GREEK POETRY -χνκουβελης cncouvelis -μεταφραζοντας Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Δ' στίχοι 30-49 -Η λογομαχία Δια και Ήρας- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY 

-χνκουβελης cncouvelis

-μεταφραζοντας

Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Δ' στίχοι 30-49

-Η λογομαχία Δια και Ήρας-

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χνκουβελης cncouvelis

μεταφραζοντας

Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Δ' στίχοι 30-49

-Η λογομαχία Δια και Ήρας-

σ'αυτη πολύ αγανακτισμένος ο Δίας 

που τα σύννεφα μαζεύει αποκριθηκε,

δαιμονική γυναίκα τι λοιπόν ο Πριαμος και τα παιδιά 

του Πριάμου τόσα κακά σου κάναν,

και τόσο σφοδρα μανιασες,

το Ίλιο να εξαφανισεις την καλοχτισμένη πολη,

κι αν εσύ,αφού μέσα απ'τις πύλες μπεις

και τα μακρά τα τείχη,

κι ώμο καταβροχθιζες τον Πριαμο 

και τα παιδιά του Πριαμου,

και τους άλλους Τρώες,

ίσως τότε το χολιασμα να σου περνούσε,

πραξε όπως θέλεις,όμως ας μην γίνει

τούτο αργοτερα αιτία μεγάλης φιλονικίας 

κι έχθρας ανάμεσα σε σένα και σε μενα,

κι ακόμα κάτι άλλο θα σου πω,και μέσα στα μυαλα σου βάλ'το,

γιατί όποτε κι εγώ μανιασμένος τη πόλη που θελω

να εξαφανίσω,

εκεί οπου αντρες αγαπητοί σε σένα

έχουν γεννηθεί,

μη το χολιασμα μου εμποδίσεις,

αλλ'αφησε με,

γιατί κι εγώ με την θέληση μου στην έδωκα 

αν κι η καρδιά δεν το'θελε,

γιατί απ'τις πόλεις κάτω απ'τον ήλιο

και τον έναστρο ουρανο  που κατοικούν

οι ανθρώποι πάνω στη γη

η πιο αρεστή στη καρδιά το ιερό Ίλιο 

σε μένα ηταν,

κι ο Πριαμος κι ο λαός τού  Πριάμου με το γερό δόρυ,

για ποτε στο βωμό μου δεν ελλειψε 

απ'το συμποσιο ίση μερίδα,

κι από σπονδες κι από κνισα,

γιατί αυτη τη τιμή μοιραζόμαστε εμεις,

Τὴν δὲ μέγ’ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·30

«δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες

τόσσα κακὰ ῥέζουσιν, ὅ τ’ ἀσπερχὲς μενεαίνεις

Ἰλίου ἐξαλαπάξαι ἐϋκτίμενον πτολίεθρον;

εἰ δὲ σύ γ’ εἰσελθοῦσα πύλας καὶ τείχεα μακρὰ

ὠμὸν βεβρώθοις Πρίαμον Πριάμοιό τε παῖδας35

ἄλλους τε Τρῶας, τότε κεν χόλον ἐξακέσαιο.

ἕρξον ὅπως ἐθέλεις· μὴ τοῦτό γε νεῖκος ὀπίσσω

σοὶ καὶ ἐμοὶ μέγ’ ἔρισμα μετ’ ἀμφοτέροισι γένηται.

ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·

ὁππότε κεν καὶ ἐγὼ μεμαὼς πόλιν ἐξαλαπάξαι40

τὴν ἐθέλω ὅθι τοι φίλοι ἀνέρες ἐγγεγάασι,

μή τι διατρίβειν τὸν ἐμὸν χόλον, ἀλλά μ’ ἐᾶσαι·

καὶ γὰρ ἐγὼ σοὶ δῶκα ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ·

αἳ γὰρ ὑπ’ ἠελίῳ τε καὶ οὐρανῷ ἀστερόεντι

ναιετάουσι πόληες ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,45

τάων μοι περὶ κῆρι τιέσκετο Ἴλιος ἱρὴ

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.

οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης

λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.»

.

.

.