GREEK POETRY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelisμεταγράφονταςαπό τον Ρωμανό τον Μελωδοαποσπάσματα από τον Ύμνο: Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου -Το μοιρολογι τής Παναγιας-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

GREEK POETRY 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

από τον Ρωμανό τον Μελωδο

αποσπάσματα από τον Ύμνο:

 Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου 

-Το μοιρολογι τής Παναγιας

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis 

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταγράφοντας

από τον Ρωμανό τον Μελωδο

αποσπάσματα από τον Ύμνο:

 Εις το Πάθος τού Κυρίου και εις τον Θρήνον τής Θεοτόκου 

Το μοιρολογι τής Παναγιας 

Το αρνί της η αρνάδα  βλέποντας 

στη σφαγή να το σέρνουν

περίλυπη ακολουθούσε η Μαρία 

μαζί μ'αλλες γυναίκες μοιρολογοντας:

που πας,παιδί μου,

γιατί έτσι βιαστικος περνας

μη κι άλλος γάμος πάλι ε

στη Κανα γίνεται,

και για κει τωρα κινας,

το νερό κρασί να κάνεις;

να'ρθω,παιδί μου,μαζί σου,

η' δω μόνη να μείνω;

μιλά μου,

μη μού φεύγεις σιωπηλος,

δεν το περίμενα,παιδί μου,έτσι να σε δω,

ποτέ δεν πιστευα πως

τέτοια μανία 

θα'δειχναν οι ανομοι

κι άδικα χέρια πάνω σου θ'απλωναν,

αφού ακόμα δυνατά τα βρέφη τους σού φωνάζουν:

ευλογημένος,

κι απ'τα βάγια γεμάτος ο δρομος είναι,

και τώρα γιατί το κακό έγινε,θέλω να μάθω,

πώς χάνεται το φως μου;

πώς στο σταυρό καρφωνεται,το σπλαχνο μου;

παιδί μου,άδικα σε φονεύουν

και κανεις δεν σε πονα,

αν πάθεις,αν πεθανεις,πες μου,

θα ξανάρθεις σε μένα;

όμως φοβάμαι,

να σε δω θα ζητω 

και θα κλαιω,

παιδί μου πού είσαι;θα οδυρομαι θα λεω

δεν αντέχω,παιδί μου,

απ'την αγαπη νικιέται

εγώ στο σπίτι να'μαι κι εσύ στο ξυλο,

άσε με,καλέ μου,κοντά σου να'μαι,

Τον ίδιον άρνα η αμνάς θεωρούσα

προς σφαγήν ελκόμενον ηκολούθει η Μαρία τρυχομένη

μεθ’ ετέρων γυναικών ταύτα βοώσα,

«Πού πορεύη, τέκνον; τίνος χάριν τον ταχύν

δρόμον τελέεις;

μη έτερος γάμος πάλιν έστιν εν Κανά,

κακεί νυνί σπεύδεις, ίν’ εξ ύδατος αυτοίς οίνον ποιήσης;

συνέλθω σοι, τέκνον, ή μείνω σε μάλλον;

δος μοι λόγον,μη σιγών παρέλθης με,

Ουκ ήλπιζον, τέκνον, εν τούτοις ιδείν σε,

ουδ’ επίστευον ποτέ έως τούτου τους ανόμους εκμανήναι

και εκτείναι επί σε χείρας αδίκως,

έτι γαρ τα βρέφη τούτων κράζουσί σοι το «ευλογημένος».

ακμήν δε βαϊων πεπλησμένη η οδός

και νυν τίνος χάριν επράχθη το χείρον;

γνώναι θέλω, οίμοι, πώς το φως μου σβέννυται,

πώς σταυρώ προσπήγνυται

Υπάγεις, ω τέκνον, προς άδικον φόνον

και ουδείς σοι συναλγεί

αν πάθης, αν θάνης, αναλύσεις προς εμέ;

γαρ φοβούμαι, 

και ζητούσα σε ιδείν

κλαύσω, κράξω, «πού εστιν;»

Νικώμαι, ω τέκνον, νικώμαι τω πόθω

και ου στέγω αληθώς, ίν’ εγώ μεν εν θαλάμω,

συ δ’ εν ξύλω,

και εγώ μεν εν οικιά, συ δ’ εν μνημείω,

άφες ουν συνέλθω, 

.

.

.