.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η παράσταση τής Πενθεσίλειας
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η παράσταση τής Πενθεσίλειας
(Ελληνικά,English, Francais,German,Italiano, Spanish,Portuguese)
Έφτασαν με το αυτοκίνητο της,πρωί παγωμένο,ο πάγος τής λίμνης γυαλίζει κάτω από τον ήλιο.
Κατέβηκαν.Εκεινη φορούσε τα λεπτά μαύρα γάντια τής Πενθεσίλειας.
-Εδω είναι ήσυχα,είπε εκείνος.
Εκείνη χαμογέλασε.
-Ναι,είναι,είπε.
Κανείς δεν υπάρχει μόνο εμείς οι δυο.
Είχε περάσει μήνες με την αρρώστια,πυρετοί,πόνοι,
αιμορραγίες,προγνώσεις που έμοιαζαν με ανακοινώσεις πρόβας: ίσως σε έξι μήνες,ίσως λιγότερο.
Η ασθένεια τής είχε αποστερήσει τούς μελλοντικους χρόνους:
θα αγαπήσω,θα ταξιδέψω, θα ζήσω.
Στο σακίδιο της είχε το κοστούμι τής Penthesilea.
Εκείνος στο δικό του σακίδιο είχε το θεατρικό έργο τού Χάινριχ φον Κλάιστ.
Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης.
Όταν εκείνη κουράστηκε κάθισαν σε έναν ξερό κορμό δέντρου.
Εκείνη πέταξε μια πέτρα στη λίμνη,η πέτρα έσπασε τον πάγο.
-Αν ήμασταν στον πόλεμο, είπε εκεινη,θα ήμουν η Penthesilea κι εσύ ο Αχιλλέας.
Σηκώθηκαν και περπάτησαν πάλι.
-Και πάλι θα σε άφηνα να με σκοτώσεις,τού είπε.
-Προσεξες,τής είπε εκείνος,οτι δεν υπάρχουν πουλιά.Εξαφανιστηκαν.
Εκείνη γέλασε.
-Θα είμαστε χωρίς κοινό.
Επέστρεψαν.Ηταν μεσημέρι.
Εκείνος έβγαλε από το αυτοκίνητο τον τρίποδα,τον έστησε και πάνω του στήριξε την κάμερα.
Πάτησε το video record.
-Το έργο,είπε,θα παιχτει εδώ.
Εκείνη φόρεσε το κοστούμι τής Πενθεσίλειας με αργές κινήσεις
Το κορμί της αδύνατο από την αρρώστια.
Άρχισαν να παίζουν.
Εκείνος ήταν ο Αχιλλέας.
Εκείνη ήταν η Αμαζόνα Πενθεσίλεια.
Στη σκηνή που ο Αχιλλέας την τραυματίζει θανάσιμα και βγάζει τη μάσκα της εκείνη λέει:
-Αυτός που τώρα με βλέπει να πεθαίνω με ερωτεύεται.
Εκείνη έκλεισε τα μάτια.
-Δεν θέλω να με αφήσεις να λιώσω στο κρεβάτι,τού είπε.
Εκείνος δεν απάντησε.
Πήγε στη κάμερα και πάτησε το stop.
Η ομίχλη άρχισε να τους κυκλώνει.Βραδυαζε.
Περπάτησαν στην άκρη τής λίμνης σιωπηλοί.
Στάθηκαν.
-Εδω είναι το μέρος,είπε εκείνη.
Εβγαλε τα παπούτσια και μπήκε στη λιμνη,τα γυμνα πόδια της έσπαγαν τον πάγο.
-Πιστευεις πως ο άνθρωπος πεθαίνει μόνος;τού φώναξε.
Εκείνος άγγιξε το περίστροφο στη τσέπη του.Το μέταλλο ψυχρό.
Εκείνη στάθηκε,γύρω της ο σπασμένος πάγος.
-Μη φοβηθείς,τού είπε. Εγώ ήδη εχω πεθανει τη μέρα που μου ανακοίνωσαν το τέλος.
Εκείνος έβγαλε το περίστροφο.
Εκείνη τη στιγμή πάνω από τη λίμνη ξαφνικά φύσηξε δυνατός άνεμος.
Είδε την Πενθεσίλεια να πέφτει στα κρύσταλλα τού πάγου.
Ο άνεμος σώπασε.
Εκεινος έβαλε το περίστροφο στο μέτωπο του.
-Επιτελους δεν φοβάμαι,είπε.
Πάτησε την σκανδάλη.
Ένα τρομακτικό φως.
Και αμέσως ο δυνατός κρότος,όπως το χειροκρότημα στο τέλος μιάς παράστασης.
Όταν την άνοιξη βρέθηκαν τα νεκρά σώματα τους ο πάγος στη λιμνη ειχε λιώσει.
Καταγραφηκε ως: τραγικό επεισόδιο.
οι εφημερίδες έγραψαν: ρομαντική αυτοχειρία.
Κάποιοι είπαν:πράξη τρέλλας.
Ένας θεατρολόγος είδε το βίντεο.
Προβληθηκε σε ένα μικρό φεστιβάλ.
Το κοινό έμεινε αμήχανο.
Οι κριτικοί αδιαφόρησαν.
.
.
The Performance of Penthesilea
They arrived in her car, a frozen morning, the ice of the lake glistening under the sun.
They got out. She was wearing Penthesilea’s thin black gloves.
“It’s quiet here,” he said.
She smiled.
“Yes, it is,” she said.
No one was there, only the two of them.
Months had passed with the illness—fevers, pains, bleeding, prognoses that resembled rehearsal announcements: perhaps in six months, perhaps less.
The disease had deprived her of the future tenses:
I will love, I will travel, I will live.
In her backpack she had Penthesilea’s costume.
In his own backpack he carried Heinrich von Kleist’s play.
They walked along the edge of the lake.
When she became tired they sat on a dry tree trunk.
She threw a stone into the lake, the stone shattered the ice.
“If we were at war,” she said, “I would be Penthesilea and you Achilles.”
They stood and walked again.
“And again I would let you kill me,” she said.
“Did you notice,” he said, “that there are no birds? They vanished.”
She laughed.
“We shall be without an audience.”
They returned. It was noon.
He took the tripod out of the car, set it up, and mounted the camera.
He pressed video record.
“The play,” he said, “will be performed here.”
She put on Penthesilea’s costume with slow movements.
Her body, weakened by the illness.
They began to act.
He was Achilles.
She was the Amazon Penthesilea.
In the scene where Achilles wounds her mortally and removes her mask, she says:
“He who now sees me dying falls in love with me.”
She closed her eyes.
“I don’t want you to let me melt away in a bed,” she told him.
He didn’t answer.
He walked to the camera and pressed stop.
The fog began to surround them. It was getting dark.
They walked in silence along the edge of the lake.
They stopped.
“Here is the place,” she said.
She took off her shoes and entered the lake, her bare feet breaking the ice.
“Do you believe that one dies alone?” she shouted to him.
He touched the pistol in his pocket. The metal cold.
She stood still, shattered ice around her.
“Don’t be afraid,” she said. “I already died the day they announced the end.”
He took out the pistol.
At that moment a strong wind suddenly blew over the lake.
He saw Penthesilea fall on the crystals of ice.
The wind fell silent.
He placed the pistol against his forehead.
“At last I am not afraid,” he said.
He pulled the trigger.
A terrifying light.
And immediately the loud bang, like applause at the end of a performance.
When their dead bodies were found in spring, the ice on the lake had melted.
It was recorded as: tragic incident.
The newspapers wrote: romantic suicide.
Some said: an act of madness.
A theatre scholar watched the video.
It was screened at a small festival.
The audience remained embarrassed.
The critics were indifferent.
.
.
La Représentation de Penthésilée
Ils arrivèrent dans sa voiture, un matin glacé, la glace du lac brillant sous le soleil.
Ils descendirent. Elle portait les fins gants noirs de Penthésilée.
« Ici, c’est calme », dit-il.
Elle sourit.
« Oui, ça l’est », dit-elle.
Il n’y avait personne, seulement eux deux.
Des mois s’étaient écoulés avec la maladie — fièvres, douleurs, hémorragies, pronostics ressemblant à des annonces de répétition : peut-être dans six mois, peut-être moins.
La maladie l’avait privée des temps futurs :
j’aimerai, je voyagerai, je vivrai.
Dans son sac à dos, elle avait le costume de Penthésilée.
Dans le sien, il transportait la pièce de Heinrich von Kleist.
Ils marchèrent au bord du lac.
Quand elle se fatigua, ils s’assirent sur un tronc sec.
Elle lança une pierre dans le lac ; la pierre brisa la glace.
« Si nous étions en guerre, dit-elle, je serais Penthésilée et toi Achille. »
Ils se relevèrent et marchèrent encore.
« Et de nouveau, je te laisserais me tuer », dit-elle.
« As-tu remarqué, dit-il, qu’il n’y a pas d’oiseaux ? Ils ont disparu. »
Elle rit.
« Nous serons sans public. »
Ils revinrent. C’était midi.
Il sortit le trépied de la voiture, le monta et fixa la caméra.
Il appuya sur video record.
« La pièce, dit-il, sera jouée ici. »
Elle enfila le costume de Penthésilée avec des gestes lents.
Son corps, affaibli par la maladie.
Ils commencèrent à jouer.
Il était Achille.
Elle était l’Amazone Penthésilée.
Dans la scène où Achille la blesse mortellement et retire son masque, elle dit :
« Celui qui me voit mourir à présent tombe amoureux de moi. »
Elle ferma les yeux.
« Je ne veux pas que tu me laisses fondre dans un lit », lui dit-elle.
Il ne répondit pas.
Il alla vers la caméra et appuya sur stop.
Le brouillard commença à les entourer. La nuit tombait.
Ils marchèrent en silence au bord du lac.
Ils s’arrêtèrent.
« Ici est l’endroit », dit-elle.
Elle retira ses chaussures et entra dans le lac, ses pieds nus brisant la glace.
« Crois-tu que l’homme meurt seul ? » lui cria-t-elle.
Il toucha le pistolet dans sa poche. Le métal froid.
Elle se figea, la glace brisée autour d’elle.
« N’aie pas peur, dit-elle. Je suis déjà morte le jour où l’on m’a annoncé la fin. »
Il sortit le pistolet.
À cet instant un vent violent souffla soudain au-dessus du lac.
Il vit Penthésilée tomber sur les cristaux de glace.
Le vent se tut.
Il posa le pistolet contre son front.
« Enfin je n’ai plus peur », dit-il.
Il pressa la détente.
Une lumière terrifiante.
Puis aussitôt le bruit, comme des applaudissements à la fin d’une représentation.
Au printemps, lorsque l’on retrouva leurs corps, la glace du lac avait fondu.
On nota : épisode tragique.
Les journaux écrivirent : suicide romantique.
Certains dirent : acte de folie.
Un théâtrologue visionna la vidéo.
Elle fut projetée dans un petit festival.
Le public resta gêné.
Les critiques furent indifférents.
.
.
Die Aufführung der Penthesilea
Sie kamen mit ihrem Auto an, ein gefrorener Morgen, das Eis des Sees glänzte unter der Sonne.
Sie stiegen aus. Sie trug die dünnen schwarzen Handschuhe der Penthesilea.
„Hier ist es ruhig“, sagte er.
Sie lächelte.
„Ja, das ist es“, sagte sie.
Niemand war da, nur sie beide.
Monate waren mit der Krankheit vergangen – Fieber, Schmerzen, Blutungen, Prognosen, die wie Probenankündigungen klangen: vielleicht sechs Monate, vielleicht weniger.
Die Krankheit hatte ihr die Zukunftsformen genommen:
ich werde lieben, ich werde reisen, ich werde leben.
In ihrem Rucksack hatte sie das Kostüm der Penthesilea.
In seinem trug er das Theaterstück von Heinrich von Kleist.
Sie gingen am Ufer des Sees entlang.
Als sie müde wurde, setzten sie sich auf einen trockenen Baumstamm.
Sie warf einen Stein in den See, der Stein zerbrach das Eis.
„Wenn wir im Krieg wären“, sagte sie, „wäre ich Penthesilea und du Achilleus.“
Sie standen auf und gingen weiter.
„Und wieder würde ich dich mich töten lassen“, sagte sie.
„Hast du bemerkt“, sagte er, „dass es keine Vögel gibt? Sie sind verschwunden.“
Sie lachte.
„Wir werden ohne Publikum sein.“
Sie kehrten zurück. Es war Mittag.
Er nahm das Stativ aus dem Auto, stellte es auf und befestigte die Kamera.
Er drückte Record.
„Das Stück“, sagte er, „wird hier gespielt.“
Sie zog langsam das Kostüm der Penthesilea an.
Ihr Körper, von der Krankheit geschwächt.
Sie begannen zu spielen.
Er war Achilleus.
Sie war die Amazone Penthesilea.
In der Szene, in der Achilleus sie tödlich verwundet und ihre Maske entfernt, sagt sie:
„Der, der mich jetzt sterben sieht, verliebt sich in mich.“
Sie schloss die Augen.
„Ich will nicht, dass du mich im Bett dahinschmelzen lässt“, sagte sie zu ihm.
Er antwortete nicht.
Er ging zur Kamera und drückte auf Stop.
Der Nebel begann sie zu umhüllen. Es wurde dunkel.
Schweigend gingen sie am Rand des Sees entlang.
Sie blieben stehen.
„Hier ist der Ort“, sagte sie.
Sie zog ihre Schuhe aus und ging in den See, ihre nackten Füße zerschlugen das Eis.
„Glaubst du, dass der Mensch allein stirbt?“ rief sie ihm zu.
Er berührte die Pistole in seiner Tasche. Das Metall kalt.
Sie stand still, das gebrochene Eis um sie herum.
„Fürchte dich nicht“, sagte sie. „Ich bin bereits an dem Tag gestorben, als man mir das Ende erklärte.“
Er zog die Pistole heraus.
In diesem Moment wehte plötzlich ein starker Wind über den See hinweg.
Er sah Penthesilea auf die Eiskristalle fallen.
Der Wind verstummte.
Er setzte sich die Pistole an die Stirn.
„Endlich habe ich keine Angst mehr“, sagte er.
Er drückte den Abzug.
Ein furchtbares Licht.
Und sofort darauf der laute Knall, wie Applaus am Ende einer Vorstellung.
Als man im Frühling ihre toten Körper fand, war das Eis des Sees geschmolzen.
Vermerkt wurde: tragischer Vorfall.
Die Zeitungen schrieben: romantischer Doppelselbstmord.
Manche sagten: Akt des Wahnsinns.
Ein Theaterwissenschaftler sah sich das Video an.
Es wurde auf einem kleinen Festival gezeigt.
Das Publikum blieb verlegen.
Die Kritiker waren gleichgültig.
.
.
La Rappresentazione di Pentesilea
Arrivarono con la sua automobile, una mattina gelata, il ghiaccio del lago luccicava sotto il sole.
Scesero. Lei indossava i sottili guanti neri di Pentesilea.
«Qui è tranquillo», disse lui.
Lei sorrise.
«Sì, lo è», disse.
Non c’era nessuno, solo loro due.
Erano passati mesi con la malattia — febbri, dolori, emorragie, prognosi che sembravano annunci di prove: forse sei mesi, forse meno.
La malattia le aveva tolto i tempi futuri:
amerò, viaggerò, vivrò.
Nel suo zaino aveva il costume di Pentesilea.
Nel suo, lui portava il dramma di Heinrich von Kleist.
Camminarono lungo il bordo del lago.
Quando lei si stancò si sedettero su un tronco secco.
Lei lanciò un sasso nel lago, il sasso spezzò il ghiaccio.
«Se fossimo in guerra», disse, «io sarei Pentesilea e tu Achille.»
Si alzarono e ricominciarono a camminare.
«E di nuovo ti lascerei uccidermi», disse lei.
«Hai notato», disse lui, «che non ci sono uccelli? Sono scomparsi.»
Lei rise.
«Saremo senza pubblico.»
Tornarono. Era mezzogiorno.
Lui tirò fuori il treppiede dall’auto, lo sistemò e vi montò la videocamera.
Premette record.
«Il dramma», disse, «si reciterà qui.»
Lei indossò lentamente il costume di Pentesilea.
Il suo corpo, indebolito dalla malattia.
Cominciarono a recitare.
Lui era Achille.
Lei era l’Amazzone Pentesilea.
Nella scena in cui Achille la ferisce mortalmente e le toglie la maschera, lei dice:
«Colui che ora mi vede morire si innamora di me.»
Lei chiuse gli occhi.
«Non voglio che tu mi lasci sciogliere in un letto», gli disse.
Lui non rispose.
Andò verso la videocamera e premette stop.
La nebbia cominciò a circondarli. Si faceva buio.
Camminarono in silenzio lungo il bordo del lago.
Si fermarono.
«Qui è il luogo», disse lei.
Si tolse le scarpe ed entrò nel lago, i piedi nudi che rompevano il ghiaccio.
«Credi che l’uomo muoia da solo?» gli gridò.
Lui toccò la pistola in tasca. Il metallo era freddo.
Lei rimase immobile, il ghiaccio spezzato attorno.
«Non aver paura», disse. «Sono già morta il giorno in cui mi hanno annunciato la fine.»
Lui estrasse la pistola.
In quel momento un vento forte soffiò all’improvviso sul lago.
Vide Pentesilea cadere sui cristalli di ghiaccio.
Il vento tacque.
Lui puntò la pistola alla fronte.
«Finalmente non ho paura», disse.
Premette il grilletto.
Una luce terribile.
E subito dopo lo sparo fragoroso, come l’applauso alla fine di una rappresentazione.
Quando in primavera ritrovarono i loro corpi, il ghiaccio del lago si era sciolto.
Fu registrato come: episodio tragico.
I giornali scrissero: suicidio romantico.
Alcuni dissero: atto di follia.
Un teatrologo vide il video.
Fu proiettato in un piccolo festival.
Il pubblico rimase a disagio.
I critici furono indifferenti.
.
.
La Representación de Pentesilea
Llegaron en su coche, una mañana helada, el hielo del lago brillaba bajo el sol.
Bajaron. Ella llevaba los finos guantes negros de Pentesilea.
—Aquí está tranquilo —dijo él.
Ella sonrió.
—Sí, lo está —dijo.
No había nadie, sólo ellos dos.
Habían pasado meses con la enfermedad —fiebres, dolores, hemorragias, pronósticos que sonaban como anuncios de ensayo: quizá seis meses, quizá menos.
La enfermedad le había arrebatado los tiempos futuros:
amaré, viajaré, viviré.
En su mochila ella llevaba el traje de Pentesilea.
En la suya él llevaba la obra teatral de Heinrich von Kleist.
Caminaron por la orilla del lago.
Cuando ella se cansó, se sentaron sobre un tronco seco.
Ella arrojó una piedra al lago; la piedra rompió el hielo.
—Si estuviéramos en guerra —dijo ella— yo sería Pentesilea y tú Aquiles.
Se levantaron y siguieron caminando.
—Y de nuevo te permitiría matarme —dijo ella.
—¿Te fijaste —dijo él— que no hay pájaros? Han desaparecido.
Ella rió.
—Estaremos sin público.
Regresaron. Era mediodía.
Él sacó el trípode del coche, lo instaló y montó la cámara.
Pulsó record.
—La obra —dijo— se representará aquí.
Ella se puso el traje de Pentesilea con movimientos lentos.
Su cuerpo, debilitado por la enfermedad.
Comenzaron a actuar.
Él era Aquiles.
Ella era la amazona Pentesilea.
En la escena en la que Aquiles la hiere de muerte y le quita la máscara, ella dice:
—Aquel que ahora me ve morir se enamora de mí.
Ella cerró los ojos.
—No quiero que me dejes deshacerme en una cama —le dijo.
Él no respondió.
Fue hacia la cámara y pulsó stop.
La niebla comenzó a rodearlos. Anochecía.
Caminaron en silencio por la orilla del lago.
Se detuvieron.
—Aquí es el lugar —dijo ella.
Se quitó los zapatos y entró en el lago, sus pies desnudos rompiendo el hielo.
—¿Crees que el ser humano muere solo? —le gritó.
Él tocó el revólver en su bolsillo. El metal, frío.
Ella se detuvo, el hielo roto a su alrededor.
—No tengas miedo —dijo—. Yo ya morí el día en que me anunciaron el final.
Él sacó el revólver.
En ese instante un viento fuerte sopló de golpe sobre el lago.
Vio a Pentesilea caer sobre los cristales de hielo.
El viento calló.
Él colocó el revólver en su frente.
—Por fin no tengo miedo —dijo.
Apretó el gatillo.
Una luz terrible.
Y enseguida el estruendo, como los aplausos al final de una representación.
Cuando en primavera encontraron sus cuerpos, el hielo del lago se había derretido.
Se registró como: episodio trágico.
Los periódicos escribieron: suicidio romántico.
Algunos dijeron: acto de locura.
Un especialista en teatro vio el vídeo.
Se proyectó en un pequeño festival.
El público quedó incómodo.
Los críticos fueron indiferentes.
.
.
A Performance de Pentesiléia
Chegaram no carro dela, numa manhã gelada, o gelo do lago brilhava sob o sol.
Desceram. Ela usava as finas luvas pretas de Pentesiléia.
—Aqui está tranquilo —disse ele.
Ela sorriu.
—Sim, está —disse ela.
Não havia ninguém, apenas os dois.
Meses se passaram com a doença — febres, dores, hemorragias, prognósticos que pareciam anúncios de ensaio: talvez em seis meses, talvez menos.
A doença lhe havia roubado os tempos futuros:
amarei, viajarei, viverei.
Na sua mochila ela carregava o traje de Pentesiléia.
Na dele, ele trazia a peça de teatro de Heinrich von Kleist.
Caminharam pela beira do lago.
Quando ela se cansou, sentaram-se sobre um tronco seco.
Ela lançou uma pedra no lago; a pedra quebrou o gelo.
—Se estivéssemos em guerra —disse ela— eu seria Pentesiléia e você Aquiles.
Levantaram-se e continuaram a caminhar.
—E novamente eu o deixaria me matar —disse ela.
—Você percebeu —disse ele— que não há pássaros? Eles desapareceram.
Ela riu.
—Estaremos sem público.
Voltaram. Era meio-dia.
Ele tirou o tripé do carro, montou-o e colocou a câmera.
Pressionou gravar.
—A peça —disse ele— será apresentada aqui.
Ela vestiu o traje de Pentesiléia com movimentos lentos.
Seu corpo, enfraquecido pela doença.
Começaram a atuar.
Ele era Aquiles.
Ela era a amazona Pentesiléia.
Na cena em que Aquiles a fere mortalmente e tira sua máscara, ela diz:
—Aquele que agora me vê morrer se apaixona por mim.
Ela fechou os olhos.
—Não quero que me deixe derreter na cama —disse a ele.
Ele não respondeu.
Foi até a câmera e pressionou parar.
O nevoeiro começou a envolvê-los. Anoitecia.
Caminharam em silêncio pela beira do lago.
Pararam.
—Aqui é o lugar —disse ela.
Ela tirou os sapatos e entrou no lago, seus pés descalços quebrando o gelo.
—Você acredita que o homem morre sozinho? —gritou ela.
Ele tocou no revólver em seu bolso. O metal frio.
Ela ficou parada, cercada pelo gelo quebrado.
—Não tenha medo —disse—. Eu já morri no dia em que me anunciaram o fim.
Ele pegou o revólver.
Naquele instante, um vento forte soprou de repente sobre o lago.
Ele viu Pentesiléia cair sobre os cristais de gelo.
O vento se acalmou.
Ele colocou o revólver na testa.
—Finalmente não tenho medo —disse ele.
Apertou o gatilho.
Uma luz terrível.
E imediatamente o estrondo, como aplausos no fim de uma apresentação.
Quando, na primavera, encontraram seus corpos, o gelo do lago havia derretido.
Foi registrado como: episódio trágico.
Os jornais escreveram: suicídio romântico.
Alguns disseram: ato de loucura.
Um estudioso de teatro assistiu ao vídeo.
Foi exibido em um pequeno festival.
O público ficou constrangido.
Os críticos permaneceram indiferentes.
.
.
.
