.
.
Julio Cortázar
-Historia verídica
Ιστορία Αληθινη
-Viajes
-Ταξιδια
-Continuidad de los parques
Η Συνέχεια των Πάρκων
Julio Cortazar
Cronopios y Famas
-χνκουβελης cncouvelis
https://www.facebook.com/share/r/1VpsFLk3Nd/
χνκουβέλης cncouvelis
μεταφράζοντας
Julio Cortázar
Historia verídica
Ιστορία Αληθινη
(Historias de Cronopios y de Famas (1962))
Σ'έναν κύριο του πέφτουν τα γυαλιά στο δαπεδο,τα οποία κάνουν έναν τρομερό θόρυβο καθώς χτυπούν στις πλάκες.
Ο κύριος συμβεί πολύ στεναχωρημένος γιατί τα κρύσταλλα των γυαλιών κοστίζουν πολύ ακριβά,αλλά διαπιστώνει με έκπληξη ότι από θαύμα δεν έχουν σπάσει.
Τώρα αυτός ο κύριος αισθάνεται πολύ βαθιά ευγνώμων,και καταλαβαίνει ότι αυτό που συνεβηκε ισοδυναμεί με μια φιλική προειδοποιηση,έτσι ώστε πηγαίνει σ' ένα κατάστημα οπτικών κι αγοράζει αμέσως μια δερμάτινη θήκη με διπλής προστασίας επένδυση,προκειμένου να προφυλαχτεί.
Μια ώρα αργότερα του πέφτει η θήκη,και καθώς σκύβει χωρίς ιδιαιτερη ανησυχία διαπιστώνει ότι τα γυαλιά έχουν γίνει σκόνη.
Σ'αυτον τον κύριο παιρνει αρκετή ώρα για να καταλάβει ότι οι βουλές της Προνοιας είναι ανεξιχνίαστες,και ότι στην πραγματικότητα το θαύμα έχει συμβεί τωρα.
Julio Cortázar
Historia verídica
[Minicuento]
A un señor se le caen al suelo los anteojos, que hacen un ruido terrible al chocar con las baldosas. El señor se agacha afligidísimo porque los cristales de anteojos cuestan muy caros, pero descubre con asombro que por milagro no se le han roto.
Ahora este señor se siente profundamente agradecido, y comprende que lo ocurrido vale por una advertencia amistosa, de modo que se encamina a una casa de óptica y adquiere en seguida un estuche de cuero almohadillado doble protección, a fin de curarse en salud. Una hora más tarde se le cae el estuche, y al agacharse sin mayor inquietud descubre que los anteojos se han hecho polvo. A este señor le lleva un rato comprender que los designios de la Providencia son inescrutables, y que en realidad el milagro ha ocurrido ahora.
FIN
.
.
.
χνκουβέλης cncouvelis
Julio Cortazar
Viajes
Ταξίδια
(Historias de Cronopios y de Famas (1962))
Όταν οι φαμας φεύγουν σε ταξιδι,οι συνήθειές τους κατά τη διανυκτερευση σε μια πόλη είναι οι ακόλουθες:
Ένας φαμα πηγαινει στο ξενοδοχείο και εξακριβωνει προσεκτικά τις τιμες,την ποιότητα των σεντονιων και το χρώμα των χαλιών.
Ο δεύτερος μεταβαίνει στο αστυνομικό τμήμα και συντάσσει μια επίσημη πράξη δηλώνοντας την κινητή και ακίνητη περιουσία και των τριών,όπως επίσης και την απογραφή του περιεχομένου των βαλιτσων τους.
Ο τρίτος φαμα πηγαίνει στο νοσοκομείο και αντιγράφει τους καταλόγους των γιατρών σε εφημερία και τις ειδικότητες τους.
Όταν ολοκληρωθούν αυτές οι διατυπώσεις,οι ταξιδιώτες συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της πόλης,ανακοινώνουν ο ένας στον άλλο τις παρατηρήσεις τους,και μπαίνουν στο καφενείο να πιουν ένα απεριτιφ.
Αλλά πριν πιάνουν τα χέρια και χορεύουν κυκλικά.
Αυτός ο χορός φέρει το όνομα:Η χαρά των φαμας.
Όταν οι κρονοπιοι πάνε σε ταξιδι,βρίσκουν τα ξενοδοχεία γεμάτα,τα τρένα να έχουν ήδη αναχωρήσει,να βρεχει με μπουμπουνητα,και τα ταξί να μην θέλουν να τους μεταφέρουν η' να τους χρεώνουν πολύ υψηλές τιμες
Οι κρονοπιοι δεν αποθαρρύνονται γιατί πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σ'ολους,και την ώρα του ύπνου λένε ο ένας στον άλλο:
Η όμορφη πόλη,Η πανέμορφη πολη.
Κι ονειρεύονται όλη τη νύχτα ότι στη πόλη γίνονται μεγάλες γιορτές και ότι αυτοί είναι καλεσμένοι.
Την άλλη μέρα σηκώνονται πολύ ευτυχισμένοι,και έτσι είναι πως ταξιδεύουν οι κρονοπιοι.
Οι εσπεραντζας,στο κάθισμα τους ακουνητες,αφήνονται να ταξιδεύονται από τα πράγματα και τους ανθρώπους,και είναι σαν τα αγάλματα που πρέπει να πάς να τα δεις γιατί αυτες δεν μπαίνουν στον κοπο
Viajes
Cuando los famas salen de viaje, sus costumbres al per-
noctar en una ciudad son las siguientes: Un fama va
al hotel y averigua cautelosamente los precios, la calidad de las sábanas y el color de las alfombras.
El segundo
se traslada a la comisaría y labra un acta declarando los
muebles e inmuebles de los tres, así como el inventario del
contenido de sus valijas.
El tercer fama va al hospital y copia las listas de los médicos de guardia y sus especialidades.
Terminadas estas diligencias, los viajeros se reúnen en
la plaza mayor de la ciudad, se comunican sus observaciones, y entran en el café a beber un aperitivo.
Pero antes se
toman de las manos y danzan en ronda. Esta danza recibe
el nombre de “Alegría de los famas”.
Cuando los cronopios van de viaje, encuentran los hoteles llenos, los trenes ya se han marchado, llueve a gritos, y los taxis no quieren llevarlos o les cobran precios altísimos.
Los cronopios no se desaniman porque creen firmemente que estas cosas les ocurren a todos, y a la hora de dormir se dicen unos a otros:
“La hermosa ciudad, la hermosísima ciudad”.
Y sueñan toda la noche que en la ciudad hay grandes fiestas y que ellos están invitados.
Al otro día se levan-
tan contentísimos, y así es como viajan los cronopios.
Las esperanzas, sedentarias, se dejan viajar por las cosas y los hombres, y son como las estatuas que hay que ir a
ver porque ellas no se molestan.
.
.
.
χνκουβέληs cncouvelis
μεταφραζοντας
Julio Cortazar
Continuidad de los parques
Η Συνέχεια των Πάρκων
(Final del juego (1956))
Είχε αρχίσει να διαβάζει το μυθιστόρημα λιγες μέρες πριν.
Το εγκατέλειψε λόγω επειγόντων υποθέσεων,και το ξανάνοιξε οταν επέστρεφε με το τραίνο στο κτήμα,αφέθηκε σιγά σιγά στην έλξη του για τη πλοκή,και τη σκιαγράφηση των
Εκείνο το απογευμα,αφού έγραψε ένα γράμμα στον πληρεξούσιο του και συζήτησε με τον επιστάτη ένα ζήτημα αγροτικής συμφωνίας για καλλιέργεια επέστρεψε στο βιβλίο μέσα στην ησυχια του γραφείου που έβλεπε προς το πάρκο με τις βελανιδιες.
Αναπαυόμενος μέσα στην αγαπημενη του πολυθρόνα με την πλάτη στη πόρτα που θα τον ενοχλούσε ως μια εκνευριστηκη πιθανοτητα εισβολων,άφησε το αριστερό του χςρι να χαϊδεύει πάλι και πάλι το πράσινο βελουδο και ξεκίνησε να διαβάζει τα τελευταία κεφάλαια.
Η μνήμη του συγκρατούσε χωρίς προσπάθεια τα ονόματα και τις εικόνες των πρωταγωνιστων,η μυθιστορηματική ψευδαισθηση τον κέρδισε αμέσως.
Απολάμβανε την σχεδόν διαστροφικη ηδονή να αποσπαται σταδιακα γραμμή τη γραμμή απ' ότι τον περιεβαλλε,και αισθάνεται ταυτόχρονα ότι το κεφάλι του αναπαύονταν άνετα στο βελούδο της ψηλής πλάτης της πολυθρόνας,ότι τα τσιγάρα συνέχιζαν να'ναι σε απόσταση του χεριού του,ότι πέρα απ'τα μεγαλα παραθυρα ο αέρας του δειλινού χόρευε κάτω απ'τις βελανιδιες.
Λεξη με τη λέξη,
απορροφημενος απο το σκοτεινό δίλημμα των ηρώων,αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί στις εικόνες που συνδιάζονταν κι αποκτούσαν χρώμα και κίνηση,έγινε μάρτυρας της τελευταίας συνάντησης στη καλύβα του βουνού.
Πρώτα έμπαινε η γυναίκα,επιφυλακτικη,τώρα έφτανε ο εραστής,με το πρόσωπο πληγωμένο από το χτύπημα ενός κλαδιου.
Με θαυμαστό τρόπο σταματούσε εκείνη το αίμα με τα φιλιά της,όμως εκείνος
απερριπτε τα χάδια,δεν είχε έρθει για να επαναλαβει τις τελετουργίες ενός πάθους μυστικου,προστατευόμενου από έναν κόσμο ξερών φύλλων και κρυφών μονοπατιών.
Το μαχαίρι ζεσταίνονταν πάνω στο στήθος του,κι από κάτω πάλλονταν η ελευθερία παραμονευοντας.
Ένας διάλογος λαχανιασμενος κυλούσε στις σελίδες όπως ένα ρυάκι από φίδια κι αισθάνονταν κανείς ότι όλα ήταν αποφασισμένα από πάντα.
Ακόμα κι εκείνα τα χαδια που τύλιγαν το σώμα του εραστη σαν ήθελαν να τον συγκρατήσουν και να τον μεταπείσουν,σχεδίαζαν αποτροπαια τη μορφή του άλλου σώματος που έπρεπε να καταστραφει.
Τίποτα δεν είχε ξεχαστεί:
άλλοθι,τυχαία γεγονοτα,πιθανά λαθη.
Από εκείνη την ώρα κάθε στιγμή είχε το ρόλο της σχολαστικά καθορισμενο.
Ο διπλος αδίστακτος επανέλεγχος διακόπτονταν μονάχα για να χαϊδεψει ένα χερι ένα μάγουλο.
Άρχιζε να νυχτώνει.
Χωρίς να κοιτάζονται πια,δεμένοι ακαμπτα στο έργο που τους περίμενε,χωρίστηκαν στην πόρτα της καλύβας.
Εκείνη έπρεπε ν'ακολουθησει το μονοπάτι που πήγαινε βορεια.
Απ'το μονοπάτι απέναντι εκείνος γύρισε για μια στιγμή για να τη δει να τρέχει με τα μαλλιά λυμένα.
Έτρεξε με τη σειρά του,καλυπτόμενος απ'τα δεντρα και τις φράχτες από θάμνους,ώσπου διέκρινε μέσα στη μωβ ομίχλη του λυκόφωτος τη δεντροστοιχία που οδηγούσε προς το σπιτι.
Τα σκυλιά δεν έπρεπε να γαυγισουν και δεν γαύγισαν.
Ο επιστάτης δεν θα ήταν εκείνη την ώρα,και δεν ήταν.
Ανέβηκε τα τρία σκαλιά του στεγασμένου υπόστεγου της εισοδου και μπήκε.
Μεσ'απ'το αίμα που καλπαζε στ'αυτια του σ'εκεινον έφταναν τα λόγια της γυναίκας:
πρώτα μια σαλα γαλαζια,
ύστερα ένας διάδρομος,
μια σκάλα στρωμένη με χαλί.
Στο πάνω μερος,δυο πόρτες.
Κανεις στο πρώτο δωμάτιο,
κανεις στο δεύτερο.
Η πόρτα του σαλονιού,και τότε το μαχαίρι στο χέρι,
το φως απ'τα μεγαλα παραθυρα,η ψηλή πλάτη μιας πολυθρόνας απο πράσινο βελουδο,το κεφάλι του άντρα στην πολυθρόνα που διαβαζει ένα μυθιστόρημα.
Julio Cortazar
Continuidad de los parques
Había empezado a leer la novela unos días antes. La abandonó por negocios urgentes, volvió a abrirla cuando regresaba en tren a la finca; se dejaba interesar lentamente por la trama, por el dibujo de los personajes. Esa tarde, después de escribir una carta a su apoderado y discutir
con el mayordomo una cuestión de aparcerías volvió al libro en la tranquilidad del estudio que miraba hacia el parque de los robles. Arrellanado en su sillón favorito de espaldas a la puerta que lo hubiera molestado como una irritante posibilidad de intrusiones, dejó que su mano izquierda acariciara una y otra vez el terciopelo verde y se puso a leer los últimos capítulos.
Su memoria retenía sin esfuerzo los nombres y las imágenes de los protagonistas; la ilusión
novelesca lo ganó casi en seguida. Gozaba del placer casi perverso de irse desgajando línea a línea de lo que lo rodeaba, y sentir a la vez que su cabeza descansaba cómodamente en el terciopelo del alto respaldo, que los cigarrillos seguían al alcance de la mano, que más allá de los ventanales danzaba el aire del atardecer bajo los robles. Palabra a palabra, absorbido por la sórdida disyuntiva de los héroes, dejándose ir hacia las imágenes que se concertaban y adquirían color y movimiento,
fue testigo del último encuentro en la cabaña del monte. Primero entraba la mujer, recelosa; ahora llegaba el amante, lastimada la cara por el chicotazo de una rama. Admirablemente restallaba ella la sangre con sus besos, pero él rechazaba las caricias, no había venido para repetir las ceremonias de una pasión secreta, protegida por un mundo de hojas secas y senderos furtivos. El puñal se entibiaba contra su pecho, y debajo latía la libertad agazapada. Un diálogo anhelante corría por las páginas como un arroyo de
serpientes, y se sentía que todo estaba decidido desde siempre. Hasta esas caricias que enredaban el cuerpo del amante como queriendo retenerlo y disuadirlo, dibujaban abominablemente la figura de otro cuerpo que era necesario destruir. Nada había sido
olvidado: coartadas, azares, posibles errores. A partir de esa hora cada instante tenía su empleo minuciosamente atribuido. El doble repaso despiadado se interrumpía apenas para que una mano acariciara una mejilla. Empezaba a anochecer.
Sin mirarse ya, atados rígidamente a la tarea que los esperaba, se separaron en la puerta de la cabaña. Ella debía seguir por la senda que iba al norte. Desde la senda opuesta él se
volvió un instante para verla correr con el pelo suelto. Corrió a su vez, parapetándose en los árboles y los setos, hasta distinguir en la bruma malva del crepúsculo la alameda que llevaba a la casa. Los perros no debían ladrar, y no ladraron. El mayordomo no estaría a esa hora, y no estaba. Subió los tres peldaños del porche y entró. Desde la sangre galopando en sus oídos le llegaban las palabras de la mujer: primero una sala azul, después una galería, una
escalera alfombrada. En lo alto, dos puertas. Nadie en la primera habitación, nadie en la
segunda. La puerta del salón, y entonces el puñal en la mano. la luz de los ventanales, el alto
respaldo de un sillón de terciopelo verde, la cabeza del hombre en el sillón leyendo una novela.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου