzò. Tornò alla roulette.

«Non c’è soluzione», sussurrò. «Solo ripetizione.»

Dostoevskij disse:

«Lo capisco. Ha un bisogno ossessivo di giocare ancora. Di perdere ancora. Di sfidare ancora il dio del caso. Lo conosco. Sono io.»

Il Giocatore spinse tutto ciò che aveva sul rosso.

La roulette girò.

Raskol’nikov trattenne il respiro.

Stavrogin sorrideva freddamente.

Dostoevskij tremava leggermente.

Perelman chiuse gli occhi, calcolando il risultato.

La pallina si fermò.

Ma nessuno guardò il numero.

Il successo non aveva importanza.

.

.

El posible encuentro

(Fiódor Dostoievski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolái Stavrogin, El jugador)

El casino subterráneo en San Petersburgo, con luz tenue, lleno de humo.

Sobre las mesas, las fichas.

En una de ellas estaba de pie Fiódor Dostoievski.

A su lado, Grigori Perelman no miraba el dinero ni a los jugadores; observaba los patrones, los errores repetidos.

—Aquí —dijo Dostoievski— el hombre se revela. No cuando gana, sino cuando insiste en perder.

Perelman respondió: —No es azar. Es la topología de la desesperación.

Se acercó Raskólnikov, visiblemente nervioso; apretaba la culpa en las fichas. Cada giro de la ruleta era como la revelación de un crimen, cada número acertado una redención.

Frente a él apareció Nikolái Vsevolodovich Stavrogin, sonriendo provocativamente—casi con violencia, de forma agresiva.

—No juego para ganar —les dijo—, juego para demostrar que nada importa. Empujó las fichas sobre la mesa con una indiferencia aterradora.

—¿Qué es la moral? —continuó Stavrogin—. Un juego como este, amañado.

Raskólnikov lo miró con ironía.

—Y sin embargo pagas —dijo—. Siempre aceptas pagar.

Entonces se oyó un ruido; se giraron. En el centro del salón un cuerpo había caído al suelo. Era un hombre pálido. Empezó a convulsionar, la boca llena de espuma, los ojos en blanco.

—Acaba de regresar de los gulags de Siberia —dijo un jugador.

Perelman observaba la crisis como si fuera un fenómeno describible.

—El sistema colapsa —dijo en voz baja—. Sobrecarga. Repetición infinita sin solución.

Cuando el hombre se recuperó, se levantó. Volvió a la ruleta.

—No hay solución —susurró—. Solo repetición.

Dostoievski dijo:

—Lo entiendo. Tiene una necesidad persistente de volver a jugar. De volver a perder. De volver a desafiar al dios del azar. Lo conozco. Soy yo.

El Jugador empujó todo lo que tenía al rojo.

La ruleta giró.

Raskólnikov contuvo la respiración.

Stavrogin sonreía fríamente.

Dostoievski temblaba ligeramente.

Perelman cerró los ojos, calculando el resultado.

La bola se detuvo.

Pero nadie miró el número.

El éxito no importaba.

.

.

O encontro possível

(Fiódor Dostoiévski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolai Stavróguin, O Jogador)

O casino subterrâneo em São Petersburgo, com luz fraca, cheio de fumo.

Sobre as mesas, as fichas.

Num delas estava de pé Fiódor Dostoiévski.

Ao seu lado, Grigori Perelman não olhava para o dinheiro nem para os jogadores; observava padrões, erros repetidos.

—Aqui —disse Dostoiévski— o homem revela-se. Não quando vence, mas quando insiste em perder.

Perelman respondeu: —Não é acaso. É a topologia do desespero.

Aproximou-se Raskólnikov, visivelmente nervoso; apertava a culpa nas fichas. Cada giro da roleta era como a revelação de um crime, cada número acertado uma redenção.

À sua frente surgiu Nikolai Vsevolodovich Stavróguin, sorrindo de forma provocadora—quase violenta, agressiva.

—Não jogo para ganhar —disse-lhes—, jogo para provar que nada importa. Empurrou as fichas sobre a mesa com uma indiferença aterradora.

—O que é a moral? —continuou Stavróguin—. Um jogo como este, manipulado.

Raskólnikov olhou para ele com ironia.

—E no entanto pagas —disse—. Aceitas sempre pagar.

Então ouviu-se um barulho; eles viraram-se. No centro da sala um corpo tinha caído ao chão. Era um homem pálido. Começou a ter convulsões, a boca cheia de espuma, os olhos revirados.

—Acabou de regressar dos gulags da Sibéria —disse um jogador.

Perelman observava a crise como se fosse um fenómeno descritível.

—O sistema colapsa —disse baixinho—. Sobrecarga. Repetição infinita sem solução.

Quando o homem recuperou, levantou-se. Voltou à roleta.

—Não há solução —sussurrou—. Apenas repetição.

Dostoiévski disse:

—Compreendo-o. Ele tem uma necessidade persistente de voltar a jogar. De voltar a perder. De voltar a desafiar o deus do acaso. Eu conheço-o. Sou eu.

O Jogador empurrou tudo o que tinha para o vermelho.

A roleta girou.

Raskólnikov prendeu a respiração.

Stavróguin sorria friamente.

Dostoiévski tremia levemente.

Perelman fechou os olhos, calculando o resultado.

A bola parou.

Mas ninguém olhou para o número.

O sucesso não importava.

.

.

.