.
.
χνκουβέλης cncouvelis
τα μικρά ασκητικά
Γιατί να ζητεί κανεις τόσην ησυχίαν και ο ζωντανός κοσμος να απολύεται γι'αυτον.
Ουδείς γνωρίζει αν τούτο ευάρεστον εις τον Κύριον ημών είναι.
Διότι ο κόσμος,με τις φωνες του, με τις μικρες του λυπες και τις ματαιες του χαρες,είναι και αυτός έργο της θείας οικονομίας.
Αλήθεια,οποιος αποσύρεται απ'τους ανθρώπους δεν μετέχει της δοκιμασίας της αγάπης.
Εγώ,ο πτωχός ο αγνοων,εδοκιμασθηκα σε τόπον ήσυχο.
Σε μικρό περιβόλι κλεισθηκα,και μόνον ένα δέντρο συκιάς είχεν.
Και μακάριος ενομιζομουν.
Το νερό κάτω από το ξηρό χώμα
χαριζε τη ζωή εις το δέντρο.
Ως η Χάρις Του.
Δοξα σοι.
Ουδένα μένει αποξηραμένο.
Ήμουνα μπροστά σε πορτα,που δεν ήξερα πότε θα ανοιχτει για μένα.
Ποτε θα είναι η μέρα της προσκλήσεως μου.
Η ταπείνωση τρεφεται απο την προσδοκία του αορατου.
Και όταν ήρθε ο καιρός η συκιά έδωσε καρπους.
Εκείνο μου δόθηκε στον καιρό του.
Ουδένα ακαιρον εις την Ώρα Του.
Μακάριος εκείνος που δεν φάνηκε άδικος ενώπιον Του.
.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου